Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Διαμορφωτές Κοινής Γνώμης

της Φωτεινή Μαστρογιάννη *


«Και είναι γνωστό πόσοι μηχανισμοί δρουν επάνω μας από τη νηπιακή ηλικία ως τα γεράματα, για να επιβάλουν σ’όλες τις όψεις της ζωής, σ’όλες τις λεπτομέρειες των ανθρώπινων σχέσεων το κυρίαρχο μοντέλο των αξιών της κοινωνίας, δηλαδή το μοντέλο της κυρίαρχης τάξης, να εμπήξουν τον τύπο της στη δομή του ασυνειδήτου και να εγκαταστήσουν μέσα μας, μιαν αυτόματη λειτουργία, το «Υπερ-Εγώ» που θα ρυθμίζεται όπως το θέλουν οι απ’έξω και όπως τους συμφέρει»

Μανόλης Λαμπρίδης


 Ο οικογενειακός και κοινωνικός περίγυρος ασκεί επίδραση στον άνθρωπο,  ωστόσο κάποια άτομα (που δεν ανήκουν απαραίτητα στον περίγυρό μας ούτε είναι αυτό που αποκαλούμε «διασημότητες») ασκούν μεγαλύτερη επιρροή και πολλές φορές θεωρείται ότι η δύναμη της πειθούς τους είναι τόσο ισχυρή ώστε μπορεί να διαμορφώνει την κοινή γνώμη.

Σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι που έχουν επιρροή,  κατηγοριοποιούνται σε τρεις τύπους: είναι αυτοί που γνωρίζουν ποιο είναι το καλύτερο προϊόν και θέλουν να μοιραστούν με άλλους την πληροφορία. Ο δεύτερος τύπος είναι αυτοί που έχουν καλές διασυνδέσεις και βρίσκουν δουλειά σε άλλους αλλά και κλείνουν εύκολα δουλειές λόγω των διασυνδέσεών τους «δουλειές». Είναι αυτοί που κάνουν «χάρες» τις οποίες «εξαργυρώνουν» όταν χρειασθούν κάτι. Τέλος είναι οι πωλητές οι οποίοι έχουν τα χρήματα ως κίνητρο, χρήματα που προκύπτουν από την επίτευξη κάποιας πώλησης.

Οι διαμορφωτές κοινής γνώμης εκτίθενται περισσότερο στα μέσα απ'ότι οι ακόλουθοί τους, είναι περισσότερο κοσμοπολίτες, έρχονται σε επαφή με άτομα που επιδιώκουν τις αλλαγές, έχουν πιο έντονη κοινωνική συμμετοχή, έχουν υψηλότερη κοινωνικοοικονομική θέση από τους ακόλουθούς τους και είναι περισσότερο καινοτόμοι. Σημαντικό όμως είναι να επισημανθεί ότι όταν το κοινωνικό σύστημα ευνοεί τις αλλαγές, οι διαμορφωτές κοινής γνώμης είναι πιο καινοτόμοι και το αντίστροφο, με άλλα λόγια κι αυτοί δεν είναι κάτι διαφορετικό αλλά παρασύρονται από τη δομή του συστήματος.

Λόγω της παρακμής των παραδοσιακών μέσων όπως είναι το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες και η τηλεόραση, τα κοινωνικά μέσα και το διαδίκτυο γενικότερα έχουν προσελκύσει την προσοχή όλων όσων ενδιαφέρονται να επηρεάσουν την κοινή γνώμη βλ. πολιτικοί, επιχειρήσεις κτλ.

Στα κοινωνικά μέσα οι διαμορφωτές κοινής γνώμης είναι όσοι έχουν μεγάλο αριθμό ακολούθων αλλά και έχουν μεγάλη κίνηση στο ιστολόγιο τους, διαθέτουν δύναμη πειθούς και έχουν συχνή επικοινωνία μέσω π.χ. των αναρτήσεών τους. Οι μπλόγκερς διαθέτουν επίσης δύναμη γιατί παράγουν περιεχόμενο και μέσω των κοινωνικών δικτύων μπορούν εύκολα να δικτυωθούν με τους άλλους. Λόγω του ότι οι διαμορφωτές κοινής γνώμης στα κοινωνικά μέσα διαθέτουν πολλούς ακόλουθους, είναι εύκολο να μεταφέρουν τους ακόλουθους τους και στα άλλα κοινωνικά μέσα.

Οι ειδικοί των κοινωνικών μέσων χωρίς τους διαμορφωτές κοινής γνώμης σε αυτά σε διάφορες κατηγορίες. Ο διαμορφωτής «Κοινωνική Πεταλούδα» ενδιαφέρεται να συνδεθεί με πολλά και διαφορετικά άτομα με στόχο τη δικτύωση γι’αυτό και μιλά για διαφορετικά θέματα με στόχο να προσελκύσει όσο το δυνατόν περισσότερους ακόλουθους. Λόγω του μεγάλου δικτύου που διαθέτει μπορεί να βοηθήσει στη γρήγορη επίλυση των προβλημάτων.
Η άλλη κατηγορία είναι ο «Ηγέτης Γνώμης». Για τις επιχειρήσεις αλλά και για τους πολιτικούς αυτός είναι ο πιο σημαντικός γιατί είναι εξειδικευμένος σε ένα τομέα και έχουν πολλούς ακόλουθους στα κοινωνικά μέσα και στο μπλογκ τους. Είναι περιζήτητοι και εάν επιλέξουν μία επιχείρηση για να αντιπροσωπεύσουν το κάνουν με κριτήριο επαύξησης της δικής τους φήμης.
Η τρίτη κατηγορία είναι ο «Δημοσιογράφος» που είναι οι μπλόγκερς ή οι δημοσιογράφοι που δραστηριοποιούνται στα κοινωνικά μέσα και γενικότερα στο Διαδίκτυο και είναι το επάγγελμά τους να γράφουν. Συνήθως επηρεάζουν άλλους διαμορφωτές κοινής γνώμης μέσω των κειμένων τους. Υπάρχει επίσης και η κατηγορία των ειδικών σε ένα θέμα βλ. μόδα, αυτοκίνητα κτλ. οι οποίοι λόγω του ότι είναι ειδικοί στο θέμα οι αντίστοιχες επιχειρήσεις τους θέλουν με το μέρος τους. Τέλος είναι η κατηγορία του «Πελάτη» που είναι αυτός που αγοράζει ένα προϊόν και μοιράζεται την εμπειρία του με άλλους. Αυτός μπορεί να μην είναι σημαντικός για μία επιχείρηση ή για την πολιτική γιατί έχει λίγους ακόλουθους αλλά επηρεάζει το οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον γιατί οι φίλοι προστρέχουν σε αυτόν όταν θέλουν να αγοράσουν κάτι.


Οι άνθρωποι, γενικότερα, εμπιστεύονται περισσότερο αυτούς που γνωρίζουν παρά τα διοχετευόμενα μηνύματα μέσω των μαζικών μέσων ενημέρωσης. Ως εκ τούτου, το σύγχρονο μάρκετινγκ είτε είναι πολιτικό είτε εμπορικό στοχεύει σε αυτούς τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης των κοινωνικών μέσων και όχι στην παραδοσιακή διάδοση μέσω άλλων καναλιών. Πολλές φορές οι εταιρείες (και όχι μόνο) προσπαθούν να βρουν και να ανταμείψουν τους διαμορφωτές για να προωθήσουν τα προϊόντα ή στην περίπτωση της πολιτικής για να διαδώσουν συγκεκριμένες ιδέες. 
Για παράδειγμα, στη χώρα μας η Γερμανική πρεσβεία χορηγεί το δημοσιογραφικό βραβείο «Ελένη Βλάχου»  «σε έναν/μία δημοσιογράφο με διακεκριμένη παρουσία στα ελληνικά μέσα για να τιμήσει τις εξαιρετικές επιδόσεις στον τομέα της ειδησεογραφικής κάλυψης διεθνών και κυρίως ευρωπαϊκών θεμάτων». Ο στόχος είναι προφανής. Οι δημοσιογράφοι είναι κλασικοί διαμορφωτές κοινής γνώμης και η προσέγγισή τους με βραβεία και άλλα κίνητρα βοηθά στην επίτευξη του σκοπού αυτού που πληρώνει  και όχι μόνο αλλά η ύπαρξη βιβλίων βοηθά στη σύνδεση της μελλοντικής δημοσιογραφικής ελίτ με το κέντρο εξουσίας στην προκειμένη περίπτωση η Γερμανία.

Κατ’αυτό τον τρόπο έχει διαμορφωθεί ένας ολόκληρος κλάδος στο μάρκετινγκ που είναι αυτό της προσέγγισης του διαμορφωτή ή αγγλικά «influencer marketing». Οι εταιρείες ή όποιος θέλει να χρησιμοποιήσει τον διαμορφωτή για να επηρεάσει τους άλλους του υποδεικνύουν τι τύπου hashtags # θα χρησιμοποιήσει και πόσες αναρτήσεις θα κάνει, φυσικά επί πληρωμή ή με την προσφορά του προϊόντος της επιχείρησης δωρεάν με αντάλλαγμα να αναφέρει κάτι θετικό γι’αυτό.

Ωστόσο, η επηρεασμός της κοινής γνώμης δεν είναι μία τόσο απλή υπόθεση όσο ενδεχομένως να πιστεύουν οι μάρκετερς. Δεν είναι αρκετό να βρει κάποιος τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης (στο διαδίκτυο, στα κοινωνικά μέσα και εκτός αυτών) και να θεωρεί ότι από τη στιγμή που τους βρήκε και τους προσεγγίσει έχει επιτύχει να διαμορφώσει την κοινή γνώμη υπέρ του.

Οι ακαδημαϊκοί των κοινωνικών δικτύων Γουωτς και Ντοντς των ΠανεπιστημίωνΚολούμπια και Βέρμοντ κατόπιν σχετικής έρευνας κατέληξαν σε μερικά πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Βρήκαν ότι τα άτομα που ασκούν μεγάλη επίδραση στους άλλους είναι σε θέση να διαδώσουν τις ιδέες τους αρκετά αλλά όχι ιδιαίτερα εκτεταμένα. Οι παραπάνω ερευνητές υποστήριξαν ότι πιο σημαντικοί από τους διαμορφωτές ήταν οι επηρεαζόμενοι γιατί από τη στιγμή που μια ιδέα μεταδίδεται σε ένα σημαντικό αριθμό εύκολα επηρεαζόμενων ατόμων τότε αυτή μπορεί να μεταδοθεί μέσω αυτών σε έναν ακόμα μεγαλύτερο αριθμό εύκολα επηρεαζόμενων ατόμων. Αυτό που ήταν σημαντικό δεν ήταν οι διαμορφωτές αλλά η δομή του δικτύου. Καταλήγουν δε στο συμπέρασμα ότι ο καλύτερος τρόπος διάδοσης μίας ιδέας είναι να είναι καλή και να έχει κοινωνική αξία.



Ενδιαφέρον όμως στο σημείο αυτό είναι να δούμε ποιοι είναι αυτοί που επηρεάζονται εύκολα. Υπάρχουν δύο θεωρίες. Η μία είναι η θεωρία του Μπρεμ (Brehm) όπου σύμφωνα με αυτή, οι άνθρωποι αντιδρούν όταν ένα μήνυμα πάει να τους επιβληθεί γι’αυτό π.χ. και η έλξη σε οτιδήποτε λογοκριμένο.

Πιο βελτιωμένη είναι η θεωρία του εμβολιασμού (inoculation theory) του Μακ Γκιρ (McGuire). Η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι προκειμένου το άτομο να υποστηρίξει τις πεποιθήσεις του πρέπει να αναπτύξει κάποιες άμυνες δηλαδή είτε να μάθει να αντικρούει τις επιθέσεις  με δικά του επιχειρήματα που θα αποδυναμώνουν τον ισχυρισμό της επίθεσης είτε να υπερασπισθεί τις δικές του πεποιθήσεις

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι τα άτομα που αντικρούουν τις επιθέσεις με επιχειρήματα είναι πιο «ανθεκτικοί» στις προσπάθειες που κάνουν άλλοι να τους πείσουν σε σχέση με αυτούς που απλά υπερασπίζουν τις δικές τους πεποιθήσεις. Η θεωρία αυτή είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική όταν γίνεται επίθεση σε θέματα πολιτιστικής ακεραιότητας δηλαδή σε γενικά αποδεκτές αξίες. Για παράδειγμα, παρατηρούμε ότι στη χώρα μας γίνεται επίθεση σε τέτοια θέματα όπως είναι για παράδειγμα κάποια ιστορικά γεγονότα. Η καλύτερη άμυνα σύμφωνα με τη θεωρία του εμβολιασμού σε αυτού του τύπου επίθεση θα ήταν να παρουσιάσει κάποιος τα δικά του επιχειρήματα.


Όπως βλέπουμε λοιπόν η προσπάθεια διαμόρφωσης της κοινής γνώμης δεν είναι κάτι νέο απλά έχουν αλλάξει τα μέσα επικοινωνίας με το πλήθος. Ο άνθρωπος, όμως, δεν είναι άβουλος, μπορεί να επιλέξει ποιον να ακούει και να εμπιστεύεται, πως να αμύνεται στις προσπάθειες επηρεασμού του και κυρίως πως να διασταυρώνει τις πληροφορίες που του δίνονται ή μήπως όχι;

Οικονομολόγος, καθ. ΜΒΑ, συγγραφέας

 Προτεινόμενα βιβλία

Μανόλης Λαμπρίδης. Η σύγκρουση με το νόμο ως έμπρακτη κριτική του δικαίου και το συναίσθημα της ενοχής. Εκδ. Έρασμος.

Χρηστάκης, Ν., Fowler, J.H. (2010). Συνδεδεμένοι. Εκδ. Κάτοπτρο.

Rogers, E.M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). New York: Free Press.

White, J.S., Matthews, J.N. Connectors, Mavens, Salesmen and More: An Actor-Based Online Social Network (OSN) Analysis Method Using Tensed Predicate Logic. Διαθέσιμο στο:<http://people.clarkson.edu/~jmatthew/publications/connectors-mavens-salesmen.pdf>

15 σκληρές αλήθειες για τις σχέσεις, που κανένας μας δεν θέλει να παραδεχτεί


Όλοι αναζητούμε αυθεντικές σχέσεις, ωστόσο, στη σύγχρονη ζωή, συνειδητοποιούμε ότι είναι δύσκολο να τις βρούμε. Συναναστρεφόμαστε με πολλούς ανθρώπους, στα social media, με τους οποίους μπορεί και να μην γνωριζόμαστε, άρα η σχέση μας μαζί τους μπορεί να στερείται την απαραίτητη οικειότητα. Συνεργαζόμαστε με πολλούς ανθρώπους, η επικοινωνία μας, όμως, εστιάζεται στον κοινό μας τόπο, δηλαδή στη δουλειά. Μπορεί να είμαστε τυχεροί, να έχουμε στη ζωή μας φίλους και στενούς οικογενειακούς δεσμούς, αλλά με τόσους περισπασμούς, ξεχνάμε να δώσουμε το χρόνο και τη σημασία που αξίζουν οι σχέσεις μας. Συχνά, ακούω γύρω μου τους ανθρώπους να “παραπονιούνται” ότι δεν έχουν ουσιαστικές σχέσεις στη ζωή τους, ότι παλιά ήταν αλλιώς… Αναρωτιέμαι κι εγώ συχνά, τι είναι αυτό που κάνει μία σχέση ουσιαστική και αληθινή; Τι κάνουμε λάθος;

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε στις σχέσεις μας είναι ότι αρνούμαστε την αλήθεια. Αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι έχουμε κάνει πολλές υποχωρήσεις. Δεν παραδεχόμαστε πόσο λίγη προσπάθεια κάνουμε γι’αυτές. Κι έτσι πορευόμαστε…

Σας έχω καλά νέα. Όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν. Εμείς μπορούμε να τα αλλάξουμε. Σήμερα, τώρα…είναι η κατάλληλη στιγμή για να παραδεχτούμε ότι:

1. Οι σχέσεις μας είναι γεμάτες από “κριτική” – Όταν κρίνουμε, δεν μαθαίνουμε τίποτε. Άνοιξε το μυαλό και την καρδιά σου. Μην κρίνεις τον άλλο, μόνο και μόνο επειδή ζει διαφορετικά από εσένα. Ο κόσμος μπορεί να αλλάξει όταν εσύ γίνεις το παράδειγμα, όχι ο κριτής. Να είσαι ευγενικός. Ρώτησε την ιστορία του άλλου. Άκου. Να είσαι ανοιχτός να μάθεις κάτι καινούριο.

2. Υποτιμούμε όποιον διαφωνεί μαζί μας – Όταν νευριάζουμε με κάποιον είναι συνήθως επειδή συμπεριφέρεται με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που είχαμε φανταστεί ή περιμέναμε. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Είναι απολύτως κανονικό να διαφωνείς με τις απόψεις των άλλων. Όμως δεν έχεις δικαίωμα να τους κατηγορείς επειδή εκφράζουν τις απόψεις και τα πιστεύω τους, μόνο και μόνο επειδή μπορεί να διαφωνείς μαζί τους. Μάθε να εκτιμάς τη διαφορετικότητα, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπερβείς τον εγωισμό σου και να ανοίξεις το μυαλό σου και τα όρια που είχες έως σήμερα.

3. Έχουμε την τάση να βλέπουμε μόνο τα ελαττώματα του άλλου – Κοίτα αυτό που βλέπεις μπροστά σου, όχι αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις. Κάνε ένα κοπλιμέντο. Πες ένα καλό λόγο. Φώτισε τα προσόντα του άλλου, όχι τις αδυναμίες του. Αυτό, από μόνο του, μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά στη σχέση σου.

4. Δεν γνωρίζουμε πραγματικά τον άλλο – Είναι αδύνατο να ξέρουμε ακριβώς τι περνάει ο άλλος, τι αισθάνεται, ποιες “μάχες” μπορεί να δίνει μέσα του, για τι αγωνίζεται. Κάθε χαμόγελο και κάθε δάκρυ μπορεί να κρύβουν μία νίκη ή έναν αγώνα, όπως ακριβώς συμβαίνει και σε σένα.

5. Κουτσομπολεύουμε τη σχέση μας – Μην ενδίδεις στην αρνητικότητα, στα σχόλια και στο δράμα. Να είσαι θετικός. Δώσε στον άλλον ένα κομμάτι από την καρδιά σου, ίσως να το χρειάζεται πιο πολύ από το κομμάτι του μυαλού σου που έχεις συνηθίσει να δίνεις. Και να ακούς προσεκτικά πώς κάποιος μιλάει για τους άλλους – αυτό είναι ενδεικτικό για το πως θα μιλήσει και για σένα.

6. Είμαστε τόσο απασχολημένοι με τη δική μας ζωή που παραμελούμε τη σχέση μας – Όσοι θεωρείς δεδομένους στη ζωή σου σήμερα, είναι αυτοί που μπορεί να χρειαστείς αύριο. Απασχολημένος με τόσα πολλά άλλα πράγματα στη ζωή, συχνά ξεχνάς τους σημαντικούς ανθρώπους σου. Θέλεις να μάθεις ποιο είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις σε κάποιον που είναι σημαντικός για σένα; Χάρισέ του την αμέριστη προσοχή σου. Απλά, να είσαι παρών την ώρα που είσαι μαζί του και να δίνεις σημασία και προσοχή και στα πιο μικρά πράγματα που μοιράζεται μαζί σου.

7. Προσπαθούμε να κρύψουμε τις αδυναμίες μας – Όσο μη τέλειος κι αν είσαι, όσο κι αν νιώθεις μερικές – ή περισσότερες – φορές εκτός τόπου και χρόνου, όσο λίγος κι αν νομίζεις ότι είσαι, μην κρύβεις αυτά τα “αδύναμα” κομμάτια σου από τον άνθρωπό σου. Θυμίσου ότι αυτές οι “ατέλειες” συγκροτούν αυτό το μοναδικό πλάσμα που είσαι. Οι ‘ρωγμές’ σου είναι μέρος της ζωής σου. Προσπαθώντας να τις κρύψεις, ίσως να μην αφήνεις τον άλλο να δείξει το ενδιαφέρον του και ίσως να τον αποκλείεις από την ευκαιρία να σε γνωρίσει και να σε αγαπήσει όπως ακριβώς είσαι.

8. Οι σχέσεις μας δεν είναι τόσο εύκολες όσο θα θέλαμε να είναι – Οι καλές σχέσεις απαιτούν δουλειά. Είναι καταπληκτικές, αλλά σπάνια εύκολες. Το να θεωρείς τις προκλήσεις και τις δύσκολες στιγμές, ως ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά ή ότι είσαι σε λάθος σχέση, επιδεινώνει την κατάσταση, δεν την κάνει πιο εύκολη. Αντίθετα, αν δείξεις πρόθυμος να δεις τις προσκλήσεις ως ευκαιρίες για να μάθεις, για να εμβαθύνεις, για να εξερευνήσεις και να ανοίξεις τα όριά σου, θα αναπτύξεις μια νέα θετική προοπτική η οποία θα σε βοηθήσει να πας τη σχέση σου σε άλλο επίπεδο.

9. Προσπαθούμε να “διορθώσουμε” τον άλλο – Η συμπόνια και η φροντίδα έχουν τις ρίζες τους στην αγάπη και το σεβασμό. Αυτό σημαίνει ότι η σχέση είναι ένας χώρος για να ακούς, να βλέπεις, να μοιράζεσαι, με όλο σου το είναι και να κάνεις τον άλλο να νιώθει σημαντικός. Η σχέση δεν είναι χώρος για να διορθώσεις, είναι ένας χώρος για να αναγνωρίσεις την αλήθεια του άλλου, να μοιραστείς τη δική σου και να δημιουργήσετε μαζί μία κοινή αλήθεια.

10. Αντιστεκόμαστε στην εξέλιξη και στην αλλαγή – Οι υγιείς, αληθινές σχέσεις προχωρούν με γνώμονα την προσωπική ανάπτυξη και εξέλιξη των ατόμων. Η εξέλιξη είναι μέρος της ζωής σου και πρέπει να την επιδιώκεις. Ακόμη κι αν ανησυχείς ότι η σχέση σου μπορεί να διαλυθεί, αν συμβεί μια αλλαγή, θα πρέπει να αποδεχθείς το γεγονός ότι η διαδρομή σου, μπορεί να αποκλίνει από τη διαδρομή του άλλου, για τους απολύτως σωστούς λόγους.

11. Οι σχέσεις που απέτυχαν στον παρελθόν είναι πιο σημαντικές απ’ ότι νομίζουμε – Κάθε άνθρωπος που πέρασε από τη ζωή σου ήταν σημαντικός, γιατί σου έμαθε κάτι. Κάθε σχέση σου βασίζεται σε όσα έμαθες από μία προηγούμενη. Η ζωή δεν θα σου φέρει πάντα αυτούς που θέλεις, αλλά αυτούς που “πρέπει”…για να μάθεις, να εξελιχθείς και μετά να μπορέσεις να ερωτευτείς.

12. Παίρνουμε πάρα πολλά πράγματα προσωπικά – Υπάρχει μία ανακουφιστική αίσθηση “ελευθερίας” όταν απομακρυνόμαστε από ανθρώπους που σκέφτονται και ενεργούν αρνητικά. Ο τρόπος που κάποιος φέρεται, είναι δικό του θέμα, ο τρόπος που εσύ ανταποκρίνεσαι, είναι απολύτως δικό σου. Απλά, μην παίρνεις όσα συμβαίνουν προσωπικά…ακόμη κι αν έτσι φαίνεται ότι είναι. Η αιτία της συμπεριφοράς του άλλου, σπάνια είσαι εσύ…είναι αυτός ο ίδιος.

13. Ασχολούμαστε με αυτούς που μας έχουν “αδικήσει” – Δεν έχει σημασία πόσο θεωρούμε ότι αξίζει ο άλλος. Τίποτε καλό δεν μπορεί να φέρει μια πράξη εκδίκησης. Δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε. Αν πονάς, μην κάνεις κάτι που θα φέρει περισσότερο πόνο. Μην απαντάς στο σκοτάδι με σκοτάδι. Βρες το δικό σου φως. Φέρσου με αγάπη. Συγχώρεσε. Κάνε όσα θα σε βοηθήσουν να δημιουργήσεις μια καλύτερη πραγματικότητα. Άφησε πίσω την απογοήτευση και μάθε από αυτό που σου συνέβη. Μόνο έτσι θα προχωρήσεις στη ζωή…και σε μία επόμενη σχέση.

14. Είμαστε σπάνια όσο ευγενικοί θα μπορούσαμε να είμαστε – Όλοι οι σκληροί και ψυχροί άνθρωποι που συναντάς, δεν ήταν πάντα έτσι…ήταν και αυτοί χαμογελαστά και καλά μωρά. Και αυτή είναι η ‘τραγωδία’ της ζωής. Όταν λοιπόν οι άνθρωποι είναι αγενείς, εσύ να είσαι παραπάνω – απ’ όσο χρειάζεται – ευγενικός. Κανείς δεν γίνεται πιο δυνατός, δείχνοντας στον άλλον πόσο ‘μικρός’ είναι. Θυμίσου αυτό και φέρσου ανάλογα.

15. Ρίχνουμε το “φταίξιμο” στη σχέση μας – Σταμάτα να λες στον εαυτό σου ότι ο άλλος είναι η αιτία για τις αποτυχίες, τα λάθη σου, την αρνητικότητά σου. Ο “άλλος” δεν είναι εδώ για να συμπληρώσει τα εσωτερικά σου κενά. Αυτό είναι μια δική σου δουλειά και ευθύνη. Κι αν δεν αναλάβεις εσύ αυτή την ευθύνη, ο πόνος θα συνεχιστεί…και θα μεγαλώσει.

Ελένη Χριστοδούλου

Τερατώδη Απότοκα Σύζευξης Υπηρεσιών Κατασκοπείας Και οι Γερμανοί κατασκόπευαν τον Λευκό Οίκο και Αμερικανικά Υπουργεία

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Το 2013, όταν ο ΄Εντουαρντ Σνόουντον αποκάλυπτε ότι η NSA, (η αμερικανική υπηρεσία παρακολούθησης και καταγραφής κάθε τηλεφωνικής και ηλεκτρονικής επικοινωνίας στον κόσμο ) κατασκόπευε και την γερμανική κυβέρνηση και το κινητό τηλέφωνο της ΄Ανγκελας Μέρκελ, οι Γερμανοί εξεμάνησαν.

Πληροφορίες ανέφεραν την Καγκελάριο σε βρασμό ψυχής και η ίδια εδήλωσε ότι «αυτά δεν γίνονται μεταξύ φίλων»! Αργότερα υποτίθεται πως το θέμα εθίγη στην πρώτη επόμενη συνάντησή της με τον φίλο της τότε πρόεδρο Ομπάμα, ο οποίος -κατά τα τότε δημοσιεύματα- της υποσχέθηκε ότι η απρέπεια δεν θα επαναληφθεί.

Αλλά χθες ήταν η σειρά του άλλου σκέλους αυτής της φιλίας, δηλαδή των αθεράπευτα αθώων ακροατών και αναγνωστών των ΜΜΕ στην Αμερική, να εκπλαγούν δυσάρεστα με την πληροφορία που αποκάλυψε περιέργως το περίφημο Σπίγκελ, προφανώς σε μια κρίση ειλικρίνειας ή νοσταλγίας της νεανικής αγνότητάς του.

Το Σπίγκελ λοιπόν αποκάλυψε ότι η γερμανική μυστική υπηρεσία εξωτερικού, η B.N.D.,από μακρού κατασκόπευε πολλούς αξιωματούχους και επιχειρηματικούς στόχους στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμη και τον Λευκό Οίκο! Το περιοδικό βεβαιώνει μάλιστα ότι έχει υπόψη του έγγραφα με 4.000 λέξεις –κλειδιά (που προφερόμενες ή γραμμένες έθεταν σε κίνηση τον μηχανισμό επιτήρησης} στην περίοδο 1998-2006. Σ’ αυτές περιλαμβάνονταν αριθμοί τηλεφώνου ή ΦΑΞ, και διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email) στον Λευκό Οίκο και στα υπουργεία Εξωτερικών και Οικονομικών.

Το περίεργο στην αποκάλυψη του Σπίγκελ συνίσταται στην προέλευση των εκπληκτικών εγγράφων από τα αρχεία της γερμανικής υπηρεσίας κατασκοπείας BND. Και είναι περίεργο επειδή προ αρκετών μηνών είχε αποκαλυφθεί από διαρροή σε γερμανικά και ξένα φύλλα ότι η BND, που συνεργάζεται στενά με την CIA, κατασκόπευε ή ίδια Γερμανούς παράγοντες για λογαριασμό της αμερικανικής υπηρεσίας. Επιπλέον ο αποθανών πέρυσι πρώην αρχισυντάκτης της Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Ούγκο Ουλφκότε, συγγραφέας του πολύκροτου αυτοβιογραφικού «Αγορασμένοι Δημοσιογράφοι», βεβαίωνε από προσωπική πείρα και γνώση ότι ο γερμανικός Τύπος, μέσω δημοσιογράφων και εκδοτών, ελέγχεται από την CIA, την οποία και ο ίδιος υπηρετούσε –απ’ ευθείας ή μέσω της BND- ως αρχισυντάκτης της κάποτε πιο έγκυρης γερμανικής εφημερίδας.

Γεννάται έτσι το ερώτημα πως συμβαίνει τόσης εκρηκτικής γόμωσης έγγραφα να διαρρέουν από τα θωρακισμένα αρχειοκιβώτια γερμανικής υπηρεσίας κατασκοπείας, στενά συνεργαζόμενης με την CIA, (η οποία ήταν και μητέρα της, κατά τον Ουλφκότε) και να χρησιμοποιούνται από το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, κραυγαλέα εναντίον των γερμανικών συμφερόντων;

Εδώ είναι που ο νόμος των συγκοινωνούντων δοχείων δημιουργεί στον τομέα των υπηρεσιών κατασκοπείας τερατωδώς δυσεξήγητα φαινόμενα.

Δεν είναι η δημοκρατία, ούτε ο νεοφιλελευθερισμός που ανακατασκευάζουν την ΕΕ, αλλά η ασφάλεια!...

Όποιος είναι ανίκανος να "διαβάσει" το σενάριο που έχει μπροστά του, ενώ την ίδια στιγμή αναζητεί το "missingscenario", είναι προφανώς μια χαμένη περίπτωση. 
Η πολιτική δεν είναι προθέσεις και διακηρύξεις. Δεν είναι ιδεολογική κατασκευή σαν θρησκευτική / θεολογική κοσμοαντίληψη. Είναι λόγος και πράξη στη βάση μιας πραγματικότητας σχέσεων (δομών) και λειτουργιών. Θέλει πολιτικό σχέδιο η συντήρηση, όπως θέλει και πολιτικό σχέδιο η πρόοδος. Απαιτείται ασφαλώς σενάριο για να δράσουν οι παράγοντες (με την έννοια του actor) της πολιτικής είτε ως συντηρητικοί, είτε ως προοδευτικοί στη βάση της διαμορφούμενης από τους ίδιους κονστρουκτιβιστικής πραγματικότητας. Αυτό είναι ρεαλισμός στην πράξη και όχι ρεαλισμός ως μεθοδολογία (θεωρία).
Αν κάτι πράγματι λείπει από τα κόμματα της σύγχρονης αριστεράς στην Ευρώπη είναι η διανόηση επί της πραγματικότητας, για την παραγωγή ενός εναλλακτικού σεναρίου οργάνωσης και δράσης και όχι κάποια αφηρημένη διανόηση ως φιλοσοφία του "τι θα έπρεπε να γίνει" ( "normative approach" - normative model of decision-making).
Δεν είναι δυνατόν οι προοδευτικοί άνθρωποι στην ΕΕ και τα κινήματα να παρακολουθούν κριτικά τα προηγούμενα βήματα της λεγόμενης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και να αγνοούν την σημερινή τάση που δομείται στο πλαίσιο της ασφάλειας. (Με εντυπωσιάζει που κάποιοι στην ηγεσία του ΚΚΕ φαίνεται να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, αν και αδυνατούν να αναπτύξουν ένα σοβαρό εναλλακτικό σενάριο)!
Η ΕΕ μετατρέπεται πλέον σε σαφή γεωπολιτικό πόλο στη βάση ενός νέου αφηγήματος απειλών και ασφάλειας, αφήνοντας πίσω την εποχή της δημοκρατικοποίησης (democratization), όπως και εκείνη του οικονομισμού (νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού). Τώρα οικονομία, άμυνα, κοινωνία και δημοκρατία μετατρέπονται σε μεταβλητές μιας συνάρτησης ολοκλήρωσης υπό μία και μοναδική σταθερά, την ασφάλεια. Αποκτούν, δηλαδή, σχετική αξία σε συνάρτηση με τις απειλές, οι οποίες ορίζονται αυτή την περίοδο θεσμικά και δεν αφορούν μόνον παραδοσιακές απειλές γεωστρατηγικού χαρακτήρα, αλλά επίσης και πολιτικές διενέξεις που αναφέρονται στο μεταναστευτικό, στο κλίμα, στην ενέργεια, στο εμπόριο, στον ανταγωνισμό, στο ΝΑΤΟ, στο διάστημα, στον κυβερνοχώρο, στο BREXIT, στην διοίκηση Τραμπ και ασφαλώς στην τρομοκρατία.
Με δυο κουβέντες και για να συνεννοηθούμε στο ζήτημα της ορολογίας, η ΕΕ μετατρέπεται σαφώς πλέον σε έναsecuritizing actor με την έννοια μίας ενιαίας υπερεθνικής προσωπικότητας από πολιτικούς γραφειοκράτες και οικονομική ελίτ, που αναπτύσσεται οντολογικώς στο πλαίσιο συγκεκριμένων διλημμάτων ασφαλείας (securitydilemma) και οργανώνοντας την λειτουργία της στην βάση αντιμετώπισης συγκεκριμένων ζητημάτων ασφαλείας (securitized issue), τα οποία απαιτούν επείγουσες ενέργειες έξω από τις υφιστάμενες συντακτικές και γενικότερα νομοθετικές διαδικασίες των χωρών-μελών της Ένωσης. Και ασφαλώς με αυτή την έννοια η ίδια η ΕΕ μετατρέπεται σε απειλή για την πολιτειακή και κοινοβουλευτική οργάνωση της κάθε χώρας ξεχωριστά. Ακόμη και της Γερμανίας. Αυτό "επιλύεται" συνήθως και συγκυριακά με την επίκληση των λεγόμενων "ασύμμετρων απειλών", οι οποίες τελικά ορίζουν το μέτρο της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της πολιτικής νομιμοποίησης της εκτροπής από την πολιτική κανονικότητα και νομιμότητα.
Αυτό, αγαπητέ αναγνώστη, είναι το πραγματικό σενάριο. Πρόκειται για ένα σενάριο στο οποίο και με το οποίο παίζουν όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, δεξιά, κεντρώα ή αριστερά, όπως και τα νέα μεταμοντέρνα πολιτικά μορφώματα του λεγόμενου ριζοσπαστικού κέντρου που αναφύονται τελευταίως. Κανείς από αυτούς και από αυτά δεν προσφέρει ένα εναλλακτικό σενάριο, καθώς μπλέκοντας στο αφήγημα ασφαλείας της ΕΕ ποτέ δεν θα μπορούσες να το προσφέρεις - εκτός αν μιλήσεις με όρους "άλλου κόσμου", σαν ιστορικό υβρίδιο που θα προκύψει μετά από κάποια επανάσταση για την οποία ούτε θεωρία διαθέτεις, ούτε κοινωνική οργάνωση.
Τι γίνεται λοιπόν; Ενώ η ΕΕ αναδιοργανώνεται στο γενικό πλαίσιο του σύγχρονου αφηγήματος ασφαλείας, όπου η στρατικοποίηση και ο συγκεντρωτισμός έρχονται να αντικαταστήσουν την αυθεντική κοινοβουλευτική δημοκρατία, τον πλουραλισμό, την πολυπολιτισμικότητα, τον κοσμοπολιτισμό και την αποκέντρωση, οι προοδευτικοί - με έμφαση στην κυβερνητική ιλαροτραγωδία του ΣΥΡΙΖΑ - αναζητούν το "missing scenario" στον αντι-νεοφιλελευθερισμό, μια και εγκαταλείφθηκε σιωπηλώς ο αντι-καπιταλισμός!
Απλώς, για άλλη μια φορά στην ιστορία μεταβλήθηκαν σε ουραγούς της, ενώ για άλλη μια φορά νομίζουν πως αποτελούν πρωτοπορία. Δυστυχώς ή ευτυχώς το εναλλακτικό σενάριο για την Ευρώπη αυτή τη φορά δεν θα μπορούσε να είναι ένα αντιδραστικό σενάριο στο υφιστάμενο συντηρητικό. Το σύγχρονο αφήγημα ασφαλείας που έρχεται να προσφέρει αυτό που λείπει για την "ερήμην των λαών" πολιτική και οικονομική ολοκλήρωση της ΕΕ, είναι στην πραγματικότητα το "missing scenario". Και δεν είναι πλέον "missing"! Το έχουν βρει και το επεξεργάζονται συστηματικά πλέον οι συντηρητικές και νεο-συντηρητικές δυνάμεις της ΕΕ, ενώ οι προοδευτικοί χαζεύουν και κριτικάρουν την ουρά του νεοφιλελευθερισμού που οι πρώτοι κουνούν επιδεικτικά στο πρόσωπο των δεύτερων. Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ ...είπαμε, ιλαροτραγωδία: Ενώ κουνιούνται οι ίδιοι - πακτωμένοι στην ουρά του νεοφιλελευθερισμού - δηλώνουν ότι σχεδιάζουν να κόψουν την ουρά, την οποία προφανώς δεν αντιμετωπίζουν σαν ουρά, αλλά σαν το κύριο σώμα του καπιταλισμού στην ΕΕ.
Φαιδρές καταστάσεις από διανοητικά και συναισθηματικά χαμηλής ποιότητας προσωπικό, το οποίο ήδη από το τέλος της δεκαετίας του '80 έχει χάσει το μπούσουλά του, για να ακολουθήσει η απώλεια της ταυτότητάς του. Κάπως έτσι, φτάσαμε σήμερα οι λιγούρηδες της εξουσίας να αντικαθιστούν τους διανοητές της εξουσίας στην αριστερή αντιπολίτευση της Ευρώπης και εμφατικώς στην κυβέρνηση της Ελλάδας.
Δεν είναι σοβαροί, γι' αυτό ο κόσμος, ο λαός δυσκολεύεται να τους πάρει στα σοβαρά. Στο βαθμό, αναγνώστη μου, που ο πολιτικός ή/και οικονομικός παράγοντας δεν διαθέτει αυθεντική διανόηση, δεν θα μπορούσε να κερδίσει σήμερα την εμπιστοσύνη μας. Συγκυριακά την ψήφο μας, ίσως, την εμπιστοσύνη μας, όχι! Μόνον εάν η αυθεντική διανόηση επιστρέψει στην αριστερά και το προοδευτικό κίνημα για να κατασκευάσει έναν διαφορετικό κόσμο ισότητας και ελευθερίας, που θα καταλύει με πραγματισμό το σύγχρονο αφήγημα ασφαλείας της ΕΕ και που θα μετατρέπει την ΕΕ σε έναν εναλλακτικό πόλο ηγεμονίας (και όχι απλώς οικονομίας), θα μπορούσε να δομηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης λαού και αριστερού πολιτικού προσωπικού. 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Μ.Καββαδάς: Τεχνικός σύμβουλος του ορυχείου Αμυνταίου που κατέρρευσε ΚΑΙ των φραγμάτων αποβλήτων στις Σκουριές! #skouries

Θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να αποτιμηθούν συνολικά οι πολύπλευρες επιπτώσεις της καταστροφικής κατολίσθησης του ορυχείου Αμυνταίου στις 10 Ιουνίου, που περιλαμβάνουν την καταστροφή του οικισμού Αναργύρων, την μερική ή ολική απώλεια του κοιτάσματος και την ανατροπή των μελλοντικών σχεδιασμών της ΔΕΗ (ή για τη ΔΕΗ). Η οικονομική ζημία της ΔΕΗ από την κατάρρευση, όση και αν είναι αυτή, θα βαρύνει τελικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την επιχείρηση, τους μετόχους της και το σύνολο των Ελλήνων πολιτών. Αλλά η αστοχία των μηχανικών και τεχνικών συμβούλων που δεν «είδαν» εγκαίρως την επερχόμενη καταστροφή και όταν την είδαν υποτίμησαν τραγικά το μέγεθός της, δημιουργεί ανησυχίες και για το μέλλον. Και αυτό διότι τα ορυχεία της ΔΕΗ δεν είναι τα μόνα έργα με δυνητικά σοβαρότατες επιπτώσεις σε περίπτωση αστοχίας, στα οποία εμπλέκονται οι ίδιοι επιστημονικοί σύμβουλοι.

Για παράδειγμα, πόσο ήσυχοι μπορεί να είναι οι κάτοικοι της ΒΑ Χαλκιδικής όταν ο τεχνικός σύμβουλος της ΔΕΗ κ. Μιχάλης Καββαδάς, που μία μέρα πριν την κατάρρευση του ορυχείου Αμυνταίου βεβαίωνε οτι «δεν υπάρχει κίνδυνος για τον οικισμό των Αναργύρων«, πρόβλεψη που διαψεύστηκε με δραματικό τρόπο, είναι επίσης επιστημονικός τεχνικός σύμβουλος στο σχεδιασμό των φραγμάτων της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ στις Σκουριές και τον Κοκκινόλακκα;





Ο καθηγητής εδαφομηχανικής EMΠ κ. Καββαδάς είναι βασικός συνεργάτης της ομάδας μελετητών της ΟΜΙΚΡΟΝ-ΚΑΠΑ ΜΕΛΕΤΗΤΙΚΗΣ που έκανε όλες τις τεχνικές μελέτες του Επενδυτικού Σχεδίου της Ελληνικός Χρυσός, πλην της μεταλλουργίας. Στο βιογραφικό του που βρίσκεται στο διαδίκτυο αναφέρεται μόνο μία από αυτές: «Γεωτεχνικός σύμβουλος του Μελετητή (ΟΚ Μελετητική ΑΕ) στο σχεδιασμό των φραγμάτων τελμάτων των ορυχείων της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε. στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής».
Καββαδάς στον Κοκκινόλακκα…

Στην Ολυμπιάδα δεν υπάρχει φράγμα, πρόκειται για το φράγμα Κοκκινόλακκα που είναι φράγμα ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ αποβλήτων (ΧΥΤΕΑ) και χωροθετήθηκε από την εταιρεία ακριβώς ΕΠΑΝΩ στο σεισμικό ρήγμα Στρατωνίου-Βαρβάρας που έχει δώσει σεισμούς των 7 Ρίχτερ. Αξίζει να σημειωθεί οτι ο ΧΥΤΕΑ βρίσκεται σε απόσταση μόλις 600 μέτρων από τον οικισμό Στρατωνίου και προκειμένου να πάρει την περιβαλλοντική έγκριση η εταιρεία δήλωσε ψευδώς οτι είναι 3,5 χιλιόμετρα! (δείτε εδώ)


Καββαδάς στις Σκουριές…

Γνωρίζουμε όμως οτι ο κ. Καββαδάς είχε το ρόλο του γεωτεχνικού συμβούλου και στο σχεδιασμό των δύο φράγματων αποβλήτων των Σκουριών, ύψους 150 μέτρων, σε μικρή απόσταση από το ίδιο επικίνδυνο ρήγμα. Όπως διαβάζουμε στην “Προκαταρκτική μελέτη δύο φραγμάτων απόθεσης τελμάτων στο μεταλλείο Σκουριών” της ΟΚ Μελετητικής για την Ελληνικός Χρυσός, 2010:

“Στα πλαίσια της παρούσας προκαταρκτικής μελέτης και για την κάλυψη συγκεκριμένων πεδίων του μελετητικού αντικειμένου, η ομάδα μελέτης συνεργάστηκε με τους:

1. Μιχάλη Καββαδά, Δρ Πολιτικό Μηχανικό, Καθηγητή Ε.Μ.Π. ως Ειδικό Τεχνικό Σύμβουλο επί του συνόλου των σχεδιαζόμενων έργων της παρούσας μελέτης.”

Ακούστε την ανάλυση του καθηγητής Σεισμολογίας ΑΠΘ, Κώστα Παπαζάχου, σχετικά με την επικινδυνότητα της χωροθέτησης και τις τραγικές ελλείψεις του σχεδιασμού και των μελετών των τριών αυτών λιθόρριπτων φραγμάτων:

Σε άλλο βίντεο αναφέρει ο κ. Παπαζάχος:

“Αδυνατώ να σκεφτώ πώς κάποιος μπορεί να προγραμματίζει την κατασκευή τέτοιων μεγάλων κατασκευών, φαραωνικών σε κάποιες περιπτώσεις, πάνω σε ένα ενεργό ρήγμα το οποίο σε ιστορικούς χρόνους έχει δώσει τόσο μεγάλες κινήσεις… Τα φράγματα αυτά αποκλείεται να αντέξουν τα χτυπήματα ενός πολύ ισχυρού σεισμού”.

Απορεί ο καθηγητής σεισμολογίας, απορούμε κι εμείς πώς βρέθηκε μελετητικό γραφείο να βάλει το όνομά του κάτω από μελέτη τέτοιων ολοφάνερα επικίνδυνων κατασκευών. Και όμως βρέθηκε: η ΟΚ Μελετητική με Ειδικό Τεχνικό Σύμβουλο τον κ. Καββαδά.

Στο ορυχείο Αμυνταίου, είδαμε τον «επαΐοντα» κ. Καββαδά να κάνει εντελώς λανθασμένες προβλέψεις για κάτι που ήταν μάλλον προφανές και να καθησυχάζει τους κατοίκους μέχρι την τελευταία στιγμή οτι «δεν τρέχει τίποτα». Πόση ευθύνη φέρει άραγε για αυτές του τις δηλώσεις που μπορεί και να έθεσαν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές; Πόση ευθύνη θα φέρει για την υπογραφή του στην καθόλου απίθανη περίπτωση που τα φράγματα της Ελληνικός Χρυσός καταρρεύσουν στη διάρκεια ενός σεισμού;
Καββαδάς στη Στρατονίκη…

Αλλά και με το τρίτο έργο της Ελληνικός Χρυσός στη Χαλκιδική έχει ασχοληθεί ο κ. Καββαδάς, τις Μαύρες Πέτρες. Το 2005 ήταν μέλος της επιστημονικής επιτροπής που είχε συστήσει το Υπουργείο Ανάπτυξης για να δώσει επιστημονικό άλλοθι στην επανέναρξη της εξόρυξης κάτω από τη Στρατονίκη από την Ελληνικός Χρυσός.

Η ιστορία της πολύπαθης Στρατονίκης (που αυτό το ιστολόγιο την έχει καταγράψει από το 2001) είναι με δυο λόγια η εξής: το χωριό βρίσκεται ακριβώς πάνω από το κοίτασμα μολύβδου, αργύρου και ψευδαργύρου των Μαύρων Πετρών. Στη δεκαετία του ’80, οι καθιζήσεις λόγω της εξόρυξης οδήγησαν στο γκρέμισμα της εκκλησίας των των Αγίων Αναργύρων και οκτώ σπιτιών και η Η Α.Ε.Ε.Χ.Π.&Λ. εγκατέλειψε την εξόρυξη κάτω από τον οικισμό.

Το 2000 η ΤVX ξανάρχισε να σκάβει κάτω από το χωριό με εκρηκτικά και χωρίς άδειες. Από τον πρώτο χρόνο της εξόρυξης εμφανίστηκαν ρωγμές στα σπίτια και στους δρόμους, πτυχώσεις και βαθειές τρύπες (sinkholes) στο έδαφος. Παράλληλα ξεκίνησαν και οι διαμαρτυρίες των κατοίκων. Εσπευσμένα συγκροτήθηκε επιτροπή από καθηγητές του ΕΜΠ για να καθησυχάσει τις ανησυχίες. Η επιτροπή απεφάνθη (τι έκπληξη!) οτι η «κατερχόμενη μέθοδος διαδοχικων κοπών και λιθογομώσεων» που εφάρμοζε η TVX ήταν η «ασφαλέστερη δυνατή» για τον υπερκείμενο οικισμό μέθοδο. Μάλιστα το πόρισμα της επιτροπής ανέφερε οτι «αν δεν χρησιμοποιηθεί η συγκεκριμένη μέθοδος στην πιο εξελιγμένη της μορφή, τότε κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια της Στρατονίκης»!






Φωτογραφίες: Στρατονίκη, 2002

Το 2005, η νέα ιδιοκτήτρια των μεταλλείων Ελληνικός Χρυσός, υπέβαλε Τεχνική Μελέτη για την επανέναρξη της εξόρυξης κάτω από το χωριό και το ΥΠΑΝΑ συνέστησε νέα επιστημονική επιτροπή με επικεφαλής τον Πρόεδρο του ΙΓΜΕ, τ. Καθηγητή ΕΜΠ κ. Τσουτρέλη και μέλος τον κ. Καββαδά. Για άλλη μια φορά, οι «ειδικοί» κατέληξαν οτι η μέθοδος που θα χρησιμοποιούσε η εταιρεία, ήταν «η πλέον ασφαλής» για τη Στρατονίκη και αν δεν εφαρμοστεί δεν μπορούν να εγγυηθούν κλπ… Μόνο που αυτή ήταν «ανερχόμενη» και όχι «κατερχόμενη», δηλαδή διαφορετική μέθοδος και επιπλέον το 70% της εξόρυξης υποτίθεται οτι θα γινόταν χωρίς εκρηκτικά, με το ειδικό μηχάνημα Road Header AHM 105.

H συνέχεια είναι γνωστή: Η «μηχανική εξορυξη» αποδείχθηκε άλλη μια απάτη της Ελληνικός Χρυσός και δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Η εξόρυξη συνεχίζεται μέχρι σήμερα κατά 100% με φουρνέλα. Τα φαινόμενα των καθιζήσεων και των ρωγματώσεων στα σπίτια, την εκκλησία, το σχολείο και τους δρόμους του χωριού επιδεινώνονται διαρκώς, όπως διαπιστώνει και το ίδιο το Υπουργείο ενώ παράλληλα «κάνει πλάτες» στην Ελληνικός Χρυσός που βάζει φουρνέλα στα θεμέλιά του. Η ανάγκη διερεύνησης των αιτίων των «φαινομένων» που εμφανίζονται στη Στρατονίκη επαναλαμβάνεται υποκριτικά από τους «αρμόδιους» από το 2002 μέχρι σήμερα. Και το χωριό συνεχίζει να διαλύεται.

Το «επιστημονικό άλλοθι» που έδωσε στην εξόρυξη η επιτροπή έχει καταρρεύσει, αλλά ο κ. Καββαδάς και οι λοιποί καθηγητές είναι ανεύθυνοι για το τι απέγινε η Στρατονίκη μετά την υπογραφή τους.

πηγή

Μητρόπουλος: Να εφαρμοστεί το «Μοντέλο Παυλόπουλου» για τους συμβασιούχους!

Εφικτή η νομοθετική λύση ;;

Με δημοσίευσή του ο Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΝΥΠΕΚΚ Αλέξης Μητρόπουλος καταθέτει προς διάλογο τη δική του πρόταση στο ζήτημα της μετατροπής των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αντίστοιχες αορίστου χρόνου, με δεδομένη την απαγόρευση του ισχύοντος Συντάγματος (άρθρο 103 παρ. 7-8), μετά την απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου (9η/10-5-2017) για τους συμβασιούχους. Σύμφωνα με αυτή μπορεί να εφαρμοστεί «Μοντέλο Παυλόπουλου» για τους συμβασιούχους και έτσι θα είναι εφικτή η νομοθετική λύση!

Δείτε τι ισχυρίζεται:

Μετά την απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου (9η/10-5-2017) για τους συμβασιούχους, πολλοί διερωτώνται αν μπορεί να υπάρξει νομοθετική λύση στο ζήτημα της μετατροπής των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αντίστοιχες αορίστου χρόνου με δεδομένη την απαγόρευση του ισχύοντος Συντάγματος (άρθρο 103 παρ. 7-8).
Η απάντηση είναι «Ναι»!
Το ίδιο θεσμικό αδιέξοδο αντιμετώπισε το 2004 ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ.Προκόπης Παυλόπουλος με την ιδιότητα τότε του υπουργού Εσωτερικών. Με το π.δ. 164/2004 (παρά τη ρητή συνταγματική απαγόρευση που ίσχυε από το 2001) και με την ευκαιρία της ενσωμάτωσης στο Εσωτερικό μας Δίκαιο της Οδηγίας 199/79/ΕΚ, με «λεπτό» νομικό χειρισμό, παρέσχε τη δυνατότητα σε 70.000 και πλέον συμβασιούχους χρόνου και έργου (προσλήψεις στο σύνολό τους των δύο κομμάτων εξουσίας, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) να μετατραπούν οι συμβάσεις τους σε αντίστοιχες αορίστου χρόνου.
Σύμφωνα με το άρθρο 11 του π.δ. 164/2004, διαδοχικές συμβάσεις που έχουν συναφθεί πριν την έναρξη ισχύος του π.δ. και είναι ενεργές έως την έναρξη ισχύος του, συνιστούν εφεξής σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, εφόσον συντρέχουν αθροιστικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
1)Συνολική χρονική διάρκεια διαδοχικών συμβάσεων τουλάχιστον είκοσι τεσσάρων (24) μηνών έως την έναρξη ισχύος του διατάγματος, ανεξαρτήτως αριθμού ανανεώσεων συμβάσεων ή τρεις (3) τουλάχιστον ανανεώσεις πέραν της αρχικής σύμβασης, με συνολικό ελάχιστο χρόνο απασχόλησης δέκα οκτώ (18) μηνών, μέσα σε συνολικό χρονικό διάστημα είκοσι τεσσάρων (24) μηνών από την αρχική σύμβαση.
2)Ο συνολικός χρόνος υπηρεσίας των εργαζομένων να έχει πράγματι διανυθεί στον ίδιο φορέα, με την ίδια ή παρεμφερή ειδικότητα και με τους ίδιους ή παρεμφερείς όρους εργασίας, όπως αναγράφεται στην αρχική σύμβαση. Προκειμένου περί συμβάσεων που έχουν συναφθεί με την Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (Ε.Ε.Τ.Α.Α), στο πλαίσιο εφαρμογής συγκεκριμένου προγράμματος, ως φορέας νοείται ο οικείος Ο.Τ.Α., στον οποίο ο εργαζόμενος προσέφερε πραγματικά τις υπηρεσίες του.
3)Το αντικείμενο της σύμβασης να αφορά σε δραστηριότητες που σχετίζονται ευθέως και αμέσως με πάγιες και διαρκείς ανάγκες του αντίστοιχου φορέα.
4)Ο κατά τις προηγούμενες περιπτώσεις συνολικός χρόνος υπηρεσίας πρέπει να έχει παρασχεθεί κατά πλήρες ή μειωμένο ωράριο εργασίας και σε καθήκοντα ίδια ή παρεμφερή με αυτά που αναγράφονται στην αρχική σύμβαση. Οι διαδοχικές συμβάσεις μειωμένου ωραρίου εργασίας συνιστούν συμβάσεις αορίστου χρόνου μειωμένης απασχόλησης αντίστοιχης με την αναγραφόμενη στην αρχική σύμβαση.
Για τη διαπίστωση της συνδρομής των κατά την προηγούμενη παράγραφο προϋποθέσεων, ο εργαζόμενος υποβάλλει, εντός αποκλειστικής προθεσμίας δύο (2) μηνών από την έναρξη της ισχύος του π.δ., αίτηση προς τον οικείο φορέα, στην οποία αναφέρει τα στοιχεία, από τα οποία προκύπτει η συνδρομή των προϋποθέσεων αυτών.
Αρμόδιο όργανο να κρίνει αιτιολογημένα εάν συντρέχουν οι ανωτέρω προϋποθέσεις είναι το οικείο Υπηρεσιακό Συμβούλιο ή το όργανο που εξομοιώνεται με αυτό και όπου δεν υπάρχει, το Διοικητικό Συμβούλιο ή το διοικούν όργανο του οικείου νομικού προσώπου ή το όργανο που εξομοιώνεται με αυτό κατά την κείμενη νομοθεσία.
Στις δημοτικές ή κοινοτικές επιχειρήσεις αρμόδιο όργανο είναι, σε κάθε περίπτωση, το Δημοτικό ή Κοινοτικό Συμβούλιο του οικείου Ο.Τ.Α, ύστερα από εισήγηση του Δ.Σ. ή του διοικούντος οργάνου της επιχείρησης.
Το αρμόδιο όργανο κρίνει περαιτέρω εάν στις συμβάσεις έργου ή άλλες συμβάσεις ή σχέσεις, υποκρύπτεται σχέση εξαρτημένης εργασίας. Η κρίση του αρμόδιου οργάνου ολοκληρώνεται το αργότερο εντός πέντε (5) μηνών από την έναρξη ισχύος του π.δ.
Οι θετικές ή αρνητικές κρίσεις διαβιβάζονται αμέσως στο Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού (Α.Σ.Ε.Π.), το οποίο αποφαίνεται εντός τριών (3) μηνών από τη διαβίβαση σε αυτό των σχετικών κρίσεων.
Στις διατάξεις του π.δ. 164/2004 υπάγονταν οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, καθώς και στις δημοτικές και κοινοτικές επιχειρήσεις, αποκλειομένων σε κάθε περίπτωση των εργαζομένων σε ανώνυμες εταιρείες που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών.
Στις διατάξεις του ίδιου π.δ. συμπεριλαμβάνονταν και οι συμβάσεις που είχαν λήξει μέχρι και τρεις (3) μήνες πριν την έναρξη ισχύος του π.δ., λογιζόμενες ως ενεργές διαδοχικές συμβάσεις ως την έναρξη ισχύος του παρόντος.
Η ΕΝΥΠΕΚΚ καλεί την κυβέρνηση να ακολουθήσει την ίδια θεσμική οδό και να δώσει τέλος στο δράμα χιλιάδων εργαζομένων που δημιουργήθηκε και διογκώθηκε με αποκλειστική ευθύνη όλων των κυβερνήσεων.
Για την ΕΝΥΠΕΚΚ
Ο Πρόεδρος
Αλέξης Π. Μητρόπουλος

Kαταδικάζει και η Μέρκελ τις Αμερικανικές Κυρώσεις που θίγουν την Γερμανία

(Δια τον φόβο των Ιουδαίων στην κάλπη…)



του Alexander Mercouris

Η καγκελάριος Μέρκελ κατέστησε σαφές δια του εκπροσώπου της ότι αντιτίθεται στο νομοσχέδιο της αμερικανικής Γερουσίας που επιβάλλει νέες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, οι οποίες πλήττουν ζωτικά συμφέροντα της Γερμανίας.

Μετά την οργίλη καταδίκη αυτών των κυρώσεων από τον Αυστριακό Καγκελάριο και τον Γερμανό υπουργό των Εξωτερικών και η ίδια η Μέρκελ θέλησε να καταστήσει σαφή και την προσωπική της αντίθεση. Αλλά κατά την συνήθη σ’ αυτήν πρακτική της Σφίγγας, ανέθεσε στον εκπρόσωπό της Στέφεν Σάϊμπερτ να την ανακοινώσει.

Υπάρχει σημαντική ομοφωνία στο περιεχόμενο αυτής της δήλωσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι κυρώσεις αφορούν ρωσικές ενέργειες αλλά θίγουν και ευρωπαϊκές εταιρείες. Αυτό είναι απαράδεκτο.

Ο υπουργός των Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ, που εξέδωσε την κοινή με τον Αυστριακό ανακοίνωση, είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος που αντιπαρατάσσεται στη Μέρκελ στις εκλογές του φθινοπώρου, αλλά είναι επίσης γνωστός υποστηρικτής της συνεργασίας με την Ρωσία. Υπήρχε κατά συνέπεια κάποια αμφιβολία εάν η ανακοίνωση που εξέδωσαν εξέφραζε το σύνολο της γερμανικής κυβέρνησης, ή μόνο τους συνεργαζόμενους σοσιαλδημοκράτες.

Η δήλωση του Σάϊμπερτ εκ μέρους της Μέρκελ ξεκαθαρίζει το θέμα και καθιστά απολύτως σαφές για την ενιαία αντίθεση της γερμανικής κυβέρνησης στις νέες αμερικανικές κυρώσεις.

Το τι προκάλεσε την γερμανική οργή καθίσταται σαφές στην κοινή αυστρο-γερμανική ανακοίνωση με την εξής παράγραφο:

«Η απειλή εναντίον εταιρειών από την Γερμανία, την Αυστρία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με ποινές στην αμερικανική αγορά εάν συμμετάσχουν σε προγράμματα φυσικού αερίου όπως το Νόρντ Στρημ 2 με την Ρωσία, ή τα χρηματοδοτήσουν, εισάγει μια εντελώς νέα και πολύ αρνητική ποιότητα στις ευρω-αμερικανικές σχέσεις.»

Με άλλα λόγια, οι Γερμανοί είναι πρόθυμοι να στηρίξουν κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, υπό τον όρο να μην θίγουν τα οικονομικά συμφέροντά τους. Δεδομένου ότι οι Γερμανοί θεωρούν τον αγωγό Νορντ Στρημ 2 αναγκαίο για τα οικονομικά τους συμφέροντα εξαγριώθηκαν μ’ αυτό που βλέπουν σαν απειλή των Αμερικανών να εκτροχιάσουν το πρόγραμμα, απειλώντας με πρόστιμα τις εταιρείες τους.

Το επεισόδιο δείχνει ξανά την παγίδα στην οποία οδήγησε η Μέρκελ την Γερμανία ανατρέποντας την Οστπολιτίκ (του ανοίγματος προς την Ρωσία) που ακολουθούσε η Γερμανία από την δεκαετία του 1960, με το να υποστηρίξει το 2014 τις κυρώσεις που ο Ομπάμα την πίεζε να επιβάλει στη Ρωσία.

Λέγεται συχνά και πολύ σωστά ότι η Ρωσία είναι για την Γερμανία ένας σχετικά μικρός πελάτης και ότι οι επιπτώσεις των κυρώσεων στην γερμανική οικονομία ήσαν μικρές. Ενώ αυτό αληθεύει, παραβλέπει την μεγαλύτερη αλήθεια ότι – όπως έχω πολλάκις ακούσει ο ίδιος- η γερμανική επιχειρηματική κοινότητα θεωρούσε, πριν από τις κυρώσεις, την Ρωσία ως το κλειδί του οικονομικού μέλλοντος της Γερμανίας: Μια τεράστια χώρα, με απεριόριστες οικονομικές δυνατότητες, με γεωγραφική και πολιτιστική γειτνίαση, με ένα Πρόεδρο με ισχυρή συμπάθεια για την Γερμανία, η οποία θα μπορούσε να είναι για την Γερμανία ότι είναι η Δύση για τις ΗΠΑ.

Το κατά πόσο αυτή η θεώρηση υπήρξε ποτέ ρεαλιστική είναι διαφορετικό ζήτημα. Όπως κι’ αν είναι, από ότι είδα και άκουσα ο ίδιος, ήταν ευρέως διαδεδομένη.

Εκτός αυτού υπάρχει ο πρόσθετος παράγων ότι το πρόγραμμα της Γερμανίας να εγκαταλείψει τον άνθρακα και τις πυρηνικές εγκαταστάσεις οδηγεί στην Ρωσία ως την προφανή πηγή φτηνής ενέργειας.

Η απόφαση της Μέρκελ του 2014 να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία οδήγησε σε απότομο τέρμα το πρώτο σκέλος αυτής της στρατηγικής, ενώ γίνεται τώρα σαφές ότι επίσης εξέθεσε το δεύτερο σκέλος της ίδιας στρατηγικής –αυτό που αφορά στην ενεργειακή ασφάλειά - στις εκκεντρικότητες των πολιτικών συγκρούσεων που τώρα μαίνονται στις ΗΠΑ.

Επιπλέον κατέστησε επίσης τη Γερμανία όμηρο των πολιτικών εμπνεύσεων μιας ασταθούς και εξτρεμιστικής ουκρανικής κυβέρνησης, την οποία η Μέρκελ δεν έχει ούτε την θέληση ούτε την ικανότητα να ελέγξει.

Η Μέρκελ προχώρησε σ’ αυτό το βήμα τον Ιούλιο του 2014, επειδή είχε την διαβεβαίωση της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας BND ότι ο Πούτιν γρήγορα θα συνθηκολογούσε εν όψει των κυρώσεων γιατί αλλιώς θα αντιμετώπιζε ένα πραξικόπημα από τους ολιγάρχες. Από τη στιγμή που φάνηκε, το φθινόπωρο του 2014, ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, η Μέρκελ φάνηκε ολοένα και καθαρότερα να τάχει χαμένα, χωρίς σαφή ιδέα για το τι να κάνει.

Από τη μια πλευρά η Μέρκελ σαφώς δεν θέλει να βρεθεί προεκλογικά σε θέση όπου φαίνεται να θυσιάζει τα οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας στις ιδιοτροπίες Αμερικανών πολιτικών, όταν μάλιστα οι αντίπαλοι Σοσιαλδημοκράτες υπερασπίζονται αυτά τα εθνικά συμφέροντα. Και αυτό εξηγεί γιατί έβαλε τον εκπρόσωπό της να κάνει την σχετική δήλωση. Από την άλλη πλευρά, όπως δείχνουν όσα δήλωσε κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στη Ρωσία, δεν μπορεί να φέρει τον εαυτό της να παραδεχθεί ήττα, συμφωνώντας στην άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί.

Αργά η γρήγορα η υπομονή στη Γερμανία θα εκραγεί. Προς το παρόν, με την υποστήριξη της ανακοίνωσης Γκάμπριελ, η Μέρκελ έκανε και πάλι αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: ν’ αγοράζει χρόνο.

Με δεδομένη την αδυναμία των αντιπάλων της, αυτό θα αρκέσει για να την βγάλει μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου. Ωστόσο εάν οι κρίσεις είτε στην Ουκρανία είτε στις ΗΠΑ –επί των οποίων δεν έχει καμιά δυνατότητα ελέγχου- κορυφωθούν, τότε η Μέρκελ βρεθεί σε προβληματική θέση.

πηγή: The Duran, 19-6-17

Ο Σόιμπλε μας έβγαλε στο κλαρί και μας έβαλε στην διαλαθροπλοκή!...

Λέω, θα γράψω ένα μικρό σημείωμα για να δείξω πώς η στρατηγική των υψηλών πλεονασμάτων καταλύει την δημοκρατία στην Ελλάδα, αλλά φοβάμαι πως κανείς δεν θα με πάρει στα σοβαρά, καθώς όσοι δεν φορτώνουν γενικά και αόριστα το πρόβλημα στον καπιταλισμό ή στον Ιούδα, θεωρούν αιτία τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Αυτός ο σατανάς οδηγεί τις γυναίκες και κόρες μας (: πατριαρχική η αφήγηση, ασφαλώς, αν και εμείς είμαστε μοντέρνοι τύποι, απελευθερωμένοι, φεμινιστές και ασφαλώς αντι-ισλαμιστές) στο πεζοδρόμιο και αυτός ο διώκτης της υγιούς επιχειρηματικότητας των καναλαρχών και συκοφάντης της μεγάλης βιομηχανίας μας των θαλασσών, της απλώστρας και της ξαπλώστρας μάς εισαγάγει στον αδελφοκτόνο πόλεμο της διαλαθροπλοκής (διαπλοκή + λαθρεμπόριο). Αυτό κατάλαβα διαβάζοντας ελληνικό τύπο. Αυτό διαδίδεται στα - και από τα - ελληνικά ΜΜΕ και αναπαράγεται για να ενισχυθεί από ευτελή ταμπλόιντ του εξωτερικού ή από δήθεν σοβαρές φυλλάδες που αποβλακώνουν, κατασκευάζοντας το κοινό των προηγούμενων (των χυδαίων ταμπλόιντ). 
Ξέρω, τώρα επιτέλους αποκαλύπτομαι! Ήμουν ανέκαθεν ο δούρειος ίππος του Σόιμπλε, αφού σταθερά υποστηρίζω πως στο βαθμό που "ο κοινοβουλευτισμός είναι ο στρατωνισμός της πολιτικής πορνείας" (Karl Kraus), η πολιτική νομιμοποίηση της πορνείας πολυτελείας και του πεζοδρομίου, καθώς και της διαπλοκής πολιτικών με λαθρέμπορους κάθε είδους είναι ο κανόνας.
Αν σε κάτι χρησιμεύει η δημοσιογραφία, αναγνώστη μου, είναι στο να παρεμποδίζει την μετατροπή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε χώρο (πεδίο) στρατωνισμού της πολιτικής πορνείας. Ως δημοσιογράφος μόνον αυτό είχα διαρκώς στο μυαλό μου. Ως "άνθρωπος της αγοράς" και της στρατηγικής της ανάπτυξης πάντα σε αυτό κατέληγα, παρακολουθώντας τις παραμορφώσεις και σοβαρές στρεβλώσεις στον ανταγωνισμό και μελετώντας τη δομή των σύγχρονων κρίσεων.
Ωστόσο, πώς να μιλήσεις ειλικρινά και έντιμα σήμερα χωρίς να παρεξηγηθείς, χωρίς να υποστείς ερμηνευτικό και υφολογικό βιασμό και να ενταχθείς ο δυστυχής σε ένα στρατόπεδο που φυσιολογικά σιχαίνεσαι; Αν πω «δεν φταίει ο Σόιμπλε για το τραγικό αδιέξοδο της ελληνικής κοινωνίας, αλλά η μορφή της κοινοβουλευτικής πορνείας στην Ελλάδα που αφορά και στις σχέσεις του πολιτικού συστήματος με τον "Σόιμπλε"», ή θα καταλήξω αγκαλιά με κάποιον άθλιο φασίστα-υπερπατριώτη, ή με κάποιο διαπλεκόμενο πρεζόνι του νεοφιλελευθερισμού, ή, τι να σου πω, μπορεί και με κάποιον σαλεμένο του εξτρεμισμού! 
Δεν την γλιτώνεις, αν θες να δείξεις τον πολιτικό, αιτιατό μηχανισμό που οδήγησε στην πτώχευση και στην συγκεκριμένη διαχείριση της κρίσης. Πώς να καταλάβει ο κόσμος την μικρή, πικρή αλήθεια που οδήγησε σε εκτεταμένη κοινωνική καταστροφή την Ελλάδα και σήμερα, επί αριστεράς παρακαλώ, την εγκλωβίζει σε ένα σπιράλ αβύσσου για άλλη μια δεκαετία τουλάχιστον;
Με αυτή την ποιότητα στα ελληνικά ΜΜΕ, μην περιμένεις να κατανοήσεις τον αιτιατό μηχανισμό της κρίσης και άρα να έχεις την πιθανότητα να αντιδράσεις ορθολογικά και δημοκρατικά. Κοίταξε αναγνώστη μου, πόρνη δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Αλλά για να γίνεις και να παραμείνεις στο χώρο, πρέπει να διαθέτεις και την αντίστοιχη κουλτούρα και το χάρισμα να την διασκεδάζεις με την επίκληση της ηθικής της ανάγκης, της σωτηρίας, της αγαθότητας και της θυματοποίησης.
Η στρατηγική των "απίθανων" πλεονασμάτων στη συγκεκριμένη οικονομική και κοινωνική φάση της Ελλάδας, που με ικανοποίηση συνομολόγησε ο απίθανος Αλέξης Τσίπρας με την τρόικα, για να σπρωχτεί κάτω από το χαλί το χάλι του χρέους και του ατομικού μηχανισμού προσαρμογής, δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο σε ό, τι αφορά στην δημοκρατία στην Ελλάδα. Αυτό, το υπογράφω, καθώς αυτό στην πραγματικότητα μελετώ συστηματικά για περισσότερα από 35 χρόνια. Και αυτό διασκεδάζεται καθημερινά στον ελληνικό Τύπο μέσω του γενικού μηνύματος: ο Σόιμπλε μας έβγαλε στο κλαρί και μας έβαλε στην διαλαθροπλοκή!

Αν ήθελες, απλοϊκά έστω, να συναντηθείς με την αλήθεια, θα μπορούσες ίσως να ισχυριστείς: Η (δεξιά, κεντρώα και αριστερή) πολιτική πορνεία μας έβγαλε στο κλαρί και μας έβαλε στην διαλαθροπλοκή, καθώς αυτά τα δύο κυριαρχούσαν στο διεφθαρμένο από κούνια υποσυνείδητό μας. Αλλιώς δεν γίνεται! Πάντα η πορνεία και το λαθρεμπόριο είχαν υψηλό στάτους στη γενική μας κουλτούρα. Τα μνημόνια απλώς βοήθησαν να νομιμοποιηθεί πολιτικώς η πορνεία χαμηλής τιμής και ο πόλεμος των λαθρέμπορων υψηλής πολιτικής (κομματικής, εδώ) αξίας.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

«ιερεμιάδες» και ναρκισσιάδες



Ο φίλος μου ο Γιάννης εργάστηκε ως τραπεζικός και η σύζυγός του, που-αν καλά  θυμούμαι- ως φιλόλογος. Που σημαίνει ότι πρέπει να συγκεντρώνουν απ’ τις δυο συντάξεις τους ένα επαρκές για τη συντήρησή τους ποσό αποδοχών. Τις προάλλες, λοιπόν, που συναντηθήκαμε με κάκισε, γιατί, όπως είπε, γράφω όλο «ιερεμιάδες». Που σημαίνει απαισιόδοξα κείμενα. Γεγονός που κατά τη γνώμη του αποκαλύπτει ότι βρίσκομαι ακόμη στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Και ότι δεν έχω πάρει είδηση ότι στο μεταξύ ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, ο οποίος φώτισε το μέλλον της ανθρωπότητας με το αισιόδοξο φως της Ανάστασής του.
Φοβούμαι όμως ότι μάλλον κάποιος γίνεται απαισιόδοξος, λαβαίνοντας υπόψη του αυτά, που υποστηρίζει ο φίλος μου ο Γιάννης. Γιατί θυμίζουν τα λόγια του Χριστού, ο οποίος λέει σχετικά: «Αν το φως που υπάρχει μέσα σας (σ.σ.και κατ’ επέκταση μέσα στον κόσμο) γίνει σκοτάδι, τότε το σκοτάδι ασφαλώς θα γίνει ακόμη σκοτεινότερο». (Ματθαίου, στ, 23). Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αυτός που τα λέει αυτά είναι θεολόγος, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Γιάννη. Γιατί αναρωτιέται κάποιος: Πώς είναι δυνατόν να ευαισθητοποιηθεί ο πολύς λαός και να οικειοποιηθεί το πνεύμα του Ευαγγελίου, όταν ακόμη και θεολόγοι και κληρικοί έχουν παρόμοιες τελματώδεις αντιλήψεις;
Ασφαλώς και το μήνυμα του Ευαγγελίου είναι αισιόδοξο. Κι όχι μόνο subspecie aiternitatis (=κάτω απ’ το πρίσμα της αιωνιότητας) αλλά και σχετικά με την εγκόσμια πραγματικότητα. Αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την χαζοχαρούμενη και άκρως ιδιοτελή εκδοχή, που ακολουθεί διαχρονικά και ιδιαίτερα  στις μέρες μας η συντριπτική πλειονότητα των, λεγόμενων, χριστιανών. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν ακόμη και κόμματα, που αυτοτιτλοφορούνται χριστιανικά (χριστιανοδημοκρατικά, κλπ), των οποίων τα έργα και οι ημέρες βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση, με το πνεύμα του Ευαγγελίου. Αφού αποτελούν τους πλέον ακραιφνείς εκφραστές του σατανικού κατεστημένου. Πράγμα που ισχύει και με το παραπάνω μάλιστα σχετικά με το «χριστιανοδημοκρατικό», λεγόμενο, κόμμα της αξιότιμης κ. Μέρκελ.
Και, για να μην φανούν υπερβολικά τα περί «σατανικού κατεστημένου», αρκεί να θυμηθούμε το περιστατικό εκείνο, κατά το οποίο ο Χριστός προλέγει στους μαθητές του τα περί του σταυρικού του θανάτου κι εκείνοι ονειρεύονται πρωτοκαθεδρίες, αξιώματα και μεγαλεία.  Για να επιτιμήσει ιδιαίτερα τον Πέτρο, τον οποίο επανέφερε στην τάξη, λέγοντάς του το παροιμιώδες: «Ύπαγε οπίσω μου σατανά»! Και να δώσει στη συνέχεια στους μαθητές του και στους οπαδούς του όλων των εποχών την πυξίδα του αληθινού χριστιανικού προσανατολισμού, λέγοντας: Αληθινός οπαδός μου δεν είναι ο βολεμένος, που αδιαφορεί για τα  τέρατα και τα σημεία, που συμβαίνουν γύρω του. Αλλά εκείνος, που απαρνείται τον εαυτό του και παίρνει το σταυρό του και με ακολουθεί (Ματθαίου, ΙΣΤ, 21-28). Και, όταν μιλάει για την απάρνηση του εαυτού μας, εννοεί οτιδήποτε θα μας πονούσε, αν το αποχωριζόμασταν: Απ’ τα υλικά μας αγαθά και τα συγγενικά μας πρόσωπα, μέχρι και την ίδια μας τη ζωή. Κι όσο για το νόημα του σταυρού, είναι αυτό, που του έδωσε ο Πατροκοσμάς. Ο οποίος ενώ απολάμβανε την ησυχία της ασκητικής ζωής, κάποια στιγμή είπε στον εαυτό του: Δεν είναι σωστό να κλείνομαι στο καβούκι της αυτάρκειάς μου, αλλά να αναλογισθώ και την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι συνάνθρωποί μου έξω στον κόσμο. Και έπραξε ανάλογα: Πήρε το σταυρό των πολλαπλά μαστιζόμενων  σλάβων στον ώμο του, για να κατορθώσει στα χρόνια της τουρκικής βαρβαρότητας επιτεύγματα απλησίαστα για τους «λαοσωτήρες» της τωρινής «ελεύθερης» Ελλάδας. Κι ας του καταλόγιζαν οι συνασκητές του αμέλεια σχετικά με τα  ασκητικά του καθήκοντα.
Βέβαια ο δρόμος του σταυρού είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Και μπορεί πολλοί βολεμένοι να πανηγυρίζουν θορυβωδώς σχετικά με το φως της αναστάσιμης λαμπάδας αλλά το φως της Ανάστασης του Χριστού είναι πολύ ενοχλητικό για τα μάτια τους. Και σε καμιά περίπτωση δεν θα έβαζαν σε κίνδυνο το ναρκισσιστικό τους περιβάλλον, ερχόμενοι σε αντίθεση με τους σκηνοθέτες της ανθρώπινης τραγωδίας. Αντίθετα μάλιστα αισθάνονται την ανάγκη να τους επευφημούν και παντοιοτρόπως να τους στηρίζουν, γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο στηρίζουν τα συμφέροντά τους.   Και βέβαια το φως της ανάστασης του Χριστού είναι οδυνηρό για τα άρρωστα μάτια των δολοφόνων, που σαν τις νυχτερίδες έχουν μάθει να ζουν και να κινούνται στα σκοτάδια.
Αλήθεια θα μπορούσαν κάποιοι εαυτούληδες και χαζοχαρούμενοι, λεγόμενοι, χριστιανοί να μας δικαιολογήσουν τον ομφάλιο λώρο που συνδέει το θρησκευτικό παρακράτος της δεσποτοκρατίας και το κοσμικό παρακράτος της ληστοκρατίας; Πώς εξηγείται, για παράδειγμα, το γεγονός ότι το θρησκευτικό παρακράτος βάνει κάποιον κληρικό στο περιθώριο και του απαγορεύει το κήρυγμα, ενώ ταυτόχρονα το κοσμικό παρακράτος του εξαφανίζει τα μπλοκ στην Google και τα κανάλια των κηρυγμάτων του στο You Tube; Υπάρχει θέμα παρανομίας; Γιατί δεν τον οδηγούν στα δικαστήριά τους να τον εξοντώσουν παντοιοτρόπως; Τη στιγμή, που συγκριτικά είναι παντοδύναμοι, ενώ  ο φτωχός παπάς ολοσχερώς αδύναμος ν’ αντιμετωπίσει τις ερπύστριες των νόμων και των κανόνων τους!  Όταν ανέχονται τόσους άλλους, που προπαγανδίζουν μύριες όσες διαστροφές!
Η απάντηση είναι απλή: Όταν οι χριστιανοί ζουν και μιλούν ερήμην του Ευαγγελίου και της πραγματικότητας ο λόγος τους είναι νεκρός. Και ασφαλώς κανένας δεν τους ενοχλεί. Γιατί προφανώς κανείς δεν σκοτώνει τα πτώματα. Όταν όμως ο λόγος τους αποκρυπτογραφεί τα μύχια σκοτάδια των λακέδων του υπόκοσμου, τον αισθάνονται σαν  καυτό λάδι σε χαίνουσες πληγές. Και αντιδρούν ανάλογα…

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates