Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Νέα μορφή μνημονίων σε νέο καθεστώς χρέους για την Ελλάδα!...

Είδηση από τον Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλο *
Έχει δίκιο ο Έκο, πράγματι τον Αύγουστο δεν παράγονται κανονικές ειδήσεις. Έτσι δίνεται η ευκαιρία στο τυχαίο να προκαλέσει για την παραγωγή... ειδησάρας! Και το τυχαίο έκανε την δουλειά του στην περίπτωση που θα αναφέρω και αφορά στην πληροφορία που αποκόμισα από στενό συνεργάτη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Ποια είναι η είδηση; Η γερμανική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει ήδη με την πολιτική ηγεσία του ΔΝΤ (δεσμευόμενοι αμφότεροι σε εμπάργκο στην ενημέρωση) πως για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη μετά το πέρας του τρέχοντος προγράμματος, θα απαιτηθεί μια νέα συμφωνία με τις Ελληνικές Αρχές, η οποία θα εισαγάγει μια νέα μορφή ολοκληρωμένων μνημονίων εντός ενός διαφορετικού καθεστώτος ορισμού και εξυπηρέτησης του χρέους προς τον λεγόμενο επίσημο τομέα. Η συμφωνία αυτή δεν προνοεί για αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους από επίσημες ευρωπαϊκές πηγές ή το ΔΝΤ, αν και υπάρχουν προς διερεύνηση εναλλακτικά σενάρια, σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμών, τα οποία στηρίζονται στην ευελιξία του European Stability Mechanism (ESM) με την μορφή εμπλουτισμού του δημόσιου διεθνούς δικαίου που δομείται/παράγεται εντός της ευρωζώνης.
Έτσι - σύμφωνα με τον άνθρωπο που γνωρίζει από πρώτο χέρι το πλαίσιο συμφωνίας της γερμανικής κυβέρνησης με την κυρία Lagarde και τους στενούς της συμβούλους - μετά την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος που περιλαμβάνει ακόμη πολλές και σοβαρές έως δραματικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στο Κοινωνικό Μοντέλο και στην Αγορά, σχεδιάζεται η Ελλάδα να περάσει από την "αντιδημιουργική καταστροφή" σε μια δεύτερη φάση μνημονίων που θα δίνουν έμφαση στην σταδιακή ανάπτυξη με την ενεργοποίηση του μηχανισμού της αγοράς και τη συνέχιση της στενής εποπτείας από τους λεγόμενους "θεσμούς" και το ΔΝΤ.
"Δεν υπήρξε λάθος στρατηγικής", υποστηρίζει ο συνομιλητής μου - αντιδρώντας σε παρατήρησή μου που αφορά σε εξόχως αντιφατικές τακτικές και απολύτως άστοχες και σαφώς αντιδημοκρατικές προσεγγίσεις από όλους τους παράγοντες της τρόικας, οι οποίοι εμφανίζονταν μάλιστα κατά καιρούς να βρίσκονται σε σοβαρή διάσταση απόψεων (σε επίπεδο πολιτικής πέραν του τεχνικού μέρους).
Και εξηγείται, αναφερόμενος στο "όραμα" του σχεδίου για την Ελλάδα το οποίο επιμελήθηκε ιδιαιτέρως μια ομάδα εκ τεσσάρων συνεργατών του κ. Σόιμπλε: Ήταν στην πραγματικότητα μια διαφορετική εκδοχή του σχεδίου του Τομάζο Σκιόπα, με το οποίο ο Γιώργος Παπανδρέου προσέγγισε στρατηγικώς (και ασφαλώς θεωρητικώς) την κρίση και την επίλυσή της. Σε αντίθεση με τον Σκιόπα, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε εντόπισε το πρόβλημα της κρίσης - όπως μου εξηγεί ο σύμβουλός του - πολύ πέραν της δημοσιονομικής συμπεριφοράς του ελληνικού κράτους και του χρηματοπιστωτικού διλήμματος της συγκυρίας. "Στην Ελλάδα βασίλευσε μια αντιεπιχειρηματική κουλτούρα στην αγορά, υπό την πατρωνία του κράτους και όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων", μου λέει. "Υπήρξε δυσανάλογα μεγάλη σπατάλη ευρώ σε σχέση με τις επενδύσεις. Κυριάρχησε ο πλουτοκρατισμός και είχε χαθεί απολύτως το παραγωγικό πνεύμα, για τη δημιουργία κεφαλαίου. Υπήρξε μια μεγάλη παρεξήγηση στην ελληνική αγορά που ενισχύθηκε από το πολιτικό και διοικητικό σύστημα: η παραγωγή χρήματος - και η ενθυλάκωσή του - εξομοιώθηκε στρεβλά με την παραγωγή κεφαλαίου". 
"Με την μεθοδολογία που ακολουθήθηκε μέχρι σήμερα επιδιώχθηκε στην πραγματικότητα να αποκατασταθεί ο μηχανισμός παραγωγής κεφαλαίου στο μέλλον, καθώς δίχως αυτόν η ελληνική αγορά θα ήταν μια αντιπαραγωγική ρουφήχτρα χρήματος με τον δημόσιο τομέα να πρωτοστατεί και να οργανώνει αυτή την επιχείρηση (: η Ελλάδα να παράγει διαρκώς λιγότερα από όσα καταναλώνει) ", υποστηρίζει - εξηγώντας το περίφημο "η Ελλάδα πρεπεί να σταματήσει να καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει" (Σόιμπλε), το οποίο έθιξα στον συνομιλητή μου, χαρακτηρίζοντάς το ανοησία.
Το γερμανικό υπουργείο οικονομικών - όπως και το ΔΝΤ - θεωρεί πως έχουν γίνει αρκετά, αλλά όχι ακόμη επαρκή βήματα για την αποκατάσταση του παραγωγικού μηχανισμού που μετατρέπει το χρήμα σε επένδυση. “Αυτός ήταν ο στόχος”, μου λέει, και "η περιοριστική πολιτική είναι ένα βασικό μέσο προς αυτό και όχι αυτοσκοπός". "Η νέα μορφή μνημονίων σε νέο καθεστώς χρέους στην επόμενη φάση προσαρμογής της Ελλάδας, θα υπακούει ακριβώς στο ίδιο όραμα, το οποίο δεν είναι διαφορετικό από τον πολιτικό οραματισμό της σημερινής κυβέρνησης [στην Γερμανία] για το μέλλον της Ευρώπης" - αποσαφηνίζει.
Μετέφερα, αναγνώστη μου, χωρίς δικό μου σχολιασμό, την είδηση για την "επόμενη μέρα" του ελληνικού προγράμματος και το σκεπτικό της γερμανικής κυβέρνησης που για πρώτη φορά αρθρώνεται - καθόσον γνωρίζω - με πολιτικώς σαφή τρόπο. Είμαι χαρούμενος για αυτή τη συνάντηση και συνομιλία με έναν από τους "senior" συμβούλους της γερμανικής κυβέρνησης, από την οποία καταρρίπτονται αυταπάτες και απάτες με τις οποίες δομείται το κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα τόσο από την ελληνική κυβέρνηση, όσο και από την αντιπολίτευση. Η πολιτική μου διαφωνία ως προς την συγκεκριμένη μεθοδολογία που εφαρμόζεται και πρόκειται να επεκταθεί αναθεωρούμενη ως εφαρμογή - αν συμφωνήσει φυσικά το ελληνικό κοινοβούλιο (: το υφιστάμενο σώμα ή άλλο μετά από εκλογές που θεωρούνται πιθανές)  - στο μέλλον με αρκετά ασαφή μάλιστα χρονικό ορίζοντα ως προς το περίφημο τέλος των μνημονίων και της επιτήρησης, δεν έχει σημασία στο πλαίσιο αυτού του σημειώματος.

Την γνώμη μου και την πολιτική μου άποψη για το ζήτημα την γνωρίζεις, τακτικέ αναγνώστη μου, καλό (: απαραίτητο) θεωρώ πως είναι να μάθεις και την "φιλοσοφία" αυτών που επηρεάζουν καθοριστικά το μέλλον της κοινωνίας και αγοράς στην Ελλάδα. Αν δεν ξέρεις πως σκέφτονται και πού το πάνε - ή δεν σε ενδιαφέρει να γνωρίζεις - μάλλον δεν σε ενδιαφέρει η πραγματικότητα, αλλά αποκλειστικά η υποκριτική σπέκουλα πάνω στην πραγματικότητα και τον συγκυριακό της πολιτικό μύθο... 

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

ΣΕ ΒΛΕΠΩ

της Φωτεινής Μαστρογιάννη
«Σε μια εποχή καθολικής εξαπάτησης, 
το να λες την αλήθεια 
είναι μία επαναστατική πράξη»
Τζωρτζ Οργουελ

Η παγκόσμια διακυβέρνηση και η παγκόσμια επιτήρηση των πολιτών όλου του πλανήτη αναφέρονται τακτικά στα εναλλακτικά μέσα αλλά αγνοούνται πλήρως από τα συστημικά. Όταν, δε, γίνεται αναφορά από κάποιον σε αυτά, αποκτά την ταμπέλα του συνωμοσιολόγου και κατ’επέκταση του γραφικού, συμπεριφορά αρκετά ενδεικτική του πνευματικού απομονωτισμού της ελληνικής κοινωνίας.

Μεγάλο μέρος της ελληνικής διανόησης δεν αναφέρεται σε αυτά είτε από άγνοια είτε από προσήλωση στον οικονομισμό που κυριαρχεί σε όλες τις συζητήσεις είτε από φόβο να μην θεωρηθούν «συνωμοσιολόγοι» - άλλωστε στη χώρα μας η καταστολή της πρωτοτυπίας και της διανοητικής ελευθερίας είναι σύνηθες φαινόμενο. 

Ωστόσο, διεθνείς διανοούμενοι όπως ο οικονομολόγος Νόρμπερτ Χέρινγκ με το βιβλίο του «Η κατάργηση των μετρητών και οι συνέπειές της» αλλά και ο ομότιμος καθηγητής του ΠανεπιστημίουParis VIIDennis Diderto και πρ. διευθυντής της ισπανικής έκδοσης της Le Monde diplomatique Ιγνάσιο Ραμονέ στο βιβλίο του «Η αυτοκρατορία της επιτήρησης» Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου αναφέρονται στο θέμα του περιορισμού της ατομικής ελευθερίας μέσω του ηλεκτρονικού χρήματος όπου θα καταγράφονται όλες οι κινήσεις του ατόμου με ψευτοδικαιολογία την πάταξη της φοροδιαφυγής αλλά στην ουσία για πλήρη επιτήρηση και απομάκρυνση των αντιιφρονούντων με κλείσιμο των τραπεζικών τους λογαριασμών (Χέρινγκ) και με τη γενικότερη ηλεκτρονική παρακολούθηση όλων των δραστηριοτήτων του ανθρώπου (Ραμονέ).

Στο βιβλίο του Ραμονέ θα σταθώ ιδιαίτερα αναφέροντας συγκεκριμένες παραπομπές του που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση και το οποίο συστήνω ανεπιφύλακτα.

Στη σελ. 67 αναφέρεται στις αποκαλύψεις του Σνόουντεν για το μυστικό πρόγραμμα με το όνομα PRISM που αναπτύχθηκε από την NSA(National Security Agency – Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας)  από το 2007 και μετά. «Αυτό συνιστά την πιο κολοσσιαία υπεξαίρεση προσωπικών δεδομένων στην ιστορία, καθώς αφορά δισεκατομμύρια ανθρώπους που χρησιμοποιούν καθημερινά, στις πέντε ηπείρους τις υπηρεσίες τουFacebook, του Gmail, του Skype ή του Yahoo. Αν, μέσα στα δέκα τελευταία χρόνια, ένα άτομο χρησιμοποίησε μία από αυτές τις εταιρείες, τα δεδομένα του είναι σίγουρο ότι έχουν υποκλαπεί και αποθηκευτεί από την NSA στο πλαίσιο του προγράμματοςPRISM». Αντιλαμβανόμαστε στο σημείο αυτό ότι αφενός όλοι έχουμε λίγο έως πολύ χρησιμοποιήσει τις παραπάνω υπηρεσίες αφετέρου έχουμε δώσει προσωπικά μας στοιχεία σε ηλεκτρονική μορφή όχι μόνο σε αυτές αλλά και σε τράπεζες, υπηρεσίες του δημοσίου, σούπερ μάρκετ κτλ. Όλα αυτά συγκεντρώνονται σε μεγάλες βάσεις δεδομένων και ο κάτοχος αυτών έχει πλήρη γνώση όλων των δραστηριοτήτων και των προτιμήσεών μας. Η κατάσταση μοιάζει και προβλέπεται να γίνει ακόμα πιο  εφιαλτική. 



Στη σελ. 85, ο Ραμονέ γράφει: «Ο Κρις Αντερσον, πρώην αρχισυντάκτης του περιοδικού Wired και ιδρυτής της 3DRobotics, μιας εταιρείας κατασκευής ρομπότ…προβλέπει ότι στο εγγύς μέλλον, με τον πολλαπλασιασμό των δρόνων «θα υπάρχουν εκατομμύρια κάμερες που θα πετούν πάνω από τα κεφάλια μας.» Οι δρόνοι αυτοί θα βασίζονται σε «μοντέλα ζωής»: αν ένα άτομο εμφανίζει «χαρακτηριστικά ζωής» που παραπέμπουν «οπτικά» σε εκείνα ενός ατόμου το οποίο έχει ταυτοποιηθεί ως «επικίνδυνο» θα στοχοποιείται και θα εξολοθρεύεται. Το όνομά του δεν θα γνωστοποιείται σε καμία στιγμή: η ταυτότητα έχει μικρότερη σημασία απ’ότι η φυσική εξόντωση κάποιου που μοιάζει με «επικίνδυνο» τρομοκράτη». Τα χαρακτηριστικά ζωής που αναφέρει ο Αντερσον δεν θα είναι μόνο οπτικά αλλά προφανώς θα συνδυάζονται με τις υπάρχουσες βάσεις δεδομένων. Αντιλαμβανόμαστε πόσο επικίνδυνο είναι για τη δημοκρατία να σκοτώνεται ένας άνθρωπος, απλώς με την υπόνοια ότι είναι τρομοκράτης. Ποιος μας λέει ότι ως τρομοκράτες δεν θα χαρακτηρίζονται όλοι όσοι είναι ενάντια του συστήματος και δεν θα εξοντώνονται άμεσα χωρίς κανένας να το όνομα τους δεν θα γνωστοποιείται πουθενά; Δημιουργείται λοιπόν μία αυτοκρατορία απόλυτου τρόμου και ελέγχου.

Θα συνεχίσω με την αναφορά του Ραμονέ στην τηλεόραση (σελ.87). Η τηλεόραση πέρα από εργαλείο χειραγώγησης της κοινής γνώμης, όπως έχω αναφέρει επανειλημμένως στα κείμενά μου, λειτουργεί πλέον και ως οικιακός χαφιές. «Στις Η.Π.Α., για παράδειγμα, η εταιρεία ηλεκτρονικών Vizio, με έδρα το Ιρβάιν της Καλιφόρνιας, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής «έξυπνων» τηλεοράσεων που συνδέονται στο ίντερνετ, αποκάλυψε πρόσφατα ότιοι τηλεοράσεις της κατασκόπευαν τους χρήστες μέσω προεγκατεστημένων τεχνολογιών».

Η κοινωνία επιτηρείται πλέον από παντού και «μία κοινωνία που ξέρει ότι επιτηρείται διαρκώς γίνεται πολύ γρήγορα πειθήνια και δειλή».  Άλλος ένας λόγος εξήγησης της απάθειας της κοινωνίας. Το τρομακτικό όμως είναι ότι πλέον οι άνθρωποι αρχίζουν να επιθυμούν την υποταγή τους.  Στο κείμενό μου «ο Μεγάλος Αδερφός και το Διαίρει και Βασίλευε» αναφέρω το αποτέλεσμα της έρευνας του κοινωνιολόγου Φρανκ Φρουέντι σε φοιτητές οι οποίοι δήλωσαν ότι «η ελευθερία δεν είναι κάτι τόσο σημαντικό». Αυτές οι δηλώσεις εθελοντικού  περιορισμού της προσωπικής ελευθερίας συμπίπτουν και με αυτό που αναφέρει ο Ραμονέ (σελ. 94) : «το 63% των Γάλλων δηλώνουν πρόθυμοι για έναν «περιορισμό των ατομικών ελευθεριών στο διαδίκτυο, εν ονόματι του αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Αποδεικνύουν έτσι ότι σε θέματα υποταγής, τα περιθώρια προόδου παραμένουν μεγάλα».

Ο σύγχρονος άνθρωπος λοιπόν δηλώνει ότι επιθυμεί τον περιορισμό της ελευθερίας του και δεν διστάζει στα πλαίσια αυτά να θεωρεί αυτονόητο και τον περιορισμό της ελευθερίας των άλλων. Το σύγχρονο κουτσομπολιό, η παραβίαση της ιδιωτικότητας, η συνεχής παρακολούθηση του τι κάνουν οι άλλοι ξεφεύγουν από τα πλαίσια του παρελθόντος όπου συνήθως επιδίδονταν σε αυτά άτομα χαμηλής παιδείας και αρκετές φορές, αλλά όχι πάντα, και κοινωνικού επιπέδου. 


Πλέον διαμορφώνεται μία συμπεριφορά «που αναμιγνύει αξεδιάλυτα την ηδονοβλεψία και την επιδειξιομανία, την επιτήρηση και την υποταγή».  
Η ηδονοβλεψία έχει καλλιεργηθεί πλήρως από την τηλεόραση μέσω των τηλεσκουπιδιών τύπου Μπιγκ Μπράδερ, Σαρβάιβορ κτλ. όπου ο τηλεθεατής αποχαυνωμένος παρακολουθεί το τι κάνουν οι άλλοι. Την επιδειξιομανία την παρατηρούμε παντού, ακόμα και μέσα στην κρίση, με τη λογική ο μονόφθαλμος οδηγεί τους τυφλούς. Η λατρεία του χρήματος που επιβάλλει το οικονομικό σύστημα, καθιστά το χρήμα  υπέρτατο αγαθό, θεωρείται το μόνο που δίνει «αξία» στον άνθρωπο.

Η επιτήρηση έχει γίνει πλέον εθελοντική ασχολία, έχουμε τονεθελοντή ρουφιάνο ο οποίος παρατηρεί και αναφέρει τα πάντα (έννοιες όπως συλλογικότητα, συναδερφικότητα, αλληλεγγύη του είναι, προφανώς, άγνωστες). Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ραμονέ «ένας από τους στόχους του «πολέμου τέταρτης γενιάς» είναι έτσι το πέρασμα από μια πληροφορημένη κοινωνία σε μια κοινωνία πληροφοριοδοτών»

Ακόμα και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών εντάσσονται στους πληροφοριοδότες. Στη συνέντευξή του ο Τζούλιαν Ασάνζ λέει χαρακτηριστικά: «Στην έννοια (σημ. κοινωνία πολιτών) πιστεύω, στην πραγματικότητά της όχι. Οι περισσότερες οργανώσεις αυτού που λέγεται «κοινωνία των πολιτών» χρηματοδοτούνται για να γίνουν πράκτορες στην υπηρεσία των κρατών ή των ισχυρότερων ιδιωτικών εταιρειών».

Όλα αυτά που περιγράφτηκαν είναι προφανώς εφιαλτικά, ο Ραμονέ προτείνει ως λύση την κωδικοποίηση/κρυπτογράφηση και συμμετοχή σε ιστότοπους ενώσεων όπως είναι το δίκτυο TOR, ταWikiLeaks και η La Quadrature du Net και προγράμματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου όπως το Caliopen.

Σημαντικό όμως είναι να αντιληφθούμε ότι οσύγχρονος απολυταρχισμόςμίας παγκόσμιας διακυβέρνησης που θα χρησιμοποιεί ως εργαλείο την παγκόσμια επιτήρηση είναι ante portas και ότι είναι καθήκον και ευθύνη μας ως πολίτες μέσω της αλλαγής της σκέψης και της συμπεριφοράς μας να τον αποτρέψουμε εάν επιθυμούμε την ελευθερία και όχι την υποταγή.




Προτεινόμενα αναγνώσματα

Ιγνάσιο Ραμονέ. Η αυτοκρατορία της επιτήρησης. Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.
Νόρμπερτ Χέρινγκ. Η κατάργηση των μετρητών και οι συνέπειές της. Εκδόσεις Λιβάνη.
Φωτεινή Μαστρογιάννη. Η άνοδος του σύγχρονου απολυταρχισμού
Διαθέσιμο στο:
Φωτεινή Μαστρογιάννη. Ο Μεγάλος Αδερφός και το Διαίρει και Βασίλευε. 
Φωτεινή Μαστρογιάννη. Κοινωνία Παντεπόπτη Οφθαλμού. 
Διαθέσιμο στο:

Σύνορα η ελληνοτουρκική σχέση δεν γνωρίζει!...


Ακόμη και αν υπήρχαν σύνορα σε ολόκληρο το Αιγαίο θα τα μετακινούσε ο καιρός! Έτσι συμβαίνει εκεί όπου αναπτύσσονται ισχυρά γεωπολιτικά ρεύματα, τα οποία μάλιστα μεταβάλουν διεύθυνση ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος στις διεθνείς πολιτικές.
Αυτή είναι η (ιστορική) αλήθεια, αναγνώστη μου, στο ζήτημα που συχνά-πυκνά απασχολεί τον Τύπο μετά από δηλώσεις Τούρκων ή Ελλήνων πολιτικών, αρμοδίων υπουργών, προέδρων και πρωθυπουργών - όπως έγινε προχθές με τις δηλώσεις του Μεβλούτ Τσαβούσογλου: "Μεταξύ των προβλημάτων [στο Αιγαίο] είναι και το καθεστώς κυριαρχίας ορισμένων νησίδων και βραχονησίδων και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα, καθορισμένα από μια διεθνή συμφωνία, η οποία να είναι σε ισχύ ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα''.
Η αλήθεια είναι πως τα σύνορα στην θάλασσα έχουν διαφορετική έννοια από αυτά στην στεριά και πως βορείως και νοτίως των Δωδεκανήσων δεν υπάρχει διμερής συμφωνία για τις περιοχές εθνικής δικαιοδοσίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ενώ η Τουρκία, που δεν αναγνωρίζει το Πρωτόκολλο του 1932 (: το θεωρεί ανίσχυρο) και δεν έχει επιπλέον υπογράψει τη Συνθήκη για το δίκαιο της θάλασσας, ουσιαστικά εμποδίζει τη χώρα μας να εκμεταλλευτεί υπέρ της θεσμικές πρόνοιες και πρακτικές του Διεθνούς Δικαίου και στοιχεία από την "θαλάσσια πολιτική" της ΕΕ.
Άρα, κοινά αναγνωρισμένα "σύνορα" σε ολόκληρο το Αιγαίο δεν υπάρχουν και για να οριοθετηθούν πλήρως θα απαιτηθεί μια νέα Συνθήκη μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας. Αυτό δεν είναι κάτι απλό και εύκολο. Είναι νομικός λαβύρινθος, χωρίς το Διεθνές Δίκαιο να παρέχει σε όλες τις περιπτώσεις τον Μίτο της Αριάδνης. Είναι ένα πολύπλοκο νομικώς ζήτημα με 4 κύριες και αλληλένδετες πτυχές, όσες και οι ζώνες δικαιοδοσίας, και ένα δραματικά δύσκολο πολιτικό εγχείρημα, που κανένας παράγοντας της περιοχής ή της διεθνούς πολιτικής δεν θα μπορούσε σήμερα να σηκώσει.
Το σημειώνω για να σοβαρευτούμε. Τίποτε δεν είναι αυτονόητο (όπως υποστηρίζει ο ελληνικός Τύπος) και τίποτε τόσο απλό και αποκλειστικά υπόθεση ισχύος, εθνικής βούλησης και τσαμπουκά (όπως υποστηρίζει ο τουρκικός Τύπος). Το ζήτημα της συμπεφωνημένης οριοθέτησης θαλάσσιων "συνόρων" μεταξύ των δύο χωρών είναι σύνθετο, δύσκολο και σοβαρό και μάλλον απαιτεί κάποιου είδους νομική και ευρύτερα θεσμική καινοτομία, έτσι ώστε να θεσπισθεί ένα νέο διεθνές παράδειγμα-έθιμο.

Και αυτό υπερβαίνει το σημερινό "σύνορο" / όριο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Για να καταλήξεις κάποια στιγμή ειρηνικώς και φιλικώς σε πλήρη διάστιξη συνόρων στο Αιγαίο, θα πρέπει να δεχτείς και να αποκρυσταλλώσεις πως σύνορα η ελληνοτουρκική σχέση δεν γνωρίζει! Στον βαθμό που οι πολιτικές ηγεσίες και από τις δύο πλευρές αγωνίζονται ιδιοτελώς να τοποθετήσουν σύνορα στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, θα συνεχίζεται η διένεξη για τα "σύνορα" στην θάλασσα. Δυστυχώς στο ζήτημα αυτό (: των σχέσεων) μονομερής λύση δεν υπάρχει...

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Σταματήστε τους εμπρησμούς στο διαδίκτυο, σταματήστε τη γη να κατέβω!...


Σημειολογεί ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *          
Υπάρχει δικαιολογημένη αγανάκτηση από τον κόσμο που μάχεται με τις φλόγες των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα και κυριολεκτικά οργή από τον κόσμο στα κυβερνητικά και περιφερειακά κέντρα των αποφάσεων! Όλους αυτούς επιχείρησε να εκφράσει η Περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου, με την έκκληση: "Σταματήστε τα ποσταρίσματα, σταματήστε τα τιτιβίσματα και τα δελτία Τύπου".
Αν δεν σταματήσουν οι εμπρησμοί στο διαδίκτυο, πώς να σβηστούν οι φωτιές που άναψαν οι εχθροί της πατρίδας και ασφαλώς της κυβέρνησης και πώς να διεξαχθεί ομαλά ο "αγώνας δρόμου στα αποκαΐδια" (ΑΥΓΗ);
Δεν γίνεται έτσι! Οι εμπρηστές του διαδικτύου θα έπρεπε να κληθούν ως βασικοί ύποπτοι για τους εμπρησμούς των ημερών σε όλες τις περιοχές της χώρας όπου διεξάγεται αγώνας δρόμου για νέες "τακτοποιήσεις", νέες καταπατήσεις, για νέες οικοδομικές πρωτοβουλίες, μέσω των οποίων θα επιστρέψει η Ελλάδα στην γνωστή (της) μορφή ανάπτυξης, νομοθέτησης και του ελεεινότερου είδους ρουσφετιού, με την μορφή της κοινωνικής αλληλεγγύης ασφαλώς!
Είμαι 58 ετών και γεννήθηκα σε ένα παράδεισο της Αττικής, στα Μελίσσια. Ξέρεις πως ήταν όταν ήμουν παιδί η περιοχή από το Χαλάνδρι και πάνω μέχρι την Πεντέλη και κάτω μέχρι τη Νέα Μάκρη; Αν ήξερες, αν θυμάσαι! Αν ήξερες τις μάχες που δίναμε και χάναμε κάθε καλοκαίρι - ιδιαίτερα όταν "μύριζαν" εκλογές - με τις φλόγες που σε διαδοχικά στάδια μετέτρεψαν πρώτα σε αποκαΐδια και μετά σε μπετόν τον μεγαλύτερο και ωραιότερο πνεύμονα της Αττικής! Εγώ πάντως δεν ήξερα γιατί έκλαιγα - καθώς έχω κλάψει μπόλικες φορές στο μέτωπο της φωτιάς. Ήταν από τον καπνό, από πίκρα για την καταστροφή της μοναδικής φύσης με τα πεύκα, ή από το “αίσθημα” αγανάκτησης και θυμού για τους εγκληματίες εμπρηστές και τους αλήτες πολιτικούς ή άλλους "συνεργάτες" τους εμπορικούς παράγοντες που μετέτρεπαν τα δάση σε οικόπεδα;
Το αποτέλεσμα που βλέπεις και ζεις, αναγνώστη μου, σήμερα, δείχνει ακριβώς την φύση των πυρκαγιών της εποχής εκείνης - αρκετών δεκαετιών - και την πολιτική φύση που κυριάρχησε και κυριαρχεί στην Ελλάδα, καθώς η υπόθεση αυτή ήταν και είναι κανόνας παντού στην χώρα μας. Έτσι έγινε παντού: στην ηπειρωτική χώρα και στα νησιά. Και δεν είχε τότε "ποσταρίσματα" ή "τιτιβίσματα", με τα "δελτία Τύπου" να είναι λιγοστά και μια περίοδο αυστηρά λογοκριμένα!
Σήμερα, όποιος πολιτικός εμφανίζεται αγανακτισμένος με τα "ποσταρίσματα, τα τιτιβίσματα και τα δελτία Τύπου", που ανάβουν διαδικτυακές φωτιές για τις υλικού χαρακτήρα φωτιές, ενώ ζητεί να σταματήσει αυτή η "ασέβεια" και οι μαλακίες εναντίον των θυμάτων και των αγωνιστών στα πύρινα μέτωπα ή στα γραφεία της δημόσιας διοίκησης, είναι σαν να ζητεί να σταματήσει η γη να κατέβει.
Δυστυχώς η γη δεν περιβάλλεται πλέον μόνον από μολυσμένη σε πολλές περιοχές ατμόσφαιρα, αλλά και από μολυσματικό διαδίκτυο. Κακό αυτό, αλλά μάλλον δένει γάντι με την πολιτική αθλιότητα και απύθμενη υποκρισία μέσω της οποίας δικαιώνονται διαχρονικώς οι εμπρηστές και κάθε είδους καταπατητές στην Ελλάδα. Είναι και αυτό λαϊκή πολιτική, σου λένε!
Πολιτική αθλιότητα είναι! Ένα διαχρονικό πολιτικό έγκλημα που παράγει πολλά άλλα, με σοβαρότερο ασφαλώς όλων το αρχικό: την καταστροφή της φύσης από αυγουστιάτικες κυρίως πυρκαγιές, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις σκοτώνουν άμεσα ανθρώπους και ζώα, ενώ ρημάζουν περιουσίες.
Το διαδίκτυο τρέφεται από τις discursive (διαλογικές) "φωτιές", όπως ακριβώς ο Έλληνας πολιτικός (με λιγοστές εξαιρέσεις) από τους εμπρησμούς και τα αποκαΐδια στα δάση και στα χωράφια. Το ζήτημα είναι πάντοτε η εκμετάλλευση της φωτιάς και των αποτελεσμάτων της. Αν το παράδοξο για τον πολιτικό είναι πως η γη γυρίζει - κυρίως με φήμες, κουτσομπολιά, προπαγάνδα, χυδαιότητα, ιδεολογία, αγορά, τεχνολογία και σπέκουλα για ειρήνη ή πόλεμο - και όχι πως η γη καίγεται, τότε αυτός εκτός από υποκριτής είναι και κακός λογιστής. Δεν λογαριάζει σωστά το έξοδο, εστιάζοντας αποκλειστικά στο εφήμερο κέρδος ή/και στο πολιτικό κόστος.

Το έξοδο για την ανθρωπότητα από τη γη που καίγεται είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο από τη γη που περιστρέφεται μαζί με την τεχνολογία του διαδικτύου (της). Αυτός ο λογαριασμός είναι υπόθεση ηθικής και βιοοικονομίας και όχι υπόθεση μικροπολιτικής, ατομικής περιουσίας και "real estate"! Ανάλογα με το πώς κάνεις αυτόν τον λογαριασμό και τι είναι εκείνο που σε συντρίβει, σε θυμώνει και σε οργανώνει, τοποθετείσαι αντικειμενικά σήμερα στο δίπολο αριστερός-δεξιός.

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

ΚΑΠΠΑ και Ακρωτήρι : Σκέψεις και φωτογραφικό ρεπορτάζ


του ακτιβιστή

Είμαι γκρινιάρης; μπορεί αν έτσι νομίζετε.... είμαι δύσθυμος; μάλλον όχι .... είμαι απαισιόδοξος; σίγουρα όχι.
Μερικές φορές όμως μου θυμίζω έναν από τους χαρακτήρες των παππούδων του muppet show 😁. Ξέρετε αυτές τις παππουδίστικες κούκλες που ότι κι αν έβλεπαν είχαν μια γκρίνια και μόνιμη την  κριτική στο στόμα.
Γιατί αυτή η αυτοκριτική  έτσι στα ξαφνικά και χωρίς εμφανή όχληση;
Βγήκα σήμερα για φωτογράφηση, πες το ρεπορτάζ ( με την καλή όμως έννοια). Να δοκιμάσω την κάμερα, να ανιχνεύσω τις δυνατότητές της και να βγάλω φωτο ώστε να κάνω ένα αφιέρωμα προβολής των ομορφιών του τόπου μας .... ίσως νάφταιξε το κογιονάρισμα από φίλο καταστηματάρχη, όταν με είδε με την κάμερα στο χέρι, που  φοβήθηκε πως θα έδειχνα τα φύκια που είχε βγάλει ο χθεσινός βαρδάρης στην ακρογιαλιά και έτσι θα "δυσφημούσα " τον τόπο και το μαγαζάκι του ( ο καθένας έχει την άποψή του και κατέχει την αλήθεια του 😉).  Ίσως .... Και γω ο ίδιος δεν κατάλαβα πως έφτασα να φτιάξω δυο φακέλους με θέματα που παράγουν θλίψη και γεννούν δύσκολα ερωτηματικά.
Και οι δύο φάκελοι φέρνουν στο νου τις λέξεις εγκατάλειψη, ερήμωση,  αποανάπτυξη, μιζέρια ....

ΑΚΡΩΤΗΡΙ



Γλάρους πήγα να φωτογραφίσω  ..... στο Ακρωτήρι έπεσε το μάτι μου.
Ένα από τα ακμάζοντα καλοκαιρινά μαγαζιά της Περαίας. Δεν ήξερα πραγματικά πως είχε κλείσει. Ούτε πότε μπήκε το "λουκέτο". Το είχα επισκεφθεί για τελευταία φορά πριν πολλά χρόνια, σε προεκλογική συγκέντρωση υποψηφίου δημάρχου. Ήξερα πως χρωστούσε αρκετά χρήματα στο δήμο, από τον οποίο το νοίκιαζε ο ιδιοκτήτης του. Τελευταία είχα μείνει με την εντύπωση πως είχε γίνει διακανονισμός και πλήρωνε τις οφειλές του (ή μέρος από αυτές). Πολλοί μιλούσαν για πολεοδομικές παρανομίες που είχε κάνει ο ιδιοκτήτης του καθώς και για σφράγισμά του σε παρελθόντα χρόνο από τον Δήμο. Πίστευα ότι ήταν προσωρινό.
Δεν γνώριζα όμως τη σημερινή του κατάσταση αν και πολλές φορές πέρασα πηγαίνοντας σε εκδηλώσεις στο ΚΑΠΠΑ (ο δεύτερος φάκελος που θα δούμε παρακάτω).

Πραγματικό κουφάρι  κατάντησε. Ανοιχτές πόρτες, χωρίς φύλαξη, μόνο η επιγραφή θυμίζει κάτι από την περασμένη ύπαρξή του. Οι πισίνες άδειες και βρώμικες, τα εξαρτήματα καθαρισμού τους σπασμένα ή κλεμμένα, ένας απέραντος σκουπιδότοπος μόλις πέντε μέτρα από τη θάλασσα. Καμμένοι από τον περσινό φονικό χειμώνα οι φοίνικες στέκουν κιτρινισμένοι και ξεροί επιτείνοντας την εικόνα εγκατάλειψης. Σπασμένα γυαλιά παντού. Γραμμένα συνθήματα στους λίγους τοίχους που απέμειναν και άπειρες ακαθαρσίες σε ότι κλειστό χώρο παραμένει. Σκουριά και κατεστραμμένα πλακάκια.
Σύριγγες, άδεια μπουκάλια μπύρας και άπειρη θλίψη.


Ήταν ένας χώρος διασκέδασης και ένα καλοκαιρινό beach bar με κίνηση και αξιόλογες δραστηριότητες.  Μπορεί να μην ήταν του γούστου πολλών από μας, τουλάχιστον όσον αφορά τις μουσικές live επιλογές του. Αλλά δεν έπαυε να είχε ζωή και να αποδίδει (όσα) έσοδα στον δήμο.
Δεν γνωρίζω αν συνεχίζει να έχει πολεοδομικές παραβάσεις. Αλλά ακόμα και έτσι, δεν θα έπρεπε να
γίνει τακτοποίηση και να αποδοθεί σε κάποιον έντιμο επιχειρηματία (προφανώς μετά από διαγωνισμό) ; Δεν είναι αμαρτία να μην εκμεταλλευόμαστε χώρους που διαθέτουμε και που μπορούν να αξιοποιηθούν και να μην κραυγάζουν  λεηλατημένοι και μιαροί;
Μήπως θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρότερα η δημοτική αρχή;





















ΚΑΠΠΑ


Μια πονεμένη ιστορία. Δεν θα ξανααναφέρω λεπτομέρειες της κατασκευής του, της λαμογιάς που κρύβει η ίδρυσή του σε εκείνα τα χρόνια της εικονικής ευμάρειας, τότε που πέσανε τα άπειρα δις για μια Ολυμπιάδα του κ@λου, γεγονός που συνετέλεσε - σε κάποιο βαθμό - στη σημερινή εξαθλίωση και υποταγή της χώρας μας. (Μπορείτε να ανατρέξετε σε δεκάδες παλαιότερες αναρτήσεις μου, θέτοντας τη λέξη ΚΑΠΠΑ στη μηχανή αναζήτησης του ακτιβιστή - δεξιά πάνω στην αρχική σελίδα).


Αν σήμερα επανέρχομαι σ' αυτό το θέμα είναι πρώτον γιατί η εικόνα της εγκατάλειψης που αναδίδει σε όποιον το επισκεφθεί είναι μια γροθιά στο στομάχι και δεύτερον και κυριότερο είναι ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να λέμε κουβέντες για να γινόμαστε αρεστοί αλλά να παίρνουμε θέση με το χέρι στην καρδιά και να ΛΕΜΕ ΑΛΗΘΕΙΕΣ.  Όχι τσιτάτα ....αλλά αλήθειες χρήσιμες. Όχι σπέκουλα .... αλλά ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ.


Πάμε παρακάτω ...
Την πολιτική μου θέση την εξέφρασα με την ανάρτησή μου τον περασμένο Φεβρουάριο (Τα του καίσαρος τω καίσαρι ή αλλιώς τι μέλλει γενέσθαι με το ΚΑΠΠΑ) και στην οποία φυσικά εμμένω, αποστασιοποιούμενος από φίλους και συναγωνιστές.
Πιστεύω πως σωστά λήφθηκε η απόφαση για παραχώρηση, μέσω διεθνούς διαγωνισμού, των κτιριακών εγκαταστάσεων του ΚΑΠΠΑ συν τα 130 στρέμματα του περιβάλλοντος χώρου. Κι αυτό γιατί μ' αυτό τον τρόπο 
  • ο δήμος θα γλιτώσει από πάγια έξοδα συντήρησης που μέχρι σήμερα τον επιβαρύνουν, και έσοδα θα αποκτήσει,  
  • οι εγκαταστάσεις θα παραμείνουν στην κυριότητά του μετά τη λήξη της μίσθωσης (άρα δεν πρόκειται για εκποίηση περιουσίας)  
  • θα απασχοληθούν αρκετοί νέοι από την περιοχή μας που πλήττεται από την ανεργία και
  • θα πάψει η μετατροπή του ΚΑΠΠΑ σε ένα νέο κουφάρι της περιοχής μας.
Αυτό το τελευταίο αποτελεί τη σημερινή διαπίστωσή μας, όπως θα διαπιστώσετε από το πλούσιο φωτογραφικό ρεπορτάζ που καταθέτουμε.
Για την ιστορία να πούμε πως είχε κατατεθεί προσφυγή  από τον επικεφαλής της Συμπολιτείας Θερμαϊκού, στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση, ενάντια στην απόφαση της πλειοψηφίας του δημοτικού συμβουλίου της ενοικίασης του ΚΑΠΠΑ για τα επόμενα 25 χρόνια η οποία έχει απορριφθεί. Άρα εικάζουμε πως η διαδικασία της δημοπρασίας θα επισπευσθεί, γεγονός που θα αποτρέψει την  πρόσθετη κατάντια και ενός νέου ερειπιώνα στον Δήμο Θερμαϊκού.













Και ο περιβάλλων χώρος ...




Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates