Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η αδιέξοδη πολιτική 27 χρόνων για την ονοματολογία των Σκοπίων


του Σπύρου Κουζινόπουλου*

H απόφαση της Συνέλευσης της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Μακεδονίας», στις 25 Ιανουαρίου 1991 να διακηρύξει την ανεξαρτησία αυτής της ομόσπονδης πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας από την ενιαία Γιουγκοσλαβία και η εν συνεχεία νέα απόφαση της ίδιας Συνέλευσης, με συνταγματική τροπολογία, να απαλείψει τη λέξη «Σοσιαλιστική», από την ονομασία της χώρας, καθιερώνοντας έτσι την εναπομείνασα «Δημοκρατία Μακεδονίας» ως τη νέα ονομασία του γειτονικού μας νέου κράτους, κατατάραξε την πολιτική ηγεσία αλλά και την κοινή γνώμη στην Ελλάδα.
Από εκεί που όλες ανεξαίρετα οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, διαβεβαίωναν ότι δεν υπάρχει Μακεδονικό πρόβλημα, χαρακτηρίζοντάς το «ανύπαρκτο» ή «κατασκευασμένο», ξαφνικά βρεθήκαμε στο απόλυτο κενό. Με τη χώρα να έχει φορτωθεί ένα σημαντικό αγκάθι για την εξωτερική της πολιτική και τους έλληνες πολίτες να ανακαλύπτουν ξαφνικά, ότι δημιουργείται ένα μείζον θέμα στα βόρεια σύνορα της χώρας και ότι οι ίδιοι βρίσκονται στο απόλυτο κενό, χωρίς σωστή ενημέρωση για τη δημιουργία και την εξέλιξη του θέματος. Έρμαια της παραπληροφόρησης. Με συνέπεια, να επακολουθήσουν όσα ζήσαμε την περίοδο 1991-93: Την πατριωτική έξαρση που εξελίχθηκε όμως σε   εθνικιστικό πυρετό, αλλά και τις κατοπινές εξελίξεις, με τα τυχοδιωκτικά εμπάργκο και την ατολμία, ελέω «πολιτικού κόστους», να προχωρήσουμε κατά τη δεκαετία 1994-2004 στην επίτευξη μίας αμοιβαία αποδεκτής από τις δυο πλευρές λύσης. Με συνέπεια, να οδηγηθούμε το Νοέμβριο του 2004 στην αναγνώριση από τις ΗΠΑ της ΠΓΔΜ ως «Δημοκρατίας Μακεδονίας». Για να αναγκαστούμε έκτοτε, διαισθανόμενοι την επιζήμια για τα εθνικά συμφέροντα εξέλιξη του θέματος, να προσπαθούμε να επιβάλουμε μία σύνθετη ονομασία, κάτι που θα μπορούσαμε να το είχαμε επιτύχει ακόμη από το 1992, ώστε να μην υπάρξει μία χαμένη δωδεκαετία.
Δυστυχώς, υπό το βάρος του εθνικιστικού πυρετού που μας είχε καταλάβει, λειτουργήσαμε περισσότερο με το συναίσθημα παρά με τη λογική, κλωτσήσαμε αλαζονικά και απερίσκεπτα τις ιδιαίτερα ευνοϊκές για τα ελληνικά συμφέροντα αποφάσεις των Συνόδων Κορυφής του Γκιμαράες, και του Εδιμβούργου, δεν πιέσαμε να εφαρμοστεί η απόφαση του Συμβουλίου κορυφής της Ε.Ε. της Λισαβόνας, στις 26 Ιουνίου 1992, που όριζε ότι «η Ε.Ε. θα αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ μόνο με όνομα που δεν θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία». Κι ακόμη, δεν αξιοποιήσαμε τη δυνατότητα να συμπεριληφθούν οι Ελληνικές θέσεις στη γνωμοδότηση της «Επιτροπής Μπατεντέρ», πετάξαμε στο καλάθι των αχρήστων το περίφημο «πακέτο Πινέϊρο», αγνοήσαμε ή και πολεμήσαμε ρεαλιστικές προτάσεις αλλά και προσγειωμένες φωνές, όπως του πρώην υπουργού Εξωτερικών Μιχάλη Παπακωνσταντίνου ή του τέως πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη, ο οποίος στις 29 Μαρτίου 1993 επισήμαινε ότι «δόθηκε εξαρχής υπέρμετρη βαρύτητα στο θέμα του ονόματος και λιγότερη στα θέματα του Συντάγματος και της προπαγάνδας, που κατ΄ εμέ είναι περισσότερο σημαντικά».

Αυτό ακριβώς ήταν το μεγάλο μας λάθος. Εγκλωβιστήκαμε  στην απόφαση που είχαν λάβει τα πολιτικά κόμματα στη σύσκεψη της 13ης Απριλίου 1992 του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή για απάλειψη του ονόματος «Μακεδονία» από την ονομασία των Σκοπίων. Και εμμένοντας στην αδιέξοδη πολιτική της «ονοματολογίας», δείχναμε σε όλο τον κόσμο ότι την Ελλάδα την απασχολούσε μόνο το όνομα και όχι ο σφετερισμός των εμβλημάτων και της ιστορίας, ούτε και οι συνταγματικές διατάξεις που θεμελίωναν την πολιτική του μειονοτικού επεκτατισμού των Σκοπίων, ούτε η εχθρική κατά της Ελλάδος προπαγάνδα από τους υπερεθνικιστικούς κύκλους των Σκοπίων.   
Παγιδευμένοι στο τελματωμένο αδιέξοδο που δημιουργήθηκε για το όνομα των Σκοπίων, χάσαμε τη μοναδική ευκαιρία που είχε παρουσιασθεί στην Ελλάδα, μετά την κατάρρευση των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο σε ολόκληρη την περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, καθώς αποτελούσε τη μόνη χώρα-μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Και όπως εύστοχα επισημάνθηκε από πολιτικούς και διπλωμάτες, θα ήταν πολύ διαφορετικά βελτιωμένη η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδος, εάν είχε πλήρως εκτονωθεί η ένταση με τα Σκόπια. Καθώς η χώρα μας, θα μπορούσε να παίξει απρόσκοπτα το ρόλο του κοινοτικού/νατοϊκού καταλύτη περιφερειακών συστημάτων συνεργασίας και ασφάλειας στην περιοχή μας, χωρίς να δυσχεραίνουμε τη θέση μας με τη «βαλκανική εμπλοκή μας».


* Ο Σπύρος Κουζινόπουλος είναι δημοσιογράφος-συγγραφέας, , ιδρυτικό στέλεχος και επί 18 χρόνια Γενικός Διευθυντής του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων. Το άρθρο που δημοσιεύουμε, γράφτηκε πριν από 10 χρόνια και αποτελεί τον πρόλογο του βιβλίου του "Τα παρασκήνια του Μακεδονικού ζητήματος" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Καστανιώτης"

Θα είμαστε ΟΛΟΙ στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία

του ακτιβιστή

Ήμουν το '92 στο μεγάλο συλλαλητήριο για την Μακεδονία, ένας από τους 1.000.000 Έλληνες που βρέθηκαν στην Αριστοτέλους και βροντοφώναξαν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας.
Δεν με πείραξε τότε, αν και δεν ήταν της αισθητικής μου, η προβολή και ίσως η οικειοποίηση της κινητοποίησης από τον Χριστόδουλο, δημάρχους και άλλους κυρίως προερχόμενους από την δεξιά. Κι αυτό γιατί το ζήτημα της Μακεδονίας είναι πάνω από θρησκεία και πολιτική θέση. Είναι ζήτημα ΕΘΝΙΚΟ, είναι καθοριστικό για την ενιαία και αδιαπραγμάτευτη πατρίδα μας.
Το ίδιο θα πράξω και την προσεχή Κυριακή 21 Ιανουαρίου. Θα κατεβώ στο συλλαλητήριο. Για τους ίδιους λόγους που το έκανα και τότε. Δεν θα με εμποδίσουν οι αφωνίες του υποταγμένου και ξενόδουλου στην πλειοψηφία του πολιτικού συστήματος της χώρας. Δεν ξεθώριασε καθόλου η αναγκαιότητα να περιφρουρηθεί το όνομα της Μακεδονίας. Δεν άλλαξε καθόλου το συναίσθημα, ο πατριωτισμός και το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων, όσο και αν το προσπάθησαν οι ολετήρες του καθεστώτος, προηγούμενοι και νυν.
Και δεν με απασχολούν καθόλου προβληματισμοί του τύπου γιατί οι κατά τόπου δήμαρχοι δεν βάζουν λεωφορεία για να μεταβούν οι εκτός Θεσσαλονίκης στο συλλαλητήριο. Θα πάω όπως και όλοι με την συγκοινωνία ή με δικό μου μέσο. Το χρωστάω στη χώρα μου, στην Μακεδονία μου, που με έθρεψε, με μεγάλωσε, με μόρφωσε.
Και δεν με νοιάζει αν πάρει θέση οποιοσδήποτε υποταγμένος, σε οποιαδήποτε θέση κι αν βρίσκεται. Δεν με αφορούν τα κόλια - μπόλια της Συριζέϊκης κυβέρνησης με τους Αμερικανούς για την προτεραιότητα των Σκοπιανών στο ΝΑΤΟ.  Αυτοί και οι προηγούμενοι ξεπουλήσαν στο βωμό της υποταγής τους όλη τη χώρα. Μνημόνια, εξαθλίωση, συσσίτια, υπερχρέωση των πάντων, ανεργία, νέοι - φυγάδες σε νέα μετανάστευση, συνταξιούχοι στην πείνα, εργαζόμενοι όμηροι των 500 ευρώ.
Δεν δέχομαι από κανένα Τσίπρα, Κοτζιά και Καμμένο να δοθεί προίκα το όνομα στους γείτονες άμα τη εισόδου τους στο ΝΑΤΟ.
Και αδιαφορώ ακόμα και για τις φήμες για διαφωνίες, συγκρούσεις και καπελώματα στη συντονιστική επιτροπή για το συλλαλητήριο. Δεν είναι αυτό που θα πρέπει να μας απασχολεί τώρα. Ούτε καν με ενδιαφέρει η σύνθεση της επιτροπής.

Θα ήθελα όμως να σταθώ και στους δακρυσμένους Εθνάρχες (λέγε με Κωνσταντίνο Καραμανλή) αλλά και σε όλο το πολιτικό σύσημα της δεξιάς που κυβερνούσε από τον εμφύλιο μέχρι και το '81, αλλά και στο Πασοκικό κατεστημένο που ακολούθησε. Να δούμε τι έκαναν (ή μάλλον τι δεν έκαναν) τότε που θα μπορούσαν και αντ' αυτού κάνανε και πάλι πιρουέτες στους Αμερικάνους φίλους μας.
Παραθέτω άρθρο του φίλου Σπύρου Κουζινόπουλου, που προέρχεται από το βιβλίο του με τίτλο: «Τα παρασκήνια του Μακεδονικού ζητήματος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτης.

Η επίσκεψη Τίτο στη Θεσσαλονίκη πριν από 64 χρόνια. Πώς έθεσε θέμα «μακεδονικής μειονότητας» και ποια ήταν η στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Το δώρο του στρατάρχη στον βασιλιά Παύλο...



Γράφει ο Σπύρος Κουζινόπουλος

Ο πρόεδρος της ενιαίας τότε Γιουγκοσλαβίας, στρατάρχης Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, είχε φτάσει στην Αθήνα στις 3 Ιουνίου 1954, κομίζοντας ως δώρο προς τον τότε βασιλιά Παύλο δύο άλογα. Κι αφού του απονεμήθηκε το χρυσό μετάλλιο της Αθήνας και επιθεώρησε τον ελληνικό πολεμικό στόλο, δύο μέρες αργότερα, στις 5 Ιουνίου 1954, επιβαίνοντας του καταδρομικού «Έλλη», έφτασε στη Θεσσαλονίκη, όπου έγινε προς τιμήν του μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο αεροδρόμιο του Σέδες.

Σε εκείνη την επίσημη επίσκεψη υπήρξε έντονο παρασκήνιο, καθώς η τότε πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας, στην κυριολεξία «κατάπιε» μπροστά στον γιουγκοσλάβο στρατάρχη το θέμα του Μακεδονικού ζητήματος, προκειμένου να ικανοποιήσει τις αμερικανικές αξιώσεις για σύσφιγξη των ελληνογιουγκοσλαβικών σχέσεων. 

Για να θυμηθούμε, ήταν η περίοδος που ο Τίτο, λίγα χρόνια πριν είχε έρθει σε πλήρη ρήξη με τον Στάλιν, με συνέπεια την αποπομπή της Γιουγκοσλαβίας από την Κομινφόρμ. Και οι Αμερικανοί, προσπαθώντας να ρυμουλκήσουν τον Τίτο και τη χώρα του στο άρμα τους, είχαν βάλει την Ελλάδα να εξαπολύσει «επίθεση φιλίας» προς τη γιουγκοσλαβική πλευρά, παρά το γεγονός ότι η τελευταία είχε ανεβάσει στα ύψη την προπαγάνδα κατά της χώρας μας, ανακαλύπτοντας «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα και υποστηρίζοντας την υπερεθνικιστική στάση των υποστηρικτών της σοβινιστικής ιδέας περί «Μεγάλης Μακεδονίας» 

Ενδιαφέροντα στοιχεία για το παρασκήνιο εκείνης της επίσκεψης του Τίτο στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Κατσάνου «Βελιγράδι-Σκόπια και Θεσσαλονίκη-Αθήνα για τη Μακεδονία, Τεκμήρια και απόρρητα έγγραφα 1950-1960», το οποίο εκδόθηκε από την Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών το 2009. 

Οι εμπρηστικές αξιώσεις της Γιουγκοσλαβίας 

Η προσέγγιση της Ελλάδας με τη Γιουγκοσλαβία ξεκίνησε στις αρχές του 1950 και ολοκληρώθηκε στα τέλη του ίδιου έτους με την τοποθέτηση πρεσβευτών στο Βελιγράδι και την Αθήνα, αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων οι δύο πλευρές επιδόθηκαν σε μία διελκυστίνδα σχετικά με το Μακεδονικό Ζήτημα: Η γιουγκοσλαβική πλευρά επιχείρησε να θέσει ως προϋπόθεση για την εξομάλυνση των διμερών σχέσεων την αναγνώριση της ανύπαρκτης «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα και τη χορήγηση σε αυτήν μειονοτικών δικαιωμάτων. 

Αντίθετα, η ελληνική πλευρά προσπάθησε να εκμαιεύσει δήλωση της κυβέρνησης του Βελιγραδίου ότι «δεν πρόκειται στο μέλλον να ανακινήσει το ζήτημα του καθεστώτος της μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα. Τελικά, η πλήρης αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων πραγματοποιήθηκε χωρίς οι δύο πλευρές να υπαναχωρήσουν από τις αρχικές τους θέσεις. 

Στο διάστημα που ακολούθησε την εξομάλυνση των διμερών σχέσεων η ελληνική κυβέρνηση συνέχισε να προβάλλει την άποψη περί ανύπαρκτου Μακεδονικού Ζητήματος μετά τον Β΄ Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο Πόλεμο στην Ελλάδα, θεωρώντας ότι όσοι Σλαβόφωνοι παρέμειναν εντός της ελληνικής επικράτειας είχαν ελληνική συνείδηση. Νόμος της κυβέρνησης της ΕΡΕ, στις 27-10-1959, με υπογραφές Κ. Καραμανλή, Κανελλόπουλου, Καλλία, Στράτου, Αβέρωφ, Μάρτη, Τσάτσου, Κεφαλογιάννη, ανέφερε τα Σκόπια ως «Μακεδονία» 

Η Γιουγκοσλαβία, αντιμετωπίζοντας τις έντονες επικρίσεις της Σοβιετικής Ένωσης και των υπολοίπων ανατολικοευρωπαϊκών κρατών, αλλά και σοβαρά οικονομικά προβλήματα, απέσυρε προσωρινά το μειονοτικό ζήτημα από την ατζέντα των συνομιλιών. Συνέχισε, ωστόσο, να το θεωρεί ως «ένα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα» στις διμερείς σχέσεις. 

Το «εύκρατο κλίμα» που επικράτησε στις σχέσεις Αθηνών και Βελιγραδίου από τα τέλη του 1950 και εξής είχε ως αποτέλεσμα οι διπλωματικοί και πολιτικοί κύκλοι της Γιουγκοσλαβίας να αποφεύγουν πλέον να θέτουν το ζήτημα αυτό στο πλαίσιο των διμερών σχέσεων. Το στίγμα της νέας πολιτικής εκφράστηκε μέσα από το περιεχόμενο της πρώτης συνέντευξης του γιουγκοσλάβου πρεσβευτή στην Αθήνα Ράντος Γιοβάνοβιτς στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Ερωτηθείς για το ζήτημα της «μακεδονικής» μειονότητας, απάντησε ότι «πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τα ζητήματα τα οποία θα μπορούσαν να επιδεινώσουν τις σχέσεις των δύο χωρών». 

Όλα αυτά την ώρα που η γιουγκοσλαβική ηγεσία, ανέχονταν και υποδαύλιζε την αλυτρωτική προπαγάνδα που αναπτύσσονταν στα Σκόπια από τη λεγόμενη «Λαϊκή Δημοκρατία Μακεδονίας» περί «Μακεδονικού ζητήματος». Ενώ ουδέποτε παραιτήθηκε από την προσπάθειά της να κηδεμονεύσει τους σλαβόφωνους πληθυσμούς που είχαν παραμείνει στην Ελλάδα μετά τα «δίσεκτα» χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου. 

Μέσα στο κλίμα αυτό, λίγο πριν φτάσει ο Τίτο στην Ελλάδα, ο Γενικός Γραμματέας της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (ΕΜΣ), Αλέξανδρος Λέτσας, επισκέφθηκε τον υπουργό Βόρειας Ελλάδας, Ανδρέα Στράτο και ζήτησε στο επίσημο πρόγραμμα να ενταχθεί και η επίσκεψη του Στρατάρχη στην ΕΜΣ. Ο υπουργός όμως, προφανώς μετά από συνεννόηση με την κυβέρνηση της Αθήνας, απέρριψε το αίτημα με το πρόσχημα της έλλειψης χρόνου του γιουγκοσλάβου ηγέτη. Έτσι χάθηκε η ευκαιρία του συμβολισμού μιας επίσκεψης του Τίτο στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. 

Η επίσκεψη του Τίτο στη Θεσσαλονίκη 

Όπως μετέδιδε ο τότε Γενικός Πρόξενος της Γιουγκοσλαβίας στη Θεσσαλονίκη, Πόποβιτς, ακόμη και αν υπήρχε στο πρόγραμμα ανάλογη πρόβλεψη, δεν φαίνεται ότι θα γινόταν αποδεκτή από τη γιουγκοσλαβική πλευρά, λόγω των διαστάσεων που θεωρούσε η ίδια ότι θα σηματοδοτούσε μια τέτοια ενέργεια. Κατά τον γιουγκοσλάβο διπλωμάτη, ενδεχόμενη επίσκεψη του Τίτο στην ΕΜΣ θα μπορούσε πράγματι να ερμηνευθεί ως απόδοση αναγνώρισης στο ίδρυμα και παράλληλα ως σιωπηρή έλλειψη ενδιαφέροντος από τη Γιουγκοσλαβία για το ζήτημα της μακεδονικής μειονότητας. Λίγο αργότερα, στην έκθεσή του προς το Υπουργείο Εξωτερικών για τα αποτελέσματα της επίσκεψης του Τίτο στη Θεσσαλονίκη, ο Πόποβιτς αναφερόμενος στα διάφορα επικριτικά δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου της Θεσσαλονίκης για τη γιουγκοσλαβική πολιτική έναντι της Ελλάδας που δημοσιεύθηκαν στις αρχές Ιουνίου, τα απέδωσε σε «αλυτρωτικούς κύκλους προσκείμενους στην ΕΜΣ». 

Οι φιλοφρονήσεις της τότε ελληνικής κυβέρνησης προς τον Τίτο, οι επιθεωρήσεις του στόλου μας και οι παρελάσεις των ενόπλων μας δυνάμεων ενώπιον του, ήταν που τα κατοπινά χρόνια αποθράσυναν τόσο την γιουγκοσλαβική ηγεσία όσο και τους υπερεθνικιστικούς αλυτρωτικούς κύκλους των Σκοπίων. Την ίδια ώρα, η ελληνική πλευρά διαλαλούσε σε όλους τους τόνους «ότι δεν υφίσταται Μακεδονικό ζήτημα». Για να φτάσουμε εδώ που έφτασε το πρόβλημα με ευθύνη των μεταπολεμικών κυβερνήσεων του τόπου. 

Και κάτι τελευταίο: επειδή ήταν διαταραγμένες οι σχέσεις του Τίτο με τους σοβιετικούς και καθώς το ΚΚΕ ήταν συντεταγμένο με τη Μόσχα, οι κυβερνώντες στην Ελλάδα και τα σαϊνια των υπηρεσιών ασφαλείας, κατέληξαν δια της εις άτοπον απαγωγής στο συμπέρασμα ότι ο γιουγκοσλάβος ηγέτης κινδύνευε από τους έλληνες αριστερούς. Έτσι, μερικές ημέρες πριν από την άφιξη του Τίτο στην πόλη μας, είχαν συλληφθεί και κρατηθεί στα αστυνομικά τμήματα εκατοντάδες μέλη και στελέχη της ΕΔΑ. Κι όχι μόνο εδώ στη Θεσσαλονίκη, αλλά ακόμη στον Έβρο ή τη Φλώρινα και την Καστοριά!!

Κοινωνία Χρεωμένων Σκλάβων


Είμαστε μία κοινωνία οφειλετών. Το κράτος χρωστάει , χρωστούν οι πολίτες σε αυτό  κράτος και κυρίως στις τράπεζες. Οι τράπεζες αποτελούν πλέον το μεγάλο αφεντικό.  Η ζωή ακριβαίνει διαρκώς λόγω του δημόσιου χρέους. Οι φόροι αυξάνονται και κατά συνέπεια αυξάνονται και οι τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών ενώ οι μισθοί μειώνονται διαρκώς. Ο κύκλος αυτός του θανάτου είναι πλέον η καθημερινότητά μας.

Ωστόσο, η κοινωνία οφειλετών με τα μεγάλα αφεντικά τις τράπεζες δεν ξεκίνησε από την Ελλάδα αλλά από την Αμερική.  Στην Αμερική του υπερκαταναλωτισμού, του δανεισμού για τα πάντα (σπουδές, σπίτια, υγεία), στην Αμερική των υψηλών μισθών αλλά των χαμηλών αποταμιεύσεων. Το 62% των Αμερικάνων έχουν αποταμιεύσεις μικρότερες από  $1.000 και οι λόγοι, πέραν του υπερκαταναλωτισμού τους που εν πολλοίς χρηματοδοτείται και από τις υπόλοιπες χώρες, είναι και το ότι έχουν να πληρώσουν σπουδαστικά δάνεια, στεγαστικά, ιατροφαρμακευτικές καλύψεις κτλ.

Αυτό που ζούμε πολλοί το έχουν αποκαλέσει καπιταλιστική υποανάπτυξηόπου το χρέος των πολιτών αποτελεί μηχανισμό σκλαβιάς. Ο μεγαλοεπενδυτής Γουώρεν Μπάφετ είχε πει ότι οι ΗΠΑ από κοινωνία ιδιοκτητών θα μετατραπoύν σε κοινωνία κολλήγων (η Ελλάδα, ακολουθώντας την μοίρα όλων των αποικιών, υπήρξε πάντα κοινωνία κολλήγων και πλέον δουλοπάροικων).

Οι πολίτες επιβαρύνονται με χρέη για τα πάντα, δεν θα μπορούν διαφορετικά να επιβιώσουν, η παραγωγική οικονομία σχεδόν δεν υφίσταται και ο δημόσιος τομέας, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και του εκσυγχρονισμού (!) στερείται πόρων τους οποίους διοχετεύει σε έναν ιδιωτικό κρατικοδίαιτο τομέα με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τον πολίτη. Κοινωνικές παροχές όπως είναι η δωρεάν παιδεία και υγεία απλά δεν θα υπάρχουν. 

Το βιώνουμε όλοι με την πτώση του επιπέδου εκπαίδευσης. Τα δημόσια σχολεία, στην πλειοψηφία τους , παράγουν στρατιές λειτουργικά αναλφάβητων ενώ η δημόσια υγεία απλά πνέει τα λοίσθια. Τα νοσοκομεία δεν έχουν  γιατρούς οι οποίοι προτιμούν τη μετανάστευση ή τη μετάβαση στον ιδιωτικό τομέα και οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό και νοσοκομειακό υλικό είναι μεγάλες. Ο απλός πολίτης δεν μπορεί να πάει στα πανάκριβα ιδιωτικά νοσοκομεία ούτε να πληρώνει ιδιωτικές επισκέψεις σε γιατρούς. Η παιδεία και η υγεία θα είναι αποκλειστικά για τους έχοντες. 

Το ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα από  5,5% του ΑΕΠ το 1995 έφθασε το 2016 το 60% του ΑΕΠ. Όσον αφορά την αποταμίευση μόνο το 13,5% των ελληνικών νοικοκυριών έναντι 45,1% των νοικοκυριών της ευρωζώνης έχει τη δυνατότητα να αποταμιεύει σε συστηματική βάση (σύμφωνα με στοιχεία του 2014).  Πέραν αυτού «Τον Ιούνιο 2016, ταυπόλοιπα των στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων ανέρχονταν σε 67,2 δισ. ευρώκαι 27,6 δισ. ευρώ αντιστοίχως, με το 41,8% των στεγαστικών και το 55,3% τωνκαταναλωτικών να είναι μη εξυπηρετούμενα. Ένα ποσοστό 40% των στεγαστικών και65% των καταναλωτικών δανείων είναι σε οριστική καθυστέρηση και οι συμβάσειςέχουν καταγγελθεί».

Η χρηματοδότηση της φτώχειας αποτελεί πλέον μία κερδοφόρα επιχείρηση. Βρίθουν οι τοκογλύφοι, οι υπεραναλήψεις σε χρεωστικές και πιστωτικές κάρτες κτλ. Υπάρχουν περιπτώσεις που ο τόκος ανέρχεται σε 300% ίσως και παραπάνω. Στην Αμερική μεγάλο μέρος αυτών των δραστηριοτήτων, που στο παρελθόν θα ήταν παράνομες και θα ενέπιπταν στους νόμους περί τοκογλυφίας, συνδέονται με τις μεγάλες τράπεζες όπως είναι η Citibank, η American Express κτλ. Η Ευρώπη την ακολουθεί κατά πόδας.

Οι ηλικιωμένοι, οι νέοι, οι χαμηλόμισθοι δεν έχουν άλλο τρόπο επιβίωσης παρά μόνο τον δανεισμό. Η εργασιακή ανασφάλεια, η περικοπή των θέσεων εργασίας, η μείωση του κοινωνικού κράτους, η ανάπτυξη που όλο λέει να έρθει και δεν έρχεται, αναγκάζει τους ανθρώπους να προσφεύγουν στον δανεισμό που ελέγχεται από μεγάλα κέντρα όπως η Γουώλ Στρητ.

Το σύστημα πλέον δεν είναι καπιταλιστικό αλλά κανιβαλιστικόΤο χρέος αποτελεί το μέσο ελέγχου των ανθρώπων και μετατροπής κρατών από ανεπτυγμένα σε υπανάπτυκτα. Η περίπτωση της Ελλάδας είναι χαρακτηριστική.

Το απογοητευτικό είναι, εάν κρίνουμε στα καθ’ημάς, ότι η πολιτική αντίσταση στη δουλοπαροικία του ανθρώπου μέσω χρεών είναι πλέον σχεδόν ανύπαρκτη εάν και πριν λίγα χρόνια ήταν ορατή και αρκετά μαχητική. Οι πολίτες έχουν παραδοθεί στη μοίρα τους χωρίς  καμία ελπίδα φωτός.  

Θα υπάρξει ξανά πολιτική αντίσταση στον εφιάλτη και την υποτέλεια που δημιουργεί το χρέος  ή είναι κάτι που πρέπει να ξεχάσουμε γιατί έχουμε συνηθίσει στο να ζούμε χειρότερα;

πηγή

Το μήνυμα της Ζωής για τη Μακεδονία: Καμμία νέα παραχώρηση κυριαρχίας


Οι θέσεις μας για τη Μακεδονία

  1. Το Μακεδονικό ζήτημα αφορά πολλά περισσότερα από το όνομα Μακεδονία
Το λεγόμενο Μακεδονικό ή Σκοπιανό ζήτημα αφορά πολλά περισσότερα από την ονομασία:
  • Αφορά την εξαπάτηση ενός ολόκληρου λαού, του ελληνικού λαού, που για δεκαετίες οι Κυβερνήσεις του τού έκρυβαν πως είχαν επιτρέψει να χρησιμοποιείται ο όρος Μακεδονία για το γειτονικό κρατίδιο. Ήδη από το 1944, όταν ακόμη ήταν ένα μικρό κομμάτι της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, υπό τον Τίτο.
  • Αφορά την εξαπάτηση ενός ολόκληρου πληθυσμού, του πληθυσμού του κρατιδίου αυτού, που οι δικοί του ηγέτες του έχτισαν μια ψεύτικη εθνική συνείδηση των δήθεν απόγονων των αρχαίων Μακεδόνων, για να ενώσουν με τον τρόπο αυτό τις τόσο διαφορετικές εθνικές ταυτότητες των ανθρώπων που ζούσαν στην περιοχή. Να συνενώσουν δηλαδή τούρκους, σέρβους, σλάβους, αλβανούς, ρομ, έλληνες, βούλγαρους, που συναπάρτιζαν τον τοπικό πληθυσμό.
  • Αφορά τα διεθνή συμφέροντα που ενεργοποιούνται στην περιοχή μας και θέλουν την Ελλάδα και τη γειτονική της χώρα χειραγωγούμενα προτεκτοράτα.
  • Αφορά τις αλυτρωτικές βλέψεις που σκόπιμα καλλιεργήθηκαν στο γειτονικό πληθυσμό και αποτυπώθηκαν στο Σύνταγμα και τη σημαία του. Βλέψεις που συνδέθηκαν με το όνομα Μακεδονία και συνδυάστηκαν με τη χρήση του άστρου της Βεργίνας και αναφορές στην «απελευθέρωση υπόδουλων αδελφών»: «θα φτάσουμε μέχρι το λιμάνι της Θεσσαλονίκης».
Η σημερινή Κυβέρνηση πουλάει το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Όπως το νερό της Θεσσαλονίκης. Όπως και το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Όπως και το αεροδρόμιο της Καβάλας. Όπως και τα χρυσωρυχεία της Χαλκιδικής.
Πουλάει ολόκληρη τη χώρα. Και φυσικά δεν μπορεί να προστατεύσει τη Μακεδονία.

  1. Το Μακεδονικό είναι εθνικό ζήτημα: είναι υπόθεση του λαού. Ο χειρισμός των εθνικών υποθέσεων γίνεται στο όνομα του λαού, από ανεξάρτητες κι αυτεξούσιες κυβερνήσεις και όχι από Κυβερνήσεις ελεγχόμενες και παραδομένες
Τα εθνικά ζητήματα είναι υποθέσεις του λαού. Νομιμοποιούνται να τα χειρίζονται μόνο ανεξάρτητες κι αυτεξούσιες κυβερνήσεις, που εκπροσωπούν κι υπηρετούν το λαό.
Που αντλούν δημοκρατική νομιμοποίηση από το λαό και μιλούν στο όνομά του. Που προστατεύουν το λαό και τη χώρα και συνολικά τα κεκτημένα μέσω του διεθνούς δικαίου δικαιώματα των λαών και των ανθρώπων.
Οφείλουν να τα χειρίζονται με εθνική στρατηγική, γνωστή και αποδεκτή από τους πολίτες, και όχι με τη μυστική διπλωματία των συναλλαγών πίσω από κλειστές πόρτες.
Η Κυβέρνηση ομολογεί ότι δεν έχει την εξουσία. Και μετατρέπει αυτή την θλιβερή δικαιολογία σε κεντρικό προεκλογικό αφήγημα, διεκτραγωδώντας μια μάχη που δεν έδωσε ποτέ, αφού παρέδωσε τη χώρα αμαχητί.

  1. Η σημερινή Κυβέρνηση είναι υποτελής: δεν εκπροσωπεί τον λαό, δεν δρα στο όνομά του, έχει η ίδια παραδώσει τα πάντα και παραβιάσει ολόκληρο το διεθνές δίκαιο και κεκτημένο. Δεν νομιμοποιείται να χειρίζεται εθνικά ζητήματα
Η σημερινή Κυβέρνηση είναι υποτελής.
Έχει εκχωρήσει εθνική κυριαρχία, δημοκρατία, ανεξαρτησία, συνολικά την πατρίδα μας στους δανειστές.
Χαρίζει τα στρατηγικά εργαλεία της χώρας, λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηροδρόμους, χρυσωρυχεία, αιγιαλούς, τις δημόσιες επιχειρήσεις ύδρευσης ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ, φυσικού αερίου, τη ΔΕΗ, τους αυτοκινητοδρόμους, τουριστικές περιοχές, αρχαιολογικούς χώρους, ιστορικά κτίρια, σε εγχώριους και ξένους ολιγάρχες και σε ξένα κράτη.
Παρέδωσε το λιμάνι του Πειραιά στην Κίνα, παρέδωσε τα αεροδρόμια όλης της χώρας στη Γερμανία, παρέδωσε τραίνα και σιδηροδρόμους στην Ιταλία.
Παραιτείται καθημερινά από το διεθνές δίκαιο, το δίκαιο της θάλασσας και παραβιάζει το δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όποτε της ζητηθεί. Έχει υπογράψει με την Τουρκία την εκχώρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ανθρώπων ήδη από το Μάρτιο του 2016. Συζητά και δρα για την παράδοση των 8 εκζητουμένων στην Τουρκία, ενάντια στην προστασία του διεθνούς δικαίου.
Έχει αναγνωρίσει ένα παράνομο χρέος, που δεν οφείλουμε, και παραιτηθεί από τις Γερμανικές Οφειλές, που μας τις οφείλουν.
Παραδίδει τα σπίτια των πολιτών στις τράπεζες και τις τράπεζες στα funds.
Αυτή η Κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να διαπραγματεύεται παίζοντας και με την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας, το μόνο που μέχρι στιγμής δεν έχει παραδοθεί.

  1. Η κατάλυση της δημοκρατίας είναι πάντοτε πλήγμα στην εθνική κυριαρχία
Κάθε φορά που καταλύθηκε η δημοκρατία στη χώρα, οι απώλειες για τον Ελληνισμό ήταν τραυματικές. Η Χούντα των Συνταγματαρχών της Επταετίας εξυπηρέτησε την εισβολή και κατοχή στην Κύπρο. Οι ίδιοι που κραύγαζαν δήθεν  για το έθνος ήταν οι ίδιοι που παρέδωσαν τη Βόρεια Κύπρο βορρά στην τουρκική εισβολή και κατοχή, που διαρκεί μέχρι σήμερα. Ας μην ξεχνάμε τίποτε.
Η Μνημονιακή Δικτατορία μετράει σχεδόν οκτώ χρόνια και μόνο νέες απώλειες μπορεί να εγγυηθεί για τη χώρα μας.
Αυτή η Κυβέρνηση δεν μπορεί να προστατεύσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, που δεν αφορά μόνο την Μακεδονία, αλλά και τη Θράκη, την Ήπειρο, τα νησιά του Αιγαίου.
Μια Κυβέρνηση που έχει εκχωρήσει την δημοκρατία, την Ελλάδα και τους έλληνες, δεν μπορεί βέβαια να προστατεύσει τη Μακεδονία. Κόμματα που κυβέρνησαν και παρέδωσαν την Ελλάδα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα δεν δικαιούνται να παριστάνουν ότι θα προστατεύσουν την Μακεδονία.
Είτε περιληφθεί είτε δεν περιληφθεί ο όρος Μακεδονία στην ονομασία, είναι βέβαιο ότι αυτή η Κυβέρνηση, και κάθε μνημονιακή Κυβέρνηση, θα εκχωρήσει και άλλα ανεκχώρητα κυριαρχικά δικαιώματα.
Και για αυτό δεν νομιμοποιείται να διαπραγματευθεί.

  1. Δεν αποτελεί προτεραιότητα η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ. Η εξωτερική πολιτική συνολικά ασκείται με τρόπο επικίνδυνο και επιζήμιο για τη χώρα, την εδαφική μας ακεραιότητα, το διεθνές δίκαιο και το κράτος δικαίου.
Η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ, που ήδη έχει, με τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, αναπτύξει δυνάμεις στο Αιγαίο και επαναστρατιωτικοποιήσει την περιοχή μας, δεν μπορεί υπό καμμία έννοια να αποτελέσει προτεραιότητα της Εξωτερικής μας Πολιτικής, που ούτως ή άλλως ασκείται με τρόπο επικίνδυνο, τρόπο ασυνάρτητο και θερμοκέφαλο, από πρόσωπα που δεν παρέχουν καμμία εγγύηση προστασίας των δικαιωμάτων και της χώρας μας όπως οι κκ.  Παυλόπουλος, Τσίπρας, Κοτζιάς, Καμμένος. Από την πώληση όπλων στη Σαουδική Αραβία, στο ξέπλυμα του Κράτους Εγκληματία-Ισραήλ και την εγκατάλειψη του Παλαιστινιακού λαού, στις συμφωνίες εξοπλισμών με τον Τράμπ, στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την παράδοση των 8 τούρκων εκζητουμένων στον Ερντογάν.

  1. Η θέση μας: Η υποτελής Κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται και δεν πρέπει να διαπραγματευτεί για τη Μακεδονία. Καμμία νέα παραχώρηση κυριαρχίας. Καμμία παραχώρηση της πατρίδας μας.
Στη διαπραγμάτευση υπάρχουν πράγματα στα οποία κάθε πλευρά μπορεί να υποχωρήσει, με σκοπό μια καλύτερη λύση.
Υπάρχουν όμως κι εκείνα στα οποία δεν επιτρέπονται υποχωρήσεις, τα αδιαπραγμάτευτα.
Εμείς δεν εκχωρήσαμε ούτε τη δημοκρατία ούτε την ελευθερία μας.
Και δεν εκχωρούμε σπιθαμή από το έδαφος και την κυριαρχία μας.
Δεν εκχωρούμε πόντο από τα σύνορά μας, σταγόνα από τα χωρικά μας ύδατα
Δεν εκχωρούμε ούτε τη δράση μας υπέρ της Ειρήνης ούτε θα ενδώσουμε στην καλλιεργούμενη εχθρότητα με τον γειτονικό λαό.
Γνωρίζουμε το διεθνές δίκαιο και τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που έχει κάθε κράτος και κάθε λαός. Γνωρίζουμε και το αφόρητο αίσθημα αδικίας και υποτέλειας του λαού μας, που βλέπει να παραδίδονται τα κομμάτια της πατρίδας μας.
Η θέση μας είναι Κρυστάλλινη:
Καμμία διαπραγμάτευση του Μακεδονικού ή Σκοπιανού ζητήματος ή του ονόματος μέχρι την αποκατάσταση της δημοκρατίας και της κυριαρχίας στη χώρα.
Καμμία διαπραγμάτευση στο όνομα του Ελληνικού λαού από την υποτελή Κυβέρνηση.
Όταν η χώρα είναι σε στιγμή αδυναμίας η πίεση για διαπραγμάτευση είναι πίεση για την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας
Καμμία διαπραγμάτευση και καμμία παραχώρηση για τη χρήση του ονόματος Μακεδονία
Καμμία άλλη παραχώρηση κυριαρχίας.
Ανάπτυξη διαλόγου και σχέσεων με το γειτονικό λαό για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, τον τερματισμό της παραχάραξης της ιστορίας και την πραγματική προστασία της λαϊκής κυριαρχίας αλλά και του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των λαών στη βάση του σεβασμού των άλλων λαών και των συνόρων.
Οι γείτονές μας δεν είναι εχθροί μας. Δεν θα παίξουμε το παιχνίδι των εθνικισμών και των εξοπλισμών. Διάλογος στην κατεύθυνση του τερματισμού της ξένης στρατιωτικής παρουσίας στη χώρα μας και στις γείτονες χώρες, του τερματισμού των διευκολύνσεων στρατιωτικών δυνάμεων που επιδίδονται σε πράξεις επιθετικού πολέμου κι εγκλημάτων και στην κατεύθυνση της παγκόσμιας Ειρήνης και του αφοπλισμού. Με πλήρη συνείδηση ότι η παγκόσμια βιομηχανία όπλων είναι μηχανισμός παράνομης υπερχρέωσης των κρατών και εξαγοράς αξιωματούχων μέσω μιζών, όπως περίτρανα αποδείχθηκε για την Ελλάδα.
Θέλουμε αυτεξούσια, ανεξάρτητη χώρα.
Θέλουμε χειραφετημένη κι ελεύθερη την Ελλάδα.
Για αυτό θα παλέψουμε και για κανέναν διεθνοπολιτικό ή οικονομικό πάτρονα ή προστάτη.
Πατρίδα μας είναι η χώρα μας, ο λαός μας, η δημοκρατία, τα δικαιώματα, η ιστορία κι ο πολιτισμός μας.
Πατρίδα μας είναι η ελευθερία μας.
Η Ελευθερία μας βρίσκεται στην ανεξαρτησία μας.
Καμμία άλλη παραχώρηση της πατρίδας μας.

Ο Πούτιν για κομμουνισμό και Χριστιανισμό

Μεταφέρω από το Russia Τoday:

"Ίσως θα πω κάτι που σε κάποιους μπορεί να μην αρέσει, αλλά εγώ έτσι το βλέπω", δήλωσε ο Πούτιν σε μια συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ "Βαλαάμ"*, ένα απόσπασμα του οποίου μεταδόθηκε στο κανάλι Russia 1. «Πρώτα απ’ όλα, η πίστη πάντα μας συνόδευε, στο να γίνουμε ισχυροί κάθε φορά που η χώρα μας, ο λαός μας, περνούσε δύσκολες στιγμές.

"Υπήρχαν εκείνα τα χρόνια του μαχητικού αθεϊσμού, όταν οι ιερείς εξαλείφθηκαν, οι εκκλησίες καταστράφηκαν, αλλά ταυτόχρονα δημιουργήθηκε μια νέα θρησκεία. Η κομμουνιστική ιδεολογία είναι πολύ παρόμοια με τον Χριστιανισμό, στην πραγματικότητα: ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, δικαιοσύνη - όλα βρίσκονται στην Αγία Γραφή, είναι όλα εκεί. Και ο κώδικας της οικοδόμησης του κομμουνισμού; Αυτό είναι μια μετουσίωση, είναι απλά ένα τόσο πρωτόγονο απόσπασμα από τη Βίβλο, τίποτα καινούργιο δεν επινοήθηκε».


Ο Πούτιν προχώρησε ακόμα πιο πολύ, συγκρίνοντας τη στάση των κομμουνιστών προς τον μπολσεβίκικο ηγέτη Λένιν με την προσκύνηση των αγίων στον Χριστιανισμό. "Κοίτα, ο Λένιν τέθηκε σε μαυσωλείο. Πόσο διαφορετικό είναι αυτό από τα λείψανα των αγίων για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και μόνο για τους Χριστιανούς; Όταν λένε ότι δεν υπάρχει τέτοια παράδοση στο χριστιανισμό, λοιπόν, να πάτε στον Άθω και να ρίξετε μια ματιά, υπάρχουν λείψανα αγίων εκεί και έχουμε ιερά λείψανα εδώ", κατέληξε ο Πούτιν.
 

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας εξέφρασε την ικανοποίησή του για τις παρατηρήσεις του Πούτιν οι οποίες «εξομαλύνουν εύλογα τις αντιπαραθέσεις γύρω από τον τάφο του Λένιν», όπως ανέφερε ο επικεφαλής του κόμματος Ιβάν Μέλινκοφ (αριστερά στην φώτο) στο πρακτορείο ειδήσεων Interfax.

"Οι κομμουνιστές και όλοι οι άλλοι πατριώτες αριστεροί γνωρίζουν ότι ο κομμουνισμός είναι τόσο κοντά στον Χριστιανισμό όσο ο χριστιανισμός απέχει τόσο πολύ από τις μορφές καπιταλισμού που υπάρχουν σήμερα στη χώρα μας και στην οικονομία μας", δήλωσε.

Ο ρωσικός λαός είναι διχασμένος για το εάν πρέπει να φύγει το μαυσωλείο με την μούμια του Λένιν και γίνει κανονική ταφή. Ο Πούτιν έχει υποστηρίξει ότι δεν πρέπει να φύγει. Ο Γιέλτσιν ήθελε να το διώξει.

Με εξαίρεση τα περί λειψάνων, παρόμοιες δηλώσεις ο Πούτιν έχει ξανακάνει:

Το 2016, μεταξύ άλλων είχε πει:

Όταν εργαζόμουν στην KGB δεν ήμουν ένας από εκείνους που έγιναν μέλη του κόμματος γιατί έπρεπε, αλλά ούτε μπορώ να πω ότι ήμουν ιδεολογικό μέλος του κόμματος, η στάση μου απέναντι σε αυτό ήταν ότι ήμουν προσεκτικός (ή επιφυλακτικός). Σε αντίθεση με πολλούς δημόσιους υπαλλήλους δεν ήμουν δημόσιος υπάλληλος με κομματική άποψη. Αλλά σε αντίθεση με πολλούς από αυτούς δεν πέταξα την κάρτα του κόμματός μου, δεν την έκαψα. ... Είναι ακόμα κάπου εδώ γύρω.

Μου άρεσαν πολύ, και ακόμα μου αρέσουν οι κομμουνιστικές και σοσιαλιστικές ιδέες. Εάν κοιτάξετε τον Κώδικα για την οικοδόμηση του κομμουνισμού, ο οποίος διανεμήθηκε ευρέως στη Σοβιετική Ένωση, μοιάζει έντονα με τη Βίβλο. Αυτό δεν είναι ένα αστείο, είναι σαν ένα απόσπασμα από τη Βίβλο. Οι ιδέες είναι καλές: η ισότητα, η αδελφοσύνη, η ευτυχία, αλλά η πρακτική ενσάρκωση αυτών των αξιοσημείωτων ιδεών απέχει πολύ από εκείνες που διατυπώνονται από σοσιαλιστές ουτοπιστές όπως οHenri de Saint Simon και ο Robert Owen. Η χώρα μας δεν μοιάζει με την Πόλη του Ήλιου. [Ο Γάλλος φιλόσοφος κόμης Ανρί Σαιν-Σιμόν (1760 – 1825) και ο Ουαλός κοινωνικός μεταρρυθμιστής Ρόμπερτ Όουεν (1771 – 1858) θεωρούνται ιδρυτές του ουτοπικού σοσιαλισμού].

Όλοι κατηγορούσαν το τσαρικό καθεστώς ότι ήταν καταπιεστικό. Αλλά με τι ξεκίνησε το καθεστώς της σοβιετικής εξουσίας; Με μαζικές καταστολές. Δεν θα μιλήσω για την κλίμακα, αλλά απλά για το πιο τρομακτικό παράδειγμα: την καταστροφή και την δολοφονία της αυτοκρατορικής οικογένειας μαζί με τα παιδιά τους. Ίσως υπήρχε κάποια ιδέα ότι ήταν απαραίτητο να εξαλειφθούν τυχόν κληρονόμοι. Αλλά γιατί να σκοτώσουν τον γιατρό Μπότκιν; Γιατί να σκοτώσουν  τους υπηρέτες, ανθρώπους γενικά προλεταριακής προέλευσης; Για ποιον σκοπό; Για να καλύψουν  το έγκλημα.

Εντάξει, πολέμησαν εναντίον ανθρώπων που αντιστάθηκαν στη σοβιετική εξουσία με όπλα στα χέρια τους, αλλά γιατί σκότωναν τους ιερείς; Μόνο το 1918 σκότωσαν 3.000 ιερείς και σε δέκα χρόνια 10.000. Στην περιοχή του Don, έριξαν εκατοντάδες κάτω από τον πάγο. Όταν αρχίζετε να το σκέφτεστε και λαμβάνετε νέες πληροφορίες, αξιολογείτε πολλά πράγματα διαφορετικά.

Ο Βλάντιμιρ Ίλιτς Λένιν, σε μια από τις επιστολές του προς τον Μολότοφ, νομίζω, έγραψε - δεν μπορώ να τον αναφέρω ακριβώς - ότι όσο πιο πολλούς αντιδραστικούς εκπροσώπους της μπουρζουαζίας και της ιεροσύνης σκοτώνουμε, τόσο το καλύτερο. Ξέρετε, αυτή η προσέγγιση δεν συμπίπτει με κάποιες από τις προηγούμενες ιδέες μας για την ουσία της εξουσίας.

Και ο ρόλος του κομμουνιστικού, μπολσεβίκικου κόμματος στην κατάρρευση του μετώπου στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι γνωστός. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Χάσαμε μια χώρα που χάθηκε, αφού αρκετοί μήνες αργότερα η Γερμανία παραδόθηκε και καταλήξαμε να χάνουμε από τους ηττημένους, ένα μοναδικό περιστατικό στην ιστορία. [προφανώς αναφέρεται στην Συνθήκη του Μπρεστ -Λιτόφσκ, όπου η μπολσεβίκικη Ρωσία έχασε το 1/4 των εδαφών της]. Και με ποιο σκοπό; Για χάρη της κατάκτησης της εξουσίας. Πώς μπορούμε να εκτιμούμε αυτήν την κατάσταση, γνωρίζοντας σήμερα, αυτή την κατάσταση, η οποία έφερε τεράστιες απλώς κολοσσιαίες απώλειες στη χώρα".


Τουλάχιστον, ο Τσολάκογλου είχε πολεμήσει!


Photo: Gemma Ward by Mert Alas and Marcus Piggot 

του Αλέξανδρου Raskolnick

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι είναι ασύλληπτη η φαιδρότητα των πατριδοκάπηλων, από την άλλη μεριά των συνόρων μας, που αυτοαποκαλούνται απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν τη Μακεδονία του Φιλίππου, τη χωρίζουν 10 αιώνες, πάνω-κάτω, από την κάθοδο των σλαβικών φίλων στη Βαλκανική.

Σ’ αυτή τη βάση, μπορεί κανείς ν αντιληφθεί το σκεπτικό των συνελλήνων και την αγανάκτησή τους που τους κάνει να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την ελληνικότητα της Μακεδονίας — ή τουλάχιστον κάποιων απ’ αυτούς.

Διότι κάποιοι άλλοι από εκείνους που αυτές τις μέρες καλούν τον κόσμο να βγει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, ίσως οι περισσότεροι, είναι φυσικοί και πολιτικοί απόγονοι των γραικύλων και των δοσίλογων που κυβερνώντας τη μετεμφυλιακή Ελλάδα, με τη δουλική και επονείδιστη σιωπή τους, επέτρεψαν στον στρατάρχη Τίτο να δημιουργήσει, και στο βάθος του χρόνου να «τεκμηριώσει», την εθνική υπόσταση της γειτονικής, πρώην γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας της Μακεδονίας. Εκείνους τους άθλιους που μας κυβερνούσαν εκείνα τα χρόνια, τους ονομάσαμε, μάλιστα, «εθνάρχες» και «γέρους της Δημοκρατίας», τρομάρα μας!


Θυμήθηκα αυτές τις μέρες, και διηγούμουν σ’ ένα φίλο τις προάλλες, μιαν προσωπική εμπειρία που με σημάδεψε: το 1991, στο φόρτε της ιστορίας του νεομακεδονικού ζητήματος, έτυχε να βρίσκομαι στην Ολλανδία ως μεταπτυχιακός φοιτητής. Τότε που πολλοί από εσάς στην Ελλάδα θα κάνατε ασφαλώς μποϊκοτάζ στα ολλανδικά προϊόντα, διαμαρτυρόμενοι για τη στάση της Ολλανδίας στο ζήτημα, έδινα κι εγώ τη μάχη μου εκεί –και μάλιστα, όχι χωρίς κόστος, που πάντως ούτε είναι της παρούσης να καταθέσω ούτε ενδιαφέρει κανέναν.

Το Χρόνινγκεν, η πόλη που βρισκόμουν στην Ολλανδία, ήταν ένα φοιτητικός πύργος της Βαβέλ, με τις ευλογίες του Εράσμου –του προγράμματος κινητικότητας των φοιτητών. Έτυχε τότε να γνωρίσω και μερικά εξαιρετικά παιδιά από τη FYROM, με τα οποία γίναμε φίλοι εν μέσω έντονων συζητήσεων και πυρακτωμένων αντιπαραθέσεων που πολλά λίτρα από μοναστηριακές μπύρες φούντωναν ακόμα περισσότερο. Αυτοί οι φίλοι μου, ήταν που κάποια στιγμή μου υπέδειξαν να πάω στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της πόλης, στο τμήμα φιλολογίας και να ρίξω μια ματιά. Έτσι κι έκανα και προς μεγάλη μου, ομολογώ, έκπληξη, ανακάλυψα πολλά μέτρα ραφιών, γεμάτα με βιβλία σχετικά με τη “μακεδονική” γραμματεία. Ο Τίτο, βλέπετε είχε κάνει πολύ συστηματική και σοβαρή δουλειά!

Τότε κατάλαβα ότι το παιχνίδι ήταν χαμένο κι ήλπισα ότι, εναλλακτικά, η Ελλάδα, που εκείνη την εποχή φάνταζε ως η ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων, απλώς θα έλυνε το θέμα με την οικονομική εισβολή και την de facto κατάκτηση της γειτονικής Σλαβικής Μακεδονίας.

Λάθος είχα κάνει! Οι ντόπιοι πατριδοκάπηλοι, αντί να διορθώσουν αυτό, τουλάχιστον, το λάθος των δοσίλογων προγόνων τους, προτίμησαν να παίξουν το χαρτί του σκληρού πατριωτισμού. Βλέπετε, το εμπάργκο που ακολούθησε κατά της γειτονικής χώρας, γέννησε ευκαιρίες για λαθρεμπόριο κι εύκολο πλουτισμό. Έφαγαν κι από κει μέχρι σκασμού! Κι ύστερα, αφού χόρτασαν, οι αχόρταγοι, έπεσαν σε χειμερία νάρκη επί δυόμισι σχεδόν δεκαετίες, για να χωνέψουν. Ξυπνούν ξανά σήμερα για ν’ αρχίσουν πάλι τους πατριωτικούς παιάνες, οι αγύρτες…

Αλλά ας μην ξεχάσουμε να πούμε δυο λόγια και γι’ αυτά τα θρασίμια που μας κυβερνούν σήμερα, αυτούς τους αγάνωτους τενεκέδες που αυτοαποκαλούνται αριστεροί και που για κακή μας τύχη, ετούτη την εποχή, διαχειρίζονται τις ζωές μας. Αυτά τα βδελυρά υποκείμενα, που παρέλαβαν την Ελλάδα στο ναδίρ, όπως την κατάντησαν οι προηγούμενοι ολετήρες, για να ρίξουν την πατρίδα μας ακόμα πιο χαμηλά κι από το ναδίρ, αν είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο σημείο -να που από τα πράγματα δείχνουν ότι υπάρχει!

Διότι όταν βρίσκεσαι ταπεινωμένος και καταφρονεμένος, καταγέλαστο ράκος της διεθνούς κοινότητας και ανομολόγητα πτωχός, δεν ανοίγεις εκουσίως τέτοιες συζητήσεις. Όταν πράττεις κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε παίρνεις τη θέση σου στην ιστορία, δίπλα στους δοσίλογους των περασμένων γενεών κι ακόμα χαμηλότερα: στο κάτω-κάτω της γραφής, τουλάχιστον ο Τσολάκογλου είχε πραγματικά πολεμήσει, πριν γονατίσει για να γλύψει τη γερμανική μπότα.


Πως Τσίπρας και Καμμένος σχεδιάζουν την πτώση τους!...


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Η φάρσα του «σκοπιανού» είναι η καλύτερη αφορμή, στο πλαίσιο της ανάπτυξης ενός σικέ παιχνιδιού μεταξύ των δύο κυβερνητικών εταίρων στην Ελλάδα, που θα οδηγήσει στις κάλπες των γενικών εκλογών. Προφανώς επιδίωξη (τους) είναι να εμπλακεί ενεργά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα στην υπόθεση της επαναφοράς του «σκοπιανού» στο προσκήνιο, αλλά μέχρι σήμερα οι υπόλοιποι προσπαθούν να το αποφύγουν. Και αν είναι στοιχειωδώς σοβαροί θα το αποφύγουν, παρά τις πιέσεις που δέχονται από το εσωτερικό του κόμματός τους – κυρίως ο κ. Μητσοτάκης.

Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που η βουλή θα διαλυθεί πρόωρα για διαφορετικό λόγο από αυτόν που ορίζει την πραγματική ανάγκη των κυβερνώντων. Ναι, αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για τη κυβέρνηση, έτσι ώστε να οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές μέσα σε ένα κλίμα (καλοπληρωμένης και ασφαλώς κατασκευασμένης) αισιοδοξίας ως προς την εθνική οικονομία και άρα επιτυχίας της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Από την άνοιξη το κλίμα αυτό, που διαμορφώνει θετικό «social mood» αυτή τη στιγμή, θα επιβαρυνθεί από τις διαδικασίες για μια νέα συμφωνία με τους επίσημους ευρωπαίους δανειστές και το ΔΝΤ, που θα ορίζει τη δεύτερη φάση «διάσωσης», στο πλαίσιο μιας νέας μορφής «μνημονίων», τα οποία δεν θα επιβαρύνουν πλέον τους προϋπολογισμούς των εταίρων της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Είναι εύλογο πως μια τέτοια διαπραγμάτευση θα εκμηδένιζε την εκλογική ισχύ και του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ!

Και να η ευκαιρία για «βελούδινο διαζύγιο» μεταξύ του κυρίου Τσίπρα και του κυρίου Καμμένου. Διαφωνούν ως προς την τελική ονομασία της ΠΓΔΜ! Και αντί ο λαός να γελά με το καλαμπούρι, τους παίρνει στα σοβαρά, καθώς τα ΜΜΕ φρόντισαν να διαμορφώσουν κλίμα σύγκρουσης στα όρια του διχασμού για μια υπόθεση απολύτως παραπλανητική, η οποία αν δεν στηριζόταν στο πραγματικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ για επίσημη ένταξη της γείτονος στο ΝΑΤΟ το καλοκαίρι - στο πλαίσιο της νέας στρατηγικής τους για την Ευρώπη, σύμφωνα με την οποία τα Δυτικά Βαλκάνια μετατρέπονται σε γεωστρατηγικό πυρήνα του ΝΑΤΟ - θα μπορούσε κάποιος να της δώσει την διάσταση των fake news.

Η Ελλάδα δεν μπορεί (αντικειμενικά) να εμποδίσει την επίσημη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, χωρίς να προσβάλει πλέον ευθέως (και για δεύτερη φορά) την Ενδιάμεση Συμφωνία της 13ης Σεπτεμβρίου 1995, αλλά και την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (5 Δεκεμβρίου 2011). Τότε με ψήφους 15 προς 1 το Δικαστήριο έκρινε ότι η Ελληνική Δημοκρατία ασκώντας βέτο στην εισδοχή της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, παραβίασε την υποχρέωσή της βάσει του άρθρου 11, παρ.1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, ενώ απέρριψε όλα τα άλλα αιτήματα της ΠΓΔΜ για επιβολή μελλοντικών μέτρων από το Δικαστήριο. Αυτό σημαίνει πως σήμερα - σε αντίθεση με τη σύνοδο του Βουκουρεστίου του 2008 - η άρνηση της Ελλάδας θα οδηγούσε σε κρίση με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ακριβώς την περίοδο που θα είχε ανάγκη το αντίθετο, για να υπολογίζει σε μια σχετικά ομαλή επανένταξή της στη διεθνή χρηματαγορά και πολιτική υποστήριξη στη βήμα-βήμα ρύθμιση του χρέους, έναντι μέτρων περιοριστικής πολιτικής και μεταρρυθμίσεων υπέρ της αγοράς.

Ποιος θα αποτολμούσε τέτοια σύγκρουση, η οποία θα έφερνε στο προσκήνιο των ΗΠΑ – ερεθίζοντας παράλληλα το υποσυνείδητο στην ΕΕ – τις απόψεις που διατύπωσαν οι απίθανοι τύποι Σάμιουελ Χάντινγκτον και Ρόμπερτ Κάπλαν περί της Ελλάδος ως ανωμαλία στην Ευρώπη και στην Μέση Ανατολή που πρέπει να εξοβελιστεί από κεντρικούς Δυτικούς Θεσμούς; Ποιος; Μήπως οι δεξιοί και κεντροαριστεροί που διαδίδουν πως «οι Αμερικανοί είναι οι μοναδικοί φίλοι της Ελλάδας»; Μήπως ο Αλέξης Τσίπρας; Έχει πολύ πλάκα ο υπερ-φιλοαμερικανός Πάνος Καμμένος στο ζήτημα!

Γενικότερα η κατάσταση είναι μια ακόμη παράσταση για γέλια και για κλάματα, όπου απουσιάζει εντελώς η σοβαρότητα, ενώ περισσεύει η κουτοπονηριά και η χυδαιότητα. Με ενοχλεί αισθητικά, αναγνώστη μου!

Σύμφωνοι, οι εκλογές υπό αυτές τις συνθήκες συμφέρουν καί τον κ. Τσίπρα καί τον κ. Καμμένο, ο οποίος εμφανιζόμενος να διαφωνεί με τον πρωθυπουργό στο «σκοπιανό» βάσιμα θα μπορούσε να θεωρήσει πως θα αντλήσει ψήφους από τη δεξαμενή των «εθνικοφρόνων» που δεν δέχονται να απωλέσουν το ιδεαλιστικό και εμπορικό μονοπώλιο ως προς τη Μακεδονία – το οποίο, ωστόσο, έχουν αντικειμενικά χάσει ήδη από το 1992-93. Και όχι μόνον αυτό. Με την απολύτως ηλίθια συμπεριφορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος στο ζήτημα υπάρχει κίνδυνος να διαμορφωθεί μονοπώλιο από τα Σκόπια στο «Μακεδονία», στο βαθμό που το ζήτημα συνεχίσει να παραμένει εκκρεμές.

Ήταν τραγικό λάθος ο χειρισμός για την ονομασία της ΠΓΔΜ. Σήμερα είναι απλώς φάρσα. Το όνομα ασφαλώς θα έπρεπε να περιέχει προσδιορισμό, ο οποίος θα καταδήλωνε ή υποδήλωνε ή προδήλωνε πως το νέο κράτος της περιοχής δεν κατασκευάζει εθνική ταυτότητα κατακυριεύοντας πολιτικά ολόκληρη τη Μακεδονία. Η ονομασία θα πρέπει να δηλώνει σαφώς διάκριση από την Ελληνική Μακεδονία και ασφαλώς η εθνική ταυτότητα του «νέου» κράτους και η συντακτική του οντολογία να μην δομούνται στη βάση συμβόλων που αποσκοπούν στο μονοπώλιο της Μακεδονίας και στον αλυτρωτισμό.

Έτσι, το όνομα είναι δευτερεύον ζήτημα. Σε αυτό καταλήγουμε αφού πρώτα συμφωνήσουμε σε όλα τα άλλα, τα σοβαρά, τα πολιτικά που αποσκοπούν ενδεχομένως στον αποκλεισμό του άλλου και στην παραχάραξη των ιστορικών πηγών. Το πώς θα ονομάζονται οι γείτονες και πως θα αναφέρονται δεν είναι δική μας υπόθεση. Ωστόσο, το εάν συγκροτούνται εθνικά στη βάση μιας πολιτικής που θίγει το καλώς εννοούμενο εθνικό-ελληνικό συμφέρον, είναι. Και δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος σοβαρός παράγοντας στις διεθνείς πολιτικές που αρνείται στην Ελλάδα το δικαίωμα να εμποδίσει πολιτικές της γείτονος που κατατείνουν στον αποκλεισμό της χώρας μας ως προς την ιστορική, εμπορική και πολιτισμική διάσταση της ελληνικής Μακεδονίας. Αυτό μπορούν να το πετύχουν μόνον ηλίθιοι, τυχοδιώκτες Έλληνες που ορκιζόμενοι στο μονοπώλιο της Μακεδονίας, εμφανίζονται αποφασισμένοι να αποκλείσουν κάθε άλλον που θεωρεί τον εαυτό του Μακεδόνα και δεν είναι Έλληνας.

Η εθνική ταυτότητα, αναγνώστη μου, είναι πολιτικό δημιούργημα και σχηματίζεται με πολύ φαντασία και μπόλικο μύθο. Σε όλες τις περιπτώσεις ανεξαιρέτως. Αυτό που θα έπρεπε να ενδιαφέρει τη σύγχρονη Ελλάδα είναι πώς το «νέο» (όμορο κράτος) πολιτικό δημιούργημα στα βόρεια σύνορά της να μην θίγει το πολιτικό και διοικητικό δημιούργημα Ελλάδα. Αυτό είναι ζήτημα διαπραγμάτευσης και μόνον έτσι έχει έννοια η διαμεσολάβηση από τον ΟΗΕ. Όλα τα άλλα είναι ελεεινοί εθνικισμοί που ήδη αποδείχθηκαν της «πλάκας», του παραεμπορίου και της «αρπαχτής», παράλληλα με τον εκχυδαϊσμό του «εθνικού» και της ποδοσφαιροποίησης του εθνικού συμφέροντος. Αν μάλιστα όλοι αυτοί που εμφανίζονται να μην διανοούνται η γειτονική χώρα να φέρει στη σύνθεση της ονομασίας της το «Μακεδονία», ενώ μια χαρά δέχθηκαν και αποδέχονται την εκχώρηση του πυρήνα της ελληνικής κυριαρχίας στην τρόικα, σκέφτονταν για μια στιγμή ώριμα, μάλλον θα έθεταν οι ίδιοι την ηθική τους υπόσταση σε δοκιμασία! Είναι άκρως αναισθητικό το αποτέλεσμα.

Όπως επίσης είναι αντιαισθητικό το σικέ παίγνιο που οδηγεί στην πρόωρη διάλυση αυτής της βουλής, για να έρθει η κυβέρνηση που θα προκύψει από την επόμενη να συναινέσει όπως-όπως (και κάτω από την πίεση του χρόνου και του χρήματος) σε μια σύνθετη του «Μακεδονία» τελική ονομασία για την ΠΓΔΜ , χωρίς μάλιστα να έχουν διασφαλιστεί προηγουμένως και πλήρως τα πολιτικά και νομικά ζητήματα που ευλόγως προκύπτουν από τη κοινή χρήση του όρου «Μακεδονία» και των παραγώγων του μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ.


Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates