Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αλέξανδρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αλέξανδρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Χρειάζεται ένα νέο αφήγημα!


του Αλέξανδρου Raskolnick

Παραδέχομαι ότι δεν ακούω πια καθόλου τον πρωθυπουργό, την κυβερνητική εκπρόσωπο, τους υπουργούς ή τους βουλευτές της κυβερνώσας ή των άλλων παρατάξεων, γιατί εκνευρίζομαι με όλους τους. Πιάσε τον ένα και χτύπα τον άλλο. Ότι μόνο πιάσει το μάτι μου από τους τίτλους των ειδήσεων, μπροστά στην οθόνη μου, για να επιβεβαιώνω κάθε μέρα τη φαιδρότητα του πολιτικού μας καρνάβαλου.

Θα μου πεις ότι δεν μπορεί, ανάμεσα στους 300 της Βουλής, θα υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι. Απλώς τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν στους πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής, που ο ένας είναι φαιδρότερος από τον άλλο. Έτσι ακούγονται περισσότερο τα ψεύδη του πρωθυπουργού, οι δηλώσεις των διάφορων υπουργών που, τι κι αν μ’ αυτές παραβιάζουν τη λογική μας και τη ζώσα μας πραγματικότητα; Τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα!

Σε παράλληλο μονόλογο, οι κενολογίες του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και οι τσιρίδες του υπαρχηγού του, αλλά και οι ανοησίες των υπόλοιπων γνωστών και μη εξαιρετέων μπουμπουκιών της ξεραμένης ανθοδέσμης που λέγεται Νέα Δημοκρατία, οδηγούν κατευθείαν στην εθνική κατάθλιψη και μόνο στη σκέψη ότι κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, αυτοί οι ανεκδιήγητοι, θα κυβερνήσουν ξανά.

Οι υπόλοιποι, ο ένας χειρότερος από τον άλλο!

Ο πολλά κάποτε υποσχόμενος, βοηθός μηχανοδηγός στο τραίνο για το πουθενά, στα τέσσερα κι αυτός. Ο Λεβεντόγερος έχει σταματήσει εδώ και καιρό να είναι αστείος, και δεν αντέχεις να ακούς τις ανοησίες του, περισσότερα από τριάντα συνεχόμενα δευτερόλεπτα. Τις στομφώδεις ανακοινώσεις του ξεραμένου ποταμιού, τις διαβάζεις, μόνο αν θέλεις να γελάσεις. Το θλιβερό συνονθύλευμα των αμετανόητων πρασινοφρουρών -όσων δεν μπούκαραν στην Κουμουνδούρου για να συνεχίσουν τη μάσα- είναι περισσότερο αποκρουστικό από ποτέ. Οι πούροι κομμουνιστές, ζουν στον κόσμο του Περισσού, ροκανίζοντας λίγη-λίγη, την κρατική επιχορήγηση. Για τα ρεμάλια του Μιχαλοτέτοιου με τα μαύρα, θα πεις ότι ούτε λέξη δεν αξίζει να γράψει κανείς -και θα 'χεις δίκιο.

Αυτός ο εσμός των πρωταγωνιστών είναι παγίως πρώτο τραπέζι πίστα, μπροστά στο πάλκο της τηλεδημοκρατίας μας και στον μολυσμένο ραδιοφωνικό αέρα. Άνθρωποι εξαιρετικά κατώτεροι των τραγικών περιστάσεων που βιώνει αυτός ο τόπος, αερολογούν αναίσχυντα, όταν δεν κομπορρημονούν στα κοινωνικά δίκτυα για να μαζεύουν την ευαρέσκεια και τα σάλια των έμμισθων ακολούθων τους.

Κι αν επιμένεις να λες ότι αποκλείεται, ανάμεσα στους 300, να μην υπάρχουν και κάποιοι σοβαροί άνθρωποι, που ακριβώς επειδή είναι σοβαροί, τους αγνοούν τα αδηφάγα δίκτυα και δεν τους ξέρουν, παρά οι ψηφοφόροι της ιδιαίτερης εκλογικής τους περιφέρειας, θα αναρωτηθώ: αν ήταν έτσι, τότε τι κάθονται και κάνουν, σοβαροί άνθρωποι, μέσα σε μια Βουλή, ταπεινωμένη και καταφρονεμένη, υπόδουλη στον οικονομικό έλεγχο  των διεθνών συνδίκων αυτής της ελεεινής και παράνομης πτωχευτικής διαδικασίας; Πώς ανέχονται, σοβαροί άνθρωποι, να κάθονται στα βουλευτικά έδρανα και να νομιμοποιούν με την παρουσία τους και την ψήφο τους, το ξεπούλημα των ασημικών της πατρίδας, αντί πινακίου φακής; Πως αντέχουν να βλέπουν το Σύνταγμα της Ελλάδας, το οποίο έχουν ορκιστεί ότι θα διαφυλάττουν, να κουρελιάζεται με τόσο επονείδιστο τρόπο, σελίδα-σελίδα;

Όχι, δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι, μέσα σε αυτήν  την παράγκα που λέγεται Βουλή των Ελλήνων, ό,τι και να μου λες!Το λένε κι οι δημο(σ)κόποι με όλους τους τρόπους, είτε κάποιοι τους δίνουν δεκαχίλιαρα για να μαγειρέψουν τη σειρά των επιλαχόντων στο ρόλο του ακαταλληλότερου είτε δεν τους δίνουν δεκάρα: Χρειάζεται ένα νέο αφήγημα, σου λέω!

Ποιος παραπλανεί ποιον


του Αλέξανδρου Raskolnick

Προσερχόμενος σε κάποια προσυνεδριακή θεατρική παράσταση τουΣυ.Ριζ.Α. στη Θεσσαλονίκη, ο υπουργός ανύπαρκτης ανάπτυξης, κ. Σταθάκης, υπογράμμισε, σύμφωνα με το ΑΠΕ (αν μπορούμε πλέον να εμπιστευόμαστε το Αθηναϊκό Πρακτορείο ), τα εξής: «Ο κώδικας δεοντολογίας που φτιάξαμε κυβέρνηση και Τράπεζα της Ελλάδος λέει ρητά ότι η επαναγορά δανείων είναι δυνατή και σε τιμή κάτω από την ονομαστική αξία. […] Μετά τη διαπραγμάτευση (σ.σ. sic) που κάναμε ισχύουν τα εξής:Πριν πουλήσει το δάνειο η Τράπεζα είναι υποχρεωμένη να κάνει προσφορά στον δανειολήπτη τους προηγούμενους δώδεκα μήνες.[…] Νομίζω ότι οποιαδήποτε άλλη συζήτηση είναι μάλλον παραπλανητική».

Αυτά είπε ο κ. υπουργός, παρόλο που οι σύνδικοι της ελληνικής πτωχευτικής διαδικασίας, ισχυρίζονται εντελώς διαφορετικά.

Είναι πάντως εξαιρετικά περίεργο το γεγονός, ότι τόσον καιρό, στα δελτία ειδήσεων ή στα κοινωνικά δίκτυα που ξεροσταλιάζουμε εμείς οι επίδοξοι δημοσιολόγοι, δεν ακούστηκε μία, αλλά ούτε μία, περίπτωση δανειολήπτη σε καθυστέρηση, στον οποίο να προτάθηκε από την τράπεζα, η εξαγορά του δανείου του, σε τιμή χαμηλότερη από την ονομαστική του αξία.

Εν τω μεταξύ, ο καιρός περνά και όλοι εμείς οι κινδυνολόγοι, φοβόμαστε ότι πλησιάζει η στιγμή που, από εκεί που λέγαμε «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», θα βρεθούμε με τα κατασχετήρια στα χέρια, ζώντας ισπανικό νταβαντούρι, εις πανικό.

Αυτό, διότι, αντίθετα από τις διαβεβαιώσεις, διαβάζουμε για την κολιγιά του εξαδέλφου Τσακαλώτου, με την PricewaterhouseCoopers. Ποια είναι η PricewaterhouseCoopers, αν δεν ξέρετε τα κατορθώματά της, θα πρέπει να γκουγκλάρετε, αν θέλετε να φρίξετε. Αυτό που μπορούμε να θυμηθούμε πρόχειρα για την καλή εταιρεία, είναι ότι σ’ αυτήν βάσισε την καριέρα της, η καλή μας φίλη, η Κάτια. Ποιος, αλήθεια, μπορεί να ξεχάσει την Κάτια;

Αλλά ειδικότερα για τα ενυπόθηκα δάνεια, μιας και μιλάμε τώρα για το κεραμίδι που έχει ο καθένας μας πάνω από το κεφάλι του, και το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό, το μόνο που έχει να συμπληρώσει κανείς για την περίφημη PricewaterhouseCoopers, είναι ότι πριν λίγες εβδομάδες συμβιβάστηκε με τις αμερικανικές αρχές, αποδεχόμενη πρόστιμο πεντέμισι δισεκατομμυρίων δολαρίων, επειδή σφύριζε αδιάφορα στα καμώματα των υπαίτιων πελατών της, για την αμερικανική στεγαστική κρίση. Δεν ξεχνιούνται εύκολα οι εικόνες των Αμερικανών να ζουν ακόμα και σήμερασε αντίσκηνα, από την “αμέλεια” της καλής εταιρείας. Οι εκπρόσωποί της, μάλιστα, δήλωσαν ικανοποιημένοι από την κατάληξη του εν λόγω συμβιβασμού και την επιβολή αυτού του κολοσσιαίου προστίμου, οπότε μπορεί να καταλάβει κανείς, τι αρπάξανε κι οι ίδιοι, για τις ελεγκτικές τους παρασπονδίες, ώστε να δηλώνουν ευχαριστημένοι.

Με τέτοια υποκείμενα -δεν είναι μόνο η Κάτια- έκανε συνεταιριλίκι ο καλός εξάδελφος Τσακαλώτος∙ καλό κουμάσι, θα είναι κι αυτός. Να ήταν όμως μόνο αυτός, καημός δεν ήταν. Εν τω μεταξύ, τα σούρτα-φέρτα των πλιατσικολόγων, hedge funds, τα λένε για ξεκάρφωμα, από την εποχή των προηγούμενων ολετήρων ακόμα, ξερογλείφονται και τώρα δείχνουν να είναι περισσότερο έτοιμοι από ποτέ.

Αντίθετα, λοιπόν, με την άκρα του τάφου σιωπή σχετικά με τις περιβόητες προσφορές των τραπεζών στους δανειολήπτες, για την επαναγορά των δανείων τους υπό το άρτιο, η ειδησιογραφία βρίθει από σχετικά δημοσιεύματα για το κούρνιασμα των κορακιών πάνω στην Ψωροκώσταινα που πνέει τα λοίσθια.

Αν κάποιος προσπαθεί να μας παραπλανήσει, λοιπόν, είναι μάλλον ο ίδιος ο κ. υπουργός της ανύπαρκτης ανάπτυξης, θα συμπέραινε κανείς.

Διότι, βέβαια, αν είχε στο νου του την ανάπτυξη, ο κ. υπουργός, άλλα θα έπραττε. Αντίθετα, όμως, συναγελάζεται με τον κεντρικό τραπεζίτη, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είναι μεταξύ πολλών άλλων θλιβερών και τρισάθλιων, υπόλογος και για την εν ψυχρώ εκτελεστή της Αγροτικής Τράπεζας, και της χαριστικής παραχώρησης των υποθηκών του χαρτοφυλακίου της. Περιουσιακά στοιχεία που αποτελούν τον πυρήνα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και που τώρα ξεπουλιούνται κι αυτές, κομμάτι-κομμάτι και μπιρ παρά, παράλληλα με τα σπίτια μας. Ολόκληρη η ευθύνη, είναι του άπραγου κ. υπουργού της ανύπαρκτης ανάπτυξης, της ολέθριας κυβέρνησής του, η οποία ουδέποτε εγκάλεσε τον κ. Διοικητή, για τις πράξεις και τις παραλείψεις του.

Ποιος προσπαθεί να παραπλανήσει ποιον, είναι λοιπόν φαεινότερο κι απ’ τον ελληνικό ήλιο, κ. υπουργέ μου, της ανύπαρκτης ανάπτυξης.

Η δικαιοσύνη είναι σαν το φίδι!


του Αλέξανδρου Raskolnick

Αν έγραφε κάποιος ένα διήγημα βασισμένο σ’ αυτήν την ιστορία, σ’ ένα πραγματιστικό πλαίσιο, οι αναγνώστες του, το πιθανότερο είναι ότι θα τον χαρακτήριζαν ανόητο! Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, θα έλεγε κανείς, στην αληθινή ζωή! Όχι, πάντως, στην εποχή μας, σε μέρη που λειτουργούν οι θεσμοί κι υπάρχει και κάποια σοβαρότητα κι αποτελεσματικότητα στην απονομή της δικαιοσύνης.

Ο λόγος για την πραγματική ιστορία μιας καθαρίστριας που σε αφήνει άναυδο.

Ήταν πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, που η γυναίκα αυτή χρειάστηκε να βρει δουλειά. Ήταν αμόρφωτη, κι αφού δεν είχε, υποθέτει κανείς, κανένα άλλο αξιοποιήσιμο ταλέντο, ούτε ήθελε να γίνει πουτάνα, διεκδίκησε μια θέση καθαρίστριας στο Δημόσιο, προκειμένου να βιοποριστεί.

Στην Ελλάδα, για να καθαρίζει κανείς σκάλες και αποχωρητήρια, πρέπει να έχει τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Η γυναίκα όμως της ιστορίας μας, είχε εγκαταλείψει το σχολείο, στην πέμπτη τάξη του δημοτικού.

Ποιος ξέρει πώς, και τρέχα γύρευε τώρα, η γυναίκα αυτή κατάφερε και πλαστογράφησε το ενδεικτικό της αμορφωσιάς της. Εμφανίστηκε ως απόφοιτη του δημοτικού σχολείου και απέκτησε το δικαίωμα να σφουγγαρίζει τους διαδρόμους κάποιας υπηρεσίας, στο υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, σύμφωνα με το ρεπορτάζ.

Ποιος ξέρει πώς, και τρέχα γύρευε γιατί, η απάτη αυτή αποκαλύφθηκε κι έφτασε η στιγμή για να πέσει πάνω στο κεφάλι της, τόσο βαρύς ο πέλεκυς της δικαιοσύνης, που το ζήτημα παίρνει τραγελαφικές διαστάσεις.

Δεκαπέντε χρόνια κάθειρξη, για το αδίκημα της πλαστογραφίας αλλά και για απάτη κατ’ εξακολούθηση (θα πήγαινε, φαίνεται, κάθε μέρα στη δουλειά που είχε εξασφαλίσει με το πλαστό της απολυτήριο του δημοτικού σχολείου), κατ’ επάγγελμα (της καθαρίστριας) και κατά συνήθεια, με ιδιαίτερα μεγάλο όφελος (sic) και αντίστοιχη ζημία άνω των 150 χιλιάδων ευρώ, εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου. Βλέπετε, έτσι που πέρασαν τα χρόνια, δεκαπενθήμερο στο δεκαπενθήμερο, φασούλι το φασούλι, έγραφε στα κιτάπια του το λογιστήριο του κράτους τους μισθούς που κέρδιζε με τον «άτιμο» ιδρώτα της, η καθαρίστρια της ιστορίας μας.

Θα πείτε, ότι έπρεπε να τιμωρηθεί. Καμία αντίρρηση. Θα πείτε ότι με την πλαστογραφία της, πήρε τη θέση κάποιας άλλης με γνήσιο απολυτήριο. Σωστό είναι κι αυτό.

Αλλά να καταδικάζεται ένας άνθρωπος σε δεκαπέντε χρόνια φυλάκιση, επειδή βάσει του μισθολογίου του Δημοσίου, κέρδισε μέσα σε μια εικοσαετία το… ιδιαίτερα μεγάλο ποσό των 150 χιλιάδων ευρώ, είναι πράγματι κωμικοτραγικό.

Στη βάση της αναλογικότητας, ποια ποινή θα επιβληθεί, όταν θα φτάσει –αν φτάσει ποτέ- στο ακροατήριο, η υπόθεση εκείνου του «ταλαντούχου» κυρίου που με τη βοήθεια από το περιβάλλον του Καραμανλή του Βού, κατάφερε με πλαστό πτυχίο να αναλάβει καθήκοντα γενικού διευθυντή στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, κρατική εταιρία που έπεσε -ασφαλώς και με τη δική του συνδρομή- στα βράχια;

Στη βάση της αναλογικότητας, ποια ποινή θα επιβληθεί, όταν θα φτάσουν -αν ποτέ φτάσουν- στο ακροατήριο οι υποθέσεις των ευνοούμενων του παρανοϊκού Τηλεβιβλιοπώλη, που καταλάμβαναν θέσεις διοικητών και υποδιοικητών δημόσιων νοσοκομείων με πλαστά πτυχία, συμβάλλοντας με την ανικανότητά τους, στη συστηματική υποβάθμιση του εθνικού συστήματος υγείας;

Μακρύς είναι ο κατάλογος των… επιφανών πλαστογράφων, μα την αλήθεια!

Ακόμα χειρότερα, ας αναρωτηθούμε γιατί έφθασε στο ακροατήριο αυτή η υπόθεση της ταλαίπωρης καθαρίστριας, κι όχι άλλες, όπως οι παραπάνω, των χρυσοκάνθαρων του παρασιτισμού και της πελατειακής κατάστασης των θλιβερών μας πραγμάτων. Ας αναρωτηθούμε, για να δικαιολογηθεί κι ο τίτλος αυτού του σημειώματος.

Φιλάνθρωποι



Ο φιλάνθρωπος είναι πληγή στη σφαίρα της ηθικής, έγραφε κάπου ο Όσκαρ Ουάιλντ, και τον θυμήθηκα με αφορμή την είδηση που διάβασα ότι η κυρία ενός κυρίου εφοπλιστή, ανέλαβε να πληρώσει το ειδεχθές, παράνομο και αντισυνταγματικό χαράτσι που επιβλήθηκε, μεταξύ όλων μας, και στο «Χαμόγελο του Παιδιού».

Στα πλαίσια της… «εθελοντικής» φορολογίας των εφοπλιστών, θα έλεγε κάποιος κακοπροαίρετος και μουρτζούφλης…

Όταν ανέλαβε την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Έλληνες πλοιοκτήτες έτρεμαν ακόμη την κυβέρνηση του «αριστερού» μικρού τιμονιέρη Αλέξη και των αερολογιών του, όσοι τουλάχιστον από αυτούς, τον έπαιρναν στα σοβαρά. Οι εποχές αυτές όμως έχουν παρέλθει, σχολίαζε προ καιρού και η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου.

Πράγματι, για να λέμε του στραβού το δίκιο, ο εφοπλισμός δεν μπορεί να φορολογηθεί περισσότερο απ’ όσο υπαγορεύει το διεθνές πλαίσιο μέσα στο οποίο δραστηριοποιείται, δεδομένης και της ευκολίας που επιτρέπει η πληθώρα των σημαιών ευκαιρίας, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και σημαίες χωρών της ευρωπαϊκής κοινότητας.

Ας αφήσουμε όμως στην άκρη τον εφοπλισμό, γιατί έτσι έχουν τα πράγματα κι είναι εντελώς περιττή η συζήτηση επ’ αυτού.

Ας μιλήσουμε καλύτερα για τις επενδύσεις των κερδών από τον εφοπλισμό.

Το ερώτημα που δεν απαντάται, είναι τι γίνεται με τις on shore δραστηριότητές των εφοπλιστών και τον αναλογούντα ΕΝΦΙΑ για τις βιλάρες (και όχι μόνο) που έχουν γραμμένες στις off shore εταιρείες τους, οι μεγαλόσχημοι φιλάνθρωποι . Το διαπλεγμένο σύστημα εξουσιών, κρατά γερά αλυσοδεμένη την κοινωνία μας, δίνοντας συνεχώς λύσεις στα μεγάλα πορτοφόλια

Σύμφωνα, πάντως, με κατάλογο που συνέταξε ο διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός «Το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης», το όργιο της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα μέσω off shore εταιριών έχει πάρει τα ανάπλαγα, από τον Παναμά και τις Νήσους Μάρσαλ, μέχρι τη Δυτική Σαμόα -κι από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, ως τα νησιά Τερκς και Κέικος.

Τα στοιχεία, λέει, μιλούν για περισσότερες από 23.000 τέτοιες υπεράκτιες εταιρείες, που έχουν αναπτύξει κερδοσκοπική δραστηριότητα στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια (εφημερίδα «Τα Νέα», 29/11/2014), έχοντας αποκτήσει ελληνικό ΑΦΜ και νόμιμους εκπροσώπους στην Ελλάδα, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Έμαθε ποτέ κανείς για τα στοιχεία των πραγματικών ιδιοκτητών, των τραπεζικών τους λογαριασμών, των δραστηριοτήτων τους και της φορολόγησης όλων αυτών των εταιρειών, ιδιαίτερα σ’ αυτήν εποχή της εξοντωτικής μας φορολόγησης?

Ακόμα περισσότερο, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς, ποια θα ήταν η εξέλιξη των κοινών μας πραγμάτων αν όλα αυτά τα χρόνια, όλοι αυτοί οι φιλάνθρωποι (sic), πλήρωναν τους φόρους που τους αναλογούσαν? Ίσως τότε, να ήταν περιττή αυτή «η πληγή στη σφαίρα της ηθικής», αυτή η φιλανθρωπία της κυρίας, του κυρίου εφοπλιστού…

Υ.Γ. Όσο για την κωμωδία της πρωτοδεύτερης φοράς “αριστερά” που διαδραματίζεται αυτές τις μέρες στον αέρα της Τηλεδημοκρατίας μας , τα ξαναείπαμε: ψιλό γαζί, πάει το δούλεμα

Επενδυτές με το Ζόρι!



Σε δελτίο Τύπου, διαβάζουμε ότι στα πλαίσια των επισκέψεών του σε φορείς του Νομού, ο υπουργός και βουλευτής Χανίων κ. Γιώργος Σταθάκης πραγματοποίησε επίσκεψη την Πέμπτη 11 Αυγούστου 2016 στη Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων όπου και συναντήθηκε με τον κ. Μαρακάκη, πρόεδρο της Τράπεζας και με μέλη του Διοικητικού της Συμβουλίου.

Ο κ. υπουργός ανάπτυξης, δήλωσε ικανοποιημένος για τη θετική συνεισφορά του ομίλου της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων στην οικονομική δραστηριότητα της Κρήτης.

Ο πρόεδρος της τράπεζας, με τη σειρά του, ευχαρίστησε τον υπουργό για το άριστο κλίμα συνεργασίας και για την διαρκή του στήριξη στον θεσμό των συνεταιριστικών τραπεζών.

Αν όμως, μεταξύ τους, ο υπουργός της ανάπτυξης κι ο πρόεδρος της τράπεζας τα βλέπουν όλα ρόδινα, από “τη θετική συνεισφορά του ομίλου της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων στην οικονομική δραστηριότητα της Κρήτης”, τα αισθήματα της φίλης μου της Ηρώς, είναι εντελώς διαφορετικά! 

Βλέπετε, τους κόπους και τις οικονομίες ολόκληρης της ζωής της φίλης μου, το όνειρό που δέκα χρόνια τώρα σχεδίαζε να κάνει πραγματικότητα μόλις θα έβγαινε στη σύνταξη, τον γύρω του κόσμου σε 60 χιλιάδες ευρώ –όσα είχε στην άκρη η Ηρώ, για την πραγμάτωση του ονείρου της- της τα έφαγε η Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων με το περιβόητο πρόγραμμα «Αποδίδω». 

Ασύλληπτα τα ποσά για τον κάθε μικροκαταθέτη χωριστά. Ασύλληπτη και η απάτη  που καταβρόχθισε τις οικονομίες πολλών ανθρώπων  εντός κι εκτός Κρήτης. 

Ποιος Χανιώτης μπορεί να ξεχάσει την κυρία από το Περιστέρι, που επισκέφτηκε την πόλη μας απεγνωσμένη! Απεργία πείνας μπροστά από το κεντρικό κτίριο της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων, στο κέντρο της πόλης μας, είχε πραγματοποιήσει πριν λίγο καιρό η 70χρονη γυναίκα, καταγγέλλοντας ότι έχασε όλη της την περιουσία, περίπου 160.000 ευρώ, με τη μετατροπή του καταθετικού της λογαριασμού σε επενδυτικό,τον Απρίλιο του 2015, χωρίς η ίδια να το γνωρίζει ή να συναινεί. 

“Οι μετοχές της συγκεκριμένης πελάτισσας (σ.σ. μετοχές που η ίδια ποτέ δεν ζήτησε να αγοράσει) παραμένουν στη διάθεσή της. Πλέον η αξία τους είναι εξαϋλωμένη και υπάρχει απαγόρευση ρευστοποίησης από την Τράπεζα της Ελλάδος, άρα δεν μπορούμε να της δώσουμε τα χρήματά της. Αντιθέτως, αν υπάρχουν ακόμα χρήματα στον καταθετικό λογαριασμό της, ασφαλώς αυτά είναι στη διάθεσή της”, απαντούσε με περίσσιο θράσος ο εν λόγω τραπεζίτης, στην έκκληση της γυναίκας για επιστροφή των καταχρασθέντων χρημάτων της, που τα χρειαζόταν επειγόντως. 

Τα γράψανε για λίγες μέρες οι εφημερίδες τα καθέκαστα και μετά έπεσε ξανά η συνηθισμένη ένοχη σιωπή, από τα μέσα της μαζικής μας εξαπάτησης… Η ίδια σιωπή που καταπίνει τα πλείστα όσα οικονομικά σκάνδαλα των καιρών μας.

Όμως είναι τόσες πολλές οι περιπτώσεις των εξαπατηθέντων, σαν της κυρίας από το Περιστέρι ή της φίλης μου της Ηρώς, από τα Χανιά. Έτσι που πέφτουν οι αγωγές κατά της απάτης της Τράπεζας,  μέχρι και ομάδα στο facebook φτιάχτηκε για τη διεκδίκηση των κλεμμένων κομποδεμάτων κι έχουν ανακατευθεί για τα περεταίρω και μεγάλα, εξειδικευμένα δικηγορικά γραφεία. 

Είδα, που λέτε, την Ηρώ προχθές, στο κουρείο του Αυγερινού. Εγώ είχα πάει για να κουρευτώ κι αυτή είχε έρθει για να εισπράξει το νοίκι του μαγαζιού που της ανήκει, και μου είπε τα καθέκαστα.  Είχε εναποθέσει τις ελπίδες της στο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και το Σεπτέμβριο του 2015, μου εξομολογήθηκε. Τότε που συζητούσαν για τα ισοδύναμα και υπόσχονταν να αποκαταστήσουν την έννομη τάξη και να πατάξουν τη διαπλοκή.  Αλλά είναι πλέον η  Ηρώ έξαλλη με το κράτος που δεν κάνει τίποτα για της επιστραφούν τα κλεμμένα χρήματά της. Είναι πια και προσωπικό το θέμα κι είναι ακόμα πιο έξαλλη με το Σταθάκη, τον οποίο μάλιστα, όπως με διαβεβαίωσε,  τον είχε σταυρώσει και τον Γενάρη και τον Σεπτέμβρη και του είχε δώσει, μαζί με την ψήφο της, και την ευχή της να είναι ένας καλός βουλευτής κι ένας δίκαιος υπουργός. 

“Και τώρα, ο άνθρωπος που ψήφισα, ο  καθηγητής μου στο Πανεπιστήμιο, ανταλλάσσει χαμόγελα και χειραψίες με τον κατεξοχήν υπεύθυνο αυτής της κατάστασης. Δεν μας εξηγεί κανείς, σε ποια μαύρη τρύπα πέσανε τα λεφτά μας και γιατί ο πρόεδρος της τράπεζας (αλλιώς τον χαρακτήριε, μα δε γράφεται αυτό), αντί να λογοδοτεί, συναγελάζεται με τον κυρ-υπουργό μας”, έφτασε να τσιρίζει κάποια στιγμή η Ηρώ, έτσι που την είχα τραβήξει έξω από το κουρείο, να τα πούμε. 

Είχε βγάλει μέσα από την τεράστια δερμάτινη τσάντα της και κράδαινε σε έξαλλη, εν τέλει, κατάσταση, το σχετικό φύλλο της εφημερίδας με το δελτίο Τύπου και τις αναμνηστικές φωτογραφίες του κ. Σταθάκη με τον κ. Μαρακάκη, να χασκογελούν πλατιά στον φωτογραφικό φακό του τοπικού δημοσιογράφου. Έτσι έμαθα κι εγώ για την αυγουστιάτικη επίσκεψη του κ. υπουργού στη Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων.

Καθόλου άγνωστη δεν μου ήταν, εξάλλου, η ένταση που είχε δημιουργηθεί στη Γενική Συνέλευση της Τράπεζας Χανίων, ένα μόλις μήνα πριν, από τους εξαπατηθέντες.

“Αχ βρε Ηρώ μου και να το ήξερα εγκαίρως ότι είχες μέσα σ’ εκείνο το σκοτεινό άντρο, τα λεφτά σου. Περισσότερα από τρία ή τέσσερα χρόνια τώρα, φαινόταν καθαρά, ότι από τα θαλασσοδάνεια που έδινε η Τράπεζα Χανίων στους υμετέρους, γρήγορα θα βούλιαζε. Φυσικά, η Τράπεζα της Ελλάδας, έκανε το κορόιδο, αλλά του φίλου μας του Βαγγέλη, που ήξερα ότι είχε το κομπόδεμά του εκεί κι αυτός, του είπα να προσέχει κι έτσι ρευστοποίησε εγκαίρως τις συμμετοχές του και πήρε τις καταθέσεις του από κει μέσα. Τη γλύτωσε ο Βαγγέλης. Αν το ήξερα βρε Ηρώ μου, ότι κι εσύ τα ίδια είχες κάνει, μπορεί να σε είχα γλυτώσει κι εσένα, κακομοίρα μου!”, της είπα, για να της πουλήσω εξυπνάδα. “Όσο για την συμμετοχή της τράπεζας στην τοπική ανάπτυξη, ας μην το συζητάμε, καλύτερα”, συμπλήρωσα σχολιάζοντας το δελτίο Τύπου που προανέφερα και που μου είχε δώσει να διαβάσω. Όμως, εκείνη τη στιγμή, την κατακόκκινη από τον εκνευρισμό της Ηρώ, καθόλου δεν την ενδιέφερε το θέμα της ανάπτυξης. 

Μόνο για μια στιγμή με κοίταξε με μια λυπημένη σκυλίσια ματιά κι αμέσως μετά θυμήθηκε πάλι τα πολιτικά πράγματα κι αγρίεψε ξανά: “Απ’ όλους, μόνο η Χρυσή Αυγή κατήγγειλε τις ασχήμιες της Τράπεζας Χανίων, να το ξέρεις”, μου είπε η Ηρώ, καθώς την αποχαιρετούσα. Δεν συνεχίσαμε την κουβέντα μας, γιατί είχε έρθει η σειρά μου να κουρευτώ και μου έκανε νόημα από μέσα ο Αυγερινός. Χαιρετηθήκαμε και είπαμε να ξαναβρεθούμε. 

Αργότερα, όταν γκούγκλαρα το θέμα, διαπίστωσα ότι πράγματι, η σιωπή των κομμάτων και των παρατάξεων, πολιτικών και αυτοδιοικητικών, γύρω από την απάτη της Τράπεζας Χανίων, είναι εκκωφαντική. Με λαμπρή (sic) εξαίρεση, το κρητικό παρακλάδι της νεοναζιστικής οργάνωσης, που έβγαλε μακροσκελή ανακοίνωση, πράγματι. Αυτά τουλάχιστον ομολογούν οι μηχανές αναζήτησης στα ψηλά –δεν ξέρω τι γίνεται στα ψιλά, αλλά αυτό είναι το μήνυμα που πήρε κι η Ηρώ: “μόνο η Χρυσή Αυγή κατήγγειλε τις ασχήμιες της Τράπεζας Χανίων”.

Ανεξάρτητα όμως των αποτελεσμάτων των μηχανών αναζήτησης και της γνώμης της φίλης μου της Ηρώς, η επίσκεψη του υπουργού Ανάπτυξης, μέσα στο κατακαλόκαιρο,  στα δροσερά γραφεία της κατά τα άλλα υπόλογης στο κοινό περί δικαίου αίσθημα, τράπεζας Χανίων, είναι κι αυτή ενδεικτική της κατάστασης που βιώνουμε: η ηθική, η πολιτική, η κοινωνική και μοιραία στο τέλος και η οικονομική κατάπτωση και η σήψη, δεν φαίνεται να έχουν τέλος. 

Η κοινωνία μας οφείλει να βρει τρόπους να αντιδράσει μπροστά σε αυτήν τη θεσμική κραιπάλη που εκτυλίσσεται μπροστά στα φαινομενικά αδιάφορα μάτια μας.
Φωτοκολάζ: “Fake makeup”

Όχι άλλα δάκρυα!

“Ιδιωτικά λεωφορεία με χρήματα του Δημοσίου”, είναι ο τίτλος του άρθρου της Εφημερίδας των Συντακτών, που τεκμηριώνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των επιβατών των αστικών συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης, χαρακτηρίζει κακή έως πολύ κακή τη συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση που παρέχει ο γενναία επιδοτούμενος Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΟΑΣΘ). Σημειώνεται, μάλιστα, στο ίδιο άρθρο, ότι για την περίοδο 1/1/2012 έως 30/6/2014, μέσα στην καρδιά της κρίσης δηλαδή, οι ιδιώτες μέτοχοι του ΟΑΣΘ εισέπραξαν μερίσματα ύψους 42 εκατομμυρίων ευρώ, όσα περίπου θα εισπράξει το ελληνικό Δημόσιο από την επονείδιστηαγοραπωλησία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ . Τώρα, οι λεωφορειούχοι που τα προηγούμενα χρόνια εισέπρατταν το ζεστό παραδάκι ανέμελα, ισχυρίζονται ότι δεν έχουν να πληρώσουν τους οδηγούς τους, επειδή η στάση των πληρωμών του Δημοσίου, φαίνεται ότι άρχισε να τους πονάει και αυτούς.

Ο αρμόδιος υπουργός, πάντως, έσπευσε να παρέμβει στη φασαρία που κάνουν οι λεωφορειούχοι, που άφησαν μάλιστα τη Θεσσαλονίκη χωρίς αστικές συγκοινωνίες, με ένα άρθρο του στο left.gr, με τίτλο, «Όλη η αλήθεια για τα ψέμματα του ΟΑΣΘ».

Όλη η αλήθεια, από τα γραφόμενα του ιδίου, είναι ότι ο κ. υπουργός έχει εγκρίνει την καταβολή των οφειλών προς τον ΟΑΣΘ, και όπως διαβεβαιώνει, έχουν αποπληρωθεί μέχρι κεραίας τα χρωστούμενα, βάσει των λεόντειων συμφωνιών που είχαν υπογράψει οι προηγούμενοι.

Και καλά οι προηγούμενοι, η πρεμούρα τους να καλύψουν την πελατεία τους, ήταν δεδομένη. Όλοι ξέρουμε ότι οι άδειες των λεωφορείων, πάντα δίνονταν σε κομματάρχες και σε χειροκροτητές των πολιτικών «σωτήρων» της δεκαετίας του 1950 και του 1960. Μπορεί να έγινε και καμιά επέκταση του κύκλου των προνομιούχων και στη δεκαετία του 1970, του 1980 ή του 1990, αλλά τρέχα γύρευε. Μικρή σημασία έχει, άλλωστε, τώρα που αποδείχτηκε περίτρανα από την κατάντια μας, πόσο ίδιοι ήταν στην κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, οι πράσινοι και οι βένετοι που εναλλάσσονταν στην εξουσία όλα αυτά τα χρόνια.

Από ετούτους εδώ όμως, που αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί και διατείνονται ότι κόπτονται για την κοινωνική δικαιοσύνη, κάποιοι περίμεναν, και συνεχίζουν να περιμένουν, διαφορετικά πράγματα.

Όπως και να ‘χει το πράγμα, αυτό που θα περίμενε κανείς, ανάμεσα στα πολλά που παραθέτει ο κ. υπουργός στην κρίση μας, θα ήταν να μας πει πόσα μερίσματα έχουν εισπράξει για το 2015 ή τι προβλέπεται να εισπράξουν για το 2016, επί υπουργίας του δηλαδή, οι λεωφορειούχοι μέτοχοι του ΟΑΣΘ.

Δυστυχώς όμως, δεν του περίσσεψαν δυο κουβέντες του κ. υπουργού στη μακροσκελή επιστολή του, για να μας εξηγήσει γιατί δυο σχεδόν χρόνια τώρα, δεν έχει μεριμνήσει για να επαναδιαπραγματευθεί τη λεόντειο σύμβαση, υπέρ του πτωχευμένου μας Δημοσίου, το οποίο για να ισοσκελίσει τους λογαριασμούς του, αναγκάζεται να κόβει το ψωμί των παιδιών και τα φάρμακα των γερόντων.

Δεν του περίσσεψαν δυο κουβέντες, παρόλο που είχε αυτήν την υποχρέωση, απέναντι στον ελληνικό λαό που υποφέρει από τις συνεχείς περικοπές στα εισοδήματά του και από την αενάως και παραλόγως αυξανόμενη φορολογία.

Μπορεί να σπεύσουν πάλι οι καλοθελητές, να επικαλεστούν εκείνη τη γνωστή και μη εξαιρετέα σκρόφα, την ΤΙΝΑ, και να πουν πάλι το γνωστό ποίημα, ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση. Ατυχώς όμως γι’ αυτούς, που θα επιχειρήσουν τέτοιους ισχυρισμούς, σπεύδει το “The Press Project” να μας πληροφορήσει, ότι σύμφωνα με τον Ν. 2898/2001, άρθρο 13, που δημοσιεύεται στην σελίδα 1373 του ΦΕΚ της 10ης Απριλίου του 2001, ο υπουργός μπορούσε να καταγγείλει την εν λόγω σύμβαση και να την επαναδιαπραγματευτεί, υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου.

Δεν ήταν δικαίωμα του κ. υπουργού να επαναδιαπραγματευτεί τη σύμβαση. Ήταν υποχρέωσή του, απέναντι στον ελληνικό λαό που υποφέρει, να κόψει δραστικά τα μερίσματα των λεωφορειούχων της Θεσσαλονίκης. Αδήριτη υποχρέωση που αυτός, ως υπουργός, την αγνόησε!

Ωραίο ισοδύναμο, δίπλα στα κατακρεουργημένα επιδόματα κοινωνικής αλληλεγγύης των συνταξιούχων! Μα την αλήθεια, αυτή η “αβλεψία” κι αν είναι χαρακτηριστική του “προγράμματος Θεσσαλονίκης” που εφαρμόζεται στις πλάτες μας!!!

Raskolnick

* το σκίτσο του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Υπηρέτες ίδιων αφεντάδων…



Δεν έχει σημασία τι προτιμάμε εμείς ή τι λένε οι δημο(σ)κόποι που αυτόν τον καιρό βγάζουν πρώτη και με διαφορά την παράταξη του Κούλη, μπροστά στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών. Πάντως καλύτερα να μην ξεχνάμε ότι αυτή που προκρίνουν σήμερα οι δημοσκοπήσεις, είναι η παράταξη  που μας έφερε εδώ που καταντήσαμε. Ούτε να ξεχνάμε ποιος είναι ο Κούλης: άλλος ένας από τους πολλούς αποτυχημένους διαδόχους των πολιτικών δυναστειών που μαστίζουν αυτόν τον τόπο. Στο κάτω-κάτω της γραφής, ως υπουργός, έδωσε δείγμα γραφής.

Επειδή, εν πάση περιπτώσει, δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου και διότι έχουμε διαβάσει και λίγη ιστορία, προτιμούμε αυτούς που λένε ότι θα διεκδικήσουν τις γερμανικές αποζημιώσεις -κι ας ψεύδονται-  από τους άλλους που έχουν στις τάξεις τους όλους τους απόγονους και τους επίγονους των συνεργατών των ναζί. Ούτε ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης, που λέει ότι θα υπογράψει την απόφαση για το Δίστομο-κι ας μην την υπογράφει- είναι χειρότερος από τον προηγούμενο που ήταν βουτηγμένος στη βρωμιά και τη διαπλοκή και νομοθετούσε κατά τα καλά και τα δικά του συμφέροντα. Όχι, προς Θεού, ετούτος εδώ ο “αριστερός” υπουργός που μας έχει κατσικωθεί στους σβέρκους και μας κοροϊδεύει, δεν είναι χειρότερος! 

Επειδή ετούτοι εδώ ξεπουλάνε αναίσχυντα τα παραλιακά φιλέτα σε πρώην τραπεζίτες, τα λιμάνια στους Κινέζους, τα τραίνα στους Ιταλούς, τα αεροδρόμια στους Γερμανούς και πάει λέγοντας, όχι ότι τους προτιμάμε από τους προηγούμενους, αλλά εκείνοι ήταν που το δρομολόγησαν αυτό το ξεπούλημα! Γιατί να γυρίσουν, λοιπόν, στην εξουσία και για να κάνουν τι, διαφορετικό? Έτσι κι αλλιώς, ένα κουβάρι αθλίων, θαμπωμένων με τα ελέη της εξουσίας είναι όλοι τους! Ένας θλιβερός εσμός, που σιγά-σιγά ομογενοποιείται είναι, και τίποτα περισσότερο.

Επειδή ετούτοι εδώ οι ανεκδιήγητοι συνομολογούν να βγουν τα σπίτια μας στο σφυρί, χωρίς να ζητάνε τις ευθύνες των τραπεζιτών που, χρόνια πολλά, δάνειζαν ασύστολα τους ονειροπαρμένους, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να ξεχάσουμε τους προηγούμενους που ήταν ακόμα χειρότεροι, ακόμα θρασύτεροι, όταν από το ύψος των υπουργικών τους θώκων μας πρότειναν να πουλήσουμε τα σπίτια μας για να πληρώσουμε τα χαράτσια και τα πανωτόκια.  

Επειδή γελάμε με τις αστειότητές τους και με τους επικοινωνιακούς θριάμβους τους επί των αιμορροΐδων, αυτό δε σημαίνει ότι προτιμάμε τους παρανοϊκούς τηλε-βιβλιοπώλες του πρόσφατου παρελθόντος που μας δημιουργούσαν εφιάλτες, έτσι που έκοβαν ό,τι περίσσευε από την κλίνη του μνημονιακού Προκρούστη, δίνοντας το ως υγειονομικό απόρριμμα, εργολαβία στους παράσιτους κουμπάρους τους.

Εν τω μεταξύ, λοιπόν, ανάμεσα στους δύο υπηρέτες των ίδιων αφεντάδων, ναι, προτιμούμε να μας κοροϊδεύει κατάμουτρα το θρασίμι ο Αλέξης, παρά να μας χλευάζει ο ακόμα πιο αξιοθρήνητος Κούλης του Μητσοτάκουλα.

Όπως λέμε και ξαναλέμε, το μεγάλο μας πρόβλημα δεν είναι αυτός ο συρφετός των «σωτήρων», αριστερών, δεξιών ή των σημερινών «αριστερο»-αδέξιων, που νομίζουν ότι μπορούν ακόμα να μας κοροϊδεύουν. Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι απουσιάζει μια εναλλακτική πρόταση που να πείθει. 

Ο τρόπος με τον οποίο θα μπορούσαμε να κινηθούμε στο εξωτερικό μέτωπο, έχει σκιαγραφηθεί: ναι μεν οι διεθνείς συμφωνίες πρέπει να τηρούνται, αναγκαία προϋπόθεση όμως είναι, αυτές οι συμφωνίες να μην είναι παράνομες. Το πάγωμα αυτού του άθλιου προγράμματος «διάσωσης» που καταστρέφει τον κοινωνικό μας ιστό και η διερεύνηση των αιτίων που δημιούργησαν το χρέος που μας μαστίζει, είναι μια εύλογη απαίτηση. Άλλωστε, πληθαίνουν διεθνώς οι φωνές που τεκμηριώνουν ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα είναι απότοκος μιας επονείδιστης και υποχθόνιας επιχείρησης διάσωσης ξένων τραπεζών, υπερβολικά εκτεθειμένων, εκείνη την εποχή, στο ελληνικό δημόσιο χρέος. 

Όμως, αυτή η γραμμή πλεύσης, από μόνη της, ενώ μπορεί να παραγάγει σε βάθος χρόνου αποτελέσματα, δεν μας καλύπτει απέναντι στους άμεσους κινδύνους και στην ήδη εκδηλωμένη επιθετικότητα των συνδίκων της ελληνικής πτώχευσης, που βλέπουν καθαρότερα από εμάς την οικτρή μας κατάσταση. 

Όλοι μας, ολόκληρη η κοινωνία μας, καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια, περιμένοντας τον ημίθεο Ηρακλή, να έρθει για να ξεκολλήσει το ελληνικό κάρο από τη λασπουριά.  Μόνο που πρέπει να το σπρώξουμε κι εμείς το κάρο αντί να περιμένουμε τον από μηχανής θεό που δεν υπάρχει, παρά μόνο στη νωθρή μας φαντασία: από παλιά επαναλαμβάνουμε μονότονα, ότι το μονοπάτι που οδηγεί στην εθνική ανεξαρτησία, περνάει μέσα από τη δύσβατη περιοχή της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Είναι μια προσπάθεια που για να ξεκινήσει, προϋποθέτει τη συμμετοχή όλων μας.

Αν, λοιπόν, κάτι θετικό μπορούμε να αναγνωρίσουμε στους βουλευτές των συριζανεξελοικολόγων που στηρίζουν ετούτο το καρναβάλι που μας κυβερνά, είναι που δεν το ρίχνουν. Διότι  αν το έριχναν, θα το διαδεχόταν ένα τρισχειρότερο τσίρκο αβέλτερων πολιτικών φασουλήδων και θλιβερότερων πολιτικών σαλτιμπάγκων, δεδομένου ότι εναλλακτική πρόταση που να πείθει και να διεκδικεί τα πρωτεία, δυστυχώς δεν υπάρχει στον ελληνικό πολιτικό ορίζοντα. 

Αρκεί, εν τω μεταξύ, κι όσο ετούτοι εδώ οι καρναβαλιστές παραμένουν στρογγυλοκαθισμένοι στις πολυθρόνες της εξουσίας που κέρδισαν εξαπατώντας μας, να εκμεταλλευτούμε τον χρόνο, ώστε να ψάξουμε και να βρούμε τους τρόπους για να συνεννοηθούμε, επιτέλους, μεταξύ μας. Να δούμε πώς θα καταφέρουμε να ξαναχτίσουμε όλα αυτά που, χρόνια πολλά τώρα, μέσα στις ηδονιστικές μας ψευδαισθήσεις και με τις πιστωτικές μας κάρτες στο χέρι, αφήσαμε να ρημάξουν… 

Φωτοσύνθεση Loneliness

Greek Statistics


Μέρες τώρα παρακολουθούμε ένα αδιάκοπο πινγκ-πονγκ με μπαλάκι τον περιβόητο Ανδρέα Γεωργίου, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, που διορίστηκε πρόεδρος της ανεξάρτητης (sic) Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) τον Αύγουστο 2010.
Οι υπερασπιστές του, όπως η κ. Μιράντα Ξαφά, με τεκμηριωμένο κατά τη γνώμη μου λόγο, λένε το απλό που δεν το ξέραμε βέβαια στον καιρό του, αλλά εν τέλει το καταλάβαμε όλοι με τον χειρότερο τρόπο, όταν τα περίφημα “Greek Statistics” πέρασαν στην ιστορία ως όρος συνώνυμος των πλαστών στατιστικών στοιχείων, για τα οποία πάντοτε εξέφραζε επιφυλάξεις, η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία. Επιφυλάξεις που είναι γεγονός ότι ήρθησαν κατά την περίοδο Γεωργίου.
Από την άλλη μεριά, οι κατήγοροί του, όπως η κ. Ζωή Γεωργαντά, με λιγότερο πειστικό λόγο, πάντα κατά τη γνώμη μου, τον κατηγορούν ότι νόθευσε τα στοιχεία, προκειμένου να δικαιολογηθεί αυτή η περιπέτεια στην οποία μπήκε η Ελλάδα, εκείνες τις αποφράδες μέρες του Μαΐου του 2010.
Η αλήθεια, πιθανότατα, βρίσκεται κάπου στη μέση, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα πράγματα.
Από τη μια μεριά, ο ρόλος του πρώην υπαλλήλου του ΔΝΤ, προφανώς έβαλε μια τάξη στις λαθροχειρίες και τα μαγειρέματα των ολετήρων που μας κυβέρνησαν έως την εποχή της Μέρες τώρα παρακολουθούμε ένα αδιάκοπο πινγκ-πονγκ με μπαλάκι τον περιβόητο Ανδρέα Γεωργίου, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, που διορίστηκε πρόεδρος της ανεξάρτητης (sic) Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) τον Αύγουστο 2010.
Οι υπερασπιστές του, όπως η κ. Μιράντα Ξαφά, με τεκμηριωμένο κατά τη γνώμη μου λόγο, λένε το απλό που δεν το ξέραμε βέβαια στον καιρό του, αλλά εν τέλει το καταλάβαμε όλοι με τον χειρότερο τρόπο, όταν τα περίφημα “Greek Statistics” πέρασαν στην ιστορία ως όρος συνώνυμος των πλαστών στατιστικών στοιχείων, για τα οποία πάντοτε εξέφραζε επιφυλάξεις, η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία. Επιφυλάξεις που είναι γεγονός ότι ήρθησαν κατά την περίοδο Γεωργίου.
Από την άλλη μεριά, τεκμαίρεται ότι ο Γεωργίου υπήρξε «βασιλικότερος του βασιλέως», σε μια διατεταγμένη υπηρεσία αιτιολόγησης των πολιτικών που πάντως είχαν δρομολογηθεί πριν από τον διορισμό του.
Τώρα, η πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως ξεπεσμένη ελληνική δικαιοσύνη, εγκαλεί τον Γεωργίου να λογοδοτήσει, αλλά η όποια ετυμηγορία της, πόση βαρύτητα μπορεί να έχει, όταν έχει χαθεί παντελώς η εμπιστοσύνη στον καταταλαιπωρημένο αυτόν θεσμό?
Στο κάτω-κάτω της γραφής, δεν έχει τόση σημασία ο ακριβής ρόλος του κατηγορούμενου και οι μεθοδολογίες που υιοθέτησε στη διαχείριση των στοιχείων ούτε οι τεχνικές λεπτομέρειες της στατιστικής τους διαχείρισης.
Μεγαλύτερη σημασία έχει το όλο και συχνότερα ομολογούμενο γεγονός ότι η ελληνική «διάσωση» ενορχηστρώθηκε για να μην πληγούν τα συμφέροντα εκείνων των τραπεζιτών που με αφροσύνη εκτέθηκαν υπέρμετρα στο ελληνικό δημόσιο χρέος, τα προηγούμενα της κατάρρευσης χρόνια.
Μεγαλύτερη σημασία έχει το γεγονός ότι αυτά που βιώνουμε τα τελευταία έξι χρόνια, είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πράξεων και παραλείψεων των πράσινων και των βένετων που μας κυβέρνησαν εναλλάξ, με εγκληματική αδιαφορία για το δημόσιο συμφέρον και με γνώμονα την ευζωία των χορηγών και των «κουμπάρων» τους.
Μεγαλύτερη σημασία έχει να ξεκινήσει κάποτε ο λογιστικός έλεγχος του ελληνικού χρέους, που στο κάτω-κάτω της γραφής, αποτελεί μια εκ των «μνημονιακών» υποχρεώσεων της ΕλλάδαςΜια ρητή υποχρέωση, για την οποία, παρά τα υπεσχημένα, οι πάντες ποιούν την νήσσαν.
Μεγαλύτερη σημασία έχει να απαλλαχτούμε κάποτε από αυτόν τον εσμό των δεξιών, των κεντρώων και των «αριστερών» που μας κυβερνούν κοροϊδεύοντας μας ασύστολα και προσπαθώντας να κρύψουν κάτω από το χαλί βρομιές που είναι τόσες πολλές, ώστε να μην μπορούν πια να κρύβονται.

Δραματικά Κατώτεροι των Περιστάσεων!



Σηκώθηκε κουρνιαχτός από τις δηλώσεις της καρακαηδόνας που είναι επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κι έγινε πάλι πρώτη είδηση, μια πρόσφατη έκθεση που επαναλαμβάνει για άλλη μια φορά ευθαρσώς την ομολογία της αποτυχίας του ελληνικού προγράμματος «διάσωσης»  -κι όλοι όσοι παρακολουθούμε αυτό το παρανοϊκό παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες μας και στην καμπούρα της δύστυχης Ελλάδας, όλα αυτά τα χρόνια, πραγματικά απορούμε για τον ξαφνικό θόρυβο.

Αναρωτιόμαστε, προς τι όλη αυτή η φασαρία, αφού αυτά τα πράγματα είναι γνωστά εδώ και μια πενταετία. Ήταν Οκτώβριος του 2012, όταν δημοσιοποιήθηκε για πρώτη φορά, από το ίδιο το Ταμείο, η ομολογία ότι η λιτότητα δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα κι ότι το φάρμακο της λεγόμενης  εσωτερικής υποτίμησης, είναι και αναποτελεσματικό αλλά και θανατηφόρο για τον «ασθενή». 

Παράλληλα, τον τελευταίο καιρό, πυκνώνουν και τα δημοσιεύματα που τεκμηριώνουν ότι το ελληνικό πρόγραμμα «διάσωσης» ήταν  μια πρόχειρα στημένη απάτη κατά πάντων, προκειμένου να σωθούν οι πιστώτριες τράπεζες, πρωτίστως οι γερμανικές και οι γαλλικές, από την έκθεσή τους στην ανομολόγητα χρεοκοπημένη Ελλάδα. 

Για πολλοστή φορά, λοιπόν, τα τελευταία χρόνια, το ΔΝΤ παραδέχεται τα λάθη του, αλλά για εμάς εδώ στην Ψωροκώσταινα, πέρα βρέχει και θα το συζητάμε το θέμα μέχρι αύριο, άντε μεθαύριο, ώσπου να βρεθεί κάτι άλλο, περισσότερο ή λιγότερο πιπεράτο,  για να μας τραβήξει την προσοχή.

Επειδή κάποτε, ανοήτως ασφαλώς, και πνιγμένοι στις αυταπάτες μας, πιαστήκαμε από τα μαλλιά μας, περιμένοντας άλλα και λέγοντας ότι ικανή και αναγκαία συνθήκη, ήταν να απαλλαγούμε από τους αθλίους!

Ήρθαν όμως ετούτοι εδώ και αποδείχτηκαν ακόμα αθλιότεροι, αφού στο κάτω-κάτω της γραφής, αυτούς δεν τους κρατούσε κανείς από πουθενά, όπως συνέβαινε με τους προηγούμενους που είχαν τις φωλιές τους αρκούντως λερωμένες από τις βρομιές δεκαετιών. Αθλιότεροι, δεδομένου ότι επιδόθηκαν σε κωμικούς λεονταρισμούς καθ’ όλο το πρώτο εξάμηνο του 2015 και στη συνέχεια μας φόρτωσαν με ακόμα πιο ασήκωτα βάρη, ακόμα περισσότερη δυστυχία, ακόμα φρικτοτερα άλγη.

Παρά τις αυταπάτες μας, δεν περιμέναμε, βέβαια, ούτε να σχίσουν τα ειδεχθή μνημόνια ούτε να τα καταργήσουν με έναν νόμο κι ένα άρθρο, όπως έλεγαν με στόμφο, αερολογώντας, οι ρωποπερπερήθρες. 

Αυτό που περιμέναμε ήταν να θέσουν στα διεθνή φόρα το ζήτημα της ανθρωπιστικής κρίσης που μαστίζει την κοινωνία μας, απόρροια των αποτυχημένων προγραμμάτων «διάσωσης», που έχουν δημιουργήσει στην Ελλάδα στρατιές ανέργων, εκατόμβες αυτοχείρων και διαλυμένες προνοιακές δομές. 

Αυτό που περιμέναμε ήταν να εκμεταλλευθούν το διεθνές κύμα αλληλεγγύης που εκδηλώθηκε με το αλησμόνητο “this is a coup”, του περασμένου καλοκαιριού.

Φρούδες ελπίδες για άλλη μια φορά από ένα πολιτικό σύστημα τόσο κατώτερο των δραματικών περιστάσεων.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, οι ανεκδιήγητοι που μας κυβερνούν, απομένουν να εκλιπαρούν τον σύγχρονο δόκτορα Γιόζεφ Μένγκελε για το «χαριστικό» κούρεμα ενός χρέους, που αφενός παραμένει ύποπτο γιατί παρά τις ψευδείς εξαγγελίες δεν έχει ελεγχθεί, παρόλο που αυτό αποτελεί… μνημονιακή υποχρέωση  κι αφετέρου παράνομο, επειδή είναι αδύνατον να αποπληρωθεί χωρίς να σταματήσει να σκορπίζεται αυτός ο όλεθρος και χωρίς να συνεχίζεται η εκθεμελίωση της ελληνικής κοινωνίας.


Φωτοκολάζ: Indifference 

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates