Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις για την Οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις για την Οικονομία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Από την Ελληνική Κρίση η Γερμανία Αποκόμισε Κέρδη ΄Ανω των 3 Δις και Μόνο από Επιτόκια


από Zero Hedge 22-6-2018

Λυπούμαι, ΄Αντζι, Δεν μπορούσα να βγάλω πιο πολλά, 
αλλά και 3 δις δεν είναι λίγα…

Η Γερμανία  αποκόμισε γύρω στα 2,9 δισεκατομμύρια  ευρώ κέρδος από επιτόκια, από την πρώτη «διάσωση» της Ελλάδας το 2010.
Αυτή είναι η επίσημη απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης σε ερώτηση που κατέθεσε το Κόμμα των Πρασίνων στο Βερολίνο.
Τα κέρδη διοχετεύθηκαν στην κεντρική Bundesbank και από αυτήν στον κρατικό προϋπολογισμό.
Τα εισοδήματα προήλθαν κυρίως λόγω της αγοράς ελληνικών κρατικών ομολόγων υπό το καλούμενο πρόγραμμα Securities Markets Program (SMP), της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Προηγούμενες συμφωνίες μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των κρατών της Ευρωζώνης προέβλεπαν ότι τα άλλα κράτη θα επέστρεφαν στην Ελλάδα τα κέρδη από αυτό το πρόγραμμα, εάν η Ελλάδα εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις του προγράμματος λιτότητας και μεταρρυθμίσεων. Ωστόσο, κατά την απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης, μόνο κατά το 2013 και 2014 τέτοια κεφάλαια επεστράφησαν στο ελληνικό κράτος και στο ESM. Τα ποσά για την διάσωση του Ευρώ διοχετεύθηκαν σε ξεχωριστό λογαριασμό.
΄Όπως ανακοίνωσε η γερμανική κυβέρνηση, η Bundesbank πραγματοποίησε το 2017 κέρδη επιτοκίων περίπου 3,4 δισεκατομμυρίων ευρώ από αγορές SMP. Το 2013 επεστράφησαν στην Ελλάδα σχεδόν 527 εκατομμύρια ευρώ και το 2014 επεστράφησαν στο ESM περί τα 387 εκατομμύρια. Επομένως το γενικό κέρδος είναι 2.5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Επί πλέον, υπάρχουν κέρδη 400 εκατομμυρίων ευρώ από τα επιτόκια ενός δανείου από την κρατική τράπεζα KfW.
« Αντίθετα προς όλα τα δεξιά μυθεύματα, η Γερμανία επωφελήθηκε μαζικά από την κρίση στην Ελλάδα», δήλωσε ο οικονομικός εμπειρογνώμονας των Πρασίνων Sven Christian Kindler, ζητώντας ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους. « Δεν μπορεί-πρόσθεσε- να ανακεφαλαιοποιεί το γερμανικό κράτος στον προϋπολογισμό δισεκατομμύρια εσόδων από ελληνικά επιτόκια. Η Ελλάδα προέβη σε αιματηρή αποταμίευση και εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της, τώρα το  Γιουρογκρούπ πρέπει να τηρήσεις τις υποσχέσεις του.»

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η βιωσιμότητα των αριθμών για μια αβίωτη ζωή!


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Με κομψές εξισώσεις επιχειρήθηκε στο χθεσινοβραδινό Eurogroup να διασκεδαστεί το αδιέξοδο της Ελλάδας, εξαιτίας της απολύτως εσφαλμένης οικονομικής φιλοσοφίας των «προγραμμάτων διάσωσης» (μνημονίων) που υιοθετήθηκαν, νομοθετήθηκαν και εφαρμόζονται κουτσά-στραβά στην πράξη.

Η συμφωνία στο Eurogroup, για το τέλος του προγράμματος (: για το τέλος των μνημονίων) αποτελεί στην ουσία την επιτομή ενός νέου μνημονίου χωρίς πρόσθετη χρηματοδότηση από τον λεγόμενο επίσημο τομέα. Με περαιτέρω παράταση της περιόδου χάριτος για τα δάνεια του EFSF κατά 10 χρόνια και επιμήκυνση της μέσης διάρκειας λήξης τους επίσης για 10 χρόνια, όπως και με την πρόβλεψη για χρησιμοποίηση της τελευταίας δόσης για την δόμηση ενός «μαξιλαριού ρευστότητας» για κάτι περισσότερο από έναν χρόνο, επιχειρείται να απαντηθεί μαθηματικώς η ανάγκη για νέα δάνεια, για την εξυπηρέτηση των προηγούμενων.

Δηλαδή, αντί για νέα δάνεια, προτάχθηκε μια οριακή ρύθμιση του χρέους, ώστε αυτό να εμφανίζεται θεωρητικώς και βραχυχρονίως «βιώσιμο». Μακροπρόθεσμα είναι προφανές πως ούτε αυτό επιτυγχάνεται, όπως με σαφήνεια διαπιστώνει και δηλώνει το ΔΝΤ, το οποίο συνεχίζει να είναι τεχνικός σύμβουλος στο νέο πρόγραμμα που δεν αποκαλείται πλέον έτσι, ενώ είναι ασφαλώς έτσι, θεσπίζοντας ανελαστικές δεσμεύσεις σε ο, τι αφορά στα χρηματοοικονομικά, δημοσιονομικά και στο κοινωνικό μοντέλο, όπως και συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα.

Με την έννοια αυτή και καθώς ελληνική κυβέρνηση και δανειστές αγωνίζονται τα τελευταία χρόνια να μεταβάλλουν την πραγματικότητα που διαμορφώνει η στρατηγική τους στα ελληνικά πράγματα, αλλάζοντας τις λέξεις, αυτό το νέο πρόγραμμα πολλαπλών φάσεων θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει «Νέο Πρότζεκτ» για την Ελλάδα. Όχι, λοιπόν, νέο πρόγραμμα αλλά νέο πρότζεκτ. Όχι νέα Μνημόνια, αλλά αυξημένη επιτήρηση για την διατήρηση των μνημονιακών προνοιών, για την επέκτασή τους και για την πιθανή θέσπιση νέων μέτρων στο πλαίσιο του αυτόματου μηχανισμού διόρθωσης των αποκλίσεων από τις κομψές εξισώσεις που «επικύρωσε» το Eurogroup.

Τι σημαίνει αυτό πολιτικά; Πως η εμφανιζόμενη ως «βιωσιμότητα του χρέους» με συνέχιση της λιτότητας και με, στην ουσία, αντιαναπτυξιακό προφίλ, προδηλώνει όχι απλώς για την επόμενη δεκαετία, αλλά μάλλον για πολύ περισσότερα χρόνια, ένα περιβάλλον «αβίωτης ζωής» στην πατρίδα μας.

Τώρα, αν κάποιος θεωρεί ότι αυτό αποτελεί επιτυχία της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, διαμορφώνοντας επιπρόσθετα το κλίμα και τις αντικειμενικές συνθήκες για προσέλκυση επενδύσεων για τις οποίες διψά η ελληνική οικονομία, είναι ασφαλώς δικαίωμά του! Μόνον μετά από οκτώ χρόνια εμπειρίας πάνω σε αυτήν την ίδια «φιλοσοφία» για την προσαρμογή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, απαιτείται πολύ μεγάλη δόση αυταπάτης και υπέρβασης της πραγματικότητας για να εκφράσει κανείς μία τέτοια αισιοδοξία.

Ας μην είμαστε μίζεροι, ωστόσο! Με κριτήριο το ότι η Ελλάδα αποτελεί ένα αυθεντικό μετανεωτερικό φαινόμενο «αποικίας χρέους» και έτσι θα παραμείνει μέχρις ότου εξοφλήσει τουλάχιστον τα δύο τρίτα των δανείων που έχει λάβει από τον λεγόμενο επίσημο τομέα της Ευρωζώνης, θα πρέπει να είμαστε… ικανοποιημένοι! Πάντα θεωρητικά και για τον επόμενο ενάμιση χρόνο, η πιθανότητα νέας πτώχευσης, ασύντακτης αυτή τη φορά, αποκλείεται. Άρα, στις επόμενες εκλογές το δίλημμα δεν θα είναι – και αυτή τη φορά – «πάση θυσία στο ευρώ» ή «δραχμή». Το νέο δίλημμα θα είναι «ποιος μπορεί να διασφαλίσει τους όρους και τις προϋποθέσεις του Νέου Πρότζεκτ προσαρμογής της Ελλάδας, για να μην γίνει ξανά επίκαιρη η συζήτηση για την δραχμή».

Σε τι διαφέρει αυτό από το παλαιότερο απειλητικό και ταυτόχρονα λυτρωτικό αφήγημα στο οποίο στηρίχθηκαν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις της κρίσης μέχρι σήμερα; Στην πραγματικότητα σε τίποτε, αν και τώρα πια υπεισέρχεται μεγαλύτερος βαθμός δημιουργικής ασάφειας! Και μάλιστα με την πρωτοτυπία που αποτελεί κορυφαία πολιτική παραδοξότητα στον καιρό μας: όσο οι αριθμητικές απεικονίσεις και οι συναρτήσεις εμφανίζονται σαφέστερες, τόσο η ζωή στην Ελλάδα μέλλεται ασαφέστερη! Με άλλα λόγια, το Νέο Πρότζεκτ για την Ελλάδα μεγεθύνει την ανασφάλεια στη χώρα.

Ενισχύει ή αποδυναμώνει τη σταθερότητα αυτό; Κατά ένα παράδοξο τρόπο και υπό τις αντικειμενικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στο πολιτικό σύστημα, την ενισχύει, αν και με όρους αμιγώς γεωοικονομικούς και γεωπολιτικούς την αποδυναμώνει.

Οι αγορές αποφασίζουν, ενώ οι δημοκρατίες υπάρχουν για να νομιμοποιούν τις αγορές!...


Κακό πράγμα η ιδεολογία. Κακό και οι θρησκείες. Τα έλεγε και ο Μαρξ. Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα: Η ιδεοψυχαναγκαστική αγορά ως βάση της οντολογίας και λειτουργίας του (παγκόσμιου) νεοφιλελευθερισμού.  

Τι είναι αυτό; Μια διαρκής, αγχώδης διαταραχή που παγιδεύει τον άνθρωπο και ασφαλώς τον πολιτικό και οικονομικό παράγοντα σε ένα πλέγμα επαναληπτικών σκέψεων (: με την μορφή των obsessions) και συμπεριφορών (: με την μορφή των compulsions) περί σωτηρίας, επιβίωσης ή κέρδους, αποδοχής και ανάπτυξης σε έναν κοινωνικό χώρο ή παγκοσμίως, με μέσα / γλώσσα και όρους αγοράς.

Η ιδεοψυχαναγκαστική αγορά είναι η κύρια αιτία της απορρύθμισης της οικονομίας, των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων, των «προσωπικών» μας σχέσεων, της πολιτικής διαδικασίας και των θεσμών, όπως και αυτής καθ’ εαυτής της γλώσσας μας. Πρόκειται για μια παθολογική κατάσταση που οδηγεί σε αγχωτικές συμπεριφορές, που, αν και δίχως νόημα ακόμη και για τον ίδιο τον πάσχοντα, προκαλούν μεγάλη δυσφορία και αλλοπρόσαλλες κινήσεις πανικού, κυρίως εναντίον της πολιτικής, της δημοκρατίας, των κανόνων και του ίδιου του κράτους και των κεντρικών του θεσμών ή υπερκρατικών οντοτήτων (πχ ΕΕ). 

Η ιδεοψυχαναγκαστική αγορά, αναγνώστη μου, είναι το σύγχρονο φαινόμενο που οδήγησε στην οικονομική και θεσμική κατάρρευση της Ελλάδας, ενώ σήμερα απειλεί με κάτι αντίστοιχο την Ιταλία, προκαλώντας πολυδιάστατη κρίση στις παγκόσμιες αγορές και στο πολιτικό οικοδόμημα της ΕΕ, αφού πρώτα παγίδεψε σε ναρκοπέδιο την δημοκρατία στην ίδια την Ιταλία. Εδώ πλέον η δημοκρατία παύει να έχει νόημα, στο βαθμό που μια πολιτική ηγεσία τολμήσει να αμφισβητήσει την υπερεξουσία του οικονομικού παράγοντα και των πολιτικών δυνάμεων που υπηρετούν πειθήνια και με αυτοματισμό / αυτονοήτως αυτόν τον παράγοντα.

Με άλλα λόγια, οι κρίσεις πλέον στον καπιταλισμό παύουν να αναπαρίστανται και να αντιμετωπίζονται, όπως τον προηγούμενο αιώνα, στο πλαίσιο της οικονομίας, αλλά μεταφέρονται με δραματικό τρόπο στο αμιγώς πολιτικό πεδίο, καταστρέφοντας όχι απλώς τις παραγωγικές σχέσεις και την «δημοκρατία στην πράξη», αλλά την ίδια την θεσμική-δημοκρατική κανονικότητα των χωρών που πλήττονται από την κρίση. Οι σοβαρές «διορθώσεις» στην οικονομία, προκαλούν αυτομάτως δραματικές αποδιαρθρώσεις στην δημοκρατική οργάνωση, ενώ αποδομούν τον δημοκρατικό μύθο, ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα στον φασισμό, τον οποίο  σήμερα ολοένα και περισσότεροι αποκαλούν εθνολαϊκισμό.

Τελικά τι συμβαίνει εδώ; Οι αγορές αποφασίζουν, ενώ οι δημοκρατίες υπάρχουν για να νομιμοποιούν απλώς τις αγορές; Ακριβώς, αλλά ποιες είναι αυτές οι περίφημες αγορές; Είναι το πεδίο διαμόρφωσης της ζήτησης και προσφοράς κεφαλαίου, ανθρώπων /εργαζομένων, μηχανών, προϊόντων και υπηρεσιών;  Όχι, είναι κάτι πολύ περισσότερο. Πρόκειται για μια κουλτούρα που προσπαθεί με ψυχαναγκαστικό τρόπο να εξουδετερώσει το πολιτικό-δημοκρατικό στοιχείο στις αποφάσεις. Ακόμη και αν οι αποφάσεις αυτές θα μπορούσαν να ευνοήσουν ή ευνοούν αντικειμενικά την ανάπτυξη συγκεκριμένων αγορών και την κερδοφορία συγκεκριμένων επιχειρήσεων!

Δεν είναι τρελό; Δεν είναι σκέτος παραλογισμός; Είναι η ιδεοψυχαναγκαστική αγορά, φίλε μου! Είναι η παθολογία του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος απορρυθμίζει τις δημοκρατίες της εποχής μας για να καταλήξουν σε μια νέα μορφή φασισμού, που διατηρεί τα βασικά οντολογικά χαρακτηριστικά του φασισμού του προηγούμενου αιώνα. Εδώ πλέον οι αντιφάσεις μεταξύ φιλελευθερισμού και φασισμού καταλύονται από ένα ανώτερο επίπεδο αλήθειας, το οποίο αναπαρίσταται μέσω των… επιτοκίων δανεισμού! Δεν αστειεύομαι. Αυτή είναι η σύγχρονη διαλεκτική των αγορών σε σχέση με την δημοκρατική, θεσμική κανονικότητα και τον πολιτικό φιλελευθερισμό.

Μια διαλεκτική του απολιτικού. Μια κουλτούρα όπου το «σωστό» και «άξιο» είναι το φαινομενικά επικερδές και συμφέρον στη συγκυρία. Μια γλώσσα χωρίς πολιτικούς κανόνες. Μια οικονομία, ασφαλώς, χωρίς πολιτικούς κανόνες. Ένας θρίαμβος της ανυπότακτης αγοράς, που διαλέγεται αρμονικά με τον φασισμό. Ένας ολοκληρωτικός καπιταλισμός που με τον μόνον που θα μπορούσε να «συνδιαλογισθεί» είναι ο πολιτικός ολοκληρωτισμός. Ο ενδιάμεσος χώρος εξαφανίζεται. Μα, το περίφημο πολιτικό κέντρο δεν είναι αυτό που σήμερα εμφανίζεται να αντιστέκεται στον δεξιό - και στον αριστερό φυσικά - ολοκληρωτισμό; Ιδεατά, παραδοσιακά! Στην πραγματικότητα εξαφανίζεται και κατατεμαχίζεται μεταξύ της ιδεοψυχαναγκαστικής αγοράς και του ιδεοψυχαναγκαστικού εθνικισμού.

Και μέσα σε αυτή την «τρέλα» όλα είναι σωστά και όλοι είναι σωστοί, αν δεν είναι λάθος. Και λάθος είναι - ή λάθος είσαι - αν τολμήσεις να κρίνεις τον  ιδεοψυχαναγκασμό στην γλώσσα και στην γενικότερη στάση και συμπεριφορά των «ανθρώπων της αγοράς», όπως αντίστοιχα των «ανθρώπων του εθνικισμού». Ο ιδεοψυχαναγκασμός δεν είναι πλέον πάθηση και κοινωνική παθολογία - και μην ακούς τι γράφω! Είναι Μόδα. Η Μόδα που καταλύει την ιστορία και φτύνει κατάμουτρα την αρχαιολογία και γενεαλογία της γνώσης. 

Όταν η αριστερά το παρακάνει στο γλείψιμο της τρόικας, τρομάζουν ακόμη και τα άψυχα νούμερα!...


Η υπερήφανη φιλελεύθερη αριστερά στην Ελλάδα, αποδείχθηκε, πέραν κάθε αμφιβολίας πλέον, η μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών. Πέτυχε μέσω μιας  διαδικασίας απολύτως αντιαισθητικού γλειψίματος (: ingratiation) προς την τρόικα να εμφανίζεται «βασιλικότερη του βασιλέως» ως προς την άσκηση πολιτικής λιτότητας, με αποτέλεσμα την παραγωγή ενός πρωτογενούς υπερπλεονάσματος για το 2017 της τάξης του 4,2%, το οποίο γονατίζει την ελληνική εθνική οικονομία και την αγορά. Τους εργαζόμενους δεν τους γονατίζει απλώς, αλλά κυριολεκτικώς τους εξοντώνει.

«Ο Τσίπρας δεν θα έπρεπε να χαίρεται και τόσο» για το γεγονός ότι η Ελλάδα ξεπέρασε αισθητά τον στόχο του 1,75% που είχε συμφωνηθεί με τους δανειστές, επισημαίνει εύστοχα η εφημερίδα της προοδευτικής αριστεράς «Neues Deutschland». «Ως αριστερό κόμμα που είναι, αυτό θα πρέπει να τον βάλει σε σκέψεις». [Στη κυβέρνηση] «ίσως θα πρέπει να παραδεχθούν ότι το παράκαναν με την τακτική τους να εκπληρώνουν τις επιθυμίες των δανειστών και θα πρέπει να θυμηθούν γιατί είχαν εκλεγεί κάποτε: ως κοινωνική εναλλακτική ενάντια στην επιβολή της λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων».

Είδες αναγνώστη μου πόσο «γλυκά» και κουλ μπορεί να περιγραφούν εθνικές τραγωδίες και κοινωνικά δράματα στα οποία με υπερδεξιό ταπεραμέντο πρωταγωνιστεί μια κυβέρνηση ριζοσπαστών αριστερών και ριζοσπαστών δεξιών; Το συγκεκριμένο υπερπλεόνασμα είναι προϊόν μιας υπερδεξιάς, ανάλγητης και ανεύθυνης, αν το μελετήσεις μεσο-μακροπρόθεσμα, πολιτικής.

Δεν θα μπω εδώ στον κόπο να αναλύσω τις άμεσες και έμμεσες συνέπειες αυτής της καταστροφικής οικονομικής πολιτικής. Το κάνουν επαρκώς άλλοι στον ελληνικό και διεθνή Τύπο και εγώ δεν σε έχω συνηθίσει να επαναλαμβάνω έστω και απολύτως ορθές αναλύσεις άλλων. Συμφωνώ πως η συγκεκριμένη μορφή παραγωγής αυτού του υπερπλεονάσματος έχει τεράστιο κόστος για την ελληνική κοινωνία, ενώ «κοστίζει» δραματικά στην ανάπτυξη, περίπου 4% ετησίως μέχρι το 2022. Αυτό είναι έγκλημα με όρους κλασικών οικονομικών ή/και όρους του κεϋνσιανισμού… Θα ήταν μάλλον αστείο να αναφερθώ στην μαρξιστική προσέγγιση που αποτελούσε το alter ego του ΣΥΡΙΖΑ πριν έρθει στα πράγματα!

Η κυβέρνηση, λοιπόν, του Αλέξη Τσίπρα κατάφερε το μοναδικό στην ιστορία της Ελλάδας. Όχι απλώς να ευημερούν τα νούμερα εις βάρος των ανθρώπων, αλλά να τρομάζουν τα ίδια τα νούμερα από την διάσταση του γλειψίματος και της υπερσυμμόρφωσης αριστερών στην πλέον αδέξια νεοδεξιά πολιτική που ασκείται αυτή τη στιγμή μάλλον σε ολόκληρο τον κόσμο! Ε, πώς θέλεις να το κάνουμε πρωτοσέλιδο; Ευτυχώς που υπάρχουν και οι νεοναζί που οργιάζουν στην Μυτιλήνη και αλλού για να μην αναγκαστούν οι εφημερίδες του προοδευτικού χώρου να «υμνήσουν» την μοναδική επιτυχία του Αλέξη Τσίπρα με όρους υπερπροσαρμογής στην πολιτική μεθοδολογία της τρόικας! Ξέρεις, για τους νεοναζί που τους αποκαλούν φασίστες, αλλά δεν τους ακουμπούν όσο κυβερνά η αριστερά! Θα απαιτηθεί η σύλληψή τους από τους σημερινούς κυβερνώντες μόλις αυτοί καθίσουν στα έδρανα της αντιπολίτευσης! Σήμερα ο προοδευτικός / αριστερός Τύπος, ο οποίος υποστηρίζει την κυβέρνηση, προέβη σε μια ακόμη άσκηση αντιπολίτευσης!

Όχι, δεν ντρέπονται! Η αριστερά που δεν ντρέπεται είναι ντροπή της ιστορίας που κάποτε εκδικήθηκε και θα το ξανακάνει σε άλλο μέγεθος, σε άλλους και ίσως για διαφορετικό λόγο, αλλά μάλλον εξίσου εξευτελιστικά. Απλώς δεν ντρέπονται! Μόνον τα ευημερούντα νούμερα του πλεονάσματος κοκκινίζουν από ντροπή στη σημερινή Ελλάδα!

Η διαπλοκή και στις τράπεζες έχει όνομα: 10 μεγαλοστελέχη της Πειραιώς θα "σβήσουν" 30 μύρια;

ΚΟΛΛΗΣΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ και αξίζει να το προσέξουμε: Είναι γνωστό πως η Τράπεζα Πειραιώς πούλησε δάνεια 1,2 δισ. ευρώ στον Όμιλο Libra, του Λογοθέτη, έναντι τιμήματος μόλις 300 εκατομμυρίων. 

Για να αξιολογήσει κάποιος αν τα δάνεια αυτού του ύψους δόθηκαν φθηνά ή σε λογική τιμή θα πρέπει να γνωρίζει ΤΙ εξασφαλίσεις είχαν δοθεί απο τους δανειολήπτες, τι οικονομικές προοπτικές έχουν οι επιχειρήσεις τους (τα περισσότερα ήταν επιχειρηματικά) κλπ. Δεν έχουμε αυτές τις πληροφορίες, άρα... δεν μπορούμε να σχολιάσουμε.

Και μαθαίνουμε (δημοσίευμα Οκτωβρίου) πως γι αυτή τη δοσοληψία...παραιτήθηκαν ΔΕΚΑ μεγαλοστελέχη της Τράπεζας! Με αποζημίωση. Και διερωτώμαι γιατί. Βρέθηκε πως είχαν κάποιο... προσωπικό όφελος απ' αυτή την πώληση; Και διαβάζω το δημοσίευμα. Και ΤΙ βλέπω;
Μεταξύ των δανείων που πούλησαν στη Libra τα στελέχη αυτά ήταν και... ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΑ!!! Και ΤΙ ΥΨΟΥΣ ήταν τα δάνεια αυτά; ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ!!! Δηλαδή, κατά μέσον όρο και στο βαθμό που το δημοσίευμα είναι ακριβές, ΤΡΙΑ εκατομμύρια αντιστοιχούσαν κατά μέσον όρο στο κάθε στέλεχος που εμπλέκεται στην πώληση!!! 

Ανακεφαλαιώνω:
1. Τραπεζικοί ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ είχαν πάρει δάνεια... ΤΡΙΩΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ο καθένας!!! Πώς θα τα πλήρωναν; ΠΩΣ τους τα έδωσε η Τράπεζα; Προφανώς τα έδωσαν στον εαυτό τους!
2. Τα ίδια αυτά στελέχη παρέδωσαν στη Libra ως... αμφισβητούμενης αποπληρωμής ή ήδη μη εξυπηρετούμενα δάνεια των... εαυτών τους!!!
3. Ολοι οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση είχαν πάρει τέτοια ποσά! Όλοι οι εμπλεκόμενοι "θεώρησαν" πως δεν... θα τα αποπληρώσουν!!!! χαχαχα Αυτό δηλαδή που ακόμα και ο ταμίας στο γκισέ ξέρει, το ανακάλυψαν ΑΦΟΥ τσέπωσαν το χρήμα!
4. Προκαλούν ευλόγως την υποψία πως είχαν ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΟ προσωπικό όφελος απο την πώληση των δανείων στη Libra: ΘΑ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΖΕ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΤΣΕΠΩΣΕΙ!!!
5. Τα υπερβολικά και πέρα απο κάθε τραπεζική λογική δάνεια (3 εκατ. σε υπάλληλο!) τα είχαν πάρει μεθοδευμένα και έχοντας ήδη προσχεδιάσει την κομπίνα! Και όλα αυτά αν το δημοσίευμα είναι ακριβές.
Εισαγγελέας δεν θα παρέμβει; Απλά απολύθηκαν τσεπώνοντας ΚΑΙ τις αποζημιώσεις και δεν τρέχει μία;

Aποφασισμένες Ρωσία και Κίνα Να Εγκαταλείψουν το Δολάριο


του William Engdahl, New Eastern Outlook, 24-1-18

[Το παρόν άρθρο αφορά τον πυρήνα της αναμέτρησης των δυνάμεων, στην οποία αναφέρεται η νέα στρατηγική των ΗΠΑ και υπαρξιακής σπουδαιότητας κίνητρο που καθιστά αυτήν την αναμέτρηση δυνητικά εκρηκτική για τον πλανήτη. Ο συντάκτης του άρθρου, δημοσιολόγος διεθνούς φήμης, με έδρα το Βερολίνο, θεωρείται αυθεντία σε θέματα γεωπολιτικής, ενέργειας και πετρελαίου.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

H ρωσική κυβέρνηση ανακοίνωσε πρόσφατα πως θα εκδώσει κρατικά ομόλογα αξίας ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων περίπου, αλλά όχι σε δολάρια όπως συνήθως ισχύει, ούτε στο εθνικό νόμισμα, αλλά σε κινεζικά Γουάν.

Ενώ ένα δισεκατομμύριο μπορεί να μην εντυπωσιάζει, όταν συγκρίνεται με τα αποθεματικά σε αμερικανικά χρεόγραφα της Λαϊκής Τράπεζας της Κίνας, που ανέρχονται σε αξία μεγαλύτερη του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων, ή με το αμερικανικού κρατικό χρέος που ξεπερνά τα 20 τρισεκατομμύρια, η σημασία αυτής της έκδοσης βρίσκεται πολύ πέραν του ονομαστικού ποσού. Αντιπροσωπεύει μια δοκιμή των δυο κυβερνήσεων για την στάθμιση των δυνατοτήτων χρηματοδότησης έργων υποδομής και άλλων προορισμών, απαλλαγμένων από κινδύνους όπως οι αμερικανικές χρηματοπιστωτικές κυρώσεις.

Ρωσικό Χρέος και Κινεζικό Γουάν


Μετά το «κρατικό πιστωτικό γεγονός» του 1998, που πυροδοτήθηκε από την Δύση, η ρωσική οικονομική πολιτική υπήρξε προσεκτική μέχρι υπερβολής. Το μέγεθος του ρωσικού κρατικού χρέους είναι το μικρότερο οποιασδήποτε μεγάλης βιομηχανικής χώρας, μόλις 10,6% του ΑΕΠ για το τρέχον έτος. Αυτό έδωσε στη Ρωσία την δυνατότητα να αντιμετωπίσει τον αμερικανικό πόλεμο των οικονομικών κυρώσεων από το 2014 και να στραφεί αλλού για την οικονομική της σταθερότητα. Αυτό το «αλλού» αναφέρεται όλο και περισσότερο στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Τώρα το ρωσικό υπουργείο των Οικονομικών ετοιμάζει την πρώτη πώληση κρατικών ομολόγων σε κινεζικό νόμισμα, Γουάν. Το σύνολο της προσφοράς, για μια δοκιμή της αγοράς, θα είναι 6 δις. Γουάν, η κάτι λιγότερο του 1 δις σε δολάρια. Η πώληση οργανώνεται από την κρατική ρωσική τράπεζα Russian Gazprombank, την Bank of China Ltd και την μεγαλύτερη κρατική τράπεζα της Κίνας Industrial & Commercial Bank of China. Η κίνηση επιταχύνεται από πληροφορίες ότι το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών μελετά τις πιθανές συνέπειες επέκτασης των οικονομικών κυρώσεων, πέραν των τομέων φυσικού αερίου και ενέργειας, στα ρωσικά κρατικά χρεόγραφα. Το εμπόριο των νέων ομολόγων σε Γουάν θα γίνεται στο χρηματιστήριο της Μόσχας και θα στοχεύει σε Κινέζους επενδυτές όσο και σε άλλους ξένους και Ρώσους, με ελκυστικά επιτόκια.

Οι Δυτικές κυρώσεις ή απειλές κυρώσεων αναγκάζουν την Ρωσία και την Κίνα σε περισσότερο στρατηγική συνεργασία σ΄αυτό που εξελίσσεται σε μαγιά μιας γνήσιας εναλλακτικής από το σύστημα δολαρίου. Η προσφορά των ρωσικών ομολόγων Γουάν θα δώσει επίσης μιαν ισχυρή ώθηση στην επιθυμία της Κίνας να καταστήσει το Γουάν ένα αποδεκτό διεθνές νόμισμα.

Κινεζικό Πετρο-Γουάν


Η προετοιμασία ρωσικών ομολόγων Γουάν τρέχει παράληλα με μιαν άλλη μείζονα εξέλιξη προς μια ευρύτερη διεθνή αποδοχή του Γουάν αντί του αμερικανικού δολαρίου. Στις 13 Δεκεμβρίου Κινέζοι ρυθμιστές συμπλήρωσαν τις τελικές δοκιμές εν όψει της προσφοράς τίτλων αγοράς πετρελαίου αξίας ορισμένης όχι σε δολάρια, όπως ως σήμερα, αλλά στο κινεζικό νόμισμα Γουάν, που θα είναι διαπραγματεύσιμοι στο χρηματιστήριο της Σαγκάης. Οι συνέπειες είναι δυνητικά ευρείες.

Η Κίνα είναι η μεγαλύτερη εισαγωγέας πετρελαίου. Ο έλεγχος της αγοράς τίτλων πετρελαίου ήταν ως τώρα αποκλειστικό προνόμιο των χρηματιστηρίων της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου και άλλων ανταλλακτηρίων υπό τον έλεγχό τους. Η προβολή του χρηματιστηρίου της Σαγκάης ως μείζονος κέντρου συναλλαγών τίτλων μελλοντικής αγοράς πετρελαίου θα εξασθενήσει σημαντικά την κυρίαρχη θέση του δολαρίου στο πετρελαϊκό εμπόριο.

Από την πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του 1970 και την αύξηση κατά 400% της τιμής του πετρελαίου από τις χώρες του OPEC, η Ουάσιγκτον επέβαλε ένα αυστηρό διεθνές καθεστώς υπό το οποίο οι αγοραπωλησίες του πολυτιμότερου αγαθού στον κόσμο, του πετρελαίου, θα γίνονταν μόνο με αμερικανικά δολάρια. Τον Δεκέμβριο του 1974, το αμερικανικό υπουργείο των οικονομικών υπέγραψε μια μυστική συμφωνία με το Νομισματικό Ίδρυμα της Σαουδικής Αραβίας στην Ριάντ, για «την σύναψη ενός νέου δεσμού μέσω της Ομοσπονδιακής Αποθεματικής Τράπεζας της Νέας Υόρκης με την Διεύθυνση Δανείων του Αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών»

Οι Σαουδάραβες συμφώνησαν να επιβάλλουν στον OPEC τον υποχρεωτικό κανόνα της αποκλειστικά σε δολάρια πώλησης του πετρελαίου από όλες τις χώρες μέλη, με αντάλλαγμα από τους Αμερικανούς την πώληση εξοπλισμών υψηλής τεχνολογίας στη Σαουδική Αραβία (έναντι δολαρίων φυσικά) και την εγγύηση αμερικανικής προστασίας από ισραηλινή επίθεση. Ήταν η αρχή αυτού που ο Χένρυ Κίσινγκερ αποκάλεσε ανακύκλωση του πέτρο-δολαρίου. Μέχρι σήμερα, μόνο δυο ηγέτες χωρών εξαγωγής πετρελαίου, ο Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ και ο Ομάρ Καντάφι της Λιβύης προσπάθησαν να αλλάξουν το σύστημα και να πουλήσουν πετρέλαιο σε ευρώ ή σε χρυσά δηνάρια. Τώρα η Κίνα αμφισβητεί το σύστημα του πετροδολαρίου κατά διαφορετικό τρόπο, με το πέτρο-γουάν.

Η διαφορά με την Σαντάμ Χουσεΐν και τον Καντάφι είναι πως πολύ ισχυρότερες τώρα χώρες, η Ρωσία και Ιράν, με την υποστήριξη της Κίνας συνεργάζονται για την παράκαμψη του δολαρίου, αναγκαζόμενες από την αμερικανική πίεση. Και αυτή είναι πολύ ισχυρότερη αμφισβήτηση του δολαρίου από αυτήν που θα μπορούσαν να θέσουν το Ιράκ και η Λιβύη.

Τα κινεζικά μελλοντικά πετρελαϊκά συμβόλαια σε Γουάν θα δώσουν στους εμπορικούς εταίρους της Κίνας την δυνατότητα να πληρώνουν σε χρυσό ή να ανταλλάσουν τα Γουάν τους σε χρυσό και να μην είναι αναγκασμένοι να συσσωρεύουν κινεζικό χαρτονόμισμα ή να το μετατρέπουν σε αμερικανικά δολάρια. Εξαγωγείς πετρελαίου, όπως η Ρωσία, το Ιράν, ή η Βενεζουέλα –όλες στόχοι αμερικανικών κυρώσεων- μπορούν να τις αποφεύγουν τώρα, αποφεύγοντας πωλήσεις πετρελαίου σε δολάρια. Τον Σεπτέμβριο η Βενεζουέλα απάντησε στις αμερικανικές κυρώσεις με εντολή στην κρατική εταιρεία πετρελαίου και στους εξαγωγείς να συνάπτουν τα συμβόλαια σε ευρώ και να πάψουν στο εξής να εισπράττουν ή να πληρώνουν σε δολάρια.

Χρυσός αντί πετρελαίου;

Το Διεθνές Ενεργειακό Χρηματιστήριο της Σαγκάης θα αρχίσει σύντομα την προσφορά τίτλων αγοράς αργού πετρελαίου σε Γουάν. Θα τελειοποιήσει και στερεώσει την διαδικασία πώλησης ρωσικού πετρελαίου στην Κίνα με Γουάν, την οποία η Ρωσία άρχισε μετά τις κυρώσεις του 2014. Αυτό θα διευκολύνει και άλλους παραγωγούς πετρελαίου στο κόσμο να πουλήσουν το προϊόν τους σε Γουάν αντί δολαρίων. Οι τίτλοι μελλοντικής αγοράς αργού πετρελαίου σε Γουάν θα είναι οι πρώτοι τίτλοι δικαιώματος επί εμπράγματου αγαθού προσφερόμενοι σε ξένα επενδυτικά κεφάλαια, εμπορικούς οίκους και εταιρείες πετρελαίων. Η παράκαμψη του δολαριακού εμπορίου θα ασφαλίζει εξαγωγείς πετρελαίου, όπως το Ιράν, η Ρωσία και η Βενεζουέλα από την απειλή των κυρώσεων.

Για να καταστήσει ελκυστικότερη την προσφορά, η Κίνα συνέδεσε το συμβόλαιο τίτλων μελλοντικής αγοράς πετρελαίου με την επιλογή μετατροπής τους σε χρυσό, στα ανταλλακτήρια χρυσού της Σαγκάης και του Χονγκ Κόνγκ. Κατά τον Wang Zhimin, διευθυντή του Κέντρου Διεθνοποίησης και Εκσυγχρονισμού στο Κινεζικό Ινστιτούτο Εξωτερικής Οικονομίας και Εμπορίου, η δυνατότητα μετατροπής των τίτλων αγοράς πετρελαίου Γουάν σε χρυσό θα εξασφαλίσει πλεονεκτική θέση στους κινεζικούς τίτλους έναντι των αντίστοιχων για πετρέλαιο Μπρεντ ή του Δυτικού Τέξας.

Ενδιάμεσοι σταθμοί.

Τώρα η Ρωσία ή το Ιράν ή άλλοι παραγωγοί μπορούν να πουλούν πετρέλαιο στην Κίνα εισπράττοντας Γουάν ή Ρούβλια, εντελώς παρακάμπτοντας το δολάριο. Η αλλαγή θα γίνει στις προσεχείς εβδομάδες, με την επίσημη εκκίνηση της προσφοράς των τίτλων μελλοντικής ιδιοκτησίας πετρελαίου σε Γουάν. Επιπλέον, τον περασμένο Οκτώβριο, οι Κίνα και Ρωσία εγκαινίασαν το λεγόμενο «Πληρωμή αντί Πληρωμής» σύστημα συναλλαγών με Γουάν και Ρούβλια, που θα μειώσει τους κινδύνους διακανονισμού στο εμπόριο πετρελαίου και άλλων αγαθών.

Ήδη αναφέρεται ότι οι ρωσικές πωλήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Κίνα πραγματοποιούνται σε ρούβλια και γουάν. Και μετά την ανόητη προσπάθεια των ΗΠΑ να απομονώσουν το Κατάρ στον Περσικό Κόλπο, το Κατάρ, ένας σημαντικός προμηθευτής της Κίνας σε υγραέριο, μετάλλαξε το τιμολόγιό του σε γουάν. Και στην Σαουδική Αραβία εντείνεται η πίεση ώστε σε κάποια φάση να διαρρήξει τη συμφωνία της του 1974 με τις ΗΠΑ και να πουλά το πετρέλαιό της στην Κίνα αμειβόμενη με το κινεζικό νόμισμα.

Το Ιράν προς ένταξη στην Ε.Ο.Ε.

Ένα νέο στοιχείο ετοιμάζεται να προστεθεί στην διευρυνόμενη συνεργασία στην περιοχή της Ευρασίας πέριξ της Ρωσίας και της Κίνας, συγκεκριμένα το Ιράν. Δήλωση του Behrouz Hassanolfat, εκπροσώπου του Ιρανικού Οργανισμού Προαγωγής του Εμπορίου, από τον Φεβρουάριο 2018 το Ιράν θα γίνει μέλος της ρωσικής Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης (ΕΟΕ). Σήμερα, η ΕΟΕ, που ιδρύθηκε το 2015, περιλαμβάνει τη Ρωσία, το Καζακστάν, την Λευκορωσία, την Αρμενία και το Κιργιστάν, σε μια ευρεία ζώνη ελεύθερης διακίνησης αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων και εργαζομένων μεταξύ των χωρών-μελών της. Η ΕΟΕ είναι σήμερα μια αγορά 183 εκατομμυρίων ανθρώπων. Η προσθήκη του Ιράν, με τους περισσότερους των 80 εκατομμυρίων πολιτών του, θα δώσει μιαν μεγάλη ώθηση στις οικονομίες της ΕΟΕ και στην οικονομική σημασία της, δημιουργώντας μιαν κοινή αγορά 263 εκατομμυρίων και πλέον, με επιδέξια εργατική δύναμη, μηχανικούς, επιστήμονες και βιομηχανική γνώση και πείρα (know-how).

Το Ιράν έχει ήδη ανακοινώσει, κατόπιν των κλιμακούμενων απειλών της Ουάσιγκτον, ότι θέλει να διαθέτει το πετρέλαιό του σε νομίσματα εκτός του δολαρίου. Η ένταξη στη ΕΟΕ θα του παρείχε την λύση. Υπό τις συνεχείς ισχυρές αμερικανικές πιέσεις Ρωσία και Κίνα ωθούνται επίσης σε συνεχώς στενότερη συνεργασία και με το Ιράν.

Γενικότερα, όσο επιτείνεται η πίεση από την Δύση, τα ΄Εθνη της Ευρασίας εφευρίσκουν τρόπους για την ανάπτυξη των οικονομιών τους σε πείσμα των αμερικανικών κυρώσεων. Τελικά είναι πιθανό αυτές οι κυρώσεις μελλοντικά να κριθούν ως μια από τις πιο ανόητες μεθόδους που σκέφτηκε η Ουάσιγκτον για να κυριαρχήσει στην Ευρασία.

Πυρά Στίγκλιτς κατά της παγκοσμιοποίησης


«Πρέπει να δοθεί ξανά η (χαμένη) αξιοπρέπεια στους οικονομικά παραγκωνισμένους. Η επιτυχία του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ και του Κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία (ΑfD) oφείλεται στην εξέγερση των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης.

Οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι η παγκοσμιοποίηση λειτουργεί τέλεια για τις επιχειρήσεις και τους πλούσιους, αλλά όχι και για τους υπόλοιπους. Εάν συγκρίνουμε τους οικονομικά παραγκωνισμένους (στην Γερμανία) με τους ψηφοφόρους του Ντόναλντ Τραμπ, θα δούμε μεγάλες ομοιότητες», είπε μεταξύ άλλων ο αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Süddeutsche Zeitung».

Ειδικά για την Γερμανία επισήμανε ότι «υπάρχει ένας οικονομικά δικαιολογημένος φόβος. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι κερδίζουν ελάχιστα, των οποίων το εισόδημα εδώ και χρόνια παραμένει στάσιμο και είναι πολύ δυστυχισμένοι.

Η οικονομική ανασφάλεια και οι φόβοι δημιουργούν με τη σειρά τους φόβο μπροστά στο ξένο: Γι΄ αυτό και η ξενοφοβία και το μίσος κατά των προσφύγων έχει λάβει τρομερές διαστάσεις. Οι κυβερνήσεις υποτίμησαν πόσο σημαντικός είναι ένας ευπρεπής μισθός για την αξιοπρέπεια των πολιτών. Γι' αυτό είναι αναγκαία μια αλλαγή πολιτικής, ώστε να βοηθηθούν οι οικονομικά παραγκωνισμένοι. Η Γερμανία θα πρέπει να αυξήσει το εισόδημα των πολιτών οι οποίοι κερδίζουν λίγα ή μέτρια. Πρέπει, επομένως, να αυξηθούν οι βασικοί μισθοί, διότι είναι πολύ χαμηλότεροι από εκείνους της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ. Δεν αποτελεί, όμως, πειστική απάντηση στα προβλήματά μας η άνευ όρων αύξησή τους», πρόσθεσε ο Γιόζεφ Στίγκλιτς.

Ο Αμερικανός νομπελίστας τόνισε, επίσης, ότι «μία δυνατότητα για να συμμετάσχουν οι παραγκωνισμένοι στην αναπτυσσόμενη οικονομία είναι ένα επενδυτικό πρόγραμμα στις υποδομές, αφού λεφτά για επενδύσεις υπάρχουν στην Γερμανία, δεδομένου ότι έχει πλεονάσματα στον προϋπολογισμό της».

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ: Ένας δισεκατομμυριούχος «αξίζει» όσο 2.950.000 φτωχοί!

Ο Άνταμ Σμιθ, ο θεμελιωτής της θεωρίας της «ελεύθερης αγοράς», έλεγε ότι «για να υπάρχει ένας πάμπλουτος πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιοι φτωχοί».
Αυτά έλεγε ο Σμιθ, το 1776, στο έργο του «Ο πλούτος των εθνών», το ευαγγέλιο του καπιταλισμού.
Σήμερα, μετά από 241 χρόνια, το 2017, για να υπάρχει ένας δισεκατομμυριούχος πρέπει να υπάρχουν 2.950.000 φτωχοί! Και αυτό ονομάζεται πρόοδος…
Aυτό και άλλα εντυπωσιακά στοιχεία αποκαλύπτει η έρευνα του Boston Consulting Group (BCG) για το πως μοιράζεται ο πλούτος (και η φτώχεια) στο σημερινό κόσμο.
Τα στοιχεία της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο «Βήμα της Κυριακής», σε άρθρο του δημοσιογράφου Τάσου Μαντικίδη, και σε συνδυασμό με τα στοιχεία της Credit Suisse και της  Wealth-Χ, δίνουν έναν ανάγλυφο χάρτη της τεράστιας κοινωνικής ανισότητας.   
Βέβαια, για τον Άνταμ Σμιθ, και τους σημερινούς υποστηρικτές του, ο πλούτος και η φτώχεια είναι φυσικά φαινόμενα, όπως η καταιγίδα, ή ο σεισμός. Άρα και η εκμετάλλευση, και η αδικία και η κοινωνική ανισότητα, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, ως απόρροια αυτών των φαινομένων και της ανθρώπινη φύσης, η οποία χαρακτηρίζεται (απ΄τους ίδιους) από την ιδιοτέλεια και την «ιερότητα» της ιδιοκτησίας.
Θεωρίες που βρίσκουν την απάντηση τους, στην απλή υπόμνηση: Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιοι!
Ας δούμε λοιπόν ορισμένα χαρακτηριστικά στοιχεία από το άρθρο:
  • Από το 2000 ως σήμερα, ο αριθμός των εκατομμυριούχων αυξήθηκε κατά 155% και ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων κατά 216%.
  • Σύμφωνα με την απογραφή του 2017 της Wealth-Χ οι «υπερπλούσιοι»  (με ατομική περιουσία άνω των 30 εκατ. δολαρίων), διαθέτουν συνολικά κινητή περιουσία 27 τρισ. δολαρίων.
  • Μόνο μέσα στο τελευταίο δωδεκάμηνο, οι «υπερπλούσιοι»  αυξήθηκαν κατά 3,5%, φθάνοντας τα 226.450 άτομα, αντιστοιχώντας στο 0,003% του παγκόσμιου ενήλικου πληθυσμού.
  • Ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων υπολογίζεται σε 2.397, με συνολική περιουσία 7,37 τρισ δολαρίων. Πλούτος που ξεπερνά το εισόδημα που συγκεντρώνουν 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι (6,1 τρισ δολάρια) στον πλανήτη.

Που τα «κρύβουν»

Εξίσου ενδιαφέροντα (και εξοργιστικά) είναι τα όσα αποκαλύπτουν οι έρευνες για το που «κρύβουν» τα λεφτά τους οι σημερινοί «Κροίσοι».
Βέβαια, δεν πέφτουμε από τα σύννεφα διαβάζοντας ότι οι δύο βασικοί αποταμιευτήρες αυτού του αμύθητου πλούτου είναι οι «φορολογικοί παράδεισοι» και οι offshore εταιρείες.
Θα πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι και στις δύο περιπτώσεις η νομιμότητα εξασφαλίζεται από εθνικούς νόμους και διεθνείς συμφωνίες, καθόλα εντάξει με τις αρχές του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Δηλαδή, αυτό που κατά καιρούς εμφανίζεται ως «παράνομο», «σκανδαλώδες», ή «ανήθικο», είναι, για τους καπιταλιστές, απολύτως νόμιμο, άρα και… ηθικό.
Έχουμε και λέμε, λοιπόν:
  • Το συνολικό ύψος των κεφαλαίων που είναι τοποθετημένα σε «φορολογικούς παραδείσους» και offshore εταιρείες υπολογίζεται σε 10,3 τρισ δολάρια (περίπου 9 τρισ ευρώ).
  • Υπολογίζεται ότι οι ιδιοκτήτες αυτών των κεφαλαίων γλυτώνουν φόρους 3,5 τρισ δολαρίων ετησίως, που θα πλήρωναν αν τα κεφάλαια αυτά φορολογούνταν σύμφωνα με τα ισχύοντα στις χώρες του ΟΟΣΑ.

«Φορολογικοί παράδεισοι»

Θα περίμενε κανείς, με τα όσα κατά καιρούς δημοσιεύονται στα μέσα ενημέρωσης, ότι όταν μιλάμε για «φορολογικούς παραδείσους» και offshore εταιρείες, εννοούμε κάποιους εξωτικούς προορισμούς, κάποια νησάκια στη μέση του Ατλαντικού, ή του Ειρηνικού, κάποια κρατίδια που παρέχουν άσυλο σε φοροφυγάδες. Και όμως…
  • Η Ελβετία, με 2,4 τρισ. δολάρια, παραμένει ηγέτιδα δύναμη στον κόσμο των offshore, καθώς καταλαμβάνει μερίδιο αγοράς που ξεπερνά το 24% των συνολικών «κρυμμένων» κεφαλαίων.
  • Τα «υπεράκτια» κεφάλαια από τη Δυτική Ευρώπη βρίσκονται, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, εντός Ευρώπης, αφού το 35% βρίσκεται στην Ελβετία, το 25% στα νησιά της Μάγχης και το Δουβλίνο (όπου είναι τοποθετημένα 1,1 τρισ δολάρια), και ένα 9% (400 δισ δολάρια) στο Λουξεμβούργο του αξιότιμου κυρίου Γιουνγκέρ.
Ιδού, λοιπόν, και τα άλλα ευυπόληπτα «υπεράκτια» κέντρα όπου «κρύβουν» τα δισεκατομμύρια τους οι σύγχρονοι «Κροίσοι», σε παρένθεση τα ποσά:
  • Ηνωμένο Βασίλειο (1,2 τρισ δολ)
  • Σιγκαπούρη (1,2 τρισ δολ)
  • Καραϊβική- Παναμάς (1,3 τρισ δολ)
  • ΗΠΑ (900 δισ δολ)
  • Χονγκ Κονγκ (800 δισ δολ)
   Αξίζει να σημειωθεί ότι για ορισμένους παρατηρητές, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ανερχόμενος φορολογικός παράδεισος, «η νέα Ελβετία», κάτι που είναι εμφανές π.χ. στην περίπτωση της Πολιτείας της Νότιας Ντακότα.
Τέλος αν ενδιαφέρεστε να μάθετε που «κρύβουν» τα κεφάλαια του οι «δικοί μας», οι Έλληνες «Κροίσοι», το δημοσίευμα αναφέρει ότι προτιμούν την Ελβετία. Μάλιστα, σύμφωνα με εσωτερικές έρευνες ελβετικών τραπεζών και εξειδικευμένων οίκων κυμαίνονταν στα 100-120 δισ. ευρώ, με το 60% εξ αυτών να βρίσκεται τοποθετημένο σε διάφορα επενδυτικά προϊόντα.

Η νομιμοποίηση της εσωτερικής υποτίμησης σκοτώνει κάθε έννοια δημοκρατίας...

Αν ρωτήσεις τον επιπόλαιο οικονομολόγο θα σου πει πως η εσωτερική υποτίμηση, με έμφαση στη μείωση των συντάξεων και των μισθών, είναι η άλλη όψη του πληθωρισμού, της εξωτερικής υποτίμησης.

Αν ρωτήσεις τον δικαστή του Στρασβούργου (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) θα σου πει πως είναι νόμιμες οι περικοπές ακόμη και των συντάξεων, όταν επιβάλλονται στο πλαίσιο υπεράσπισης ενός ανώτερου αγαθού, που είναι το οριζόμενο από την πολιτική ηγεσία μιας χώρας κοινό (εθνικό) συμφέρον, το οποίο εδράζεται στις πολιτικές λιτότητας για την αντιμετώπιση κάποιας σοβαρής οικονομικής κρίσης. Και για την ακρίβεια, όπωςδιατυπώνεται στα αγγλικά στην ιστοσελίδα του European Court of Human Rights: "The Court has declared the application in the case of Mockienė v. Lithuania inadmissible. The case concerned a reduction in the retirement pension paid to the applicant, a former prison officer, during the economic crisis in Lithuania. The Court had regard to the serious economic difficulties facing Lithuania at the time of the global financial crisis and to the limited and temporary nature of the measure, which had been part of a broader austerity programme".

Αν, ωστόσο, ρωτήσεις οποιονδήποτε επιστήμονα έχει ως κύριο ή έστω δευτερεύον αντικείμενο έρευνας το δημοκρατικό φαινόμενο ή ευρύτερα το φαινόμενο ηγεμονίας, θα σου απαντούσε πως η πολιτική φύση της εσωτερικής υποτίμησης δεν αποτελεί αντίστοιχο φαινόμενο της εξωτερικής υποτίμησης. Την αναλογία που βρίσκουν κάποιοι οικονομολόγοι - αν αρκεστούν στην λογιστική της υπόθεσης - δεν την βρίσκουν πολιτικοί επιστήμονες, ιστορικοί, δημοκράτες νομικοί, κοινωνιολόγοι κ.α. Αυτοί δεν αμφιβάλλουν καθόλου πως η νομιμοποίηση της εσωτερικής υποτίμησης με κύριο μοχλό τις συντάξεις και τους μισθούς, αποτελεί στρατηγική κατάλυσης της ίδιας της (αστικής) δημοκρατίας.

Η εσωτερική υποτίμηση, σε αντίθεση με την εξωτερική, αποκρυσταλλώνει οπωσδήποτε μορφή αυταρχικής ηγεμονίας. Μια σαφή μορφή ολοκληρωτισμού που δεν έχει καμία σχέση (: είναι αντίθετη) με τον φιλελευθερισμό των αγορών (στην οικονομική λειτουργία) και προφανώς απολύτως αντίθετη με την ισότητα. Στην πραγματικότητα η πολιτική εσωτερικής υποτίμησης, μέσω γενικευμένης και ασφαλώς βίαιης συμπίεσης του εργασιακού κόστους, στρέφεται εναντίον του φιλελεύθερου οικονομικού αφηγήματος των ελεύθερων, αυτορρυθμιζόμενων αγορών και της ύστερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που δομήθηκε στρεβλά, αλλά ιστορικά, πάνω σε αυτήν - πάνω σε αυτόν τον οικονομισμό που θεμελιώνεται στην έννοια της ανταγωνιστικότητας.

Πέραν του ότι δεν είναι το απόλυτο ύψος μισθών και συντάξεων που έχει σημασία για την ανταγωνιστικότητα μιας καπιταλιστικής οικονομίας, αλλά η σχέση των αμοιβών και των παροχών με την παραγωγικότητα, που είναι μια άλλη ιστορία σαφώς πιο σύνθετη και απόλυτα συνυφασμένη με την ανάπτυξη δημοκρατικών, υψηλών τεχνολογικών και αντιγραφειοκρατικών θεσμών και όχι με το ακριβώς αντίθετο που προνοούν τα μνημόνια στο ακραίο πείραμα εσωτερικής και δραματικά αντιφατικής (: αύξηση έμμεσων και άμεσων φόρων, χαράτσια κλπ) υποτίμησης, που αφορά στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον του προγράμματος προσαρμογής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα νομιμοποίησε μια ιδιόμορφη διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης, στοχεύοντας κυρίως στην δραματική περικοπή συντάξεων και μισθών και μάλιστα στο πλαίσιο μιας πρωτοφανούς στην ιστορία σε χρονική διάρκεια, περιόδου! Αυτή η διαδικασία ήταν προφανές πως παραβίαζε την λεγόμενη ευρωπαϊκή νομιμότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα. Σήμερα και μετά από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που προανέφερα, η κατάλυση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος διά του οικονομικού αυταρχισμού των προγραμμάτων της τρόικας αποκτά αυτονόητα χαρακτηριστικά! Κάπως έτσι κτίζεται το δίκαιο του νέου ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη με πρώτο πεδίο εφαρμογής την ευρωζώνη.

Είναι σαφές πλέον πως η μη ολοκληρωμένη οικονομική και νομισματική ένωση που θα μπορούσε να έχει δημοκρατική έννοια μόνο στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής Πολιτικής Ένωσης, μετατρέπει τον χώρο της ευρωζώνης σε ένα ολοκληρωτικό σύστημα ηγεμονίας, σε έναν ολοκληρωτισμό όπου τα δικαιώματα του ανθρώπου και ασφαλώς τα κοινωνικά δικαιώματα, ετεροκαθορίζονται (συγκριτικά και συγκυριακά) από τις επιδόσεις των επιμέρους οικονομιών του ευρώ σε σχέση με την Γερμανία. Όποιος δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος της ανταγωνιστικότητας της Γερμανίας θα βιώνει έμμεσα ή άμεσα τον περιορισμό της δημοκρατίας στο εθνικό (του) περιβάλλον.

Αν αυτό θεωρείται πλέον αυτονόητο, νόμιμο και ηθικό, τότε η ίδια η δημοκρατία θα πρέπει να θεωρείται ένα ανήθικο φαινόμενο, που εντέλει μπορεί να στρέφεται εναντίον της ευημερίας και της αξιοπρέπειας των ανθρώπων, στον βαθμό που δεν συνοδεύεται από υψηλή ανταγωνιστικότητα στην οικονομία. Πράγμα που στα καθ' ημάς σημαίνει στον βαθμό που η επέμβαση επί της ανταγωνιστικότητας κριθεί επιτυχής, η ασθενής δημοκρατία μας θα πρέπει να θεωρηθεί νεκρή!

Στο πλαίσιο αυτής της εξέλιξης μία "οικουμενική κυβέρνηση" - που κυοφορείται αυτή την περίοδο από πολλούς εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες - δεν θα εμποδίσει αυτόν τον θάνατο, αλλά μάλλον θα αποσκοπούσε στο να τον διασκεδάσει.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΩΤΕ ΚΟΥΤΟΧΟΡΤΟ :


Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έχει : το κύριο επιτόκιο αναχρηματοδότησης στο 0%, το επιτόκιο οριακής χρηματοδότησης στο 0,25% και το επιτόκιο καταθέσεων στο -0,40%. Η ΕΚΤ λοιπόν, αντί να μας δανείσει με μηδενικό επιτόκιο, μας …συνέστησε, λέει, να βγούμε στις αγορές, αναπαλαιώνοντας ομόλογο του 14 στο 102,6% της ονομαστικής του αξίας. 

Αυτό σημαίνει πρώτον ότι θα επιβαρυνθούμε το 2,6% στο δημόσιο χρέος και δεύτερον τα χρήματα που θα εισπράξουμε θα είναι κλάσμα αυτών που ακούτε, αφού, το μισό σχεδόν του ομολόγου, απλά, καλύπτεται από την ανταλλαγή ομολόγων του 2014. 

Με λίγα λόγια δανειζόμαστε ένα ποσό από τις "αγορές" (στις οποίες, αν δεν το ξέρετε, συμμετέχουν ΤΥΧΑΙΑ και οι δικές μας τράπεζες και η ΕΚΤ…(!?)) με 4,625 % και τελικά παίρνουμε μικρό κλάσμα του ποσού (3 δις λέει ψευδώς η κυβέρνηση) το οποίο στη συνέχεια δίνουμε στους ίδιους δανειστές (στις αγορές δηλαδή) ενώ αυτοί δανείζουν με μηδενικό σχεδόν επιτόκιο. 

Ξαφνικά, παρά τη συγκυρία που θέλει χαμηλότατα επιτόκια δανεισμού η Ελλάδα – εκβιαζόμενη προφανώς από τις ύαινες της "ΕΕ" – τρελάθηκε και βγήκε στις αγορές να κάνει… πρωταθλητισμό στα επιτόκια δανεισμού, αγοράζοντας ακριβότερο χρήμα ,επιβαρύνοντας το δημόσιο χρέος της και δίνοντας ευκαιρία στους τραπεζίτες στις αγορές δηλαδή να βουλώσουν κάποια από τις αβούλωτες τρύπες του κοπανιστού αέρα που παράγουν για χρήμα και έτσι να καθυστερήσουν λίγο περισσότερο, τη νομοτελειακή κατάρρευση του συστήματος ! 

Αφού ο τσίπρας θέλει να κρατηθεί πάση θυσία στην εξουσία, εμφανίζοντας την μπάφα της εξόδου στις αγορές, ως επιστροφή στην… κανονικότητα, γιατί να μην τον αναγκάσουν να χρεωθεί και άρα να αποδυναμωθεί περισσότερο και αυτοί να οικονομήσουν "λίγα" ακόμη στην αργή και βασανιστική πορεία προς την ολοκληρωτική κλοπή του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της Ελλάδας ;

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ "ΑΡΙΣΤΕΡΑ" ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ, ΠΑΡΑ Η 5η ΦΑΛΑΓΓΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΔΙΕΘΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ !

ΑΠΙΘΑΝΑ ΣΤΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΕΞΟΦΘΑΛΜΑ ΚΟΛΠΑ, ΟΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΠΑΤΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΛΑΟ ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΛΗΡΗ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΠΙ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΜΑΚΡΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ - Σ΄ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΝΑΙ ! - ΕΧΟΥΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΕΝΙΚΑ.

Ακριβές ιστορίες επιτυχίας....

"Όλα εδώ πληρώνονται", συνήθιζε να λέει ο κυρ Αντρέας - και αυτός δεν ήξερε τίποτε άλλο παρά το τι είναι και πώς λειτουργεί η αγορά, ο προμηθευτής και ο πελάτης, το χοντρεμπόριο και το λιανεμπόριο.
Δεν μου άρεσε η φράση αυτή του πατέρα μου. Ανατρίχιαζα όταν την εκστόμιζε. Άλλα μάθαινα στο σχολείο, άλλα διάβαζα στις ρομαντικές ιστορίες και ιδεολογίες των άλλων. Δεν είχα καταλάβει ακόμη πως ο μοναδικός ρομαντισμός της αγοράς αποκρυσταλλώνεται αποκλειστικά σε αυτή τη φράση: "Όλα εδώ πληρώνονται"!
Αυτό και μόνον αυτό διαμορφώνει την αίσθηση και πρακτική της ηθικής στην κατά τα άλλα αήθη αγορά.
Ωστόσο, ο κύριος Τσίπρας χθες πλήρωσε κάτι παραπάνω - από το "όλα εδώ πληρώνονται". Ήταν βλέπεις πολύ μεγάλη η ανάγκη του για επιτυχή έκδοση του πενταετούς ομολόγου, μια και απέτυχε απολύτως στο κεντρικό αφήγημα του χρέους και των υποστηρικτικών σε αυτό επιμέρους αφηγημάτων περί ρευστότητας και μέτρων εσωτερικής υποτίμησης και δημοσιονομικών περικοπών έναντι χρηματοπιστωτικών ελαφρύνσεων και δομικών επενδύσεων.
Αγωνιούσε ο πρωθυπουργός μας για μια ιστορία επιτυχίας και πλήρωσε ακριβά εκείνους τους παράγοντες της αγοράς που (επέλεξε) κατασκευάζουν "επιτυχημένες εκδόσεις ομολόγων". Αν συνυπολογίσεις προμήθεια (φανερή και κρυφή - επικοινωνιακής υποστήριξης) και πραγματικό κόστος δανεισμού, θα διαπιστώσεις πως ενώ το επιτόκιο εμφανίζεται ελαφρώς μειωμένο σε σχέση με την παρωδία εξόδου στην αγορά του 2014, το συνολικό κόστος είναι ελαφρώς αυξημένο. Με τη διαφορά μεταξύ του επιτοκίου του ελληνικού πενταετούς ομολόγου που εκδόθηκε χθες και του αντίστοιχου γερμανικού να διαμορφώνεται στις 4,81 μονάδες, έναντι 4,41 μονάδων που ήταν η αντίστοιχη διαφορά του επιτοκίου του ομολόγου του 2014.
Άρα, όσοι αγόρασαν χθες ή αντάλλαξαν το ομόλογο που λήγει τον Απρίλιο του 2019 με το νέο, θα έχουν λόγους να ανοίγουν σαμπάνιες σήμερα, με την κυβέρνηση να εκτοξεύεται από αυτές σαν φελλός! Κατασκευάστηκε πράγματι μια ιστορία επιτυχίας για την ελληνική κυβέρνηση με καλό κέρδος για τους λομπίστες και την κλειστή ομάδα των επενδυτών της συγκεκριμένης εκδόσεως.
Πρόκειται, αναγνώστη μου, για άλλη μια ακριβή ιστορία επιτυχίας, μιας ακόμη κυβέρνησης της ελληνικής κρίσης, η οποία διαφέρει πρακτικά από τις προηγούμενες μόνον σε ό, τι αφορά στο κόστος για τον ελληνικό λαό: Καταλήγει να κάνει τελικώς ότι έκαναν οι προηγούμενοι με μεγαλύτερα, ωστόσο, έξοδα και αντίστοιχα αυξημένα κέρδη για όσους επενδύουν στις επιτυχίες της.
Τελικά είναι επικερδέστερο φαινόμενο για τους λομπίστες και τους επιτήδειους θεσμικούς επενδυτές της χρηματαγοράς η αριστερά στην εξουσία, από ότι η κεντροδεξιά ή η κεντροαριστερά. Οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συμφέρουν και βολεύουν καλύτερα. Αυτό θέλησε να δείξει στην αγορά ο Αλέξης Τσίπρας και ως προς αυτό έχει πράγματι πραγματοποιήσει σημαντικά βήματα επιτυχίας, ή με άλλους όρους, σημαντικά βήματα πολιτικής διείσδυσης.
Μόνον που τα απλά μαθήματα προσαρμογής στην σύγχρονη χρηματαγορά μιας παιδαριώδους και όχι σοβαρής μεταρρυθμιστικής αριστεράς κοστίζουν ακριβά. Έχει μεγάλο κόστος για τον ελληνικό λαό η υπόθεση ενηλικίωσης - που κάποιοι εσφαλμένα αποκαλούν "ρεαλιστική στροφή Τσίπρα" - της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Όλα εδώ πληρώνονται, λοιπόν, αλλά το κόστος διαμορφώνεται κάθε φορά διαφορετικά. Ο βαθμός ανωριμότητας, επιπολαιότητας και τυχοδιωκτισμού ορίζει τελικώς το πραγματικό κόστος οποιασδήποτε προσαρμογής. Μόνον που σήμερα την προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ πληρώνει ακριβά ο ελληνικός λαός, ενώ αύριο θα "πληρώσει" ανάλογα με πολιτικό και οικονομικό αντίτιμο η προοδευτική κοινωνία, η οποία παραβλέποντας πολλά, πίστεψε για μια στιγμή πως ψηφίζει κάτι διαφορετικό και κάποιους διαφορετικούς, για να κυβερνήσουν διαφορετικά, κτίζοντας μια λιγότερο υποκριτική και περισσότερο δημοκρατική νέα μεταπολίτευση μέσα από την μακρά οικονομική κρίση της χώρας.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Μνημείο στον Άγνωστο Ιδιώτη


Τιμής Ένεκεν στους αφανείς ήρωες της Ιδιωτικής Οικονομίας που έπεσαν από πλείστες αιτίες συσχετιζόμενες με την Οικονομική κρίση, ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ - κατ’ αντιστοιχία των συζητήσεων περί Μνημείων, Μνημόσυνων και Μνημονίων - το εικονιζόμενο έργο να στηθεί στην οδό Ερμού, συμβολικά στο κέντρο του Εμπορικού δρόμου για να θυμίζει όλους αυτούς που:
  • έλιωσαν και λιώνουν τα κορμιά και τις ψυχές στα βαριά ωράρια των μαγαζιών, στις αλυσίδες και στα καταστήματα, στα ταξί και στις μικρές επιχειρήσεις…
     
  • έθεσαν και θέτουν την υγεία τους σε άμεσο κίνδυνο για ένα πικρό μισθό χωρίς εξασφαλίσεις και χωρίς εγγυήσεις…
     
  • έκαψαν και καίνε τη χαρά της ξεκούρασης στα λιοπύρια του καλοκαιριού, δουλεύοντας σκληρά για να κρατήσουν το σπίτι τους όρθιο, για μια αξιοπρέπεια, για έναν καλώς εννοούμενο εγωισμό χωρίς να περιμένουν επιδόματα και ωφελήματα ειδικού τύπου…
Προτείνουμε το εικονιζόμενο έργο να στηθεί στην οδό Ερμού, συμβολικά στο κέντρο του Εμπορικού δρόμου για να θυμίζει όλους:
  • τους άνεργους που δε βρήκαν στον ήλιο μοίρα γιατί δεν είχαν μπάρμπες στην Κορώνη και δεν είχαν ποτέ διαπραγματευτική δύναμη…
     
  • όσους μόχθησαν και μοχθούν για να ικανοποιήσουν τις δίκαιες και άδικες απαιτήσεις των πελατών χωρίς να απολαμβάνουν ειδικό καθεστώς με τη Δαμόκλειο Σπάθη της απόλυσης πάνω απ’ τα κεφάλια τους…
     
  • τις συζύγους που είδαν τον άνθρωπό τους να πέφτει την ώρα της δουλειάς από ένα πρόβλημα υγείας, αυτόν που το ’χε παρακάνει για να τα βγάλει πέρα…
     
  • τους συζύγους που είδαν τη γυναίκα τους να πιέζεται να φέρει βόλτα τις απαιτήσεις του σπιτιού και τα παιδιά για μια σκληρή μικρή καριέρα στην άγρια πιάτσα της ιδιωτικής Οικονομίας…
     
  • τις γυναίκες που δεν είδαν άσπρη μέρα στην εγκυμοσύνη τους και δούλευαν μέχρι το τελευταίο λεπτό, χωρίς νομικά παράθυρα διεξόδου…
     
  • όσους πόνεσαν επί χρόνια στα μαρμαρένια αλώνια της επιχειρηματικότητας για να βρεθούν χρεωκοπημένοι από φόρους και εισφορές…
     
  • τους ιδιώτες που είχαν όνειρα και τα είδαν να μηδενίζονται μέσα στα μνημόνια που τους θεώρησαν φοροφυγάδες και αλητήριους…
     
  • τα υποζύγια που στηρίζουν τα προνόμια όσων είχαν τη δύναμη της οργανωμένης πίεσης… 
     
  • όλους αυτούς που κάθε αύξηση στο εισόδημά τους είχε και έχει συνοδευτεί από Αίμα, Ιδρώτα και Άγχος πραγματικό που σου τρώει τα σωθικά…
     
  • εκείνους που άκουσαν το μαζί τα φάγαμε με απορία γιατί πάντοτε πάλευαν στη φουσκοθαλασσιά και εύκολο ψωμί δεν είδαν… 
     
  • τα μικρά παιδιά που δεν έβλεπαν και δε βλέπουν τους πατεράδες τους επειδή αυτοί βαράνε τα 12ωρα για την επιβίωση χωρίς να περιμένουν κάποιο ανταποδοτικό όφελος…
     
  • τους συνανθρώπους μας που έφυγαν μέσα στην απόγνωση όταν η ζωή τους ξεφτιλίστηκε, χωρίς ποτέ να δούνε κάποιον να παλεύει για τα δικά τους δίκαια στις διαδηλώσεις…
Σ’ όλους αυτούς που αυτήν τη στιγμή που μιλάμε παλεύουν σαν τα κακά σκυλιά να πληρώσουν τα χαράτσια και φθείρουν την ύπαρξή τους για μια απλή επιβίωση χωρίς καν την ελπίδα διακοπών και αργιών.
Είναι πολλοί αυτοί που υποφέρουν, είναι πάρα πολλοί αυτοί που χάθηκαν στο βωμό του Χρέους που άλλοι δημιούργησαν. Και ενώ στη ζωή τους ποτέ δεν πέρασαν καλά, ποτέ δεν είδαν προνόμια και οφέλη, έχουν βρεθεί να πληρώνουν κάθε μέρα χωρίς να φταίνε.
Γιατί όσοι αγάπησαν την περηφάνια τους και κυνήγησαν τη χίμαιρα έφαγαν χτυπήματα που δε χωνεύονται … και ακόμη περισσότερο σήμερα τρώνε ΒΡΩΜΙΚΟ ΨΩΜΙ.
Για όλους αυτούς στην οδό Ερμού του Εμπορίου και της ιδιώτευσης το σύμβολο να στηθεί ως μέγα Μνημείο σε ανάμνηση όσων πέρασαν οι καθημερινοί αυτοί άνθρωποι - εκατομμύρια τον αριθμό - στην Ελλάδα των Ταξικών διακρίσεων, όπου αν ιδιωτεύεις είσαι όχι μόνο στην πρώτη γραμμή του χαρακώματος αλλά και στοχευμένο υποζύγιο που πληρώνει τα πολιτικά παιχνίδια του Πολιτικού Κόστους!!!

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates