Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βρετανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βρετανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο Θάνατος της Αμερικανικής και Βρετανικής Αποικιοκρατίας

Martin Sieff ,The Strategic Culture Foundation,Zero Hedge, 08/06/2018

[Συγγραφέας, Ιστορικός, δημοσιογράφος με πείρα τριών δεκαετιών σε επιτελικές θέσεις του πρακτορείου Γιουνάϊτετ Πρες και των Ουάσιγκτον Τάϊμς, και ανταποκριτού σε 70 χώρες και 24 πολέμους, ο συντάκτης του άρθρου είχε προαναγγείλει την πτώση του κομμουνισμού και την διάλυση της Σοβιετικής ΄Ενωσης, την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, την κρίση της Γουώλ Στρητ του 2008,την στρατηγική συμμαχία Ρωσίας-Κίνας και την
τιμωρητική ρωσική αντεπίθεση στη Γεωργία.
Το πιο συζητημένο βιβλίο του είναι «Κύκλοι της αλλαγής: Οι Τρείς Μεγάλοι Κύκλοι της Αμερικανικής Ιστορίας και η Ερχόμενη Κρίση που θα Οδηγήσει στον Τέταρτο».]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Tο γιγάντιο πρόγραμμα της επαναποικιοποίησης του κόσμου άρχισε με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ρέιγκαν, με την πρόθυμη υποστήριξη της Βρετανίδας πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ το 1981 και στα επόμενο 20 χρόνια φάνηκε να σαρώνει τα πάντα μπροστά του.



Αλλά τώρα βλέπουμε ότι η συγκρότηση της Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης και οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στην Νέα Υόρκη σημάδεψαν το γύρισμα της παλίρροιας.
Από τότε ένα υπέρ-φιλόδοξο πρόγραμμα καταστροφής και ανοικοδόμησης σειράς εθνών που ξεκίνησε από την Ουάσιγκτον και υιοθετήθηκε πρόθυμα από τους κύριους δυτικούς συμμάχους της έχει καταρρεύσει θεαματικά.
Σαν αναβίωση από τους Μύθους του Αισώπου, η σφύρα της αμερικανικής αφηνιασμένης εξουσίας, παρακινούμενης από νέο-συντηρητικούς και νέο-φιλελεύθερους μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, εξάντλησε τους Δυτικούς χειριστές του όπλου , αντί τους στόχους τους.
Η αλόγιστη προσφυγή στην αδιάκριτη στρατιωτική βία στις αμερικανοκίνητες εισβολές στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, όσο και οι επακόλουθες εκστρατείες για την ανατροπή των καθεστώτων της Συρίας και της Λιβύης δημιούργησαν απροσδόκητες συνέπειες, ανάλογες με του Νεύτωνα τον Τρίτο Νόμο της Κίνησης: Κάθε δράση συνεπάγεται μιαν Ίση και Αντίθετη Αντίδραση.
Παρά ταύτα, η αμερικανική και Δυτική εμπιστοσύνη στο θρίαμβο της ιδεολογίας του φιλελευθερισμού, του ελεύθερου εμπορίου και των δημοκρατικών αρχών παρέμεινε ανεπηρέαστη από τα σωφρονιστικά μαθήματα  της ανυπότακτης διεθνούς πραγματικότητας. Το μεγάλο ξύπνημα της Δυτικής Ιμπεριαλιστικής και καπιταλιστικής αποφασιστικότητας που σάλπισε ο Ρέιγκαν και εγκολπώθηκαν οι πιστοί λογχοφόροι του, Θάτσερ και διάδοχοί της πρωθυπουργοί της Βρετανίας, συνεχίστηκε αμείωτο. Μέχρι το 2016.
Δυο γεγονότα που σημαδεύουν εποχή συνέβησαν εκείνο τον χρόνο:
Ο Βρετανικός λαός, προς μεγάλην έκπληξη σχεδόν όλων των ηγετών του, των ειδημόνων και των αυτόκλητων Πλατωνικών οδηγών και των «γνωστικών», ψήφισε Brexit. Επέλεξε, με μικρή αλλά αποφασιστική πλειοψηφία 52-48 να εγκαταλείψει την 28μελή Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Οι ρωγμές και το χάος που τέθηκαν σε κίνηση με αυτό το μοιραίο αποτέλεσμα μόλις έχουν αρχίσει την διαβρωτική δράση τους μέσα στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα της Ευρώπης.
Δεύτερο, ακόμη εκπληκτικότερο, ο Ντόναλντ Τραμπ εκλέχτηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ, προκαλώντας την ξέφρενη λύσσα του «Βαθιού Κράτους», το οποίο συνεχίζει ακούραστο τις αμείλικτες και μανιώδεις προσπάθειές του να τον ανατρέψει.
Ωστόσο τα κίνητρα των εικοσάδων εκατομμυρίων Αμερικανών που ψήφισαν τον Τραμπ ήταν ξεκάθαρα: Επέλεξαν τον Αμερικανικό Εθνικισμό αντί της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν αηδιασμένοι από τα έκδηλα αποτελέσματα  των χρόνων της μεταπολεμικής αμερικανικής παγκόσμιας αυτοκρατορίας, που τόσο υπεροπτικά και ανέμελα άφησε την αμερικανική βιομηχανία και κοινωνία να φθίνει, για το υποτιθέμενο υπέρτερο αγαθό της Παγκόσμιας Ηγεσίας.
Μιάμιση δεκαετία ατέλειωτων, άκαρπων, υπέρ-δαπανηρών πολέμων στον κόσμο, που άρχισε με τον μάταιο και ανόητο Τζωρτζ Μπους και συνεχίστηκε με τον υπάκουο και επιπόλαιο Μπάρακ Ομπάμα, προώθησε αυτήν την διαδικασία της κόπωσης και της απόρριψης.
Δυο χρόνια μετά την εκλογή του Τραμπ και της ψήφου του βρετανικού λαού για το Brexit, η μεγάλη φόρα της Δύσης, μετά την πτώση της Σοβιετικής ΄Ενωσης έχει έκδηλα ανακοπεί. Τώρα οι ΗΠΑ είναι εξαντλημένες και το ΝΑΤΟ είναι ένα κέλυφος άδειο –μια χάρτινη Τίγρη, αν προτιμάτε. Γιατί συμβαίνει αυτό και μπορεί άραγε να αναστραφεί;
Το ελεύθερο εμπόριο δεν ήταν ποτέ η παγκόσμια πανάκεια όπως καταγέλαστα υποστηριζόταν πως είναι 240 χρόνια από τότε που ο ΄Ανταμ Σμιθ δημοσίευσε τον Πλούτο Των Εθνών. Αντίθετα, τα ψυχρά αμείλικτα γεγονότα της οικονομικής ιστορίας δείχνουν καθαρά πως οι προστατευτικοί δασμοί για την εξασφάλιση της τοπικής βιομηχανίας και επωφελών θετικών ισοζυγίων πληρωμών χάρις στις εξαγωγές είναι ο σωστός δρόμος για την οικονομική ανάπτυξη και για σταθερή εθνική ισχύ και πλούτο.
Η ιδέα ότι η Δημοκρατία – τουλάχιστον υπό την στενή, εξαιρετικά στοιχημένη, χειραγωγούμενη και ασυνεπή μορφή που εφαρμόζεται στις ΗΠΑ- είναι κάποιο είδος γενικής εγγύησης για ευτυχία, εθνική σταθερότητα και ανάπτυξη έχει επίσης κατ’ επανάληψη διαψευστεί.
Αντίθετα Δυτικά δημοκρατικά κράτη έπεσαν στον ίδιο διανοητικό λάκκο που παγίδευσε και τελικά κατέστρεψε την Σοβιετική ΄Ενωση. Εξαπέλυσαν μια παγκόσμια ιδεολογική σταυροφορία και πέταγαν πλούτο και αγαθά μέσα σ’ αυτόν, παραμελώντας την ευημερία και την πρόοδο των δικών τους εθνικών οικονομιών και πληθυσμών.
Και μακριά από του να φέρνουν την αιώνια και παγκόσμια ειρήνη – το δελεαστικό ιερό δισκοπότηρο κάθε επικίνδυνου χαζού ιδεαλιστή, από τον Ζαν-Ζακ Ρουσώ και τον Ιμάνουελ Καντ- αυτές οι πολιτικές έφεραν μόνον αποτυχία, πικρία και αυξανόμενους αριθμούς νεκρών στρατιωτικών στις χώρες που τις εφάρμοζαν.
Εφέτος, νέες πέφτουν σφυριές, σε συνέχεια της παράδοσης Ρέιγκαν-Θάτσερ για αναγέννηση μιας άγγλο-αμερικανικής ηγεσίας και κυριαρχίας στον πλανήτη.
Οι ίδιοι οι Βρετανοί εξόφθαλμα απέτυχαν να ανακαλύψουν κάποιες ασφαλείς ή ακόμη και πιθανές οικονομικές προοπτικές για το μέλλον τους στον κόσμο όταν αποχωρήσουν από την Ε.Ε. Το Ιράκ, η Συρία, το Αφγανιστάν και η Λιβύη παραμένουν ερειπωμένες κοινωνίες, τσακισμένες από τους συνεχείς βομβαρδισμούς που τους επιδαψίλευσε η Δυτική ευσπλαχνία και ο ιερός σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην δημοκρατία.
Τώρα η Ινδία και το Πακιστάν –δυο αγγλόφωνες δημοκρατίες και μέλη της κάποτε με βρετανική ηγεσία Κοινοπολιτείας των Εθνών, ακόμη τόσο προσφιλούς στην ηλικιωμένη καρδία της Βασίλισσα Ελισάβετ της Β΄- επέλεξαν να θάψουν τον υπαρξιακό ανταγωνισμό τους και να ενταχτούν μαζί στην Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης –επιβεβαιώνοντας ότι αυτή είναι η πρώτη  και κατά πολύ ισχυρότερη συμμαχία ασφάλειας στον πλανήτη.
Αυτές οι εξελίξεις, για να προσφύγουμε σε μια εύγλωττη φράση του Αμερικανού Προέδρου Τόμας Τζέφερσον πριν δύο αιώνες, είναι πολύ σοβαρές προειδοποιήσεις. Είναι μπάλες φωτιάς μέσα στην νύχτα. Προειδοποιούν την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο ότι η εύκολα αισιόδοξη ορμή «πάντα μπροστά και επάνω» για την αναμόρφωση  όλης της ανθρωπότητας στα δικά τους χαρακτηριστικά πρέπει να εγκαταλειφτεί.
Ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Βρετανία είναι πια έστω και κατά προσέγγιση κοινωνικά ενωμένες όπως άλλοτε. Και οι δυο έχουν ανάγκη να στραφούν προς τα έσω για να λύσουν τα δικά τους προβλήματα και να εγκαταλείψουν την φαντασιακή επιδίωξη να αποκαταστήσουν την παγκόσμια κυριαρχία που ο Ρέιγκαν και η Θάτσερ ξεκίνησαν πριν περίπου 40 χρόνια.
Και καλύτερα να κινηθούν γρήγορα. Του Τζέφερσον η πύρινη μπάλα απειλεί και ο χρόνος της κλεψύδρας τελειώνει.

Ποιο Ηθικό Ανάστημα ΄Εχουμε Μετά Από Αυτό το ΄Ονειδος; Και θα ξαναμπούμε σε έναν ηλίθιο πόλεμο σαν άβουλοι αυλικοί;


του Peter Hitchens * Tue, May 15, 2018

Τυπικοί Ρώσοι, έ.. ; Απάγουν έναν άνδρα και την έγκυο γυναίκα του μέρα-μεσημέρι, και έπειτα τους κρύβουν σε μια μυστική φυλακή σε ένα ασιατικό αεροδρόμιο, όπου διαθέτουν μιαν σκοτεινή επιρροή.
Και εκεί αρχίζουν να τους βασανίζουν. Παρά το γεγονός ότι αυτή είναι εξόφθαλμα έγκυος, την αλυσοδένουν σ’ ένα τοίχο και της καλύπτουν το κεφάλι με μια κουκούλα, για πέντε μέρες.
Στην συνέχεια την τυλίγουν ολόκληρη, από την κεφαλή μέχρι τα δάκτυλα των ποδιών, με συγκολλητική ταινία και ενώ αυτή βρίσκεται σε αγωνία γιατί ένα μάτι της έχει κολληθεί ανοιχτό, τους μεταφέρουν και τους δύο στην Συρία ώστε να μπορούν να βασανιστούν πιο εμπεριστατωμένα επί αρκετά χρόνια.
Μαζί με τους δυο αλυσοδεμένους κρατούμενους έρχεται και ένα Δελτίο Παράδοσης από τον αρχηγό της ρωσικής κατασκοπίας στον Σύρο αρχικατάσκοπο: «Αυτό είναι δείγμα της θαυμαστής συνεργασίας μας.»

Αυτή είναι η εμετική συμπεριφορά που μας έμαθαν να περιμένουμε από το Κρεμλίνο.                                                        
Μόνο πως έχω αλλάξει κάποιες λεπτομέρειες. Αποστολέας δεν ήταν το Κρεμλίνο. Η πραγματική ιστορία αφορά την βρετανική μυστική υπηρεσία ΜΙ6 και τους συμμάχους μας στην αμερικανική CIA. Και ο άνδρας που βοηθήσαμε στην απαγωγή του, ο Abdel Belhaj δεν στάλθηκε στην Συρία, αλλά στην Λιβύη, τον δικτάτορα της οποίας τότε φλερτάραμε.
΄Ολες οι λεπτομέρειες αυτής της ακατανόμαστης, παράνομης επιχείρησης είναι γνωστές και μη επιδεχόμενες  διάψευση. Διέφυγαν την μυστικότητα μόνο χάρις στο γεγονός ότι μια ομάδα πολιτοφυλάκων σκόνταψε σ’ ένα πάκο χαρτιά σε εγκαταλειμμένο γραφείο της Τρίπολης.
Η (βρετανική) κυβέρνηση ομολόγησε την αλήθεια, απολογούμενη γι’ αυτά και έγραψε μια μεγάλη επιταγή ( για πολύ σκληρά κερδισμένα λεφτά φυσικά), στην σύζυγο του κ. Μπελχάζ, την Φατίμα Μπουντσάρ. Δεν αποπειράθηκε καν κανείς να διαψεύσει, μολονότι οι υπεύθυνοι υπουργοί της τότε (2004) εργατικής κυβέρνησης φαίνεται να δυσκολεύονται να θυμηθούν αυτό το επεισόδιο.
Πολλά μπορεί να σκεφτεί κανείς γι’ αυτήν την ιστορία, όπως το εάν όσοι αναμίχθηκαν, πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί, θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν κάποιο είδος δικαιοσύνης. Αλλά δεν θα ενθάρρυνα πολλές ελπίδες.
Αυτό που θέλω να πως είναι το εξής. ΄Ολο το σημερινό μας μένος εναντίον της Ρωσίας και της Συρίας έχει σαν βάση εξόρμησης την  υποθετική ηθική υπεροχή μας. Αλλά διαθέτουμε πράγματι τέτοιαν ηθική υπεροχή, όταν αρπάζουμε ανθρώπους και τους στέλνουμε σε τυράννους για να τους βασανίσουν; Επομένως δεν θα έπρεπε να πάψουμε να παριστάνουμε πως η εχθρότητά μας κατά της Ρωσίας και της Συρίας έχει υψηλά κίνητρα –και να εξηγήσουμε ποια σε αυτήν την περίπτωση είναι τα πραγματικά κίνητρά μας;
΄Η μήπως ντρεπόμαστε γιατί τα κίνητρά μας είναι το ίδιο ελεεινά όπως το απαίσιο επεισόδιο Μπελχάζ;
Είναι βέβαιο πως από πριν την εισβολή στο Ιράκ το 2003, την οποία τα περισσότερα μέλη της σημερινής κυβέρνησης υποστήριζαν, αυτή η χώρα συμμετείχε στις πιο φρικώδεις πράξεις, πολλές από τις οποίες πιθανότατα θα παραμείνουν για πάντα μυστικές.
Παραδόξως, πολλές από αυτές τις απαγωγές και πολλή από αυτή την συνενοχή σε ακατανόμαστα βασανιστήρια δικαιολογείτο από την ηθική αποστροφή μας κατά της Αλ Κάϊντα, το ισλαμιστικό κίνημα με το οποίο τώρα συνεργαζόμαστε στην Συρία.
Μπορεί βέβαια να επιχειρηματολογήσει κανείς ότι η εισβολή στο Ιράκ ήταν το βαρύτερο πολιτικό σφάλμα της εποχής μας, με δεύτερο στην σειρά την επίθεση του Ντέϊβιντ Κάμερον στην Λιβύη.
Και τώρα σπεύδουμε προς ένα σοβαρό πόλεμο στην Μέση Ανατολή, συρόμενοι από του λουράκι αυτού του περίεργου, προφανώς ανισόρροπου τύπου, του Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου η  πλήρης, μορφασμών, σπασμών και ματαιοδοξίας παράσταση το βράδυ της Τρίτης ήταν το πιο τρομαχτικό θέαμα που έχω δει στην ζωή μου. Μπορούσε να δει κανείς καθαρότερα ότι μας βλέπει όχι σαν συμμάχους αλλά σαν λακέδες;
Και γιατί να μην μας βλέπει έτσι όταν συνεργαζόμαστε με την CIA σε δουλειές σαν αυτήν;
Μια ευπρεπής βρετανική κυβέρνηση θα είχε πάψει τέτοιου είδους συνεργασία, οσεσδήποτε μικροπεριποιήσεις και χάδια στην κεφαλή μπορεί να προσφέρονται σε αντάλλαγμα. Και μια σοβαρή βρετανική κυβέρνηση θα όφειλε να κάνει στην άκρη από τις πολιτικές πολέμου στην Μέση Ανατολή, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν μόνο σε περισσότερη φρίκη, βασανιστήρια και οδύνη.


* Ο Πήτερ Τζόναθαν Χίτσενς είναι ΄Αγγλος συγγραφέας και δημοσιογράφος, εργάσθηκε ως ανταποκριτής στην Μόσχα και στην Ουάσιγκτον, είναι κόλουμνιστ στην Mail of Sunday,  σχολιαστής στη τηλεόραση, και έχει δική του ιστοσελίδα. «Η κατάργηση της Βρετανίας», «Η Ιστορία του Εγκλήματος» και «Η Κατάργηση της Ελευθερίας» είναι τα πιο συζητημένα από τα έξη βιβλία του. ΄Εχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες και είναι ο νεότερος αδελφός του συγγραφέα Κρίστοφερ Χίτσενς, υπέρμαχου του αγώνα της Κύπρου και Βιογράφου αποδόμησης του μύθου Κίσινγκερ.

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

'Κόψανε" στον αέρα τον ¨Αγγλο στρατηγό που ισχυρίστηκε ότι δεν είχελόγο ο Άσαντ να κάνει χρήση χημικών τώρα που νικάει


Ένα από τα πιο άγαρμπα «κοψίματα» σε ζωντανό τηλεοπτικό χρόνο έκανε παρουσιάστρια βρετανικής εκπομπής του Sky News.

Καλεσμένος της εκπομπής (σ.σ. έγινε πριν από τα αεροπορικά χτυπήματα) ήταν ο στρατηγός εν αποστρατεία Τζόναθαν Σο, πρώην επικεφαλής των βρετανικών δυνάμεων στο Ιράκ.

Ο έμπειρος στρατιωτικός «τόλμησε» να πει ότι ο Άσαντ νικάει στη Συρία και δεν έχει συμφέρον να πραγματοποιήσει επίθεση με χημικά όπλα και αυτό που εισέπραξε ήταν ένα μεγαλοπρεπές «κόψιμο» από την εκπομπή.

«Συγγνώμη έχουμε κι άλλον που περιμένει, θα πρέπει να σταματήσουμε εδώ», είπε η παρουσιάστρια προς τον αποσβολωμένο πρώην στρατιωτικό.

Σκηνοθετημένη η Δηλητηρίαση Σκρίπαλ Υποστηρίζει η Ρωσία


του Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ, σε σημερινές δηλώσεις του  χαρακτήρισε για πρώτη φορά απερίφραστα ως βρετανική «προβοκάτσια» (σκευωρία)την υπόθεση της δηλητηρίασης του πρώην διπλού πράκτορα Σκρίπαλ και της Κόρης του, που αποτέλεσε το έναυσμα του νέου κύματος  αντιρωσικής πολεμικής στο ατλαντικό στρατόπεδο και σαρωτικές απελάσεις Ρώσων διπλωματών από χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Ο Σεργκέι Λαβρώφ είπε πως απόδειξη ότι πρόκειται για προβοκάτσια αποτελεί η αδυναμία της Βρετανίας να απαντήσει στα ερωτήματα που της έχουμε θέσει γι’ αυτήν την υπόθεση. «Τελικά όμως θα υποχρεωθεί να απαντήσει», προειδοποίησε αινιγματικά ο Ρώσος υπουργός, σε δηλώσεις που μεταδίδει στα δελτία του το διεθνές τηλεοπτικό δίκτυο Russia Today.
Προηγουμένως το αμερικανικό ανεξάρτητο οικονομικό πρακτορείο Zero Hedge μετέδιδε τα ακόλουθα στοιχεία ανάπτυξης της ρωσικής αντεπίθεσης στον καταιγισμό βρετανικών ισχυρισμών κατηγορίας, σε εναλλασσόμενες εκδοχές:
Zero Hedge, Newsweek, 4-2-18 Ο Ρώσος Πρεσβευτής στο Λονδίνο Αλεξάντερ Γιακοβένκο δήλωσε ότι η άρνηση της Βρετανίας να ενημερώσει τις ρωσικές αρχές για την δηλητηρίαση του πρώην διπλού πράκτορα Σκριπάλ στις 4 Μαρτίου οδήγησε την Μόσχα στην θέση ότι το έγκλημα διέπραξαν οι ίδιες οι βρετανικές αρχές.


«΄Εχουμε πολύ σοβαρές υπόνοιες ότι αυτή η «προβοκάτσια» διαπράχθηκε από την Ιντέλιτζενς Σέρβις», δήλωσε ο Γιακοβένκο στο ρωσικό τηλεοπτικό δίκτυο ΝΤΒ, προσθέτοντας ωστόσο ότι η Μόσχα δεν έχει απτές αποδείξεις, αλλά η στάση της Βρετανίας αποτελεί ισχυρή αποχρώσα ένδειξη  σε στήριξη αυτής της υπόνοιας.
Ο Γιακοβένκο δήλωσε επίσης ότι Η Βρετανία αποκόμισε αρκετά κέρδη από την δηλητηρίαση –βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα- με την εκμετάλλευση του γεγονότος από την κυβέρνηση,για να ενισχύσει την δημοτικότητά της στο εσωτερικό και να θάψει τους επικριτικούς τίτλους περί την αποτυχία των διαπραγματεύσεών της για καλύτερους όρους  βρετανικής εξόδου από την Ε Ε. Το μακροπρόθεσμο κέρδος                    –είπε ο Ρώσος πρέσβης-  είναι ότι το Λονδίνο σκαρφάλωσε σε θέση κορυφής στην τρέχουσα σύγκρουση της Δύσης με την Ρωσία.
«Οι Βρετανοί διεκδικούν ηγετικό ρόλο στον λεγόμενο «περιορισμό της Ρωσίας». Για να εξασφαλίσει την υποστήριξη της κοινής γνώμης και της Βουλής σε αυτόν τον περιορισμό της Ρωσίας, χρειαζόταν μια σοβαρή πρόκληση. Και οι Βρετανοί ήταν ικανοί να κάνουν μια πραγματικά άγρια πρόκληση για το επιτύχουν», δήλωσε ο Γιακοβένκο.
Ο Σκρίπαλ και η κόρη του δηλητηριάστηκαν στο Σώλσμπερυ με αυτό που κατά την δήλωση των Βρετανών ήταν ένα στρατιωτικής χρήσεως νευροτοξικό παρασκεύασμα, της κατηγορίας τοξινών τύπου Νόβιτσοκ, που επινοήθηκε στην Ρωσία. Ωστόσο ο Ρώσος αντιπρόσωπος στην Οργάνωση για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων δήλωσε στην κρατική τηλεόραση στα μέσα Μαρτίου ότι το στρατιωτικής κατηγορίας νεύρο-τοξικό παρασκεύασμα, που χρησιμοποιήθηκε στην δολοφονική απόπειρα, παρήγαγαν οι ΗΠΑ και η Βρετανία.
«Δεν υπήρξε ποτέ ένα ερευνητικό πρόγραμμα Νόβιτσοκ στη Ρωσία, δήλωσε ο Σούλγκιν στο τηλεοπτικό κανάλι Ρωσία 1, όπως έγραψαν οι Τάϊμς της Μόσχας.» Αλλά στην Δύση ορισμένες χώρες έκαναν μιαν τέτοια έρευνα, που την ονόμασαν Νόβιτσοκ για κάποιο λόγο.»
Μιλώντας στην 87η σύνοδο του Οργανισμού Απαγόρευσης Χημικών Όπλων την Παρασκευή, ο Σούλγκιν υπέδειξε πως πρέπει να αναστραφούν οι αθεμελίωτες κατηγορίες από την Δύση, σε βάρος τηςίδιας. «Μπορεί θαυμάσια η ουσία που χρησιμοποιήθηκε στην δηλητηρίαση των Σκρίπαλ να προήλθε από τα δικά τους αποθέματα», των Βρετανών και των ΗΠΑ, είπε ο Ρώσος Αντιπρόσωπος.

Η Ρωσία Προβάλλει 14 ερωτήματα

Η ρωσική πρεσβεία στο Λονδίνο απέστειλε στο βρετανικό υπουργείο των Εξωτερικών 14 ερωτήματα για την υπόθεση, μεταξύ των οποίων το αίτημα να δηλωθεί εάν δείγματα του νεύρο-τοξικού παρασκευάσματος Νόβιτσοκ είχαν ποτέ παραχθεί στην Βρετανία.
Η Ανακοίνωση της ρωσικής πρεσβείας χαρακτηρίζει το γεγονός που πυροδότησε την τρέχουσα διπλωματική διαμάχη ως «σκευωρία εναντίον της Ρωσίας».
Τα ερωτήματα, στα οποία αναφέρθηκε και ο Σεργκί Λαβρώφ είναι τα εξής.
n  Γιατί η βρετανική άρνηση στις προξενικές αρχές της Ρωσίας του δικαιώματός τους να επισκεφθούν τους δύο Ρώσους πολίτες που υπέστησαν σωματικές βλάβες στην βρετανική επικράτεια;
n  Ποια συγκεκριμένα αντίδοτα και σε ποια μορφή χορηγήθηκαν με ενέσεις στα θύματα; Πως αυτά τα αντίδοτα περιήλθαν στην κατοχή των Βρετανών γιατρών στην σκηνή του εγκλήματος;
n    Με ποια δικαιολογία επελέγη η τεχνική συνεργασία της Γαλλίας στην έρευνα του επεισοδίου, στο οποίο Ρώσοι υπήκοοι ήσαν τα θύματα; Ενημέρωσε η Βρετανία τον Διεθνή Οργανισμό Απαγόρευσης των Χημικών Όπλων για την γαλλική συμμετοχή στην έρευνα; Και ποια σχέση έχει η Γαλλία με περιστατικό που αφορά σε δύο Ρώσους πολίτες στην Βρετανία;
n  ΄Ησαν παρόντες οι Γάλλοι εμπειρογνώμονες κατά την λήψη δειγμάτων βιολογικής ύλης από τους Σεργκέι και Γιούλια Σκρίπαλ; Έγινε από τους Γάλλους εμπειρογνώμονες η μελέτη αυτών των δειγμάτων και εάν ναι σε ποια συγκεκριμένα εργαστήρια; Ποια αποδεικτικά στοιχεία δόθηκαν στους Γάλλους για την διεξαγωγή της έρευνας; Δόθηκαν τα αποτελέσματα της γαλλικής έρευνας στην Γραμματεία του Οργανισμού Απαγόρευσης Χημικών Όπλων;
n  Επί τη βάσει ποιών χαρακτηριστικών διαπιστώθηκε η λεγόμενη «ρωσική προέλευση» της χημικής ουσίας που χρησιμοποιήθηκε στο Σώλσμπερυ;
n  ΄Εχει η Βρετανία δείγματα σύγκρισης και ελέγχου της ουσίας χημικού πολέμου που οι Βρετανοί αποκαλούν Νόβιτσοκ;
n  ΄Εχουν παραχθεί στην Βρετανία αυτά τα δείγματα νευρο-τοξικού όπλου χημικού πολέμου, του ίδιου τύπου με το «Νόβιτσοκ» (κατά την βρετανική ορολογία);
Στα ρωσικά αυτά ερωτήματα, στα οποία, ο Λαβρώφ είπε πως « η Βρετανία θα αναγκασθεί να δώσει απαντήσεις» το Δελτίο του Zero Hedge προσθέτει τις ακόλουθες παρατηρήσεις από την ρωσική ιστοσελίδα Ντουράν:
Οι Βρετανοί που –αντίθετα με τους Ρώσους-έχουν τον έλεγχο του τόπου του εγκλήματος παρουσίασαν σειρά από διαφορετικές θεωρίες όσον αφορά τον τόπο και τρόπο τη «τοξικής επίθεσης».
Γράφτηκε και μεταδόθηκε αλληλοδιάδοχα ότι η τοξική ουσία 1) πετάχτηκε με σπρέϊ στα θύματα από περαστικό, 2) ρίχτηκε επάνω τους από ιπτάμενο ρομπότ, 3) είχε ραντιστεί με αυτό η βαλίτσα που έφερε  η κόρη του Σκρίπαλ από την Ρωσία, 4) είχε ραντιστεί το εσωτερικό του αυτοκινήτου του Σκρίπαλ κα 5) Είχε ραντιστεί η εξώθυρα της κατοικίας του.
Αυτή η τελευταία και τρέχουσα εκδοχή προσφέρεται σε άνετη εκδορά, με πλειάδα ερωτημάτων, με πρώτο και φονικότερο: Πώς ένα θανάσιμο χημικό όπλο ακαριαίας πολιτικής δολοφονίας έδρασε επτά ώρες μετά την επαφή των θυμάτων με την εξώθυρα του σπιτιού τους και μάλιστα αναποτελεσματικά;

Γάλλος Στρατηγός των Μυστικών Υπηρεσιών Αποδομεί τις Βρετανικές Κατηγορίες κατά της Ρωσίας: Η υπόθεση Σκρίπαλ αλήθεια ή ψεύδος;


Général (CR) Dominique Delawarde, Comité Valmy 18-3- 2018

[Ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου την Παρασκευή, μετά ταυτόσημη  γάλλο-γερμανική  πρες κόνφερενς των κ. κ. Μέρκελ και Μακρόν και ενημέρωση από την πρωθυπουργό της Βρετανίας, ανέφερε ότι το Συμβούλιο «συμφωνεί με την εκτίμηση της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου ότι είναι  εξαιρετικά πιθανό (highly likely) ότι η Ρωσική Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την απόπειρα δολοφονίας του Σεργκέι Σκρίπαλ και της κόρης του και ότι δεν υπάρχει άλλη ευλογοφανής εξήγηση».                                                                                    
Δεκάδες άρθρων δημοσιολόγων διεθνούς κύρους εντάσσουν αντίθετα αυτή την ιστορία στην ανθολογία των προπαγανδιστικών μύθων και επιθέσεων πλαστής προέλευσης, επικαλούμενοι σειρά από κραυγαλέα προηγούμενα. Με σαρκαστική διάθεση αντιμετωπίζεται η αναστάτωση και από τους κατοίκους του Σώλσμπερυ, τόπου του εγκλήματος, κατά την σχετική χθεσινή ανταπόκριση στο Zero Hedge (Salisbury, Skripal  And  Novichok : A Locals View, by Tyler Durden,  Fri, 03/23/2018 - 02:00).
Ως απρόσβλητης, ωστόσο, εγκυρότητας, για την ενημέρωση των ενδιαφερομένων για την αλήθεια,  επιλέχθηκε η κρίση ενός κατεξοχήν αρμοδίου, του τέως επικεφαλής των μυστικών πληροφοριών του επιτελείου των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγού  Ντομινίκ Ντελαβάρντ. Ιδού η κατάθεσή του:]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε μιαν υπόθεση εγκλήματος, οποιοσδήποτε σοβαρός  ανακριτής ερευνά όλες τις  δυνατές πιθανότητες ενοχής και δεν περιορίζεται σε μία και μόνη. Η αναζήτηση του κινήτρου του εγκλήματος, προπάντων όταν είναι εκ προμελέτης, πολύ συχνά οδηγεί στην ανακάλυψη του δολοφόνου ή του εντολέα του.

Η Υπόθεση Σκρίπαλ, της οποίας οι διεθνείς πολιτικές επιπτώσεις είναι πολύ σημαντικές, φαίνεται να ορθώνει ενώπιον των  ανακριτικών αρχών, των πολιτικών, των ΜΜΕ και του κοινού έναν αριθμό ερωτημάτων, στα οποία οι απαντήσεις που δόθηκαν έως τώρα δεν είναι πλήρως ικανοποιητικές.
1.- Ποια είναι τα γεγονότα και τα πρώτα αποτελέσματα που αποκάλυψαν οι ερευνητικές αρχές και ερμηνεύθηκαν από τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ για την πληροφόρηση του μεγάλου κοινού;
2.- Η Ρωσία είναι ένοχη;
3.- Εάν δεν είναι ένοχη η Ρωσία, ποιος μπορούσε να έχει ένα ισχυρό κίνητρο και τα μέσα να εκτελέσει μια τέτοια πράξη, προφανώς προμελετημένη;
Η απάντηση σ΄αυτές τις τρεις ερωτήσεις προκαλεί φυσικά και άλλες, για την ανάλυση των διεθνών αντιδράσεων και για τις πιθανές συνέπειες τους.

        1.- Τα γεγονότα και οι αντιδράσεις, πολιτικές και των ΜΜΕ

Στις 4 Μαρτίου 2018 ο Σεργκέι Σκρίπαλ, 66 χρόνων, ένας πρώην συνταγματάρχης των πληροφοριών του ρωσικού στρατού και η κόρη του βρέθηκαν αναίσθητοι κοντά στο εμπορικό κέντρο του Σώλσμπερυ, στην Αγγλία. Στρατολογημένος σαν διπλός πράκτορας από τις βρετανικές υπηρεσίες το 1995 και καταδικασμένος στην Ρωσία σε 13ετή φυλάκιση το 2004, ο κ. Σκρίπαλ εξασφάλισε άσυλο στη Βρετανία το 2010, μετά μιαν ανταλλαγή πρακτόρων πληροφοριών μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Κατά τις βρετανικές αρχές, επρόκειτο για δηλητηρίαση με το αέριο Νόβιτσοκ. Η χρησιμοποίηση της ακριβούς ονομασίας αυτού του μυστηριώδους και υποτιθέμενου θανάσιμου χημικού προϊόντος φαίνεται τουλάχιστον αδέξια.
Η ύπαρξη ενός τέτοιου παρασκευάσματος έγινε γνωστή στην δεκαετία του 1990 από την μαρτυρία ενός και μοναδικού  Ρώσου διαφωνούντος, χημικού του στρατού (83 χρόνων σήμερα), του Μιλ Μιρζαγιάνωφ, που ζει στις ΗΠΑ. Το 2007 εξέδωσε ένα βιβλίο, «Κρατικά Μυστικά», στο οποίο δημοσιεύει κάποιους χημικούς τύπους σε στήριξη των ισχυρισμών του. Εάν ισχύουν όσο υποστηρίζει, τότε η φόρμουλα παρασκευής του Νόβιτσοκ έχει πάψει από το 2007 να είναι ρωσική αποκλειστικότητα και το δηλητήριο θα μπορούσε να παραχθεί από οποιονδήποτε. Οι αποκαλύψεις του Μιρζαγιάνωφ δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ από οποιαδήποτε ανεξάρτητη πηγή ούτε από άλλον Ρώσο αντισοβιετικό.
Επιπλέον, ο Οργανισμός του ΟΗΕ για την απαγόρευση των χημικών όπλων(OIAC), σε έκθεσή του τού 2013, αναφέρει ότι μια επιστημονική επιτροπή απαρτιζόμενη από Βρετανούς, Αμερικανούς, Γερμανούς και Γάλλους αντιπροσώπους ανακοίνωσε πως δεν έχει επαρκείς πληροφορίες για να αποφανθεί για την ύπαρξη και τις ιδιότητες του «Νόβιτσοκ».
Το 2016, ο Δρ. Ρόμπιν Μπλακ, διευθυντής του μοναδικού βρετανικού εργαστηρίου μελέτης χημικών όπλων στο Πόρτον Ντάουν (σημ. μετφ: απέχει 6-8 χιλιόμετρα από τον «τόπο του εγκλήματος»), γράφει σε επιστημονικό περιοδικό Βασιλική Εταιρεία Χημείας): «Οι ενδείξεις ύπαρξης ενός τέτοιου παρασκευάσματος είναι σχεδόν ανύπαρκτες και η ιδιοσυστασία του παραμένει άγνωστη.  (Robin Black. (2016) Development, Historical Use and Properties of Chemical Warfare Agents.)
Επομένως οι Βρετανοί ερευνητές πέτυχαν το κατόρθωμα να εντοπίσουν ένα χημικό παρασκεύασμα,του οποίου η σύνθεση είναι άγνωστη και στο εθνικό τους εργαστήριο ανάλυσης που ειδικεύεται σε αυτόν τον τομέα!
Με την αστραπιαία και περίπου ομόφωνη υποστήριξη των ΜΜΕ, οι Βρετανοί πολιτικοί δεν άργησαν να υποδείξουν την Ρωσία ως ένοχο αυτής «της επίθεσης εναντίον του Ηνωμένου Βασιλείου» και απέλασαν 23 Ρώσους διπλωμάτες. Απέφυγαν ωστόσο να δώσουν ένα δείγμα του «όπλου του εγκλήματος» στον Οργανισμό Απαγόρευσης των Χημικών ΄Οπλων, και αρνήθηκαν να το στείλουν και στην Ρωσία, η οποία ζήτησε τέτοιο  δείγμα προς εξέταση και  πρότεινε στους Βρετανούς την συνεργασία της στην διερεύνηση της υπόθεσης.( Σημ,μετφ: Η Βρετανία είχε υποχρέωση να ανταποκριθεί, βάσει της συμφωνίας που έχει υπογράψει στον Οργανισμό, του οποίου είναι και μέλος.) Γιατί λοιπόν αυτό το κρυφτούλι;
Από πρώτη ματιά, αυτή η υπόθεση δεν μοιάζει  πολύ παστρική. Η πολιτικο-μιντιακή υστερία θυμίζει την «ενορχήστρωση» της υπόθεσης των όπλων μαζικής καταστροφής του Σαντάμ Χουσείν το 2003, αλλά όχι μόνο… Μια παρόμοια υστερία μαινόταν επί έξη εβδομάδες κατά την υπόθεση της Τιμισοάρα (στη Ρουμανία) το 1989, κατά  την ιστορία των θερμοκοιτίδων, από τις οποίες οι κακούργοι στρατιώτες του Σαντάμ άρπαζαν τα βρέφη το 1990, επίσης  με την χρήση χημικών αερίων στην Γκούτα της Συρίας το 2013. Όλες αυτές οι ιστορίες αποδείχτηκαν και ομολογήθηκαν  εκ των υστέρων ως ψέματα, προορισμένα να χρησιμοποιηθούν ως προσχήματα για στρατιωτικές επεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις μιας χώρας και για την ανατροπή της κυβέρνησής της.

2.- Είναι ένοχη η Ρωσία;

Ο Πρόεδρος Πούτιν είναι οτιδήποτε εκτός από ανόητος. Αυτό τουλάχιστον λένε όλοι όσοι τον συνάντησαν, Δυτικοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι.
Αυτός ο πρόεδρος είναι σήμερα φορτικά απασχολημένος με μια σειρά από προκλήσεις και κρίσεις  διεθνούς ευρύτητας που καλείται να λύσει: Την κρίση της Ουκρανίας, την κρίση της Συρίας, την κρίση της Βόρειας Κορέας, την κρίση για την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, είχε και την υποψηφιότητά του στις ρωσικές εκλογές και το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που οργανώνει η χώρα του για τον Ιούνιο κλπ, κλπ.
Στέκεται και ως υπόθεση ότι αυτός, ο τόσο πιεσμένος άνθρωπος, αποφασίζει, 16 μέρες πριν τις ρωσικές προεδρικές εκλογές και ενώ τελεί ήδη υπό ισχυρή Δυτική πίεση για την επίθεση στη Γκούτα (Συρία), να εκτελέσει έναν τέως κατάσκοπο, που ο ίδιος άφησε ελεύθερο το 2010 και που δεν αντιπροσωπεύει πια κανένα κίνδυνο για την Ρωσία, εδώ και πολύ καιρό; Προπάντων όταν ξέρει εκ των προτέρων την  Δυτική πολιτικο-δημοσιογραφική υστερία που θα εξαπολυθεί εναντίον της χώρας του…. και γιατί να επιλέξει αυτή την στιγμή;
Η απάντησή μου είναι  όχι, αυτή η υπόθεση δεν έχει ούτε ένα γραμμάριο αξιοπιστίας και μάλιστα αφαιρεί κάθε αξιοπιστία από εκείνους που την προβάλλουν και μας περνούν για ηλιθίους. (Πολιτικούς και ΜΜΕ.)
Μπορεί μήπως να υποτεθεί ότι κάποια ρωσική υπηρεσία διέφυγε τον έλεγχο του Πούτιν για  να κανονίσει τον λογαριασμό αυτού του τέως πράκτορα, χωρίς να ενημερώσει τον Πούτιν, λίγο από τις ρωσικές προεδρικές εκλογές και με τόσο θεαματικό τρόπο;                                                                                                Η απάντησή μου είναι όχι. Ο επικεφαλής της υπηρεσίας θα έπρεπε να ήταν αυτόχειρας, εν όψει των προβλέψιμων πολιτικο-μιντιακών συνεπειών.
Η μήπως μπορεί να υποτεθεί ότι οι κακούργοι εκτελεστές της ρωσικής μυστικής υπηρεσίας άφησαν τα θύματά τους να αγωνιούν σε ένα παγκάκι, κοντά σε ένα εμπορικό κέντρο, μέσα στην πόλη του Σώλσμπερυ, μπροστά στα μάτια των περαστικών;
Η απάντησή μου είναι και πάλι όχι: Αν ήθελαν να σκοτώσουν τον Σκρίπαλ, οι ειδικές ρωσικές υπηρεσίες θα το είχαν κάνει μεθοδικά, στην κατάλληλη ώρα και το πτώμα δεν θα ξαναβρισκόταν ποτέ. Ενώ ο Σκρίπαλ είχε αφεθεί ελεύθερος πριν από οκτώ χρόνια, δεν θα διάλεγαν να το κάνουν 16 μέρες πριν τις ρωσικές προεδρικές εκλογές του 2018.
Η υπόθεση περί ρωσικής ενοχής δεν στηρίζεται πουθενά:  Απουσία κινήτρου, κακή εκλογή ημερομηνίας, κάκιστη εκτέλεση της «δουλειάς»… κραυγαλέα υποτίμηση της ευφυΐας του Πούτιν.
3.- Εάν παραμεριστεί η επίσημη βρετανική εκδοχή, και με δεδομένο την ρωσομανιακή πολιτικο-μιντιακή υστερία που ακολούθησε, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι γίναμε στόχος μιας απόπειρας χειραγώγησης ,που απέβλεπε να υποκινήσει μιαν ρωσο-φοβική μαζική αντίδραση της κοινής γνώμης, να αυξήσει το επίπεδο έντασης μεταξύ Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και Ρωσίας και να προετοιμάσει την κοινή γνώμη για πιο σοβαρές κυρώσεις, ικανές να οδηγήσουν βαθμιαία σε ένοπλη σύρραξη.
Ποιος κρατικός εντολέας θα μπορούσε σήμερα να έχει: λόγους να μισεί την Ρωσία και την ικανότητα να δράσει, τόσο στον πρωτογενή στόχο όσο και στο πολιτικό και μιντιακό πεδίο της Βρετανίας, για να επιτύχει τα αποτελέσματα που παρατηρούμε σήμερα;
Ο πρώτος είναι αναμφισβήτητα το Ισραήλ.
Στο θέατρο πολέμου της Συρίας, η στερεή συμμαχία που συνδέει τώρα την Ρωσία με την Συρία του Μπάσαρ Ελ Άσαντ, το Ιράν και το Εσμπολά αντιμετωπίζεται με εχθρότητα από το Ισραήλ. Αρκεί να διαβάσει κανείς τον ισραηλινό Τύπο για να πειστεί. Εξ αιτίας αυτής της συμμαχίας, στην οποία η Ρωσία είναι ο ισχυρός κρίκος, είναι που το αμερικανο-ισραηλινό σχέδιο διαμελισμού της Συρίας, προοίμιο αναδιαμόρφωσης της Μέσης Ανατολής, δεν κατέληξε ακόμη, μετά εφτά χρόνια πολέμου.
Οι πολλαπλές επισκέψεις του Νετανιάχου στον Πούτιν για να τον πείσει να εγκαταλείψει το Ιράν και την Συρία, δεν κατάφεραν να τον μεταπείσουν. Θα  χρειάζονταν λοιπόν τα μεγάλα μέσα για να αυξήσουν την πίεση επάνω του και να τον αναγκάσουν να υποχωρήσει.
Τι Ισραήλ διαθέτει, μέσω μιας πλούσιας και ισχυρής διασποράς και πολυάριθμους σαγιανίμ ( εφεδρικούς πράκτορες, μέλη των εβραϊκών κοινοτήτων, κινητοποιούμενους για ειδικές αποστολές η εκστρατείες), μιαν σημαντικήν επιρροή και ικανότητα δράσης σε όλο τον κόσμο, αλλά ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, στην Βρετανία και στην Γαλλία, χώρες στις οποίες ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης με την μεγαλύτερη απήχηση, την εξωτερική πολιτική και ακόμη, σε ένα βαθμό, και τους αρχηγούς  κρατών. Το Ισραήλ έχει την δυνατότητα της εκλογής ορισμένων αρχηγών κρατών, με την χρηματοδότηση της εκλογικής εκστρατείας τους από την διασπορά και/ή με την υποστήριξη των ΜΜΕ που ελέγχει. Η μυστική υπηρεσία του, η Μοσσάντ, δεν ορρωδεί προ ουδενός, αφού μάλιστα σήμερα ξέρει πως έχει την υποστήριξη της χώρας όπου δρα, τόσο στο πολιτικό επίπεδο όσο και από τα ΜΜΕ.
Εάν λάβουμε υπόψη το εύρος των αντιθέσεων που χωρίζουν σήμερα την Ρωσία από το Ισραήλ , χώρα με κλίση στην δράση και διαθέτουσα μεγάλες δυνατότητες να εκτελέσει ή να παραγγείλει την εκτέλεση κάθε είδους μυστικής επιχείρησης σε οποιαδήποτε επικράτεια, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τα ίχνη του Ισραήλ.

Οι ΗΠΑ έχουν και αυτές επίσης και ιδιαίτερους λόγους να μάχονται την Ρωσία και την ικανότητα δράσης.

Είναι φανερό ότι η Ρωσία του Πούτιν επισκιάζει συνεχώς περισσότερο την αμέριστη  παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ, την οποία επιζητούν οι νεοσυντηρητικοί που ανέκτησαν τον έλεγχο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Στις περισσότερες θερμές εστίες του πλανήτη, η δραστήρια και λαμπρή ρωσική διπλωματία του Λαβρώφ  φέρνει σε δυσκολία και ακόμη εξουδετερώνει την αμερικανική διπλωματία, καθόσον μάλιστα υποστηρίζεται από στρατιωτικές δυνάμεις ολοένα και πιο δραστήριες και αποτελεσματικές. Η επιτυχία των συνασπισμών BRICS-OCS (Βραζιλία-Ρωσία-Ινδία-Κίνα- Νότιος Αφρική και Οργάνωση Συνεργασίας Σαγκάης) υπό την αιγίδα της Κίνας και της Ρωσίας καθίσταται τόσο ανησυχητική ώστε οι δυο χώρες τοποθετήθηκαν στην κορυφή της λίστας των απειλών στην τελευταία «Αμυντική Στρατηγική των ΗΠΑ 2018».
 Εξ άλλου, η συμμαχία της Ρωσίας με το Ιράν και οι καλές σχέσεις της με την Τουρκία οδηγούν προοδευτικά στην απώλεια από τις ΗΠΑ του ελέγχου της Μέσης Ανατολής, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την 51η Πολιτεία των ΗΠΑ, το Ισραήλ. Δεν είναι πια μυστικό για κανένα ότι η αμερικανική εξωτερική πολιτική και η CIA τελούν σήμερα υπό τον σχεδόν αποκλειστικό έλεγχο της AIPAC  (Αμερικανο-Ισραηλινής Επιτροπής Δημοσίων Υποθέσεων) και των ενεργουμένων της.
Οι ΗΠΑ επιζητούν επίσης, επιχειρούν να αποφύγουν και μάλιστα να απαγορεύσουν κάθε προσέγγιση μεταξύ του κυριότερου υποτελούς τους, της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και της Ρωσίας. Θέλουν, ειδικότερα, να απαγορεύσουν, προτού είναι πολύ αργά, την εγκατάσταση του αγωγού φυσικού αερίου Νόρντ Στρημ 2, που θα διευκόλυνε την διοχέτευση φθηνότερου ρωσικού αερίου στην Ε Ε, αλλά θα έβλαπτε τις αμερικανικές εξαγωγές υγραερίου.
Κοντολογίς, άσκηση της μέγιστης δυνατής πίεσης σε μια Ρωσία πολύ ισχυρή και, κατά τους νεοσυντηρητικούς, απειλητικής, είναι προς το άμεσο συμφέρον των ΗΠΑ. Μια αντιρωσική μηχανορραφία, με την συνέργεια των Βρετανών (πολιτικών και ΜΜΕ) είναι γι’ αυτούς παιχνίδι, δοθέντος ότι και οι δυο λωποδύτες έχουν κάποια προηγούμενα στον φάκελό τους…( όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ).΄Αν ήταν πιο πονηροί θα πρόσθεταν στο σενάριο κάποιες καταγραφές τηλεφωνημάτων στα ρωσικά. μεταξύ των υποτιθέμενων δολοφόνων. Οι κατηγορίες τους κατά της Ρωσίας θα είχαν ενισχυθεί.
Επομένως οι ΗΠΑ μπορούν αναμφίβολα να συμπεριληφθούν στον κατάλογο των υπόπτων.
Αλλά και η «Δόλια Αλβιών», επωνυμία που δικαίως κοσμεί το Ηνωμένο Βασίλειο, λαμβανομένου υπόψη του αριθμού των βρώμικων παιχνιδιών που έχει στήσει στην ιστορία της, δεν είχε και αυτή έλλειψη κινήτρων για να σκαρφιστεί και να στήσει μια τέτοια σκευωρία στην επικράτειά της.
Οι υπηρεσίες της Τερέζας Μέϊ μπορεί να έδρασαν σαν ψάρι-πιλότος της φάλαινας ΗΠΑ, ή απευθείας του Ισραήλ. Η πρεσβεία του εβραϊκού κράτους στο Λονδίνο διαθέτει πράγματι εξαιρετικά ισχυρούς δεσμούς και επιρροή στην βρετανική πολιτική και τα ΜΜΕ. Θα πρέπει να υπομνησθεί ότι η Βρετανία περιλαμβάνει την 3η σημαντικότερη κοινότητα της εβραϊκής διασποράς, μετά τις ΗΠΑ και την Γαλλία. Πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο ουδέποτε τους αρνήθηκε κάποιαν υπηρεσία.
Εξ άλλου η Τερέζα Μέι, πολιτικά ασταθής, ξέρει ότι η υποκίνηση του φόβου για τη Ρωσία ευνοεί παραδοσιακά τους συντηρητικούς. Σήμερα έχει μεγάλη ανάγκη συσπείρωσης της βρετανικής κοινής γνώμης απέναντι σ’ έναν «κοι εχθρό», έστω φανταστικό. Αυτή η υπόθεση Σκρίπαλ έρχεται στην κατάλληλη στιγμή να ενισχύσει της εθνική ενότητα.
Η πιθανή ενοχή του «Ηνωμένου Βασιλείου», ως δράστη προς ίδιον όφελος ή για λογαριασμό άλλου κράτους, δεν μπορεί λοιπόν να αποκλειστεί.

Ποιες συνέπειες θα πρέπει να αναμένονται από αυτήν την πολιτικο-δημοσιογραφική φάρσα;

Για την Ρωσία είναι πιθανό τα ποσοστά του Πούτιν στις προεδρικές εκλογές θα είναι καλύτερα από όσο θα ήταν χωρίς αυτήν την ιστορία. Όταν μια χώρα αισθάνεται  απειλούμενη, οι ψηφοφόροι συσπειρώνονται πέριξ ενός ισχυρού και πεπειραμένου άνδρα και ο Πούτιν είναι αδιαμφισβήτητα ένας τέτοιος άνδρας για τους Ρώσους.
Ασφαλώς, νέες κυρώσεις πιθανόν να ανακοινωθούν, σκάβοντας ακόμη βαθύτερα το χάσμα που μας χωρίζει από την Ρωσίας, προς μεγάλην ικανοποίηση των ΗΠΑ. Η χρόνια αντιρωσική εχθροπάθεια της νεοσυντηρητικής ελίτ μας, με την βοήθεια των ΜΜΕ, θα ξεχυθεί σε ένα σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης, που δεν ψάχνει για να εμβαθύνει και την οποία μπουκώνουν, όλες τις ώρες της ημέρας, με κάλπικα ρεπορτάζ και πληροφορίες.
Η Ρωσία, ήδη φορτωμένη κυρώσεις, θα οργανώνεται ολοένα περισσότερο, σε απόσταση από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, με τις ολοένα περισσότερες χώρες που την εμπιστεύονται.
Η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, θα τραβήξει άλλη μια φορά, μια τουφεκιά στο πόδι της, χάνοντας όλες ή μέρος από τις θέσεις της σε μια χώρα μεγάλων δυνατοτήτων, προς μεγάλην ικανοποίηση των φίλων μας Αμερικανών, οι οποίοι θα συνεχίσουν ξεδιάντροπα να μας επιβάλλουν την εξωχώρια ισχύ της νομοθεσίας τους.
Συμπερασματικά, θα επιφυλασσόμουν ασφαλώς να υποδείξω τον ένοχο, τον οποίο κανείς δεν θα μάθει ποτέ.
Αρκούμαι πολύ απλά στην διαπίστωση ότι η υποψία ότι η Ρωσία παρήγγειλε μιαν απόπειρα φόνου, τόσο άθλια εκτελεσμένη και σε τόσο κακοδιαλεγμένη ημερομηνία δεν είναι αξιόπιστη και ότι ένα μέρος της κοινής γνώμης το ξέρει ήδη.
Εάν σκότωνε το γελοίο, θα είχαμε χάσει την Μαντάμ Μέϊ, τον κ. Μπόρις Τζόνσον και τον κ. Γουίλιαμσον, ο οποίος, παρά /ή εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας του, έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός «δαιμονισμένου». Δεν μένει παρά να ελπίσουμε ότι οι γαλλικές αρχές δεν θα ακολουθήσουν για πολύ και καιρό και με την ίδια φόρα την οδό των ψεύτικων κατηγοριών.
Συμπεραίνω επίσης ότι υπάρχουν εύλογοι λόγοι, για ορισμένες χώρες, να έχουν σκηνοθετήσει μια τέτοια σκευωρία, δοθέντος ότι δεν θα ήταν αυτή η πρώτη τους απόπειρα (ΗΠΑ, Βρετανία).
Κάποιοι σχολιαστές αυτού του κειμένου σίγουρα θα κραυγάσουν (συνωμοσιολογίες»! Αλλά έχοντας ζήσει, από το εσωτερικό του συστήματος, τα κρατικά ψέματα που καλά επιδοτούμενα ΜΜΕ ανελάμβαναν να διασπείρουν, μένω απολύτως γαλήνιος απέναντι σε τέτοιου είδους επιθέσεις, των οποίων γνωρίζω πλήρως τους υποβολείς.
Στον κάθε ένα απόκειται φυσικά να διαμορφώσει την κρίση του για την υπόθεση Σκρίπαλ .Η δική μου είναι οριστική.

Στρατηγός Ντομινίκ Ντελαβάρντ
Πρώην Αρχηγός Αξιολόγησης-Πληροφοριών-Ηλεκτρονικού Πολέμου, στο Διακλαδικό Επιτελείο Σχεδιασμού Επιχειρήσεων των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates