Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γενικές Ειδήσεις Επιστήμης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γενικές Ειδήσεις Επιστήμης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

21 συγκλονιστικά μεγάλες αλήθειες για το σύμπαν

Υπήρξε μια περίοδος στην παιδική ηλικία σχεδόν όλων μας που θέλαμε να γίνουμε αστροναύτες. Δεν γνωρίζαμε το γιατί. Ίσως ήταν η πρώτη μας επαφή με κάτι τόσο άγνωστο, όπως είναι το σύμπαν, που μας εξίταρε την περιέργεια.
Μετά από λίγους μήνες ή χρόνια, ο 'επαγγελματικός' μας προσανατολισμός άρχιζε να στρέφεται προς πιο συμβατικά επαγγέλματα, όπως είναι αυτά του δασκάλου, του τραγουδιστή και του ποδοσφαιριστή. Οτιδήποτε, όμως, είχε σχέση με το σύμπαν δεν έπαυε να μας σαγηνεύει. Είτε αυτό λεγόταν 'X-Files' είτε μια εκδρομή με το σχολείο στο Πλανητάριο.
Ακόμα και από όταν ενηλικιωθήκαμε, το γεγονός πως 'η αλήθεια βρίσκεται εκεί έξω', δεν σταμάτησενα μας απασχολεί. Κάθε νέα ανακάλυψη, κάθε νέα θεωρία, κάθε νέα πρόταση σχετικά με το σύμπαν (είτε πρόκειται για μύθο είτε για πραγματικότητα) μας εξάπτει το ενδιαφέρον. Εδώ, όμως, θα βάλουμε στην άκρη τους μύθους και θα μιλήσουμε για 21 μεγάλες αλήθειες που αφορούν στο σύμπαν που μας φιλοξενεί.
1. Το σύμπαν είναι περίπου 15 δισ. ετών.
2. Ένα βασικό πρόβλημα σχετικά με τον υπολογισμό της ηλικίας του σύμπαντος είναι πως υπάρχουν άστρα στο γαλαξία μας με ηλικία που υπολογίζεται μεταξύ 14 δισ. και 18 δισ. ετών. Οπότε ή τα άστρα είναι νεώτερα ή το σύμπαν γηραιότερο από τους αρχικούς υπολογισμούς.
3. Μία μέρα στον Ερμή διαρκεί όσο περίπου 59 μέρες στη Γη.
4. Η ατμόσφαιρα της Γης έχει δημιουργηθεί από αέρια που προήλθαν από ηφαίστεια.
5. Το καλοκαίρι στον πλανήτη Ουρανό ο ήλιος δεν δύει για 20 χρόνια. Το χειμώνα, το σκοτάδι διαρκεί για 20 χρόνια. Το φθινόπωρο ο ήλιος ανατέλλει και δύει κάθε 9 ώρες.
6. Οι αστροναύτες κάνουν μαθήματα scuba diving, τα οποία τους βοηθούν στους 'περιπάτους' στο διάστημα.
7. Η καρδιά ενός αστεριού φτάνει μέχρι και τους 16.000.000 βαθμούς κελσίου. Ένας κόκκος άμμου με τέτοια θερμοκρασία θα μπορούσε να σκοτώσει άνθρωπο σε απόσταση 150 χιλιομέτρων.
8. Ο ήλιος είναι 300.000 φορές πιο βαρύς από τη Γη, παρόλο που το μεγαλύτερος μέρος του είναι φτιαγμένο από υδρογόνο και ήλιο, δύο από τα πιο ελαφριά αέρια στο σύμπαν.
9. Η βαρύτητα της Σελήνης είναι ίση με το 17% της βαρύτητας της Γης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι αστροναύτες στο φεγγάρι να μπορούν να κάνουν άλματα μέχρι και 4 μέτρα ύψος.
10. Στην επιφάνεια του φεγγαριού υπάρχουν μεγάλες μαύρες κηλίδες που ονομάζονται 'θάλασσες' γιατί αυτό νομίζαμε ότι ήταν παλιότερα. Πρόκειται, όμως, για λάβα προερχόμενη από αρχαία ηφαίστεια.
11. Τα φωτεινότερα αστέρια του ουρανού δεν είναι στα αλήθεια αστέρια, αλλά πλανήτες. Είναι ο Δίας, η Αφροδίτη, ο Άρης και ο Ερμής.
12. Υπάρχουν πάνω από 20 τρις γαλαξίες στο σύμπαν.
13. Λέμε ότι το ηλιακό μας σύστημα αποτελείται από 9 πλανήτες μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνουμε και τον Πλούτωνα. Ο Πλούτωνας, όμως, δεν είναι πλανήτης. Είτε πρόκειται για φεγγάρι που έχει φύγει από την αρχική του τροχιά είτε για αστεροειδή.
14. Ένας δορυφόρος ή ένα διαστημόπλοιο το οποίο θέλει να μπει σε τροχιά 200 χλμ από τη Γη, θα πρέπει να πετάξει με 8 χλμ/δευτερόλεπτο.
15. Ο ήλιος μας χρειάζεται 225.000.000 χρόνια για να κάνει το γύρο του γαλαξία.
16. Το μεγαλύτερο βουνό του ηλιακού μας συστήματος βρίσκεται στον Άρη και λέγεται 'Όλυμπος'. Αποτελείται από βράχια και κόκκινη σκόνη. Το πλάτωμα της κορυφής του βρίσκεται σε υψόμετρο 27 χιλιομέτρων, παραπάνω από 3 φορές από το αντίστοιχο υψόμετρο του Έβερεστ (8.848 μέτρα).
17. Αν συμπυκνώναμε χρονικά την ηλικία του σύμπαντος σε 1 ημερολογιακό έτος, τότε συγκριτικά η ιστορία της ανθρωπότητας θα ανερχόταν στα 14 δευτερόλεπτα.
18. Τα βραδύπορα είναι ίσως το μοναδικό έμβιο ον που έχει επιβιώσει από τις πέντε μαζικές εξαφανίσεις της ζωής από τη Γη. Τα βραδύπορα έχουν οχτώ πόδια και το μέγεθος τους κυμαίνεται από 1,5 μέχρι 0,1 χιλιοστά. Επιβιώνουν σε θερμοκρασίες ως και 151, αλλά και -272 βαθμών Κελσίου.
19. Ένα χρόνος στην Αφροδίτη διαρκεί λιγότερο από μία μέρα στον ίδιο πλανήτη. Όλως περιέργως, η Αφροδίτη ολοκληρώνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον 'Ηλιο πιο γρήγορα από ότι γύρω από τον εαυτό της.
20. Υπάρχουν πάνω από 8.000 αντικείμενα που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη. Τα περισσότερα είναι διαστημικά σκουπίδια ή συντρίμμια διαστημοπλοίων ή παλιότερων διαστημικών αποστολών.
21. Δεν υπάρχει μόνο ένα, αλλά πάρα πολλά σύμπαντα – συγκεκριμένα δέκα εις την πεντακοσιοστή- και δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο, ενώ δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις. Αυτή είναι μία νέα επιστημονική ιδέα που ανέπτυξε ο Δημήτρης Νανόπουλος, διακεκριμένος καθηγητής Φυσικής Υψηλών Ενεργειών του πανεπιστημίου του Τέξας A&M και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Πηγή..., το είδαμε εδώ

Νέα στοιχεία δείχνουν ότι μπορούμε να μαθαίνουμε ενώ κοιμόμαστε ...


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος  διαρκώς μας καταπλήσσει με τις μέχρι πρόσφατα ανεξερεύνητες λειτουργίες του. Πρόσφατα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, αντίθετα από την κοινή πεποίθηση, το ξεχνά κανείς σημαίνει πραγματικά ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί σωστά. Τώρα, τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι επίσης δυνατό να αποκτούμε νέες πληροφορίες ενώ κοιμόμαστε.
Η μελέτη που ονομάζεται "Σχηματισμός και καταστολή ακουστικών αναμνήσεων κατά τον ύπνο του ανθρώπου", δημοσιεύθηκε στο Nature Communications, καθοδηγείται από τον Thomas Andrillon, φοιτητή στο Ecole Normale Supérieure στο Παρίσι. Η μελέτη διασαφηνίζει τη σχέση μεταξύ ύπνου και μνήμης και δηλώνει ότι "τα ίχνη μνήμης μπορούν να σχηματιστούν ή να κατασταλούν κατά τη διάρκεια του ύπνου, ανάλογα με τη φάση ύπνου".

Για να επιδείξουν αυτά τα αποτελέσματα, οι ερευνητές μελέτησαν 20 άτομα ηλικίας 20-31 ετών, χωρίς προηγούμενο ιστορικό διαταραχών ύπνου. Οι ερευνητές έπαιξαν λευκό θόρυβο κατά τη διάρκεια μιας αρχικής φάσης προ-ύπνου, διάσπαρτης με άλλους ήχους. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να προσδιορίσουν τυχόν ηχητικά μοτίβα. Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες κοιμούνται ενώ τα ίδια ερεθίσματα επαναλαμβάνονται καθ 'όλη τη διάρκεια της νύχτας.
Όταν οι συμμετέχοντες ξυπνούσαν, έπαιζαν για άλλη μια φορά τα ηχητικά μοτίβα. Μετά από αυτό, υπεβλήθησαν σε ένα τεστ μνήμης. "Υπολογίσαμε χωριστά τον δείκτη της αντιληπτικής μάθησης για τα τέσσερα διαφορετικά σύνολα RefRN (δηλαδή, pre-sleep, NREM και REM σύνολα, συν τη νέα λίστα μετά τον ύπνο)".
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες ήταν σε καλύτερη θέση να προσδιορίσουν τα ηχητικά μοτίβα που έπαιξαν κατά τη διάρκεια της φάσης REM του ύπνου. Αντίστροφα, τα σχέδια που είχαν παιχτεί στο ελαφρύτερο στάδιο δεν ανακλήθηκαν από τους συμμετέχοντες. Αυτό αποδεικνύει ότι "τα ίχνη μνήμης μπορούν να σχηματιστούν ή να κατασταλούν κατά τη διάρκεια του ύπνου, ανάλογα με τη φάση ύπνου".

Ωστόσο, απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση, καθώς οι συγγραφείς της μελέτης δεν μπορούν ακόμη να δώσουν ακριβή εξήγηση γι 'αυτό το φαινόμενο. Τέλος, το ερώτημα για το πώς γενικεύονται τα αποτελέσματά μας σε άλλες μορφές μάθησης ή συνοπτική πλαστικότητα (synaptic plasticity* ) παραμένει προς περαιτέρω διερεύνηση. Πράγματι, οι μηχανισμοί στους οποίους βασίζεται η αντιληπτική εκμάθηση του ακουστικού θορύβου είναι ακόμη ασαφείς ".


* Στη νευροεπιστήμη, η συναπτική πλαστικότητα (synaptic plasticity) είναι η ικανότητα των συνάψεων να ενισχύουν ή να εξασθενίζουν με την πάροδο του χρόνου, ανταποκρινόμενοι σε αυξήσεις ή μειώσεις της δραστηριότητάς τους.

Ποιες είναι οι σκέψεις σου;  Σχολίασε παρακάτω και μοιράδου τα νέα!

πηγή Nature
το είδαμε εδώ

Google: Απελευθερώνει 1 εκατομμύριο κουνούπια

Ναι καλά διαβάσατε: Τα κουνούπια της Google έχουν κατασκευαστεί για να προσπαθήσουν να μειώσουν τον πληθυσμό και να σταματήσουν τις κάθε νόσους που μεταφέρουν τα έντομα.

Αν και ακούγεται σαν ιστορία hoax, είναι πραγματικότητα. Το βιοτεχνολογικό τμήμα της Alphabet (Verily), που στο παρελθόν ήταν γνωστό και σαν Google Life Sciences, δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι το πρόγραμμα Debug, μια πρωτοβουλία για τη μείωση του όγκου των κουνουπιών που μεταφέρουν ασθένειες σε όλο τον κόσμο, είναι τώρα έτοιμο για δοκιμές.

Το πεδίο δοκιμών του Debug Fresno, θα πραγματοποιείται στην Καλιφόρνια, σε συνεργασία με το τοπικό Consolidated Mosquito Abatement(CMAD) της Κομητείας Fresno. Η δοκιμή, ξεκινώντας από τώρα, στοχεύει στη δοκιμή μεθόδων για τη μείωση του πληθυσμού του κουνουπιού Aedes aegypti, το οποίο μεταφέρει ασθένειες όπως το Zika, τον δάγκειο πυρετό και το chikungunya.

Τα επιθετικά είδη κουνουπιών εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο Fresno το 2013, αλλά δεν έχουν αναφερθεί ακόμη περιπτώσεις των προαναφερθέντων ασθενειών.

Για να αντιμετωπίσει το ζήτημα, η Verily θα απελευθερώνει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο στείρα αρσενικά κουνούπια κάθε εβδομάδα στο Fresno. Τα έντομα έχουν υποστεί “επεξεργασία” με Wolbachia, ένα φυσικό βακτήριο που εμποδίζει την παραγωγή αυγών στα αρσενικά και στα θηλυκά την ανάπτυξη και την εκκόλαψη.

Τα αρσενικά κουνούπια Aedes aegypti που είναι μολυσμένα με Wolbachia κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στη χώρα το 2016 λόγω των προσπαθειών της CMAD και του MosquitoMate, αλλά η Verily αναφέρει ότι με την προσθήκη της αυτοματοποιημένης παραγωγής κουνουπιών, λόγω των αλγόριθμων και του λογισμικού που ανέπτυξε, κατάφερε να αυξήσει τον όγκο των αρσενικών κουνουπιών κατά 25 φορές περισσότερο από ό, τι πριν.

Σύμφωνα με την εταιρεία οι “αυτοματοποιημένες διαδικασίες μαζικής εκτροφής και διαλογής φύλου” που αναπτύχθηκαν κάνουν δυνατή την απελευθέρωση ενός εκατομμυρίου εντόμων την εβδομάδα.

Επιπλέον, οι συσκευές επίγειας απελευθέρωσης επιτρέπουν την απελευθέρωση των κουνούπια με ένα “ομοιόμορφο και στοχευμένο τρόπο” κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής.

Μόλις ολοκληρωθεί η απελευθέρωση, η ομάδα της Verily θα συγκρίνει τον πληθυσμό των ενηλίκων και την εκκόλαψη αυγών στις περιοχές των δοκιμών με τις γειτονικές περιοχές.

Όσο για τους κατοίκους που ανησυχούν για κάποια ξαφνική αύξηση των κουνουπιών κατά τη διάρκεια των δοκιμών, αξίζει να σημειωθεί ότι τα αρσενικά δεν “δαγκώνουν” και δεν μεταδίδουν ασθένειες στους ανθρώπους.


Πηγή: SecNews.gr, το είδαμε εδώ

Συσκευή παράγει νερό από τον αέρα με τη βοήθεια ηλιακής ενέργειας

Φανταστείτε ένα μέλλον όπου κάθε σπίτι θα διαθέτει μια συσκευή με την οποία θα «τραβά» από τον αέρα όλο το νερό που χρειάζεται ένα νοικοκυριό, ακόμη και αν το κλίμα είναι πολύ ξηρό ή ακόμη και έρημος. Και αυτό θα επιτυγχάνεται μόνο με τη βοήθεια της ενέργειας από τον ήλιο.

Το μέλλον αυτό ίσως δεν είναι τόσο μακρινό, χάρη σε έναν καινοτόμο ηλιακό συλλέκτη νερού που δημιούργησαν ερευνητές στις ΗΠΑ. Η συσκευή μπορεί να «αντλήσει» από τον αέρα του περιβάλλοντος αρκετά λίτρα νερού κάθε μέρα, ακόμη και αν η υγρασία δεν ξεπερνά το 20%.

Οι επιστήμονες των πανεπιστημίων ΜΙΤ (Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών) και Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ (Τμήμα Χημείας), με επικεφαλής τον καθηγητή χημείας Ομάρ Γιαγκί, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", χρησιμοποίησαν ένα ειδικό υλικό, που αποκαλείται «μεταλλο-οργανικό πλαίσιο» (metal--organic framework - MOF).

Με υγρασία 20% έως 30% στο περιβάλλον, η συσκευή παράγει σχεδόν τρία λίτρα νερού από τον αέρα σε διάστημα 12 ωρών, χρησιμοποιώντας ένα κιλό από το υλικό MOF. Δοκιμές που έγιναν στις στέγες κτιρίων, επιβεβαίωσαν ότι η συσκευή δουλεύει σε πραγματικές συνθήκες. Μέχρι σήμερα, οι συλλέκτες νερού μπορούσαν να δουλέψουν είτε μόνο σε συνθήκες μεγάλης υγρασίας, είτε με μεγάλη κατανάλωση ηλεκτρισμού.

«Το όραμά μας για το μέλλον είναι να έχουμε νερό εκτός δικτύου ύδρευσης, με μια οικιακή συσκευή που θα το αντλεί από τον αέρα για να καλύψει τις ανάγκες ενός νοικοκυριού. Είναι κάτι που, όπως δείχνει το πείραμά μας, είναι εφικτό και θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε εξατομικευμένο νερό», δήλωσε ο Γιαγκί.

Ο Αμερικανός χημικός εφηύρε τα μεταλλο-οργανικά πλαίσια πριν από περίπου 20 χρόνια, συνδυάζοντας μέταλλα όπως το μαγνήσιο ή το αλουμίνιο με οργανικά μόρια, με τέτοιο τρόπο που να δημιουργούνται πορώδεις δομές ιδανικές για αποθήκευση αερίων και υγρών. Από τότε, πάνω από 20.000 διαφορετικά υλικά MOF έχουν δημιουργεί διεθνώς και μερικά ήδη δοκιμάζονται από εταιρείες-κολοσσούς όπως η γερμανική BASF για την αποθήκευση και μεταφορά χημικών όπως το μεθάνιο ή το υδρογόνο.

Το 2014 οι ερευνητές του ΜΙΤ και του Μπέρκλεϊ συνέθεσαν το πρώτο υλικό από μέταλλο ζιρκόνιο και αδιπικό οξύ, με την ονομασία MOF-801, που δεσμεύει χημικά τους υδρατμούς. Αμέσως προχώρησαν να το αναπτύξουν σε ένα κανονικό σύστημα συλλογής νερού από την ατμόσφαιρα. Η νέα συσκευή χρησιμοποιεί περίπου ένα κιλό κρυστάλλους MOF, μεγέθους σκόνης ο καθένας, που είναι συμπιεσμένοι ανάμεσα σε έναν συλλέκτη ηλιακής ενέργειας και σε μια πλακέτα συμπύκνωσης των υδρατμών σε νερό.


Καθώς ο αέρας εισχωρεί στο πορώδες υλικό MOF, τα μόρια του νερού δεσμεύονται στην εσωτερική επιφάνειά του. Στη συνέχεια, το φως του ήλιου θερμαίνει το υλικό και οδηγεί τους δεσμευμένους υδρατμούς στην πλάκα συμπύκνωσης, όπου μετατρέπονται σε υγρό νερό, το οποίο τελικά συλλέγεται σταγόνα-σταγόνα σε ένα ξεχωριστό θάλαμο.

Η τεχνολογία έχει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. Σήμερα το χρησιμοποιούμενο υλικό MOF μπορεί να απορροφήσει μόνο το 20% του βάρους του σε νερό, αλλά με χρήση άλλων υλικών το ποσοστό θα μπορούσε πιθανώς να αυξηθεί στο 40% ή και παραπάνω.

«Για να έχει κανείς τρεχούμενο νερό συνεχώς, θα μπορούσε να σχεδιάσει ένα σύστημα που απορροφά την υγρασία στη διάρκεια της νύχτας και την μετατρέπει σε υγρό νερό στη διάρκεια της μέρας με το φως του ήλιου», δήλωσε ο Γιαγκί. «Ακόμη κι αν κανείς βρίσκεται αποκομμένος κάπου στην έρημο, θα μπορεί να επιβιώσει χάρη σε αυτή τη συσκευή. Ένας άνθρωπος χρειάζεται τουλάχιστον ένα μπουκαλάκι νερού τη μέρα, κάτι που με αυτό το σύστημα μπορεί να το συλλέξει μέσα σε λιγότερο από μια ώρα», πρόσθεσε.

Όμως μάλλον θα πρέπει να αντικατασταθεί το χρησιμοποιούμενο μέταλλο ζιρκόνιο, επειδή κοστίζει 150 δολάρια το κιλό, με συνέπεια το σύστημα συλλογής νερού να είναι ακόμη ακριβό. Ήδη οι ερευνητές δοκιμάζουν τη χρήση αλουμινίου, που είναι 100 φορές φθηνότερο.

Με δεδομένο ότι σχεδόν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες ή μικρότερες ελλείψεις νερού μέσα στο έτος, ενώ ταυτόχρονα ο αέρας γύρω μας διαθέτει τεράστιες ποσότητες νερού σε μορφή υδρατμών (γύρω στα 13 τρισεκατομμύρια λίτρα παγκοσμίως, ισοδύναμα με το 10% όλου του γλυκού νερού της Γης), γίνεται αντιληπτή η σημασία της νέας τεχνολογίας, που -αν εφαρμοσθεί σε μαζική κλίμακα- μπορεί να φέρει μια επανάσταση στον τομέα της ύδρευσης.

Επιστήμονες στη Γερμανία κατασκεύασαν τον μεγαλύτερο στον κόσμο, τεχνητό ήλιο




Επιστήμονες στη Γερμανία κατασκεύασαν τον μεγαλύτερο στον κόσμο, τεχνητό ήλιο – μια συσκευή που ελπίζουμε ότι θα ρίξει φως στην προσπάθεια ανακάλυψης καυσίμων, ώστε να είναι φιλικά προς το περιβάλλον.
Η γιγαντιαία κηρήθρα 149 προβολέων – επισήμως γνωστό ως Synlight – στο Juelich, περίπου 20 μίλια δυτικά της Κολωνίας, χρησιμοποιεί xenon λαμπτήρες μικρού τόξου που συνήθως βρίσκονται σε κινηματογράφους για την προσομοίωση του φυσικού φωτός του ήλιου. 
Με την εστίαση ολόκληρης της συστοιχίας σε ένα σημείο, επιστήμονες από το Γερμανικό Κέντρο Αεροδιαστημικής (DLR) θα είναι σε θέση να παράγουν 10.000 φορές την ποσότητα της ηλιακής ακτινοβολίας η οποία θα έπεφτε στην επιφάνεια της Γης από τον Ήλιο στο ίδιο σημείο.
Η δημιουργία τέτοιων συσκευών, που παράγουν θερμοκρασίες έως 3,000C (5,432F) είναι το κλειδί για τη δοκιμή νέων τρόπων παρασκευής υδρογόνου, σύμφωνα με τον Bernhard Hoffschmidt, τον διευθυντή του ινστιτούτου DLR για την ηλιακή έρευνα.
Πολλοί θεωρούν το υδρογόνο ως καύσιμο του μέλλοντος, διότι δεν παράγει εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά την καύση, που σημαίνει ότι δεν επιβαρύνει, στην υπερθέρμανση του πλανήτη.
Το υδρογόνο είναι το πιο κοινό στοιχείο στο σύμπαν, αλλά το πλεονάζον αέριο υδρογόνο είναι σχετικά σπάνιο στη γη. Ένας τρόπος για την κατασκευή του υδρογόνου είναι να χωριστεί το νερό στα δύο του στοιχεία με την χρήση ηλεκτρικής ενέργειας σε μια διαδικασία που ονομάζεται ηλεκτρόλυση.
Ο κ. Hoffschmidt είπε ότι το πείραμα θα πραγματοποιηθεί σε μικρότερα εργαστήρια στο επόμενο επίπεδο, προσθέτοντας ότι μόλις οι ερευνητές έχουν εξοικειωθεί με τις τεχνικές για την παραγωγή υδρογόνου, η διαδικασία θα μπορούσε να κλιμακωθεί, έως και δέκα φορές, στο δρόμο για την επίτευξη ενός επιπέδου κατάλληλο για τη βιομηχανία.
Ο στόχος είναι να χρησιμοποιήσουν τελικά πραγματικό φως και όχι το τεχνητό φως που παράγεται στο πείραμα Juelich, το οποίο κόστισε 3,5 εκατομμύρια ευρώ (3 £ εκατομμύρια ευρώ) για την κατασκευή και απαιτεί τόση ηλεκτρική ενέργεια σε τέσσερις ώρες όσο θα χρησιμοποιούσε ένα τετραμελές νοικοκυριό σε ένα χρόνο .
Ο κ Hoffschmidt παραδέχθηκε ότι το υδρογόνο δεν έχει μόνο θετικά. Για παράδειγμα, είναι εξαιρετικά ασταθές αέριο – αλλά συνδυάζοντας το με το μονοξείδιο του άνθρακα που παράγεται από τις ανανεώσιμες πηγές, οι επιστήμονες θα, για παράδειγμα, να είναι σε θέση να κάνουν ένα καύσιμο φιλικό προς το περιβάλλον για τον κλάδο των αερομεταφορών .
http://www.mirror.co.uk/, το είδαμε εδώ

Ανακαλύφθηκαν πέντε νέα υποατομικά σωματίδια στο CERN

Οι επιστήμονες του πειράματος LHCb (Large Hadron Collider beauty) του μεγάλου επιταχυντή του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) ανακάλυψαν πέντε νέα υποατομικά σωματίδια.

Τα σωματίδια «κρύβονταν σε κοινή θέα εδώ και χρόνια», σύμφωνα με μία ερευνήτρια.

Η ανακάλυψη -αν και όχι ανάλογης σημασίας με την εύρεση του σωματιδίου του Χιγκς το 2012- ρίχνει περισσότερο φως σε μία από τις θεμελιώδεις δυνάμεις του σύμπαντος, την ισχυρή πυρηνική δύναμη στο εσωτερικό των ατόμων.

Και τα πέντε σωματίδια είναι βαρυόνια, που δημιουργούνται από τους συνδυασμούς τριών κιουάρκ. Συγκεκριμένα, πρόκειται για πέντε νέες μορφές του βαρυόνιου Ωμέγα-c, η ύπαρξη του οποίου είχε επιβεβαιωθεί πειραματικά το 1994.

Από τότε που ανακαλύφθηκε το πρώτο βαρυόνιο Ωμέγα-c, οι φυσικοί υποπτεύονταν ότι υπήρχαν βαρύτερα «αδελφάκια» του, κάτι που επιβεβαιώνεται τώρα με τη νέα ανακάλυψη.

Τα νέα βαρυόνια αποτελούνται από δύο "γοητευτικά" (charm) και ένα 'παράξενο' (strange) κουάρκ. Τα κουάρκ συγκρατούνται μεταξύ τους από την ισχυρή πυρηνική δύναμη και ο τρόπος που δουλεύει αυτή, περιγράφεται από τη θεωρία της κβαντικής χρωμοδυναμικής.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ, το είδαμε εδώ

Πείραμα σκέψης: Η γάτα του Σρόντινγκερ



Ο Έρβιν Σρόντινγκερ γεννήθηκε στη Βιέννη στις 12 Αυγούστου 1887 και του απονεμήθηκε το νόμπελ φυσικής το 1933. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τη δουλειά του πάνω στη κβαντική θεωρία και πιο συγκεκριμένα για το περίφημο πείραμα σκέψης που σκέφτηκε για να εξηγήσει την προβληματική ερμηνεία της κβαντικής υπέρθεσης, χρησιμοποιώντας μια γάτα.
Η ερμηνεία της σχολής της Κοπεγχαγης για την κβαντομηχανική ουσιαστικά δηλώνει ότι ένα αντικείμενο σε ένα φυσικό σύστημα, μπορεί ταυτόχρονα να υπάρχει σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς του, αλλά παρατηρώντας το σύστημα το εξαναγκάζουμε να «καταρρεύσει» και οδηγούμε το αντικείμενο αυτό σε μία και μοναδική κατάσταση. Ο Σρόντινγκερ διαφώνησε με αυτήν την ερμηνεία.
Τι έχει όμως να κάνει αυτή η ιδέα με μια γάτα; Ο Σρόντινγκερ ήθελε να φανταστούμε μια γάτα, ένα δηλητήριο, ένα μετρητή ραδιενέργειας, ένα ραδιενεργό υλικό και ένα σφυρί μέσα σε ένα σφραγισμένο μπαούλο. Η ποσότητα της ραδιενεργής ουσίας θα ήταν τόσο μικρή που θα είχε 50 τοις εκατό πιθανότητα να εντοπιστεί μετά από μία ωρα. Άν ο μετρητής ραδιενέργειας λοιπόν εντόπιζε ραδιενέργεια, τότε το σφυρί μέσω ενός μηχανισμού θα έσπαζε το δοχείο του δηλητηρίου, σκοτώνοντας τη γάτα. Μέχρι κάποιος όμως να άνοιγε το μπαούλο για να παρατηρήσει το σύστημα, θα ήταν αδύνατο να προβλέψουμε αν η γάτα ζούσε ή όχι.Έτσι μέχρι το σύστημα να «καταρρεύσει» σε μία μόνο κατάσταση, η γάτα θα υπήρχε σε μία κατάσταση υπέρθεσης όντας νεκρή και ζωντανή ταυτόχρονα.
Φυσικά ο Σρόντινγκερ ισχυρίστηκε ότι αυτό ήταν γελοίο. Το φαινόμενο της κβαντικής υπέρθεσης δεν θα μπορούσε να δουλέψει με μεγάλα αντικείμενα όπως μια γάτα, γιατι είναι αδύνατον για έναν οργανισμό να είναι νεκρός και ζωντανός ταυτόχρονα. Έτσι ο Σρόντινγκερ κατέληξε στο ότι η ερμηνεία της σχολής της Κοπεγχάγης για την κβαντομηχανική είναι λανθασμένη .Ενώ πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι ο Σρόντινγκερ υποστήριζε το συμπέρασμα αυτού του πειράματος σκέψης, η αλήθεια ήταν διαφορετική. Αντιθέτως το νόημα του πειράματος ήταν να δείξει ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον.
Στη πορεία βέβαια μεταγενέστερα πειράματα απέδειξαν ότι το φαινόμενο της κβαντικής υπέρθεσης ισχύει για μικροσκοπικά σωματίδια όπως τα ηλεκτρόνια, ωστόσο δεν ισχύει το ίδιο και για μεγαλύτερα μακροσκοπικά αντικείμενα.
Το παρακάτω βίντεο του καναλιού TED-Ed περιγράφει με εξαιρετικό τρόπο το παράδοξο της γάτας του Σρόντινγκερ.
πηγή

H ελληνική καρδιά χτυπά δυνατά στα άδυτα του CERN

«Να έχετε όνειρο και να προσπαθήσετε να γίνει αυτό το όνειρο πραγματικότητα. Και θα γίνει», λέει με αφοπλιστική βεβαιότητα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, απευθυνόμενος στους νέους και τις νέες της Ελλάδας, ο Έλληνας πειραματικός φυσικός στοιχειωδών σωματιδίων Μανώλης Τσεσμελής, μέλος της ομάδας που ανακάλυψε τα μποζόνια W και Ζ.
Η λέξη «όνειρο» δεν είναι από ό,τι φαίνεται τυχαία, αφού υπάρχει στις αναφορές πολλών ακόμη Ελλήνων και Ελληνίδων επιστημόνων του CERN: μιας ελληνικής κοινότητας, η «καρδιά» της οποίας χτυπά δυνατά στα άδυτα του ερευνητικού κέντρου και όχι ...λόγω του επιταχυντή.
Σε αυτόν τον δημιουργικό χώρο ζουν, αναπνέουν και δημιουργούν άνθρωποι που είδαν τα όνειρά τους να εκπληρώνονται στη Γενεύη. Είναι οι ίδιοι που συμμετέχουν στο μεγαλύτερο επιστημονικό πείραμα του κόσμου και πιστοποιούν ότι οι Έλληνες επιστήμονες βρίσκονται σε πολύ υψηλό επίπεδο κατάρτισης και εκπαίδευσης. Το ΑΠΕ-ΜΠΕ τους συνάντησε στην έδρα του CERN κατά τη διάρκεια δημοσιογραφικής αποστολής για τη σύναψη πρωτοκόλλου συνεργασίας μεταξύ της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και του ερευνητικού οργανισμού.

Η ελληνική παρουσία
"Εδώ στο CERN υπάρχουν περίπου 100 Έλληνες και Ελληνίδες επιστήμονες μόνιμοι εργαζόμενοι. Υπάρχουν ακόμη 150 φυσικοί και μηχανικοί από ελληνικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, που έχουν εξ αποστάσεως συνεργασία με τον οργανισμό. Επιπλέον είναι πολλοί οι νέοι Έλληνες φοιτητές: φυσικοί, αλλά και μηχανικοί, πληροφορικοί και τεχνικοί και διοικητικοί. Είμαστε διεθνής οργανισμός που διαθέτει νομική υπηρεσία και τμήμα οικονομικών, η στελέχωση των οποίων γίνεται από τα κράτη-μέλη όπως η Ελλάδα" αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Τσεσμελής.
Για τους επιστήμονες από την Ελλάδα λέει ότι "επιλέγονται πολλοί νέοι Έλληνες, επειδή όταν έρχονται σε συναγωνισμό με άλλες αιτήσεις είναι πάρα πολύ καλοί, έχουν πάρα πολύ καλή κατάρτιση και εκπαίδευση".
Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει και ο διδάκτορας πληροφορικής Εδουάρδος Καραβάκης, εργαζόμενος στο CERN με συμβόλαιο μέχρι το 2018. "Τουλάχιστον στην πληροφορική, στον τομέα μου, σχεδόν ένα 40% με 50% των αιτήσεων για πρακτική κατατίθεται από Έλληνες" σχολιάζει. Βέβαια αναγνωρίζει ότι μετά την πρακτική είναι δύσκολο να επιστρέψει κάποιος στην Ελλάδα και αναφέρει ότι οι περισσότεροι είτε μένουν κάποια χρόνια ακόμη είτε μαζεύουν χρήματα για μεταπτυχιακό στο εξωτερικό.
"Είμαστε μια μικρή χώρα αλλά νομίζω ότι έχουμε παρουσία που φαίνεται στα μεγάλα πειράματα του μεγάλου επιταχυντή. Από την Ελλάδα υπάρχουν πολλές ερευνητικές ομάδες: από τα πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, των Ιωαννίνων, της Αθήνας, το Μετσόβειο Πολυτεχνείο, το Πανεπιστήμιο της Πάτρας, από το Δημόκριτο από το πανεπιστήμια της Κρήτης και του Αιγαίου", λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η γενική πειραματική φυσικός στοιχειωδών σωματιδίων, Δέσποινα Χατζηφωτιάδου. Μεταξύ άλλων αναφέρει τον Ελληνα ερευνητή Κωνσταντίνο Ζιούτα, επικεφαλής στο πείραμα χωρίς επιταχυντές, το οποίο αναζητά υποθετικά σωματίδια που έρχονται από τον ήλιο.

ελληνική συμμετοχή στα πειράματα
Σε ερευνητικό επίπεδο δεν είναι λίγα τα πειράματα με ελληνική συμμετοχή. Ο Μανώλης Τσεσμελής, Έλληνας που γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, ήρθε για πρώτη φορά στο CERN ως φοιτητής εκείνη την εποχή, δουλεύοντας στα πειράματα της δεκαετίας του '80, στο υπερσύγχροτρο πρωτονίων (Super Proton Synchrotron, SPS). "Τότε ανακαλύψαμε τα μποζόνια w και z" λέει, αναφερόμενος στην ανακάλυψη, που θεωρήθηκε σπουδαία επιτυχία του καθιερωμένου μοντέλου της σωματιδιακής φυσικής, το οποίο περιγράφει τα δομικά συστατικά της ύλης. Πριν από επτά χρόνια ο Μανώλης Τσεσμελής ανέλαβε τη θέση του επιστημονικού συμβούλου του Γενικού Διευθυντή, ενώ στη συνέχεια ανέλαβε πρωτοβουλίες για τις διεθνείς σχέσεις.

Καταλαβαίνοντας το σωματίδιο Higgs
Για την ουσία των πειραμάτων στα οποία συμμετέχει, διευκρινίζει: "το LHC είναι σήμερα ο μεγαλύτερος επιταχυντής του κόσμου και αυτό θα εξακολουθήσει να ισχύει για τις επόμενες δεκαετίες πιστεύω. Η ανακάλυψη του σωματιδίου Higgs τo 2012 ήταν μια μεγάλη ανακάλυψη για τη φυσική αλλά επίσης για να καταλάβουμε τις πρώτες στιγμές μετά τη μεγάλη έκρηξη, τι ακριβώς έγινε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μετά τη μεγάλη έκρηξη πριν 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, από την οποία δημιουργήθηκε το σύμπαν. Αυτό που απομένει τώρα είναι να καταλάβουμε αυτό το σωματίδιο Higgs και επίσης να δούμε τι υπάρχει πέρα από το λεγόμενο καθιερωμένο πρότυπο που είναι η θεωρία της ύλης όπως τη βλέπουμε. Δηλαδή θέλουμε να δούμε αυτό που δεν καταλαβαίνουμε σήμερα, πώς γίνεται δηλαδή να βλέπουμε μόνο ένα πολύ μικρό μέρος της ενέργειας στο σύμπαν. Δεν καταλαβαίνουμε από πού προέρχεται και ποια είναι η δομή της. Έχουμε κάποιες ενδείξεις αλλά πρέπει να τις εξηγήσουμε μέσα από τα πειράματα που κάνουμε στο LHC" τονίζει και προσθέτει ότι αυτό μπορεί να είναι το αντικείμενο της επιστημονικής έρευνας τα επόμενα 20 χρόνια.

Ε. Καραβάκης - Δ. Χατζηφωτιάδου
Τι έγινε στην αρχή του κόσμου;
Τριάντα χρόνια κλείνει φέτος στο Cern η γενική πειραματική φυσικός στοιχειωδών σωματιδίων Δέσποινα Χατζηφωτιάδου, που έχει μόνιμο συμβόλαιο με τον οργανισμό. Μιλώντας στο ΑΠΕ - ΜΠΕ για την επιστημονική της πορεία, σημειώνει ότι ήρθε πρώτη φορά στην Ελβετία το καλοκαίρι του 1981 ως φοιτήτρια. Από τότε μέχρι το 1987 πηγαινοερχόταν συχνά καθώς ήταν επιστημονικός συνεργάτης στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και έκανε το διδακτορικό της στο πείραμα LEAR (Low Energy Antiproton Ring) στο οποίο συνεργαζόταν το Εργαστήριο Ατομικής και Πυρηνικής Φυσικής. Στη συνέχεια συμμετείχε στο πείραμα Large Electron Positron Collider και τώρα στο πλαίσιο του μεγάλου επιταχυντή LHC μετέχει από το 2000 στο πείραμα βαριών ιόντων ALICE, που μελετά τις συγκρούσεις πυρήνων μολύβδου σε πολύ υψηλή ενέργεια.
Όπως εξηγεί η ίδια "το ενδιαφέρον αυτών των συγκρούσεων είναι ότι έτσι αναδημιουργείται στο εργαστήριο μια κατάσταση της ύλης που ονομάζεται πλάσμα quark και γλουονίων και υποθέτουμε ότι υπήρχε στην αρχή του σύμπαντος μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου μετά το big bang. Το συγκεκριμένο πείραμα μας βοηθά να καταλάβουμε λίγο τι έγινε στην αρχή του κόσμου [...] Επιπλέον, όλη η τεχνολογία που αναπτύσσεται για να γίνει όλη αυτή η έρευνα βρίσκει πολλές εφαρμογές, συνεπώς έτσι έχουμε και άμεσο πρακτικό όφελος".

Ένα ελληνικό κομμάτι στην καρδιά του Atlas
Μια ελληνική ομάδα από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης βρίσκεται, άλλωστε, πίσω από την κατασκευή μέρους των ανιχνευτών μυονίων στον ανιχνευτή "Atlas", όπου "αιχμαλωτίζονται" τα σωματίδια που προκύπτουν από τις συγκρούσεις πρωτονίων στον μεγάλο επιταχυντή. Η συμμετοχή του εργαστηρίου Ατομικής και Πυρηνικής Φυσικής του ΑΠΘ σε πειράματα του Cern ξεκίνησε τη δεκαετία του '70, εντατικοποιήθηκε όμως ακόμη περισσότερο με το εγχείρημα του ανιχνευτή Atlas. "Έχω ξεκινήσει από τα πρώτα βήματα της κατασκευής του ανιχνευτή Atlas, το 2005, από το ΑΠΘ. Δεν ήμουν στην ομάδα που τα συναρμολόγησε στη Θεσσαλονίκη αλλά ήμουν αυτός που είχε την ευθύνη της εγκατάστασης όσων κατασκευαστήκαν στη Θεσσαλονίκη" επισημαίνει ο ηλεκτρονικός Δημήτρης Δαμιανόγλου.
Δημήτρης Δαμιανόγλου
Σήμερα προετοιμάζεται για τα logistics που αφορούν τη συναρμολόγηση ενός καινούριου συστήματος με την ονομασία "small wheel". "Το Cern παραγγέλνει όλα τα υλικά με τα οποία θα κατασκευαστεί και θα πρέπει να τα στείλει σε διάφορα ινστιτούτα για να συναρμολογηθούν. Ένα από τα ινστιτούτα που θα κατασκευάσει κομμάτια του small wheel είναι το ΑΠΘ. Στη συνέχεια το τμήμα αυτό θα ολοκληρωθεί από ένα ρωσικό ινστιτούτο" προσθέτει.
Στον ανιχνευτή Atlas δουλεύει αποκλειστικά και η φυσικός ανιχνευτών με εξειδίκευση στα ηλεκτρονικά, Ραχήλ Μαρία Αβραμίδου. "Έχω δουλέψει στο Cern τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ξεκίνησα ως φοιτήτρια, έκανα εδώ, στα project του Cern, κομμάτι του διδακτορικού μου και τα δύο master μου και μετά συνέχισα τη συνεργασία μου. Και ποιά είναι η αίσθηση; Το περιβάλλον είναι πολύ ανταγωνιστικό είναι η αλήθεια, αλλά είναι κάτι το μοναδικό" σημειώνει χαρακτηριστικά.

Χάρης Κουζινόπουλος
Και η ελληνική πληροφορική στο Cern
Ο Χάρης Κουζινόπουλος, διδάκτορας πληροφορικής στην παράλληλη επεξεργασία, εργάστηκε επί τρία χρόνια στο πείραμα ALICE και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, όπου συνεργάζεται από απόσταση με τον ερευνητικό οργανισμό, ως χρήστης του Cern. "Το αντικείμενο όσων ασχολούνται με τον κλάδο της πληροφορικής είναι η δημιουργία αλγορίθμων οι οποίοι, με βάση παραμέτρους που θέτουν οι φυσικοί, είναι σε θέση να ξεχωρίζουν τα χρήσιμα δεδομένα από έναν τεράστιο όγκο δεδομένων που παράγονται κατά τη διαδικασία των συγκρούσεων σωματιδίων. Στη συνέχεια τα χρήσιμα δεδομένα αποθηκεύονται και πρέπει να μπορεί κάποιος να τα ξαναβρίσκει εύκολα, προκειμένου να αξιολογηθούν από τους φυσικούς" διευκρινίζει. Τονίζει, μάλιστα, ότι πρόκειται μια διαδικασία πολύ μεγάλης σημασίας καθώς μετά τη μεγάλη αναβάθμιση του συστήματος που θα γίνει στο τέλος του 2018, τα δεδομένα που θα παράγονται θα εκατονταπλασιαστούν, συνεπώς η αξιολόγησή τους θα δυσκολέψει περισσότερο.

Μια παγκόσμια συνεργασία
Μπορεί, πάντως, ο ανυποψίαστος επισκέπτης του Cern να εκπλήσσεται ευχάριστα όταν ακούει ελληνικά σε κάθε γωνιά του ερευνητικού κέντρου, όμως όλοι οι επιστήμονες από την Ελλάδα χαρακτηρίζουν συναρπαστικό το γεγονός ότι πρόκειται για μια παγκόσμια συνεργασία.
"Μου αρέσει το γεγονός ότι είναι μια παγκόσμια συνεργασία, ότι συνεργάζεται κάποιος με ανθρώπους που έρχονται από όλο τον κόσμο, που έχουν διαφορετικό ενδεχομένως επιστημονικό και κοινωνικό background αλλά παρόλα αυτά πρέπει να συνεργαστούν και να παράγουν όλοι μαζί αποτελέσματα" λέει η Ραχήλ Μαρία Αβραμίδου για να τη συμπληρώσει ο Δημήτρης Δαμιανόγλου με νόημα: ''είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα εδώ. Ακόμη και οι Έλληνες αλλάζουμε, αποκτάμε άλλη νοοτροπία, άλλες συμπεριφορές. Είναι ένας χώρος που είναι δημιουργικός΄΄.
"Σε επίπεδο έρευνας το πιο σημαντικό είναι να μπορούμε να συνεργαζόμαστε όλοι μαζί, χωρίς να υπάρχει διάκριση σε εθνικότητες και θρησκείες. Εδώ βρίσκονται άνθρωποι από περισσότερες από 80 εθνικότητες και συνεργαζόμαστε όλοι μαζί" τονίζει ο Εδουάρδος Καραβάκης. "Στην ομάδα που συμμετείχα ο καθένας ήταν από διαφορετικό μέρος της Ευρώπης. Έλληνες, Ισπανοί, Βούλγαροι Ρουμάνοι, Σέρβοι μιλούσαμε μια κοινή γλώσσα, τα αγγλικά και τη γλώσσα της επιστήμης και η συνεργασία ήταν άψογη" σημειώνει ο Χάρης Κουζινόπουλος. Όσο για την αίσθηση της πατρίδας αναφέρει ότι από όπου και αν κατάγεται κανείς, πάντα του λείπει η χώρα του.
Κλείνοντας τον κύκλο των συνεντεύξεων στη Γενεύη η Δέσποινα Χατζηφωτιάδου και η Ραχήλ Μαρία Αβραμίδου στέλνουν το ίδιο μήνυμα στους νέους με εκείνο που έστειλε στην αρχή ο Μανώλης Τσεσμελής: να κυνηγούν τα όνειρά τους και να φροντίζουν να είναι όσο το δυνατόν πιο παραγωγικοί. Να κάνουν αυτό που τους αρέσει, κι ας κοιτάξουν και λίγο στο εξωτερικό. Άλλωστε, η μάθηση είναι μια διαδικασία που διαρκεί μία ζωή και για την Ελλάδα όλοι ελπίζουμε πάντα ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν....


Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ, ρεπορτάζ της Πέπης Γιούλτση

Επανάσταση Biosolar: Πώς μέδουσες μπορεί να βοηθήσουν στην επίλυση της κρίσης ενέργειας


Μια από τις αξιοσημείωτες συνέπειες της ανθρώπινης ρύπανσης και της υπεραλίευσης στους ωκεανούς του κόσμου είναι η άνοδος του πληθυσμού των μεδουσών. Ο ραγδαία αυξανόμενος αριθμός των μεδουσών είναι σημαντικός παράγοντας του αφανισμού της αλιείας, οδηγεί στο κλείσιμο των παράκτιων σταθμών,  βλάπτει τον τουρισμό, αλλά δημιουργικοί επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί και μια χούφτα άλλα εργαστήρια μπορεί να έχουν βρει έναν εκπληκτικό τρόπο για να χρησιμοποιήσουν τις μέδουσες για την παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας από την δημιουργία βιώσιμων ηλιακών κυττάρων από τσούχτρες goo. Όσο τρελό κι αν ακούγεται, το πεδίο της τεχνολογίας biosolar, που χρησιμοποιεί βιολογικό υλικό για να παγιδεύεται  η  ηλιακή ενέργεια, υπόσχεται να φέρει επανάσταση στην ηλιακή ενέργεια με τα συμβατικά ηλιακά κύτταρα. Συχνά δε είναι πολύ φιλικά προς το περιβάλλον για την παραγωγή παρά την ραγδαία μείωση του κόστους τους. Αν και το πεδίο της ηλιακής ενέργειας έχει κυριαρχήσει για χρόνια από φωτοβολταϊκά κύτταρα, η προσφυγή της αξιοποίησης των φωτοσυνθετικών συστατικά των ζωντανών οργανισμών είναι προφανής, δεδομένου ότι έχουν ήδη τελειοποιηθεί για πάνω από χιλιετίες.

Ο Bruce, ένας καθηγητής της βιοχημείας, και της κυτταρικής και μοριακής βιολογίας έχει πειραματιστεί με τη χρήση της πράσινης φθορίζουσας πρωτεΐνης (GFP) που βρίσκεται στις μέδουσες. Η GFP, η ουσία που κάνει μέδουσες να λάμπουν, παράγει ένα ηλεκτρικό ρεύμα, όταν τοποθετείται σε ένα ηλεκτρόδιο αλουμινίου και εκτεθεί σε υπεριώδες φως, μια ανακάλυψη που έγινε πριν από έξι χρόνια από τον Σουηδό επιστήμονα  Zackary Chiragwandi. Τώρα ο Bruce, μέσω της "Bruce Lab" στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί, ψάχνει τρόπους για να εξαγάγει τις ακριβείς ενώσεις όπου η φωτοσύνθεση συμβαίνει στα κύτταρα των μεδουσών, όπως επίσης και στα φυτά. Ο Bruce ελπίζει να ανακαλύψει πώς να εξαγάγει αυτά τα  "κέντρα αντίδρασης» της  φωτοσύνθεσης αποτελεσματικά και με μικρό κόστος ώστε να καταστεί δυνατή η κατασκευή biosolar πάνελ  μαζικά. Ο Bruce, όπως αναφέρει το Salon, θεωρεί ότι μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία μιας εμπλουτισμένης πράσινης πάστας που θα μπορούσε να επαλείφει (βάψει) διαφανή και αγώγιμα πάνελ ως μέρος ενός χαμηλού κόστους ηλιακού κιτ. Σε αντίθεση με τους σημερινούς ηλιακούς συλλέκτες, οι συσκευές αυτές θα μπορούσαν απλά να καθαρίζονται και με εκ νέου επικαλυμμένη στρώση με φωτοσυνθετικό φυτικό υλικό όποτε η απόδοσή τους αρχίζει να μειώνεται, καθιστώντας το μια πολύ πιο βιώσιμη εναλλακτική λύση.

Η έρευνα Biosolar δεν είναι καθόλου διαδεδομένη - αυτό είναι ένα πεδίο που εξετάζουν όχι περισσότερα από 20 εργαστήρια σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, οι πρόσφατες ανακαλύψεις μπορεί σύντομα να το αλλάξουν αυτό. Την περασμένη άνοιξη, ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Binghamton δημιούργησαν με επιτυχία ένα ηλιακό πάνελ με τη χρήση ηλιακών κυψελών που τροφοδοτείται από κυανοβακτήρια. Στο πάνελ τα βακτήρια που κινούνται αναπτύσσουν 5,59 microwatts - περισσότερο από κάθε άλλη υπάρχουσα biosolar πάνελ μικρής κλίμακας. Αν και αυτό ωχριά σε σύγκριση με τα παραδοσιακά ηλιακά πάνελ, τα biosolar πάνελ μπορούν να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια τη νύχτα ή σε συννεφιασμένες ημέρες, καθώς η βακτηριακή αναπνοή παράγει ενέργεια ακόμα και με την απουσία του φωτός του ήλιου. Σε συνέχεια,  Ιρανοί ερευνητές κατασκεύασαν με επιτυχία ένα ηλιακό κύτταρο που συνδυάζει μια φθορίζουσα ένωση που βρίσκεται σε μέδουσες με το φως που ενεργοποιείται από πρωτεΐνες που συλλέγονται από τα βακτήρια, παράγοντας ένα πιο αποδοτικό ηλιακό κύτταρο. Σύμφωνα με το MEHRS πρακτορείο ειδήσεων, με περαιτέρω βελτιστοποίηση της ενεργειακής μετατροπής, αυτά τα κύτταρα μπορούν να αντικαταστήσουν τις παλαιότερες γενιές των ηλιακών κυψελών στο εγγύς μέλλον. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο καθηγητής Bruce, η έρευνα biosolar χρειάζεται περισσότερη χρηματοδότηση προκειμένου να προχωρήσει αυτή η τεχνολογία σε μαζική παραγωγή.

πηγή  

Επιστημονικά επιτεύγματα και ανακαλύψεις που σημάδεψαν το 2016


Τα όρια της ανθρωπότητας δοκιμάστηκαν για μια ακόμη χρονιά, και το διάστημα δείχνει να συναρπάζει όλο και περισσότερο την επιστημονική κοινότητα.

Η χρονιά που περνά επέδειξε μια σειρά από επιστημονικές ανακαλύψεις και τεχνολογικά επιτεύγματα που επέκτειναν τα σύνορα της ανθρωπότητας στο χρόνο και στο σύμπαν, δίνοντάς μας απαντήσεις σε αρκετά ερωτήματα που αφορούν το παρελθόν αλλά και το μέλλον μας.

Από την πιθανότητα να έρθουμε κοντά σε έναν άγνωστο εξωγήινο κόσμο, το άνοιγμα των διαστημικών ταξιδιών σε νέα επίπεδα, τη γνώση για την προέλευση της ζωής όπως την ξέρουμε και τη μορφή των δεινοσαύρων όπως δεν την είχαμε φανταστεί ποτέ, ιδού μερικές από τις ανακαλύψεις της χρονιάς που θα μείνουν αξέχαστες:


ΕΝΤΟΠΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΚΥΜΑΤΙΣΜΟΙ ΣΤΟ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ

100 χρόνια μετά την πρόβλεψη του Αϊνστάιν για την ύπαρξη τους, οι αμυδροί κυματισμοί της δομής του σύμπαντος έκαναν την εμφάνισή τους στα μάτια των επιστημόνων. Ονομάζονται βαρυτικά κύματα και στην ουσία αποτελούν κυματισμούς που δημιουργήθηκαν από εξαιρετικά βίαια γεγονότα στο σύμπαν – όπως για παράδειγμα την ένωση δύο μαύρων τρυπών μέσα σε ένα θανατηφόρο σπιράλ. Παρότι η παρουσία τους θεωρείται ανεπαίσθητη, επιστήμονες από τη Λουιζιάνα και την Ουάισνγκτον κατάφεραν με τη βοήθεια εξαιρετικά ευαίσθητων αισθητήρων να εντοπίσουν βαρυτικά κύματα που περνούσαν από τη Γη τον περασμένο Φεβρουάριο. Η σημασία της ανακάλυψής τους είναι μεγάλη, καθώς αποτελούν έναν νέο τρόπο παρατήρησης κοσμικών αντικειμένων τα οποία μέχρι τώρα θεωρούνταν αόρατα.


ΦΤΕΡΩΤΗ ΟΥΡΑ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΥ ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΗ ΣΕ ΚΕΧΡΙΜΠΑΡΙ

Παραλίγο να είχε χρησιμοποιηθεί για να γίνει κόσμημα, όμως ένα μικρό κομμάτι κεχριμπαριού που βρέθηκε σε αγορά της Βιρμανίας έμελλε να κρύβει μέσα του ένα τεράστιο μυστικό. Καταλήγοντας μετά από λίγη τύχη σε χέρια παλαιοντολόγων, ανακαλύφθηκε ότι μέσα του υπήρχαν απομεινάρια ουράς δεινοσαύρου όπου πάνω της είχε ιστό και λεπτά φτερά! Ο συγκεκριμένος «φτερωτός» δεινόσαυρος έζησε πριν από περίπου 99 εκατ. χρόνια και αποτελεί έναν τύπο δίποδου δεινόσαυρου που έμοιαζε με πουλί και που ανήκει στην κατηγορία maniraptora, μία από αρκετές κατηγορίες δεινοσαύρων με φτερά. Τα πουλιά εμφανίστηκαν στη Γη πριν από περίπου 150 εκατομμύρια χρόνια, κατά την Ιουράσια γεωλογική περίοδο, και εξελίχθηκαν από μικρούς, φτερωτούς δεινόσαυρους. Η ουρά αποτελείται από οκτώ σπονδύλους, μαλακούς ιστούς, και φτερά που είναι άπταιστα διατηρημένα σε τρεις διαστάσεις.


ΚΑΤΟΙΚΗΣΙΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΑΣ;

Τον περασμένο Αύγουστο η ανθρωπότητα έφτασε πιο κοντά στην ελπίδα να βρει έναν πλανήτη ο οποίος μπορεί να συντηρήσει ζωή όπως η Γη. Επιστήμονες ανακάλυψαν στοιχεία για έναν κόσμο που περιστρέφεται γύρω από τον δικό του Ήλιο σε απόσταση «μόλις» 4,24 ετών φωτός μακριά μας. Βρίσκεται στον αστερισμό του Κενταύρου· ενός συστήματος το οποίο εδώ και χρόνια προκαλεί τη φαντασία επιστημόνων αλλά και συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Το άστρο ονομάστηκε Proxima b και έχει περίπου το ίδιο μέγεθος με τη Γη. Η τροχιά του γύρω από τον δικό του Ήλιο πραγματοποιείται σε τέτοια απόσταση η οποία θεωρητικά επιτρέπει την ύπαρξη υδάτων σε υγρή μορφή στην επιφάνειά του. Μπορεί ακόμη να μην υπάρχει η δυνατότητα να διαπιστωθεί εάν όντως έχει τις κατάλληλες συνθήκες διατήρησης ζωής, όμως ήδη αποτελεί τεράστια πρόκληση για τους αστρο-βιολόγους όλου του κόσμου.


ΕΝΑΣ ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΑΡΧΑΙΟΣ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ ΠΟΥ ΣΟΚΑΡΕΙ

Τον Ιανουάριο επιστήμονες αποκάλυψαν τα ευρήματα ενός κροκόδειλου ο οποίος πραγματικά σόκαρε με το μέγεθός του. Αποτελεί το μεγαλύτερο θαλάσσιο είδος του συγκεκριμένου ερπετού που βρέθηκε ποτέ, με μήκος μεγαλύτερο από 9 μέτρα και βάρος τουλάχιστον 3 τόνους. Ονομάστηκε Machimosaurus rex και υπολογίζεται ότι έζησε πριν από 120 εκατ. χρόνια. Η ανακάλυψη απολιθωμένων οστών του στην έρημο της Τυνησίας προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για τις συνθήκες που επικρατούσαν κατά το τέλος της Ιουράσιας Περιόδου, και συγκεκριμένα τη διάψευση ότι ένα βίαιο περιστατικό πριν από 145 εκατ. χρόνια στάθηκε η αιτία της πλήρους εξαφάνισης των ερπετών της συγκεκριμένης κατηγορίας.


ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ ΤΗΣ ΝΑΣΑ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟΝ ΔΙΑ

Χρειάστηκαν 5 χρόνια και 1,7 δισ. μίλια για το διαστημόπλοιο Juno της ΝΑΣΑ για να ολοκληρώσει μια εξαιρετικά επικίνδυνη μανούβρα και να μπει σε τροχιά γύρω από τον μεγαλύτερο πλανήτη του Ηλιακού μας συστήματος. Το διαστημόπλοιο αυτό αποτελεί το πρώτο ανθρώπινο κατασκεύασμα που μπήκε σε τροχιά γύρω από τον Δία μετά το τέλος της αποστολής του Galileo το 2003, κι έχει κατασκευαστεί για να μελετήσει τη δομή του γιγαντιαίου πλανήτη και το ισχυρό μαγνητικό του πεδίο, ανοίγοντας πιθανότατα το δρόμο για τη μελέτη του παγωμένου φεγγαριού του με την ονομασία Europa.


Η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΞΕΡΟΥΜΕ

Ερευνητές ανακάλυψαν ότι το μόριο με την ονομασία GK-PID αποτελεί το λόγο για τον οποίο οι μονοκύτταροι οργανισμοί ξεκίνησαν να εξελίσσονται σε τέτοιο βαθμό ώστε να μετατραπούν σε πολυκύτταρους πριν από περίπου 800 εκατ. χρόνια. Αυτό το «θαύμα» της εξέλιξης λειτούργησε σαν «μοριακός γάντζος» ο οποίος στάθηκε ικανός να τραβήξει χρωμοσώματα το ένα κοντά στο άλλο και τα έσυρε στο εσωτερικό μέρος του τείχους μιας κυτταρικής μεμβράνης κατά τη διαδικασία της μίτωσης. Αυτό επιτρέπει στα κύτταρα να διαχωριστούν σωστά και να μην εξελιχθούν σε καρκινικά. Αυτή η συναρπαστική ανακάλυψη έδειξε ότι η αρχαία μορφή του GK-PID δεν συμπεριφερόταν όπως σήμερα. Ο μόνος λόγος που κατάφερε να μετατραπεί στον μοριακό αυτό «γάντζο» ήταν μια και μόνο μετάλλαξη η οποία επέτρεψε την αντιγραφή του εαυτού του. Κάτι το οποίο πιθανότατα καταδεικνύει ότι η πολυκυτταρική ζωή είναι το αποτέλεσμα μιας μοναδικής, ταυτοποιημένης, μετάλλαξης.


Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ

Ο μεγαλύτερος πρώτος αριθμός ανακαλύφθηκε στις αρχές του 2016 από έναν υπολογιστή του Πανεπιστημίου του Μιζούρι στις ΗΠΑ. Οι πρώτοι αριθμοί -όπως το 2, 3, 5 και 7- είναι οι αριθμοί που διαιρούνται μόνο με τον εαυτό τους και τη μονάδα και παίζουν σημαντικό ρόλο στην κρυπτογράφηση στους υπολογιστές. Πρόκειται για τον 2^74,207,281 – 1 και απαρτίζεται συνολικά από τουλάχιστον 22 εκατομμύρια ψηφία, δηλαδή είναι 5 εκατομμύρια ψηφία μακρύτερος από τον προηγούμενο γνωστό πρώτο αριθμό. Οι μεγάλοι πρώτοι αριθμοί αποτελούν σημαντικό κομμάτι στον τομέα της κρυπτογράφησης στους υπολογιστές, καθώς βοηθούν στο να είναι αδύνατη η ανάγνωση δεδομένων από οποιονδήποτε δεν κατέχει κάποια συγκεκριμένη πληροφορία (password). Αυτό έχει εφαρμογή ιδιαίτερα στις ηλεκτρονικές τραπεζικές συναλλαγές και αγορές καθώς και στην ανταλλαγή ηλεκτρονικών προσωπικών μηνυμάτων.


ΒΡΕΘΗΚΕ Ο ΕΝΑΤΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΑΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ;

Από την ανακάλυψη του Πλούτωνα τον 20ο αιώνα, η ανθρωπότητα απασχολείται διαρκώς με το μύθο του λεγόμενου Πλανήτη Χ. Ενός ακόμη πλανήτη ο οποίος δεν έχει ανακαλυφθεί αλλά βρίσκεται κάπου εκεί έξω, κι αν όντως είναι υπαρκτός τότε θα αποτελέσει τον ένατο κατά σειρά πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Επιστήμονες από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια παρουσίασαν δεδομένα τα οποία εξηγούν ότι ο λεγόμενος “ένατος πλανήτης” όντως υπάρχει, και η ολοκληρωμένη περιστροφή του γύρω από τον Ήλιο διαρκεί 15.000 χρόνια. Σύμφωνα, μάλιστα, με τους συγκεκριμένους επιστήμονες, η πιθανότητα να έκαναν λάθος υπολογισμούς είναι μόλις 0,007%. Η ανακάλυψή τους δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί, όμως εάν υπήρχε αυτό το ουράνιο σώμα, τότε υπολογίζεται ότι το μέγεθός του θα ήταν 2-15 φορές μεγαλύτερο της Γης, και θα βρισκόταν σε τροχιά 200-1600 Αστρονομικών Μονάδων μακριά από τον Ήλιο. Η Αστρονομική Μονάδα (α.μ.) είναι μονάδα μέτρησης αποστάσεων και ισούται με 149.597.870.700 μέτρα.


Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΔΙΣΚΟΣ ΠΟΥ ΖΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Τα πάντα κάποια στιγμή καταστρέφονται, κι αυτό συμβαίνει και με τους σκληρούς δίσκους και κάθε είδους συσκευής αποθήκευσης ψηφιακών δεδομένων. Αυτό ήρθε να διαψεύσει μια ανακάλυψη του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον. Επιστήμονες κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν γυαλί από νανο-υλικό το οποίο εκτέλεσε μια κανονική διαδικασία καταγραφής και ανάκτησης δεδομένων. Αυτή η περίεργη συσκευή αποθήκευσης ψηφιακών δεδομένων με το μέγεθος ενός κέρματος, έχει χωρητικότητα 360ΤΒ και μένει ανέπαφη ακόμη και σε θερμοκρασία 1.000 βαθμών Κελσίου. Υπολογίζεται ότι ο μέσος χρόνος ζωής της, εάν διατηρηθεί σε θερμοκρασία δωματίου, φτάνει τα 13,8 δισ. χρόνια. Όσο περίπου και η ηλικία του σύμπαντος!


Η SPACEX ΠΡΟΣΓΕΙΩΝΕΙ ΚΑΘΕΤΑ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟ ΠΥΡΑΥΛΟ

Σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας ή κομικς, είναι συνηθισμένο να βλέπουμε διαστημόπλοια να εκτοξεύονται στο διάστημα και να προσγειώνονται σε άλλους πλανήτες χωρίς κανένα πρόβλημα. Στην πραγματικότητα είμαστε ακόμη αρκετά μακριά από αυτού του είδους την τεχνολογία. ΝΑΣΑ και Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία έχουν αναπτύξει διαστημικούς πυραύλους οι οποίοι είτε προσθαλασσώνονται είτε καταστρέφονται στην ατμόσφαιρα. Όμως η εταιρεία του Έλον Μασκ, η SpaceX, κατάφερε στις 8 Απριλίου να προσγειώσει κάθετα έναν πύραυλο. Μια διαδικασία η οποία γλιτώνει πάρα πολλά χρήματα και χρόνο μεταξύ των εκτοξεύσεων. Όπως είπε ο Μασκ, η συγκεκριμένη τεχνολογία, παρότι αποτελεί κτήμα μιας ιδιωτικής εταιρείας, θα περάσει και στα χέρια της ΝΑΣΑ για περαιτέρω ανάπτυξη.


πηγή

Ύλη: Το Φάντασμα της Ανθρώπινης Αυταπάτης

Από τα παιδικά μας χρόνια, πολλές φορές, η κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε και αποκτούμε εμπειρίες, δημιουργεί μέσα μας ένα πλήθος εννοιών και πεποιθήσεων τις οποίες δεν μπορούμε να ορίσουμε επακριβώς και να αποδείξουμε με ένα χειροπιαστό και πρακτικό τρόπο αλλά απλά τις καταλαβαίνουμε διαισθητικά.
Κάποια από τα διαισθητικά αυτά υπονοούμενα αφορούν τον τρόπο με τον οποίο ένας πολιτισμός αντιλαμβάνεται κάποιες θεμελιώδεις επιστημονικές έννοιες.
Μέσα σ’ αυτές τις έννοιες συγκαταλέγεται και η έννοια της ύλης η οποία ναι μεν είναι διαισθητικά παρούσα παντού γύρω μας, αλλά ωστόσο κανένας μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να της δώσει έναν επιστημονικά αντικειμενικό ορισμό.
Όπως λέει και ο καθηγητής φιλοσοφίας Ευτύχης Μπιτσάκης: «H έννοια της ύλης είναι ένα φιλοσοφικό κατηγόρημα και όχι κάτι χειροπιαστό και αντικειμενικά προσδιορισμένο».
Και όμως πάνω σ’ αυτή την μη αντικειμενικά προσδιορισμένη έννοια δομήθηκαν οι θετικές επιστήμες.
Όπως είναι φυσικό λοιπόν αν οι απόψεις μας για το τι είναι ύλη αλλάξουν, θα αλλάξει συγχρόνως ολόκληρο το οικοδόμημα των θετικών επιστημών.
Αυτή η μεγάλη αλλαγή της επιστημονικής άποψης μας για το τι είναι ύλη έχει συντελεστεί και πάνω σ’ αυτή τη νέα αντίληψη για το τι είναι ύλη έχει στηριχτεί η μεγάλη επιστημονική επανάσταση του 20ου αιώνα. Μια επανάσταση που όταν γίνει γνωστή στο ευρύτερο κοινό είναι σίγουρο ότι θα ανατρέψει την σημερινή κλασική «Ανθρώπινη κοινή λογική».
Ας δούμε λοιπόν τι είναι αυτό που η ψευδαίσθηση των ανθρώπινων αισθήσεών μας ονομάζει και αντιλαμβάνεται ως ύλη.

Η Κλασσική Έννοια της Ύλης

Αρχικά η αντίληψη μας για το τι είναι ύλη υπήρξε πολύ πρακτική, εφόσον με τον όρο αυτόν περιγράφονταν τα φυσικά αντικείμενα τα οποία είχαν την δυνατότητα να τα επεξεργάζονται οι τεχνίτες και οι καλλιτέχνες.
Ύλη ήταν αυτό που μπορούσα να βλέπω, να ακουμπάω, να σμιλεύω και να χρησιμοποιώ για τις καθημερινές μου ανάγκες.
Ύλη ήταν ένα βουνό, ένα λουλούδι, ένα τραπέζι, ένα σύννεφο, το σώμα ενός ανθρώπου, το νερό που κυλάει στο ποτάμι.
Μπορούσαμε να υποδείξουμε άπειρα υλικά αντικείμενα και να συμφωνήσουμε όλοι για την υλικότητά τους όμως λίγοι συνειδητοποιούσαν ότι κανένας δεν μπορούσε να δώσει έναν αντικειμενικό ορισμό του τι είναι ύλη.
Η ύλη είχε γνωστές και υπολογιζόμενες ιδιότητες, είχε όρια καθορισμένα, χρώμα, βάρος, σκληρότητα δεν είχε όμως έναν επιστημονικά αντικειμενικό ορισμό. Οριζόταν μόνο έμμεσα μέσω των ιδιοτήτων που γίνονταν αντιληπτές από τις ανθρώπινες αισθήσεις και τα όργανα μέτρησης.
Με βάση αυτές τις αντιλήψεις συγκροτήθηκε το οικοδόμημα των θετικών επιστημών στη δύση αλλά και ένα σύνολο φιλοσοφικών ρευμάτων τα οποία με ένα κοινό όνομα ονομάζουμε υλιστικά.
Ολόκληρο δηλαδή το οικοδόμημα της επιστήμης και της τεχνολογίας στηρίχθηκε πάνω σε ένα φιλοσοφικό κατηγόρημα και όχι σε κάτι πρακτικά καθορισμένο.
Έτσι η ύλη αποτέλεσε μία από τις πιο θεμελιώδεις έννοιες του Διαλεκτικού Yλισμού, του φιλοσοφικού συστήματος που θεμελίωσε ο Kάρολος Mαρξ.
H ύλη στον Mαρξισμό αντιπροσωπεύει την αντικειμενική πραγματικότητα, η οποία είναι διάφορη και ανεξάρτητη από την ανθρώπινη συνείδηση.

Η Ύλη της Ατομικής Φυσικής και των Στοιχειωδών Σωματιδίων

Οι ιδέες για το τι είναι ύλη άλλαξαν ριζικά τον εικοστό αιώνα μετά την ανάπτυξη της ατομικής φυσικής και της φυσικής των στοιχειωδών σωματιδίων.
Ήταν η εποχή που μάθαμε ότι αυτό που ονομάζαμε ύλη, δεν είναι συνεχές, αλλά αποτελείται από επιμέρους δομικά συστατικά, τα ηλεκτρόνια, τα πρωτόνια και τα νετρόνια.
Mε την πάροδο όμως του χρόνου ανακαλύφθηκε ότι οι δομικοί λίθοι του υλικού κόσμου δεν ήταν τα πρωτόνια ή τα νετρόνια.
Ως βάση της δημιουργίας των υποατομικών συστατικών μπορούσαμε να διακρίνουμε νέες ομάδες μικρότερων σωματιδίων, που ονομάστηκαν στοιχειώδη σωμάτια.
Τα στοιχειώδη αυτά σωμάτια ονομάστηκαν φερμιόνια και χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες τα κουάρκς και τα λεπτόνια.
Tα κουάρκς είναι έξι τον αριθμό και φέρουν τις ονομασίες: «επάνω, κάτω, γοητευτικό ή μαγευτικό, παράξενο (ή παράδοξο), κορυφή ή αληθινό, πυθμένας ή όμορφο».
Tα έξι λεπτόνια φέρουν τις ονομασίες ηλεκτρόνιο, νετρίνο ηλεκτρονίου ή ηλεκτρονικό νετρίνο, μιόνιο, νετρίνο μιονίου ή μιονικό νετρίνο, ταυ ή τ-λεπτόνιο και τ-νετρίνο ή νετρίνο ταυ.
Σήμερα πλέον διατυπώνεται η άποψη ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμα στην ουσιαστική δομική ρίζα της ύλης και ότι και τα στοιχειώδη σωμάτια θα πρέπει και αυτά να δημιουργούνται από ένα άγνωστο ακόμα πρωταρχικό και μοναδικό δομικό συστατικό, το οποίο ίσως είναι η βάση της συμπαντικής δημιουργίας,
Αυτό το οποίο θα πρέπει να σημειώσουμε είναι το γεγονός ότι τελικά τα στοιχειώδη σωμάτια δεν είναι τίποτα άλλο από ρεύματα ενέργειας τα οποία ξεχύνονται έξω και πέρα από αυτό που ονομάζουμε αισθητό όριο των αντικειμένων.

Η Ύλη στη Θεωρία της Σχετικότητας

Η Θεωρία της Σχετικότητας έφερε μιαν επανάσταση στις ιδέες μας για το τι είναι ύλη.
H ύλη πλέον σύμφωνα με πολλούς ερευνητές είναι ένα πύκνωμα κάποιου ενεργειακού ρεύματος, ως εκ τούτου αποτελεί μια μορφή ενέργειας.
Στο πλαίσιο του χωρόχρονου του Aϊνστάιν η ύλη δεν αποτελεί μια ξεχωριστή οντότητα, αλλά είναι απλώς μια ιδιομορφία του πεδίου. Ειδικότερα η πυκνότητα κάθε υλικού ταυτίζεται ως έννοια με μια καμπυλότητα του μαθηματικού χώρου, και εκφράζεται με έναν καθαρό αριθμό, έναν αριθμό δηλαδή χωρίς μονάδες μέτρησης.
Έτσι το στοιχειώδες σωμάτιο για τον σπουδαίο φυσικό είναι ένα είδος στροβίλου, που μεταδίδεται μέσα στο πεδίο και έχει την ιδιότητα κάτω από κάποιες συνθήκες να αυξάνει η να μειώνει την ταχύτητα στροβιλισμού του. Επειδή όμως η έννοια της ταχύτητας συνδέεται άμεσα με την έννοια της καμπυλότητας, η μεταβολή του στροβιλισμού δεν αποτελεί παρα μια μεταβολή της καμπυλότητας του χώρου.
Το σωματίδιο στρόβιλος θα πρέπει να παρουσιάζει σφαιρική συμμετρία. Ουσιαστικά μιλάμε για έναν τετραδιάστατο μη Ευκλείδειο άρα και μη αισθητό σφαιρικό στρόβιλο. Η ανθρώπινη πρακτική λογική θα μπορούσε να αντιληφθεί έναν τέτοιο περίεργο σφαιρικό στρόβιλο σαν μια απειρία κλασικών κωνικών στροβίλων, προσανατολισμένων προς όλες τις διευθύνσεις, με κοινή όμως κορυφή.
Έτσι αυτό το οποίο εμείς ανιχνεύουμε μέσω των οργάνων μας σαν στοιχειώδες σωμάτιο δεν είναι παρά η προβολική σκιά αυτού του μη αισθητού σφαιρικού στροβίλου πάνω στον τρισδιάστατο Ευκλείδειο χώρο (χώρος Μινκόφσκι) που μπορεί να γίνεται αντιληπτός από τις αισθήσεις μας.
Τελικά σύμφωνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας το Σύμπαν, είναι μια ενιαία μη αισθητή οντότητα η οποία διατρέχεται από μη αισθητούς σφαιρικούς στροβίλους πυκνότητας (καμπυλότητας). Οι προβολές αυτών των στροβίλων στον τρισδιάστατο Ευκλείδειο χώρο των αισθήσεών μας γίνεται αντιληπτή από τις ανθρώπινες αισθήσεις ως υλική αντικειμενική πραγματικότητα.
Αυτή την νέα άποψη για το τι είναι ύλη εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο οTσάρλς Mιούζες στο βιβλίο του «Συνείδηση και πραγματικότητα». Όπως αναφέρει: «…ένα δέντρο, ένα τραπέζι, ένα σύννεφο, μια πέτρα. Όλα αυτά διαλύονται από την επιστήμη του εικοστού αιώνα σε κάτι που συνίσταται από το ίδιο υλικό. Aυτό το κάτι είναι ένα συνονθύλευμα στροβιλιζόμενων σωματιδίων που υπακούουν στους νόμους της κβαντικής φυσικής. Tούτο σημαίνει ότι όλα τα αντικείμενα που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι τρισδιάστατες εικόνες που σχηματίζονται από κύματα, στάσιμα ή κινούμενα κάτω από την επίδραση ηλεκτρομαγνητικών και πυρηνικών διαδικασιών».
Ενδιαφέρουσες όμως είναι οι απόψεις του Gaston Bachelard περί της ουσίας της έννοιας «ύλη» όπως αυτές παρουσιάζονται στο έργο του «Το νέο Επιστημονικό Πνεύμα». Γράφει ο πολύ γνωστός αυτός Φυσικός:
Ποια από τα φαινομενικά γνωρίσματα της ύλης θα θεωρηθούν σημαντικότερα; Μα βέβαια αυτά που αφορούν την ενέργειά της. Η ύλη πρέπει πριν από όλα να αντιμετωπίζεται ως ένας ενεργειακός μετασχηματιστής, ως μία πηγή ενέργειας.
Μια ολόκληρη επιστημονική σχολή ισχυρίζεται άλλωστε πως η έννοια ύλη της είναι περιττή. …Έτσι η μελέτη της ενέργειας προκαλεί, πιστεύω, μίαν κατάργηση του υλισμού. Θα έλθει η ώρα όταν θα μπορούμε να μιλάμε αντί για ύλη για αφηρημένη διάταξη ενέργειας, για ένα σχηματισμό χωρίς σχήμα.

Η Ανακάλυψη της Αντιύλης

Ο Φυσικός Κόσμος φαινόταν αρκετά τακτικά φτιαγμένος από λεπτόνια καικουάρκς όταν το 1929 ο Άγγλος θεωρητικός φυσικός P. A. Dirac, λύνοντας τις μαθηματικές εξισώσεις του πρόβλεψε την ύπαρξη ενός αγνώστου μέχρι τότε σωματιδίου το οποίο ήταν σαν κατοπτρικό είδωλο του ηλεκτρονίου. Ενώ δηλαδή το ηλεκτρόνιο ήταν αρνητικά φορτισμένο, το νέο αυτό σωμάτιο ήταν θετικά φορτισμένο.
Tο σωμάτιο αυτό ονομάστηκε ποζιτρόνιο (ή θετικό ηλεκτρόνιο), μολονότι θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε αντιηλεκτρόνιο.
Βέβαια ήταν πάρα πολλοί οι διαπρεπείς επιστήμονες εκείνης της εποχής που χλεύασαν τον Dirac.
Όμως το 1932, ο C. Anderson, μπόρεσε να επιβεβαιώσει και πειραματικά την ύπαρξη ποζιτρονίων που θεμελίωσε την έννοια της αντιύλης.
Από εδώ και πέρα οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές αφού το 1955 ανακαλύφθηκε το αντιπρωτόνιο και το φθινόπωρο του 1956 το αντινετρόνιο.
Από τότε, είναι κοινή η πεποίθηση μεταξύ των θεωρητικών φυσικών ότι για κάθε σωμάτιο της ύλης που υπήρχε στο Σύμπαν ή παραγόταν τεχνητά, υπήρχε και το αντισωμάτιό του, συνεπώς στην ύλη αντιστοιχούσε μια άλλη κατοπτρική ύλη με περίεργες ιδιότητες, η αντιύλη.
H ανακάλυψη του ποζιτρονίου, αντιπρωτονίου και αντινετρονίου δημιούργησε στην επιστημονική κοινότητα μια σειρά ερωτημάτων.
H βασική ερώτηση ήταν: «Εφόσον υπάρχουν τα αντίστοιχα αντισωμάτια, γιατί να μην είναι δυνατή η συγκρότηση αντιστοιχείων, όπως αντιυδρογόνου, αντιηλίου κ.ά., και γενικότερα αντιύλης;».
Bεβαίως εξαρχής ήταν γνωστό ότι δεν μπορεί να συνυπάρχει ύλη και αντιύλη, αφού η σύγκρουση σωματίου με το αντισωμάτιό του επιφέρει τον εκμηδενισμό της μάζας τους και τη μετατροπή της σε τεράστια ποσά ενέργειας.
Και στο πρόβλημα αυτό δόθηκε απάντηση όταν το 1995, ο καθηγητής Walter Oelert και οι συνεργάτες του κατόρθωσαν να παρασκευάσουν για πρώτη φορά αντιυδρογόνο. Ήταν η πειραματική επιβεβαίωση της αντίστοιχης θεωρίας.
Για ιστορικούς λόγους, αναφέρουμε την άποψη του M. Goldhaber γύρω από το πώς δημιουργήθηκαν αρχικά τα σύμπαντα ύλης και αντιύλης.
O Goldhaber, αντί του αρχικού υπερατόμου τού Lemaitre υποστήριξε την άποψη ότι πρωταρχικά υπήρχε ένα μοναδικό υπερσωμάτιο, το universon. To υπερσωμάτιο αυτό διαιρέθηκε αμέσως σε δύο σωματίδια, το cosmon και τοanticosmon. Από τα δύο σωματίδια ξεπήδησε αντίστοιχα ο γνωστός μας αισθητός κόσμος της αισθητής ύλης και ο αντικόσμος της αντιύλης, που είναι μη αισθητός και παρατηρήσιμος.
Για το θέμα της αντιύλης, ο αείμνηστος καθηγητής Aστρονομίας του Πανεπιστημίου Aθηνών Δημήτριος Kωτσάκης έγραφε σε άρθρο του το 1963:
O κόσμος της αντιύλης θα πρέπει να έχει τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα του δικού μας κόσμου. Aν υπάρχουν λογικά όντα, υλικώς θα αποτελούνται από αντιύλη, η μορφή όμως του κόσμου και η έρευνά της από αυτά θα ακολουθεί την πορεία την οποία ακολουθούν οι πειραματικοί και θεωρητικοί επιστήμονες του δικού μας κόσμου, εφόσον θα βρίσκονται στο αυτό σημείο προόδου και πολιτισμού.

Η Ύλη στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία

Όμως το ότι η έννοια της ύλης δεν είναι κάτι το απτό και αντικειμενικά ορισμένο αλλά έξω από την εποπτεία των ανθρώπινων αισθήσεων, το διατύπωσαν πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες της κλασικής περιόδου.
Ο Αναξίμανδρος θεωρεί ότι αρχικά υπήρχε μια πρωταρχική υλική ουσία, έξω από την εποπτεία των ανθρώπινων αισθήσεων η οποία ήταν αθάνατη, και ανώλεθρη. Από την ουσία αυτή δημιουργείται η υλική αντικειμενική πραγματικότητα η οποία αφού διατρέξει έναν κύκλο ζωής επιστρέφει σ’ αυτήν. Την πρωταρχική αυτή ουσία την ταύτισε με την έννοια του απείρου.
Ο Πλάτωνας δίδασκε ότι αρχικά υπήρχε μια πρωταρχική αγαθοποιός ουσία η οποία δεν ήταν δυνατόν να γίνει αντιληπτή από τις ανθρώπινες αισθήσεις παρά μόνο από τον Νου. Την ουσία αυτή την ονόμασε Πρώτη Ιδέα η οποία εκδηλώνεται πρωτογενώς μέσα σε έναν μη αισθητό αλλά νοητικά προσεγγίσιμο Κόσμο των Ιδεών.
Από αυτήν την Πρώτη Ιδέα μέσω κάποιων αιτίων γεννήθηκε η εμπειρική και αντικειμενικά προσεγγίσιμη από τις ανθρώπινες αισθήσεις ύλη.
Τέλος η ύλη κατά τον Αριστοτέλη ήταν κάτι διάφορο από την πραγματωμένη και αισθητή μορφή του κάθε αντικειμένου και αποτελούσε το ακαθόριστο και μη αισθητό στοιχείο που ενυπάρχει δυνάμει μέσα του.
Τι είναι λοιπόν αυτό που οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται σαν υλική πραγματικότητα;
Κάθε τι γύρω μας το οποίο ονομάζουμε υλικό αντικείμενο δεν είναι τίποτα άλλο από έναν ωκεανό στροβιλιζόμενης μη αισθητής ενέργειας η οποία ξεχύνεται πέρα από τα όρια του σχήματός του μέχρι το άπειρο.
Η ενέργεια αυτή ενώνεται και μπλέκεται με την ενέργεια όλων των σωμάτων του σύμπαντος δημιουργώντας μια ενιαία και αδιάσπαστη ενότητα.
Τα όρια των υλικών αντικειμένων που τα διακρίνουν μεταξύ τους, το χρώμα τους, η σκληρότητά τους, η γεύση τους δεν είναι παρά κατασκευάσματα των ατελών αισθήσεών μας. Μια πλάνη των αισθήσεων.
Το Σύμπαν κι εμείς είμαστε ένα.
Ευτυχισμένες οι γενιές που θα νιώσουν με την Ψυχή και το Νου αυτή την ενότητα. Μια ενότητα Ειρήνης, Γαλήνης και συμπαντικής Αγάπης.

Δρ Μάνος Δανέζης
Επίκουρος Καθηγητής Αστροφυσικής
Τμήμα Φυσικής ΕΚΠΑ (Από τα βιβλία των Μ. Δανέζη και Σ. Θεοδοσίου: «Το Σύμπαν που Αγάπησα», «Η Κοσμολογία της Νόησης» και «Έτσι βλέπω τον Κόσμο», Εκδόσεις Δίαυλος).


πηγή, το είδαμε εδώ εδώ 

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates