Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάλπισμα αντίστασης στο ξεπούλημα της Κύπρου το βιβλίο "Η ΚΥΠΡΟΣ στο ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ"

Δημοσιεύουμε τρία άρθρα (από ισάριθμα έγκυρα sites) για να παρουσιάσουμε το νέο βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου "Η Κύπρος στο Στόχαστρο" και να παροτρύνουμε τους φίλους μας να το προμηθευτούν και να το διαβάσουν ώστε να κατανοήσουν με τον αποκαλυπτικότερο τρόπο το ξεπούλημα που επιχειρείται στο χρυσοπράσινο φύλλο της Μεσογείου. Την αποκοπή από την  Ελλάδα και την κατάλυση του Ελληνοκυπριακού στοιχείου της.
Το βιβλίο "Η Κύπρος στο Στόχαστρο" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Ινφογνώμων".




Στις «Ναυτικές Δυνάμεις» (ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ) δίνουν την Κύπρο Τσίπρας και Κοτζιάς


Του Δημήτρη Γεωργόπουλου
Την οργανική ενότητα της επίθεσης κατά, και του προγράμματος καταστροφής/υποδούλωσης του ελληνικού λαού και στην Ελλάδα (με οικονομικά μέσα) και στην Κύπρο (με γεωπολιτικά), επιχειρεί να αναδείξει το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου «Η Κύπρος στο Στόχαστρο» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.
Ο συγγραφέας υπογραμμίζει μάλιστα ότι, τόσο το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο (βάση των συνομιλιών της Γενεύης για το Κυπριακό), όσο και η Δανειακή Σύμβαση της Ελλάδας συνετάγησαν από το ίδιο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου! Κάνει,δε, λόγο για «κυπριακό γεωπολιτικό πείραμα» που έρχεται ως συνέχεια και ολοκλήρωση του «ελληνικού οικονομικού πειράματος».
Το βιβλίο προλογίζουν ο Μίκης Θεοδωράκης (που κάνει και μια δραματική, προσωπική έκκληση στον Τσίπρα να μην κάνει πράξεις που κινδυνεύουν να θεωρηθούν προδοτικές) και ο πρέσβης Θέμος Στοφορόπουλος. Το βιβλίο αρχίζει με μια γνωμάτευση του διαπρεπούς συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη για τον παράνομο και πραξικοπηματικό χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης που δεν τερματίσθηκε οριστικά, αλλά μόνο προσωρινά (και με «απώλειες» για την κρατική υπόσταση της Κύπρου), και παραμένει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κυπριακό κράτος.
Η πρωτοτυπία της ανάλυσης του συγγραφέα έγκειται στο ότι αντιμετωπίζει το Κυπριακό όχι μόνο ως ελληνοτουρκική διένεξη, αλλά και ως «κρυμμένο», όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει, «αποικιακό πρόβλημα».
Δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, η Δυτική Αυτοκρατορία να επιτρέψει την μετατροπή της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο, λόγω της παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας του νησιού. Ο διεθνής, δυτικός παράγων θέλει το νησί αποικία, αλλά το θέλει δική του αποικία, δυτικό προτεκτοράτο, και για να το πετύχει αυτό έβαλε την Τουρκία στην κυπριακή εξίσωση το 1955 και την ενεθάρρυνε να εισβάλει στην Κύπρο το 1974, απαγορεύοντάς της όμως να καταλάβει όλο το νησί.

Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η τωρινή πολιτική της Αθήνας στο Κυπριακό έρχεται ως φυσιολογικό συμπλήρωμα και αποτέλεσμα της πολιτικής της στο θέμα των δανειακών και των μνημονίων, δηλαδή της απόφασής της να μην προετοιμαστεί και να μην δώσει τον αγώνα αποκατάστασης της ελληνικής ανεξαρτησίας και δημοκρατίας, όπως υποσχέθηκαν τα κυβερνώντα κόμματα.
Η ελληνική κυβέρνηση, υπενθυμίζει ο συγγραφέας, προσπάθησε να στηριχτεί στις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, για να «μαλακώσει» κάπως την επιθετικότητα του Βερολίνου και των πιστωτών, με αποτέλεσμα το φιάσκο και την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του Ιουλίου 2015, για την οποία, μας θυμίζει, ευχαρίστησε δημοσίως την αμερικανική κυβέρνηση ο αντιπρόεδρος Δραγασάκης, όπως είχε πράξει και ο Σημίτης στην κρίση των Ιμίων. Όπως παρατηρεί σαρκαστικά ο συγγραφέας, «χρειαζόμαστε βοήθεια ακόμα και για να παραδοθούμε».
Σήμερα, η Αθήνα, έχοντας ήδη παραιτηθεί από την προσπάθεια ανατροπής του νεοαποικιακού καθεστώτος, στηρίζεται πάλι στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για να «απαλύνει» κάπως τη στάση των «πιστωτών» και ιδίως του Βερολίνου απέναντί της και να αποσπάσει κάποια ρύθμιση για το χρέος, υπενθυμίζει ο συγγραφέας. Για τον λόγο αυτό, τονίζει, Ουάσιγκτον και Λονδίνο θεωρούν ότι η κατάσταση αυτή προσφέρει μια «χρυσή ευκαιρία», για να αποσπάσουν τη συγκατάθεση της Αθήνας στην ουσιαστική κατάργηση του κυπριακού κράτους και την απόσπαση εκ νέου του πλήρους ελέγχου του νησιού, κάτι που επιχειρούν αδιαλείπτως από το 1960.
Πολύ περισσότερο όταν, σημειώνει ο συγγραφέας, υπάρχει και η ταυτόχρονη ευνοϊκή συγκυρία της παρουσίας Αναστασιάδη στη Λευκωσία, που συχνά και δικαιολογημένα κατηγορείται για όσα κάνει, μόνο που δεν τα κάνει μόνος του. Ο γνωστός ρόλος του Αναστασιάδη τον καθιστά και χρήσιμο «αλεξικέραυνο» για να συγκαλύπτονται οι ευθύνες της Αθήνας και της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, χωρίς τη συνεργασία των οποίων θα ήταν απλώς αδύνατο στον Κύπριο Πρόεδρο να κάνει οτιδήποτε.
Η «Αυτοκρατορία», υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, αφού απέσπασε την ελληνική κρατική κυριαρχία σε θέματα οικονομικής πολιτικής, αφού δημιούργησε έναν μηχανισμό υφαρπαγής της ελληνικής δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, αφού άρπαξε τις κυπριακές τράπεζες, τα οικονομικά μέσα της κυπριακής Εκκλησίας και κατέφερε βαρύ πλήγμα στο συνεργατικό κίνημα του νησιού, επιχειρεί τώρα να αποσπάσει τον σκληρό πυρήνα των στοιχείων εθνικής ισχύος και κρατικής κυριαρχίας του ελληνικού λαού. Και ιδίως το τεράστιο, κολοσσιαίας σημασίας «χαρτί» της παρουσίας των Ελλήνων στην Κύπρο και του κράτους που νόμιμα διαθέτουν σε ένα νησί ανυπέρβλητης, παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας!
Στη γνωμάτευση του, ο εγκυρότερος, εν ζωή σήμερα, Έλληνας συνταγματολόγος, ο καθηγητής Γιώργος Κασιμάτης, επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου, τονίζει τον παράνομο χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης και της συμμετοχής σε αυτήν της ελληνικής και της κυπριακής κυβέρνησης, που δεν είναι, όπως εξηγεί ο συγγραφέας, παρά πραξικοπηματική υφαρπαγή της ύψιστης συντακτικής εξουσίας από τον κυπριακό λαό και απόδοσή της σε ξένες δυνάμεις, με τη συνδρομή των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου. Στο βιβλίο παρατίθεται και η γνώμη του εν ενεργεία εφέτη Νικόλαου Σταυριανίδη που απευθύνει έκκληση στους Κυπρίους συναδέλφους του να εξετάσουν επειγόντως, όσο δηλαδή υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία, τη νομιμότητα των ενεργειών του Προέδρου Αναστασιάδη.
Σημειωτέον ότι αυτά είναι τα μόνα δύο δημοσιευμένα νομικά κείμενα για τη Διάσκεψη της Γενεύης, καθώς ούτε η κυβέρνηση της Αθήνας, ούτε αυτή της Λευκωσίας έχουν δώσει οποιαδήποτε εξήγηση γιατί αποδέχτηκαν αυτή τη Διάσκεψη ως μέθοδο «επίλυσης του Κυπριακού».
Στην πραγματικότητα είναι η Τουρκία που, υπερασπιζόμενη τις δικές της βλέψεις στην Κύπρο, όπως και η σύγκρουση Ερντογάν, Νετανιάχου και Τραμπ, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, που απέτρεψαν, μέχρι στιγμής, τον «αιφνίδιο θάνατο» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν είχε π.χ. πετύχει το πραξικόπημα κατά του Ερντογάν πέρυσι και είχε πάρει τη θέση του ένα ανδρείκελο τύπου Σίσι, δεν θα υπήρχε πιθανότατα σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία!
Ο γνωστός και πολύ μαχητικός Κύπριος δημοσιογράφος και σχολιαστής Λάζαρος Μαύρος, διαχρονική «συνείδηση» των Ελλήνων της Κύπρου, χαρακτήρισε το βιβλίο του Κωνσταντακόπουλου «ισοδύναμο» προς το «Ξύπνα Καημένε μου Ρωμιέ», τον ύμνο της κυπριακής αντιαποικιακής Επανάστασης του 1955-59.
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι μοναδικός σκοπός για τον οποίο συγκλήθηκε η διάσκεψη της Γενεύης είναι η προκαταβολική ακύρωση της όποιας δυνατότητας του κυπριακού λαού να αποδοκιμάσει ξανά σε δημοψήφισμα ένα τερατώδες σχέδιο λύσης, όπως αυτό που απέρριψε το 2004, αλλά και να απομειωθούν έτι περαιτέρω τα υφιστάμενα σήμερα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας διεθνώς δια των υπογραφών Αναστασιάδη και Τσίπρα.
Εξετάζοντας λεπτομερώς τη δομή των προτάσεων για την Κύπρο τόσο της Αθήνας, όσο και της Λευκωσίας, ο Κωνσταντακόπουλος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μετατρέπουν το νησί, από τυπικά ανεξάρτητο, κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος σε Δικτατορία Ξένων, δεύτερο «δυτικό προτεκτοράτο», μετά την Ελλάδα, εντός της Ε.Ε., με βαρύνοντα ρόλο των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος» στη διοίκησή του, χωρίς δικό του στρατό και υπό κυριαρχία «Διεθνούς Αστυνομικής Δύναμης».
Αυτό ονομάζει κανονικό και φυσιολογικό κράτος, κατά τρόπο μάλλον εμπνευσμένο από τον Όργουελ, ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, πρώην θεωρητικός και προπαγανδιστής του ΚΚΕ, πρώην θεωρητικός του «εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ» του Σημίτη και πρώην σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών.
‘Όπως παρατηρεί ο συγγραφέας, θα τρίζουν σήμερα τα κόκαλα των οπαδών της ελληνικής αριστεράς που έδωσαν τη ζωή τους διαδηλώνοντας για την Κύπρο στη δεκαετία του 1950 ή του Ηλία Ηλιού, του Προέδρου της ΕΔΑ, που χαρακτήρισε ως Ανταλκίδειο Ειρήνη τις συμφωνίες του 1960, συμφωνίες που, όπως υποστηρίζει, ανέστησε εκ νεκρών για να νομιμοποιήσει τη Γενεύη η ελληνική διπλωματία (και τις εγγυήσεις μαζί τους, δήθεν για να τις καταργήσει).
Ο συγγραφέας τονίζει τον ασταθή χαρακτήρα της νέας υπό εκκόλαψη αποικίας, που νομικά θα είναι μια νέα Βοσνία, πρακτικά όμως θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να τιναχτεί στον αέρα όπως έγινε με τη Συρία.
Όλο αυτό γίνεται, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, με τη βοήθεια ενός ολόκληρου παραπλανητικού μηχανισμού που ελέγχει σχεδόν όλο το σύστημα «συμβατικής», αλλά συχνά και «εναλλακτικής» ενημέρωσης σε Ελλάδα και Κύπρο. Κατά τον συγγραφέα, το «Φτιάχνουμε κανονικό κράτος στην Κύπρο, διώχνουμε τα στρατεύματα και καταργούμε τις εγγυήσεις» είναι η τρίτη μεγάλη απάτη εις βάρος του ελληνικού λαού, μετά το «Λεφτά Υπάρχουν» και το «Σκίζουμε τα Μνημόνια».
Ο συγγραφέας εξετάζει στο βιβλίο του τη γεωπολιτική σημασία της Κύπρου, της Κρήτης και της μητροπολιτικής Ελλάδας, για να εξηγήσει γιατί το κυπριακό κράτος βρίσκεται στο στόχαστρο όχι μόνο τώρα, αλλά ακόμα και προτού δημιουργηθεί. Εντάσσει το Κυπριακό στην προετοιμασία ενός νέου μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή (μαζί με το βιαστικό πραξικόπημα στην Τουρκία και τις πρόωρες εκλογές στη Βρετανία, αποτυχημένη προσπάθεια να ανατραπεί ο Κόρμπιν από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος) και το συνδέει με τη νεοφιλελεύθερη, αντιευρωπαϊκή πολιτική της διαρκούς διεύρυνσης της Ε.Ε. και την εμφάνιση ισχυρών ολοκληρωτικών τάσεων στην Ένωση.
Το βιβλίο κάνει επίσης μια αναδρομή στον ρόλο που έπαιξε το Κυπριακό στην ανατροπή του Γεωργίου Παπανδρέου, στην επιβολή και στην πτώση της δικτατορίας του 1967 και στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό μετά το 1974, υπογραμμίζοντας ότι, γεωπολιτική συμπύκνωση του ελληνικού ζητήματος ανεξαρτησίας στο σύνολό του, η Κύπρος και το Κυπριακό, καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη νεώτερη ελληνική πολιτική ιστορία και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.
Ο συγγραφέας απευθύνει έκκληση προς την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει άρδην πολιτική και να κόψει με το μαχαίρι τους παραλογισμούς στο Κυπριακό και την υποτέλεια που τη διακρίνει. Προειδοποιεί ότι, αν δεν γίνει αυτό, ή αν δεν υπάρξει εγκαίρως ικανή αντίσταση σε αυτά τα σχέδια, σε Ελλάδα και Κύπρο, εάν αύριο η Άγκυρα, με αυτή ή μια διαφορετική ηγεσία, συμφωνήσει και εφαρμοσθεί τελικά η κυοφορούμενη «λύση», τα ίδια μεν τα κυβερνώντα κόμματα στην Ελλάδα θα εξαφανιστούν, αλλά η ζημιά θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Στην κατάσταση που είναι σήμερα η Δημοκρατία στην Ελλάδα και η ίδια η χώρα, μια καταστροφή του κυπριακού ελληνισμού κινδυνεύει να αποβεί ένα «1974 από την ανάποδη», όπως υπογραμμίζει, δηλαδή μια χαριστική βολή για τον ελληνικό λαό στο σύνολό του.

Ένα βιβλίο με πολύ σκληρές αλήθειες: «Η Κύπρος στο στόχαστρο – Γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς Έλληνες»


Του ΣΩΤΗΡΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ 

Η Κύπρος, το φετινό θέρος, έφθασε ένα βήμα πριν από τον γκρεμό της αυτοκτονίας. Στο Κραν Μοντανά βιώσαμε την κορύφωση ενός δράματος που είχε ταυτόχρονα και χαρακτηριστικά παρωδίας. 

Τελικώς, η αυτοχειρία αποφεύχθηκε, όχι λόγω της ξαφνικής φώτισης του ιδανικού αυτόχειρα, δηλαδή της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά εξαιτίας του πείσματος του σουλτάνου της Αγκύρας να μην αποδεχθεί τον νέο σχεδιασμό της ανατολικής Μεσογείου, και στην κόντρα του με το Ισραήλ. Γιατί πίσω από την κατάρρευση των συνομιλιών υποκρύπτεται η σκληρή αντιπαράθεση συμφερόντων των κεντρικών και περιφερειακών δυνάμεων, και όχι η διάθεση ενός έθνους να μείνει ζωντανό. 

Όλο αυτό το διάστημα, έγινε εμφανέστερη η θλιβερή αδυναμία να αρθρωθεί ένας συγκροτημένος αντίλογος απέναντι στις έξωθεν πιέσεις. Αντιθέτως, καταρρίφθηκαν και τα όποια ταμπού είχαν απομείνει: εκ περιτροπής προεδρία, τουρκικό βέτο σε όλες τις αποφάσεις του νέου κράτους, νομιμοποίηση όλων των εποίκων, σκανδαλώδης ευνοϊκή μεταχείριση των Τούρκων υπηκόων, Τούρκοι «χωροφυλάκοι» στο διηνεκές… 

Παρ’ όλα, όμως, τα όσα εξωφρενικά συνέβησαν, οι Έλληνες της Κύπρου φάνηκε να σαν παρέμειναν σε κατάσταση αταραξίας, σαν να μην αφορούσαν τους ίδιους, τα παιδιά τους και τις μελλούμενες γενιές. Λίγοι οι άνθρωποι στο νησί και στην Ελλάδα που σάλπισαν συναγερμό για την πορεία των εξελίξεων. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, ο οποίος πριν ακόμη πέσει η αυλαία στο ελβετικό θέρετρο, εξέδωσε το βιβλίο του «Η Κύπρος στο στόχαστρο», εκδόσεις «Ινφογνώμων». Θυμίζουμε ότι και στην εποχή του σχεδίου Ανάν το 2004, ο Δ.Κ. είχε παρέμβει ενεργητικά στα πράγματα με το βιβλίο του «Η αρπαγή της Κύπρου». Να σημειωθεί ότι στο νέο του βιβλίο συμπεριλαμβάνονται κείμενα του Μίκη Θεοδωράκη, του συνταγματολόγου Γεωργίου Κασιμάτη και του πρώην διπλωμάτη Θέμου Στοφορόπουλου, που όλοι τους καταγγέλλουν την επαναφορά ενός τρισχειρότερου σχεδίου Ανάν. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Δ.Κ. έχει το χάρισμα της γραφής, όπως άλλωστε και του λόγου για όσους τον έχουν ακούσει. Επίσης, είναι από τους καλύτερους γνώστες του Κυπριακού, αλλά και του παγκόσμιου αντιαποικιακού και απελευθερωτικού κινήματος∙ συνδυασμός που πλέον δεν συναντάται συχνά. Οι ιδέες που υποστηρίζει είναι διατυπωμένες με ιδιαίτερη ζωντάνια και γλαφυρότητα. Το κυριότερο είναι όμως η ουσία τους. Κι εκεί οφείλουμε να δώσουμε προσοχή, έστω και αν υπάρχουν σημεία που διαφωνούμε μαζί του. Γιατί μιλά για πράγματα τα οποία είτε έχουμε ξεχάσει είτε θέλουμε να ξεχάσουμε και διαβάζοντάς τα αναγκαζόμαστε να τα σκεφθούμε όλα πάλι από την αρχή, μακριά από τις βαρετές κοινοτοπίες που έχουν επικρατήσει στο δημόσιο λόγο. 

Ο Δ.Κ. δεν «κρύβει λόγια», γίνεται καυστικός και αιχμηρός. Εξ αρχής ξεκαθαρίζει ότι επιδιώκει να γκρεμίσει «το βουνό από ψέματα και απάτες που προηγείται πάντα από ένα μεγάλο έγκλημα» (σελ. 24), δηλαδή το ξεπούλημα της Κύπρου. Καταφέρεται εναντίον ενός συστήματος το οποίο τροφοδοτεί τους πολίτες με ψεύδη κατά κόρον, με σκοπό την παραπλάνηση και την επίτευξη του στόχου, που έχουν άλλοι θέσει γι αυτούς. Κι αν υπάρχει περιθώριο σωτηρίας, αυτό δεν βρίσκεται σε κάποιον Μεσσία, «Λεωνίδα» ή «από μηχανής Θεό». Αν δεν κινητοποιηθούν οι ίδιοι οι πολίτες, το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο. «Η χώρα, και η Ελλάδα αλλά και η Κύπρος, αν είναι να σωθούν, χρειάζονται απελπιστικά πολίτες με κριτική ικανότητα, που καταλαβαίνουν και ενεργούν με το δικό τους μυαλό και τη δική τους βούληση» (σελ. 26). 

Ο Δ.Κ. είναι δικαίως εξοργισμένος με τις ελίτ σε Ελλάδα και Κύπρο. Όσα συμβαίνουν, ειδικά τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύουν ότι αυτοί που, υποτίθεται, επωμίζονται το καθήκον της προάσπισης των συμφερόντων και της κυριαρχίας του έθνους, ετεροπροσδιορίζονται και κινούνται με βάση αλλότρια προς την αποστολή τους κίνητρα. Ο συγγραφέας φθάνει στο σημείο να θεωρεί ότι τα μέλη της πολιτικής, οικονομικής και δημοσιογραφικής ελίτ έχουν μετατραπεί στο βασικό εχθρό του ελληνισμού, «πολύ πιο επικίνδυνο και από τις ‘‘Αγορές’’ και από τον ‘‘δυτικό ιμπεριαλισμό’’ και από την Τουρκία»(σελ. 25). Συγκεκριμένα για την Κύπρο αναφέρεται στην ‘‘αφωνία’’ του νησιού, την πλήρη και διαχρονική ανικανότητα ή απροθυμία του κυπριακού πολιτικού προσωπικού να υπερασπιστεί, εσωτερικά και διεθνώς, τη Δημοκρατία. Και συνεχίζει ότι «μπορεί να μην επιδιώκουν όλοι οι Κύπριοι πολιτικοί την κατάλυση του κράτους τους, αλλά κι αυτοί που δεν τη θέλουν, ελπίζουν συχνά ότι θα το σώσουν με κόλπα και τεχνάσματα και ακατανόητους για όλο τον κόσμο νομικισμούς και βυζαντινισμού».(σελ. 30). 

Ο συγγραφέας δεν χαρίζει κάστανα σε κανέναν. Σημειώνει ότι στα πιο κορυφαία ζητήματα, που αφορούν την ίδια την επιβίωση του κράτους, του λαού και του δημοκρατικού πολιτεύματος, όπως είναι αυτά που διακυβεύονται σήμερα στην Κύπρο, το να «είναι κάποιος Πρόεδρος ή Πρωθυπουργός μιας χώρας, δεν σημαίνει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και να αποφασίζει μόνος του για όλες τις κρατικές υποθέσεις, χωρίς να ρωτάει κανέναν, χωρίς να δίνει εξηγήσεις, χωρίς να υπόκειται σε έλεγχο νομιμότητας και σκοπιμότητας των ενεργειών του» (σελ. 48). 

Και ούτε βεβαίως, να βεβαιώνει τον λαό ότι δεν θα φέρει νέο σχέδιο Ανάν, που το είχε καταψηφίσει ο λαός στη συντριπτική του πλειοψηφία, και τελικώς να κάνει αυτό ακριβώς. Ή να συναινεί στην πραγματοποίηση μιας «πενταμερούς», που απέρριπταν όλοι έως τώρα –είναι χαρακτηριστικό το επεισόδιο που περιγράφει ο Δ.Κ. στο Μπούρκεστοκ με τον Π. Μολυβιάτη που έκανε «Τούρκο» τον Σολάνα. Ή να επιμένει ότι δεν ισχύουν οι παραχωρήσεις (ποιες ακριβώς άραγε;) γιατί δεν υπήρξε τελική συμφωνία, και όλοι να λένε ότι η αφετηρία για τον νέο γύρο των συνομιλιών θα είναι ακριβώς αυτά που κατατέθηκαν με αφροσύνη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο ελβετικό θέρετρο. Ή, θα συμπληρώναμε εμείς με τα νέα δεδομένα, αντί να ενημερώνει για το τι πραγματικά διημείφθη πίσω από τις κλειστές πόρτες τα κόμματα και τον κυπριακό λαό, να στέλνει ραβασάκια και απόρρητα έγγραφα σε λίγους εκλεκτούς. 

Αυτό πλέον καταντά παρωδία και της δημοκρατίας. Από τα πυρά του Δ.Κ. δεν ξεφεύγει και η αριστερή αξιωματική αντιπολίτευση της Κύπρου, που πλειοδοτεί στην υπεράσπιση ξενόφερτων σχεδίων, όπως της περίφημης κας Νούλαντ. Όπως γράφει πολύ παραστατικά «η ‘‘Χαραυγή’’ αποκαλύπτει τα εγκλήματα των Αμερικανών και των Άγγλων σε όλη την υφήλιο, όταν όμως φτάνει στο Κυπριακό ταυτίζεται ξαφνικά με την πολιτική του ‘‘αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού’’. «Φαίνεται», λέει ο συγγραφέας, «ότι Άγγλοι και Αμερικανοί είναι Διάβολοι παγκοσμίως αλλά έχουν μια περίεργη ιδιότητα. Μόλις πλησιάζουν την Κύπρο, μετατρέπονται σε Αγγέλους». (σελ. 48). Ενώ παραπέμπει και στον Τούρκο κομουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, ο οποίος είχε πει ότι «η Κύπρος ήταν πάντοτε ελληνική» (εφ. Αυγή, φύλ. 174, 1955). 

Επικριτικός είναι ο Δ.Κ. και προς τον Ν. Κοτζιά, σε αντίθεση με την εικόνα που υπάρχει στην Κύπρο. Η κριτική του εδράζεται, πρωτίστως, στα όσα είπε στη περίφημη συνέντευξή του στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων DPA, στις 21.1.17: «φτιάχνουμε Συνθήκη για μια Ομοσπονδιακή Κύπρο. Οι Τουρκοκύπριοι […] θα έχουν βέτο σε όλα τα σημαντικά ζητήματα. Και το Ανώτατο Δικαστήριο θα έχει τέσσερις δικαστές από κάθε εθνική ομάδα». Θέσεις που οδηγούν ευθέως στην κατάλυση της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, που είναι αναμφίβολα και ο μέγιστος κίνδυνος. 

Γιατί, όπως υποστηρίζει και ο Δ.Κ., αυτός είναι ο μόνιμος στόχος ήδη από το 1960 των αποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Κι αυτό γιατί «το κυπριακό κράτος προέκυψε ως αποτέλεσμα της Επανάστασης του 1955-59, ενός από τους επιτυχέστερους εθνικοαπελευθερωτικούς, αντιαποικιακούς αγώνες παγκοσμίως» (σελ. 84). Το συγκεκριμένο στοιχείο όχι μόνον λησμονείται, αλλά γίνεται επίμονη προσπάθεια να αναστραφεί, στη συνείδηση των Ελληνοκυπρίων, ως μέγα λάθος. Από τότε, κατά το συγγραφέα, έγιναν «τέσσερις προσπάθειες κατάλυσης του κυπριακού κράτους 1963-64, 1974, 2004 και η εν εξελίξει στη Γενεύη»(σελ. 160). Κι αυτό γιατί; 

Γιατί δεν πρέπει να υπάρχει ένα κυρίαρχο κράτος σ’ ένα από τα σημαντικότερα γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη, και έτσι να προωθηθούν ευκολότερα οι μακροχρόνιοι σχεδιασμοί των κέντρων της παγκόσμιας πολιτικής, όπως είναι «η ιδέα ολοκλήρωσης της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και Ανατολικής Μεσογείου σε μια (αντι-ρωσική) ζώνη αμερικανο-τουρκικής επιρροής» (σελ. 110). Και τώρα ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να συμβεί αυτό, σύμφωνα με τον Δ.Κ.: σχεδιασμός των αγωγών και ευνοϊκή πολιτική συγκυρία σε Κύπρο και Ελλάδα –η τελευταία απόλυτα εξαρτημένη από τις ναυτικές δυνάμεις: ΗΠΑ, Μ. Βρετανία και Ισραήλ. 

Αλλά, μήπως, η απόλυτη παράδοση της ελληνοκυπριακής κυριαρχίας θα επιφέρει στην οντότητα που σχεδιάζεται την ειρήνη; Δυστυχώς, θα συμβεί το αντίθετο με «νέες αιματηρές διενέξεις» στο νησί «λόγω και του άδικου χαρακτήρα του και της αστάθειας των ρυθμίσεων που συνεπιφέρει, αντίθετων προς τις πιο βασικές και παραδεδεγμένες αρχές του διεθνούς δικαίου»(σελ. 41). Ο Δ.Κ. αναλύει, μάλιστα, ενδελεχώς στο βιβλίο του την βρετανική πολιτική τού διαίρει και βασίλευε, που στόχευε στην μακροημέρευση της αποικιοκρατίας με τα διάφορα προσωπεία. 

Ως εκ τούτου, ο στόχος πρέπει να είναι ένας και μόνον: η διατήρηση της κρατικής κυριαρχίας ως κόρην οφθαλμού, γιατί η κατάλυσή της «θα έχει τραγικές συνέπειες, μετατρέποντας και τους Έλληνες σε είδος νομαδικών ζώων χωρίς κανένα δικαίωμα». Το ζήτημα, επομένως, είναι «να αποκτήσουμε Κράτος και Δημοκρατία, όχι να χάσουμε και αυτά που έχουμε, γιατί μόνο στο πλαίσιο του έθνους-κράτους έχουμε σήμερα έστω και μικρή δυνατότητα να επηρεάσουμε κάπως τις αποφάσεις που μας αφορούν» (σελ. 23). 

Αυτό, όμως, δεν είναι θέμα των ολίγων αλλά είναι χρέος όλων γιατί, όπως σημειώνει ο Δ.Κ., «τα έθνη που δεν αντιστέκονται, που παραδίδουν την ψυχή τους πριν παραδώσουν το σώμα τους, δεν έχουν απολύτως κανένα μέλλον» (σελ. 89).

πηγή: mignatiou.com


Προσυπογράφουμε το βιβλίο μάχης του Κωνσταντακόπουλου

του Λάζαρου Α. Μαύρου


Β Ι Β Λ Ι Ο  ΕΥΣΥΝΕΙΔΗΤΩΣ κι αυτοπροαιρέτως μάχιμο στη διεξαγόμενη πιο κρίσιμη μάχη του Ελληνισμού στην Κύπρο, συνέγραψε ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος. Και το εξέδωσε με τις διαδικασίες «ταχείας αντίδρασης» πριν λίγες μέρες ο Ινφογνώμων του Σάββα Καλεντερίδη. Πράγματι, «βιβλίο μάχης», από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του σελίδα:
- ΓΙΑ την απόκρουση της «Πενταμερούς» της Γενεύης και του Κρανς Μοντάνα. «Βιβλίο μάχης», για τη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας υπέρ των Ελλήνων.
- Ο ΤΙΤΛΟΣ του είναι «Η Κύπρος στο στόχαστρο». Θα μπορούσε να ήταν: «Η Κύπρος στο εκτελεστικό απόσπασμα». Ή, «Η Κύπρος στην αγχόνη». Βιβλίο που ορθοτομεί σε βάθος και αποκαλύπτει χωρίς δισταγμούς ότι, ο Ελληνισμός ως σύνολο, σήμερα, στην Κύπρο (και όχι μόνο ο Ελληνισμός της Κύπρου) βρίσκεται ξανά δυστυχώς σε νέες προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες, που αποτελούν συνέχεια όλων των παλαιότερων.
- ΑΥΤΗ την φορά δεν είναι η ανθελληνική Χούντα των Αθηνών και τα εν Κύπρω όργανά της, οι «χρήσιμοι ηλίθιοι», αλλά οι επικεφαλής των εκλελεγμένων του κυπριακού και του ελλα-δικού μας κράτους. Οι οποίοι, ξανά υποχωρώντας στις αξιώσεις των Τούρκων Κατακτητών και των εντεταγμένων του Λονδίνου και της Ουάσινγκτον στη γ.γρ. του ΟΗΕ, οδήγησαν το κυπριακό κράτος στις Πενταμερείς διαδικασίες θανάτωσής του. Και παράδοσης - Surrender - της κρατικής του υπόστασης στην Διζωνική Ισότιμη Τουρκική Συγκυριαρχία.
Τ Ο  ΒΙΒΛΙΟ προλογίζει ο Πρέσβυς της Τιμής Θέμος Στοφορόπουλος. Επάξια του είχε αποδοθεί αυτός ο τιμητικός τίτλος από τον κυπριακό λαό, όταν το 1988, υπηρετώντας ως πρέσβυς της Ελλάδος στη Λευκωσία, διαφώνησε δημοσίως με την τότε στροφή του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο Νταβός («το Κυπριακό στο ράφι»), με τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Τουργκούτ Οζάλ και υπέβαλε την παραίτησή του.
- ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ως «προλεγόμενα», δημοσιεύει απόσπασμα πρόσφατου άρθρου του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος με βάση τα γραφόμενα του Κωνσταντακόπουλου, απηύθυνε δημόσια έκκληση προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τον πρόεδρο Προκόπη Παυλόπουλο, με τίτλο «Όχι στο νέο έγκλημα».
- ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ υποκίνησε η αγωνία του συγγραφέα για την απειλούμενη τώρα καταστροφή της Κύπρου η οποία στρέφεται όχι μόνο κατά των Ελλήνων της Κύπρου, αλλά κι εναντίον του συνόλου του ελληνικού λαού. Και αποτελεί προϊόν της αγανάκτησης «για τα απίθανα ψέματα που εξαπολύονται πάλι από τους πολιτικούς στα μούτρα μας, τη χυδαία εκστρατεία παραπλάνησης ενός συστήματος “μηντιακής” εξουσίας, που επεκτείνεται τώρα, σιγά-σιγά και στα “social media”, αποσκοπώντας να στερήσει τον ελληνικό λαό από τις πιο ζωτικές πληροφορίες για την άμυνα και την ίδια την επιβίωσή του, για τη δυνατότητά του να αντιλαμβάνεται επαρκώς τι γίνεται», όπως εξηγεί στη σελ. 25 ο συγγραφέας.
Υ Π Ο Γ Ρ Α Φ Ε Ι  το βιβλίο ο Δημήτρης ο Κωνσταντακόπουλος. Σπεύδουμε όμως να δηλώσουμε ότι το προσυπογράφουμε κι εμείς που προλάβαμε ήδη να το μελετήσουμε εν πλω από Πειραιά, Πάρο, Νάξο, Δονούσα, Αμοργό και Αστυπάλαια το Σάββατο. Με τη βεβαιότητα ότι πλήθος απ’ όσους θα το διαβάσουν, όχι μόνο θα θελήσουν να το προσυπογράψουν αλλά και θα φροντίσουν να το διαδώσουν γι’ αυτό που πράγματι είναι: Βιβλίο μάχης για τη σωτηρία της Κύπρου. Βιβλίο που ξεδοντιάζει τα «επιχειρήματα» των κρατούντων, τις παραπλανητικές δημαγωγίες και τις επιχειρήσεις εξαπάτησης των πολιτών σε Ελλάδα και Κύπρο και θαρραλέα μαστιγώνει την πολιτική και του κ. Αναστασιάδη και του κ. Κοτζιά, χωρίς να χαϊδεύει τους… υπόλοιπους.
- ΒΙΒΛΙΟ ισοδύναμο με το «ξύπνα καημένε μου ραγιά», που προσκαλεί τον λαό, «καλό και ηγαπημένο», να πάψει επιτέλους να είναι ο αιωνίως «ευκολοπίστευτος και πάντα προδομένος», για να θυμηθούμε και τον εθνικό μας ποιητή Διονύσιο Σολωμό…

πηγή:  sigmalive.com 

ΣΑΚΟΡΑΦΑ: Κατεδαφίσεις ακινήτων Ελλήνων μειονοτικών στην Αλβανία - Τι κάνει η ΕΕ ;

Η Ε.Ε. οφείλει να πάρει θέση στην καταστρατήγηση του κράτους δικαίου από τις αλβανικές αρχές που συνεχίζουν τις μαζικές κατεδαφίσεις ακινήτων της ελληνικής εθνικής μειονότητας στις Δρυμάδες της Χειμάρρας.


Το ζήτημα είχε θέσει έγκαιρα με κατεπείγουσες γραπτές ερωτήσεις προς τον Επίτροπο ευρωπαϊκής πολιτικής γειτονίας και διεύρυνσης Γιοχάνες Χάν, η ανεξάρτητη ευρωβουλευτής Σοφία Σακοράφα [1].

Η κα Σακοράφα σε πρόσφατη γραπτή ερώτηση που κατέθεσε σχετικά με τις παράνομες κατεδαφίσεις, κάλεσε τον Επίτροπο να πάρει θέση για το αν συμβαδίζει η στάση της Αλβανίας με τα ευρωπαϊκά πρότυπα αντιμετώπισης των μειονοτήτων ή τα προενταξιακά κριτήρια που καλείται να εκπληρώσει. Στην ερώτηση της η κα. Σακοράφα σημειώνει ότι το κράτος δικαίου και η προστασία των μειονοτικών δικαιωμάτων, η οποία συνδέεται ρητά με την προστασία των περιουσιακών δικαιωμάτων των μελών των μειονοτήτων, βρίσκονται στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής για τη διεύρυνση, καθώς και ότι αποτελούν θεμελιώδη προενταξιακά κριτήρια που καλείται να εκπληρώσει η Αλβανία, ώστε να ξεκινήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις, ενώ αφήνει σαφείς αιχμές σχετικά με την σιωπή που διατηρεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την παραβίαση των διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Συγκεκριμένα, ο κ. Χάν σε απάντηση του προς την ευρωβουλευτή αναφέρει ότι δεν διαθέτει στοιχεία για στοχευμένη προσβολή των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας Αλβανών πολιτών που ανήκουν στην ελληνική εθνική μειονότητα ενώ περιορίζεται στο να υπενθυμίσει τις διαπιστώσεις της Επιτροπής, σχετικά με τις ελλείψεις στην επιβολή των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας που δεν έχει ακόμη διασφαλιστεί και τις διαδικασίες καταγραφής ακίνητης περιουσίας, επιστροφής και αποζημιώσεων, που πρέπει να ολοκληρωθούν από τις αλβανικές αρχές.

Δυστυχώς, έως σήμερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παραμένει θεατής στις εξελίξεις μην παίρνοντας σαφή θέση, ως οφείλει, για την ομαλοποίηση της κατάστασης, τη διασφάλιση του κράτους δικαίου και την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας των μελών της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία.

[1]. Για περισσότερες πληροφορίες βλ. εδώ και εδώ

Σύνορα η ελληνοτουρκική σχέση δεν γνωρίζει!...


Ακόμη και αν υπήρχαν σύνορα σε ολόκληρο το Αιγαίο θα τα μετακινούσε ο καιρός! Έτσι συμβαίνει εκεί όπου αναπτύσσονται ισχυρά γεωπολιτικά ρεύματα, τα οποία μάλιστα μεταβάλουν διεύθυνση ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος στις διεθνείς πολιτικές.
Αυτή είναι η (ιστορική) αλήθεια, αναγνώστη μου, στο ζήτημα που συχνά-πυκνά απασχολεί τον Τύπο μετά από δηλώσεις Τούρκων ή Ελλήνων πολιτικών, αρμοδίων υπουργών, προέδρων και πρωθυπουργών - όπως έγινε προχθές με τις δηλώσεις του Μεβλούτ Τσαβούσογλου: "Μεταξύ των προβλημάτων [στο Αιγαίο] είναι και το καθεστώς κυριαρχίας ορισμένων νησίδων και βραχονησίδων και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα, καθορισμένα από μια διεθνή συμφωνία, η οποία να είναι σε ισχύ ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα''.
Η αλήθεια είναι πως τα σύνορα στην θάλασσα έχουν διαφορετική έννοια από αυτά στην στεριά και πως βορείως και νοτίως των Δωδεκανήσων δεν υπάρχει διμερής συμφωνία για τις περιοχές εθνικής δικαιοδοσίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ενώ η Τουρκία, που δεν αναγνωρίζει το Πρωτόκολλο του 1932 (: το θεωρεί ανίσχυρο) και δεν έχει επιπλέον υπογράψει τη Συνθήκη για το δίκαιο της θάλασσας, ουσιαστικά εμποδίζει τη χώρα μας να εκμεταλλευτεί υπέρ της θεσμικές πρόνοιες και πρακτικές του Διεθνούς Δικαίου και στοιχεία από την "θαλάσσια πολιτική" της ΕΕ.
Άρα, κοινά αναγνωρισμένα "σύνορα" σε ολόκληρο το Αιγαίο δεν υπάρχουν και για να οριοθετηθούν πλήρως θα απαιτηθεί μια νέα Συνθήκη μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας. Αυτό δεν είναι κάτι απλό και εύκολο. Είναι νομικός λαβύρινθος, χωρίς το Διεθνές Δίκαιο να παρέχει σε όλες τις περιπτώσεις τον Μίτο της Αριάδνης. Είναι ένα πολύπλοκο νομικώς ζήτημα με 4 κύριες και αλληλένδετες πτυχές, όσες και οι ζώνες δικαιοδοσίας, και ένα δραματικά δύσκολο πολιτικό εγχείρημα, που κανένας παράγοντας της περιοχής ή της διεθνούς πολιτικής δεν θα μπορούσε σήμερα να σηκώσει.
Το σημειώνω για να σοβαρευτούμε. Τίποτε δεν είναι αυτονόητο (όπως υποστηρίζει ο ελληνικός Τύπος) και τίποτε τόσο απλό και αποκλειστικά υπόθεση ισχύος, εθνικής βούλησης και τσαμπουκά (όπως υποστηρίζει ο τουρκικός Τύπος). Το ζήτημα της συμπεφωνημένης οριοθέτησης θαλάσσιων "συνόρων" μεταξύ των δύο χωρών είναι σύνθετο, δύσκολο και σοβαρό και μάλλον απαιτεί κάποιου είδους νομική και ευρύτερα θεσμική καινοτομία, έτσι ώστε να θεσπισθεί ένα νέο διεθνές παράδειγμα-έθιμο.

Και αυτό υπερβαίνει το σημερινό "σύνορο" / όριο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Για να καταλήξεις κάποια στιγμή ειρηνικώς και φιλικώς σε πλήρη διάστιξη συνόρων στο Αιγαίο, θα πρέπει να δεχτείς και να αποκρυσταλλώσεις πως σύνορα η ελληνοτουρκική σχέση δεν γνωρίζει! Στον βαθμό που οι πολιτικές ηγεσίες και από τις δύο πλευρές αγωνίζονται ιδιοτελώς να τοποθετήσουν σύνορα στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, θα συνεχίζεται η διένεξη για τα "σύνορα" στην θάλασσα. Δυστυχώς στο ζήτημα αυτό (: των σχέσεων) μονομερής λύση δεν υπάρχει...

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Σοφία Σακοράφα: Να σταματήσει η αλβανική κυβέρνηση την προκλητική καταπάτηση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας


Την κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας απο την αλβανική κυβέρνηση καταγγέλει η Σοφία Σακοραφα με ερώτηση που κατέθεσε στην Ευρωβουλή μετά την πρόσφατη παράνομη κατεδάφιση ακινήτων μελών της μειονότητας στη Χειμάρρα.

Επιδεικνύοντας προκλητική αδιαφορία για τη νομιμότητα και τις αρχές που διέπουν ένα κράτος δικαίου, η αλβανική κυβέρνηση συνεχίζει να ασκεί πίεση στην ελληνική εθνική μειονότητα, αυτή τη φορά κατεδαφίζοντας παράνομα ακίνητα που ανήκουν σε μέλη της.

Πρόκειται για προφανή καταπάτηση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και παράβαση της ίδιας της αλβανικής νομοθεσίας απο την κυβέρνηση και τις υπηρεσίες της.

Μέλη της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας γίνονται έρμαια της κρατικής αυθαιρεσίας της αλβανικής κυβέρνησης, βλέποντας τον μόχθο μιας ζωής να καταστρέφεται.

Το θέμα έφερε στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο η ανεξάρτητη ευρωβουλευτής Σοφία Σακοράφα καταθέτοντας ερώτηση, με την οποία ρωτά την Επιτροπή αν θεωρεί ότι η στάση της Αλβανίας συμβαδίζει με τα ευρωπαϊκά πρότυπα αντιμετώπισης των μειονοτήτων και τα προενταξιακά κριτήρια που καλείται να εκπληρώσει η χώρα και καλεί την Κομισιόν να απαντήσει ευθέως αν τέτοιες ενέργειες συνιστούν ή όχι παραβίαση των διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων των μειονοτήτων.

Επίσης η Σοφία Σακοράφα ρωτά ποιες άμεσες πρωτοβουλίες σκοπεύει να πάρει, η Επιτροπή, για την προστασία της ελληνικής μειονότητας και τη συμμόρφωση της Αλβανίας με τους προενταξιακούς όρους.

Ακολουθεί η ερώτηση όπως κατατέθηκε :

“Στις 27 Ιουλίου, οι αλβανικές Αρχές, καταστρατηγώντας κάθε έννοια κράτους δικαίου, ξεκίνησαν την κατεδάφιση, στις Δρυμάδες Χειμάρρας, τουριστικών ακινήτων που ανήκουν σε μέλη της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας. Η κατεδάφιση αυτή πραγματοποιήθηκε κατά παρέκκλιση των προβλέψεων του αλβανικού νόμου και προτού εκδοθούν οι τελικές δικαστικές αποφάσεις.

Λαμβάνοντας υπόψη τη δέσμευση της Ε.Ε. για προαγωγή του σεβασμού των ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες, όπως προβλέπεται στο στρατηγικό πλαίσιο του 2012 για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία.

Λαμβάνοντας υπόψη, ότι ο το κράτος δικαίου και η προστασία των μειονοτικών δικαιωμάτων, η οποία συνδέεται ρητά με την προστασία των περιουσιακών δικαιωμάτων των μελών των μειονοτήτων, βρίσκονται στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής για τη διεύρυνση, καθώς και ότι αποτελούν θεμελιώδη προενταξιακά κριτήρια που καλείται να εκπληρώσει η Αλβανία, ώστε να ξεκινήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις,

Λαμβάνοντας υπόψη, ότι η Αλβανία οφείλει να ενισχύσει το νομικό καθεστώς που διασφαλίζει την προστασία των μειονοτήτων και ιδιαίτερα την προστασία του δικαιώματος στην ιδιοκτησία.

Ερωτάται η Επιτροπή:

-Θεωρεί ότι η στάση της Αλβανίας συμβαδίζει με τα ευρωπαϊκά πρότυπα αντιμετώπισης των μειονοτήτων ή τα προενταξιακά κριτήρια που καλείται να εκπληρώσει η χώρα; Συνιστούν ή όχι αυτές οι ενέργειες παραβίαση των διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων των μειονοτήτων;

-Ποιες άμεσες πρωτοβουλίες σκοπεύει να πάρει, η Επιτροπή, για την προστασία της ελληνικής μειονότητας και τη συμμόρφωση της Αλβανίας με τους προενταξιακούς όρους;”

Σοφία Σακοράφα: Η Ε.Ε. να ξεκαθαρίσει ότι δεν θα συγκατατεθεί σε λύση του Κυπριακού που θα προβλέπει παρεμβατικά δικαιώματα


Με γραπτή κατεπείγουσα ερώτηση που κατέθεσε η ανεξάρτητη ευρωβουλευτής Σοφία Σακοράφα, καλεί την αντιπρόεδρο, Ύπατη Εκπρόσωπο της Ε.Ε., Φεντερίκα Μογκερίνι να πάρει ξεκάθαρη θέση απέναντι στις παράλογες απαιτήσεις της Τουρκίας για παρεμβατικά δικαιώματα και διατήρησης στρατού κατοχής, που προέβαλε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού στην Ελβετία.

Η ανεξάρτητη ευρωβουλευτής, μάλιστα, θεωρώντας τουλάχιστον ανεπαρκή την δήλωση της κα. Μογκερίνι, ότι «η ιδιότητα του κράτους μέλους της ΕΕ αποτελεί την  καλύτερη εγγύηση για την ασφάλεια του», ρωτάει ευθέως: “Υπάρχει περίπτωση, υπό οποιεσδήποτε προϋποθέσεις, η ΕΕ να αναγνωρίσει σε μια τρίτη χώρα, το δικαίωμα να «εγγυάται» τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατική λειτουργία του θεσμικού συστήματος ενός κράτους μέλους της ή τα ίδια τα ευρωπαϊκά σύνορα της;»

Είναι σαφές ότι με αυτή τη διατύπωση, η κα. Σακοράφα καλεί την Ε.Ε. να απορρίψει, ακόμη και οποιαδήποτε αμφίσημη διατύπωση που θα άφηνε τέτοια περιθώρια ερμηνείας. Γνωρίζοντας τις πιέσεις που ασκούνται, ουσιαστικά καλεί την Ε.Ε. προασπίζοντας τις καταστατικές τις αρχές και τις Συνθήκες λειτουργίας της, να στηρίξει την Κυπριακή Δημοκρατία, ώστε οι οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις να ξεκινούν από τη βάση μηδενικής ανοχής, σε οποιαδήποτε ανάλογη απαίτηση της Τουρκίας.

Ακολουθεί το κείμενο της ερώτησης:

Η αδιαλλαξία της Τουρκίας όσον αφορά στην παραμονή των κατοχικών δυνάμεων και την άσκηση «επεμβατικών δικαιωμάτων» σε μια επανενωμένη Κύπρο, κράτος μέλος της Ε.Ε. και η απειλή της, ότι εάν το κρίνει απαραίτητο θα κάνει χρήση τους, οδήγησε σε εμπλοκή τη διαπραγματευτική προσπάθεια για την επίλυση του Κυπριακού, που πραγματοποιήθηκε στην Ελβετία.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι τα «επεμβατικά δικαιώματα» που αιτείται η Τουρκική πλευρά παραβιάζουν την Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών, αντιτίθενται στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και στις αρχές και αξίες της Ε.Ε., ενώ παραβιάζουν τα περί του σεβασμού της κυριαρχίας των κρατών μελών που προβλέπουν οι Συνθήκες της Ε.Ε..

Λαμβάνοντας υπόψη ότι ακόμη και η παρωχημένη συνθήκη εγγύησης σε καμία περίπτωση δεν αναγνωρίζει «επεμβατικά δικαιώματα» των εγγυητριών δυνάμεων πόσο δε μάλλον στρατιωτική επέμβαση και κατοχή.

Ερωτάται η Αντιπρόεδρος/Ύπατη Εκπρόσωπος:

Υπάρχει περίπτωση, υπό οποιεσδήποτε προϋποθέσεις, η ΕΕ να αναγνωρίσει σε μια τρίτη χώρα, το δικαίωμα να «εγγυάται» τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατική λειτουργία του θεσμικού συστήματος ενός κράτους μέλους της ή τα ίδια τα ευρωπαϊκά σύνορα της;

Σε ποιες ενέργειες έχει προβεί η Ε.Ε., ώστε να ξεκαθαρίσει την θέση της, ότι δεν θα ανεχθεί οιουδήποτε είδους «επεμβατικά δικαιώματα» κατά ευρωπαϊκού Κράτους μέλους.

Σε ποιες ενέργειες σκοπεύει να προβεί για να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην τουρκική κυβέρνηση ότι δεν μπορεί να διανοείται επεμβατικά δικαιώματα σε βάρος ευρωπαϊκού εδάφους»

Οι Πυρηνικές βόμβες B - 61 θα μεταφερθούν από το Ιντσιρλίκ στην Σούδα μετά την χτεσινή διακήρυξη συμμαχίας Ρωσίας-Τουρκίας


Είναι απόλυτα εξακριβωμένο ότι έχει προκύψει μέγα θέμα για την τύχη των πυρηνικών όπλων του ΝΑΤΟ τα οποία είναι αποθηκευμένα στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ από την αμφιλεγόμενη στάση της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας. 
Το θέμα έχει ενταθεί μετά την χτεσινή συμφωνία Ρωσίας-Τουρκίας για τον «Greek-Turkish Stream» και την τηλεφωνική επικοινωνία Β.Πούτιν-Ρ.Τ.Ερντογάν η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα.
Αξίζει κάποιος να δει το βίντεο για να αντιληφθεί πλέον την στρατηγικής σημασίας συμμαχία Ρωσίας-Τουρκίας.


Οι πενήντα στον αριθμό αμερικανικές πυρηνικές βόμβες τύπου Β61 είναι εξοπλισμένες με ειδικό σύστημα αποτροπής χρήσης χωρίς κωδικό έγκρισης.
Διατηρούνται σε ειδικά διαμορφωμένες στεγανοποιημένες εγκαταστάσεις στο εσωτερικό προστατευμένων καταφυγίων αεροσκαφών (shelters) μέσα σε φυλασσόμενο χώρο, που περιβάλλεται από δύο σειρές περιφράξεως με φωτισμό, κάμερες και συσκευές εντοπισμού εισβολέων.
Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι ανησυχούν πάρα πολύ για την πολιτική που θα ασκήσει το επόμενο διάστημα ο Ερντογάν, και φυσικά για την τύχη των πυρηνικών τους όπλων στο τουρκικό έδαφος .
Οπως έχει γίνει ήδη γνωστό, υπάρχει η πρόθεση επέκτασης της 10ετους συμφωνίας μεταξύ του Ελληνικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας με τις Ηνωμένες Πολιτείες για την ναυτική βάση των ΗΠΑ στην Σούδα της Κρήτης.
Η ουσία όμως της συμφωνίας που είναι σχεδόν έτοιμη είναι η παρακάτω.
Οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν ολοκληρωτικά από την αεροπορική βάση τους Ιντσιρλίκ, που είναι μια από τις κύριες βάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή.
Σύμφωνα με πληροφορίες από ανοικτές πηγές OSINT σε αυτήν την αεροπορική βάση οι ΗΠΑ έχουν αποθηκευμένα πυρηνικά όπλα.
Πρόκειται για πυρηνικές βόμβες οι οποίες θα μεταφερθούν στην Κρήτη μόλις κατασκευαστούν τα ειδικά καταφύγια.
Έτσι υπάρχουν πληροφορίες ότι οι Αμερικανοί σχεδιάζουν να κλείσουν την νατοϊκή αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ και να τη μεταφέρουν στην Κρήτη ενώ θα έχουμε επέκταση της ναυτικής βάσης της Σούδας.
Πριν δύο μήνες οι Ρώσοι έριξαν και άλλη βόμβα στο τραπέζι καθώς αναφέρθηκαν για την δημιουργία βάσης του ΝΑΤΟ στην "Μακεδονία" χωρίς να διευκρινισουν Εάν πρόκειται για το έδαφος της ελληνικής Μακεδονίας, ή για το κράτος των Σκοπίων....

Έτσι η Ελλάδα μετατρέπεται στην κύρια βάση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο συμμετέχοντας έμμεσα στις εξελίξεις στην Συρία.
Επίσης τονίζεται ότι τα αμερικανικά, τα γερμανικά και τα εροσκάφη του διεθνούς συνασπισμού με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες, που συμμετέχουν στην αεροπορική εκστρατεία εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους» θα έχουν σίγουρα προβλήματα στην προσπάθεια τους, αλλά η ασφάλεια των δυνάμεων αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα .
Η Τουρκία στο πλαίσιο της επιδείνωσης των σχέσεων με τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωσε ότι θα αρνηθεί την αμερικανική στρατιωτική πρόσβαση στην αεροπορική βάση, εφόσον η Ουάσινγκτον συνεργάζεται με τις «Μονάδες Λαϊκές Προστασίας» των Κούρδων (YPG) και την «Δημοκρατική Ένωση» (PYD).
Το οξύμωρο είναι ότι δεν ενοχλεί τους Τούρκους το γεγονός ότι και οι Ρώσοι συνεργάζονται με τους Κούρδους....
Σύμφωνα με πληροφορίες, συζητήθηκαν οι δυνατότητες του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ αλλά το ζήτημα αυτό είναι πολύπλοκο.
«Μας ενδιαφέρει η απόσυρση από την βάση του Ιντσιρλίκ, καθώς αυτό θα αποδυναμώσει και θα υπονομεύσει τη θέση της Τουρκίας», δήλωσε η ίδια ελληνική πηγή.
Η Γερμανία, λόγω της διένεξης με την Τουρκία έχει ήδη αποσυρθεί από το Ιντσιρλίκ, κι έχει μεταφέρει προσωρινά την αεροπορική δύναμη της στην Ιορδανία», ενώ η πηγή υπενθύμισε ότι τα αμερικανικά αεροσκάφη με έδρα το Ιντσιρλίκ, θα μπορούσαν να μεταφερθούν ακόμη και στην Κάρπαθο».

Η μεταφορά στην Ελλάδα αμερικανικών πυρηνικών όπλων, τα οποία βρίσκονται στην Τουρκία, είναι προς το παρόν αδύνατη, διότι δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές και χώροι για την ασφαλή φύλαξή τους...
Η ουσία όμως παραμένει, και είναι ότι εφόσον οι Αμερικανοί αποφασίσουν να μετασταθμεύσουν στην Κρήτη, τότε πιθανόν στα πλαίσια του ΝΑΤΟ να μετακινήσουν όλες τις πυρηνικές βόμβες εντός ελληνικού εδάφους, για καλύτερη και αποτελεσματικότερη ασφάλεια.
Τα τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων στον ελλαδικό χώρο, και η διένεξη ΗΠΑ-Ρωσίας στην Συρία προσδίδουν στην Ελλάδα δεκαπλάσια στρατηγική σημασία από εκείνη που υπήρχε επί ψυχρού πολέμου.
Αυτό το γεγονός οφείλουν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις να το εκμεταλλευθούν στο έπακρο για να εξέλθει η χώρα από την «μέγγενη» του Βερολίνου και να «ανασάνει» και πάλι ο ελληνικός λαός που υποφέρει εδώ και 8 χρόνια από το Δ΄Ράιχ που έχει εισβάλει και πάλι στην χώρα μας.
Ίσως ήρθε η ώρα, να ξεκινήσει από το ελληνικό έδαφος, η ήττα του «τέρατος» που εκτρέφεται στην Γερμανία, όπως είχε λάβει χώρα και στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο...

πηγή

17 ΕΛΔΥΚάριοι ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.....


Τελετή παραδόσεως 17 ταυτοποιηθέντων λειψάνων Ελλαδιτών πεσόντων κατά την περίοδο του 1964 και την τουρκική εισβολή του 1974, πραγματοποιήθηκε σήμερα 26 Μαΐου στην Λευκωσία.
Άπαντες επιτελούσαν Εθνική αποστολή και συμμετείχαν σε πόλεμο!
- Αντιπτέραρχος Παναγόπουλος Βασίλειος
- Συνταγματάρχης (ΠΖ) Παπαλάμπρους Βασίλειος
Έφεδροι Ανθυπασπιστές (ΠΖ):
- Καραγεώργος Αθανάσιος
- Σίννης Αργύριος
- Κωνσταντακόπουλος Ιωάννης
- Χαμουριωτάκης Γεώργιος
- Παπαδόπουλος Ιωάννης

Το Σάββατο 27 Μαίου στις 12.00 το μεσημέρι τα λείψανα του Γιάννη Παπαδόπουλου θα φτάσουν στο πατρικό του σπίτι στο Λάνθι Ηλείας και εν συνεχεία θα μεταφερθούν στην εκκλησία του χωριού τον Άγιο Νικόλαο, όπου θα τελεστεί η νεκρώσιμη ακολουθία. Αμέσως μετά θα γίνει η ταφή των λειψάνων του στον οικογενειακό τάφο του, δίπλα από τους γονείς του.
- Μπροδήμας Κωνσταντίνος
- Ζερβομανώλης Γεώργιος

Την Δευτέρα 29 Μαΐου, με ειδική τελετή, θα μεταφερθούν από την Αθήνα στην Λέσβο τα λείψανα του Γιώργου Ζερβομανώλη και θα ταφούν στο νεκροταφείο της γενέτειράς του, Παράκοιλα Λέσβου. Ο 21χρονος στρατιώτης, σκοτώθηκε αμυνόμενος κατά την διαδικασία απαγκίστρωσης των υπερασπιστών του στρατοπέδου από το ύψωμα Α’ στα περίχωρα της Λευκωσίας, στις 16 Αυγούστου 1974. (malkidis.blogspot.gr)

- Τριάντης Βασίλειος
Ο Βασίλης ήταν 21 ετών και υπηρετούσε στην ΕΛΔΥΚ. Ένας αγρότης εντόπισε τα οστά του σε χώρο κοντά στο στρατόπεδο που υπερασπίστηκε, στην μάχη κατά του "Αττίλα" τον Αύγουστο του 1974.
Τα λείψανά του θα φτάσουν το Σάββατο 27 Μαϊου, το απόγευμα, στo Καναλάκι (Πάργα) και την Κυριακή 28 Μαϊου, μετά την θεία λειτουργία θα πραγματοποιηθεί επιμνημόσυνη δέηση.
Στην συνέχεια ο Βασίλης Τριάντης, θα ταφεί δίπλα στους γονείς του στο νεκροταφείο του Καναλακίου, ενώ στρατιωτικό άγημα θα αποδώσει τιμές. (http://www.fanaripress.gr)

- Τριανταφυλλίδης Μανούσος
Στις 28 Μαίου θα γίνει η κηδεία του Μανούσου στο Ηράκλειο της Κρήτης. Θα ταφεί στο Μνημείο Ηρώων των Ποταμιών Ηρακλείου σε ειδική εκδήλωση. (malkidis.blogspot.gr)

- Κρητικός Νικόλαος
- Αθανασίου Νικόλαος
Έφεδροι Ανθυπασπιστές (ΚΔ)
- Κουρούνης Σωτήριος
- Τσιλιβάκης Στέφανος

Την Κυριακή 28 Μαΐου, ώρα 12:00 το μεσημέρι, θα τελεστεί η εξόδιος ακολουθία των ιερών λειψάνων του Στέφανου Τσιλιβάκη στον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου στο Μειντάνι Χανίων. Θα ακολουθήσει η ταφή με στρατιωτικές τιμές στο κοιμητήριο της Αγίας Φωτεινής. (από Βαγγέλη Μπραουδάκη)

Έφεδρος Ανθυπασπιστής (ΜΧ)
- Άνθης Ελευθέριος

Στην Κέρκυρα με τιμές ήρωα την Τετάρτη 31 Μαΐου (ώρα 15.00) στον ιερό ναό Υ.Θ. Βλαχερνών (Γαρίτσα), θα γίνει η νεκρώσιμη ακολουθία και η ταφή του στο κοιμητήριο της Γαρίτσας. (από Θανάση Βασιλά)
Έφεδρος Ανθυπασπιστής ΠΝ (Ακταιωρός Φαέθων)
- Νιάφας Νικόλαος

ΤΙΜΗ και ΔΟΞΑ σε αυτούς τους ήρωες που έδωσαν την ζωή τους για την Πατρίδα μας.
ΑΠΑΝΤΕΣ ΠΑΡΟΝΤΕΣ
ΑΘΑΝΑΤΟΙ




____________
Στην τελετή παρευρέθησαν: ο ΠτΔ της Κύπρου, Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία Ελλάδος και Κύπρου, αντιπροσωπείες στελεχών της ΕΦ και της ΕΛΔΥΚ, ο Επίτροπος της Προεδρίας επί Ανθρωπιστικών Θεμάτων, ο εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής Κοινότητας στην Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων, συγγενείς των πεσόντων και αντιπροσωπείες της Πανελλήνιας και Παγκύπριας Επιτροπής Αγνοουμένων.
Κατά την διάρκεια της τελετής, ο ΠτΔ της Κύπρου, απένειμε στους συγγενείς των πεσόντων μετάλλια σε ένδειξη αναγνώρισης της θυσίας τους εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Ρωσία Εναντίον «Σχεδίων Μεγάλης Αλβανίας» σε Βάρος Σκοπίων και άλλων Γειτόνων Χωρών.

Ανακοίνωση του Ρωσικού ΥΠΕΞ Καταγγέλλει Δυτικές Επεμβάσεις 
στην Εσωτερική Πολιτική της ΠΓΔΜ



Του Μιχαήλ Στυλιανού

Το ρωσικό υπουργείο των Εξωτερικών ανακοίνωσε χθες την ανησυχία του για την πολιτική κρίση στα Σκόπια, «την οποία προκάλεσε η χονδροειδής εξωτερική επέμβαση στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις της χώρας», αναφέρει δημοσίευμα της Ευρασιατικής Επιθεώρησης.

Στην ανακοίνωσή του το ρωσικό ΥΠΕΞ αναφέρει ότι « με την ενεργό υποστήριξη ηγετών της Ε Ε και του ΝΑΤΟ, γίνονται απόπειρες να αναγκάσουν τους «Μακεδόνες» να δεχθούν την «Αλβανική Πλατφόρμα», που σχεδιάστηκε στα Τίρανα, βασισμένη στον χάρτη, που είναι κρεμασμένος στο γραφείο του πρωθυπουργού, της λεγόμενης «Μεγάλης Αλβανίας» και εξεικονίζει τις εδαφικές διεκδικήσεις της σε μεγάλες εκτάσεις των γειτονικών χωρών Μαυροβουνίου, Σερβίας, Μακεδονίας και Ελλάδος».

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών σημειώνει ότι ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η εμπλοκή του Κοσσόβου, «το οποίο ανακήρυξε την ανεξαρτησία του μονομερώς, σ΄ αυτή τη στημένη απάτη.»

« Πιστεύουμε ότι αυτή η τακτική είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, επειδή μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή της κρατικής οντότητας της Μακεδονίας και την αποσταθεροποίηση όλων των Βαλκανίων», τονίζει η ρωσική ανακοίνωση.

Το υπουργείο σημείωσε ότι οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές, που διεξάχθηκαν στα Σκόπια στις 11 Δεκεμβρίου 2016, κατόπιν επιμονής των ΗΠΑ και της ΕΕ, κερδήθηκαν από το κυβερνών κόμμα του Νικόλα Γκρουέφσκι και συνεχίζει:

«Τώρα η Δύση προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την αλβανική μειονότητα για να φέρει στην εξουσία την αντιπολίτευση, η οποία είχε αποδεχθεί τις απαιτήσεις των Αλβανών που μοιάζουν με τελεσίγραφο και οδηγούν στην υπονόμευση της συνταγματικής βάσης του κράτους

Καταλήγοντας η ανακοίνωση του ρωσικού ΥΠΕΞ τονίζει: «Οι συνεχιζόμενες καταστρεπτικές απόπειρες να επιβληθούν έξωθεν σχέδια αντίθετα προς τη βούληση των Μακεδόνων ψηφοφόρων δεν μπορούν παρά να επιδεινώσουν την κατάσταση. Η εξωτερική επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Μακεδονίας πρέπει να σταματήσει και να γίνει σεβαστό το δικαίωμα του λαού της να αποφασίσει για το μέλλον του μόνος του και σύμφωνα με τις θεμελιώδεις δημοκρατικές αρχές.»

Ο Σημίτης είχε τουλάχιστον σε κάποιον να πει ευχαριστώ!...


Ενώ σε όλα τα άλλα ζήτηματα πολιτικής που απασχολούν την επικοινωνία μας, αναγνώστη μου, δεν αυτολογοκρίνομαι, στα ελληνοτουρκικά δεν συμβαίνει το ίδιο. Εδώ ζυγίζω διαρκώς τις καταδηλώσεις, προδηλώσεις και υποδηλώσεις της γραφής μου και σχεδόν ποτέ δεν «προσφέρω» είδηση. Στο ζήτημα άλλοι έχουν ή θα πρέπει να έχουν αυτό το ρόλο, καθώς αν ανοίξεις δίχως (εθνική) στρατηγική αυτά τα θέματα θα προκαλέσεις δραματική αναταραχή και αβεβαιότητα, ενώ δεν ωφελεί να λες σαχλαμάρες επαναλαμβάνοντας κενές περιεχομένου φράσεις περί «διεθνούς δικαίου» ή περί «ειρήνης» και «κυριαρχικών δικαιωμάτων».
Στον βαθμό μάλιστα που ενδιαφέρομαι εντίμως για την ανάπτυξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, χρήσιμο είναι να μην «σκαλίζω» το παρελθόν στην θεσμική και μη-θεσμική του διάσταση, αλλά να προκαλώ για διαρκώς νέους θεσμούς συνεργασίας και συντονισμού (coordination). Για μια εναλλακτική στρατηγική και από τις δύο πλευρές που θα αποκλείει την απειλή ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ των δύο χωρών. Πιστεύω πως είναι προφανές σε κάθε σοβαρό άνθρωπο πως μια θερμή αντιπαράθεση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας θα αποβεί στο τέλος εις βάρος και των δύο λαών σε όλα τα επίπεδα ζωής, ευημερίας και δημοκρατίας.
Ωστόσο, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επιδεινώνονται γοργά και καθημερινά το τελευταίο διάστημα με κύρια ευθύνη της τουρκικής πλευράς, αλλά επίσης σαφή ευθύνη της ελληνικής. Μοιάζει σαν και οι δύο κυβερνήσεις να ενισχύουν τα σενάρια διολίσθησης σε μια πολεμικού χαρακτήρα αναμέτρηση. Και το χειρότερο, εμφανίζεται ο Τύπος και από τις δύο πλευρές να πρωταγωνιστεί στα σενάρια αποσταθεροποίησης στην περιοχή διασταύρωσης του τουρκικού και του ελληνικού εθνικού συμφέροντος, «ρίχνοντας λάδι στη φωτιά» με εθνικιστικού χαρακτήρα κορώνες, αποστροφές και παραμορφώσεις της πραγματικότητας.
Τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση; Κάπως πρέπει να αντιδράσει μαζικά η προοδευτική κοινωνία στην Ελλάδα και στην Τουρκία σε αυτή την πρόδηλη διολίσθηση σε συνθήκες πολέμου. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε έναν απολύτως προβοκατόρικο πόλεμο για να διασκεδαστούν τα σοβαρά πολιτικά και όχι απλώς οικονομικά προβλήματα στις δύο χώρες και να τροφοδοτηθούν ενδεχομένως τα αναθεωρητικά σενάρια που αφορούν στην Συμμαχία και στην γεωπολιτική δομή μιας ευρύτερης περιοχής που συμπεριλαμβάνει εκτός από την Μέση Ανατολή και την Βαλκανική. Πρέπει να σταματήσουν οι εκατέρωθεν απειλητικές στρατιωτικού χαρακτήρα - και όχι μόνον - κινήσεις, αλλά ταυτόχρονα και οι υποδηλωτικές απειλές (: μαγκιές) που εμφιλοχωρούν τόσο στο σημερινό τουρκικό πολιτικό αφήγημα όσο και στο ελληνικό, ως απάντηση στο πρώτο.  
Προχθές, για παράδειγμα, βγήκε ο μάγκας, ο ντερβίσης και καραμπουζουκλής υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου και δήλωσε πως «αν θέλαμε να ανεβούμε στα Ίμια θα μπορούσαμε … Μην ξεχνάμε ότι εμείς πατήσαμε το πόδι μας όπου χρειάστηκε», για να απαντήσει με μπλαζέ, υπεροπτικό και υπερβατικό υφάκι ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς και να ακολουθήσει ο δραματικά επιπόλαιος και αμετροεπής υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος: «Nα του θυμίσουμε [του Τσαβούσογλου] ότι πρωθυπουργός δεν είναι ο Σημίτης, αλλά ο Τσίπρας και ΥΠΕΞ ο Κοτζιάς και όχι ο Πάγκαλος και υπ. Άμυνας εγώ», δήλωσε μεταξύ άλλων μαγκιών.
Ε, αφού είναι έτσι, αν οι Τούρκοι καταλάβουν κάποια βραχονησίδα θα απαιτήσουν αυτή τη φορά, για να φύγουν από εκεί, να εκκενώσει η Ελλάδα από στρατιωτικές μονάδες μια σειρά άλλων νησιών και όχι μόνον μια διπλανή βραχονησίδα, όπως στην περίπτωση της κρίσης επί Σημίτη. Έτσι θα φύγουν οι τούρκοι και αυτή είναι η απάντηση στη μαγκιά του κ. Καμμένου: «Δεν υπάρχει θέμα να πατήσει ελληνικό νησί ο Τσαβούσογλου. Αν θέλουν ας δουν. Να δω πώς θα φύγουν από εκεί αν πατήσουν το πόδι τους»! Και δεν φαντάζομαι, αναγνώστη μου, αυτή την τουρκική «απαίτηση», την εικάζω βάσιμα μελετώντας την πρόσφατη τακτική της τουρκικής ηγεσίας και αναλύοντας την προφανή στρατηγική τους στο ζήτημα. Γιατί λοιπόν τόση σαχλαμάρα από ελληνικής πλευράς, τη στιγμή κατά την οποία αν κλιμακωθεί εκ νέου η αντιπαράθεση στα Ίμια, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα θα βρεθεί σε πολύ πιο δυσμενή θέση από εκείνη του Σημίτη; Γιατί τόση βλακώδης αμετροέπεια;
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν αποκλείεται να αποδειχθεί στο τέλος «πυρομανής», εσύ έλληνα κυβερνήτη γιατί παίζεις με τα λόγια της φωτιάς; Εκτός αν αποδειχθεί πως ο κ. Τσίπρας έχει ακόμη λιγότερο έλεγχο πάνω στους υπουργούς του από ότι είχε την περίοδο της κρίσης των Ιμίων ο κ. Σημίτης! Τουλάχιστον ο τελευταίος είχε σε κάποιον να πει «ευχαριστώ», ο κ Τσίπρας έχει;
Ας σοβαρευτούμε κάποια στιγμή, καθώς τα πράγματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις σοβαρεύουν. Και ας μην κατακρίνουμε με τόση «άνεση» τη στάση του Κ. Σημίτη στη κρίση των Ιμίων. Έκανε λάθη στην αρχή, αλλά όταν αργοπορημένα κατάλαβε επιτέλους τι ακριβώς συμβαίνει, έπραξε το μόνο που θα μπορούσε να πράξει, χωρίς να βρεθεί σε στρατηγικό και πολιτικό αδιέξοδο στη συνέχεια. Απεγκλωβίστηκε από κάτι που δεν είχε επιλέξει - με το μικρότερο δυνατό κόστος, ασφαλώς, για τον ίδιο και το εθνικό συμφέρον - και προφανώς χρώσταγε ένα ευχαριστώ σε εκείνους που έσπευσαν να βοηθήσουν για την «απεμπλοκή», καθώς δεν ήταν ούτε δική τους επιλογή μια θερμή αντιπαράθεση των δύο «άτακτων παιδιών» του ΝΑΤΟ.
Σήμερα το διεθνές περιβάλλον είναι ασφαλώς περισσότερο ασταθές. Σήμερα η Τουρκία είναι μια σαφώς περισσότερο αναθεωρητική και «πληγωμένη» δύναμη με ισχυρότερο αντικειμενικά περιφερειακό ρόλο, σε σχέση με την Τουρκία επί Σημίτη. Σήμερα οι ΗΠΑ είναι μια σαφώς πιο αναθεωρητική υπερδύναμη από τις ΗΠΑ της κρίσης των Ιμίων. Δεν σκοπεύω σε αυτό το σημείωμα να κάνω γεωπολιτική ανάλυση, αλλά θα μπορούσα να σημειώσω την υπόθεση πως δεν υπάρχουν σήμερα διεθνείς δομές ασφαλείας τόσο ισχυρές όσο εκείνη την περίοδο επί Σημίτη. Αυτό σημαίνει αντικειμενικά πως αν ο Ερντογάν κρίνει πως τον συμφέρει σήμερα μία θερμή αντιπαράθεση με την Ελλάδα, θα έχει ευρύτερες δυνατότητες διαπραγμάτευσης από ότι η τουρκική ηγεσία κατά την κρίση των Ιμίων – εκτός από τα προφανή οφέλη που θα προκύψουν στο εσωτερικό με την έννοια της πολιτικής ενίσχυσης του καθεστώτος του.

Έχοντας αυτά υπόψιν, η ελληνική κυβέρνηση και το ελληνικό πολιτικό σύστημα καλό είναι να αναθεωρήσουν την μαγκίτικη και αντιδραστική στάση τους ως προς την ενισχυόμενη καθημερινά ελληνοτουρκική προστριβή με επίκεντρο το Αιγαίο. Αντί να μιλούν διαρκώς για ψυχραιμία, νηφαλιότητα και σοβαρότητα …να σοβαρευτούν και να σταματήσουν αυτό το παιδιάστικο στην ουσία «θέατρο σκιών» με την τουρκική ηγεσία. Αν υπάρξει εμπλοκή στα Ίμια, αυτή θα καταλήξει σε μία γενική διαπραγμάτευση του συνολικού καθεστώτος που ορίζει μέχρι σήμερα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ακόμη και το Κυπριακό. Έτσι, «θα κατέβουν οι τούρκοι, αν ανέβουν στα Ίμια», κύριε Καμμένε! Αυτό θέλετε; Μήπως αυτό επιδιώκει η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα; Αν όχι, ας μαζέψουμε την γλώσσα μας και ας ζητήσουμε τη συνδρομή συμμάχων και «φίλων» μας για την επαναπροσέγγιση της τουρκικής και ελληνικής ηγεσίας στη βάση των ήπιων πολιτικών και νέων θεσμών «μη-πολέμου».

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates