Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Νυχτερινό τεστ στη Ρω – το θερμό επεισόδιο στην ατζέντα


Γράφει η Νεφέλη Λυγερού

Αυτή τη φορά η τουρκική πρόκληση δεν έμεινε αναπάντητη. οι φρουρές στα ακριτικά νησιά, άλλωστε, έχουν λάβει ειδικές εντολές για τον τρόπο αντίδρασής τους για διάφορα σενάρια τουρκικών προκλήσεων που μπορούν να εξελιχθούν σε θερμό επεισόδιο. Έτσι, όταν λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Δευτέρας προς Τρίτη του Πάσχα ελικόπτερο (μάλλον της τουρκικής Ακτοφυλακής) πραγματοποίησε χαμηλή νυχτερινή πτήση πάνω από τη νησίδα Ρω στο σύμπλεγμα του Καστελορίζου, η ελληνική φρουρά απάντησε -σύμφωνα με πληροφορίες- με πυρά που είχαν στόχο σε πρώτη φάση να απομακρύνουν κι όχι να καταρρίψουν το ελικόπτερο. Έτσι και έγινε. Το ελικόπτερο απομακρύνθηκε. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, η είσοδος του ελικοπτέρου στον ελληνικό εναέριο χώρο έχει καταγραφεί από τα ραντάρ της Πολεμικής Αεροπορίας ελληνικό εναέριο χώρο.

Αν και η ρίψη πυρών μετατρέπει το επεισόδιο σε «ολίγον θερμό» δεν πρόκειται για κάτι που παραπέμπει στην κρίση στα Ίμια το 1996. Ο όρος «θερμό επεισόδιο», πάντως, αιωρείται το τελευταίο διάστημα στην επικαιρότητα, λόγω ακριβώς της κλιμάκωσης της τουρκικής επεκτατικής πίεσης. Ο παρ’ ολίγον εμβολισμός του «Γαύδος» στα Ίμια το επιβεβαιώνει. Όπως το επιβεβαιώνει και το επεισόδιο με το πλωτό γεωτρύπανο της ΕΝΙ στην κυπριακή ΑΟΖ.

Το τελευταίο επεισόδιο με το σκάφος της τουρκικής Ακτοφυλακής στη Χίο, μάλιστα, είναι μία πρόσθετη απόδειξη ότι βρισκόμαστε ήδη εν μέσω ενός «υβριδικού πολέμου», τον οποίον έχει εξαπολύσει η Τουρκία εναντίον της Ελλάδας. Οι ένοπλες δυνάμεις, πάντως, βρίσκονται σε επιφυλακή, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τουρκικές προκλήσεις με βάση οδηγίες αντίδρασης για σενάρια που έχουν εκπονήσει.

Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, πρωταρχικός στόχος της Τουρκίας είναι η κυπριακή ΑΟΖ. Η πίεση που ασκεί η Άγκυρα στο Αιγαίο έχει ιστορικά την αυτοδύναμη δυναμική της, αλλά στην παρούσα συγκυρία οι επιθετικές κινήσεις της έχουν κύριο στόχο να καθηλώσουν την Ελλάδα και να την αποκόψουν από τα τεκταινόμενα στην κυπριακή ΑΟΖ.

Δεν μπορεί, άλλωστε, κανείς να αποκλείσει το ενδεχόμενο οι Τούρκοι να επιδιώξουν κάποιου είδους αντιπερισπασμό, τη στιγμή που ο διεθνής παράγοντας φαίνεται να μην λειτουργεί ανασταλτικά. Οι Δυτικοί πνέουν μένεα εναντίον του Ταγίπ Ερντογάν, αλλά δεν θέλουν να χάσουν την Τουρκία. Το φλέρτ με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, που τις προηγούμενες μέρες κυριάρχησε στη διεθνή σκηνή, είναι εφιάλτης και για τις ΗΠΑ και για την Ευρώπη. Μέσα σ’ αυτές τις ασταθείς συνθήκες, το θερμό επεισόδιο δεν είναι απίθανο.

Τρεις «ύποπτες» περιοχές

Σύμφωνα με πληροφορίες, όλες τις προηγούμενες μέρες η ανησυχία ήταν πολύ μεγάλη. Στο Γενικό Επιτελείο ανάμεναν τουρκική πρόκληση τις ημέρες του Πάσχα. Αυτό ήταν και το συμπέρασμα της σύσκεψης του υπουργού Άμυνας με τους αρχηγούς. Είχαν, μάλιστα, εντοπιστεί τρεις περιοχές, οι οποίες θεωρούνται πιθανότερος τουρκικό στόχος.
Η πρώτη «ύποπτη» περιοχή είναι το σύμπλεγμα του Καστελόριζου. Το τελευταίο χρονικό διάστημα το νησί τελεί διαρκώς κάτω από ένα ιδιότυπο ναυτικό αποκλεισμό με τουρκικά σκάφη να πραγματοποιούν συνεχώς ασκήσεις στην περιοχή και φυσικά να διατηρούν το επίπεδο της έντασης ψηλά. Διόλου τυχαίο δεν είναι ότι στρατιώτες που υπηρετούν στο σύμπλεγμα του Καστελορίζου και ετοιμάζονταν για αναχώρηση, είδαν τις μεταθέσεις τους να παγώνουν. Αυτός είναι, επίσης, ο λόγος της μόνιμης σχεδόν παρουσίας ελληνικών υποβρυχίων στην ακριτική αυτή θαλάσσια περιοχή.
Η δεύτερη είναι η ευρύτερη περιοχή που βρίσκονται τα Ίμια. Το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι συχνά βρίσκονται σε συνθήκες άτυπου ναυτικού αποκλεισμού εκ μέρους των Τούρκων.
Η τρίτη είναι στο κεντρικό Αιγαίο. Πρόκειται για την περιοχή των Οινουσσών στη Χίο και συγκεκριμένα για τη νησίδα Παναγιά.

Και στα τρία αυτά σημεία υπάρχει έντονη τουρκική κινητικότητα και διάχυτη προκλητικότητα. Έχουν ήδη σημειωθεί αμέτρητες παραβιάσεις του εναέριου χώρου, των χωρικών υδάτων, αλλά και εντάσεις στη θάλασσα μεταξύ σκαφών της τουρκικής ακτοφυλακής και του ελληνικού Λιμενικού ή και του Πολεμικού Ναυτικού. Είναι αξιοσημείωτο ότι στις παραπάνω περιοχές πραγματοποιούνται τουρκικές αεροναυτικές ασκήσεις, το σενάριο των οποίων είναι ο αποκλεισμός και η κατάληψη νήσων.

Άμεση απάντηση

Είναι κοινός τόπος ότι το ισοζύγιο ισχύος δεν ευνοεί την Ελλάδα. Η ελληνική αποτρεπτική ισχύς έχει μειωθεί λόγω και της οικονομικής κρίσης και τα επόμενα χρόνια όλα δείχνουν ότι η ψαλίδα θα ανοίξει ακόμα περισσότερο. Παρ’ όλα αυτά, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις έχουν ακόμα την ικανότητα να καταφέρουν καταστροφικά πλήγματα στον επιτιθέμενο, ανεξάρτητα από την έκβαση μίας σύρραξης. Υπό προϋποθέσεις, η δυνατότητα αυτή λειτουργεί ακόμα αποτρεπτικά.

Η γεωγραφία δεν επιτρέπει την ξεχωριστή αποτελεσματική άμυνα κάθε ελληνικής νησίδας στο ανατολικό Αιγαίο. Από την άλλη πλευρά, όμως, η ύπαρξη της αλυσίδας των νησιών εκεί επιτρέπει μία καταστροφική απάντηση που ακριβώς λόγω της γεωγραφίας δεν μπορεί να εξουδετερωθεί εκ των προτέρων.

Στην Αθήνα, πάντως, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι εάν απειληθεί με τουρκική εισβολή ελληνικό έδαφος θα προκληθεί αυτομάτως σύρραξη. Μεταξύ των προληπτικών μέτρων που έχει πάρει η ελληνική κυβέρνηση είναι και η αύξηση των περιπολιών από πλοία του Στόλου. Αυτά είναι που παρακολουθούν τις τουρκικές κινήσεις. Επιπλέον, σε εγρήγορση βρίσκεται η αντιαεροπορική άμυνα.

Ως επιτυχές crash test για την ανταπόκριση των Ενόπλων Δυνάμεων σε ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου σε νησίδα του Αιγαίου κρίθηκε η έκτακτη άσκηση «Πυρπολητής». Η άσκηση αποφασίστηκε και σ’ αυτήν ενεπλάκησαν μονάδες του Στρατού Ξηράς, του Πολεμικού Ναυτικού, της Πολεμικής Αεροπορίας και των Ειδικών Δυνάμεων.

Οι επίλεκτοι καταδρομείς

Το κλίμα, πάντως, που επικρατεί στη στρατιωτική ηγεσία είναι τίποτα δεν θα μείνει αναπάντητο. Στην όχι πολύ πιθανή περίπτωση, πάντως, που οι Τούρκοι εισβάλουν σε ελληνικό νησί και προκληθεί σύρραξη, βασική αποστολή της Πολεμικής Αεροπορίας θα είναι η καταστροφή κρίσιμων στρατιωτικών και όχι μόνο υποδομών, καθώς και η απαγόρευση εξόδου των τουρκικών ναυτικών μονάδων που ναυλοχούν στη Θάλασσα του Μαρμαρά να εξέλθουν στο Αιγαίο.

Την επιχείρηση ανακατάληψης νησίδας που θα δεχθεί αιφνιδιαστική επίθεση από τους Τούρκους θα αναλάβει η επίλεκτη μονάδα Ζ΄ ΜΑΚ. Συγκροτήθηκε το 1997, ως αποτέλεσμα της κρίσης στα Ίμια. Η μονάδα-φάντασμα, όπως την αποκαλούν, αποτελείται από επαγγελματίες στρατιώτες. Διαθέτει επάνδρωση 100%, υψηλού επιπέδου εκπαίδευση και ειδικό εξοπλισμό, ώστε να μπορεί να εκπληρώσει την αποστολή της. Έχει την τυπική σύνθεση μιας μοίρας αμφιβίων καταδρομών.

Συγκεκριμένα αποτελείται από τρεις λόχους κρούσης, έναν λόχο διοίκησης και έναν λόχο πλωτών. Στη Ζ’ ΜΑΚ υπάρχουν επίσης ομάδες υποβρυχίων καταστροφέων. Δύο λόχοι είναι πάντα σε ετοιμότητα για άμεση αντίδραση οπουδήποτε χρειαστεί στην Επικράτεια. Επίσης, ένας λόχος εκπαιδεύσεως, όπου και εκπαιδεύονται στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκονται σε ειδικά σχολεία ή εκπαιδεύονται σε αντικείμενα που συνάδουν με το πνεύμα των Μονάδων Καταδρομών.

Οι συνεχείς ασκήσεις και η fast track υλοποίηση εξοπλιστικών προγραμμάτων συνολικού ύψους 1 δισ. ευρώ, για τα οποία η αρμόδια επιτροπή της Βουλής έχει ήδη ανάψει το πράσινο φως επιβεβαιώνει το καθεστώς αυξημένης επαγρύπνησης, στο οποίο έχουν τεθεί οι Ένοπλες Δυνάμεις και ειδικά οι μονάδες που θα κληθούν να αντιδράσουν πρώτες σε περίπτωση τουρκικής επιθετικής ενέργειας.

Επεισόδιο τύπου Ιμίων

Στο γενικό Επιτελείο δεν αποκλείουν, αν κάτι συμβεί, να συμβεί στον αέρα. Οι μεγάλες ταχύτητες των μαχητικών, σε συνδυασμό με την προκλητικότητα και την απειρία ειδικά των νέων Τούρκων πιλότων που ανέλαβαν υπηρεσία μετά τις εκκαθαρίσεις του 2016, ενδέχεται να οδηγήσουν σε κάποιο λάθος χειρισμό και σε «ατύχημα».

Στον «υβριδικό πόλεμο» που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, θεωρείται πιθανόν η Τουρκία να παίξει δυνατά το χαρτί των προσφύγων και μεταναστών. Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει απειλήσει ωμά όχι απλώς να «ανοίξει την κάνουλα», αλλά και να σπρώξει κύματα προς τα ελληνικά νησιά. Ήδη προκαλεί μεγάλη ανησυχία η σημαντική αύξηση των αφίξεων τις τελευταίες μέρες.

Όσο καλυτερεύουν οι καιρικές συνθήκες στο Αιγαίο, πάντως, το χαρτί των προσφύγων και μεταναστών μπορεί να χρησιμοποιηθεί με μεγαλύτερη ευκολία. Σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζεται σοβαρά και το σενάριο οι Τούρκοι να αποβιβάσουν σε ελληνική ακατοίκητη βραχονησίδα όχι υποχρεωτικά στρατιώτες, αλλά ψαράδες ή βοσκούς, τους οποίους θα προστατεύουν ναυτικές δυνάμεις.

Το σενάριο αυτό ταιριάζει στην τουρκική τακτική να δοκιμάζει αντιδράσεις, προβαίνοντας σε επιθετική ενέργεια μικρής κλίμακας, η οποία να μην δικαιολογεί εκ πρώτης όψεως γενικευμένη στρατιωτική αντίδραση. Εάν κρίνουμε, πάντως, από τις επανειλημμένες δηλώσεις του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα, η Ουάσιγκτον δείχνει να θεωρεί πολύ πιθανή την πρόκληση θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο. Τείνει, μάλιστα, να το περιγράφει ως «τύπου Ιμίων».

Ας τελειώσει αυτός ο ελληνοτουρκικός πόλεμος όπως ξεκίνησε!....


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Ένας πόλεμος καφενείου ή καλύτερα «πόλεμος-καφενείο» διεξάγεται τον τελευταίο καιρό μεταξύ της ελληνικής και τουρκικής πολιτικής ηγεσίας και μεταξύ των τουρκικών ΜΜΕ και των ελληνικών, αντιστοίχως.

Ένας πόλεμος σαν φάρσα οπερέτας από παράγοντες και παραγοντίσκους που κατασκευάζουν ταυτότητα μέσω πολεμικών απειλών και σοβινιστικών αφορισμών, παληκαρισμών και λεονταρισμών. Ένας πόλεμος διασκεδαστών της πραγματικότητας στην Ελλάδα και στην Τουρκία, αντιστοίχως.

Πρόκειται για επιχειρήσεις που διεξάγονται σε ένα διαλογικό πεδίο μάχης (discursive battleground) στο οποίο προστίθενται σημειολογικά φορτισμένα περιστατικά, κατασκευασμένα ως αφόρητες προκλήσεις (: σύλληψη και κράτηση στρατιωτικών στη μεθοριακή γραμμή, εμβολισμοί πλοίων, ναυτικοί αποκλεισμοί εν είδει ασκήσεων, αυθαίρετες έρευνες για υδρογονάνθρακες, στρατιωτική παρουσία σε βράχια για να αποκτήσουν το νομικό στάτους νησιών, εικονικές αερομαχίες, «παιχνίδι» με τους μετανάστες και τη «διάσωσή» τους, επιθετική αναδιάρθρωση στρατιωτικών σχηματισμών κλπ.) και δογματοποίηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων στη βάση των πολιτικών ισχύος.

Μα, εμείς δεν φταίμε, εμείς είμαστε οι καλοί, οι αμυνόμενοι! Οι Τούρκοι φταίνε. Αυτοί προκαλούν, εμείς απλώς προκαλούμαστε ως ευαίσθητοι πατριώτες, οι οποίοι σκέφτονται μήπως είναι σωστό και πάντα επίκαιρο το ποδοσφαιρικό δόγμα «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση» ή το στρατηγικό περί προληπτικής επίθεσης! Τα ίδια λένε και σκέφτονται φωναχτά πλέον και οι απέναντι. Οι Έλληνες είναι πονηροί και θρασείς και επιδιώκουν να μας αποκλείσουν από το Αιγαίο που το βλέπουν σαν ελληνική λίμνη και την Ανατολική Μεσόγειο. Επίθεση, λοιπόν, και έμπρακτη αμφισβήτηση των ελληνικών αιτιάσεων περί δικαιωμάτων κυριαρχίας και εκμετάλλευσης σε στρατηγικά κρίσιμες περιοχές για το τουρκικό εθνικό συμφέρον!

«Πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς» (: Ηράκλειτος με στολή εκστρατείας στη θάλασσα, τον αέρα, τη στεριά, στην αγορά, στη κοινωνία.. τώρα και στο διάστημα)! Πόλεμος με κουβέντες και προκλήσεις στρατοκρατικού τύπου για να ζεσταθούν οι απελπισμένοι από την οικονομία και τη κοινωνική τους υποβάθμιση και να ενισχυθούν οι πολιτικοί και οι πολιτικές δυνάμεις στην Τουρκία και την Ελλάδα που υποσχέθηκαν ευημερία και κοινωνική δικαιοσύνη για να προσφέρουν τελικά …πόλεμο! «Πόλεμος πάντων πατήρ», λοιπόν, εκεί όπου γαμιέται η μάνα της δημοκρατίας και της ευημερίας!

«Οι δημοκρατίες δεν πολεμούν μεταξύ τους» είναι το δόγμα που κυριαρχεί στο Δυτικό αφήγημα περί πολέμου και ειρήνης. Άρα, δεν υπάρχει κανένα θεωρητικό πρόβλημα στον πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αφού σύμφωνα με το ίδιο αφήγημα η Τουρκία δεν είναι κανονική δημοκρατία και η Ελλάδα μια χώρα περιορισμένης κυριαρχίας και δημοκρατίας, εξαιτίας της οικονομικής της κατάρρευσης και του μοντέλου διάσωσής της από εταίρους και συμμάχους της.

Στο καφενείο κυριαρχεί ο πόλεμος, η απάτη της ιδέας του πολέμου, καθώς η απάτη περί ευημερίας και δικαιοσύνης που αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο της προπαγάνδας τόσο της τουρκικής, όσο και της ελληνικής κυβέρνησης έχει ήδη καταρρεύσει!

Ποιο είναι το κοινό συμφέρον του ελληνικού και τουρκικού λαού, εδώ που φτάσαμε; Να τελειώσει αυτός ο ελληνοτουρκικός πόλεμος όπως ξεκίνησε, σαν «πόλεμος-καφενείο». Να τελειώσει έστω σαν μια οπερέτα διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο ηγεσιών στη βάση ενός νέου συμφώνου «μη-πολέμου». Ας επαναληφθεί ως φάρσα έστω η μεθοδολογία όχι ακριβώς της ειρηνικής επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών, αλλά η μεθοδολογία «πάση θυσία αποφυγή στρατιωτικής σύγκρουσης». Οι «χώρες περιορισμένης δημοκρατίας» το μόνο που μπορούν να κάνουν για να αντιμετωπίσουν την αναμεταξύ τους προστριβή δίχως καταστροφή και αίμα, είναι μη-πόλεμο. Η ειρήνη θα πρέπει να περιμένει την αποκατάσταση της πλήρους λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών.

Όποιος εκβιάσει την (μόνιμη / σταθερή) ειρήνη αυτή τη στιγμή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, απλώς θα φέρει τον πόλεμο με στρατιωτικά μέσα πιο κοντά. Μια συνθήκη μη-πολέμου με δραστικό περιορισμό των προκλήσεων και από τις δύο πλευρές είναι η μόνη πρακτικά δυνατή στη συγκυρία μέθοδος ειρηνικής συνύπαρξης στην περιοχή μας, μέχρις ότου η κανονική λειτουργία της δημοκρατίας με ευημερία επιτρέψει (οδηγήσει σε) διαπραγματεύσεις που θα ορίσουν ένα μόνιμο καθεστώς ειρήνης, στη βάση της στενής συνεργασίας των δύο χωρών σε όλα τα επίπεδα.

Επάγγελμα διαχειριστής κρίσης!...

Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Η διαχείριση κρίσης είναι δυστυχώς υπόθεση επαγγελματιών με επάρκεια. Προϋποθέτει την ανάπτυξη θεσμών διαχείρισης κρίσεων - αν αναφερόμαστε στο κράτος - σε διυπουργικό επίπεδο και ασφαλώς στο επίπεδο που αποτελεί τη κοινή τομή των Οργάνων του Κράτους - με την πλέον ευρεία μάλιστα έννοια.

Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή υπόθεση που δεν μπορεί να επαφίεται στη βούληση και στην όποια επικοινωνιακή ικανότητα υπερφίαλων προπαγανδιστών και άγαρμπων, επιπόλαιων διαμορφωτών της κοινής γνώμης, ή αρμόδιων υπουργών που αυτοσχεδιάζουν με ένα και μοναδικό κριτήριο: πώς δεν θα προκληθεί ανησυχία στον λαό και πώς δεν θα κλονιστεί η εμπιστοσύνη του προς την κυβέρνηση. Εφησυχασμός, αταραξία με την έννοια του imperturbability, κατευνασμός (appeasement), δήθεν έλεγχος της κατάστασης, παραπληροφόρηση, διαρκής μεταβολή του προβλήματος και της πολιτικής ή/και νομικής φύσης του προβλήματος που αφορά στην κρίση, διάχυση της οντολογίας του σε διεθνή όργανα και οργανισμούς και στο τέλος παραμυθία και θυματοποίηση/ηρωοποίηση, είναι η συνηθισμένη συνταγή που ακολουθούν οι ερασιτέχνες του είδους.

Αν λάβεις υπόψιν την διεθνή και εσωτερική πραγματικότητα σε ό, τι αφορά στην Ελλάδα, όπως και τη δραματική εμπειρία της στην εθνική οικονομία της, στα ελληνοτουρκικά, στις σχέσεις της με την ΕΕ, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, τον βαλκανικό περίγυρο, το σύγχρονο προσφυγικό ζήτημα, καθώς, ευρύτερα, τη θέση της σε μια περιοχή έντονων γεωπολιτικών και γεωοικονομικών προκλήσεων, εύλογα θα περίμενες να έχει αναπτυχθεί ένα πανίσχυρο, διαρθρωμένο σε διαφορετικά επίπεδα και αποτελεσματικό σύστημα διαχείρισης κρίσεων. Δυστυχώς, αντί να είμαστε πρωτοπόροι στο είδος, είμαστε …καλαμπούρια του είδους.

Ποιος φταίει; Ο καιρός, ο Γερμανός, ο καπιταλισμός, ο σοσιαλισμός ή το γονίδιο; Μάλλον ο υπερβολικός θεατρινισμός, σε συνδυασμό με τον πολιτικό καιροσκοπισμό και μια κουτοπόνηρη αντίληψη στην επικοινωνία των ελίτ με τον λαό. Αυτών που χαζοχαρούμενα και αμοραλιστικά πιστεύουν πως επειδή ίσως γνωρίζουν 1000 λέξεις έχουν την ικανότητα να κοροϊδεύουν και να χειραγωγούν σε κάθε περίπτωση αυτούς που θεωρούν πως γνωρίζουν μόνον 100!

Σε ό, τι αφορά στην περιπέτεια των δύο στελεχών του στρατού στην Τουρκία, όλα, μα όλα ήταν και είναι λάθος από πλευράς διαχείρισης κρίσης. Έγιναν και γίνονται αυτά που ένας επαγγελματίας στη διαχείριση κρίσεων θα απέφευγε ή θα έκανε αντίθετα. Ποτέ κανείς δεν πέτυχε στη διαχείριση (εθνικής) κρίσης εστιάζοντας το ενδιαφέρον του σχεδόν αποκλειστικά στις εντυπώσεις στο εσωτερικό της χώρας. Με μικροπολιτικό σχεδιασμό δεν κάνεις διαχείριση κρίσης! Κάνεις παιδαριώδη λάθη. Αυτά διαπράττει εγκλωβιζόμενη διαρκώς περισσότερο στη συγκυρία η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Η διαχείριση κρίσης δεν είναι μορφή επικοινωνίας. Είναι υλικό και διαλεκτικό παίγνιο - που συνδυάζει διαφορετικά επιστημονικά πεδία - και όχι επικοινωνιακό παιχνίδι. Δεν είναι λόγια, αλλά κινήσεις υψηλής «σκακιστικής» τεχνικής στο πλαίσιο που διαμορφώνει το τρίπτυχο στόχος – στρατηγική – πρόγραμμα και το/τα εναλλακτικό/α σενάρια. Η επικοινωνία είναι απλώς ένα από τα κεφάλαια της διαχείρισης κρίσης. Καθόλου ασήμαντο, αλλά αν δεν δουλέψει αρμονικά με τα άλλα που αφορούν στην πλήρη ενεργοποίηση και πιθανόν αναδιάρθρωση των πόρων και των μεθοδολογιών που απασχολούνται στη συγκεκριμένη κρίση, καθίσταται από ζημιογόνο έως καταστροφικό.

Το να ελέγχεις τα ΜΜΕ, είναι δίκοπο μαχαίρι. Σου δημιουργείται αρχικώς η ψευδαίσθηση πως ελέγχεις την ίδια την κρίση και έτσι αυτοπαγιδεύεσαι. Σε κάθε διαχείριση κρίσης υφίσταται ασφαλώς η διάσταση της «μπλόφας» και του αντιπερισπασμού, αλλά αν αυτά είναι αποτέλεσμα προπαγάνδας και όχι η προπαγάνδα μοχλός για την εξυπηρέτηση μιας στρατηγικού χαρακτήρα κίνησης που εμπεριέχει και τακτικές παραπλάνησης του «αντιπάλου» ή των «αντιπάλων», των άλλων γενικότερα, τότε υπονομεύεις τη θέση σου.

Αν υπήρχε επαγγελματική και όχι καιροσκοπικώς ερασιτεχνική διαχείριση κρίσεων στην Ελλάδα, τότε είναι βέβαιον πως η χώρα θα υπολογιζόταν σοβαρά. Στη διεθνή κοινότητα δεν μας παίρνουν στα σοβαρά για διάφορους υποκειμενικούς και αντικειμενικούς λόγους. Αυτοί θα υποβαθμίζονταν έως εξαφανίσεως εάν τα καταφέρναμε ως κράτος και ως επιχειρήσεις σε αυτό που αποτελεί την κρίσιμη μάζα κάθε πολιτικής και κάθε οικονομίας: στη διαχείριση κρίσεων.


ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΑΡΕΚΑΜΨΑΝ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ;



Θα πρέπει να είναι κάποιος πολύ ηλίθιος πολιτικά, για να μην υποψιαστεί ότι Γερμανία και Τουρκία συνεργάζονται σε βάρος της Ελλάδας στην προκειμένη περίπτωση και προφανώς όχι μόνο.

Συγκεκριμένα, ενώ η θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου καλύπτεται από την ελληνική και κυπριακή ΑΟΖ και λογικό θα ήταν οι Γερμανοί να ζητήσουν άδεια για έρευνες από την Ελλάδα και την Κύπρο, αντίθετα οι Γερμανοί (και συγκεκριμένα το γνωστό ερευνητικό σκάφος “Maria S. Merian”, που ανήκει στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου) ζήτησαν άδεια από άσχετο κράτος και συγκεκριμένα την Τουρκία.

Αμέσως οι Τούρκοι εξέδωσαν δύο navtex με τις οποίες δέσμευσαν την περιοχή που είναι με κόκκινο χρώμα στον διπλανό χάρτη και η οποία περιοχή, εμφανώς βρίσκεται μέσα στην ελληνική και κυπριακή ΑΟΖ, όπως φαίνεται στον δεύτερο χάρτη πιο κάτω.

Από την ελληνική κυβέρνηση “μούγκα στη στρούγκα”, είτε γιατί φοβάται τον Ερντογάν, είτε γιατί κάνει υπομονή μπας και οι Γερμανοί δώσουν το ΟΚ στον κ. Τσίπρα για “καθαρή” έξοδο από τα μνημόνια. Αν είναι δυνατόν να το ελπίζει κάποιος αυτό!

Βέβαια, για να πούμε και την αλήθεια, ποτέ Ελλάδα και Κύπρος δεν υπέγραψαν οριοθέτηση της μεταξύ τους ΑΟΖ, μάλλον ακολουθώντας την πολιτική του κατευνασμού και μη ερεθισμού της Τουρκίας. Να λοιπόν το αποτέλεσμα. Η Τουρκία παρέκαμψε το εμπόδιο του Καστελόριζου και κάνει κουμάντο στη Μεσόγειο. μέσω του τεχνάσματος των navtex.

Επομένως, βλέποντας και οι ξένοι ότι δεν είμαστε σε θέση να προασπίσουμε τα εδαφικά μας συμφέροντα, πηγαίνουν να πάρουν άδεια από τον “νταβατζή” της περιοχής.

Έπειτα από όλα αυτά, ίσως υπάρξουν και κάποιοι που δικαιολογημένα να σκεφτούν, μήπως ήδη ο χώρος αυτός, με σιωπηρή παράκαμψη του Καστελόριζου, έχει συμφωνηθεί να παραχωρηθεί στην Τουρκία για να μην μας κάνει “ντα”.

ΥΓ. Για καλύτερη αντίληψη του θέματος δείτε την ελληνική ΑΟΖ σύμφωνα με το Διεθνές
Δίκαιο. Και στη συνέχεια δείτε ποια περιοχή δέσμευσαν οι Τούρκοι και στην οποία ζήτησαν άδεια οι Γερμανοί από τους Τούρκους και όχι από εμάς.

Δημοσιογραφία και κίνδυνος ελληνοτουρκικού πόλεμου!...



Τις προάλλες είχα τη χαρά να ανταλλάξω σκέψεις και απόψεις σε βάθος με έναν «ψαγμένο» Έλληνα δημοσιογράφο. Είπαμε αυτά που δεν λέγονται εύκολα κάθε μέρα. Αυτά που κλονίζουν το βασίλειο του κοινότοπου και του αυτονόητου στον δημόσιο χώρο της πατρίδας μας και σε ό, τι αφορά στην πραγματικότητα των ελληνικών ΜΜΕ. Δεν θα αναφέρω το όνομά του. Δεν θα ήταν σωστό. Αντίθετα είναι μάλλον χρήσιμο να αναφερθώ στον Bret Stephens των New York Times, ο οποίος την ίδια στιγμή και σε ένα διαφορετικό επίπεδο «κρίσης ειλικρίνειας» τόλμησε να εκφράσει δημοσίως απόψεις απολύτως «δικές μας»: Συγκλονιστικά όμοιες με αυτές που κυριάρχησαν στη «ζουμερή» συνομιλία με τον Έλληνα δημοσιογράφο.     

Ήρθε ο Bret Stephens να διατυπώσει αυτά που επί πολλά χρόνια διαπερνούν την δική μου συνείδηση και ορίζουν τη στάση μου, όπως ασφαλώς και την διαδικτυακή μας επικοινωνία, αγαπητέ αναγνώστη. Είπε ακριβώς αυτά που εννοώ, όταν σημειώνω τη γνώμη μου ή όταν, μετά από βασανιστική σκέψη, αποφασίζω να παρουσιάσω είδηση ενώπιόν σου. Είπε αυτά που θα αντιλαμβανόταν ένας ωτακουστής, υποκλέπτοντας το τηλεφώνημά μου με τον Έλληνα δημοσιογράφο.

Αξίζει να συγκρατήσεις: «Μία εφημερίδα [και γενικότερα ένα ΜΜΕ], άλλωστε, δεν πρέπει να είναι μια μορφή πνευματικού comfort food. Δεν είμαστε οργανισμός προώθησης κάποιας ατζέντας, δίκτυο υποστήριξης, ομάδα χειροκροτητών ή Εκκλησία που διαδίδει ένα συγκεκριμένο δόγμα – εκτός από την πίστη στη σκληρή και ανελέητη αμφισβήτηση. Η εξουσία μας πηγάζει από τη διάθεσή μας να αμφισβητούμε την εξουσία, όχι μόνο των κυβερνώντων, αλλά και των κοινών παραδοχών και της συμβατικής σοφίας. Με άλλα λόγια, αν δεν κάνουμε τους αναγνώστες μας [τους αποδέκτες της γνώμης ή είδησης, γενικότερα] να νιώθουν άβολα κάθε μέρα, δεν κάνουμε σωστά τη δουλειά μας. Υπάρχει ένα παλιό ρητό που λέει ότι ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι να πλήττει τους βολεμένους και να παρηγορεί όσους πλήττονται. Το ρητό είναι λάθος. Ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι να πλήττει, τελεία και παύλα. Τα νέα είναι κάτι νέο –νέες πληροφορίες, νέες προκλήσεις, νέες ιδέες– και είναι μέρος του νοήματός τους ότι μας αναστατώνουν. Αυτό είναι καλό πράγμα. Η αναστάτωση και το ξεβόλεμα είναι η μεγάλη κινητήριος δύναμη του κόσμου. Είναι ένα «τσίμπημα» στη συνείδηση, ένα «σκούντημα» στη σκέψη, μια επίπληξη κατά του εφησυχασμού και μια ώθηση προς τη δράση».

Αυτά υποστηρίζει ο Bret Stephens. Τα ίδια ακριβώς και εγώ, ο οποίος βρίσκω επιτέλους αρκετούς άλλους στην Ελλάδα και διεθνώς από τον χώρο της επικοινωνίας, της δημοσιογραφίας, της πολιτικής επιστήμης και της σύγχρονης παιδαγωγικής ή της μελέτης των ΜΜΕ που συμφωνούν έως ταυτίσεως: Που συστήνουν μια νέα ταυτότητα στον δημόσιο χώρο, πολύ κοντά στο πνεύμα του Karl Kraus. Δεν χαίρομαι απλώς για αυτό, μάλλον ενθουσιάζομαι και παίρνω  θάρρος να μιλήσω ανοιχτά για ένα ζήτημα που προσπαθώ τον τελευταίο καιρό με υποδηλώσεις και προδηλώσεις να διατυπώσω την ανησυχία μου και να προτείνω ταπεινά λύσεις.

Αναφέρομαι στον κίνδυνο ελληνοτουρκικού πολέμου, που θα μπορούσε ίσως να λάβει πολύ ευρύτερες διαστάσεις. Είναι υπαρκτός και μάλλον άμεσος ο κίνδυνος και όχι απλώς σαχλαμάρα εθνικιστών ή κινδυνολογία επιτήδειων προπαγανδιστών ή εμπόρων όπλων. Έχω ήδη προτείνει πρακτική για την αποφυγή αυτού του κινδύνου. Έχω πει πως η επιμονή στη Θεωρία Παιγνίων στην περιοχή του Αιγαίου και στην ευρύτερη Μεσόγειο, τόσο από την τουρκική ηγεσία, όσο και από την ελληνική, δημιουργεί πολεμικό περιβάλλον - και όχι απλώς κλίμα - το οποίο θα καταστήσει τη σύγκρουση αναπόφευκτη και την κλίμακά της απροσδιόριστη. 

Όχι, αναγνώστη μου, δεν ισχύουν πλέον τα κοινότοπα και αυτονόητα σε ό, τι αφορά στην ελληνοτουρκική διένεξη. Δεν ισχύει πλέον η θεωρία του «θερμού επεισοδίου» ή του «ατυχήματος»! Έχουν αλλάξει πολλά τα τελευταία χρόνια, ακόμη και τους τελευταίους μήνες στην γεωπολιτική και γεωστρατηγική δυναμική της περιοχής μας με κύριο παράγοντα την Τουρκία και με την Ελλάδα να προβαίνει σε ευκαιριακούς αντιπερισπασμούς και σε αμφιλεγόμενες κινήσεις κατευνασμού, οι οποίες στερούμενες στρατηγικού βάρος και σοβαρή στρατηγική διάσταση, καταλήγουν να προκαλούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που επιδιώκουν να αντιμετωπίσουν. 

Οι Δυτικοί Θεσμοί δεν μοιάζει να μπορούν πλέον να επιβάλουν την ειρήνη στην περιοχή με την μεθοδολογία του 1950-60 - αν θεωρήσεις πως δεν υπάρχουν ομάδες και συμφέροντα εντός αυτών που δεν θα είχαν σήμερα αντίρρηση να δουν μια ολιγοήμερη και πάντως άκρως δολοφονική και καταστροφική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Μια πολεμική σύγκρουση που θα άλλαζε τα πάντα όχι απλώς στο Αιγαίο, αλλά και στις συμμαχικές σχέσεις, ενώ θα επηρέαζε καθοριστικά τις διεθνείς πολιτικές, θέτοντας σε νέα βάση σύγχρονα ερωτήματα εξουσίας και κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή και τη Βαλκανική. 

Η ηγεσία του ΚΚΕ, καλώς ανησυχεί. Αυτή τη φορά κάνει σωστή ανάλυση. Οι υπόλοιποι του πολιτικού συστήματος, άραγε σε ποιο κόσμο βρίσκονται; Υπάρχει ακόμη χρόνος αναπροσδιορισμού της ελληνικής τουλάχιστον τακτικής στη συγκυρία: σίγουρα σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο και πιθανώς σε στρατιωτικό (δεν το γνωρίζω σε βάθος). Πρέπει να γεννηθούν αμέσως και να εφαρμοστούν νέοι θεσμοί αποτροπής οποιουδήποτε επεισοδίου στην περιοχή. Και αυτό πρέπει να γίνει με προσοχή και όχι με κινήσεις εντυπώσεων και αφορισμούς.

Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων στο πλαίσιο μιας νέας στρατηγικής προσέγγισης και χωρίς έντιμη ενημέρωση του ελληνικού λαού. Η ελληνική δημοσιογραφία θα μπορούσε να δοκιμάσει μια νέα, ποιοτική εκκίνηση, ακριβώς από την έντιμη διαλογική διαπραγμάτευση του κινδύνου για ελληνοτουρκικό πόλεμο. Είναι μια ευκαιρία, μετά την δραματική αποτυχία της και τον εξευτελισμό της στο εθνικό ζήτημα που αφορά στην κοινωνικοοικονομική κατάρρευση και πολιτική υποδούλωση την τελευταία δεκαετία.

Η εθνική παρακμή και τα μαύρα σύννεφα


του Γιώργου Παπασίμου

Όλο και περισσότερο, «μαύρα σύννεφα» απλώνονται πάνω από την Ελλάδα. Οι τελευταίες τουρκικές εξτρεμιστικές ενέργειες τόσο στα Ίμια, όσο και στην κυπριακή ΑΟΖ, με την στρατιωτική παρεμπόδιση του ιταλικού πλωτού γεωτρύπανου, αυξάνει την ένταση στον άξονα Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος. Σ’ αυτό το τόξο εστιάζονται στρατηγικά οι επεκτατικές επιδιώξεις της Τουρκίας σε βάρος των δικαιωμάτων του Ελληνισμού.

Η αναβάθμιση των τουρκικών αξιώσεων, από τις «γκρίζες ζώνες» σε «τουρκικά εδάφη» (Ίμια και όχι μόνο), συνιστά ένα σοβαρό άλμα σε βάρος της Ελλάδας και αποτυπώνει πλέον τους σοβαρούς υπαρκτούς κινδύνους. Πέραν, όμως, των τούρκικων επιδιώξεων, η χώρα μας αντιμετωπίζει προβλήματα, τόσο από την πλευρά της Αλβανίας (εκκρεμότητα στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, επιμονή στο ανύπαρκτο ζήτημα των Τσάμηδων και συστηματική υπονόμευση των δικαιωμάτων της Ελληνικής Μειονότητας), όσο και στο επίμαχο ζήτημα της πίεσης για παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στην ΠΓΔΜ.

Γίνεται αντιληπτό, ότι βρισκόμαστε σε όξυνση όλων των εθνικών θεμάτων, σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής ρευστότητας, που συνδέεται με την υποχώρηση της αμερικανικής παντοκρατορίας και την ανάδειξη διαφόρων πόλων πλανητικής εξουσίας. Είναι η εποχή του «Φθινοπώρου της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας», κατά την οποία εντείνονται οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί στον πλανήτη.

Οι διεργασίες περιγράφονται έξοχα από τον σπουδαίο Ιταλό φιλόσοφο Τζιοβάνι Αρίγκι, στο βιβλίο του «Ο παρατεταμένος 20ος αιώνας». Σύμφωνα με αυτόν, η κίνηση του εκκρεμούς μεταξύ ενός ενάρετου παραγωγικού κύκλου και ενός φαύλου χρηματοπιστωτικού, εμφανίζεται και αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο στην εξέλιξη του καπιταλιστικού συστήματος από τον 15ο αιώνα έως σήμερα.
Κρίση ηγεμονικών συστημάτων

Η κρίσιμη αυτή κίνηση εντοπίζεται στο εσωτερικό ευρύτερων κύκλων ηγεμονίας επάνω στο παγκόσμιο σύστημα (ιταλικές πόλεις-κράτη 1400-1600, Ολλανδία 1600-1800, Βρετανία 1800-1940 και ΗΠΑ 1940-2000). Σε κάθε μία από αυτές τις φάσεις, ο κύκλος της κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου σηματοδοτεί τη λεγόμενη «εποχή του Φθινοπώρου» της εκάστοτε ηγεμονίας, δηλαδή την περίοδο που αποτελεί την αρχή του τέλους της.

Το «Φθινόπωρο» αυτό εκφράζει την κρίση και την παρακμή των ηγεμονικών συστημάτων και αποτελεί την έναρξη περιόδου μεγάλης αστάθειας και όξυνσης των ανταγωνισμών. Σε αυτή την περίοδο, η χώρα μας βρίσκεται σε πλήρη αδυναμία καθημαγμένη σε οικονομικό, κοινωνικό και θεσμικό επίπεδο, από την μνημονιακή κηδεμονία. Πρόκειται για βαθιά και επικίνδυνη παρακμή, αφού πάσχουν όλοι οι πυλώνες, που συγκροτούν την ισχύ και την ύπαρξη του ελληνικού κράτους.

Η οικονομική ιθύνουσα τάξη, που χαρακτηρίζονταν πάντα από έντονο παρασιτισμό και εξάρτηση, έχει πλέον απολέσει κάθε αυτονομία. Έχει παραδώσει τα πάντα στους ξένους δανειστές, θεωρώντας αφελώς ότι θα μπορούσε να συγκρατήσει τα δικά της οικονομικά προνόμια. Σήμερα, όμως, εισπράττει τα επίχειρα αυτής της έλλειψης εθνικής συνείδησης, αφού, πλέον, το ξένο κεφάλαιο και οι δανειστές αφαιρούν και τις δικές τους περιουσίες.
«Θεραπαινίδα» των ξένων δανειστών

Το πολιτικό προσωπικό εξουσίας «ζυγίστηκε και βρέθηκε ελλιπές». Τόσο για την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Ελλάδας και των ευκαιριών κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, μέσα από την θωράκιση και την παραγωγική ανασυγκρότησή της, όσο και για την διατήρηση των στοιχειωδών δομών της εθνικής κυριαρχίας. Αντίθετα, έχει μετατραπεί σε θλιβερή «θεραπαινίδα» των ξένων δανειστών. Το μόνο μέλημά του είναι η αναπαραγωγή του και η διατήρηση των «τοξικών» για την χώρα προνομίων του.

Τέλος, η κοινωνία λόγω του μνημονιακού «σοκ», που υπέστη, σε συνδυασμό με την εκκωφαντική διάψευση της ελπίδας που επενδύθηκε στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται σε κατάσταση «ημιληθάργου». Αδυνατεί να υπερκεράσει το ελλειμματικό και τοξικό σημερινό πολιτικό σύστημα και να επιβάλει ένα νέο πολιτικό υποκείμενο ανατροπής της παρακμής και βύθισης της χώρας. Η αυθόρμητη αντίδραση στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό υπήρξε μια ενθαρρυντική εξέλιξη, που δεν αναιρεί, όμως, την γενικότερη εικόνα.

Τις έντονα επικίνδυνες αυτές εξελίξεις για το παρόν και το μέλλον μας, είχε αναλύσει και προβλέψει ο σπουδαίος Έλληνας πολιτικός φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης (παραγνωρισμένος, ως συνήθως, εντός της πνευματικής «Ψωροκώσταινας»). Το 1992-93, στον πρόλογο του βιβλίου του «Παρακμή του αστικού πολιτισμού» και στον επίλογο, του βιβλίου του «Θεωρία του πολέμου», αντίστοιχα ανέλυε με ενάργεια ότι, το «παρασιτικό, πελατειακό» πολιτικοοικονομικό οικοδόμημα της Μεταπολίτευσης οδηγούνταν «στα βράχια» με τη «ρότα που είχε πάρει». Η δε στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο έβαινε σε βάρος της Ελλάδας μακροπρόθεσμα.

Μάλιστα, προέβλεψε ότι, κατά την στιγμή, που η Ελλάδα θα αναζητούσε οικονομική προστασία εντός της ΕΕ (εννοώντας την Γερμανία), τότε τα εθνικά ζητήματα θα ετίθεντο σε ενεργό άμεσο κίνδυνο. Κι αυτό, σε συνδυασμό με τον λυσσαλέο αγώνα παγκόσμιας ανακατανομής μετά την «ενάρετη φάση» της παγκοσμιοποίησης στις αρχές του 21ου αιώνα.
Η Ελλάδα στο περιθώριο δίχως ηγεσία

Σε αυτή ακριβώς την φάση βρίσκεται σήμερα η χώρα. Έχει απολέσει, λόγω της οικονομικής της χρεοκοπίας, τα βασικά συστατικά της εθνικής της κυριαρχίας. Κι αυτό συνδυάζεται με την δομική κρίση σε πολιτικό και θεσμικό επίπεδο. Την ίδια ώρα αντιμετωπίζει τον επιθετικό τουρκικό αναθεωρητισμό, που φαίνεται ότι έχει υπερκεράσει την μέχρι τώρα πάγια κατευναστική πολιτική της Αθήνας.

Η προσπάθεια βύθισης του «Γαύδος» στα Ίμια και ο ιδιότυπος ναυτικός αποκλεισμός της Κυπριακής ΑΟΖ είναι χαρακτηριστικά δείγματα αυτής της νέας κατάστασης. Ταυτοχρόνως, αντιμετωπίζει τις πιέσεις εξωγενών παραγόντων για λύσεις-μπαλώματα στο Σκοπιανό και στις ελληνοαλβανικές σχέσεις, που στο μέλλον θα αποτελέσουν «χαίνουσες πληγές».

Εξαιτίας του γεγονότος ότι η χώρα μας δεν έχει επαρκές πολιτικό προσωπικό και ισχυρή οικονομική ηγεσία, προκειμένου να αξιοποιήσει τα στρατηγικά πλεονεκτήματά της, οδεύει στο περιθώριο. Εν μέσω διεθνούς ανυποληψίας, κινδυνεύει να υποστεί νέους εθνικούς ακρωτηριασμούς, ιδιαίτερα στον άξονα Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη, από την εξτρεμιστική επιθετικότητα του νεοοθωμανικού πολιτικού κατεστημένου, που έχει γιγαντωθεί στη γείτονα Τουρκία.

Μοναδική ελπίδα αποτελεί η συνειδητοποίηση από όλους τους πολίτες ότι η συνεχιζόμενη «κάθοδος» του Ελληνισμού, δεν έχει «πάτο», εάν εμείς δεν αντιδράσουμε δυναμικά απέναντι σε αυτή την πορεία παρακμής. Αυτό μπορεί να αποτελέσει και το πρώτο σημαντικό εφαλτήριο, ως «ανάχωμα» και απαραίτητη προϋπόθεση της δημιουργίας ενός νέου πολιτικού υποκειμένου που θα θέσει τις βάσεις για άλλη πορεία της χώρας.

Ο 25ος Μεσημβρινός και η διχοτόμηση του Αιγαίου - Ένα σενάριο συνεκμετάλλευσης ;;;;

Είναι απλά ένα σενάριο που ποστάρησε ένας ευφάνταστος φίλος στο facebook, αλλά έχει αναρτηθεί και σε ιστοσελίδα που μάλλον έχει καταργηθεί (όπως μας πληροφορεί ο blogger). Μπορεί να είναι μια εφιαλτική εκδοχή που προσπαθεί να ερμηνεύσει διάφορα δεδομένα και στοιχεία που έχουν αναδυθεί τις τελευταίες μέρες αλλά εισάγονται και πολλές πληροφορίες για τη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής της ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης ανατολής και όχι μόνο.
Κυρίαρχοι παίκτες στο στόρι οι Αμερικάνοι (πως θα μπορούσαν να έλλειπαν; ), αλλά και οι Γερμανοί, Ρώσοι όπως και οι γείτονες Ελλάδα και Τουρκία.
Είναι λίγο σεντόνι το κείμενο αλλά νομίζουμε πως αξίζει να διαβαστεί. Και φυσικά η δημοσίευσή του δεν σημαίνει πως συμμεριζόμαστε τις απόψεις και φυσικά την κατάληξη που προβλέπει.

ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Οι ΗΠΑ πολύ θα ήθελαν να μπορούσαν να έχουν περισσότερη στρατιωτική ισχύ διότι έτσι θα μπορούσαν να επέμβουν με αποφασιστικότητα στην Συρία από το 2013.
Το 2013 ο Ερντογάν είχε στήσει μια σειρά από προβοκάτσιες στην Συρία με βομβιστικές επιθέσεις εναντίον αμάχων για να κατηγορήσει τον Άσαντ στην διεθνή κοινότητα, αλλά ο Ομπάμα δεν τόλμησε να οργανώσει χερσαία επιχείρηση του αμερικάνικού τακτικού στρατού στην Συρία.
Ο λόγος είναι ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας.
Το 2003 ο Paul Wolfowitz, ένας από τους πρωτεργάτες και φανατικούς οπαδούς της επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 δήλωνε σε συνέντευξη του στην εφημερίδα THE SUNDAY TIMES ότι : "Φοβάται πως η κόπωση των Αμερικάνων από τους πολέμους στο Ιράκ και Αφγανιστάν θα οδηγήσει τις ΗΠΑ στο να εγκαταλείψουν τους αντάρτες στην Συρίας στην τύχη τους, όπως ακριβώς άφησαν και τους Ιρακινούς αντικαθεστωτικούς το 1991 οι οποίοι συνετρίβησαν από τον Σαντάμ. Εξέφρασε την απογοήτευση του για την ελλειπή βοήθεια προς τους αντάρτες στην Συρία αλλά είπε πως η στρατιωτική επέμβαση στην Συρία δεν είναι στο πρόγραμμα ."
Από αυτήν την δήλωση καταλαβαίνουμε ότι η πάλαι ποτέ αμερικανική πολεμική μηχανή αποτελεί φάντασμα του παρελθόντος. Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει πως οι ΗΠΑ είναι ανίσχυρες στρατιωτικά, κάθε άλλο... αλλού είναι το πρόβλημά τους... Στην χρηματοδότηση...
οι ΗΠΑ δαπανούν ετήσια κάπου 600 δις δολάρια σε αμυντικές δαπάνες, αλλά, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του τεράστιου ποσού (σχεδόν το 75 %) πάει σε λειτουργικά έξοδα... Απο την συντήρηση των δεκάδων χιλιάδων οπλικών συστημάτων που έχουν, Αεροπλανοφόρα, πλοία, υποβρύχια, αεροσκάφη κάθε τύπου, άρματα μάχης, πυροβόλα, οχήματα, μέχρι τις αναβαθμίσεις του κάθε οπλικού συστήματος, και τις δαπάνες για την μισθοδοσία του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεών τους... και φυσικά στην συντήρηση των στρατιωτικών βάσεων που έχουν διάσπαρτες εκτός ΗΠΑ σε ολόκληρο τον πλανήτη...

Οι ΗΠΑ χωρίς στρατό λοιπόν, δεν μπορούν να ασκήσουν εξωτερική πολιτική, γιαυτό και βλέπουμε σήμερα την Αμερική να ΄΄γλείφει» τον Ερντογάν και να τρέχει σαν σκυλάκι από πίσω του στην Συρία, όπου ο τελευταίος προσπαθεί να κάνει ότι γουστάρει, και μάλιστα ενώ αποκομίζει τους καρπούς της ενδοτικότητας των Αμερικάνων, την ίδια στιγμή τους φτύνει στα μούτρα συνάπτοντας συμμαχία με την Ρωσία.

Αυτό δεν είναι και πολύ καλό για την Ελλάδα διότι αφού αρνήθηκε την βοήθεια της Ρωσίας , πρώτα ο ΓΑΠ και μετά ο Τσίπρας, παραμένει στο άρμα της δύσης αλλά την ίδια στιγμή βρίσκεται μεταξύ της διαμάχης ΗΠΑ και Γερμανίας...

Ο Ομπάμα λοιπόν, το 2013 δεν τόλμησε να κάνει χερσαία επιχείρηση, εξάλλου ακόμα και η εισβολή στο Ιράκ το 2003 έγινε με την αμέριστη οικονομική βοήθεια των Σαουδαράβων και Καταριανών οι οποίοι είχαν φοβηθεί ότι ο Σαντάμ Χουσέιν θα τους καταλάμβανε όπως έκανε με το Κουβέιτ.
Ο Ομπάμα δεν ήθελε αυτή την φορά η Αμερική να ζητήσει λεφτά από τους πλούσιους Άραβες του ΟΠΕΚ για μια στρατιωτική επιχείρηση εφόσον όπως πολύ σωστά τον είχαν πληροφορήσει οι σύμβουλοί του σε δύο χρόνια από τότε, το 2015, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αυτονομηθούν ενεργειακά από την Μ.Ανατολή με την εξόρυξη των εγχώριων ,αμερικανικών, κοιτασμάτων σχιστολιθικού αερίου, κάτι που έγινε πραγματικότητα. Έτσι ο Ομπάμα μπορούσε πλέον να αρχίσει την υλοποίηση του οράματος του για την απεμπλοκή της Αμερικής από την Μ.Ανατολή και να επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση της Κίνας.
Ωστόσο ο δημοκρατικός Ομπαμα δεν μπόρεσε ποτέ να ελέγξει το βαθύ αμερικανικό κράτος που ανήκε στους ρεπουμπλικάνους, οι οποίοι έχουν και το χρήμα στην Αμερική, χρήμα το οποίο απέκτησαν με "μπιζνες" στην Μ.Ανατολή, και οι οποίοι μπορεί μέσω Γουλφοβιτς να παραδέχονταν την αδυναμία για πόλεμο, αλλά δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν στην τύχη τους τους συνεταίρους τους Σαουδάραβες και Καταριανούς.
Οι ρεπουμπλικάνοι τελικά βρήκαν την λύση με το Ισλαμικό Κράτος.
Ο Ομπάμα εκτός από τις εκκρεμότητες που άφησε στην Μ.Ανατολή άφησε και άλλες στην Ευρώπη. Εγκαταλείποντας της πλούσιες αραβικές πετρελαιοπαραγωγές χώρες στην τύχη τους απέναντι στο εχθρικό Ιράν, άφησε και το θέμα της ενεργειακής αυτονομίας της Ευρώπης ανοιχτό.
Η Ευρώπη, δηλαδή η Γερμανία, τροφοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά με αέριο από την Ρωσία και από το 2009 σχεδίαζε με το Κατάρ την κατασκευή ενός αγωγού που θα διέσχιζε το Κατάρ-Ιορδανία-Συρία-Τουρκία-Ελλάδα-Αλβανία-Ιταλία-Αυστρία για να μπορέσει επί τέλους να ανεξαρτοποιηθεί. Εξάλλου η "οδηγία" Ομπάμα προς τους ευρωπαίους, από το 2008, ήταν : "απεξάρτηση από τον Ρωσικό ενεργειακό παράγοντα.."

Η Συρία αρνήθηκε να συμπράξει στο πρότζεκτ διότι είχε στα σκαριά έναν άλλο αγωγό, αυτόν που θα διέσχιζε το Ιράν-Ιράκ και Συρία. Ο αγωγός αυτός θα διέσχιζε το σιιτκό Ιράν, τις σιιτκές νότιες επαρχίες του Ιράκ και την φιλική προς τον σιιτισμό Συρία.
Κατάρ-Σαουδική Αραβία είναι σουνιτικές χώρες και για λόγους που δεν είναι του παρόντος, τρέφουν θανάσιμο μίσος προς τις σιιτκές, και το αντίστροφο. Είναι κάπως σαν τις σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας....
Έτσι το Κατάρ και Σαουδική Αραβία και Γερμανία ζήτησαν βοήθεια από τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα από την ρεπουμπλικανική αντιπολίτευση του Ομπαμα η οποία ελέγχει την CIA.
Λεφτά υπήρχαν από το Κατάρ, τεχνογνωσία από την CIA, και το Ισλαμικό Κράτος έγινε πραγματικότητα. Στόχος του ΙΚ ήταν είτε η κατάληψη του δυτικού Ιράκ, και το πέρασμα του αγωγού από εκεί ( γιαυτό και όλα τα ηγετικά στελέχη ήταν σουνίτες πρώην στρατιωτικοί του Σαντάμ Χουσέιν), είτε η πτώση του ‘Ασαντ και και το πέρασμα του αγωγού από την Συρία.

Έτσι αναγκαστικά η Ρωσία επενέβη για να αποσοβήσει τον κίνδυνο του αγωγού ο οποίος θα οδηγούσε στο χάσιμο της ενεργειακής αγοράς της Ευρώπης. Ο Πούτιν είναι ένας εξαιρετικός παίκτης στην διεθνή Γεωπολιτική και Γεωστρατηγική σκακιέρα, και έχοντας φυσικά μια πολύ καλή υπηρεσία πληροφοριών...
Όταν είδε πως οι ΗΠΑ αδυνατούν να πληρώσουν μόνες τους το οικονομικό κόστος των δις δολαρίων για μια στρατιωτική επέμβαση στην Συρία, και τους Νατοϊκούς συμμάχους των να κάνουν τους "κινέζους", και να μην δείχνουν καθόλου πρόθυμοι να πληρώσουν τον λογαριασμό, εν έλαβε άμεσα δράση στο Συριακό μέτωπο...

Ο Ομπαμα υπέκυψε στο θέλημα της αντιπολίτευσης του και έκανε τα στραβά μάτια, ή τέλος πάντων στήριξε το Ισλαμικό Κράτος εξαναγκασμένος από τις συνθήκες.
Η Τουρκία από το 2011 έγινε ο αποδέκτης τόνων χρημάτων από τους Σαουδάραβαες και το Κατάρ για να αναλάβει τον υποστηρικτικό ρόλο του Ισλαμικού κράτους.
Ο Ερντογάν ανέταξε την οικονομία του, τσίμπησε και ο ίδιος δεκάδες δις δολάρια, βόλεψε την οικογένεια του, τον γαμπρό του, τον εαυτό του, νοικοκυρεύτηκε αυτός και η Τουρκία, και όλα καλά.
Ο Ερντογάν σιγά σιγά κατάλαβε ότι οι ΗΠΑ αποτελούν ένα γεωπολιτικό ψοφίμι, ούτε στρατό διαθέτουν πλέον, ούτε λεφτά. Γι' αυτό και σήμερα ο Ερντογάν δουλεύει τους Αμερικάνους ψιλό γαζί, τους βρίζει και τους φτύνει δημόσια...
Εκτός από τον Ενρτογάν και οι Γερμανοί βλέπουν ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν ούτε την θέληση ούτε την δύναμη να αντιπρατάξουν ικανές στρατιωτικές δυνάμεις στην Συρία αλλά και…..που πονάει η Γερμανία; …..μα στα ρωσοπολωνικά σύνορα. Ούτε η ίδια Γερμανία βέβαια έχει στρατό ικανό για κάτι σοβαρό. Έτσι η Γερμανία είναι αναγκασμένη, ακόμα και μετά από 5 χρόνια πολέμου στην Συρία, να εξαρτάται από την Ρωσία ενεργειακά.

Από την άλλη οι ΗΠΑ επιμένουν να πείσουν την Γερμανία να προσυπογράψει την συνθήκη τελωνειακή ένωσης ΗΠΑ-Ευρώπης TTIP , αλλά ο Σόιμπλε αρνείται εφόσον καταλαβαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν αποτελούν πλέον ισχυρό εταίρο και ότι η Γερμανία θα μπορούσε μόνη της να κυριαρχήσει στην Ευρώπη ολοκληρώνοντας το Δ΄Ράιχ, ίσως.. και με λίγη βοήθεια από την Ρωσία. Γι' αυτό μην εκπλαγείτε εάν Γερμανία και Ρωσία τα "βρουνε" στην Ουκρανία με την διχοτόμησή της.

Οι ΗΠΑ θέλουν να βοηθήσουν την Ελλάδα σχετικά με το χρέος της, αλλά η Γερμανία δεν υποκύπτει στις προτάσεις για κούρεμα του. Η Αμερική δεν φοβίζει πια κανένα. Εξάλλου ο ίδιος ο Σόιμπλε γύρισε και είπε με περίσσιο θράσος στον υπουργό Οικονομικών του Ομπάμα, εαν θέλετε να βοηθήσετε την Ελλάδα, να βάλετε το χέρι στην τσέπη σας...
Ωστόσο η Γερμανία δεν μας θέλει εντός ευρωζώνης διότι φοβάται πως μπορούμε ακόμη να χρεοκοπήσουμε με άμεσες συνέπειες στο γόητρο του ΕΥΡΩ.
Εάν όμως μας πετάξει έξω από την ευρωζώνη, τότε η Γερμανία γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ, μαζί με την Ελλάδα, θα προσεταιρισθούν και τα τεράστια ενεργεικά αποθέματα της. Η Γερμανία δεν θέλει αυτά τα κοιτάσματα για τον εαυτό της, τα έχει τάξει στο Κατάρ και την Σαουδική Αραβία η οποία΄΄στεγνωνει’΄από πετρέλαιο.
Η Γερμανία λοιπόν βρίσκεται σε δίλημμα, ή κρατάει την Ελλάδα εντός ευρωζώνης με κίνδυνο την χρεοκοπία της και την κατάρρευση του ΕΥΡΩ, ή μας πετάει έξω και κάνει ένα ανέλπιστο δώρο στις ΗΠΑ, αθετώντας τις υποσχέσεις της στο Κατάρ.
Άρα η μόνη λύση είναι η εισβολή στην Ελλάδα της συμμαχικής προς την Γερμανία Τουρκίας. Εάν η Τουρκία εισβάλει στην Ελλάδα, ή έστω προβεί σε ένα ΄΄βαρύ΄΄ θερμό επεισόδιο με κατάληψη ακόμα και ενός μεγάλου κατοικημένου νησιού, ή τον ναυτικό αποκλεισμό του, τότε θα συμβούν τα εξής ωφέλιμα για τις Τουρκία και Γερμανία :
Α - Η Ελλάδα ως χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμο καθεστώς θα εξαιρεθεί από κάθε εκτίμηση, αξιολόγηση σε ότι αφορά τα οικονομικά της, και οποιαδήποτε αστοχία στον τραπεζικό τομέα θα αποδοθεί στην εμπόλεμη κατάσταση και όχι στο ΕΥΡΩ. Με άλλα λόγια να κάψουμε το μαγαζί πριν αυτό επίσημα χρεοκοπήσει.

Β - Η Τουρκία θα συντομεύσει κατά δέκα περίπου χρόνια την διαδικασία συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, διαδικασία που μέχρι σήμερα προσπαθεί με την αμφισβήτηση των συνθηκών που διέπουν το καθεστώς του και τον "εποικισμό" των νησιών, όχι μόνο με πρόσφυγες αλλά και με επιλεγμένα "ατομα" από την μεσαία και υψηλή τουρκική τάξη τα οποία δήθεν θα καταφύγουν στην Ελλάδα λόγω μεταπραξικοπηματικών διωγμών από τον Ερντογάν.

Το μόνο που σταματάει τους Γερμανούς και Τούρκους ακόμα είναι ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.
Εάν η Τουρκία εισβάλει στην Ελλάδα και οι ΗΠΑ δεν ενεργοποιηθούν εναντίον της τότε θα δικαιωθεί ο Ρώσος εθνικιστής Ζιρινόφσκι, ο οποίος λέει ότι η Ρωσία θα μπορούσε να επιτεθεί στην Τουρκία χωρίς να ανησυχεί ότι το ΝΑΤΟ θα αντιδράσει. Οι ΗΠΑ θα ξεφτιλισθούν και το ΝΑΤΟ το οποίο προσπαθεί να παρουσιασθεί ως σωτήρας της Πολωνίας και των Βαλτικών χωρών θα χάσει κάθε αξιοπιστία.

Από την άλλη οι ΗΠΑ είναι εξαναγκασμένες να κάνουν όλα τα χατίρια της Τουρκίας, όπως ήδη κάνουνε, διότι στην Συρία το μισθοφορικό ισλαμικό κράτος απέτυχε, και διότι δεν μπορούν να στείλουν τακτικό στρατό, αλλά και γιατί η Τουρκία ελέγχει τα στενά του Βοσπόρου, και όχι μόνο αυτό, αλλά και βελτιώνει συνεχώς τις σχέσεις της με την Ρωσία. Δηλαδή όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο δύσκολα θα υπακούσει στις ΗΠΑ για το κλείσιμο των στενών για να περιορίσει την Ρωσία, εάν ποτέ χρειαστεί να γίνει αυτό.

Η μόνη λύση για τις ΗΠΑ είναι ο συμβιβασμός, δηλαδή η άδεια προς την Τουρκία και την Γερμανία, για την διεξαγωγή ενός θερμού επεισοδίου το οποίο θα είναι πολύ πιο σοβαρό από αυτό των Ιμίων, και το οποίο θα σύρει την Ελλάδα σε διαπραγματεύσεις για τον διαμοιρασμό του Αιγαίου. Μισό η Τουρκία-Γερμανία και μισό οι ΗΠΑ.
Κατόπιν το ΝΑΤΟ θα επέμβει σε ρόλο διαμεσολαβητή και έτσι θα σώσει το γόητρο του...
Αυτό πήγε να γίνει προχθές με το επεισόδιο στα Ίμια, ο σκοπός του τούρκου κυβερνήτη ήταν η βύθιση του ελληνικού λιμενικού σκάφους...
και το γεγονός πως στην περιοχή δεν υπάρχουν μεγάλες και ισχυρές μονάδες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, μάλλον δείχνει πως και η Ελληνική πλευρά έχει αποδεχτεί ένα σχέδιο για την διχοτόμηση του Αιγαίου...
άρα, πρέπει να περιμένουμε ένα πιο σοβαρό επεισόδιο, και μάλιστα αρκετά σύντομα...
Η Ελλάδα είναι πλέον αντικείμενο πλειστηριασμού...

ΥΓ
* Χάρτης Νο 1, ο 25ος μεσημβρινός
* Χάρτης Νο 2, οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο,
και το τι θα προβλέπει η διχοτόμησή του..

Τι προαναγγέλλει το επεισόδιο στα Ίμια

του Σταύρου Λυγερού
Οι επιθετικές κινήσεις είναι πολλές πλέον για να τις υποτιμήσει η Αθήνα. Χωρίς αφορμή, η Άγκυρα κλιμακώνει τις έμπρακτες προκλήσεις της στο Αιγαίο, φθάνοντας στο σημείο τουρκική ακταιωρός να εμβολίσει περιπολικό του Λιμενικού. Υπενθυμίζουμε ότι πριν μερικές ημέρες τουρκική ακταιωρός είχε πραγματοποιήσει επικίνδυνο ελιγμό, αγγίζοντας την κανονιοφόρο»Νικηφόρος».

Τις έμπρακτες αυτές προκλήσεις συνόδευσε μία εμπρηστική ρητορική εκ μέρους συνεργατών, αλλά και του ίδιου του Ερντογάν. Είναι προφανές ότι η κλιμάκωση συνδέεται με δύο γεγονότα:
Πρώτον, με την πειρατική πράξη του τουρκικού ναυτικού να εμποδίσει την πλατφόρμα της ιταλικής ΕΝΙ από το να μεταβεί στο σημείο όπου έχει προγραμματίσει να πραγματοποιήσει γεώτρηση.
Δεύτερον, με τη στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας στη Συρία και ειδικότερα στο κουρδικό καντόνι του Αφρίν. Όπως αποδεικνύεται, αντί για «περίπατο» ο τουρκικός στρατός και οι ένοπλες ομάδες τζιχαντιστών που πολεμούν μαζί του αιμορραγούν, χωρίς να σημειώνουν αξιόλογη πρόοδο στην κατάληψη του κουρδικού θύλακου.

Όλα δείχνουν ότι η επιθετική τακτική της Άγκυρας έχει πρωτίστως αποτρεπτικό σκοπό. Κρίνοντας από τη δική της λογική, στέλνει ένα μήνυμα προς την Αθήνα ότι δεν θα γίνει ανεκτή οποιαδήποτε κίνηση εκ μέρους της που οι Τούρκοι θεωρούν ότι θίγει τα συμφέροντά τους, έτσι όπως αυτοί τα αντιλαμβάνεται. Με άλλα λόγια, στέλνει το μήνυμα στην Αθήνα να μην τολμήσει να στηρίξει εμπράκτως την Κυπριακή Δημοκρατία, επειδή οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις μπορούν να δράσουν αποτελεσματικά ταυτοχρόνως και στη Συρία και στην Κύπρο και στο Αιγαίο.

Ο κατ’ αρχήν αποτρεπτικός χαρακτήρας της επιθετικότητας αυτών των ημερών δεν σημαίνει πως παραλλήλως η Άγκυρα δεν προωθεί συστηματικά την τουρκοποίηση των Ιμίων . Είναι προφανές πως έχει εδώ και καιρό φύγει από τη ρητορική περί «γκρίζων ζωνών» και επιχειρεί να τουρκοποιήσει τις ελληνικές νησίδες που έχει βάλει στο στόχαστρό της.



Τα γεγονότα αυτά επαναφέρουν εκ των πραγμάτων το χρόνιο και κρίσιμο ερώτημα του τρόπου που η Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσει την τουρκική επεκτατική πίεση. Και μάλιστα σε μία τόσο δύσκολη περίοδο, λόγω της οξύτατης και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, η οποία έχει -μεταξύ των άλλων- ως συνέπεια και την ολοένα και μεγαλύτερη επιδείνωση στο επίπεδο των εξοπλισμών.

Μέχρι πρότινος, η Τουρκία πρόβαλε τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της και συντηρούσε το κλίμα έντασης και στο Αιγαίο και στη Θράκη, αλλά απόφευγε τις επικίνδυνες έμπρακτες προκλήσεις. Τρεις ήταν οι αιτίες:
Πρώτον, το γεγονός ότι ο Ερντογάν «έχει απλώσει πολύ τραχανά» στα ανατολικά του. Έχει ανοικτό στρατιωτικό μέτωπο στη Συρία με τους Κούρδους.
Δεύτερον, το γεγονός ότι το αμερικανοτουρκικό ρήγμα δεν γεφυρώνεται, γεγονός που εκ των πραγμάτων συνιστά μειονέκτημα για την Άγκυρα, ενισχύοντας κατ’ αντιδιαστολή τη θέση της Αθήνας στο πολιτικό-διπλωματικό επίπεδο. Το κλίμα για τη νεοοθωμανική Τουρκία είναι πιο αρνητικό παρά ποτέ και στην Ευρώπη και στην Ουάσιγκτον.
Τρίτον, το γεγονός ότι ο Ερντογάν έχει ανοικτό εσωτερικό μέτωπο και κυρίως ότι ακόμα δεν εμπιστεύεται τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες είναι σε μεγάλο βαθμό αποδυναμωμένες και με πεσμένο ηθικό, λόγω των εκτεταμένων εκκαθαρίσεων και του εμφυλιοπολεμικού κλίματος.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, μέχρι πρότινος ο Ερντογάν έδειχνε να θεωρεί πως ένα είδος θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο με σκοπό την εξασφάλιση μίας εύκολης συμβολικής νίκης, εμπεριείχε τον κίνδυνο να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Με άλλα λόγια, φοβόταν πως εάν τα πράγματα οδηγηθούν σε ελληνοτουρκική σύγκρουση, οι στρατηγοί εκ των πραγμάτων θα αποκτήσουν μεγάλη αυτονομία κινήσεων, την οποία ενδεχομένως να εκμεταλλευθούν για να τον ανατρέψουν.
Πολιτικό όπλο η απειλή χρήσης βίας

Για όλους αυτούς τους λόγους, το σενάριο πρόκλησης ελληνοτουρκικής σύρραξης δεν φαινόταν να είναι στην ατζέντα του Τούρκου προέδρου. Οι νεοοθωμανοί χρησιμοποιούν την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας ως πολιτικό όπλο, όπως και οι κεμαλιστές προκάτοχοί τους. Μέχρι τώρα τουλάχιστον, η Άγκυρα προωθούσε με συστηματικότητα τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της, αλλά σε γενικές γραμμές ήταν ικανοποιημένη από το γεγονός ότι αφενός έχει καταστήσει αμφίβολο το νομικό καθεστώς του Αιγαίου, αφετέρου έχει ενισχύσει τα ερείσματά της στη Θράκη παρά τον εμφύλιο μεταξύ ερντογανικών και γκιουλενιστών.

Πρόκειται για στρατηγική, την οποία δρομολόγησε το μετακεμαλικό καθεστώς το 1973 και συνέχισαν να την εφαρμόζει ο Ερντογάν. Στο επίπεδο αυτό, άλλωστε, είχε εξαρχής δημιουργηθεί μία όσμωση μεταξύ των δύο μεγάλων ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων της Τουρκίας. Αυτή δεν ήταν εκ πρώτης όψεως ορατή, επειδή τα προηγούμενα χρόνια οι νεοοθωμανοί απέφευγαν να υψώνουν πολύ τους τόνους στο ελληνοτουρκικό μέτωπο. Η συγκρατημένη εκείνη στάση τους είχε ανοήτως δημιουργήσει στην Αθήνα τον μύθο για τον «καλό Ερντογάν» και τους «κακούς στρατηγούς».
Χωρίς ρίσκο και μεγάλο κόστος

Στην πραγματικότητα, η συγκρατημένη στάση του νεοοθωμανού ηγέτη οφειλόταν στο γεγονός ότι βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο με το βαθύ κράτος των κεμαλιστών από το 2002. Πιο συγκεκριμένα φρόντιζε να κρατάει χαμηλά τη θερμοκρασία στο Αιγαίο, επειδή φοβόταν μήπως οι στρατηγοί προκαλέσουν κάποιο θερμό επεισόδιο, με σκοπό να τον ανατρέψουν.

Το τελευταίο διάστημα υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις ότι κάτι έχει αλλάξει. Δεν είναι ακόμα σαφές εάν η όξυνση της τουρκικής επιθετικότητας έχει τακτικό ή στρατηγικό χαρακτήρα. Με άλλα λόγια, εάν ο Ερντογάν έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως λόγω και της δυσμενούς κατάστασης, στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, μπορεί να δημιουργήσει στρατιωτικού χαρακτήρα τετελεσμένο και στην κυπριακή ΑΟΖ και στο Αιγαίο, χωρίς ρίσκο και μεγάλο κόστος.

Για τους λόγους που προαναφέραμε, το σημείο-κλειδί είναι το «χωρίς μεγάλο κόστος». Μετά τα Ίμια έχει δημιουργηθεί η εντύπωση στην Άγκυρα πως το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αν και έχει ακόμα τη δυνατότητα στο στρατιωτικό επίπεδο, δεν έχει τη βούληση να απαντήσει δυναμικά κατά τρόπο που να προκαλέσει ισοδύναμο κόστος στην Τουρκία. Η εντύπωση αυτή έχει διαβρώσει την αξιοπιστία της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής.

Πρόκειται για εξαιρετικά επικίνδυνο γεγονός, επειδή ωθεί την Άγκυρα να προχωρήσει παραπέρα στον δρόμο του τυχοδιωκτισμού. Ένα θερμό επεισόδιο, όμως, έχει την τάση να κλιμακωθεί σε σύρραξη. Με άλλα λόγια, εάν ο Ερντογάν υπερβεί ένα όριο κινδυνεύει να προκαλέσει αυτό που στην πραγματικότητα δεν επιθυμεί. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η Αθήνα πρέπει να είναι εξαιρετικά σαφής σ’ αυτό το ζήτημα. Μόνο έτσι θα αποτρέψει μία τέτοια επικίνδυνη εξέλιξη.

Σχετικά με τα συλλαλητήρια


του Γιάννη ΝΤΟΥΝΙΑΔΑΚΗ *

Όσοι σκέφτονται να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο της Αθήνας για το όνομα της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ), ωθούμενοι από αγνό και άδολο πατριωτισμό, ιδιαίτερα εν ενεργεία και απόστρατοι των Ενόπλων Δυνάμεων, πρέπει να προβληματιστούν, όταν, για παράδειγμα, από διοργανωτές ακούγονται συνθήματα, όπως «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική». Διότι η ελληνική Μακεδονία αναμφισβήτητα είναι ελληνική. Όμως, η γεωγραφική περιοχή της αρχαίας Μακεδονίας έπιανε έναν ευρύτερο χώρο, που σήμερα βρίσκεται και εκτός των συνόρων της Ελλάδας.
Είναι γνωστό ότι μετά τη λήξη του Β' Βαλκανικού Πολέμου, με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, καθορίστηκαν τελεσίδικα τα σύνορα των βαλκανικών χωρών. Έτσι, ο ιστορικά γεωγραφικός χώρος της Μακεδονίας κατανεμήθηκε ανάμεσα σε τρία κράτη (Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία). Από πλευράς Ελλάδας τη Συνθήκη υπέγραψε ο Ελ. Βενιζέλος.
Κάθε λαϊκός άνθρωπος, λοιπόν, που δηλώνει πατριώτης και δεν ανέχεται αλυτρωτικές βλέψεις σε βάρος της Ελλάδας, δεν επιτρέπεται ο ίδιος να διακατέχεται από αντίστοιχες βλέψεις σε βάρος ξένων εδαφών. Γιατί αλλιώς, σημαίνει ότι πρέπει να καταγγελθεί η Συνθήκη του Βουκουρεστίου και να εγερθεί θέμα διεκδικήσεων εκ μέρους της Ελλάδας, για τα δήθεν αλύτρωτα εδάφη της Μακεδονίας. Δηλαδή, σ' αυτήν την περίπτωση έχουμε έκφραση αλυτρωτισμού από το μέρος μας εναντίον της ΠΓΔΜ και της Βουλγαρίας. Είναι αυτό που θέλουμε;
Γιατί όμως ανοίγει σήμερα το θέμα της ΠΓΔΜ; Είναι μήπως η ανάγκη ειρηνικής συνύπαρξης, που ωθεί τους δύο λαούς στην αναζήτηση λύσης; Φυσικά όχι! Είναι γνωστό ότι ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ επείγονται να δέσουν την ΠΓΔΜ και την Αλβανία στο άρμα τους και όχι για το καλό των λαών. Στόχος τους είναι Ελλάδα και ΠΓΔΜ να καταλήξουν σε συμφωνία, έτσι ώστε τον Ιούλη να προσκληθεί η γειτονική χώρα στο ΝΑΤΟ, χωρίς αντιρρήσεις, ώστε στη συνέχεια να ακολουθήσει νέα πρόσκληση για ένταξη στην ΕΕ. Όμως, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη σχετικά ότι το πρόβλημα με την ΠΓΔΜ εμφανίστηκε όταν οι ευρωατλαντικές λυκοσυμμαχίες, διαλύοντας τη Γιουγκοσλαβία, άλλαξαν για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα σύνορα στην Ευρώπη. Σήμερα, μπορεί κανείς να τους έχει εμπιστοσύνη; Καμιά! Από τους διοργανωτές όμως των συλλαλητηρίων αλλά και από πολιτικά κόμματα αυτή η πλευρά του ζητήματος μένει στο απυρόβλητο!
Αυτού του είδους τα συλλαλητήρια, στην πραγματικότητα κρύβουν την ουσία, περιορίζοντας το ζήτημα κυρίως στο όνομα! Το ίδιο και κόμματα! Η πρόταση του ΚΚΕ είναι ολοκληρωμένη. Συνοπτικά προβλέπει ότι:
  • Κάθε λύση στην οποία περιλαμβάνεται το όνομα «Μακεδονία», ή παράγωγά του θα πρέπει να ορίζεται ρητά ως γεωγραφικός προσδιορισμός.
  • Πρώτα απ' όλα πρέπει να γίνει προσπάθεια να μπει τέλος στην αλυτρωτική προπαγάνδα, με αμοιβαία αναγνώριση του απαραβίαστου των συνόρων. Να γίνουν οι απαραίτητες τροποποιήσεις στο Σύνταγμα της γειτονικής χώρας.
  • Το ΚΚΕ είναι αντίθετο με την πορεία ένταξης της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ για συμφέροντα ξένα προς το λαό. Σχετικά παίρνεται υπόψη η εμπειρία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, που έχει αποδείξει ότι η συμμετοχή των δύο χωρών σ' αυτές τις ενώσεις ούτε την ειρήνη ούτε την εδαφική ακεραιότητα και ασφάλεια των λαών εξασφάλισε!
Το ΚΚΕ αγωνίζεται ώστε να αντιμετωπιστεί η ιμπεριαλιστική πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» στα Βαλκάνια, της χρησιμοποίησης από τους ιμπεριαλιστές υπαρκτών ή και ανύπαρκτων μειονοτικών προβλημάτων, του διαμελισμού κρατών και της δημιουργίας προτεκτοράτων. Οι ανάγκες των λαών της περιοχής, η αμοιβαία επωφελής συνεργασία των χωρών, μπορούν να διασφαλιστούν μόνο με την αποδέσμευση από ΕΕ και ΝΑΤΟ, όπως και κάθε άλλη ιμπεριαλιστική ένωση, με τους λαούς νοικοκύρηδες στον τόπο τους.
Οι λαοί των Βαλκανίων δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτε αναμεταξύ μας. Αντίθετα, έχουμε κοινό συμφέρον να αγωνιστούμε ενάντια στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, στις ΗΠΑ και άλλους ιμπεριαλιστές. Να αγωνιστούμε ενάντια στις κυβερνήσεις των χωρών, που χαράζουν την πολιτική τους σύμφωνα με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, σε βάρος των λαών. Τέλος, τονίζεται ιδιαίτερα ότι κανένας αγνός πατριώτης δεν έχει θέση σε συλλαλητήρια στα οποία, εκτός των άλλων κομμάτων, συντεταγμένα συμμετέχουν το ναζιστικό, εγκληματικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής και άλλοι φασίστες, όπως συνέβη στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης.



 * Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ
** Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον σημερινό Ριζοσπάστη

Για τη Μακεδονία και την Ελλάδα, Απελευθέρωση και Δημοκρατία

Η θεωρητική και κομματική προσέγγιση των συλλαλητηρίων αγνοεί εντελώς την πραγματικότητα και την ιστορία στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, ενώ η αντιπαράθεση γίνεται στα πλαίσια της καταστροφικής και καθεστωτικής λογικής "αριστερά- δεξιά", "εθνικισμός-αντιεθνικισμός".

Η στάση όλων των πλευρών δείχνει την αδυναμία του ορθολογισμού -και του ιδιαίτερου κλάδου του, του νομιναλισμού- να κατανοήσει και να ερμηνεύσει την πραγματικότητα, την υπόσταση και την ουσία της λαϊκής αντίδρασης στην προδοτική εκχώρηση του ονόματος, της ιστορίας και του πολιτισμού μας.

Η ουσία της αναγνώρισης του ονόματος είναι η αποδοχή μίας μόνιμης αλυτρωτικής απειλής. Κι αυτή η απειλή θα παραμένει φραστική, όσο στην Ελλάδα έχουμε κατοχικές κυβερνήσεις, ενώ τα συμφέροντα των κυρίαρχων θα εξυπηρετούνται κανονικά και τα "αντιμνημονιακά" κόμματα θα ασχολούνται με την κατάληψη μιας θέσης στο κατοχικό κοινοβούλιο. Δεν θα υπάρχει κίνδυνος να γίνει πράξη η εν δυνάμει απειλή, όσογίνεται με τους υπάρχοντες "εκπροσώπους" η δουλειά των επικυρίαρχων-τραπεζιτών, μεγαλοεταιρειών, ΝΑΤΟ και Ε.Ε..

Η απειλή θα πάψει να είναι φραστική και υποθετική και θα μετατραπεί σε πράξη, όταν και εάν ο λαός ξεκινήσει το δικό του δρόμο για να αποσπάσει την εξουσία από την ολιγαρχία, να απελευθερώσει την πατρίδα του και να εγκαθιδρύσει δημοκρατία.

Αυτή είναι η πραγματική φύση των αλυτρωτικών απειλών, τόσο των Σκοπίων, όσο και της Αλβανίας, για την Τσαμουριά και της Τουρκίας για τη Θράκη και τα νησιά του Αιγαίου. Η τότε Κομιντέρν του Στάλιν και του Τίτο και το σημερινό ΝΑΤΟ, αυτός ο στρατός της παγκόσμιας ελίτ, κατασκευάζοντας κρατίδιο με το όνομα "Μακεδονία", είχαν και έχουν τον ίδιο σκοπό: Τότε ήταν η απόσπαση εδαφών και σήμερα είναι μία μόνιμη απειλή απόσπασης στο όνομα ενός ψεύτικου αλυτρωτισμού. Όπως στη Γιουγκοσλαβία έτσι και στην περίπτωση μας την αλυτρωτική προπαγάνδα δεν θα την μετατρέψει σε πολεμική επιχείρηση κάποιο ασήμαντο κρατίδιο.

Κι επιβεβαιώνοντας την πραγματική φύση του προβλήματος, απέναντι σε αυτή την κατάσταση, εμφανίζονται με τρόπο ξεδιάντροπο διάφοροι πολιτικοί, όπως η κομμουνίστρια Λιάνα Κανέλλη και άλλοι, να επισείουν την απειλή πολέμου από το ΝΑΤΟ αν δεν συμφωνήσουμε στο όνομα. Μας υπενθυμίζουν συνεχώς την παλιά δουλοπρεπή υπόδειξη "παιδί μου κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης". Όμως στη σημερινή Ελλάδα νοικοκύρης δεν πρόκειται να γίνεις. Το μέλλον για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι φτωχοί δίχως στέγη. Άστεγοι νομάδες πρόθυμοι να εργαστούν για μια μπουκιά ψωμί στις εταιρείες που θα έχουν πάρει τα μαγαζιά, τα σπίτια και τα χωράφια μας, τις κρατικές επιχειρήσεις και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας σε γη και σε θάλασσα.

Για όλα αυτά που κρύβουν ή κάνουν πως δεν βλέπουν, ο λαός μένει μόνος του να αντιδρά, ενώ τα κόμματα χρησιμοποιούν διπλή γλώσσα, οι μορφωμένοι, που ανήκουν στους έχοντες, ειρωνεύονται -όταν δεν χυδαιολογούν ρατσιστικά- και οι πατριδοκάπηλοι και αγιέμποροι προσπαθούν να επωφεληθούν. Από την πολλή ιδεολογική μόρφωση δεν γνωρίζουν ότι θα έρθει και η σειρά τους και θα ακολουθήσουν τη μοίρα των φτωχών και των άστεγων, γιατί το 1% των υπερπλούσιων είναι υπερθετικά άπληστο και θα σταματήσει τη λεηλασία, αφήνοντας χώρο μόνο λίγο χώρο σε εκείνο το μικρό ποσοστό που χρειάζεται να χρησιμοποιήσει για πραιτωριανούς.

Όσοι προσπαθούν να φέρουν σε αντιπαράθεση τα εθνικά και τα οικονομικά θέματα, χαρακτηρίζοντας βλακεία τον λαϊκό ξεσηκωμό "για ένα όνομα", ενώ δεν ξεσηκώνεται για τα οικονομικά θέματα ξεχνούν ότι χωρίς ανεξάρτητη και δημοκρατική πολιτεία, η ευημερία των πολιτών είναι αδύνατη. Και αποδίδοντας στο πλήθος των συλλαλητηρίων τον χαρακτηρισμό του εθνικιστή και του ναζιστή, αποκρύπτουν ότι είναι ο ίδιος λαός που μάχεται και για την απελευθέρωση από την οικονομική και πολιτική κατοχή.

Όλοι αυτοί οι φωτισμένοι γνώστες της γεωπολιτικής, που τα ξέρουν καλύτερα από το λαό, αγνοούν ή κάνουν πως δεν βλέπουν ότι ο αγώνας του λαού είναι αντιιμπεριαλιστικός- προσπαθεί να αντιμετωπίσει μία απειλή- και συνάμα απελευθερωτικός -θέλει να απελευθερωθεί από τις κατοχικές κυβερνήσεις και να πάρει πίσω όλα όσα του έκλεψαν με τη μέθοδο της υπερχρέωσης.

Ξεχνούν και την πρόσφατη ιστορία των Βαλκανίων. Ξεχνούν ότι με τη μέθοδο της υπερχρέωσης προκλήθηκε οικονομική κρίση στη Γιουγκοσλαβία και στο μέσο της κρίσης χρηματοδοτήθηκαν οι εθνικισμοί και πυροδοτήθηκε ο εμφύλιος. Ξεχνούν όλοι ότι την επιθυμία διάλυσης της ισχυρής Γιουγκοσλαβίας είχαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις των ΗΠΑ, Γερμανίας, Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, οι οποίες χρηματοδότησαν και στήριξαν ποικιλοτρόπως τον εθνικισμό, τον αλυτρωτισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό. Κι όλα αυτά συνέβησαν, ενώ η πλειοψηφία των πληθυσμών της Γιουγκοσλαβίας δεν επιθυμούσαν τη διάλυση της. Πολιτικοί που ήταν υπέρ της ενότητας δολοφονήθηκαν και εκπομπές μίσους τροφοδοτήθηκαν με πανομοιότυπα κείμενα, αλλάζοντας μόνο το όνομα του «κακού». Ξεχνούν όλοι ότι από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων δεν προέκυψε ελευθερία, αλλά βία, αίμα και μία σειρά από κράτη - προτεκτοράτα μαζί με μόνιμη αστάθεια και μόνιμη εγκατάσταση ξένων στρατιωτικών δυνάμεων.

Όσοι ειρωνεύονται και θεωρούν ότι ο λαός στρέφεται ενάντια σε ένα αδύναμο στρατιωτικά κράτος ξεχνούν ότι το Κόσσοβο είχε ανύπαρκτη δύναμη, αλλά σήμερα διαθέτει τη μεγαλύτερη αμερικάνικη βάση στην Ευρώπη, αν όχι στον κόσμο. Αγνοούν ότι η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Αλβανία, τα Σκόπια και η Ελλάδα είναι προτεκτοράτα, ευρισκόμενα υπό οικονομική και πολιτική κατοχή, ενώ το Κόσσοβο και η Βοσνία Ερζεγοβίνη έχουν και στρατιωτική κατοχή. Ξεχνούν ότι με καλά χρηματοδοτημένες κινητοποιήσεις εκδιώχθηκε ο φιλορώσος εθνικιστής Γκρουέφσκι, επειδή είχε δεχθεί να περάσουν οι ρώσικοι αγωγοί και προετοίμαζε την εκδίωξη του ιδρύματος του Σόρος από τα Σκόπια. Ξεχνούν ότι αναστροφή αποφάσεων για το πέρασμα των ρώσικων αγωγών φυσικού αερίου συνέβη τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Βουλγαρία. Είναι κωμικοτραγική η απάντηση των Ρουμάνων, στα πλαίσια μιας διεθνούς σφυγμομέτρησης, στο ερώτημα "ποια χώρα θεωρείτε πιο απειλητική για τη χώρα σας;" Η πλειοψηφία απάντησε το ...Ιράν! Και είναι τραγικό κι όχι μόνο κωμικό, γιατί χάρη σ' αυτή την προπαγανδιστική κατασκευή, το ΝΑΤΟ εγκαθιστά ανενόχλητο πυραυλικά συστήματα στα σύνορα Ρουμανίας - Ρωσίας, τα οποία υποτίθεται ότι στρέφονται κατά του Ιράν! Όταν τόσο εύκολα πείθεται ένας λαός ότι ο εχθρός του είναι κάποιος που βρίσκεται χιλιάδες μίλια μακριά, πόσο πιο εύκολη είναι η καλλιέργεια οποιουδήποτε άλλου "εθνικού" παραμυθιού; Πολλά είναι εκείνα που ξεχνούν οι αριστεροί και δεξιοί πολιτικοί φίλοι των ιμπεριαλιστών.

Δεν έχουμε να μοιράσουμε τίποτα με λαούς που η πίστη τους για τη δική τους εθνογένεση βασίζεται στο είδος της εκπαίδευσης που απαιτούν και επιβάλλουν οι Κυρίαρχοι εντός και εκτός μίας χώρας. Οι Έλληνες δεν απειλούν τα Σκόπια και είναι η μόνη χώρα στην περιοχή που δεν έχει επιθετικές βλέψεις.

Οι "ρεαλιστές" θεωρούν πως η αδιαπραγμάτευτη άρνηση εκχώρησης του ονόματος καθιστά μη επιλύσιμο το πρόβλημα, αλλά αγνοούν ότι οι συσχετισμοί δύναμης και η αλλαγή τους είναι θέμα χρόνου, θέλησης και απόφασης. Το γνωρίζουμε κι εμείς και είναι προτιμότερος ο ρεαλισμός της απελευθέρωσης από τον "ρεαλισμό" της υποταγής. Είναι προτιμότερη η μη λύση από μία κακή λύση. Είναι προτιμότερο να παραμείνει ως έχει η κατάσταση στην Κύπρο παρά να αναγνωρίσουμε τα τετελεσμένα μιας εισβολής και να αναγνωρίσουμε συγκυριαρχία με τη Σουλτανική και ιμπεριαλιστική Τουρκία.

Κάποιοι ξεχνούν ότι κάθε υποχώρηση ανοίγει την όρεξη για περισσότερες παραχωρήσεις στις περιφερειακές και παγκόσμιες αποικιοκρατικές δυνάμεις.

Η απελευθέρωση και η ειρηνική συμβίωση των λαών της Βαλκανικής θα έρθει όταν εγκατασταθεί η δημοκρατία και φύγουν όλοι οι ξένοι στρατοί από την Ελλάδα και τις άλλες χώρες της. Κι αυτό προϋποθέτει θέληση και απόφαση κι όχι αποδοχή και υποταγή στην ανωτερότητα ττων υπερδυνάμεων. Αν η ιστορία γραφόταν έτσι, δεν θα είχαμε 1821 και 1940. Οι λαοί του πλανήτη χρησιμοποιούνται, ενώ ταυτόχρονα γνωρίζουν ότι η εταιρειοκρατία είναι ο πραγματικός εχθρός τους. Όσο καιρό εξακολουθούν να προσβλέπουν ότι κάποιοι φωνακλάδες «εκπρόσωποι» θα λύσουν το πρόβλημα της εξαθλίωσης του πλήθους, το πρόβλημα δεν θα λυθεί ποτέ και οι συσχετισμοί κυριαρχίας δεν θα αλλάξουν. Οι λαοί δεν θέλουν πολέμους. Η απληστία των οικονομικά ισχυρών που κατέχουν τις πολιτικές εξουσίες γεννούν πολέμους, καλλιεργώντας και χρηματοδοτώντας εθνικισμούς και θρησκευτικές διαφορές.

Η δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα όπου ο πολίτης είναι και οπλίτης. Είναι το μόνο πολίτευμα στο οποίο ο λαός αποφασίζει τους νόμους του, δικάζει, αυτοδιοικείται και υπερασπίζεται βωμούς και εστίες. Η εγκαθίδρυση δημοκρατίας πρέπει να συμπεριληφθεί στους στόχους του λαού, γιατί είναι ο μόνος δρόμος προς μια κοινωνία ελεύθερη και ευημερούσα και μία πατρίδα ανεξάρτητη. Είναι ο δικός μας μονόδρομος. Η δική μας ΤΙΝΑ(there is no alternative).

Τότε η Ελλάδα θα γίνει η αφετηρία για την εκπλήρωση των ονείρων του Ρήγα Φεραίου και των Επτανησίων Ριζοσπαστών. Τα Βαλκάνια, η Ευρώπη και ο κόσμος μπορούν να ζήσουν ειρηνικά και ευδαιμονικά στα πλαίσια μιας Κοινοπολιτείας.


ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ

ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΣ

Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΧΟΥΝ ΚΑΙ ΧΑΡΙΖΟΥΝ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ (χωρίς καμία αποζημίωση)

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Αλλιώς οι προσπάθειες μας θα είναι συφοριασμένες και αδιέξοδες.



ΥΓ: 1. Η αριστερά και η δεξιά και όλα τα κόμματα μαζί υπάρχουν για να διαιρούν. Η ομαδοποίηση έχει τη φυσική τάση της κυριαρχίας πάνω σε αυτό που θεωρούν "άλλο". Κι ας είναι ο γείτονας και ο συμπατριώτης τους αυτό το "άλλο". Παρά τα λόγια τους, ο εχθρός δεν είναι ποτέ ταξικπός, φυλετικός ή εθνικός. Είναι πάντα ο άλλος που έχει διαφορετική άποψη. Για το κείμενο που διαβάσατε έλαβα το πιο κάτω σχόλιο προς επίρρωση των λεγομένων μου για τις ιδεολογίες και τους μορφωμένους με βάση αυτές: "Βαρύς ο γδούπος που θ΄ ακουστεί όταν κάνεις σάλτο μορτάλε στο θεωρητικό -και ηθικό- κενό, προσπαθώντας να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα!" Η καλλιέργεια του μίσους και της διχόνιας είναι η δουλειά τους. Η αμφισβήτηση της ηθικής ενός ανθρώπου που έγραψε τα πιο πάνω είναι ενδεικτική μιας ναζιστικής αντίληψης. Κι ας προέρχεται από αυτοπροσδιοριζόμενους ως αριστεροί.

2. Το είδος των "φασιστών" που μαζεύονται στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία παρουσιάζει συνοπτικά το πιο κάτω κείμενο "Συλλαλητήριο Θεσσαλονίκης: Λαός εναντίον παρακράτους". Οι "φασίστες" συγκρούστηκαν κατ' επανάληψη με το αριστερό και δεξιό παρακράτος.

3. Τα συλλαλητήρια τα διοργανώνει ο λαός και οι "οργανωτικές" επιτροπές είναι οι μηχανισμοί αλλοίωσης του νοήματος και της προώθησης λαθρεπιβατών. "Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα" είναι η παροιμία που ταιριάζει με αφορμή την κατάθεση δύο αιτήσεων "διοργάνωσης" για την ΑΘήνα. Πάει καιρό που ο λαός έχει ορίσει την ημερομηνία. Αν είχαν τη δύναμη, ας όριζαν μια δική τους και ας μη μάλωναν για κάτι που είναι ήδη ορισμένο.

4. Με αφορμή κι αυτά τα παρατράγουδα, η μόνη αποδεκτή μορφή απελευθερωτικής οργάνωσης είναι η ενωτική οργάνωση του λαού σε δήμους. Στις εκκλησίες του δήμου κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την είσοδο κανενός. Μπορεί μόνο να διώξει όσους τολμήσουν να υπονομεύσουν την προσπάθεια για λευτεριά και ευημερία(οστρακισμός). Μόνο όσοι δεν θέλουν τη δημοκρατία δηλώνουν ότι δεν συμπορεύονται με όποιον έχει διαφορετική άποψη.

Στα συλλαλητήρια πάμε χωρίς χρώματα και κόμματα, για να μιλήσει ο λαός. Οι απόπειρες χειραγώγησης, μέσω ανύπαρκτων "οργανωτών" είναι γελοίες. Στα συλλαλητήρια μιλά ο λαός με το πλήθος και το πάθος. Και γυρνώντας από τα μεγάλα συλλαλητήρια, ας πάμε στις γειτονιές να φτιάξουμε τις εκκλησιές μας, να προστατέψουμε τα σπίτια μας, να οργώσουμε τα χωράφια μας, να σώσουμε τις δουλειές μας, να βοηθήσει ο ένας τον άλλον, να φτιάξουμε μια ζωή που θα προετοιμάσει και θα οδηγήσει στη λευτεριά και τη γιορτή.

Ωσπου η σύναξις αυτή σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί.

Των Ελλήνων οι Κοινότητες είναι οι μόνες που μπορούν να φτιάξουν άλλους Γαλαξίες.

Αρκεί να τις ξαναφτιάξουμε.

Αφιερωμένο στο «Συλλαλητήριο» της Θεσσαλονίκης


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     ΕΓΙΝΕ, ήταν πολυπληθές αλλά ΕΙΡΗΝΙΚΟ και «σκαμπίλι» στις παρειές όσων προσπάθησαν να το…ΜΑΤΑΙΩΣΟΥΝ…το Συλλαλητήριο για την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ…
      Μάλλον θα προσπαθήσουν να ΜΑΤΑΙΩΣΟΥΝ και το επόμενο της Αθήνας που προγραμματίστηκε για την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου
     «Τι είναι λοιπόν ο επαναστατημένος άνθρωπος», αναρωτιέται στο ομώνυμο βιβλίο του ο Albert Camus και συνεχίζει, «ένας άνθρωπος που λέει όχι! Αρνιέται αλλά δεν παραιτείται: είναι ακόμα αυτός που λέει ναι από την πρώτη του κίνηση!»
     Το όχι του σημαίνει: «Μέχρι εκεί και μη παρέκει» , «το παρακάνετε», «υπάρχει ένα όριο που δεν θα ξεπεράσετε». Με λίγα λόγια αυτό το όχι του εξεγερμένου επιβεβαιώνει την παρουσία ενός ορίου....
    Η επιβεβαίωση που συνεπάγεται κάθε πράξη εξέγερσης εξελίσσεται σε κάτι που ξεπερνά το άτομο αφού το βγάζει από την παθητική μοναξιά του και του δίνει μια αφορμή δράσης!
     Ο «σκλάβος» δεν ξεσηκώνεται μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις, όταν κρίνει πως με την υπάρχουσα τάξη κάτι μηδενίζεται μέσα του που δεν ανήκει μόνο σε αυτόν, αλλά είναι κοινός τόπος, όπου όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και αυτοί που του αντιπαρατάσσονται μπορούν να αποτελέσουν μια κοινότητα και να συμβιώσουν σε καθημερινή βάση, ειρηνικά και παραγωγικά σε αυτήν.
    Ίσως τελικά να είναι ευλογία για τις επόμενες γενιές Ελλήνων, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας σε αυτήν την ευλογημένη απόληξη της χερσονήσου του Αίμου που ακούει ατέλειωτους αιώνες τώρα στο όνομα Ελλάδα, το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα στην εποχή του άκρατου ατομικισμού, των διαπροσωπικών μας σχέσεων που έχουν το βάθος της επιδερμίδας, και της έλλειψης οραμάτων και αγνής αφοσίωσης σε ιδεώδη ΥΠΑΡΧΟΥΝ ανάμεσά μας νέοι και νέες, αλλά και πιο ώριμοι στην ηλικία που τρέχουν ΠΡΟΣ την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την ίδια ώρα που οι άλλοι  εγκλωβισμένοι στην ευδαιμονία της ασφάλειας που προσφέρει το «μαντρί» αποφεύγουν τις ευθύνες που συνεπάγεται η πραγμάτωση, η βίωση της Ελευθερίας…
     Από τέτοιου ψυχισμού άτομα φαίνεται να αποτελείται η εκπληκτικής ποιότητας, η ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΗ ως κοινωνικό φαινόμενο  λαοθάλασσα που ΔΕΝ μπόρεσαν να την ελέγξουν  μολονότι προσπάθησαν εντόνως να την αποτρέψουν η Κυβέρνηση, τα Κόμματα, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, τα ΜΜΕ και – ΔΥΣΤΥΧΩΣ – και Ο Επικεφαλής της Ελληνικής Εκκλησίας!
     Δεν μπορώ να γνωρίζω εάν ήταν 50 ή 90, 200 ή 500 οι χιλιάδες Ελλήνων που έδωσαν ένα πρωτόγνωρο για την εποχή μας ΠΑΡΩΝ στο Συλλαλητήριο για την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ την περασμένη Κυριακή εδώ στη Θεσσαλονίκη, και που αρχίζει να διαφαίνεται θα το ξανακάνουν την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου στην Αθήνα……
     Αυτές οι χιλιάδες Ελλήνων και Ελληνίδων όλων των ηλικιών σίγουρα έχουν τις δικές του Κομματικές και ιδεολογικές τοποθετήσεις και προσανατολισμούς αλλά  αποφεύγοντας τις Κομματικές Αγκυλώσεις απέφυγαν και τον εγκλωβισμό τους στα Κομματικά «μαντριά».
    Η εξέγερση γεννιέται από το θέαμα της παραφροσύνης μπροστά σε μία άδικη κι ακατανόητη κατάσταση. Αλλά η τυφλή της ορμή διεκδικεί την τάξη μέσα στο χάος και την ενότητα μέσα στην ίδια την καρδιά αυτού που φεύγει και χάνεται. Φωνάζει, απαιτεί, θέλει να σταματήσει το σκάνδαλο και να γίνει επί τέλους σταθερό αυτό που μέχρι τώρα γραφόταν χωρίς ανάπαυλα πάνω στη θάλασσα.  Το κίνημα της εξέγερσης στηρίζεται ταυτόχρονα πάνω στην κατηγορηματική άρνηση μιας παραβίασης που κρίνεται απαράδεκτη και την όχι πολύ ξεκάθαρη βεβαιότητα ενός σταθερού δικαιώματος ή σωστότερα την εντύπωση του επαναστατημένου ότι «έχει το δικαίωμα να…».
     Η εξέγερση δεν γίνεται χωρίς το αίσθημα ότι κάποιος κάπου έχει δίκιο. Εδώ είναι που ο επαναστατημένος λέει ταυτόχρονα και ναι και όχι. Επιβεβαιώνει ότι εκτός από το όριο υποψιάζεται πως κάτι υπάρχει που θέλει να διατηρήσει μέσα από το όριο. Αποδείχνει πεισματάρικα ότι υπάρχει μέσα του κάτι που «αξίζει τον κόπο να…».
    Ο επαναστατημένος με την ετυμολογική έννοια αλλάζει στάση.
     Ξαφνικά παύει να είναι πειθήνιος! Θέλει να αντιτάξει κάτι που προτιμάει σε κάτι που δεν του αρέσει.
     Κάθε αξία δε συνεπάγεται και επανάσταση, αλλά κάθε κίνημα εξέγερσης συνεπάγεται σιωπηλά μία αξία.
      Ο επαναστάτης θέλει να είναι το παν, να ταυτίζεται ολοκληρωτικά με αυτό το αγαθό που συνειδητοποίησε ξαφνικά και που επιθυμεί να  αναγνωρίζεται και να γίνεται σεβαστό σαν στοιχείο της προσωπικότητάς του, ή να είναι ένα τίποτα, δηλαδή να αποστερηθεί οριστικά τη δύναμη που τον κυριαρχεί.
     Στον “επαναστατημένο άνθρωπο” ο Albert Camus, ο μεγάλος Γάλλος διανοούμενος σίγουρα εκφράζει όσα βιώσαμε παρά ΤΟ ΜΑΥΡΟ της ΕΡΤ και των πάλαι ποτέ «Μεγάλων» τηλεοπτικών καναλιών στην πλατεία του Λευκού  Πύργου στη Θεσσαλονίκη την περασμένη Κυριακή και σίγουρα θα βιώσουμε στην Πλατεία Συντάγματος την Κυριακή 4 Φλεβάρη…
      Στο Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης συμμετείχαν επαναστατημένες ομάδες ανδρών και γυναικών όλων των ηλικιών που ΕΙΡΗΝΙΚΑ προσπάθησαν να θυμίσουν στους πολιτικούς που ΟΡΚΙΖΟΝΤΑΙ να φυλάξουν το Σύνταγμα και να εφαρμόσουν τους Νόμους και βρίσκονται επίορκοι σε μια Οικονομία που καταρρέει, σε μια κοινωνία που κλυδωνίζεται επικίνδυνα, στη χώρα, ‘λίκνο της Δημοκρατίας’ που κατάντησε «αποπαίδι» της Υφηλίου…
   Σίγουρα υπάρχουν ανάμεσα στους 300 της Βουλής και τα χιλιάδες άτομα που λειτουργούν ως «εξαπτέρυγα» των Κομμάτων και ως ταγοί του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου κάποιοι και κάποιες που, είδαν συγκαταβατικά το Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης και συμφωνούν με την ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ αλλά προφανώς, εμποδίζονται από την απειλή στα συμφέροντά τους και από δεσμεύσεις που τους έφεραν στους θώκους εξουσίας!
     Να τους υπενθυμίσω εκείνο το αρχαϊκό : «Αρχή άνδρα δείκνυσι…»
    Σωπαίνοντας αφήνεις να πιστεύουν ότι δεν έχεις κρίση ούτε επιθυμία για τίποτα και σε μερικές περιπτώσεις πραγματικά δεν επιθυμείς τίποτα. Στην επανάσταση ο άνθρωπος γίνεται ο πλησίον του και από αυτήν την άποψη η ανθρώπινη αλληλεγγύη έχει μεταφυσικό χαρακτήρα. Απλούστατα, για την ώρα πρόκειται για κείνο το είδος αλληλεγγύης που γεννιέται μέσα στα δεσμά.
     Οι συμμετέχοντες στο ανέλπιστα και παρά τον πόλεμο που δέχτηκε Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης ΔΙΑΤΡΑΝΩΣΑΝ την εκδήλωση της κοινής, της αλληλέγγυας συναισθηματικής τους φόρτισης επιμένοντας ότι κάθε επανάσταση που έχει σκοπό την άρνηση ή την καταστροφή της αλληλεγγύης χάνει άμεσα το όνομα επανάσταση και ταυτίζεται, στην πραγματικότητα, με μια εγκληματική συγκατάθεση….
    Κάτι εκπληκτικά δυναμικό και ταυτόχρονα πολιτικά αγνό γεννήθηκε την περασμένη Κυριακή στην «Νυφούλα του Θερμαϊκού», παρά την ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ του Δημάρχου. στην πόλη Συμπρωτεύουσα στην Ελλάδα του ρουσφετιού και της διαφθοράς, της τυφλής υπακοής στα Κόμματα, του προσωπικού βολέματος που οδήγησε στη θανάτωση της αλληλεγγύης, στην Ελλάδα της «Τρόικα» που από 3 έγινε 4 και λέγεται «Θεσμοί»… 

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates