Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δεκαετές τέταρτο μνημόνιο με δομικές μεταρρυθμίσεις στη θέση μέτρων λιτότητας, είναι η νέα τάση της τρόικας...


Είναι παθολογικώς ψεύτες όσοι μετά τις συζητήσεις του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης στο περιθώριο των εργασιών της εαρινής Συνόδου του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, ανακοινώνουν το "τέλος της επιτήρησης".
Περί του αντιθέτου ακριβώς πρόκειται, όπως μαθαίνω από ευρωπαϊκή "πηγή", η οποία συμμετέχει στις συζητήσεις και ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει διαψευστεί από τα γεγονότα.
Αυτό που έχουν ήδη συμφωνήσει όλοι οι παράγοντες που εμπλέκονται στο ελληνικό πρόγραμμα, είναι μια σημαντική αλλαγή στο αφήγημα της συντεταγμένης χρεοκοπίας και ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Από το master point"μεγάλα και διαρκή πρωτογενή πλεονάσματα" περνούμε στο "βιώσιμοι προϋπολογισμοί".
Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Σύμφωνα με αυτά στα οποία καταλήγουν σε επίπεδο (νέων) αρχών οι παράγοντες του προγράμματος, ένα Τέταρτο Μνημόνιο με την ελληνική πλευρά - και όχι αποκλειστικά με την ελληνική κυβέρνηση - δεκαετούς διάρκειας με συμμετοχή χωρίς επιπλέον κεφάλαια του ΔΝΤ και των υπολοίπων κρατών-δανειστών, διά του οποίου θα καθορίζονται οι παράμετροι αναμόρφωσης του επίσημου χρέους και των λεγόμενων μέτρων λιτότητας ως προς μια σειρά δομικών μεταρρυθμίσεων της διοίκησης και της αγοράς, στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο ασφαλώς.
Δηλαδή, η νέα τάση στην τρόικα είναι η διαμόρφωση ενός νέου προγράμματος για την Ελλάδα - μετά το επίσημο τέλος του τρέχοντος - με την μορφή ενός δεκαετούς ατομικού μηχανισμού προσαρμογής, όπου τα περιοριστικά δημοσιονομικά μέτρα και η αναμόρφωση χρέους θα αναδιαμορφώνονται σταδιακώς στη βάση της αξιολόγησης προόδου δομικών μεταρρυθμίσεων που θα ορισθούν στο πλαίσιο χρονοδιαγράμματος. Μεταρρυθμίσεις ως αντιστάθμισμα (compensation) μέτρων λιτότητας, μεγέθυνσης εσωτερικής υποτίμησης, καθώς και ευνοϊκότερο καθεστώς αποπληρωμής του επίσημου χρέους (σημαντικά μικρότερη επιβάρυνση ώστε να είναι βιώσιμοι οι προϋπολογισμοί και όχι γενικά και συνολικά το χρέος) είναι τώρα το νέο concept της τρόικας (: κουαρτέτου), επί του οποίου συγκλίνουν αυτή την στιγμή όλοι οι παράγοντες που εμπλέκονται στην διαμόρφωση και την επιτήρηση των ελληνικών οικονομικών πολιτικών.

Ποια είναι η στάση της ελληνικής κυβέρνησης ενώπιον αυτής της κρίσιμης για τις ελληνικές πολιτικές, την κοινωνία και την αγορά μεταβολές στην προσέγγιση από την τρόικα, δεν γνωρίζω. Αυτό που παρατηρώ είναι το ζήτημα να αντιμετωπίζεται τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από την αντιπολίτευση αποσπασματικά και άρα παραπλανητικά. Υπάρχει ασφαλώς ερμηνεία γι' αυτό, που δείχνει τη στάση και τις μικροπολιτικές προθέσεις του κάθε παράγοντα του ελληνικού πολιτικού συστήματος ξεχωριστά, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα αυτού του σημειώματος. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι πως συνολικά το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, στον βαθμό που γνωρίζει τη νέα τάση της τρόικας, διαπράττει το ίδιο λάθος που έκανε όταν γνώριζε το πλαίσιο και την πραγματική σημασία του Πρώτου Μνημονίου και αντί να πει στον λαό την αλήθεια, τον τρομοκρατούσε και του έλεγε παραμύθια τα οποία αλλοίωναν ουσιωδώς την πολιτική σημασία της παρέμβασης της τρόικας, ενώ συσκότιζε τις συνέπειες από την εφαρμογή του.
Το Τέταρτο Μνημόνιο, που δεν είναι σε καμία περίπτωση μία απλή νομοθετική υπόθεση, είναι πολιτική χυδαιότητα αν επιχειρηθεί να εισαχθεί στις ελληνικές πολιτικές "κατατεμαχισμένο" και χωρίς την κρίσιμη πολιτική του διάσταση στο σύνολό του. Δεν πρόκειται για μια ουδέτερη, τεχνοκρατική και αντικειμενική συνέχιση και διόρθωση των τριών προηγουμένων Μνημονίων. Είναι ένα άλλο concept πολιτικής και μια διαφορετική ιδέα που στηρίζεται στην αρχή της διεθνούς οικονομικής και γεωπολιτικής σταθερότητας και όχι σε αυτήν της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ή οικονομικής και θεσμικής υποστήριξης υπό πτώχευση ή υπό κοινωνική καταστροφή, κρατών.

Στην πραγματικότητα, μέσω αυτής της νέας προσέγγισης έρχεται το ΔΝΤ να νομιμοποιήσει πολιτικά όχι απλώς την συμμετοχή του στη συνέχεια του ελληνικού προγράμματος, αλλά κυρίως το μεγάλο άνοιγμα που έχει ήδη κάνει σε αυτό και για το οποίο κατηγορείται από ορισμένους διεθνείς παράγοντες που έχουν μεγαλύτερη ή μικρότερη συμμετοχή σε αυτό. Η κυρία Λαγκάρντ ζήτησε την βοήθεια της κυρίας Μέρκελ και η τελευταία της την πρόσφερε μέσω της πρόνοιας που από δω και πέρα θα συσχετίζει άμεσα δομικές μεταρρυθμίσεις με ελάφρυνση βαρών από τον επίσημο δανεισμό της χώρας. Και ασφαλώς δεν πρόκειται για μεταρρυθμίσεις χωρίς σαφή πολιτική απόχρωση. Και έχει ενδιαφέρον πώς αυτές οι μεταρρυθμίσεις θα υποστηριχθούν στο εσωτερικό από πολιτικές δυνάμεις που έχτισαν το κομματικό τους προφίλ και διαμόρφωσαν την κομματική τους πελατεία σε απόλυτη αντίθεση με αυτές.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Γιατί πέφτει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ...


Υπ' ατμόν είναι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, όχι για αυτό που νομίζεις, αλλά για αυτό που δεν φανταζόσουν πως θα συμβεί. Χάνει τη μάχη της διαπλοκής.
Όχι επειδή η διαπλοκή νίκησε την κυβέρνηση, αλλά επειδή ο Αλέξης Τσίπρας δεν φαίνεται να μπορεί πλέον να προστατέψει την κορυφή της διαπλεκόμενης πυραμίδας στην Ελλάδα.
Η δικαιοσύνη ακουμπά πλέον τις "ιερές αγελάδες" της διαπλοκής και αυτό είναι επιλογή της τρόικας και όχι της κυβέρνησης, η οποία από την αρχή επέλεξε τη δημιουργική ώσμωση με αυτήν.
Είναι η τρόικα που θα "εξυγιάνει" το αστικό καθεστώς στην Ελλάδα και όχι η κυβέρνηση και η βουλή. Δηλαδή, είναι η τρόικα που θα αναδιαρθρώσει τη διαπλοκή. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, παρά τις κορώνες εναντίον της διαπλοκής, συνθηκολόγησε με ένα σημαντικό μέρος της, από το οποίο έλαβε έμμεση και σε πολλές περιπτώσεις άμεση υποστήριξη.
Θα την χάσει σε λίγο, στο βαθμό που φαίνεται ανήμπορη να προστατέψει τους ανθρώπους κλειδιά του καθεστώτος κορυφαίας διαπλοκής και διαφθοράς από διώξεις και πιθανές καταδίκες.
Στον βαθμό που η κυβέρνηση χάσει τον έλεγχο στην προστασία τουλάχιστον του πυρήνα της διαπλοκής θα πέσει επειδή θα κριθεί ανίκανη να προστατεύσει τον κεντρικό μύθο της διαπλοκής στην Ελλάδα και τους φορείς του. Θα πέσει καθώς δεν θα έχει πλέον έννοια η ανταλλαγή μεταξύ κυβέρνησης και κορυφαίων οικονομικών παραγόντων του εσωτερικού.
Οι σημαντικοί εσωτερικοί παράγοντες που λειτούργησαν ως ρυθμιστές και κόμβοι του πολιτικοοικονομικού καθεστώτος που πτώχευσε και στη συνέχεια εντάχθηκε - με γενική ανακούφιση της διαπλοκής - στον ατομικό μηχανισμό (πρόγραμμα της τρόικας) συντεταγμένης χρεοκοπίας με εσωτερική υποτίμηση, στον βαθμό που δεν πέτυχαν οι ίδιοι μια καλή συμφωνία με τους εξωτερικούς παράγοντες που προωθεί στην Ελλάδα η τρόικα, υφίστανται "κόφτη". Δηλαδή σταδιακό αποκλεισμό και "κούρεμα" βασικών παιχτών τους. Είδες ο "κόφτης" που δεν αφορά μόνον σε μισθούς, συντάξεις και ευρύτερα στο κοινωνικό κράτος και σε ανελαστικές πλέον δαπάνες του δημοσίου;
Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν πέφτουν, λοιπόν, επειδή διαφωνεί ο Σόιμπλε με το ΔΝΤ. Ούτε επειδή αποδείχθηκαν "αριστερή φάρσα", αλλά επειδή χάνουν τον έλεγχο στην προστασία της διαπλοκής. Μιας, δηλαδή, κρίσιμης μεταρρύθμισης στο καθεστώς ηγεμονίας και αγοράς στην Ελλάδα.
Αυτό, συνειδητά προφανώς, άφησε η τρόικα για το τελικό στάδιο της εμπλοκής της στα ελληνικά πράγματα. Εάν το δοκίμαζε νωρίτερα θα είχε γίνει (εθνικό) πραξικόπημα ή και "επανάσταση" εναντίον των "επικυρίαρχων - δανειστών" μας. Βλέπεις, σπανίως γίνονται "επαναστάσεις" όταν θίγονται οι βάσεις της κοινωνικής και ατομικής ύπαρξης, του κοινωνικού κράτους, του πολιτεύματος και της λαϊκής κυριαρχίας, αλλά αυτές είναι κανόνας όταν θίγονται οι βάσεις οργάνωσης και λειτουργίας των διαπλεκομένων σχέσεων ηγεμονίας.

Λες να γίνει τώρα η "επανάσταση" που δεν έγινε στην Ελλάδα, όταν υπήρχαν "λαϊκοί λόγοι" και σοβαρά /κοινωνικά αίτια; Δεν νομίζω, αλλά κρατώ επιφυλάξεις στο ζήτημα, στον βαθμό που η φάρσα είναι το μοντέλο με το οποίο πραγματοποιείται η πολιτική διαδικασία στις μέρες μας και στην χώρα μας. 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Τι σημαίνει για την Ελλάδα η νίκη του Ερντογάν


Η νίκη του Ερντογάν στο χθεσινό δημοψήφισμα στην Τουρκία για την αναθεώρηση του Συντάγματος σημαίνει για την Ελλάδα ό, τι εμείς νομίζουμε. Και αυτό θέλει προσοχή.
Αν θεωρήσεις πως η άνευ προηγουμένου συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια του Ερντογάν θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, μάλλον λάθος θα κάνεις, αλλά αυτό σημαίνει πως θα επιδεινωθούν πράγματι οι σχέσεις σε σημείο έκδηλης κρίσης.
Αν θεωρήσεις πως η οριακή επικράτηση Ερντογάν ενώπιον όλων των αντιπάλων του διχάζει την Τουρκία, μάλλον λάθος θα κάνεις, αλλά αυτό σημαίνει επίσης επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.  
Αν θεωρήσεις πως ενώπιον των υπερεξουσιών του Ερντογάν ΕΕ και ΗΠΑ θα σπεύσουν να ενισχύσουν και να στηρίξουν με πολλούς τρόπους την Ελλάδα, μάλλον λάθος θα κάνεις, αλλά και αυτό θα οδηγήσει στην επιδείνωση των σχέσεων.
Αν, ωστόσο, θεωρήσεις πως η επικράτηση Ερντογάν διαμορφώνει συνθήκες σταθερότητας στη γείτονα - αν και δεν είναι βέβαιο, αλλά πιθανό -  αυτό σημαίνει πως θα μπορούσαν οι σχέσεις να βελτιωθούν και η ένταση του τελευταίου καιρού να μειωθεί. 
Το κρίσιμο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι η σημασία του αποτελέσματος για τις τουρκικές πολιτικές αυτές καθ' εαυτές, αλλά ο τρόπος με τον οποίο εμείς οι έλληνες ερμηνεύουμε το συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Εάν αποσκοπείς στην κλιμάκωση της έντασης μεταξύ των δύο χωρών, με σχετική άνεση θα μπορούσες να δείξεις πώς η αναθεώρηση συμβάλλει στην επιδείνωση των σχέσεων. Αντίθετα, αν προσβλέπεις στην βελτίωση των σχέσεων με την ανάπτυξη της συνεργασίας και της αλληλοκατανόησης σε διμερές και ευρωπαϊκό επίπεδο, τότε θα μπορούσες να δεις την αναθεώρηση υπό ένα θετικό πρίσμα.
Εάν πιστεύεις το δόγμα πως οι δημοκρατίες δεν πολεμούν μεταξύ τους και εμπορεύεσαι την πολεμική απειλή στα ελληνοτουρκικά, θα σπεύσεις να δείξεις πως η δημοκρατία τώρα υποχωρεί έως εξαφανίσεως στην Τουρκία. Αντίθετα, αν δεν επιθυμείς την πολεμική αναμέτρηση, θα μπορούσες να διακρίνεις στην αναθεώρηση στοιχεία που περιορίζουν τουλάχιστον την δημοκρατική υποκρισία ενός καθεστώτος που στηριζόταν στο μοίρασμα εξουσίας και προνομίων μεταξύ της ελίτ. 
Ο Ερντογάν μέσω αυτής της αναθεώρησης δεν εμφανίζεται παντοδύναμος, όπως πρόχειρα θα μπορούσε να εικάσει κανείς, αλλά πολύ περισσότερο ευάλωτος στο εσωτερικό, καθώς πλέον δεν θα μοιράζεται με κανέναν άλλον την εκτελεστική εξουσία. Θα είναι μόνος του στην ηγεσία του κράτους, όπως μόνος του στην πραγματικότητα βρέθηκε την ημέρα του πραξικοπήματος. Αυτό μεγεθύνει σε δραματικό βαθμό τις ευθύνες του και ασφαλώς περιορίζει αναθεωρητικές πρωτοβουλίες του στις διμερείς και διεθνείς σχέσεις της χώρας, που θα μπορούσαν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να ενισχύσουν τους αποσταθεροποιητικούς παράγοντες στην Τουρκία. Είναι τώρα που ο "σουλτάνος" αναγκαστικά θα πρέπει να εμφανίσει ένα συνετό προφίλ στο εσωτερικό και ένα πολύ διπλωματικότερο στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας του.
Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Τουρκία είναι άκρως αντιφατικό. Από την μία το καθεστώς αποκτά αυταρχικότερα χαρακτηριστικά, ενώ από την άλλη, αν η εξουσία ασκηθεί με αυταρχικό τρόπο, το καθεστώς θα απειληθεί με κατάλυση. Και το ζήτημα αυτό θα αντιμετωπίσει η Τουρκία αργά ή γρήγορα, ως αποτέλεσμα και του δημοψηφίσματος. Μέχρι να συμβεί όμως αυτό, το πιθανότερο είναι να βελτιωθούν αντί να επιδεινωθούν οι σχέσεις του Ερντογάν με τις περισσότερες από τις χώρες της ΕΕ και τις ΗΠΑ, τη  στιγμή μάλιστα κατά την οποία έχει πετύχει να σταθεροποιήσει τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ρωσία.
Από σήμερα είναι αλήθεια ότι θα πρέπει να μιλούμε για Ερντογανισμό στην Τουρκία, ένα φαινόμενο εξουσίας με χαρακτηριστικά "ενός ανδρός αρχή", που δεν είναι εντελώς αντίθετο στον Κεμαλισμό, αλλά αντίθετα επιχειρεί να αφομιώσει τα βασικά του χαρακτηριστικά, ικανοποιώντας παράλληλα έναν ισλαμικού, θα έλεγε κανείς, χαρακτήρα, εθνικισμού που δίνει έμφαση στην ενδυνάμωση του τουρκικού παράγοντα στην Ευρασία. Ο συνδυασμός αυτός μάλλον θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ανακουφιστικά από το ελληνικό πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ, τα οποία επίσης μάλλον επιπόλαια και ανιστόρητα υιοθετούν μία πολεμική εναντίον του Ερντογάν και πλέον του Ερντογανισμού.

Ο Ερντογανισμός δεν είναι καλό πράγμα για τον τουρκικό λαό. Είναι όμως σίγουρα ένα καλό πράγμα στη σημερινή συγκυρία για την αγορά και την διεθνή ασφάλεια, όπως ίσως και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, στον βαθμό που δεν έχεις σκοπό να υπονομεύσεις την σταθερότητα - που πλέον θα αναπαρίσταται στο πρόσωπο του Ερντογάν - στην χώρα αυτή, προκαλώντας μία ευρύτερη αποσταθεροποίηση σε μία ήδη κλονισμένη περιοχή που συμπεριλαμβάνει τα Βαλκάνια.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.


Η αξιολόγηση και τα κόλπα της


Υπάρχει ανάγκη, αλλά διαφορετική για κάθε παράγοντα ενός ανατολίτικου παζαριού, που δεν αποτελεί στην πραγματικότητα διαπραγμάτευση για τα κριτήρια (: πολιτική διαπραγμάτευση), αλλά για την εσωτερική πολιτική νομιμοποίησή τους.
Υπάρχουν λεφτά, αλλά μόνον για να συνεχίσει να υπάρχει μεγεθυνόμενη η δίψα για το χρήμα. Έτσι το Ευρώ από το νεράκι της ελληνικής εθνικής οικονομίας μετατρέπεται σε αλκοόλ της.
Υπάρχει βιασύνη, αλλά στο τέλος κυριαρχεί αυτός που εμφανίζεται να μην βιάζεται.
Υπάρχει επιθυμία, αλλά πάντα χαμένος βγαίνει αυτός που αγωνίζεται για να είναι επιθυμητός. Οι «επιθυμητοί» είναι ακατάλληλοι για οποιοδήποτε παζάρι, ακόμη και αυτό στα κόκκινα φανάρια.
Υπάρχει εμπιστοσύνη, αλλά με την προνομοθέτηση εμφανίζεται να μην υπάρχει. Η πρόδηλη έλλειψη εμπιστοσύνης προς τις ελληνικές κυβερνήσεις είναι σημάδι ότι η τρόικα κρατάει με τεχνητό τρόπο την τιμή στην Ελλάδα χαμηλότερα από ό,τι θα ήταν αν ο νόμος προσφοράς και ζήτησης είχε αφεθεί να λειτουργήσει ελεύθερα. Αυτό θα φέρει επενδύσεις; Μόνον από αυτούς που μπορούν να «αγοράζουν» τη νομοθεσία, οι υπόλοιποι θα περιμένουν το OSI με ουσιαστική αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους για να τοποθετηθούν.
Και τι επιδιώκει ο Αλέξης Τσίπρας σε αυτό το στάδιο της αξιολόγησης;

Να πετύχει την πιο σπουδαία εμπορική πράξη στη ζωή του, κατά Maxwell Maltz: Αν καταφέρεις να πουλήσεις τον εαυτό σου στον εαυτό σου μην φοβάσαι τις εκλογές! "Πουλάω τον εαυτό μου στον εαυτό μου", μέσω αυτού του παράδοξου οικονομικώς παζαριού για την αξιολόγηση, είναι το πολιτικό τέχνασμα του κυρίου Τσίπρα και αν πετύχει θα τον κάνει σεβαστό στον χώρο του υψηλού μάνατζμεντ. Εδώ η τιμή δεν έχει σημασία.

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Παρέμβαση της Σοφίας Σακοράφα προς Μοσκοβισί στην ολομέλεια του E.K. "Είναι ύβρις να λέτε στον ελληνικό λαό ...."

Είναι ύβρις να λέτε στον ελληνικό λαό ότι η συνέχιση της πολιτικής που τον έφτασε σε κατάσταση επαιτείας, θα οδηγήσει στη σωτηρία του” είπε η Σοφία Σακοράφα στην ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου απευθυνόμενη στον επίτροπο κ.Πιερ Μοσκοβισί, κατά τη συζήτηση για τη δεύτερη αξιολόγηση του ελληνικού  προγράμματος. 

Η Σοφία Σακοράφα άσκησε έντονη κριτική στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, υποστηρίζοντας  ότι  εφτά χρόνια τώρα με πρόθυμες κυβερνήσεις, απειλώντας και εκβιάζοντας τον λαό, ευτέλισαν την κοινοβουλευτική δημοκρατία, επέβαλλαν αποικιοκρατικές συμφωνίες για εκατό χρόνια και διέλυσαν την κοινωνία. Επισήμανε ωστόσο πως φαίνεται ότι η Ελλάδα, σ΄ αυτή τη συγκυρία, είναι το χρήσιμο εργαλείο για να παγιώσουν τα αποτελέσματα αυτής της κρίσης, που τελικά δείχνει να τους εξυπηρετεί.

Ολόκληρη η τοποθέτηση της Σοφίας Σακοράφα στην ολομέλεια του ευρωκοινοβουλίου:

"Κύριε Επίτροπε,
Σας ρωτάω ευθέως.
Ποιός είναι ο πραγματικός σας στόχος;
Γιατί είναι ύβρις να λέτε στον ελληνικό λαό ότι η συνέχιση της πολιτικής που τον έφτασε σε κατάσταση επαιτείας θα οδηγήσει στη σωτηρία του.
Εφτά χρόνια τώρα, με πρόθυμες κυβερνήσεις, απειλώντας και εκβιάζοντας τον λαό, ευτελίσατε τη κοινοβουλευτική δημοκρατία, επιβάλατε αποικιοκρατικές συμφωνίες για εκατό χρόνια και διαλύσατε την κοινωνία.
Όσο για το χρέος...
σε δυσθεώρητα ύψη και κατά γενική ομολογία αδύνατο να εξυπηρετηθεί.
Τι παραπάνω ζητάτε από τον Ελληνικό λαό;
Σταματήστε πάντως να μιλάτε για πρόγραμμα εξόδου από την κρίση.
Κύριε Επίτροπε,
Οι πολιτικές σας παράγουν Brexit, τους ακροδεξιούς πρώτο κόμμα στην πατρίδα σας, στην Ολλανδία παραλίγο να γίνουν κυβέρνηση.
Τι  γιορτάζατε στη Ρώμη;
Τις ευρωπαϊκές αρχές που καταπατώνται ή την Ευρώπη πολλών ταχυτήτων που προωθείτε;
Φαίνεται ότι η Ελλάδα, σ΄ αυτή τη συγκυρία, είναι το χρήσιμο εργαλείο σας για να παγιώσετε τα αποτελέσματα αυτής της κρίσης που τελικά δείχνει να σας εξυπηρετεί.”

«Η Ελλάδα χρειάζεται κούρεμα χρέους όπως το 1953 η Γερμανία»

Ομάδα βρετανών και αμερικανών επιστημόνων καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Γερμανία οφείλει το οικονομικό θαύμα στο κούρεμα χρέους. «Σημασία δεν έχει τόσο αν πληροί μια χώρα τους όρους, αλλά εάν χρειάζεται κούρεμα».

Με αφορμή τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις για να κλείσει η αξιολόγηση η εφημερίδα Handelsblatt επαναφέρει τη συζήτηση στη δυσεπίλυτη διαφωνία μεταξύ ΔΝΤ και Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, διαφωνία που δυσκολεύει την επίτευξη συμφωνίας ανάμεσα στους δανειστές και την Αθήνα. Επικαλούμενη διεθνείς οικονομολόγους, όπως τον γάλλο Τομά Πικετί και τον αμερικανό Τζέφρι Σαξ, η εφημερίδα υπενθυμίζει τη Συμφωνία του Λονδίνου, το 1953, με την οποία διαγράφηκαν τα χρέη της Γερμανίας και υποστηρίζει ότι η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας θυμίζει σε πολλά εκείνη της μεταπολεμικής Γερμανίας, όταν η χώρα δεν μπορούσε να ξεπληρώσει τα χρέη της.

«Η Γερμανία οφείλει το οικονομικό θαύμα στο κούρεμα χρέους»
Υπογραφή της Συμφωνίας του Λονδίνου, το 1953, όπου αποφασίστηκε δραστικό κούρεμα του γερμανικού χρέους
Υπογραφή της Συμφωνίας του Λονδίνου, το 1953, όπου αποφασίστηκε δραστικό κούρεμα του γερμανικού χρέους
«Ιστορικοί της οικονομίας είναι πεπεισμένοι ότι το κούρεμα χρέους συνέβαλε αποφασιστικά στο να ξεπεράσει η οικονομικά γονατισμένη Γερμανία τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες παρά το ότι επωφελήθηκαν περισσότερο από το σχέδιο Μάρσαλ, όπως τονίζει βρετανοαμερικανική ερευνητική ομάδα» σημειώνεται στο άρθρο, που παραπέμπει σε διαπιστώσεις του ΄Αλμπρεχτ Ρίτσι από το London School of Economics ότι η Γερμανία οφείλει το οικονομικό θαύμα, το σταθερό μάρκο και την ευνοϊκή θέση των δημοσιονομικών της στο δραστικό κούρεμα χρέους.
Η ερευνητική ομάδα εξέτασε με ποιο τρόπο η Συμφωνία του Λονδίνου επηρέασε τις δημόσιες δαπάνες και διαπίστωσε ότι με το κούρεμα του χρέους βελτιώθηκε η πιστοληπτική αξιοπιστία της χώρας. Η κυβέρνηση ήταν σε θέση να παίρνει νέα δάνεια με χαμηλά επιτόκια, ενώ από την έναρξη των διαπραγματεύσεων στα μέσα του 1951  μέχρι την κατάληξή τους τα επιτόκια κρατικών ομολόγων δεκαετούς διάρκειας έπεσαν από 3 σε 1,8%. Από αυτήν τη μείωση επωφελήθηκαν επίσης και οι επιχειρήσεις μειώνοντας παράλληλα τα έξοδά τους σε ξένο νόμισμα.
Και ο γερμανός δημοσιογράφος επισημαίνει: «Αυτό που η Γερμανία έπραξε με επιτυχία, δηλαδή να χρησιμοποιήσει την αυξημένη πιστοληπτική αξιοπιστία της για να πάρει νέα δάνεια, χρησιμοποιείται σήμερα από τη γερμανική πλευρά ως ένα από τα βασικά επιχειρήματα εναντίον ενός κουρέματος του ελληνικού χρέους, επειδή δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ότι η Αθήνα θα χρησιμοποιήσει τα χρήματα επωφελώς. Αλλά και τότε υπήρχαν επικριτές της συμφωνίας που εξέφραζαν τον φόβο ότι το κούρεμα χρέους θα οδηγούσε τη γερμανική κυβέρνηση σε ασταθή δημοσιονομική πολιτική».
«Σημασία έχει εάν χρειάζεται ένα κούρεμα»
Η πρωθυπουργός της Ρηνανίας Βεστφαλίας στο πάρτι με αφορμή της έναρξη της θερμής προεκλογικής περιόδου. Πρωταθλήτρια στα χρέη το κρατίδιο, όπως η Ελλάδα στην ευρωζώνη
Η πρωθυπουργός της Ρηνανίας Βεστφαλίας στο πάρτι με αφορμή της έναρξη της θερμής προεκλογικής περιόδου. Πρωταθλήτρια στα χρέη το κρατίδιο, όπως η Ελλάδα στην ευρωζώνη
Στην έρευνα επισημαίνονται ωστόσο και οι διαφορές ανάμεσα στην μεταπολεμική Γερμανία και τη σημερινή Ελλάδα.  Ότι τότε στο επίκεντρο τέθηκε η αποδοτικότητα της γερμανικής οικονομίας, ενώ σήμερα κυριαρχούν η εξυπηρέτηση του χρέους και η εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και των μεταρρυθμίσεων. Οι διαφορές οφείλονται επίσης στο ότι τότε η Γερμανία ήταν σημαντικός εταίρος των ΗΠΑ κατά τον Ψυχρό Πόλεμο με τους Σοβιετικούς, ενώ η Ελλάδα δεν είναι τόσο σημαντική χώρα στη σημερινή παγκόσμια συγκυρία. Ωστόσο, κατά τον οικονομολόγο Τζέφρι Σαξ το αποφασιστικό δεν είναι εάν αξίζει μια χώρα ένα κούρεμα κι αν πληροί του όρους, κάτι δευτερεύον στις διαπραγματεύσεις στην περίπτωση της Γερμανίας, αλλά εάν μια χώρα χρειάζεται ένα κούρεμα, όπως ακριβώς τότε η Γερμανία – και σήμερα η Ελλάδα. 
Γερμανοελληνικές συγκρίσεις κάνει και η εφημερίδα Bild, αυτή τη φορά με αφορμή την έναρξη της θερμής φάσης του προεκλογικού αγώνα στη Ρηνανία Βεστφαλία. Ο αρθρογράφος της επισημαίνει ότι το κρατίδιο με 180 εκ. χρέος είναι ο βασιλιάς του χρέους στη Γερμανία, όπως είναι και η Ελλάδα στην ευρωζώνη. Και επικαλείται τον επικεφαλής του Ινστιτούτου IFO του Μονάχου Κλέμενς Φουστ που καταλογίζει αδυναμίες στην ανάπτυξη, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα.

Τέλος η ελβετική Neue Zürcher Zeitung παρουσιάζει τη ζωή του Αργύρη Σφουντούρη, του τετράχρονου τότε επιζώντα από τη σφαγή του Διστόμου το 1944,  με αφορμή την παρουσίαση αύριο από τον ίδιο του βιβλίου του «Είμαι ακόμη εκείνο το τετράχρονο αγόρι» στο θέατρο Stock της Ζυρίχης.
Ειρήνη Αναστασοπούλου, πηγή: dw.com

Ακόμη και πόλεμο θα έκαναν για Οικουμενική!...

Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Χθες έγραφα για την «απόλυτη παρακμή», συστατικό στοιχείο της οποίας είναι ασφαλώς ο απόλυτος πολιτικός τυχοδιωκτισμός. Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό σήμερα, μελετώντας το διαλογικό στοιχείο που προσφέρει πολιτική νομιμοποίηση στους κυβερνώντες και στο μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης; 

Απομάκρυνση από την πιθανότητα άμεσης προσφυγής στη λεγόμενη λαϊκή ετυμηγορία, εν όψει του πολιτικού αδιεξόδου εξ αιτίας των πιέσεων από την πλευρά της τρόικας για εξοντωτικές κοινωνικά μεταρρυθμίσεις, με την συγκρότηση Οικουμενικής κυβέρνησης, ή ακόμα και με μείζον κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και επιβολή «κράτους κατάστασης ανάγκης» λατινοαμερικάνικου τύπου.

 Αν με ρωτούσες, αναγνώστη μου, πριν από τρία-τέσσερα χρόνια αν θα μπορούσα να φανταστώ τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα σε αυτόν τον απόλυτα τυχοδιωκτικό ρόλο απόλυτης εκτροπής της δημοκρατίας από την συντακτική νομιμότητα, θα απαντούσα αυτόματα και ειλικρινώς, όχι, υποθέτοντας πως αυτή η αριστερά έχει απορρίψει αυτό που εξευτέλισε τον μαρξισμό: ο σκοπός κατάληψης και διαχείρισης της εξουσίας (: όλων των εξουσιών στην πραγματικότητα) αγιάζει τα μέσα.

 Σήμερα όχι απλώς αμφιβάλλω, αλλά βάσιμα ανησυχώ, παρατηρώντας παράλληλα την ευρύτερη δεξιά να επιχειρεί με εξ ίσου τυχοδιωκτικό τρόπο να διασκεδάσει το πολιτικοοικονομικό αδιέξοδο μετά την επταετή εθνική και κοινωνική τραγωδία διακυβέρνησης της Ελλάδας δια των μνημονίων και σε απόλυτη οικονομική καραντίνα από την ευρωζώνη και την διεθνή χρηματαγορά. Το «Survivor» δεν είναι ασφαλώς ικανό από μόνο του να διασκεδάσει τη σοβαρή κρίση ηγεμονίας που διέρχεται η χώρα και προκαλεί ανασφάλεια στην οικονομική ελίτ. Απαιτείται κάτι ισχυρότερο. Κάτι συγκλονιστικό στο ίδιο πνεύμα, που θα συνταράξει ολόκληρο το ελληνικό έθνος και θα καταστήσει την Οικουμενική αυτονόητη ανάγκη αυτή την στιγμή και όχι ασφαλώς αύριο μετά από εκλογές, όταν πιθανότατα η σύνθεση του κοινοβουλευτικού σώματος θα ήταν διαφορετική ή εντελώς διαφορετική. 

Μα, δεν θέλει η δεξιά τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Αν διαβάσεις τον ελληνικό Τύπο και παρακολουθήσεις αναλυτικά τα ΜΜΕ, θα διαπιστώσεις πως ούτε τον ήθελε, ούτε τον θέλει. Ασφαλώς και θα τον ανεχόταν ως πρωθυπουργό για να βολέψει νεοδημοκράτες στην θέση που βολεύονται σήμερα στελέχη και καλοί πελάτες των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ναι, αλλά δεν θα ήταν καλύτερα να «ρευστοποιηθεί» ο Μητσοτάκης διά της Οικουμενικής, έτσι ώστε στις επόμενες εκλογές να είναι άλλος ο ηγέτης που θα ενοποιήσει την κατακερματισμένη δεξιά για την διεκδίκηση της ηγεμονίας στην Ελλάδα, με παραδοσιακό ύφος, τρόπους και μέσα; Καλύτερα θα είναι, θεωρούν τα άκρως υποκριτικά δεξιά τζάκια, τα οποία φαίνονται έτοιμα να δώσουν την ευκαιρία στον Αλέξη Τσίπρα να ξεφύγει από την δική του αβελτηρία, όχι εντίμως διά των εκλογών, αλλά εντίμως διά μίας Οικουμενικής, για την συγκρότηση της οποίας δεν θα μπορούσε να έχει ισχυρές αντιρρήσεις ο Μητσοτάκης.

 Πότε θα συνέβαινε αυτό; Αρκεί η οικονομική απειλή με το Grexit; Ίσως και να αρκεί, αλλά αυτό θα προκαλούσε συνθήκες που σε καμία περίπτωση δεν συμφέρουν στο πεδίο της πολιτικής νομιμοποίησης τους κυβερνώντες. Αυτό που συμφέρει την κυβερνώσα αριστερά και παράλληλα τα «υπόγεια ρεύματα» της δεξιάς, ενώ ταυτόχρονα βολεύει συγκυριακά ομάδες και ομαδούλες της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς, είναι η συγκρότηση Οικουμενικής κυβέρνησης να νομιμοποιηθεί πολιτικώς στη βάση της απειλής πολεμικού χαρακτήρα με την Τουρκία.

 Πράγματι αυτή η απειλή θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης του προφανούς πολιτικοοικονομικού αδιεξόδου της Ελλάδας, ενώ ταυτόχρονα να διευκολύνει την Γερμανία, τις Βρυξέλλες και το ΔΝΤ να μεταβάλουν στάση για να βγουν και αυτοί από το αδιέξοδο στο οποίο έχουν εγκλωβιστεί μέσω του ελληνικού προγράμματος, υπηρετώντας τον δικό τους καιροσκοπισμό. Η συντεταγμένη επί μία επταετία πτώχευση της Ελλάδας θα μπορούσε να λάβει ολοκληρωμένη θεσμική μορφή και δικαιολόγηση στα κοινοβούλια και στα διοικητικά συμβούλια των περίφημων «δανειστών», ενώπιον μίας μείζονος ελληνοτουρκικής κρίσης, που θα απειλούσε με σοβαρή αναταραχή μία ευρεία γεωπολιτική περιοχή, ενώ θα επέφερε τεράστιο πλήγμα στο ΝΑΤΟ και θα έθιγε ζωτικά το κύρος της ΕΕ.

 Αν παρακολουθήσεις αντικειμενικά το εθνικιστικό κλίμα που «ερωτοτροπεί» με την πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στην Τουρκία και στην Ελλάδα, θα διαπιστώσεις πως οι τυχοδιώκτες καί από την μια καί από την άλλη πλευρά του Αιγαίου κυριαρχούν, για να ελέγξουν και να εκμεταλλευτούν υπέρ αυτών τις πολιτικές πιέσεις που ασκούνται επίσης αντικειμενικά καί στη μία καί στην άλλη χώρα.

 Το πολεμικό κλίμα στην αντιπαράθεση Ελλάδας και Τουρκίας, με την πρόκληση στους δύο αυτούς γειτονικούς λαούς φοβικών συνδρόμων και φαρσοειδούς εχθρότητας συμφέρει προφανώς καί το καθεστώς Ερντογάν, που επιχειρεί να εδραιωθεί για τις επόμενες δεκαετίες, καί το ηττημένο καθεστώς της μεταπολίτευσης του 1974 στην Ελλάδα, που ψυχορραγεί από «αξιολόγηση» σε «αξιολόγηση» και από εξευτελισμό σε εξευτελισμό. Είναι ακριβώς το δεύτερο που αναζητεί εναγωνίως σωτηρία μέσω Οικουμενικής αυτή τη φορά, καθώς ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα είναι φανερό σε όλους πως ολοκληρώθηκε, αλλάζοντας όχι την Ελλάδα, αλλά την ιδέα των ελλήνων για την περίφημη ανανεωτική – μεταρρυθμιστική αριστερά.

 Δεν θα σημείωνα όλα τα παραπάνω με τόση ευθύτητα, αναγνώστη μου, αν δεν έβλεπα τους δικούς μας έτοιμους να κάνουν ακόμα και πόλεμο για να διασωθούν μέσω κάποιας Οικουμενικής. Αναφέρω ευθέως αυτά τα οποία μπορείς να διαπιστώσεις και μόνος σου παρακολουθώντας απλώς τα Νέα και τα Παλαιά ΜΜΕ της Ελλάδας και ίσως κάποια ξένα που αποτελούν μόνιμες πηγές «ειδήσεων» για τα ελληνικά. Όσοι έλληνες – αλλά και τούρκοι από την άλλη πλευρά – διατηρούν την σοβαρότητά τους και πιστεύουν πως ο πόλεμος μόνο κακό θα κάνει και στους δύο λαούς, δεν θα πρέπει να επιτρέψουν την εξέλιξη της σπέκουλας στα ελληνοτουρκικά.

 Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός που αποτελεί κυρίαρχη τάση καί στην μία καί στην άλλη πλευρά του Αιγαίου δεν πρέπει να παρασύρει ευρύτερα τμήματα του ελληνικού και του τουρκικού πληθυσμού. Οι αλητήριοι που επιδιώκουν να χειραγωγήσουν τα πολιτικά πράγματα μέσω πολεμικών κραυγών και πολεμικών καταστάσεων θα πρέπει να απομονωθούν. Αυτό είναι το εθνικό και ταυτόχρονα δημοκρατικό μας χρέος.


* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η απόλυτη παρακμή


Τι θα μπορούσα να γράψω που να έχει νόημα αυτές τις μέρες; Που να έχει ουσία, δηλαδή γνωστική χρησιμότητα για τον αποδέκτη; Τίποτε απολύτως, είναι η έντιμη απάντηση.
Γιατί;
Επειδή η Ελλάδα έχει εισέλθει στο φάσμα της απόλυτης παρακμής. Ο γενικός κώδικας επικοινωνίας ημών των Ελλήνων βρίσκεται σε αποσύνθεση, καταμαρτυρώντας την πολιτική σήψη και την πλήρη κοινωνική απορρύθμιση εντός ενός χρόνιου πλέον οικονομικού τέλματος.
Και πού οφείλεται αυτό;
Στην αδυναμία ανάπτυξης του πολιτικού φαινομένου στη βάση του αστικού πραγματισμού. Ο "νόθος αστισμός", όπως τον όρισε ο Παναγιώτης Κονδύλης, συνδέθηκε με ένα νόθο σε σημαντικό βαθμό κοινοβουλευτισμό και μια κρατικοδίαιτη αγορά, φαινόμενα που ενισχύθηκαν κατά την επταετία της συντεταγμένης χρεοκοπίας, με τα περίφημα μνημόνια και τη διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης που εξελίσσεται.
Οι εγχώριες έξεις που εμπόδιζαν τόσο την αστική ολοκλήρωση, όσο και την επανάσταση αναμείχθηκαν με ηδονιστικές αξίες και μεταμοντέρνα ιδεολογήματα, τα οποία με έναν μεταφυσικό τρόπο εντάχθηκαν στο αφήγημα του Ευρώ. Ήταν και είναι σαν το Ευρώ να ενοποιεί κοινωνία και αγορά και τα δυο τους μέσω αυτού να διαχωρίζονται από το κράτος, ενώ στην πραγματικότητα από το 2010 συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Είναι, αγαπητέ αναγνώστη, η συγκεκριμένη στρατηγική των μνημονίων με την τρόικα που νοθεύει ακόμη περισσότερο (: σε βαθμό διάλυσης) τον "νόθο αστισμό" που χαρακτήριζε παραδοσιακά την διάρθρωση των δομών και λειτουργιών της χώρας μας. Και αυτό με τη σειρά του διαμορφώνει ένα χαοτικό επικοινωνιακό και παιδαγωγικό σύστημα, όπου εξασθενεί σοβαρά αυτός καθ' εαυτός ο γενικός κώδικας επικοινωνίας, που μεταφέρει αναπαραστάσεις σχέσεων για να δομηθεί αίσθηση και γνώση.
Ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσουμε πλέον είναι η ποίηση. Μια ποίηση, ωστόσο, χωρίς ποιητές! Βλέπεις και οι ποιητές εξαφανίζονται, στο βαθμό που κορυφώνεται η κρίση όλων των θεμελιωδών δεδομένων της ελληνικής εθνικής και κοινωνικής ζωής και όλα φαντάζουν σικέ παραστάσεις για τηλεθεατές και κομματικά στελέχη.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, βλέπεις την κυβέρνηση των αριστερών να μην καταλαβαίνει την κοινωνική πραγματικότητα και τον κ. Στουρνάρα να μην καταλαβαίνει την πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας.
Είναι χαζοί;
Δεν νομίζω. Συμπεριφέρονται σαν χαζοί επειδή είναι παράγοντες της απόλυτης παρακμής και δεν είναι ποιητές (σαν τον Βαρουφάκη ή την Κωνσταντοπούλου, για παράδειγμα).
Φοβάμαι πως φτάσαμε στο σημείο που στοίχειωνε τη φαντασία του Παναγιώτη Κονδύλη: Η υλική εκποίηση του έθνους θα συνοδευτεί και από την πλήρη πνευματική του στειρότητα, αν η μεταμοντέρνα ανάμειξη των πάντων με τα πάντα συμβεί ως ανάμειξη μεταξύ κακοχωνεμένων δάνειων στοιχείων ή αν η φθορά των ελληνικών ιδεολογημάτων καταλήξει σε τέτοια συρρίκνωση της γλώσσας, ώστε ούτε η ποίηση, το μόνο προϊόν που χάρη στη μοναδικότητα της ελληνικής γλώσσας έχει παραχθεί ως τώρα σε υψηλή ποιότητα, δεν θα μπορεί πια να παραχθεί. Απέναντι σ’ όλα αυτά μπορεί κανείς να νιώθει μετέωρος, χωρίς εθνικές ρίζες, με οδύνη ή μπορεί να τα θεωρεί ασήμαντα νιώθοντας πατρίδα του τον κόσμο. Δηλαδή, βιώνοντας την δική του προσωπική παρακμή ή τρέλα, θα συμπλήρωνα εγώ.

Αντιστροφή αυτής της παρακμής θα υπάρξει μόνον στον βαθμό που ξαναγεννηθεί η Ελλάδα ως ριζοσπαστικά δημοκρατική οντότητα με επίγνωση της αποτυχίας της να ολοκληρωθεί ως αστικό ή/και επαναστατικό φαινόμενο.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Από την ποίηση της ιδεολογίας, στην ποίηση της επιστολής Τσίπρα…


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος  *
Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ έδειξε όμορφα την ποίηση της ιδεολογίας, με το ανέκδοτο που εμφανίζει τον γύφτο να κάνει τραγούδι το ερώτημα του θαμώνα του μπαρ: «γιατί αυτή η μαϊμού βάζει διαρκώς τα αρχίδια της στο ουίσκι μου»;
Αυτό το άσεμνο ανέκδοτο από την Ανατολική Ευρώπη απεικονίζει την αντίθεση ανάμεσα στον ανόητο (θαμώνα του μπαρ) και τον απατεώνα (τραγουδοποιό). Η Ιδεολογία είναι το ποίημα του πολιτικού απατεώνα που ανακουφίζει κάθε πολικώς ανόητο.
Έλα όμως, αναγνώστη μου, που οι εποχές άλλαξαν και σήμερα η ιδεολογία είναι ντεμοντέ! Δεν προσφέρει αντικειμενικά παρηγοριά, ελπίδα και ισχυρή νομιμοποίηση στις μέρες μας η ιδεολογία και έτσι νέα κόλπα (πολιτικά/επικοινωνιακά τεχνουργήματα) εφευρίσκονται για να υποκαταστήσουν την ποίηση της ιδεολογίας.
Ένα από αυτά είναι η περίφημη επιστολή του Αλέξη Τσίπρα προς στους ηγέτες της ΕΕ και τους ομολόγους του εν όψει της επετειακής Συνόδου της ΕΕ στη Ρώμη. Με αυτήν ο κ. Τσίπρας κάνει τραγούδι τον αποκλεισμό της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης και την καραντίνα της χώρας μας εντός της ΕΕ.
Εκφράζει μια απορία σαν και αυτή του θαμώνα του μπαρ στο ανέκδοτο του Ζίζεκ. Και την εκφράζει σήμερα και όχι όταν συμφωνούσε και νομοθετούσε το Τρίτο Μνημόνιο! Ρωτά, ρητορικώς, κατά πόσο το κοινωνικό μοντέλο και ειδικά σε ό,τι αφορά εργασιακά και συλλογικές διαπραγματεύσεις ισχύει και για την Ελλάδα.
Δεν είναι ανόητος ο πρωθυπουργός - όπως δεν γνωρίζω αν ήταν ανόητος ο θαμώνας του μπαρ, ο οποίος ρώτησε το γύφτο, τραγουδοποιό βιολιστή, για την ανάρμοστη συμπεριφορά της μαϊμούς προς αυτόν και μόνον αυτόν – απλώς φαίνεται να ρωτά κάτι ανόητο για να διασκεδάσει τη διπλή πολιτική του αδυναμία: (1) να υπερασπιστεί το ευρωπαϊκό καταστατικό/πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο και την ευρωπαϊκή νομιμότητα σε ό, τι αφορά όλες τις πτυχές του κοινωνικού μοντέλου της Ελλάδας και  (2) να επιβεβαιώσει εμπράκτως την κυβερνητική φημολογία πως εξαιτίας της προσβολής της ευρωπαϊκής διάστασης του κοινωνικού μοντέλου στην Ελλάδα, ο ίδιος δεν θα υπέγραφε την Διακήρυξη.
Ας γίνουν λοιπόν ποίηση και τραγούδι για τον λαουτζίκο, μέσω αυτής της επιστολής, οι «όρχεις» της τρόικας στο ποτήρι με το κρασί ή το ουίσκι μας! Στο κάτω-κάτω εκεί και στις γυναίκες σπαταλούμε το χρήμα και σπαταλιόμαστε ως προσωπικότητες, όπως εξ ιδίων έκρινε αυτό το ιδιαίτερα καλλιεργημένο αγόρι, πρόεδρος του Eurogroup!
Το καινοτόμο στην υπόθεση της «ποίησης των όρχεων» που διατρέχει την επιστολή Τσίπρα είναι πως εδώ θιγμένος έως αγανακτήσεως θαμώνας του μπαρ και γύφτος βιολιστής, αυθεντικός ποιητής εκ του προχείρου, ταυτίζονται ως ρόλοι και αναφερόμενες ταυτότητες. Έτσι ξεπερνιέται το ζήτημα της ιδεολογίας, δημιουργικώς.
Δεν χρειάζεται να με διορθώσεις, αναγνώστη μου! Γνωρίζω και εγώ τη σχέση «όρχεων» και επιστολών, όπως και την πολιτική τακτική επιστολές να συντάσσονται και να αποστέλλονται όταν υπάρχει έλλειψη ή δυσλειτουργία των πρώτων.
 Όχι, η κυβέρνησή μας, το πολιτικό σύστημα και οι ηγήτορες μας κάθε μορφής δεν θέλω να πιστεύω πως πάσχουν σε αυτό τον τομέα. Αλλοίμονο, δεν βλέπεις πόσο μάγκες είναι; Απλώς αυτή την περίοδο απασχολούν τους «όρχεις» τους ανατολικά, ενώ στέλνουν τις επιστολές τους δυτικά. Και ξέρεις τι με ανησυχεί; Μήπως, όπως το πάμε, έρθει η στιγμή να κάνουμε ποίηση τα «αρχίδια της μαϊμούς» και στο Αιγαίο και στα Ελληνοτουρκικά μετά τα Ευρωπαϊκά, συντάσσοντας παράλληλα νέες επιστολές που θα ανασυντάσσουν Συνθήκες.

Πάντα με προβλημάτιζε η ποίηση της ιδεολογίας, ωστόσο σήμερα με ανατριχιάζει η ποίηση των πολιτικών επιστολών στη θέση της πολιτικής.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η Ελλάδα ανήκει στο Eurogroup και όχι στη Μονή!


Εκμεταλλευόμενος την «ασυλία» που απολαμβάνω από το ανυπόκριτο πνεύμα (: το μόνο «άγιο πνεύμα» που γνωρίζω), σπεύδω να «διορθώσω» τον ΠτΔ Προκόπη Παυλόπουλο, για να μην «εκτίθεται» στην ιστορία. Όχι, η Ελλάδα δεν ανήκει εδώ και χρόνια πλέον στην Ευρωζώνη! Στο Eurogroup και στο ΔΝΤ ανήκει και αυτό την καθιστά οντολογικώς μοναδική περίπτωση στον κόσμο και όχι απλώς στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη.  
Αν υπάρχει αμφιβολία ρωτήστε τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα τι απαντά όταν η κυρία Μέρκελ τον παραπέμπει στο Eurogroup για όλες τις αποφάσεις που αφορούν όχι απλώς στενά στα δημοσιοοικονομικά, αλλά καί στο κοινωνικό μοντέλο καί στο πολιτικό μοντέλο (κυβερνητική και κοινοβουλευτική διαδικασία /λειτουργία) καί στη διοικητική λειτουργία καί στην αγορά… καί σε λίγο άμεσα και για την εξωτερική πολιτική και άμυνα.  Μάλιστα, λέει, μετά το Τρίτο Μνημόνιο.
Είναι αυτό Ευρώπη με την έννοια της ευρωπαϊκής, θεσμικής (συντακτικής) κουλτούρας και νομιμότητας; Είναι αυτό ευρωπαϊκός πολιτισμός, όπως θα τον όριζε o Jürgen Habermas; Ασφαλώς και δεν είναι. Είναι εξαίρεση, είναι αποκλεισμός, είναι καραντίνα, είναι έκφραση της ευρωπαϊκής πολιτικής παθολογίας. Είναι αυταρχισμός χωρίς όρια. Είναι μεγάλη υποκρισία, αναγνώστη μου! Πρόκειται για ένα συντεταγμένο «Grexit», το οποίο ενώ εξελίσσεται βήμα-βήμα επί μία επταετία, εξορκίζεται από το πολιτικό μας σύστημα, με κύριο μέσο την «discourse» της περίφημης «αξιολόγησης».  
Τι σημαίνει η νομοθέτηση «προληπτικών μέτρων» Κύριε Πρόεδρε; Ανήκουμε στην Ευρωζώνη ή ανήκουμε μόνοι εμείς στο Eurogroup, με «διευθύνοντα σύμβουλο» το ΔΝΤ; Και, εν τέλει, τι σημαίνει «ανήκουμε στο Eurogroup»; Πως είμαστε μια μεταμοντέρνα «puppet state» (κράτος-μαριονέτα της Ευρωζώνης). Δεν κάνω λάθος, δεν υπερβάλω καθόλου, κυριολεκτώ! Και αυτό είναι επιλογή της Ελλάδας, επιλογή του πολιτικού της συστήματος, επιλογή της οικονομικής της ελίτ, μέχρι σήμερα… μέχρι σήμερα, το τονίζω! Είναι μια επιλογή, στην «Ευρώπη των Πολλαπλών Επιλογών», που υποκατέστησε την «Ευρώπη των Λαών» στον λόγο του Αλέξη Τσίπρα.
Είναι μια επιλογή, αναγνώστη μου, που δεν μπορεί να εκφραστεί και να υποστηριχθεί ως τέτοια, για να μην παρουσιαστή γυμνή η αλήθεια που αφορά στο πολιτικό «Είναι» και «Υπάρχειν» της Ελλάδας. Για να διασκεδαστεί, λοιπόν, το φαινόμενο (η επιλογή), επιστρέφουμε, σαν τον ναυαγό που πιάνεται από τα μαλλιά του, στο σκάνδαλο της Μονής. Καλά/λογικά κάνει ο Καραμανλής και νοιώθει ανακουφισμένος από την απόφαση των δικαστών. Καλά χειρίστηκε (μικρο)πολιτικώς το σκάνδαλο, όταν πλέον μια σειρά κακουργήματα ήταν πρόδηλα. Η ακύρωση των μεταβιβάσεων, εξαφάνισε την αδικοπραξία και το σκάνδαλο δεν έλαβε τελικώς εμπράγματη διάσταση. Ο Καραμανλής για να διασωθεί έδειξε πως δεν ανήκει στη Μονή. Και θα ήταν μάλλον ηλιθιότητα να επιτρέψει σήμερα να εμφανιστεί ως «ανήκων» στη Μονή.
Πολιτικώς και νομικώς επιβεβαιώθηκε πως η Ελλάδα δεν ανήκει στη Μονή, αν και οι μισές εφημερίδες στο σημερινό περίπτερο υποδηλώνουν διαφορετική βούληση. Αυτοί που προπαγανδίζουν πως η «Ελλάδα ανήκει στη Μονή» [πνευματικώς ασφαλώς(!), αν και το πνεύμα χρειάζεται την ύλη για να εκφράζεται και αναπτύσσεται] δεν είναι (η) κοινωνική δεξιά, είναι η «μαύρη, φασιστική δεξιά» που δύσκολα συμβιώνει με την «εμπριμέ δεξιά» των νεοφιλελευθέρων του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο Κώστας Καραμανλής δεν ανήκει στη «μαύρη δεξιά», όπως δεν ανήκει και στην «εμπριμέ» και θα χρειαστεί να το ξεκαθαρίσει αμέσως, αν πράγματι ενδιαφέρεται να επιστρέψει στο πολιτικό προσκήνιο «επανιδρυμένος».   
Με αυτή την έννοια ο Κώστας Καραμανλής πρέπει να κτίσει από την αρχή την αναφερόμενη (πολιτική) ταυτότητά του. Και αυτό δεν πιστεύω πως θα μπορούσε να κάνει αποτελεσματικά όσο η Ελλάδα ανήκει στο Eurogroup. Όσο η Ελλάδα θα ανήκει στην πολιτικοοικονομική κλινική του Eurogroup, δεν θα υπάρχει χώρος για τον Καραμανλή, ούτε για κάποιον άλλον «Καραμανλή» από αριστερά. Και επειδή ακριβώς δεν υπάρχει τέτοιος «χώρος» οι συστημικοί και αντισυστημικοί απατεώνες κάνουν πάρτι στην Ελλάδα, εξευτελίζοντας όποιον αγκαλιάζουν ή απλώς ακουμπούν.

Φαντάζομαι πως ο Καραμανλής θα αναζητεί αυτή την στιγμή χώρο και μέσο «απολύμανσης», μετά την σημερινή επίθεση φιλίας, με θερμό εναγκαλισμό από κάθε απατεώνα ή απατεωνίσκο. Έτσι θέλω να φαντάζομαι! Δυστυχώς, είναι η ίδια αγκαλιά που πνίγει και βρωμίζει καθημερινά και τον Τσίπρα. Είναι να μην σε αγαπήσει ο «απατεώνας-έμπορος»! Θα σε «πουλήσει» και μάλιστα σε εξευτελιστική τιμή, αν δεν μπορεί να σε ανταλλάσσει τμηματικώς με διαρκώς περισσότερα προνόμια και παροχές!... 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates