Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Μίκης Θεοδωράκης: Να μην περιέχεται ο όρος «Μακεδονία» στο όνομα της ΠΓΔΜ


Προειδοποίηση στην κυβέρνηση να παραμείνει η χώρα πιστή στην εθνική γραμμή του 1992 για την ονομασία του ΠΓΔΜ, απηύθυνε ο γνωστός μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης υπογραμμίζοντας ότι εάν περιέχεται στην ονομασία η λέξη «Μακεδονία», θα υπάρξουν ολέθρια αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας μας.

«Το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών στα 1992 αποφάσισε για μια εθνική κοινή γραμμή πλεύσης σε μια ονομασία στην οποία δεν θα περιέχεται η λέξη "Μακεδονία". Τυχόν υποχώρηση από αυτή τη γραμμή θα έχει ολέθρια αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας μας, δεδομένου ότι μετά την οκταετή καταλήστευση του ελληνικού λαού που μας οδήγησε στην σημερινή δραματική κατάσταση, το μόνο που μας απομένει είναι η διαφύλαξη της εθνικής μας ακεραιότητας», τόνισε στην προσωπική του ιστοσελίδα ο κ. Θεοδωράκης.

Πρόσθεσε, πως η κυβέρνηση των Σκοπίων απειλεί χωρίς προσχήματα την ακεραιότητα της πατρίδας μας. «Με όχημα το όνομα "Μακεδονία" και παραμορφώνοντας τα ιστορικά γεγονότα σε βαθμό γελοιότητας επιδιώκει την επέκταση των συνόρων της εις βάρος των δικών μας για τη δημιουργία της λεγόμενης "Μακεδονίας του Αιγαίου"».

Ολόκληρο το άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη

Το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών στα 1992 αποφάσισε για μια εθνική κοινή γραμμή πλεύσης σε μια ονομασία στην οποία δεν θα περιέχεται η λέξη «Μακεδονία».

Τυχόν υποχώρηση από αυτή τη γραμμή θα έχει ολέθρια αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας μας, δεδομένου ότι μετά την οκταετή καταλήστευση του ελληνικού λαού που μας οδήγησε στην σημερινή δραματική κατάσταση, το μόνο που μας απομένει είναι η διαφύλαξη της εθνικής μας ακεραιότητας. Η Κυβέρνηση των Σκοπίων απειλεί χωρίς προσχήματα την ακεραιτότητα της πατρίδας μας. Με όχημα το όνομα «Μακεδονία» και παραμορφώνοντας τα ιστορικά γεγονότα σε βαθμό γελοιότητας επιδιώκει την επέκταση των συνόρων της εις βάρος των δικών μας για τη δημιουργία της λεγόμενης «Μακεδονίας του Αιγαίου».

Ο στόχος αυτός λειτουργεί εδώ και δεκαετίες ως βασικός εθνικός στόχος της γειτονικής χώρας, με αποτέλεσμα να έχουν γαλουχηθεί γενιές Σκοπιανών με την ιδέα αυτή και να έχουν σήμερα την πεποίθηση ότι είναι κατ’ ευθείαν απόγονοι των Βασιλέων της Μακεδονίας Φιλίππου και Μεγάλου Αλεξάνδρου. Με μια κολοσσιαία πραγματικά προπαγάνδα, κατόρθωσαν να παρασύρουν σ’ αυτή την ιστορική γελοιότητα μεγάλο αριθμό κρατών επωφελούμενοι συγχρόνως και από τη στάση των Ελλήνων υπευθύνων που δεν έκαναν καμμία προσπάθεια να ανασκευάσουν στα μάτια των ξένων αυτή την χονδροειδή παραποίηση της Ιστορίας.

Και φτάσαμε στο θλιβερό σημείο που μας θίγει ως Λαό, να είμαστε αναγκασμένοι να απολογούμεθα για τον πατριωτισμό μας!

Εάν υποχωρήσουμε αυτή τη στιγμή από την θέση μας για το όνομα είναι σαν να ανοίγουμε τους ασκούς του Αιόλου. Οφείλουμε να επαγρυπνούμε για την διαφύλαξη της εθνικής μας ακεραιότητας, δεδομένου ότι υπάρχουν ισχυρές διεθνείς δυνάμεις που έχουν στόχο τους στην σαλαμοποίηση της περιοχής των Βαλκανίων. Η περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας είναι νωπή. Το επόμενο θύμα θα είναι η χώρα μας. Τα μαύρα σύννεφα που μας απειλούν γίνονται κάθε μέρα και περισσότερο ορατά. Εάν υποχωρήσουμε τώρα στην ανοιχτή πρόκληση των Σκοπίων που χωρίς να έχουν παραιτηθεί από τον κύριο στόχο της εθνικής τους πολιτικής επιδιώκουν σήμερα να γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ με την ψήφο τη δική μας για να μπορούν αύριο-μεθαύριο να μας απειλούν από μια θέση υψηλότερη και ισχυρότερη, τότε θα είμαστε άξιοι της Μοίρας μας.

Κύριοι της ελληνικής κυβέρνησης, το βάρος που καλείσθε να σηκώσετε είναι ασήκωτο. Και γι’ αυτό μην το κάνετε. Μείνετε πιστοί στην κοινή εθνική γραμμή του 1992. Οι ευθύνες που φορτωθήκατε στον οικονομικό τομέα είναι μεγάλες. Όμως εκείνες που έχουν σχέση με την εθνική μας ασφάλεια και ακεραιότητα είναι συντριπτικές και το δυστύχημα είναι ότι δεν θα παρασύρουν μόνο εσάς αλλά ολόκληρη τη χώρα.

Την ίδια έκκληση που απευθύνω στην Κυβέρνηση την απευθύνω και στον λαό μας που θα πρέπει να εγκαταλείψει την νάρκη στην οποία έχει περιπέσει αυτό τον καιρό.

Το να μας οδηγούν στην πτώχευση και τη διάλυση του κοινωνικού μας ιστού, είναι ένα τεράστιο θέμα. Το να φτάνουμε όμως στο σημείο να απειλείται η ακεραιτότητα της χώρας μας, αυτό δεν είναι μόνο τεράστιο θέμα αλλά κανονικός θάνατος. Γιατί δεν θα μπορέσει να αντέξει η πατρίδα μας αν χάσει ακόμα και ένα τετραγωνικό μέτρο ελληνικής γης. Υπερβολή; Σκεφτείτε μόνο, ποιος αλήθεια θα μπορούσε να διανοηθεί τον διαμελισμό της άλλοτε ισχυρής Γιουγκοσλαβίας;

Οι καιροί ου μενετοί.

Όταν φοβάσαι να πεις ότι αγαπάς την πατρίδα σου κι όταν -ακόμα χειρότερα την ξεπουλάς- αυτό είναι ραγιαδισμός.

Όταν δεν φοβάσαι να πεις ότι την αγαπάς και έχεις το θάρρος να το βροντοφωνάξεις, αυτό δεν είναι εθνικισμός, είναι πατριωτισμός!

Και η Ελλάδα σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, έχει ανάγκη από πατριώτες!

Η αισθητική της γελοιότητας στην ΕΡΤ!...


Μια παρατήρηση «[Σ]ΤΑ ΠΡΑΣΕΙΝΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ» γίνεται αφορμή για την εκδήλωση της αγάπης μου προς την ΕΡΤ, σε αυτό το σημείωμα, αγαπητέ αναγνώστη. «Είναι μια παράξενη σκέψη - έλεγε η Αγκάθα Κρίστι - αλλά μόνον όταν βλέπεις τους ανθρώπους να γελοιοποιούνται, συνειδητοποιείς πόσο πολύ τους αγαπάς». Ναι, αγαπώ τον δημοσιογράφο που γελοιοποιείται καθημερινά στην ΕΡΤ, εξαιτίας μιας σοβαροφανούς δημοσιογραφικής αισθητικής που αποτελεί επιτομή γελοιότητας.  

Γράφει ο «ΣΤΑΘΗΣ»: «Το έχουν τερματίσει στην Αγία Παρασκευή. Δίνει φερ’ ειπείν συνέντευξη ο Πρωθυπουργός ή κάνει κάποια δήλωση. Αμέσως η ΕΡΤ παρουσιάζει το ρεπορτάζ, «σπηκάρει» ο συντάκτης τι είπε ο Τσίπρας κι αφού το πει, ο (η) παρουσιαστής - παρουσιάστρια προβάλλει καπάκι τον Τσίπρα να λέει αυτοπροσώπως αυτά που ο συντάκτης έλεγε ότι είπε! Θεϊκό! Άλλωστε η επανάληψη είναι η μήτηρ της προπαγάνδας. Υπολογίστε προσέτι ότι το εν λόγω γκρότεσκ (να λέει ο δημοσιογράφος τι είπε ο Τσίπρας και μετά ο Τσίπρας να το επαναλαμβάνει) επαναλαμβάνεται με τη σειρά του όλη μέρα! Εν τέλει θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι η ΕΡΤ επί Δεξιάς ήταν απλώς δεξιά, επί ΠΑΣΟΚ ήταν απλώς Πασόκια και επί ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς γελοία…».

Διαφωνώ! Πάντοτε γελοία ήταν. Στην ΕΡΤ κυριαρχεί η αισθητική της γελοιότητας σε ό, τι αφορά κυρίως στις ειδήσεις από την εποχή της ίδρυσής της μέχρι σήμερα, την εποχή της επανίδρυσής της. Το ζήτημα είναι γιατί να μην αλλάζει αυτή η αισθητική – αυτή η δημοσιογραφική κουλτούρα, με άλλα λόγια, η οποία ήταν η βασική αιτία της δικής μου αποχώρησης (τέσσερις φορές, κατά το παρελθόν);

Επειδή, δυστυχώς, η δημοσιογραφική αισθητική της ΕΡΤ εκφράζει την πολιτική αισθητική κάθε κυβέρνησης και η τελευταία δεν έχει μεταβληθεί επί αριστεράς στην κυβέρνηση. Ίσως μάλιστα να έχει υποβαθμιστεί (: χειροτερέψει) σημαντικά.

Πρόκειται για μια εξοργιστικά ηλίθια, μέσα στην απλοϊκότητά της, προπαγανδιστική φόρμα, κατασκευασμένη από ανθρώπους που αγνοούν πεισματικά την εξέλιξη της επιστήμης της επικοινωνίας σε ό, τι αφορά στο τηλεοπτικό προϊόν. Όπως αγνοούν την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με τα ΜΜΕ που αναπαριστούν δημοσιογραφικώς την πραγματικότητα. 

Έχουμε πλημύρα στην Αττική; Καπάκι οι μεγαλύτερες και καταστροφικότερες πλημμύρες την ίδια χρονική περίοδο στην Μανίλα, με επισήμανση ασφαλώς των καταστροφικών πλημμυρών πριν από 30 χρόνια στην ίδια περιοχή της Αττικής επί άλλης φυσικά κυβερνήσεως, αντίπαλων πολιτικών δυνάμεων των σημερινών κυβερνητών. Σεισμός στην Αθήνα; Καπάκι ο ισχυρότερος σεισμός στο Σαντιάγο με θύματα και καταστροφές πολύ μεγαλύτερες από τις δικές μας. Και πάει λέγοντας, στο πλαίσιο μιας άθλιας αισθητικής που υποκρίνεται την πλουραλιστική ενημέρωση, ενώ αποσκοπεί αποκλειστικά στην παραμυθία.

Τι να πεις για την ιερή αγελάδα της ΕΡΤ που είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός! Η εκάστοτε ηγεσία της ΕΡΤ θεωρεί υποχρέωσή της να διαμορφώνει μια γελοία σχέση με τον πρωθυπουργό και την «αυλή» του που αντανακλάται στον τρόπο που παρουσιάζουν τον πρωθυπουργό, κυρίως στις ειδήσεις και στον τρόπο που εμφανίζουν δηλώσεις του. Από την πολύ «προστασία» της «ιερής αγελάδας» και την υπερβολική φροντίδα του προσώπου της, καταλήγουν αντί να υπηρετούν το κύρος της, να γελοιοποιούν την ύπαρξή της – γελοιοποιώντας παράλληλα και τον δημοσιογράφο-φορέα της είδησης.

Αυτός, ο ιδιόμορφος αισθητικά Γαλλορουμάνος φιλόσοφος, Emile M. Cioran, είχε διατυπώσει την άποψη πως μεγάλοι στοχαστές μπορούν να είναι μόνο εκείνοι που δεν υποφέρουν από την αίσθηση του γελοίου. Κάτι παρόμοιο φαίνεται να πιστεύουν οι ηγεσίες στην ΕΡΤ: Μεγάλοι πρωθυπουργοί, όπως ακριβώς μεγάλοι και σημαντικοί δημοσιογράφοι, μπορούν να είναι μόνο εκείνοι που δεν υποφέρουν από την αίσθηση του γελοίου!

Τι να σου πω; Μπορεί να έχουν δίκιο! Απαιτείται πράγματι - όπως θα έλεγε ο  Ευγένιος Ιονέσκο -  διεστραμμένο, αλλά σίγουρα μεγάλο πνεύμα και πολύ χαμηλή αισθητική για να εφεύρεις το μουστάκι του Χίτλερ, το πηγούνι του Μουσολίνι, το κασκέτο του Φράνκο, το χαμόγελο του Χρουστσόφ και το επόμενο δελτίο της ΕΡΤ. Ιδιαίτερα αν περιέχει πρωθυπουργό!

Η γελοιότητα είναι πηγή έμπνευσης και δημοσιογραφικής δημιουργίας στην ΕΡΤ, αλλά πώς να την εντοπίσεις σήμερα μέσα στη γενικευμένη αισθητική αθλιότητα των ελληνικών καναλιών; Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας κατάλαβε το προσωπικό του κόστος από αυτή την αισθητική της παρακμής. Ίσως μάλιστα να μην το καταλάβει ποτέ, όπως δεν το κατάλαβαν οι προηγούμενοι…

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Αυτό είναι το ψήφισμα: ΟΧΙ στην ονοματοδοσία του κρατιδίου των Σκοπιανών με όρο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Αυτό είναι το ψήφισμα που προωθούν στο διαδίκτυο οι οργανώσεις: 
  1. – ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ (ΕΛΛΑΔΑ)
  2. – ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ (ΗΠΑ)
  3. – INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION (ΗΠΑ)
προς την κυβέρνηση του Τσίπρα ζητώντας να μην συναινέσει σε ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων που να εμπεριέχει τον όρο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.
Μπορείτε να συμμετέχετε υπογράφοντας το ψήφισμα, κάνετε κλικ στον σύνδεσμο και δίνετε τα στοιχεία σας: https://onomasia.gr/

Προς τον Πρόεδρο της Ελληνικής Κυβέρνησης
Κ. Αλέξη Τσίπρα

Ψήφισμα

    Στις 13 Απριλίου 1992 πραγματοποιήθηκε για τελευταία φορά σύσκεψη των τότε πολιτικών αρχηγών υπό την προεδρία του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή με θέμα την ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων, τα αποτελέσματα της οποίας ανακοίνωσε ο τότε Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας της Δημοκρατίας κ. Πέτρος Μολυβιάτης: «Σχετικά με το θέμα των Σκοπίων, η πολιτική ηγεσία της χώρας, με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον αν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ, στις 16 Δεκεμβρίου 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη “Μακεδονία”».
   Ακολούθησε η δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Ελπίζω ότι οι σύμμαχοι και συνεταίροι μας θα καταλάβουν επιτέλους ότι δεν υπάρχει παρά μόνο μία Μακεδονία και η Μακεδονία αυτή είναι Ελληνική. Αυτά τους τα είπα και τους τα έχω γράψει».
   Όμως δεδομένου ότι μετέπειτα και χωρίς νεώτερη απόφαση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας, στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών (ΥΠΕΞ) αναφορικά με την ονομασία της ΠΓΔΜ αναγράφεται: «η επίσημη θέση της Ελλάδας είναι σαφής: σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη “Μακεδονία” που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή», δημιουργούνται στους Έλληνες και ιδιαίτερα στους Μακεδόνες ιδιαίτερα έντονες ανησυχίες και αντιδράσεις για το ότι η επερχόμενη λύση θα είναι σχετική με την παραπάνω θέση του ΥΠΕΞ και όχι με την απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992, η οποία είναι σύμφωνη με εκείνη του συνόλου των Ελλήνων.
   Επειδή κάθε άλλη θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης, από εκείνη της παραπάνω απόφασης των πολιτικών αρχηγών σε συνδυασμό με την επακόλουθη δήλωση του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, είναι αντίθετη της θέλησης του συνόλου του Ελληνικού Λαού και ιδιαίτερα των Μακεδόνων,
   Επειδή είναι δεδομένο ότι η ονομασία της ΠΓΔΜ είναι κορυφαίο κρίσιμο εθνικό θέμα,
Ζ Η Τ Α Μ Ε
   Να μην υπάρχει ο όρος «Μακεδονία» επουδενί στην ονομασία του κράτους των Σκοπίων, καθώς πιθανή ύπαρξή του θα συμβάλει στην αποσταθεροποίηση της περιοχής. Σε περίπτωση εκτροπής από την απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992, να δοθεί ο λόγος στον Ελληνικό λαό για να αποφασίσει γι’ αυτό το μείζον εθνικό θέμα με την υπέρτατη μορφή άμεσης δημοκρατίας, που είναι το δημοψήφισμα.

Το όνομα της ΠΓΔΜ είναι αιτία ή αποτέλεσμα προβληματικής λίμπιντο;



Όπως αρμοδίως και ασφαλώς εμπειρικώς κρίνει η κυρία Μπέτυ Μπαζιάνα «η εξουσία, ακόμα και η αριστερή, χτυπάει πολύ εσωτερικές χορδές του ανθρώπου, έχει να κάνει με την αυταρέσκειά του, ακόμα και με τη λίμπιντο του». Και ασφαλώς το όνομα της ΠΓΔΜ αποτελεί βασικό στοιχείο της αίσθησης της εξουσίας που επηρεάζει καθοριστικά την λειτουργία της λίμπιντο στην Ελλάδα και στην ΠΓΔΜ. 

Η πολιτική μεσολάβηση δεν βοήθησε στην επίλυση αυτού του προβλήματος, όπως ήταν φυσικό. Φοβάμαι μάλιστα - σε αντίθεση με την κυρία Μπαζιάνα -  πως δεν θα μπορούσε να βοηθήσει ούτε η ψυχανάλυση. Τι να σου πω, ίσως να δοκιμάζαμε τη γνωστική θεραπεία που είναι προσανατολισμένη στην επίλυση προβλημάτων αυτής ακριβώς της μορφής με έμφαση στην πρόληψη της υποτροπής. Μια μορφή ψυχοθεραπείας που θα βοηθούσε τους ασθενείς-μακεδονιστές στις δύο χώρες να αποφύγουν ή να μειώσουν τη συχνότητα και βαρύτητα μελλοντικών νοσηρών επεισοδίων, τα οποία καταλήγουν σε φάρσες εκλογών.

«Παιχνιδιάρικα» τα γράφω για να μην προσβάλω τους νέους, αριστερούς αυτή τη φορά, καραγκιόζηδες που έρχονται με μια άθλια πολιτική αισθητική να προστεθούν στους δεξιούς καραγκιόζηδες που κατέστησαν μια απλή διαπραγμάτευση «κυπριακό»! Το κυπριακό ζήτημα είναι ένα σοβαρό και πλέον δύσκολο πρόβλημα για τη θεωρία και πρακτική επίλυσης διενέξεων στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και των διεθνών πολιτικών, ενώ το «σκοπιανό» ένα απλό ζήτημα που μεγεθύνεται για να εξυπηρετήσει μικροπολιτικές σκοπιμότητες και στις δύο χώρες. Πρόκειται για ένα θέμα που, σαν φάρσα πλέον, φαίνεται να επηρεάζει (σχεδιασμένες) διαδικασίες αναδιάρθρωσης της εσωτερικής πολιτικής σκηνής στην Αθήνα και τα Σκόπια, ρυθμίζοντας την λίμπιντο πολιτικών που βασανίζονται και βασανίζουν (τον λαό) με το οιδιπόδειό τους. 

Είναι, ωστόσο, αιτία ή αποτέλεσμα της προβληματικής λίμπιντο το ζήτημα της «οριστικής» ονομασίας της ΠΓΔΜ; Και αιτία, αν πας πίσω στον Απρίλιο του 1992 και στην απόφαση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών, και αποτέλεσμα αν εξετάσεις την ανοησία να μην κλείσει το ζήτημα τον Μάϊο του 1993 στη βάση της προτάσεως Βανς-Όουενς για ονομασία «Nova Makedonija» και στο πλαίσιο του «πακέτου Πινέϊρο για Νέα Μακεδονία».   

Τι συζητάμε σήμερα (το 2018 παρακαλώ) αντικειμενικώς, αλλά τα «μασάμε» και συνεχίζουμε να εξαπατούμε τον λαό, διαμορφώνοντας συνθήκες εκλογών, για να διαφύγουμε από το τελικό, εξοντωτικό για την κυβέρνηση «σφίξιμο» του βρόγχου του «τρίτου μνημονίου», που θα επιφέρει και «πέμπτο μνημόνιο» στο ίδιο πνεύμα με το «τέταρτο», το οποίο ήδη αποτελεί νόμο του ελληνικού κράτους; Για συμφωνία Αθηνών-Σκοπίων στη βάση της προτάσεως Βανς-Όουενς, που θα αντικαταστήσει το «FYROM» εκεί όπου έχει θεσπισθεί να αναγράφεται (προσωρινώς) σήμερα, αλλά χωρίς να επηρεάζονται στην πραγματικότητα οι διμερείς αναγνωρίσεις με το όνομα «Μακεδονία» που έγιναν στο μεταξύ. Δηλαδή, η Ελλάδα, όπως ο ΟΗΕ και διεθνείς οργανισμοί θα σημειώνουν «Nova Makedonija» ή «Нова Македонија», εννοώντας το κράτος «Μακεδονία» το οποίο έχει αναγνωριστεί με αυτό το όνομα (Μακεδονία) από ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο.

Αυτό σημαίνει «σύνθετη ονομασία έναντι όλων» πλέον! Όλοι θα αναγνωρίζουν πως το «Nova Makedonija», για παράδειγμα, αντικαθιστά το «FYROM», εκεί όπου υπάρχει σήμερα, δίχως να αλλάζουν οι διμερείς αναγνωρίσεις ως «Μακεδονία» και να μεταβάλλεται το κεκτημένο της γείτονος ως προς την μακεδονική ταυτότητα (της) και τα εμπορικά σήματα (της) που φέρουν τον όρο Μακεδονία ή παράγωγά του. Ασφαλώς και η Ελλάδα θα διατηρήσει το ίδιο δικαίωμα ως προς τα εμπορικά (της) σήματα και ως προς την αναφορά στη σύνθεση της εθνικής της ταυτότητας και του πολιτικού-διοικητικού της χώρου. 

Άρα; Άρα, σήμερα η υπόθεση είναι μια ιστορική φάρσα, που πάνω της επιχειρείται να στηθεί ένα πανηγύρι καραγκιόζηδων για να καταλήξουμε σε εκλογές - και ασφαλώς άρση των εμποδίων από ελληνικής πλευράς στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ για τη γείτονα - με νέες κομματικές αναδιαρθρώσεις κυρίως στο χώρο της δεξιάς και κεντροδεξιάς της Ελλάδας. Αυτό φυσικά συμφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά, παρότι αισθητικώς αποτελεί μια ακόμη ασχήμια στο «πάνθεο» της σύγχρονης αριστεράς. Άλλωστε, αν πρόκειται για την άνοδο της προβληματικής λίμπιντο της αριστεράς και ταυτόχρονα της παραδοσιακής δεξιάς, την αισθητική θα κοιτάξουμε; ‘Έτσι δεν είναι κυρία Μπαζιάνα; Ποια αισθητική, αν πάσχουμε από διαταραχή του πρωτογενούς είτε με όρους ψυχανάλυσης, είτε με όρους ιδεολογίας και αριστερής οντολογίας! 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το '43 ο ήρωας Γεώργιος Ιβάνοφ, ο αθλητής - σαμποτέρ του Ηρακλή

Γεννήθηκε στη Βαρσοβία στις 14 Δεκεμβρίου 1911, γιος του κόμη Βλαδίμηρου Ιβάνοφ, συνταγματάρχη του τσαρικού στρατού. Όταν πέθανε ο πατέρας του, η μητέρα του, Λεονάρδα Σαϊνόβιτς, ξαναπαντρεύτηκε τον Έλληνα Γιάννη Λαμπριανίδη και αμφότεροι εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1925.
Αρχικά, όσον αφορά το αθλητικό κομμάτι, ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, με τη φανέλα του «γηραιού», αλλά στη συνέχεια μεταπήδησε στο νερό, εκεί όπου σάρωσε τόσο στους εγχώριους όσο και σε διεθνείς κολυμβητικούς αγώνες, όχι μόνο στην κολύμβηση... Από το 1931 έως το 1935 συμμετείχε ανελλιπώς με την «κυανόλευκη» κολυμβητική ομάδα στους αγώνες Βορείου Ελλάδος και στους Πανελλήνιους αγώνες. Παράλληλα, ήταν μέλος της ομάδας πόλο του Ηρακλή και της εθνικής Πολωνίας.
Δεν αμέλησε όμως τα γράμματα. Σπούδασε γεωπόνος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Λέουβεν στο Βέλγιο, εκεί όπου το 1933 κατέρριψε το πανεπιστημιακό ρεκόρ κολύμβησης της χώρας στα 50 μέτρα ελεύθερο με 35 δευτερόλεπτα. Tο 1934, στους Αγώνες Βορείου Ελλάδος που έγιναν στη Θεσσαλονίκη, τερμάτισε πρώτος στα 100 μέτρα ελεύθερο με χρόνο 1:12. Το 1936 κατέλαβε την πρώτη θέση στους Ιστιοπλοϊκούς Αγώνες του Θερμαϊκού μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του, Αντώνιο Λαμπριανίδη.
Επίσης, έλαβε μέρος με την ομάδα πόλο της A.Z.S. Βαρσοβίας σε διεθνείς αγώνες, αγωνιζόμενος ως φουνταριστός, με αξιοσημείωτη επιθετική απόδοση. Για τον λόγο αυτό επιλέχθηκε και στην εθνική Πολωνίας, για την οποία ανακηρύχθηκε ως ο καλύτερος παίκτης της το 1938.
Μετά τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Ινστιτούτο Αποικιακής Γεωπονίας στο Παρίσι, επέστρεψε στην Ελλάδα, τη δεύτερη πατρίδα του, για την οποία έμελλε να αγωνιστεί όχι ως απλός αθλητής, αλλά ως υπερασπιστής της ελευθερίας της. Άλλωστε, το αντι-ναζιστικό μένος είχε φουντώσει μέσα του κατά την περίοδο που οι Γερμανοί κατέλαβαν την Πολωνία.

Η εκπαίδευσή του ως σαμποτέρ και τα πρώτα χτυπήματα

Τον Μάιο του 1940 απέκτησε επαφές με την πολωνική στρατιωτική βάση της Θεσσαλονίκης. Πήρε την απόφαση να μεταβεί στην Παλαιστίνη μέχρι τον Απρίλιο του 1941. Εκεί εκπαιδεύτηκε από τις πολωνικές μυστικές υπηρεσίες, που είχαν έδρα την Ιερουσαλήμ και αργότερα από τις βρετανικές στο Κάιρο της Αιγύπτου. Στις 13 Οκτωβρίου 1941 το αγγλικό υποβρύχιο Thunderbοlt τον αποβίβασε στην ακτή ανάμεσα στον Άγιο Ανδρέα και τη Νέα Μάκρη, για να αναλάβει δράση ως σαμποτέρ με τον κωδικό 033Β.
Ο Ιβάνοφ συνεργάστηκε με Έλληνες αντάρτες και έλαβε μέρος σε κατασκοπείες και σαμποτάζ. Ακολούθησε στις 19 Δεκεμβρίου η πρώτη του σύλληψη από τους Γερμανούς, μετά από προδοσία ενός φίλου του από τα παιδικά του χρόνια, του Κωνσταντίνου Πάντου. Δεν το έβαλε κάτω και κατάφερε να αποδράσει, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να επικηρυχθεί για 500.000 δραχμές. Δέκα ημέρες αργότερα, αφίσες με τη φωτογραφία του τοιχοκολλήθηκαν σε όλη την Αθήνα. Αυτό, ωστόσο, δεν εμπόδισε τη δράση του.


Η αποφασιστικότητά του αποδείχθηκε παροιμιώδης, ενώ δεν δίσταζε να παίρνει και ρίσκα. Ένα από αυτά ήρθε στις 14 Μαρτίου 1942, με τη βοήθεια Ελλήνων λιμενεργατών του ναυπηγείου Σκαραμαγκά, όταν και βύθισε το γερμανικό υποβρύχιο U-133. Ενδεικτικό της δυσκολίας που είχε η αποστολή του, είναι το γεγονός ότι εφοδιάσθηκε με έναν εκρηκτικό ωρολογιακό μηχανισμό, τον οποίο έδεσε γύρω από τη μέση του και κολύμπησε νύχτα από την ακτή του Πειραιά ως τον ναύσταθμο της Σαλαμίνας. Στη συνέχεια τοποθέτησε τη βόμβα στα ύφαλα και μετά από λίγες ώρες… «μπουμ», το υποβρύχιο ανατινάχθηκε κατά τη διάρκεια της περιπολίας του. Οι περισσότεροι Γερμανοί πίστεψαν ότι αυτό προσέκρουσε σε νάρκη, αλλά η αλήθεια αποδείχθηκε διαφορετική.
Τον Μάιο του 1942 ο Ιβάνοφ βύθισε μέσα στο λιμάνι του Πειραιά το ισπανικό ατμόπλοιο San Isidore, το οποίο μετέφερε εμπορεύματα για λογαριασμό των κατακτητών. Αν και στη συνέχεια το πλοίο επισκευάστηκε, η κίνηση ήταν καταλυτική για να κάμψει το ηθικό αντίστοιχων πληρωμάτων που συνεργάζονταν με τους ναζί. Στις 3 Αυγούστου του 1942 τοποθέτησε μαγνητική νάρκη στο υποβρύχιο U-372 και του προκάλεσε τόσο μεγάλη ζημιά, που εκείνο δεν μπορούσε να καταδυθεί. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να βυθιστεί εύκολα από τους Συμμάχους.

Τα «τσακισμένα» γερμανικά αεροπλάνα και… ο Ντούτσε

























Μεταξύ των σαμποτάζ που οργάνωσε σε συνεργασία με αντιστασιακές οργανώσεις, το πλέον κομβικό ήταν στο εργοστάσιο Μαλτσινιώτη, όπου επισκευάζονταν οι κινητήρες των αεροπλάνων της Luftwaffe. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Γερμανών, οδήγησε στην πτώση 400-450 αεροσκαφών στη Βόρειο Αφρική και για τον λόγο αυτό οι δυνάμεις του Άξονα υποχώρησαν 2.300 χιλιόμετρα δυτικά μέσα σε διάστημα έξι μηνών. Ανατίναξε, επίσης, μεγάλο αριθμό γερμανικών αεροπλάνων στο αεροδρόμιο του Ελληνικού...

Όταν ο Μπενίτο Μουσολίνι επισκέφθηκε την Αθήνα στις 20 Ιουλίου 1942, υπήρχαν πληροφορίες ότι θα κατέλυε στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Με τη βοήθεια υπαλλήλων του ξενοδοχείου, ο Ιβάνοφ τοποθέτησε εκρηκτικά στο υπόγειο, με σκοπό να ανατινάξει την αίθουσα υποδοχής, μόλις κατέφθανε ο Ιταλός δικτάτορας. Όμως, το σχέδιο της επίσκεψης άλλαξε και ο Ντούτσε παρέμεινε μόνο για λίγες ώρες στην ελληνική πρωτεύουσα, με αποτέλεσμα η επιχείρηση αυτή να μην ολοκληρωθεί ποτέ.

Η νέα σύλληψη, ξανά με προδοσία, και η εκτέλεση στην Καισαριανή


Μετά από όλα αυτά, ήρθε η δεύτερη σύλληψη του Ιβάνοφ, μετά από νέα προδοσία στις 8 Σεπτεμβρίου 1942 και αφού το ποσό της επικήρυξης είχε εκτιναχθεί στα 2 εκατ. δραχμές. Αυτή έγινε στο Πεδίον του Άρεως, μαζί με τους συνεργάτες του Κοντόπουλο, Μαλλιόπουλο και αδελφούς Γιαννάτου, κατόπιν προδοσίας του αστυνομικού Παντελή Λαμπρινόπουλου. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου ο Ιβάνοφ καταδικάσθηκε σε θάνατο μαζί με τους Κοντόπουλο, Παλιόπουλο και Δημήτρη Γιαννάτο, ενώ η ποινή του Κωνσταντίνου Γιαννάτου ήταν κάθειρξη 20 ετών.
Στις 4 Ιανουαρίου 1943 ο Ιβάνοφ οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Το σημείο όπου άφησαν την τελευταία τους πνοή πολλοί από όσους αγωνίστηκαν για την ελευθερία αυτού του τόπου στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έμελλε να είναι και για εκείνον το τελευταίο που είδαν τα μάτια του. Πριν το εκτελεστικό απόσπασμα, προσπάθησε να αποδράσει ξανά, αλλά οι διώκτες του τον πυροβόλησαν την ώρα που απομακρυνόταν και τον ξανάπιασαν. Αιμόφυρτος και δεμένος σε ένα πάσσαλο εκτελέστηκε μαζί με τους συντρόφους του. Προτού πέσει νεκρός, αναφώνησε: «Ζήτω η Ελλάς! Ζήτω η Πολωνία!».

Οι μετά θάνατον τιμές και το γυμναστήριο με το όνομά του


Είναι πάρα πολύ σπάνιο τρεις χώρες να τιμούν τον ίδιο άνθρωπο. Ένας από τους γνωστότερους «στρατιώτες τριών χωρών» ήταν ο Λάουρι Τόρνι, που υπηρέτησε στον φινλανδικό στρατό, στα τάγματα των SS, αλλά και με τον αμερικάνικο στρατό στο Βιετνάμ, όμως αποτελούσε αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Αντίθετα, ο Γεώργιος Σαϊνόβιτς Ιβάνοφ υπήρξε δεδομένα και χωρίς αμφισβήτηση ήρωας για Πολωνία, Ελλάδα και Αγγλία, οι οποίες του απένειμαν μετά θάνατον ανώτατα πολεμικά παράσημα και τιμητικές διακρίσεις.
Στις 30 Μαρτίου 1945 η πολωνική κυβέρνηση, που βρισκόταν στο Λονδίνο, τον τίμησε με τον Ανώτατο Πολεμικό Σταυρό «VIRTUTI MILITARI». Οι Συμμαχικές Δυνάμεις, μέσω του Μάρσαλ Χάρολντ Αλεξάντερ, τον ευχαρίστησαν δημόσια για τη δράση του και κάποια χρόνια αργότερα η βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ κατέβαλε το συμβολικό ποσό των 1.000 λιρών στην οικογένειά του, ως ένδειξη αναγνώρισης των ηρωικών ενεργειών του.
Επίσης, στην Πολωνία το όνομα του Ιβάνοφ έχει δοθεί σε αρκετές πλατείες και δρόμους. Στην Ελλάδα στήθηκε ανδριάντας του στην οδό Λαγκαδά της Θεσσαλονίκης, υπάρχει δρόμος με το όνομά του και από το 1953 διοργανώνονται ετήσιοι κολυμβητικοί αγώνες με την ονομασία «Ιβανόφεια». Το 1987, το κλειστό γήπεδο μπάσκετ και βόλεϊ του Ηρακλή ονομάστηκε «Ιβανόφειο». Επίσης, το 1971 η ζωή του έγινε ταινία με όνομα «Agent Nr. 1», με την πρώτη της προβολή στις 25 Φεβρουαρίου 1972, ενώ το 1973 προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Ποιός είναι ο κλέφτης και ποιός ο "κλέφτης" ;

Δυστυχώς για άλλη μια φορά, για άσχημο λόγο γίνεται γνωστή η περιοχή μας.
Αυτήν την φορά δεν ήταν ο Μπέος, ούτε κάποιο από τα εργοστάσια που μολύνουν τον ουρανό μας και την θάλασσα μας, αλλά ένα ζήτημα ανθρωπιάς.
Ένας συμπολίτης μας άνεργος πατέρας πρίν λίγες ημέρες έκλεψε ένα παιχνίδι απο μεγάλο πολυκατάστημα της περιοχής, συνελήφθη και αποδόθηκε ελεύθερος από τον Εισαγγελέα Βόλου λόγω φτώχειας και ψυχολογίας του ανθρώπου.
Ο ίδιος άνθρωπος " έκλεψε " και από γνωστή αλυσίδα ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ του Βόλου δύο κουτιά βρεφικό γάλα, συνελήφθη ξανά και μηνύθηκε από την δνση του καταστήματος.
Και οι δύο αλυσίδες πολυκαταστήματος προάγουν στην ελληνική κοινωνία με αμοιβή βεβαίως μέσω των ΜΜΕ η μεν τον παιδικό παράδεισο των παιχνιδιών και η άλλη( όπως φαίνεται μέχρι στιγμής) το κοινωνικό πρόσωπο μιας εταιρείας μάρκετ που καλούσε τον κόσμο να ψωνίσει γιατί θα έδινε μέρος των κερδών σε αδύναμες οικογένειες.
Το ερώτημα σαφές
Ποιός είναι ο "κλέφτης " ;
Είναι μια κλοπή "νόμιμη" ;
Η απάντηση είναι σε όλους μας προσωπική όταν πρόκειται για το παιδί μας και αναλόγως της παιδείας μας και του ηθικού μας κώδικα απαντάμε, αλλά αλήθεια τώρα, πόσοι βρεθήκαμε στην θέση του, πέραν της σκέψης και μόνο ;
Ποιός πραγματικά θα ήθελε να γίνει "κλέφτης" παιχνιδιού και βρεφικού γάλατος;
Μήπως πραγματικός κλέφτης είναι οι υπεύθυνοι που έφεραν και αυτόν τον άνθρωπο στην απελπισία;
Δεν έχουν μήπως όνομα ;
Δεν είναι ΑΥΤΟΙ που αναφέρουμε κάθε μέρα όλοι μας όταν δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα; Όταν απολυόμαστε ή παίρνουμε μισθό πείνας ; Οταν μας παίρνουν το σπίτι με υπογραφή τους;
Δεν είναι υπεύθυνοι και άμεσα για το εδώλιο του κατηγορουμένου οι Τσίπρας Καμμένος, Μητσοτάκης Σαμαράς Καραμανλής, Παπανδρέου Γεννηματά και πλείστοι άλλοι συνυπεύθυνοι ;
Όμως στην καλή μας κοινωνία όπως αυτοί την φτιάξανε στα μέτρα τους, κλέφτης είναι αυτός που κλέβει για το παιδί του, όχι αυτός που τον άφησε άνεργο, που έκλεισε ολα τα εργοστάσια της περιοχής, που διέλυσε μισθούς και εργασιακά δικαιώματα, που μας μολύνει το περιβάλλον και ξεπούλησε την πατρίδα μας στους ξένους, αλλά αυτός ο 24χρονος.
Είμαι και εγώ "κλέφτης" λοιπόν, γιατί σε αυτήν την κοινωνία τους κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των πραγματικών κλεφτών, δεν θέλω να είμαι ανάμεσα τους "έντιμος "!

Το δουλοπρεπές σύνδρομο της παράδοσης Οτσαλάν διακατέχει την κυβέρνηση και όλο το πολιτικό κατεστημένο


«Η κυβερνητική αίτηση ακύρωσης της απόφασης της αρμόδιας Δευτεροβάθμιας Επιτροπής, η οποία χορήγησε άσυλο στον Τούρκο αξιωματικό, συνιστά μια πράξη βαθύτατα αντιδημοκρατική και ιδιαίτερα ταπεινωτική για την χώρα.
Πολύ περισσότερο όταν συνοδεύεται από αναρμόδιες κυβερνητικές δηλώσεις που φωτογραφίζουν αναπόδεικτα ως πραξικοπηματίες, περίπου, τους Τούρκους αξιωματικούς.
Δυστυχώς, η χώρα μας, ιδιαίτερα, εδώ και αρκετό καιρό, με ευθύνη των παραδομένων κυβερνήσεων της, δεν υπάρχει στοιχειωδώς έστω, ως ανεξάρτητο κράτος, αλλά ως αθλιέστατο προτεκτοράτο των κάθε λογής επικυρίαρχων της παγκοσμιοποίησης και της ΕΕ, ενώ συμπεριφέρεται ως άβουλος δορυφόρος εκείνων των χωρών της περιοχής μας, που διεκδικούν περιφερειακή ηγεμονία.
Η μη χορήγηση ασύλου στον Τούρκο αξιωματικό στην ουσία και εκ των πραγμάτων, κινδυνεύει να οδηγήσει αναπότρεπτα στην άμεση ή έμμεση παράδοση του στα χέρια του αυταρχικού καθεστώτος του Ερντογάν. Δυστυχώς, το σύνδρομο της προδοτικής παράδοσης του Οτσαλάν και σειράς Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών της δημοκρατίας στα «νύχια» της Άγκυρας, όπως έγινε και κατά την πρόσφατη φυλάκιση αγωνιστών πριν την επίσκεψη Ερντογάν και μετά από απαίτηση του, διακατέχει διαχρονικά το εθελόδουλοπολιτικό κατεστημένο.
Η Ελλάδα πρώτα από όλα πρέπει να καταστεί Κράτος Δικαίου και δημοκρατικών αρχών, τα οποία δεν θα μετατρέπονται σε κουρελόχαρτο είτε από την τρόικα, είτε από την εκάστοτε βούληση τρίτων «ηγεμόνων» έναντι πανικόβλητων και έμφοβων ελληνικών κυβερνήσεων».

Πώς τα ακαταλαβίστικα γίνονται κατανοητά και τα γνωστικώς συνεπή ακαταλαβίστικα!...



Η άνοδος και τελικώς κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού ως πλαίσιο (: πολιτισμός, θεσμική οργάνωση και οικονομία) σχηματισμού του γνωστικού τρόπου αντίληψης (cognitive conceptualization) διαταράσσει σοβαρά το γνωστικό μοντέλο του κάθε ανθρώπου, προκαλώντας κρίση στην αντίληψη της πραγματικότητας και της ικανότητάς του να κρίνει δημιουργικά και μη-αντιδραστικά το λόγο που επιχειρεί να την αναπαραστήσει.

Έτσι περάσαμε από την ιδεαλιστική και την ιδεολογική ερμηνεία - που ασφαλώς απέκλειε κάθε άλλη, διαφορετική -  στον «παρανοϊκό» σχηματισμό νοήματος, όπου διαμορφώνεται μια συμφωνία νοήματος στη βάση μιας απόλυτης μεθοδολογικής (γλωσσικής) αυθαιρεσίας. Δηλαδή, σχηματίζονται αντιλήψεις - και ασφαλώς δομούνται πάνω σε αυτές συναισθήματα και συμπεριφορές - που αγνοούν, όταν δεν σνομπάρουν αλαζονικώς (: βλακωδώς), την αρχαιολογία και γενεαλογία της συγκεκριμένης γνώσης που παράγει συγκεκριμένες τάξεις πράγματων και τάξη στην αντιληπτική οργάνωση των πραγμάτων και των σχέσεων (: πραγματικότητα).

Αυτή η σύγχρονη γενική συμφωνία νοήματος οδηγεί στο να γίνονται κατανοητά, ή καλύτερα να νομίζουμε πως γίνονται κατανοητά, τα ακαταλαβίστικα, τα οποία ωστόσο εκφέρονται ή διατυπώνονται με έναν γλωσσικώς και γνωστικώς απλοϊκό τρόπο. Όσο μάλιστα περισσότερο μεθοδολογικώς αυθαίρετη μέσα στην απλοϊκότητά της είναι η άποψη, τόσο περισσότερο φαίνεται να γίνεται κατανοητή από τους περισσότερους αποδέκτες της. Και αυτό τροφοδοτεί τον λαϊκισμό και τη χυδαιότητα.
Αν υποταχθούμε, όσοι θα μπορούσαμε να αντισταθούμε, σε αυτή την τάση που κυριολεκτικώς εκφράζει το «τέλος της ιστορίας» και την ισοπέδωση του κόσμου, θα έχουμε εκχυδαϊστεί εμείς οι ίδιοι και εκμηδενιστεί ως δημιουργικές, προοδευτικές προσωπικότητες. Θα έχουμε «αυτοκτονήσει» κοινωνικώς και «ευνουχιστεί» ατομικώς.

Ας δούμε ένα παράδειγμα: 
Διαβάζω αυτή τη στιγμή τη συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Έθνος», ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου. Ένας πολιτικός που θα μπορούσε με αυθεντικό τρόπο να μιλήσει για την πρόκληση της ελληνικής κρίσης, τη μορφή της και πιθανώς για την εξέλιξή της και να βοηθήσει στον σχηματισμό ενός σύγχρονου πραγματικού και μη-παρανοϊκού γνωστικού μοντέλου στο πλαίσιο (δομή) που αυτή ορίζει. Το κάνει ωστόσο; Ασφαλώς, θα απαντήσουν όλοι όσοι εμφανίζονται να  καταλαβαίνουν τα ακαταλαβίστικα και να αντιδρούν στα γνωστικώς συνεπή, τα οποία αρέσκονται να αποκαλούν «θολά» και «ακαταλαβίστικα». Είναι κατανοητά όσα λέει ο Γιώργος, ασχέτως αν συμφωνείς ή δεν συμφωνείς με τους ισχυρισμούς του. Η γλώσσα του είναι κατανοητή, θα συμφωνήσουν όλοι όσοι δεν έχουν συνείδηση της καθημερινής τους γλωσσικής και κατά προέκταση πολιτικοκοινωνικής τους αλλοτρίωσης.

Εμφανίζονται απολύτως κατανοητά τα απλοϊκά που όχι απλώς συσκοτίζουν την πραγματικότητα, αλλά δομούν ένα παρανοϊκό γνωστικό μοντέλο στον αναγνώστη. Λέει ο Γιώργος - τον οποίο χρησιμοποιώ αυτή τη στιγμή ως παράδειγμα για το πώς τα ακαταλαβίστικα γίνονται κατανοητά - αναγνωρίζοντας πως είναι σχετικά έντιμος και αυτό που λέμε «καλός άνθρωπος» σε αντίθεση με πολλούς άλλους πολιτικούς: «… η μόνη καθαρή έξοδος, είναι αυτή που εγγυάται την έξοδο από την κρίση και την οικοδόμηση μιας επόμενης βιώσιμης ημέρας, απαλλαγμένης από τις παθογένειες ενός πολιτικοοικονομικού συστήματος που μας οδήγησε στην κρίση […] Το τέλος της δανειακής σύμβασης - που ονομάστηκε μνημόνιο, θα υπάρξει. Η κρίση όμως θα παραμείνει όσο δεν κάνουμε ριζοσπαστικές αλλαγές. Δεν είναι θέμα της τρόικας ότι το δημόσιο είναι τροχοπέδη για τον Έλληνα, ότι η δικαιοσύνη αργεί και έχει σοβαρά ελλείμματα, ότι δεν αναμορφώνουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα ώστε να ανταποκρίνεται στις νέες ανάγκες μιας παγκόσμιας οικονομίας, ότι έχουμε το πιο συγκεντρωτικό κράτος και φοβόμαστε την ουσιαστική αποκέντρωση. Για αυτό η κρίση θα συνεχίζεται αν δεν αλλάξουμε».

Απλά και με σαφήνεια δεν τα λέει; Απλοϊκά και απολύτως ασαφώς τα λέει, αλλά οι περισσότεροι θα δηλώσουν πως κατανοούν πλήρως όλα αυτά τα ακαταλαβίστικα για έναν άνθρωπο που ομιλεί και καλλιεργεί μια γνωστικώς συνεπή γλώσσα.

Αν - παραμένοντας στο παράδειγμα – ερχόμουν εγώ να αντιτάξω πως όλα όσα ισχυρίζεται ο κ. Παπανδρέου, ενώ είναι αληθοφανή κατατείνουν στον διαστροφικό έως παρανοϊκό σχηματισμό του γνωστικού μοντέλου του αποδέκτη, καθώς αλλοιώνουν απολύτως την αρχαιολογία και γενεαλογία της γνώσης που έχει διαμορφωθεί από την εμπειρία των κρίσεων αυτής της μορφής, προφανώς μια μεγάλη ίσως μερίδα αναγνωστών θα θεωρούσε πως είμαι «ακαταλαβίστικος» και μια και δεν συμμετέχω στη «συνομωσία» σχηματισμού των αυτονόητων, μάλλον «αλαζόνας»!   

Και όμως δεν είναι έτσι. Είναι μάλλον εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. Φίλε μου Χρήστο, δεν είμαι καν «αιρετικός», απλώς προσπαθώ να είμαι στοιχειωδώς κριτικός. Στο παραπάνω απόσπασμα του Γιώργου Παπανδρέου – σε αντίθεση από αυτό που φαίνεται με μια απλοϊκή ή δημοσιογραφική ματιά -δεν υπάρχει ίχνος κριτικής (στον αιτιατό μηχανισμό της κρίσης και της επέκτασής της μέχρι σήμερα, όπως και στην θεμελίωση θεσμών επέκτασής της στο άμεσο μέλλον).

Αν ήθελες να προσεγγίσεις κριτικά το ζήτημα που απασχολεί τον Γιώργο, δεν θα μπορούσες επίσης να το μελετήσεις ούτε σαν «κρίση χρέους», ούτε σαν «χρηματοπιστωτική διαταραχή», ούτε σαν «φούσκα» ή «πολιτικό ανορθολογισμό». Κριτική για να προσεγγίσεις την πραγματικότητα στο ζήτημα γίνεται με τρείς γνωστούς τρόπους: Είτε με (1) μαρξιστική ανάλυση στη βάση της έννοιας «υπερσυσσώρευση κεφαλαίου», είτε με (2) μεταμαρξιστική στη βάση της κρίσης της «οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου στην ευρωζώνη», είτε (3) συνδυάζοντας κριτικά σύγχρονες θεωρίες ηγεμονίας με το οικονομικό μοντέλο «λιτότητα-αντιπληθωρισμός», που χαρακτηρίζει τη σημερινή μορφή ανάπτυξης της ευρωζώνης υπό γερμανική ηγεσία. Κάθε μορφή μεθοδολογικά συνεπούς κριτικής διαμορφώνει και αντιστοιχεί (σε) ένα ύφος διήγησης που χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένη αισθητική και διακρίνεται από άλλες μορφές αισθητικής που χαρακτηρίζουν την απλοϊκότητα ή την προπαγάνδα στον πολιτικό λόγο.  
    
Η δική μου προσέγγιση στη κρίση και στην πολιτικοοικονομική και κοινωνική προοπτική της Ελλάδας (: λύσεις) στηρίχθηκε αρχικώς στο (2) και αργότερα επεκτάθηκε στο (3), ενώ έχω διαβάσει εξαιρετικές προσεγγίσεις επί του (1) από Έλληνες κυρίως, μαρξιστές. Σίγουρα αυτές οι προσεγγίσεις για τον σχηματισμό ενός καλά διαρθρωμένου γνωστικού μοντέλου που αφορά στην ελληνική κρίση, απαιτούν μία επίπονη ίσως, δημιουργική προσέγγιση για την ερμηνεία και τελικά κατανόηση από τον αποδέκτη-αναγνώστη. Το μήνυμα είναι αποκλειστικά υπόθεση του αναγνώστη. Αν ο αναγνώστης έχει συνηθίσει να κατασκευάζει με απλοϊκό τρόπο μηνύματα, είναι εύλογο πως οποιαδήποτε κριτική προσέγγιση της κρίσης και των επιμέρους πολιτικών και κοινωνικών φαινομένων που συνδέονται ή απορρέουν από αυτήν, θα αποτελούσε ένα αλαζονικό αφήγημα που κινείται στο περιθώριο του ορθολογισμού και στο φάσμα του ακατανόητου. Η κριτική προσέγγιση για τον σχηματισμό της πραγματικότητας δεν ήταν ποτέ μια εύκολη, αυτονόητη και απλοϊκή εξερεύνηση του λόγου του άλλου. 

Καλή χρονιά με δημιουργική αντίληψη, που προϋποθέτει ανοιχτό μυαλό!

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Καρέλιας: Μοίρασε μπόνους 3 εκατομμύρια ευρώ στους εργαζόμενους και σε φορείς


Χριστουγεννιάτικο μπόνους στους εργαζομένους τους αλλά και ενισχύσεις γνωστών φορέων της Ελλάδας, που ξεπερνούν τα 3 εκατ. ευρώ έκανε ηκαπνοβιομηχανία Καρέλιας.
Οπως ανακοίνωσε ο Ανδρέας Γ. Καρέλιας σε ομιλία του, τα μπόνους στους εργαζομένους της εταιρείας περιλαμβάνουν:

1. Ενίσχυση για το εορταστικό τραπέζι € 200,00 καθαρά για κάθε εργαζόμενο στην εταιρεία.
2. Επίδομα παρουσίας € 850,00 καθαρά. Αυτό το δικαιούνται όσοι δεν έλειψαν ούτε μία μέρα από την εργασία τους. Πέρσι το ποσό αυτό το έλαβε το 83% των εργαζομένων.
3. Ο κάθε εργαζόμενος, που έχει παιδιά που σπουδάζουν σε κρατικό Πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ, θα λάβει έκτακτη οικονομική ενίσχυση € 1.500,00 καθαρά.
4. Οι εργαζόμενοι, των οποίων τα παιδιά πέτυχαν στα παραπάνω Ιδρύματα μέσα στο 2017, θα λάβουν επιπλέον ενίσχυση € 500,00 καθαρά.
5. Παράλληλα, η εταιρεία θα κάνει δώρο έναν υπερσύγχρονο φορητό υπολογιστή Apple σε κάθε παιδί που πέτυχε την εισαγωγή του σε μία από τις παραπάνω σχολές μέσα στο 2017.
6. Όλοι οι εργαζόμενοι στην Εταιρεία θα λάβουν έκτακτη οικονομική ενίσχυση € 1.000 καθαρά.
7. Ειδικότερα οι εργαζόμενοι των οποίων οι μηνιαίες αποδοχές είναι κάτω από € 2.500 θα λάβουν, πέραν των € 1.000, επιπλέον € 300,00, ήτοι € 1.300 καθαρά.
8. Επιπλέον οι εργαζόμενοι με μηνιαίες αποδοχές από € 1.700 και κάτω, θα λάβουν πέραν των € 1.000 και των € 300,00, μία ακόμη πρόσθετη έκτακτη οικονομική ενίσχυση € 200 καθαρά, ήτοι € 1.500 καθαρά.
Επίσης:
9. Εργαζόμενοι με μηνιαίες αποδοχές έως και € 1.200 και οι οποίοι έχουν από 2 ανήλικα παιδιά και πάνω, θα λάβουν επιπλέον € 450,00 καθαρά για κάθε ανήλικο παιδί.
10. Ο κάθε λαχνός της σημερινής γιορτής είναι € 800,00 καθαρά.

Όπως κάθε χρόνο, όλες οι παραπάνω παροχές θα δοθούν καθαρές. Δηλαδή, η εταιρεία θα καλύψει με δικά της χρήματα, όλους τους φόρους και τις κρατήσεις που αναλογούν στους εργαζομένους.
Επιπλέον, όπως ανακοίνωσε ο Α. Καρέλιας, η εταιρεία αποφάσισε να αναλάβει πρωτοβουλία με σκοπό την ενίσχυση σημαντικών φορέων τόσο της πόλης, όσο και της ελληνικής επικράτειας.

Ετσι, η εταιρεία Καρέλιας αποφάσισε να ενισχύσει το Πρώτο Ειδικό Δημοτικό και Ειδικό Νηπιαγωγείο Καλαμάτας με το ποσόν των € 75.000Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων Και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό Νομού Μεσσηνίας με το ποσόν των € 75.000Σύλλογος Φίλων Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες Μεσσηνίας (ΣΥ.Φ. ΑΜΕΑ) με το ποσόν των € 75.000Παιδικά Χωρία SOS Καλαμάτας με το ποσόν των € 75.000Παιδιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Καλαμάτας με το ποσόν των € 50.000Χαμόγελο του Παιδιού με το ποσόν των € 150.000

«Όλες οι παραπάνω έκτακτες οικειοθελείς παροχές προς τους εργαζομένους, καθώς και τα έκτακτα πρόσθετα bonuses για τους εργαζομένους που διέπρεψαν με την απόδοσή τους μέσα στην χρονιά που πέρασε, όπως και οι οικονομικές ενισχύσεις των φορέων που ανέφερα, αναμένεται να ξεπεράσουν και πάλι το ποσόν των € 3.000.000 ευρώ, το οποίο, όπως και πέρσι, αποτελεί το μεγαλύτερο ποσόν που έχει δώσει ποτέ η Εταιρεία μας» ανέφερε ο Ανδρέας Γ. Καρέλιας στην ομιλία του.

Μεταξύ Αλέξη και Ζωής προτιμώ Κοκό Σανέλ!


Αν ψάχνεις για τις δύο περισσότερο πολεμικές κατηγορίες στο πλαίσιο της ελληνικής πολιτικής σκηνής, δεν θα τις βρεις να σχηματίζονται στο δίπολο Τσίπρας-Μητσοτάκης, ούτε ασφαλώς στο Τσίπρας-Κουτσούμπας, άλλα σε εκείνο των Τσίπρα - Κωνσταντοπούλου. Ο κύριος Τσίπρας ενώ γνωρίζει πως δεν τον συμφέρει ούτε καν να υπονοεί κάτι για την κυρία Κωνσταντοπούλου, καθώς έτσι νομιμοποιεί πολιτικώς την δεύτερη να τον ξεμπροστιάσει, δεν αποφεύγει τον πειρασμό. Έχει αναπτύξει ένα είδος μαζοχισμού με την Ζωή ο Αλέξης και αυτή δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την πρόκληση. "Ικανοποιεί" τον μαζοχισμό του με τηλεοπτικά "διαγγέλματα-μαστιγώματα" εναντίον του. 
"Τα λέει καλά", μου λένε στο σπίτι! "Τα λέει άσχημα", αντιτάσσω εγώ. Και τι σημασία έχει πώς τα λέει, στο βαθμό που συμφωνείς και εσύ με αυτά που αναφέρει στα "μέγα-σποτάκια" της;
Κοίταξε, αγαπητέ αναγνώστη, μετά την ιλαροτραγωδία στην πολιτική πράξη του μείγματος μη-λενινιστών αριστερών που σχημάτισε κυβερνητική ένωση με τον Καμμένο και την ακρολαϊκιστική δεξιά του, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ στη συνέχεια να κάνω έκπτωση στο ζήτημα της (πολιτικής) αισθητικής. Με ανησυχεί το ύφος του ΣΥΡΙΖΑ, έλεγα, εντίμως, ακόμη και την περίοδο που υποστήριζα τον ΣΥΡΙΖΑ στον δρόμο (του) για την κυβερνητική εξουσία - αν θυμάσαι. Σύντομα αποδείχθηκε πως η "εμμονή" μου στο ζήτημα της αισθητικής ήταν ο πλέον αξιόπιστος δείκτης για την ηθική και πολιτική ποιότητα του μεγαλύτερου μέρους αυτού του κόμματος που κέρδισε ξανά εκλογές, αφού ο Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του απαλλάχθηκαν από τα "προγραμματικά βαρίδιά" τους. Πολλά θα μπορούσες να παραβλέψεις στην ηγεσία ενός κόμματος, όχι όμως την γενική (πολιτική) αισθητική της! Αυτό είναι το κρίσιμο. Αυτό δείχνει το μέλλον του κόμματος. Και αυτό αφορά περισσότερο στα κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερά στο δίπολο αριστερά- δεξιά, καθώς είναι αυτά που συνδέουν ιδεολογικώς το ύφος με το ήθος της εξουσίας. Και ασφαλώς το πλαίσιο του ύφους χαρακτηρίζεται από την αισθητική που αυτό ως δομή ενσωματώνει.
Εδώ είναι το πρόβλημα με την Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ένα πρόβλημα που μάλλον δεν συνειδητοποιεί η ίδια. Η αισθητική του πολιτικού της λόγου δεν διαφέρει σε τίποτε από εκείνη του Αλέξη Τσίπρα και της κυβερνητικής του παρέας. Πρόκειται για έναν άσχημο τρόπο, με τον οποίο μοιάζει να κυκλοφορεί η φαινομενικά ανεπτυγμένη κουλτούρα αυτής της πολιτικού μέσα της. Ένας τρόπος που δεν διαφέρει με εκείνον του Αλέξη, παρότι στην δική του περίπτωση καί η κουλτούρα εμφανίζεται πιο απλοϊκή και η συνοχή του λόγου υποδεέστερη. Σημασία, επιμένω, έχει να μην κυκλοφορεί η κουλτούρα μέσα μας σαν βαρβαρότητα. Και αυτό δυστυχώς φαίνεται να συμβαίνει και στην περίπτωση της Κωνσταντοπούλου, όταν δοκιμάζει να απαντήσει στους υπαινιγμούς Τσίπρα εις βάρος της. Ίσως θα πρέπει να προσέξει τι επισημαίνει ο σοβαρός μελετητής της αισθητικής Marc Jimenez: "Η αισθητική δέχεται το στοίχημα να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες απαιτήσεις όσον αφορά την ερμηνεία, την αποσαφήνιση και το νόημα, να καταδείξει ότι το να κυκλοφορεί κάποιος στα θελκτικά πάρκα της κουλτούρας είναι ευχάριστο, αλλά πως είναι σημαντικότερο να κυκλοφορεί η κουλτούρα μέσα στον καθένα από εμάς". Και αυτό προσδιορίζει την αισθητική του καθενός μας.
Το ότι το μεταμοντέρνο στην αισθητική περνά αυτή την περίοδο κρίση, δεν σημαίνει πως πρέπει να αγνοήσουμε και τίς μοντέρνες απόψεις που συνέδεσαν άρρηκτα την πολιτική με την αισθητική (Μπένγιαμιν, Μαρκούζε, Αντόρνο). Εκεί πράγματι υπάρχει έδαφος για να παλέψουμε με την βαρβαρότητα στην άρθρωση του πολιτικού λόγου και ευρύτερα στην υφολογική μας παράσταση. Αν δεν μπορείς να εντρυφήσεις στην αισθητική του Ηλία Ηλιού, του Λεωνίδα Κύρκου ή του μοναδικού Σοφιανού Χρυσοστομίδη, μελέτησε τουλάχιστον την Κοκό Σανέλ! Ο Κοκτώ κάποτε είπε γι’ αυτήν ότι "ήταν κάτι σαν θαύμα, δούλεψε στον κόσμο της μόδας με κανόνες οι οποίοι είχαν αξία μόνο για τους ζωγράφους, τους ποιητές και τους μουσικούς". Αυτό ακριβώς έπρεπε να χαρακτηρίζει και τον πολιτικό λόγο, αλλά ασφαλώς και την πολιτική πρακτική μιας σύγχρονης αριστεράς.
Όταν κάποια ξημερώματα κουβέντιαζα με τον Σοφιανό Χρυσοστομίδη ζητήματα πολιτικής, στο αγαπημένο του πατσατζίδικο της Ομόνοιας, "έβλεπα" να παρελαύνουν μπροστά μου δημιουργίες της Κοκό Σανέλ. Επροκείτο για έκφραση μιας ορθολογικής δραστηριότητας που αμφισβητούσε, χωρίς βαρβαρότητα, το πολιτικώς ορθό, η οποία ωστόσο δεν ήταν εξηγήσιμη ορθολογικά με απλό, αυτονόητο τρόπο. Απαιτείτο ένα είδος αισθησιακότητας για την αντίληψη του πολιτικού φαινομένου, πράξη που συνέδεε με έναν φυσιολογικό τρόπο την πολιτική με το ήθος. Όπως ακριβώς έκανε με μεγάλη επιτυχία η Κοκό Σανέλ, υπηρετώντας με ολοκληρωμένο τρόπο την θηλυκότητα και όχι την βαρβαρότητα πάνω στο σώμα μιας γυναίκας.

Τα τελευταία σποτ της κυρίας Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι εξίσου αντιαισθητικά με εκείνο το προεκλογικό όπου η "γόβα πίεζε τον γρύλο". Ο πολιτικός της λόγος ως αισθητική προσβάλει αυτούς που θα μπορούσαν να την αποδεχτούν, επειδή συμφωνούν μαζί της. Και όσο αδιαφορεί η ίδια για το αισθητικό αποτέλεσμα της πολιτικής της παρέμβασης, επίτρεψέ μου, μεταξύ Αλέξη και Ζωής να προτιμώ Κοκό Σανέλ, παρότι λέγεται οτι ανέπτυξε “παραφύση σχέση” με τους ναζί !...

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Εκεί όπου η παικτική δύναμη συρρικνώνεται, η αύξηση της περιπαικτικής είναι μια λύση!...


Η ζωή δεν είναι η αναπαράστασή της στα ΜΜΕ, ούτε οι ιστορίες μας στο κάθε κουτσομπολιό. Η οικονομία δεν είναι η φούσκα της, αλλά οι νόμοι και οι θεσμοί της - οι μηχανισμοί της. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι ταινία με ήρωες, θύτες, θύματα και ηδονοβλεψίες, είναι διαρκής απομυθοποίηση. Οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι αυτό που εννοείται στην "νέα στρατηγική εθνικής ασφαλείας" του Τραμπ, αλλά αυτό που υπονοείται - ο κόσμος άλλαξε σε MultipolarWorld. Και η ουσία της πολιτικής δεν είναι δυστυχώς το αφήγημά της, η ιδεολογία της ή η μεθοδολογία της. Είναι η συνωμοσία της, με σκοπό την κατασκευή του άλλου και τον αποκλεισμό του.

Στην Ελλάδα ποτέ άλλοτε η πραγματικότητα δεν διέφερε τόσο πολύ από την αναπαράστασή της στη βουλή και τα ΜΜΕ. Οι μεγάλοι παίκτες είναι σήμερα οι μεγάλοι χρεοκοπημένοι παράγοντες. Και όσο χάνουν παικτική δύναμη τόσο εκχυδαΐζουν την επικοινωνία (τους) και μετατρέπουν σε παιδαριώδες αφήγημα την προπαγάνδα (τους). Αυτό που πραγματικά σοκάρει είναι η υποβάθμιση της ποιότητας και η προσβολή της ωριμότητας. Από την άλλη, τα μνημόνια μειώσαν δραστικά την παικτική δύναμη των κομμάτων και έτσι φυσιολογικά μεγεθύνθηκε η περιπαικτική τους δύναμη (προς τον λαό ασφαλώς). Η χθεσινή συζήτηση επί του Προϋπολογισμού ήταν η ιλαροτραγωδία του διεστραμμένου φαντασιακού. Ήταν η επιτομή του περιπαικτικού ύφους.  

Η πολιτική στην Ελλάδα είναι πλέον μια υπόθεση διαρκούς διαστροφής του φαντασιακού, κτισμένη πάνω στο αφήγημα των μνημονίων και την έξοδο από αυτά. Δεν πρόκειται για την αντίληψη ενός παιδιού, που αισθανόμενο το σώμα του ασυντόνιστο λόγω της διαρθρωτικής του αναπηρίας, ταυτίζεται με την εικόνα του στον καθρέφτη για να αποκτήσει "ενότητα", μια φαινομενική πληρότητα (: σταθερότητα), αλλά για ένα παιδί που καθρεφτίζεται σε μια βιτρίνα μιας Ευρώπης που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και μιας Ελλάδας κατεστραμμένη βιτρίνα. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για το φαντασιακό του Λακάν - μια συνηθισμένη μορφή αλλοτρίωσης - αλλά για μια διεστραμμένη αλλοτρίωση, καθώς δεν πρόκειται για ταύτιση έξω από τον πραγματικό εαυτό, αλλά για ταύτιση με την εικόνα του εαυτού σε συνάρτηση με τις κούκλες και τα εμπορεύματα της βιτρίνας ή το ρημαδιό της βιτρίνας. Είναι διαστροφή, φίλε μου, να καθρεφτίζεσαι στις βιτρίνες και όχι απλώς διάσταση της αλλοτρίωσης.

Το καθρέφτισμα στην βιτρίνα μεγεθύνει την παικτική δύναμη του ανθρώπου: την διάθεση του για τζογάρισμα, ισχυρίζονται κάποιοι ερευνητές της συμπεριφοράς. Ναι, αλλά εδώ, παρά την ενίσχυση του τζόγου από τις κυβερνήσεις και ιδιαίτερα από την σημερινή, την αριστερή, οι επιχειρηματίες του χώρου εμφανίζονται ανήσυχοι. Διαπιστώνουν θορυβημένοι την συρρίκνωση της παικτικής δύναμης του Έλληνα και προβληματίζονται για την εξέλιξη του κοινωνικού μοντέλου στην πατρίδα μας και όχι ασφαλώς στενά και χυδαία για το μέλλον των επιχειρήσεων τους - όπως ισχυρίζονται οι μίζεροι και ανίκανοι να δουν τον εαυτό τους ως στοιχείο της βιτρίνας!

Να συμπεράνουμε πως οι Έλληνες έπαψαν να καθρεφτίζονται στις βιτρίνες και πως περιορίζονται στον καθρέφτη του σπιτιού τους; Δεν νομίζω. Μάλλον ολοένα και περισσότεροι καθρεφτίζονται στις βιτρίνες με περιπαικτική πλέον και όχι παικτική διάθεση! Αυτό είναι μια κρίσιμη μεταβολή, η οποία στον βαθμό που συμβαίνει θα διαμορφώσει τάσεις επαναστατικών αλλαγών σχεδόν παντού στην χώρα. Αν καί ο λαός μετατρέψει την - χαμένη του - παικτική δύναμη σε περιπαικτική, όπως ακριβώς πράττουν ένα σωρό επιχειρηματίες, τα κόμματα, τα ΜΜΕ και οι κυβερνήσεις, τότε μια νέα πολιτική ισορροπία θα δομηθεί στην Ελλάδα. Και μη φοβάσαι, αναγνώστη μου, εάν μας κοπεί η παικτική διάθεση, δεν θα πάψει να λειτουργεί το φαντασιακό (είτε με την έννοια του Κορνήλιου Καστοριάδη, είτε με εκείνη του Ζακ Λακάν). Απλώς αυτό θα λάβει την μορφή της κριτικής διασκέδασης της αλλοτρίωσής μας. Θα βλέπουμε το είδωλό μας, όχι για να σταθεροποιήσουμε το ύφος μας ποζάροντας και για να αποκτήσουμε φανταστική πληρότητα ως προς τον κατακερματισμένο εαυτό μας, αλλά για να "γελάσουμε" μαζί του. Αυτός είναι προσωπικός μηχανισμός ακύρωσης (: αποκλεισμού) όσων θρασύτατα παίζουν μαζί μας αυτό τον καιρό, χωρίς να διαθέτουν αντικειμενικά παικτική δύναμη. Έτσι αποκλείεις αυτόν που σε περιπαίζει. Και αυτό αποτελεί πολιτική πράξη και όχι απλώς ψυχολογικό κόλπο. 

Η αύξηση της περιπαικτικής δύναμης είναι μια λύση την εποχή της αντικειμενικής μείωσης της παικτικής δύναμης. Μια καλή λύση σωτηρίας από την ψύχωση που προκαλείται από την γενικευμένη απορρύθμιση των πολιτικών σε εθνικό και πλέον παγκόσμιο επίπεδο. Εάν διαβάσεις την πρώτη παράγραφο αυτού του σημειώματος με παικτική διάθεση θα σου κοπεί κάθε διάθεση, ενώ αν δεις την πραγματικότητα που μεταφέρει με περιπαικτική διάθεση θα έχεις την πιθανότητα να υπάρξεις χωρίς διεστραμμένους αντικατοπτρισμούς του ευτού σου. Τότε θα έχεις σπάσει την βιτρίνα του πολιτικού και οικονομικού μάρκετινγκ, όχι για να κάνεις οπωσδήποτε επανάσταση, αλλά απλώς για να προσεγγίσεις την πραγματικότητα (: δομή) που σε ορίζει και ασφαλώς σε εκπαιδεύει ως κοινωνικό και πολιτικό ον.

Τότε ίσως πετύχεις να μετατραπείς εσύ σε καθρέφτη του άλλου και ο άλλος σε δικό σου καθρέφτη. Εκεί αρχίζει ο πραγματισμός που δεν έχει σχέση με τον ρεαλισμό και "αλήθειες" που κατασκευάζονται έξω από εσένα. Αλήθεια είναι η δική σου αίσθηση της πραγματικότητας, στο βαθμό που αυτή δομείται με φυσικό και όχι μεταφυσικό τρόπο ή ως προέκταση των αισθήσεων. Η μεγέθυνση της περιπαικτικής μας δύναμης είναι μια κάποια λύση αυτή την περίοδο προς αυτή την κατεύθυνση. Ας περιπαίξουμε τους περιπαίζοντές μας! 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates