Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

ΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ Ή ΟΧΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ;

bike tracks
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δήλωση της Ζωής για το αυριανό Συλλαλητήριο: Θα είμαι εκεί! Γιατί δεν εκχωρώ την πατρίδα μου, δεν διαγράφω την ιστορία της, την ιστορία μας.


Η Ζωή, αύριο Κυριακή 20 Ιανουαρίου, θα συμμετέχει στο Συλλαλητήριο στο Σύνταγμα για τη Μακεδονία, μαζί με τους πολίτες που αντιστέκονται στην επιβολή της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Ακολουθεί η ανάρτηση της Ζωής:

Στο αυριανό συλλαλητήριο, θα είμαι εκεί.
Μαζί με όλους τους πολίτες που αντιστέκονται στην επιβολή της συμφωνίας των Πρεσπών.
Μαζί με όλους τους πολίτες που δεν φοβούνται να διαδηλώσουν για τη Μακεδονία, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, την Εθνική Ανεξαρτησία, αλλά και για τη Συλλογική μας Αξιοπρέπεια.
Μαζί με όλους τους πολίτες που επιμένουν να μην εκχωρούν την Ελλάδα και ζητούν Δημοψήφισμα, την ώρα που ο Πρωθυπουργός στήνει ελεγχόμενες ψηφοφορίες στη Βουλή.
Θα είμαι εκεί, στο Σύνταγμα, εκεί όπου ο λαός, διαδηλώνοντας, άλλαξε κι άλλοτε τον ρου της ιστορίας του.
Γιατί δεν εκχωρώ την πατρίδα μου, δεν διαγράφω την ιστορία της, την ιστορία μας.
Γιατί η παρουσία μας και η μαζική διαφωνία μας είναι στοιχείο που απονομιμοποιεί τη Συμφωνία.
Κι αποτελεί ισχυρό όπλο για την ακύρωσή της, ακόμη κι αν ψηφιστεί στη Βουλή.
Γιατί Δημοκρατία σημαίνει λαός ζωντανός, που διεκδικεί και καθορίζει τη μοίρα του.
Και είμαστε κομμάτι αυτού του περήφανου λαού.
Που ξέρει να λέει ΟΧΙ και να το εννοεί.
Και που ήρθε η ώρα να ενωθεί.
Αύριο θα είμαι εκεί. Μαζί σας. Ανάμεσά σας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η αφανής κατοχή της Ελλάδας


Του Νίκου Ιγγλέση * 
Η νέα χρονιά βρίσκει την Ελλάδα χωρίς μνημονιακό πρόγραμμα, ενώ παράλληλα συμπληρώνονται 17 χρόνια από τότε που εκχώρησε τη νομισματική ανεξαρτησία της  αποδεχόμενη να χρησιμοποιεί ένα ξένο νόμισμα, το ευρώ. Τα τρία Μνημόνια μπορεί να ολοκληρώθηκαν, μετά οκτώ χρόνια, αφήνοντας πίσω τους οικονομικά και κοινωνικά ράκη, αλλά η ξένη κατοχή συνεχίζεται και εδραιώνεται.
Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι η ξενοκρατία βασίζεται στο νόμισμα και το συναλλαγματικό δημόσιο χρέος που δημιουργήθηκε από το ευρώ-μάρκο. Η κατοχή είναι αφανής για τους περισσότερους πολίτες. Δεν κυκλοφορούν γερμανοί στρατιώτες στους δρόμους, ούτε κυματίζει η σβάστικα στην Ακρόπολη, όπως την περίοδο 1941-44. Όσο όμως ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ορατός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί και να νικηθεί.
Η λιτότητα, οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, η ανεργία και η υποαπασχόληση, η υπερφορολόγηση, οι χρεοκοπίες νοικοκυριών και επιχειρήσεων, οι πλειστηριασμοί, η μετανάστευση των Ελλήνων, η δημογραφική αλλοίωση, οι εθνικές υποχωρήσεις και πολλά άλλα αποδίδονται στην εκάστοτε κυβέρνηση, ενώ είναι αποφάσεις αυτών που κατέχουν τη χώρα, δηλαδή, αυτών που κατέχουν το χρέος της, των δανειστών.
Τα Μνημόνια επιβλήθηκαν για να συνεχιστεί η εξυπηρέτηση (όχι η αποπληρωμή) του δημόσιου χρέους και να διαφυλαχτεί η σταθερότητα και η αξιοπιστία της Ευρωζώνης από τον κίνδυνο στάσης πληρωμών μιας χώρας μέλους της. Όλες οι μειώσεις δαπανών και οι αυξήσεις των φόρων γίνονται για να επιτυγχάνεται κάθε χρόνο ένα πρωτογενές αποτέλεσμα (πλεόνασμα το λένε, για να νομίζουν οι πολίτες ότι κάτι περισσεύει) με το οποίο πληρώνονται οι τόκοι και μόνο αυτοί του δημόσιου χρέους. Το κεφάλαιο του χρέους δεν αποπληρώνεται, αλλά ανακυκλώνεται με νέο δανεισμό για την πληρωμή του παλαιότερου. Πρόκειται για φαύλο κύκλο μόνιμης εξάρτησης και δουλείας. Οι τόκοι του χρέους είναι ο φόρος υποτέλειας που πληρώνουν οι Έλληνες και με τον οποίο οι δανειστές απορροφούν κάθε οικονομική ικμάδα της χώρας μας.
Το σημερινό δημόσιο χρέος είναι δημιούργημα του ευρώ. Από το 2002 μέχρι το 2018 το χρέος υπερδιπλασιάστηκε, αυξήθηκε κατά 128% (από 155,8 σε 356 δις) μέσα σε μόνο 17 χρόνια. Από τα 356 δις του σημερινού χρέους τα 200 δις ή το 56% συσσωρεύτηκαν στα χρόνια του ευρώ, παρά το κούρεμα των ομολόγων (PSI) το 2012 και παρά την άγρια λιτότητα των μνημονιακών χρόνων. Αυτό έγινε επειδή το κράτος έχασε τη δυνατότητα να τυπώνει χρήμα, όπως κάνουν όλες οι χώρες που διαθέτουν νομισματικής ανεξαρτησία. Στο τέλος του 2001 το 75% του χρέους ήταν σε δραχμές και μόνο το 25% σε συνάλλαγμα. Μέσα σε μια νύχτα το σύνολο του χρέους σε δραχμές έγινε χρέος σε ευρώ, δηλαδή, σε συνάλλαγμα, το οποίο για να εξυπηρετείται πρέπει ή να αυξάνεται ο δανεισμός ή να αυξάνονται οι φόροι ή και τα δύο.
Μια χώρα δε χρεοκοπεί ποτέ όταν χρωστάει, όσα και να χρωστάει, στο εθνικό νόμισμά της, εκδίδει χρήμα και πληρώνει. Μια χώρα χρεοκοπεί όταν χρωστάει σε ξένο νόμισμα και δεν έχει το συνάλλαγμα για να πληρώσει. Αυτή είναι η περίπτωση της ελληνικής χρεοκοπίας το 2010. Το ευρώ διόγκωσε το συναλλαγματικό χρέος και αυτό στη συνέχεια υποδούλωσε την πατρίδα μας.
Καμιά ανεξάρτητη πολιτική ούτε οικονομική, ούτε δημοσιονομική, ούτε φορολογική, ούτε αναπτυξιακή, ούτε κοινωνική, ούτε αμυντική, ούτε γενικότερα εθνική, δεν μπορεί να υπάρξει όταν ένα εξωχώριο κέντρο, με έδρα τη Φρανκφούρτη, ελέγχει τη ροή του χρήματος. Η Ελλάδα έχει χάσει τον πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας της, δηλαδή, την ικανότητά της να επιβιώνει χωρίς να εξαρτάται από τις διαθέσεις ξένων δυνάμεων. Αυτοί που ελέγχουν το χρήμα μπορούν να εκβιάζουν, ανά πάσα στιγμή τη χώρα, όχι μόνο οικονομικά αλλά και γεωστρατηγικά.
Το «Ελληνικό Ζήτημα» είναι βασικά θέμα εθνικής κυριαρχίας, δηλαδή, της δυνατότητας της όποιας κυβέρνησης να μπορεί να εφαρμόζει τις πολιτικές για τις οποίες την ψήφισε ο ελληνικός λαός. Γι’ αυτό ο αγώνας να είναι πρωτίστως εθνικοαπελευθερωτικός. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης το εθνικό και το ταξικό συμφέρον είναι αλληλένδετα. Ο αγώνας μόνο για το ένα ή μόνο για το άλλο είναι απλά ο θόρυβος και η αναταραχή πριν την ολοκληρωτική ήττα.
Επί οκτώ χρόνια αναζητούμε λύσεις αλλά δε βρίσκουμε. Έχουμε εγκλωβιστεί μέσα σ’ ένα βάλτο από ιδεολογήματα και επί μέρους πολιτικές θεωρίες. Μέσα στο νέο χρόνο πρέπει επί τέλους, οι πιο συνειδητοποιημένοι και αποφασισμένοι πολίτες, να συσπειρωθούν  πίσω από ένα Στρατηγικό Σχέδιο Σωτηρίας της χώρας το οποίο να είναι ρεαλιστικό και αξιόπιστο για να το αγκαλιάσει η πλειοψηφία των Ελλήνων και να το υλοποιήσει. Πριν είναι πολύ αργά. Πριν σαπίσουμε ως κοινωνία. Πριν διαλυθούμε ως έθνος.
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στις 4-1-19στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Ο Δρόμος της Αριστεράς»,στο πλαίσιο αφιερώματος με τίτλο «Τι φέρνει το 2019»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εθνικές Καταστροφές και Συλλογικά Τραύματα

brown maple leaf on open book


Η ελληνική κοινωνία στη νεώτερη ιστορία της έχει ζήσει πολλές εθνικές καταστροφές αλλά και γεγονότα που έχουν επηρεάσει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και έχουν δημιουργήσει συλλογικά τραύματα τα οποία έχουν επηρεάσει και τις επόμενες γενιές και όχι μόνο αυτούς που τα έχουν υποστεί.  Ο ελληνισμός στη νεώτερη ιστορία του έχει ζήσει ουκ ολίγες εθνικές καταστροφές.  Η μικρασιατική καταστροφή, η γενοκτονία των Ποντίων, οι παγκόσμιοι πόλεμοι αλλά και οι βαλκανικοί, ο εμφύλιος, οι μαζικές εκτοπίσεις ατόμων, οι εξορίες και οι βασανισμοί, η εξαναγκαστική μετανάστευση, η απώλεια της Κύπρου και οι αγνοούμενοι είναι οι πιο ενδεικτικές  αλλά όχι οι μοναδικές εθνικές καταστροφές.

Όλα αυτά, σύμφωνα με τους σχετικούς επιστήμονες, έχουν δημιουργήσει ιστορικά τραύματα τα οποία είναι διαγενεακά και διαμορφώνουν τη στάση μιας κοινωνίας, στην συγκεκριμένη περίπτωση της ελληνικής.  Για τη διαμόρφωση αυτής της στάσης λίγοι μιλούν και ακόμα περισσότεροι κατακρίνουν χωρίς όμως, δυστυχώς, να προσπαθούν να βρουν τις αιτίες.  Οι άνθρωποι που έχουν υποστεί τραύματα φυλάκισης, βασανισμού και δίωξης σπάνια θεραπεύονται και το τραύμα τους μεταφέρεται στις επόμενες γενιές οι οποίες όμως μπορούν να θεραπευθούν όπως θα δούμε και παρακάτω.

Σύμφωνα με τους Ancharrof et al. (1998) οι μηχανισμοί μετάδοσης του διαγενεακού τραύματος είναι οι ακόλουθοι:

    Σιωπή. Τα μέλη της οικογένειας δεν μιλούν για τα περιστατικά που τους προκάλεσαν το τραύμα για να μην ενοχλήσουν τους άλλους. Οι γονείς μπορεί να μην επιθυμούν να μιλούν για ευαίσθητα θέματα και έτσι το τραύμα να παραμένει ανεπίλυτο.

  Αφήγηση λεπτομερειών για το τραύμα χωρίς όμως να γίνεται  αναφορά στις επιπτώσεις του.

  ΤαυτοποίησηΤα παιδιά των γονιών που έχουν υποστεί τραύμα τείνουν να αισθάνονται ένοχα για το τραύμα των γονιών, προσπαθούν να μπουν στη θέση των γονιών κάτι που προκαλεί τα ίδια συμπτώματα με τους γονείς.

    Επανάληψη της τραυματικής εμπειρίας από τα παιδιά.

Έρευνες έχουν δείξει ότι οι επόμενες γενιές αισθάνονται ότι είναι εξαναγκασμένες να διατηρήσουν τις μνήμες και να βοηθήσουν τους προγόνους τους, αισθάνονται ότι δεν είναι ελεύθερες, κάποιοι δηλώνουν δυσαρέσκεια ενώ κάποιοι άλλοι ελκύονται από τις μνήμες και τις περιγραφές και επιθυμούν να εκφράσουν τον θυμό και τη λύπη των προηγούμενων γενεών και μεταφέρουν αυτό τον θυμό και τη λύπη στις επόμενες γενιές. 

woman sitting on black surface inside room
Αυτοί που αισθάνονται ότι πρέπει να διατηρήσουν τις μνήμες, κάτι που τους είναι υπερβολικά δύσκολο γιατί είναι τραμαυτικές, τείνουν να κόβουν δεσμούς με την κοινότητα/εθνότητα που ανήκουν (ίσως αυτό να εξηγεί μερικώς τις εθνομηδενιστικές τάσεις ορισμένων κύκλων). Κάποιοι άλλοι αντίθετα προσπαθούν να καταπνίξουν τα αρνητικά τους συναισθήματα και να τα μετατρέψουν σε θετικά π.χ. με τη μελέτη της ιστορίας, την οργάνωση συλλόγων, το λόμπινγκ, το γράψιμο βιβλίων και το γύρισμα ταινιών για το θέμα κοκ.

Η δυσπιστία είναι επίσης ένα χαρακτηριστικό αρκετών από τις επόμενες γενεές  γιατί έχουν διδαχθεί ότι ο κόσμος είναι εχθρικός και ότι δεν θα πρέπει να εμπιστεύονται κάποιον που δεν ανήκει στην οικογένειά τους (σημ. ίσως και αυτό να είναι ένας λόγος για την έλλειψη συλλογικότητας των Ελλήνων).  

Σε αντίστοιχη γενοκτονία με των Ποντίων που είναι αυτή των Αρμενίων, οι επόμενες γενιές αισθάνονταν ότι ήταν αβοήθητες στο προσωπικό, συλλογικό και εθνικό επίπεδο και ενδιαφέρον είναι ότι αυτό το αίσθημα της ανικανότητας συνδεόταν με την επίμονη τουρκική άρνηση για τη γενοκτονία των Αρμενίων (και όχι μόνο, θα πρόσθετα).  Στο σημείο αυτό προβληματίζει η συστηματική άρνηση και υποβάθμιση από τους πολιτικούς ταγούς, τόσο της μικρασιατικής καταστροφής όσο και της γενοκτονίας των Ποντίων. Πρόκειται για αποφυγή μίας δυσβάσταχτης και τραυματικής μνήμης που δεν μπορούν να τη χειριστούν ή είναι μία προσπάθεια ενδυνάμωσης της ανικανότητας και της ανασφάλειας για λόγους καθαρά χειραγώγησης; Πολύ φοβάμαι ότι αυτό το ερώτημα δύσκολα μπορεί να απαντηθεί.

Για να επανέρθω στην αίσθηση της ανικανότητας που αισθάνονται οι μεταγενέστερες γενιές, αυτή  εκφράζεται πολλές φορές με θυμό είτε αυτός στρέφεται εσωτερικά μέσω της αυτοκριτικής είτε εξωτερικά.  Αυτός ο θυμός έχει κληρονομηθεί από τις προηγούμενες γενιές και όταν στρέφεται εξωτερικά τότε στρέφεται εναντίον των άλλων που ανήκουν στο ίδιο έθνος. Δεν είναι ίσως πάλι τυχαίο ότι στην περίοδο της κρίσης, έχει παρατηρηθεί να είναι όλοι εναντίον όλων, πιθανόν λοιπόν ένας από τους λόγους να είναι αυτός ο κληρονομημένος θυμός που η έλλειψη αυτογνωσίας και γνώσης της ιστορίας να τον κάνει να στρέφεται εναντίον των άλλων.

Όπως κάθε τι όμως έτσι και αυτού του τύπου τα τραύματα, σύμφωνα με τους ειδικούς, ευτυχώς θεραπεύονται. Οι τρόποι είναι πολλοί. Ένας από αυτούς είναι να συζητείται το θέμα ανοικτά εντός και εκτός οικογένειας. Με την ανοικτή συζήτηση η συλλογική μνήμη θεραπεύεται από τα τραύματα.  Ένας άλλος, εάν και πλήττεται ιδιαίτερα σήμερα από την παγκοσμιοποίηση, είναι η θρησκεία και η κοινωνική υποστήριξη και παρηγοριά που μπορεί να προσφερθεί μέσω μίας θρησκευτικής κοινότητας αλλά και με την εξάσκηση θρησκευτικών πρακτικών όπως είναι οι λειτουργίες, η προσευχή κτλ.

Είναι λοιπόν καιρός και σε αυτό τον τομέα να προχωρήσουμε, να κάνουμε μία ανοικτή συζήτηση χωρίς ενοχές και χωρίς θυμό, γνωρίζοντας ποιοι είμαστε και ερευνώντας την πραγματική μας ιστορία (και όχι αυτή που μας διοχετεύεται) γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να οικοδομήσουμε ένα μέλλον σε στέρεες βάσεις.



Προτεινόμενα αναγνώσματα

Dr. Anie Kalayjian and Ms. Marian WeisbergGenerational Impact of Mass Trauma: The Post-Ottoman Turkish Genocide of the Armenians. Διαθέσιμο στοhttp://www.humiliationstudies.org/documents/KalayjianGenerationalTransmissionChapter.pdf

Elaine L. EnnsTrauma and Memory: Challenges to Settler Solidarity. Διαθέσιμο στο:

Marianne HirschThe Generation of Postmemory. Διαθέσιμο στο: http://urokiistorii.ru/sites/all/files/hirsch_generation_of_postmemory.pdf

Ancharoff, M. R., Munroe, J. F., & Fisher, L. M. (1998). The legacy of combat trauma: Clinical implications of intergenerational transmission. In Y. Danieli (Ed.), International handbook of multigenerational legacies of trauma ( pp. 257 – 276). New York: Plenum

Το κείμενο γράφτηκε για τη στήλη «Πλάτωνας όχι Πρόζακ» του ηλεκτρονικού περιοδικού Writers Gang.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έκκληση απευθύνουν οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου προς τον ΠτΔ να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα για το Σκοπιανό


Με επιστολή που απέστειλαν οι Παμμακεδονικές Ενώσεις της Υφηλίου στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλο ζητούν  διενέργεια ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ώστε να αποφασίσει ο Ελληνικός λαός αν δέχεται να παραχωρήσει το Ελληνικό όνομα της Μακεδονίας στο γειτονικό κράτος.
Παραθέτουμε την επιστολή:

Προς τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥΣυντονίστριαNina Gatzoulis                                                                                                     ninagatz@comcast.netTel: 001-603-742-0466Προς: κύριο Προκόπη Παυλόπουλο
Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
Προεδρικό Μέγαρο
Βασιλέως Γεωργίου Β΄2
Αθήνα Τ.Κ 100 28

Εξοχότατε κ. Πρόεδρε 
Όσο περισσότερο μελετάμε το κείμενο της «Συμφωνίας των Πρεσπών» τόσο ανακαλύπτουμε νέες δυσμενείς συνέπειες  από ενδεχόμενη εφαρμογής της. Μερικές τις επισημάνατε και εσείς πρόσφατα.  Όλος ο Ελληνισμός  όπου  και να ευρίσκεται αντιδρά, με κάθε τρόπο, και προσπαθεί να βρει τρόπους ακύρωσής της.
         Η κυβέρνηση για να καταστείλει  τις αντιδράσεις χρησιμοποιεί όλο και πιο σκληρά και αντιδημοκρατικά μέτρα μη λαμβάνοντας υπόψη την βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού.
         Η «Δημοκρατία» μας διολισθαίνει και μετατρέπεται σε αυταρχικό καθεστώς.
         Οι Σκοπιανοί δεν ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους. Το άκυρο δημοψήφισμά τους, σύμφωνα με το άρθρο 73 του συντάγματός τους,  το βάπτισαν έγκυρο και συμβουλευτικό. Συνεχίζουν την συνταγματική αναθεώρηση του συντάγματός τους προβαίνοντες σε μονομερείς εκπτώσεις που επιβεβαιώνουν τις επεκτατικές τους βλέψεις εις βάρος της Ελλάδος αντί να τις εξαλείψουν όπως είχαν υποχρέωση.   Χαρακτηριστική περίπτωση η μη αλλαγή του άρθρου 36 του συντάγματός τους που όχι μόνον επιβεβαιώνει τις επεκτατικές βλέψεις τους εις βάρος της Ελλάδος αλλά τις δίνει και ιστορικό βάθος. Το ίδιο παρατηρείται και στο άρθρο 49 με το οποίο έμμεσα προωθούν την ύπαρξη «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα.
         Η Ελληνική κυβέρνηση, εγκλωβισμένη στα ιδεολογήματά της, και τις δεσμεύσεις της,  αδυνατεί να αντιδράσει, και να κηρύξει άκυρη την συμφωνία εξαιτίας των Σκοπιανών υποχωρήσεων. 
         κ. Πρόεδρε,
         Πρέπει να αναλάβετε  τις ευθύνες σας όπως αυτές απορρέουν από το σύνταγμα.
         Προστατέψτε την Ελληνική Δημοκρατία, δείτε πέρα από τον ορίζοντα και προστατέψετε την μελλοντική ασφάλεια της Ελλάδας, την Ελληνική ιστορία και τους Έλληνες. 
ΖΗΤΟΥΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΑΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. 
Με εκτίμηση,
ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΈΣ ΕΝΏΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥΠαμμακεδονική Ένωση ΗΠΑΠρόεδρος: Δημήτρης Φιλιππίδης
Παμμακεδονική Ένωση  Καναδά Πρόεδρος:  Χρήστος Καράτζιος
Συντονιστής Παμμακεδονικής Ομοσπονδίας ΑυστραλίαςΠαναγιώτης Ιασωνίδης
Παμμακεδονική Ένωση Μελβούρνης-ΒικτώριαςΠρόεδρος Ανδρέας Μπαλλής
Παμμακεδονική Ένωση Νέας Νότιας ΟυαλίαςΠρόεδρος : Νικόλαος Φασσούλας
Παμμακεδονική Ένωση Νοτίου Αυστραλίας Πρόεδρος:  Ευάγγελος Τσιάπαρης
Παμμακεδονική Ένωση Δυτικής Αυστραλίας Πρόεδρος:  Άφκος Παύλος  OAM
Παμμακεδονική Ένωση ΚουησλάνδηςΠρόεδρος: Δημήτριος Παπαγιάννης
Παμμακεδονική Ένωση ΑφρικήςΠρόεδρος:  Αμύντας Παπαθανασίου
Παμμακεδονική Ομοσπονδία ΚαναδάΠρόεδρος: Γεώργιος Παπαδάκης
Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων των Μακεδόνων (Ελλάδα)Πρόεδρος:  Γεώργιος Τάτσιος  
Συνεπυπογράφτηκε και από τους κάτωθι συλλόγους της Ευρώπης:
Διαπολιτιστικός Σύλλογος Μακεδονίας ΒιέννηςΠρόεδρος: Χαρίλαος Ζήκος
Σύλλογος Μακεδόνων ΜονάχουΠρόεδρος: Θεοδώρα Τζιτζηλάκη


Πηγή International Hellenic Association

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Δυτική Όχθη των Βαλκανίων


της Αθανασίας Πέτσα *

Ένα τραγικό γεγονός φούντωσε για άλλη μια φορά τα πάθη και δίχασε την -πάντα έτοιμη να διχαστεί- κοινή γνώμη. Ο φόνος του βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνου Κατσίφα από τα πυρά της Αλβανικής αστυνομίας. Και τι δεν ακούστηκε, αμέσως μόλις έγινε γνωστό το συμβάν και προτού ακόμα έρθει στο φως η παραμικρή λεπτομέρεια για τις συνθήκες και τον τρόπο με τον οποίο σκοτώθηκε.

Τα δυο στρατόπεδα -όχι «σαν», αλλά πραγματικά- έτοιμα από καιρό, όμως καθόλου «θαρραλέα», σχηματίστηκαν εν ριπή οφθαλμού, κραυγάζοντας: «εθνικιστής!», «φασίστας!», «χρυσαυγίτης!» από τη μια μεριά και «ήρωας!», «παλικάρι!», «θάνατος στους Αλβανούς!» από την άλλη. Οι δυο αυτοί πόλοι που εδώ και πολύ καιρό έχουν καταφέρει να κυριαρχούν σε οποιαδήποτε συζήτηση για οποιοδήποτε εθνικό μας θέμα. Τα δυο -φαινομενικά- αντίθετα στρατόπεδα, που όμως συνεργάζονται τόσο αρμονικά για τη συσκότιση της αλήθειας και την αλλοίωση κάθε εθνικής μας υπόθεσης, κάθε πατριωτικού προτάγματος.

Από τη μια μεριά λοιπόν, οι γνωστοί μας «αριστερούληδες», της συνωμοταξίας των «αντίφα». Η ετυμηγορία βγήκε αμέσως: «ήταν χρυσαυγίτης!». Χαρακτηρισμός που είναι τουλάχιστον αστείος, αν σκεφτεί κανείς το τρόπο δράσης του εν λόγω μορφώματος. Στα σοβαρά, τώρα, έχετε δει ποτέ χρυσαυγίτη να βγαίνει ΜΟΝΟΣ του και να υπερασπίζεται τα -όποια- πιστεύω του μέχρις εσχάτων, και μάλιστα με κίνδυνο της ζωής του; Όσο κι αν ψάξουμε, δεν θα βρούμε ούτε έναν. Όλη τους η «παλικαροσύνη» εξαντλείται στο να μαζεύονται τουλάχιστον καμιά δεκαριά μαζί, για να πλακώσουν στο ξύλο κανέναν δύσμοιρο Πακιστανό! Από πού προέκυψε ο χαρακτηρισμός του χρυσαυγίτη; Μήπως το είχε δηλώσει ο ίδιος ο Κατσίφας; Όχι, απ’ όσο ξέρουμε, δεν φαίνεται πουθενά κάτι τέτοιο. Ο μόνος λόγος για τον οποίο χαρακτηρίστηκε έτσι, είναι επειδή οτιδήποτε φέρει ελληνική σημαία, ή υπερασπίζεται εθνικά προτάγματα, αυτομάτως χαρίζεται από τους λεγόμενους διεθνιστές, στο νεοναζιστικό μόρφωμα.  

Αυτό το «δωράκι», το δέχεται ευχαρίστως η πλευρά των εθνικοφρόνων-φιλοφασιστών-φιλοναζί-φιλοχουντικών (και λοιπών συμπαρομαρτούντων) και φροντίζει να το εκμεταλλεύεται με τον χειρότερο τρόπο. Κραυγές, βρισιές, ρατσιστικό παραλήρημα εναντίον των Αλβανών, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας όπου κυριαρχούν συνθήματα... μεστά πολιτικού νοήματος, όπως «1, 2, 3, γ***ται η Αλβανία!» Πού αποσκοπούν, αλήθεια, όλα αυτά; Μήπως στο να φωτίσουν καλύτερα τις, εν πολλοίς, άγνωστες πτυχές των εθνικών μας ζητημάτων; Μήπως στο να υπερασπιστούν δυναμικά τα δίκια του ελληνισμού, να συσπειρώσουν τον λαό για να αγωνιστεί για την κατάκτησή τους; Ούτε κατά διάνοια.

Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Γιατί, ποιος λογικός άνθρωπος, με δημοκρατικά αισθήματα και με αγάπη γι’ αυτήν τη χώρα θα μπορούσε να ταυτιστεί και να κινητοποιηθεί με αυτόν τον οχετό; Έτσι λοιπόν, το καθένα από αυτά τα δυο στρατόπεδα αυτοδικαιώνεται μέσα από την αντιπαράθεσή του με το άλλο, αλλά και τα δυο μαζί, σε αγαστή συνεργασία, φροντίζουν να κάνουν τόση φασαρία, που να μην μπορεί να ακουστεί καμία άλλη φωνή.

Περίσσια είναι και η υποκρισία και από τις δύο πλευρές. Οι μεν εθνικιστές κόπτονται για τα δεινά της σκλαβωμένης Βόρειας Ηπείρου, αλλά δεν θα τολμήσουν να πουν κουβέντα για τις μεγάλες δυνάμεις που, για τα δικά τους συμφέροντα, πίεσαν ώστε το πρωτόκολλο της Κέρκυρας να μείνει στα χαρτιά και να μην εφαρμοστεί ποτέ. Ούτε βέβαια θα πουν λέξη τώρα, που οι ίδιες αυτές μεγάλες δυνάμεις έχουν θέσει όλη την Ελλάδα υπό κατοχή, σε συνεργασία με τις ντόπιες μαριονέτες τους που παριστάνουν τις ελληνικές κυβερνήσεις. Οι ίδιες αυτές μεγάλες δυνάμεις ανακατεύουν πάλι την τράπουλα στην «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης», τα Βαλκάνια, διαλύοντας τα κράτη είτε με τα όπλα, όπως στη Γιουγκοσλαβία, είτε με οικονομικά μέσα, όπως στην Ελλάδα. Θα τους ακούσετε να ωρύονται με μένος «γουρούνια Αλβανοί», αλλά για τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, θα λένε πάντα τα καλύτερα! Κατά τ’ άλλα, «Ζήτω η Ελλάς»!

Οι δε «αγωνιστές της αριστεράς και των δικαιωμάτων» έχουν αναπτύξει μια... υπερφυσική ικανότητα να ανακαλύπτουν τον φασισμό στην κάθε παραμικρή πτυχή της καθημερινότητας, σε κάθε αποστροφή του καθημερινού λόγου και να μάχονται με πάθος για να τον εξοβελίσουν, αλλά είναι εντελώς ανίκανοι να τον δουν όταν ορθώνεται ολοφάνερα μπροστά στα μάτια τους και στρέφεται εναντίον των Ελλήνων. Τότε, όχι μόνο δεν στρέφονται ενάντιά του, αλλά και υιοθετούν άκριτα τη λογική και τα επιχειρήματά του. Έτσι και τώρα, στην περίπτωση του Κατσίφα, δεν διστάζουν να αναπαράγουν την εκδοχή της αλβανικής αστυνομίας, που ενοχοποιεί για τον φόνο το ίδιο το θύμα!

Το πιο ενδιαφέρον στην περίπτωσή τους -και εδώ θα σταθούμε- είναι ότι αυτή η πλευρά εμφανίζεται ως υπέρμαχη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων. Φυσικά, αυτό είναι προς τιμήν τους, ο αγώνας των Παλαιστινίων είναι δίκαιος και αξίζει κάθε δυνατή υποστήριξη, αλλά αυτό που εντυπωσιάζει είναι τα δυο μέτρα και δυο σταθμά στις απόψεις που εκφράζουν. Ο Παλαιστίνιος που υψώνει περήφανα τη σημαία του μπροστά στα ισραηλινά πυρά, είναι ήρωας και δοξάζεται. Ο Έλληνας που ύψωσε τη σημαία στους Βουλιαράτες και δέχτηκε τη σφαίρα κατάστηθα, είναι φασίστας και «πήγαινε γυρεύοντας». Ο ισραηλινός στρατός που σκοτώνει τους Παλαιστίνιους διαδηλωτές είναι φασιστικός και απάνθρωπος. Στην περίπτωση όμως του Βορειοηπειρώτη, ο «φασίστας» είναι το θύμα, άρα, προφανώς, το κράτος που τον δολοφόνησε είναι «δημοκρατικό» και «προοδευτικό», άσε που γλίτωσε τον κόσμο από ένα ακόμα «εθνίκι». Και ο κατάλογος των αντιφάσεων δεν έχει τέλος...

Οι Έλληνες φίλοι του Παλαιστινιακού αγώνα γνωρίζουν πολύ καλά την ιστορία πίσω από τις χρονολογίες 1948 και 1967. Δύο χρονιές που σημάδεψαν την τύχη της Παλαιστίνης. Το 1948: η χρονιά της μεγάλης καταστροφής, της «Νάκμπα», του μεγάλου διωγμού και της σφαγής που σηματοδότησε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Το 1967, μετά τον πόλεμο των 6 ημερών, διαμορφώθηκαν τα λεγόμενα «σύνορα του 1967», ανάμεσα στο κράτος του Ισραήλ και το υπό διαμόρφωση Παλαιστινιακό κράτος. Η απόφαση για ίδρυση δύο κρατών στην περιοχή είχε παρθεί από τον ΟΗΕ ήδη από το 1947 και όριζε ως Παλαιστινιακό κράτος τρεις εδαφικές περιοχές, μεταξύ των οποίων η Λωρίδα της Γάζας και η Δυτική Όχθη, με πρόβλεψη για ανεξαρτητοποίησή τους τον Αύγουστο του 1948. Αλλά ακόμα και αυτό, το «κουτσουρεμένο» κράτος της Παλαιστίνης, δεν ανεξαρτητοποιήθηκε ποτέ, αντίθετα κουτσουρεύτηκε ακόμα περισσότερο, μέχρις εξαφανίσεως. Με τη Νάκμπα του 1948, με τον πόλεμο των 6 ημερών του 1967, με τις συνεχείς επεκτάσεις των Ισραηλινών εποικισμών, με τις κατεδαφίσεις σπιτιών, αλλά και ολόκληρων χωριών, με τη συνεχή, βάναυση καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, έχουμε φτάσει στο σήμερα, όπου από τα λεγόμενα «σύνορα του 1967» δεν έχουν μείνει παρά σκόρπιες κουκίδες στον χάρτη...

Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, όπως και η ζοφερή κατάσταση την οποία βιώνουν καθημερινά οι Παλαιστίνιοι, υπό το φασιστικό καθεστώς του Ισραήλ, και γι’ αυτό δίκαια οι φίλοι του Παλαιστινιακού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα υψώνουν με περηφάνια τη σημαία της Παλαιστίνης.

Ωστόσο, η σημαία της Αυτόνομης Βόρειας Ηπείρου, με την εμβληματική χρονολογία 1914, για πολλούς δεν είναι παρά μια σημαία «που την υπερασπίζονται οι χρυσαυγίτες»!

Στις αρχές του 1914 και, αφού οι μεγάλες δυνάμεις είχαν επιδικάσει τη Βόρεια Ήπειρο στο υπό διαμόρφωση Αλβανικό κράτος, η ελληνική κυβέρνηση -μάλλον μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση»- αποδέχθηκε να αποχωρήσει ο ελληνικός στρατός από την περιοχή, με αντάλλαγμα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε την ισχυρή αντίδραση των Βορειοηπειρωτών, οι οποίοι οργανώθηκαν και εξεγέρθηκαν για την απελευθέρωσή τους. Μετά από έντονες συγκρούσεις, στις 17 Φεβρουαρίου 1914, ανακηρύχθηκε η αυτονομία της Βόρειας Ηπείρου και υψώθηκε για πρώτη φορά η σημαία με τον δικέφαλο αετό και τον γαλανόλευκο σταυρό στο Αργυρόκαστρο. Οι μάχες συνεχίστηκαν, μέχρι που τον Μάιο του 1914 υπογράφηκε το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, που αναγνώριζε την Αυτόνομη Βόρεια Ήπειρο, υπό τη διοίκηση του Αλβανικού κράτους, και έγινε αποδεκτό και από τις μεγάλες δυνάμεις τον Ιούλιο του ίδιου έτους.

Βέβαια, τα βάσανα της Βόρειας Ηπείρου δεν τελείωσαν εδώ. Παρότι οι μεγάλες δυνάμεις προέτρεψαν την Ελλάδα να ανακαταλάβει τη Β. Ήπειρο -το οποίο και έγινε στις 17 Οκτωβρίου του 1914- παρότι «έταξαν» τη Βόρεια Ήπειρο στην Ελλάδα αν η τελευταία συμμετείχε στο πλευρό τους στον Α’ΠΠ, παρότι η Ελλάδα συμμετείχε στο πλευρό των «συμμάχων» και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και παρότι απελευθέρωσε για άλλη μια φορά τη Βόρεια Ήπειρο το 1940-41, κατά το Αλβανικό Έπος, η Β. Ήπειρος δεν προσαρτήθηκε ποτέ στην επικράτεια του ελληνικού κράτους, παρά για ένα πολύ σύντομο διάστημα που έληξε άδοξα. Όσο για την «αυτονομία» της και τα δικαιώματα της ελληνικής κοινότητας, καταπατήθηκαν κατάφωρα από το αλβανικό κράτος.

Στην Αλβανία δεν χτίστηκε τείχος γαι να χωρίσει τους Έλληνες από τους Αλβανούς, όπως έγινε στην Παλαιστίνη. Δεν υπάρχουν σε κάθε γωνιά πάνοπλοι στρατιώτες, έτοιμοι να πυροβολήσουν ακόμα και μικρά παιδιά με την παραμικρή αφορμή. Δεν υπάρχουν ακόμη και τα πάμπολλα «σημεία ελέγχου» που εμποδίζουν τους Παλαιστίνιους να μετακινηθούν στην ίδια τους τη χώρα. Ούτε βέβαια υπάρχει περιοχή αντίστοιχη της μαρτυρικής Γάζας, η οποία υφίσταται μια συστηματική γενοκτονία.

Η Αλβανία, η Ήπειρος, όπως και όλη η Ελλάδα υπέφερε τους αιώνες της σκληρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Ηπειρώτες, από την εποχή του Σκεντέρμπεη μέχρι και το 1821, έκαναν πάνω από 30 ένοπλες εξεγέρσεις, ενώ όταν ξεκίνησε η Επανάσταση, την υποστήριξαν με κάθε τρόπο και πολέμησαν για τη λευτεριά της Ελλάδας. Όμως, η απελευθέρωση της Ελλάδας δεν έφερε και την απελευθέρωση της Ηπείρου, η οποία συνέχισε να πολεμά: Βαλκανικοί Πόλεμοι, Α’ Παγκόσμιος, Β’ Παγκόσμιος... τρεις ελπιδοφόρες απελευθερώσεις από τον ελληνικό στρατό... απανωτές απογοητεύσεις και προδομένες ελπίδες, για να βρεθεί και πάλι, ως μέρος του αλβανικού κράτους απομονωμένη, όχι με πέτρινο τοίχο, αλλά με αγκαθωτό συρματόπλεγμα στα χρόνια του καθεστώτος του Χότζα.

Διώξεις, φυλακές, εξορίες, στέρηση των πολιτικών και θρησκευτικών ελευθεριών, πλήρης αγνόηση του γεγονότος ότι εκεί υπάρχει μια αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα, αγνόηση τόσο από το αλβανικό κράτος, όσο και από τις ελληνικές κυβερνήσεις.
Στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής συνηθίζουν να πυροβολούν και να εκτελούν επί τόπου τον Παλαιστίνιο «παραβάτη», χωρίς να μπουν στον κόπο να τον συλλάβουν, να σχηματίσουν κατηγορητήριο, να περάσει από μια δίκαιη δίκη, όπως ορίζει το δικαιακό σύστημα κάθε ευνομούμενης πολιτείας. Μια πρακτική, η οποία από τον καιρό του Στάλιν, που τη χρησιμοποιούσε κατά κόρον για την εξόντωση των «εχθρών του λαού», πολιτογραφήθηκε με τον όρο «εξωδικαστική εκτέλεση». Μήπως αυτή η πρακτική μας θυμίζει κάτι από τα πρόσφατα γεγονότα στους Βουλιαράτες της Βόρειας Ηπείρου;

Συνηθίζουν επίσης οι ισραηλινές αρχές να παρακρατούν για πολύ καιρό τη σορό του θύματός τους και να μην την παραδίδουν στους συγγενείς για ταφή. Μήπως και αυτό μας θυμίζει κάτι;

Όχι, η Αλβανία δεν δημιουργήθηκε εκ του μη όντος με εισαγόμενους εποίκους από τις τέσσερις γωνιές της γης, όπως το Ισραήλ, αλλά, είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε ταιριάζει στα ιδεολογήματά μας είτε όχι, στη Δυτική Όχθη των Βαλκανίων υπάρχει μια αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα, η οποία στερείται το πιο θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα: το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση.          

Στο «χωνευτήρι των φυλών» που υπήρξε για αιώνες η Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι λαοί επιβίωσαν ως διακριτές οντότητες, διαμορφώθηκαν ή εξαφανίστηκαν, με βάση το αν αντιστάθηκαν ή αν συμπορεύτηκαν με τον κατακτητή. Στην εποχή της Επανάστασης, η διάκριση ήταν μία: είτε πολεμούσες για την ελευθερία, ασχέτως εθνικής καταγωγής, είτε «τούρκευες», υποτασσόσουν στον αγά και στρεφόσουν ενάντια στους ίδιους τους συμπατριώτες σου. Οι εθνικές συνειδήσεις διαμορφώθηκαν μέσα από τον αγώνα για την ελευθερία του κάθε έθνους και οι μορφές που ξεχώρισαν ως ηρωικές στην ιστορία του κάθε λαού και συνέβαλαν στην αίσθηση συνοχής της ιστορικής του πορείας,  ήταν αυτές που πρωτοστάτησαν σ’ αυτόν τον αγώνα και όχι αυτές που είχαν την «γνησιότερη» εθνική καταγωγή, ή αιματολογική συγγένεια. Ταυτόχρονα, αυτές οι μορφές λειτουργούν για τον κάθε λαό και ως πρότυπα συμπεριφοράς και στάσης ζωής.

Ασχέτως του τρόπου και των συνθηκών που οδήγησαν στη δημιουργία του αλβανικού κράτους, οι Αλβανοί επέλεξαν ως εθνικό τους ήρωα τον Σκεντέρμπεη και όχι κάποιον άλλο, υπάκουο διοικητή του σουλτάνου, όσο καλός διοικητής και αν υπήρξε. Οι Έλληνες διαμόρφωσαν την εθνική τους συνείδηση, επιλέγοντας ως πρότυπα τον Καραϊσκάκη, τον Μπότσαρη, τον Κολοκοτρώνη και τις άλλες εμβληματικές μορφές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και όχι τον οποιοδήποτε «γνήσια» ελληνικής καταγωγής εκτουρκισμένο γενίτσαρο, όσο γενναία και αν πολέμησε ο τελευταίος στο πλευρό πχ του Ομέρ Βρυώνη. Όσο για την Παλαιστίνη, είναι μάλλον απίθανο να γράψει με χρυσά γράμματα στην ιστορία της το όνομα του Μαχμούτ Αμπάς, παρότι κανείς δεν αμφισβητεί την καταγωγή του.

Ας το θυμόμαστε αυτό, τώρα που η νέα αυτοκρατορία απειλεί να εδραιωθεί, σε παγκόσμιο αυτή τη φορά επίπεδο, καταπίνοντας στο διάβα της, χώρες, λαούς και συνειδήσεις.


* Μέλος του ΕΠΑΜ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συμπλοκή Ελλήνων και Αλβανών στο Γέρακα με μαχαίρια και πιστόλια - 6 τραυματίες

Έξι άτομα τραυματίστηκαν τη νύχτα σε συμπλοκή μεταξύ Ελλήνων και Αλβανών στον Γέρακα, σε ένα «ραντεβού» που φαίνεται να κλείστηκε μετά τον θάνατο του 35χρονου ομογενούς Κωνσταντίνου Κατσίφα στην Αλβανία. 
Σύμφωνα με πληροφορίες, η άγρια συμπλοκή έγινε στις 2 παρά 20 τη νύχτα, στη συμβολή των οδών Δομοκού και Γέρακα, στον Γέρακα, μεταξύ δύο ομάδων, Ελλήνων από τη μια πλευρά και Αλβανών από την άλλη. 
Από τη συμπλοκή τραυματίστηκαν έξι άτομα, τρεις εκ των οποίων μεταφέρθηκαν στο Σισμανόγλειο και τρεις στον Ερυθρό Σταυρό. 
Πιο σοβαρά νοσηλεύεται ένας Έλληνας με μια σφαίρα στον λαιμό. Κατά πληροφορίες, κάποιοι από τους τραυματίες φέρουν τραύματα από μαχαίρι. 
Στον χώρο της συμπλοκής βρέθηκε ένα όπλο και η αστυνομία εξετάζει το ενδεχόμενο η συμπλοκή, το «ραντεβού», να κλείστηκε μετά τον θάνατο του 35χρονου Κωνσταντίνου Κατσίφα στο χωριό Βουλιαράτες στην Αλβανία. 
Ωστόσο, μια κοπέλα, κάποιου από τους εμπλεκόμενους, κατέθεσε στην ΕΛ.ΑΣ. πως ο διαπληκτισμός έγινε για οικονομικές διαφορές, ενώ δεν αποκλείονται και οι διαφορές για ναρκωτικά. 
Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, το περιστατικό προκαλεί έντονη ανησυχία για την κατάσταση που διαμορφώνεται μετά τον θάνατο του 35χρονου Κωνσταντίνου Κατσίφα.
Να σημειωθεί ότι μετά τη δολοφονία του 35χρονου υπήρξαν στο Διαδίκτυο διάφορα αντίστοιχα καλέσματα, ενώ χθες το βράδυ πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την πρεσβεία της Αλβανίας στην Αθήνα, με τους συγκεντρωμένους να ανταποκρίνονται σε διαδικτυακό κάλεσμα βορειοηπειρωτικών σωματείων της Αθήνας αλλά και της... Χρυσής Αυγής.
πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νεκρός από πυρά αστυνομικών ο Έλληνας που ύψωσε την ελληνική σημαία στην Αλβανία


Στον θάνατο ενός 35χρονου Έλληνα ομογενή στην Αλβανία κατέληξε η ένταση με τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. 

Ο ομογενής ύψωσε την ελληνική σημαία στο στρατιωτικό νεκροταφείο των Ελλήνων πεσόντων στο πλαίσιο της επετείου της 28ης Οκτωβρίου στους Βουλιαράτες. 

Στη συνέχεια, όμως η αλβανική αστυνομία την κατέβασε με αποτέλεσμα ο ομογενής ν’ αρχίσει να πυροβολεί με καλάσνικοφ. 

Δεν έχει αποσαφηνιστεί, εάν έβαλε εναντίον των αστυνομικών ή πυροβόλησε στον αέρα αν και τα αλβανικά μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονται, πως έστρεψε το όπλο του εναντίον των αστυνομικών. 

Σύμφωνα με το himara.gr, o 35χρονος προσπάθησε να διαφύγει και βρήκε καταφύγιο στο υδραγωγείο της πόλης, όπου περικυκλώθηκε από αστυνομικούς.

Οι πληροφορίες των αλβανικών ΜΜΕ αναφέρουν ότι τα μέλη των ειδικών δυνάμεων του ζήτησαν να πετάξει το όπλο του και να παραδοθεί, όμως εκείνος αντ΄ αυτού άρχισε να πυροβολεί στον αέρα, με αποτέλεσμα οι αστυνομικοί να τον σκοτώσουν, με σφαίρες που τον βρήκαν στο κεφάλι και στο στήθος. 

Νεκρός είναι σύμφωνα με όσα μεταδίδουν τα αλβανικά ΜΜΕ ο 35χρονος Κωνσταντίνος Κατσίφας, τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης της γειτονικής χώρας χαρακτηρίζουν εξτρεμιστή.

Όπως αναφέρει το himara.gr, κάθε χρόνο την 28η Οκτωβρίου, τα μέλη της Ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία στολίζουν τους δρόμους με την ελληνική σημαία. 

Το γεγονός αυτό τα αλβανικά μέσα το προβάλουν ως πρόκληση κατά της Αλβανίας με αποτέλεσμα να ξεσηκώνουν την κοινή γνώμη αλλά και την αστυνομία.

Πηγή: bankingnews.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δυσοίωνες προβλέψεις για βιβλικές πλημμύρες σε Ελλάδα και Νότια Ευρώπη


Η Ευρώπη -και η Ελλάδα- θα αντιμετωπίσει σημαντικά αυξημένο κίνδυνο πλημμυρών κυρίως από ξεχειλισμένα ποτάμια τα επόμενα χρόνια, ακόμη κι αν επικρατήσει το αισιόδοξο σενάριο της ανόδου της θερμοκρασίας μόνο κατά 1,5 βαθμούς Κελσίου σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, σύμφωνα με μελέτη επιστημόνων του Κοινού Κέντρου Ερευνών (JRC) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Αν εξαιτίας της επιδεινούμενης κλιματικής αλλαγής επικρατήσουν τα πιο απαισιόδοξα σενάρια και η θερμοκρασία ανέβει τελικά κατά δύο έως τρεις βαθμούς Κελσίου, τότε ο κίνδυνος πλημμυρών θα είναι ακόμη μεγαλύτερος, αν και μπορεί να υπάρξουν μεγάλες διαφορές από περιοχή σε περιοχή.

Η μελέτη εκτιμά ότι το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης θα βρεθεί αντιμέτωπο με περισσότερες πλημμύρες ακόμη και με το αισιόδοξο σενάριο, ενώ σε μερικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μπορεί να υπάρξει μικρότερος κίνδυνος πλημμυρών, όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία.


Για χώρες της Νότιας Ευρώπης όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία, εκτιμάται ότι μια αύξηση κατά ενάμιση βαθμό Κελσίου της θερμοκρασίας θα αυξήσει τον κίνδυνο των πλημμυρών. Όμως για ακόμη μεγαλύτερες αυξήσεις της θερμοκρασίας, οι ερευνητές τονίζουν ότι τα μοντέλα πρόβλεψής τους εμφανίζουν μεγαλύτερη αβεβαιότητα, καθώς θα υπάρξει παράλληλα και μια σημαντική μείωση των ετήσιων βροχοπτώσεων.


Με άλλα λόγια, ενώ είναι βέβαιη η αύξηση των πλημμυρών στην Ελλάδα, αν η άνοδος της θερμοκρασίας συγκρατηθεί στον ενάμιση βαθμό, δεν αποκλείεται να υπάρξει ακόμη και μείωση των πλημμυρών, αν η θερμοκρασία ανέβει αρκετά περισσότερο, λόγω της πιο εκτεταμένης ξηρασίας. Βέβαια, ακόμη κι αν συμβεί αυτό, μια μεγαλύτερη άνοδος της θερμοκρασίας θα έχει άλλες σοβαρές συνέπειες για τη χώρα.

(Οι χώρες που θα επηρεαστούν από τα μετεωρολογικά φαινόμενα)

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Λορέντσο Αλφιέρι του JRC, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Climate" (Οpen Access Climate Science Journal), στο πλαίσιο του Προγράμματος HELIX FP7, εκτιμούν ότι οι ζημιές από τις πλημμύρες στην Ευρώπη θα υπερδιπλασιασθούν (αύξηση 113%) σε σχέση με τα τωρινά επίπεδα, αν η θερμοκρασία ανέβει κατά 1,5 βαθμούς, ενώ η αύξηση μπορεί να φθάσει το 145%, αν η άνοδος της θερμοκρασίας είναι τρεις βαθμοί Κελσίου.

Όσον αφορά τον πληθυσμό που θα πληγεί από τις πλημμύρες στο μέλλον, η εκτιμώμενη αύξηση κυμαίνεται από 86%( (αισιόδοξο σενάριο) έως 123% (απαισιόδοξο σενάριο).

Με τη συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή, οι χώρες έχουν δεσμευθεί να συγκρατήσουν την άνοδο της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας αρκετά κάτω από τους δύο βαθμούς Κελσίου, με στόχο να περιορίσουν την αύξηση στον ενάμιση βαθμό (μέχρι σήμερα η άνοδος σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα έχει φθάσει περίπου τον ένα βαθμό).

Όμως, ακόμη κι αν επιτευχθεί αυτός ο στόχος για τη μέση παγκόσμια θερμοκρασία, η μέση θερμοκρασία κατά ηπείρους, περιφέρειες και χώρες μπορεί να ποικίλει πολύ. Για παράδειγμα, η Νότια Ευρώπη στο μέλλον μπορεί να εμφανίσει αύξηση της θερμοκρασίας αρκετά πάνω από το μέσο παγκόσμιο όρο, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Σε κάθε περίπτωση, οι ερευνητές καλούν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να προετοιμασθούν έγκαιρα για τους επερχόμενους πλημμυρικούς κινδύνους.

Την Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου, στην Περαία, οι εκδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μ. Ασίας και της Αν. Θράκης

Η Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, που καθιερώθηκε με ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων το 1998 και τιμάται κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου, αποτελεί μια υπενθύμιση ενός από τα πιο θλιβερά γεγονότα της νεώτερης ιστορίας του Ελληνισμού.

Οι εκτιμήσεις των ερευνητών για τις ανθρώπινες απώλειες της Μικρασιατικής καταστροφής αγγίζουν μέχρι και τις 1.200.000 ψυχές, με τον αριθμό αυτό να εξακολουθεί να στοιχειώνει συνειδήσεις και να προκαλεί πόνο βαθύ στις καρδιές όλων των Ελλήνων.

Αυτές τις ψυχές που χάθηκαν τόσο τραγικά, αλλά και όλες εκείνες που υπέστησαν δεινά απερίγραπτα, των οποίων τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατήθηκαν, που βίωσαν τη βαρβαρότητα και που βιαίως διώχθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες, μετατρεπόμενοι σε ένα λαό προσφύγων και διασποράς, τιμούμε και φέτος στο Δήμο Θερμαϊκού, την Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου, στην Περαία.

Επ’ αφορμή της Ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας ο Δήμαρχος Θερμαϊκού, κ. Γιάννης Μαυρομάτης, δήλωσε : «Το αίσθημα ευθύνης που φέρουμε είναι βαρύ. Και είναι αυτό που μας υποχρεώνει να παραδώσουμε τις ιστορικές μνήμες στις επόμενες γενιές ζωντανές και αναλλοίωτες και μας ωθεί στον εορτασμό της ιστορικής αυτής Ημέρας μνήμης. Γιατί είναι χρέος μας να σφραγίσουμε την παραμικρή χαραμάδα, αποτρέποντας στη λήθη να εισέλθει, να φωλιάσει και να δημιουργήσει συνθήκες γόνιμες για την επανάληψη αντίστοιχων θηριωδιών. Παράλληλα όμως, με την εκδήλωση τούτη, ο Δήμος μας – ένας δήμος κατεξοχήν προσφυγικός – τιμάει όλους τους Έλληνες της Μ. Ασίας, που με τα ήθη, τα έθιμα, τις αξίες και τον πολιτισμό τους, έδωσαν στον τόπο τούτο τη σημερινή του μορφή».

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων έχει ως εξής :

Ώρα 10.00 π.μ.
·           Επιμνημόσυνη δέηση στον Ιερό Ναό των Αποστόλων Πέτρου και  Παύλου στην Περαία
·           Χαιρετισμός Δημάρχου, κ. Γιάννη Μαυρομάτη

Ώρα 10.45 π.μ.
·           Τρισάγιο και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο Ιστορικής μνήμης του Δήμου Θερμαϊκού από το Δήμαρχο Θερμαϊκού, Φορείς και Συλλόγους του Δήμου
·           Ομιλία του κ. Κυριάκου Χατζηκυριακίδη, Επίκουρου Καθηγητή Α.Π.Θ.
·           Τήρηση ενός λεπτού σιγής
·           Εθνικός ύμνος

Ποιος είναι ο Ελευθερωτής;

Γράφει ο mitsos175

Σέβομαι τη Μαριάμ από τη Γαλιλαία. Είδε τον υιό της, τον Ιησού, να πεθαίνει βασανιστικά πάνω στο σταυρό, δεν έβλαψε ποτέ κανένα, αντίθετα ήταν άνθρωπος που βοηθούσε, όσο μπορούσε, τους γύρω του.

Είμαι όμως αντίθετος στο σκοταδισμό που προωθούν οι δήθεν “εκπρόσωποι του Θεού”, για τον οποίο βέβαια ούτε ο Ιησούς, ούτε η Μαριάμ έχουν καμιά σχέση. Η δεισιδαιμονία είναι το “βούτυρο στο ψωμί” του παπαδαριού. Για χιλιάδες χρόνια, οι ιερείς όλων των θρησκειών εκμεταλλεύονται την αφέλεια των πιστών. Παίζουν με την ελπίδα και το φόβο.

Ακούω κατά καιρούς διάφορα “θαύματα”. Το τελευταίο φαίνεται να το είπε ο Πάνος ΚαμμένοςΤους δυο Έλληνες στρατιωτικούς, τους ελευθέρωσε η Παναγία! Αυτό κατάλαβε ο υπουργός Άμυνας. Πάλι καλά που δεν είπε, πως τους ελευθέρωσε ο ίδιος με καταδρομική. Ή βγήκαν εξ αιτίας των ενεργειών της Ελληνικής κυβέρνησης, όπως αφήνουν να εννοηθεί τα ΜΜΕ που πρόσκεινται στο ΣΥΡΙΖΑ.

Θετική η εξέλιξη, αλλά δεν άκουσα το “γιατί τώρα”. Να παραδεχτώ πως το ΚΚΕ κάτι πήγε να πει, αλλά το άφησε στη μέση. Ανέφερε πάντως σωστά την όξυνση στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ακριβώς επειδή υπήρχε αυξημένη ένταση, οι δυο άσχετοι, που έχασαν το δρόμο, κρατήθηκαν φυλακισμένοιτόσους μήνες. Αν είχαμε καλύτερες σχέσεις με την Τουρκία, θα τους άφηναν πολύ νωρίτερα.

Οι λόγοι που βγήκαν από τη φυλακή:

Ο κυριότερος ήταν πως δεν μπορούσαν να σταθούν κατηγορίες περί κατασκοπίας. Πιο πιθανό ήταν να απαλλάσσονταν “λόγω βλακείας”. Υπενθυμίζω πως έψαχναν για μετανάστες κι έχασαν το δρόμο! Καταρρέει λοιπόν ακόμα ένα εθνικιστικό παραμύθι, περί “ενέδρας για ανταλλαγή”!

Ο δεύτερος πολύ σημαντικός λόγος ήταν ακριβώς ότι δεν μπορούσε να γίνει καμία ανταλλαγή. Οι τύποι θα ήταν άπλα δυο φυλακισμένοι, στην ουσία άχρηστοι για το Τουρκικό κράτος. Οποιοδήποτε αλισβερίσι, θα έπληττε ανεπανόρθωτα το κύρος και των δυο χωρών.

Εδώ να τονίσουμε την συγκυρία: Η κόντρα των ΗΠΑ με την Τουρκία. Οι ΗΠΑ κατηγόρησαν τον Ερντογάν ότι συλλαμβάνει ανθρώπους για να τους ανταλλάξει! Είναι σοβαρό να ακούγεται από το στόμα αξιωματούχων μιας υπερδύναμης, έστω κι πρόκειται για υπερβολή. Φυσικά, αν ο Σουλτάνος έκανε κάτι τέτοιο, θα ήταν σοβαρότατο λάθος, σχεδόν μοιραίο. Την εξωτερική πολιτική την καθορίζουν τα συμφέροντα, τα οποία είναι πρώτα απ' όλα οικονομικά. Είναι αδύνατο να μη του το είπαν οι έμπειροι Τούρκοι διπλωμάτες.

Ο πραγματικός λόγος της κόντρας ΗΠΑ – Τουρκίας υπερβαίνει οποιοδήποτε πρόσωπο. Έχει σχέση με τη γενικότερη στρατηγική στη Μέση Ανατολή: Τον πόλεμο στη Συρία, το Κουρδικό, τους δρόμους του πετρελαίου, το παγκόσμιο εμπόριο κλπ. Όμως πρέπει να βρεθεί μια αφορμή.
Για την Τουρκία αφορμή ήταν ο Γκιουλέν, για την Αμερική ο πάστορας. Μόλις η Τουρκία υποταχθεί στο “αφεντικό” - κι αυτό θα γίνει - θα ξεχαστούν όλα.
Θυμηθείτε πως πριν λίγα χρόνια Τουρκία και Ρωσία ήταν στα πρόθυρα πολέμου σύμφωνα με τους έγκυρους αναλυτές, τις καφετζούδες και τους προφήτες του διαδικτύου.
Προκειμένου για το συμφέρον του, ο Ταγίπ κάνει θεαματικότερες τούμπες κι από τον Αλέξη.

Η Τουρκία είχε πολλά μέτωπα ανοικτά εξ αιτίας της ανικανότητας και αλαζονείας του Προέδρου της. Θέλησε λοιπόν να μειώσει την ένταση με την Ελλάδα. Υπήρχαν φήμες πως οι Αμερικάνοι θα μας έβαζαν να κάνουμε κάποιες “κινήσεις”, ώστε να πιέσουν περισσότερο την Τουρκία.
Για πρώτη φορά λοιπόν μετά από πολλά χρόνια δεν εφαρμόσαμε τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Έτσι ήταν μια καλή στιγμή, μια ευκαιρία, να κάνει η γειτονική χώρα ένα βήμα καλής θέλησης. 

Αν η ένταση μεταξύ μας μειωθεί ή αυξηθεί, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Δυστυχώς ο ανταγωνισμός της Ελληνικής και Τουρκικής μεγαλοαστικής τάξης είναι υπαρκτός και διαρκής.

πηγή

Addthis

Google+ Followers

 

ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΣΙΝΕΜΑ - ΘΕΑΤΡΟ




ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates