Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θρησκευτικές ελευθερίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θρησκευτικές ελευθερίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Θυρανοίξια στο παρεκκλήσι Αγ. Αποστόλων στην παραλία Αγγελοχωρίου και γλέντι


Συνεχίζεται το πανηγύρι της Αγίας Τριάδας παρά τον άστατο καιρό


Είναι αλήθεια πως οι συνεχείς και αιφνίδιες βροχοπτώσεις, αν και είναι ευεργετικές για τις αγροτικές καλλιέργειες, έχουν επηρεάσει αρνητικά τον κύκλο εργασιών στους επαγγελματίες κυρίως εστίασης.

Αξίζει δε να επισημανθεί και οι αλαλούμ προβλέψεις των μετεωρολόγων που ενώ προβλέπουν σταθερή ηλιοφάνεια, καλοκαιρία και υψηλές θερμοκρασίες σχεδόν καθημερινά σκοτεινιάζει και δεχόμαστε μια ξαφνική μπόρα. Ή σε άλλες αντίθετες περιπτώσεις ενώ προειδοποιούν για ακραία φαινόμενα αυτά περιορίζονται σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας ενώ έχουν ανησυχήσει τους πάντες κατά την ανακοίνωσή τους.

Στις καθημερινές συζητήσεις πολλοί είναι αυτοί που αναφέρονται συχνότερα στα "μερομήνια" παρά στις επίσημες προβλέψεις καιρού.

Αποτέλεσμα των χθεσινών και ίσως σημερινών καταιγίδων είναι να κινδυνεύσει η ομαλή διεξαγωγή του πανηγυριού της Αγίας Τριάδας, με ότι συνεπάγεται αυτό για τους καταστηματάρχες αλλά και τους μικροπωλητές που έχουν στήσει από μέρες του πάγκους τους.

Ας ελπίσουμε ότι θα επιτρέψει ο καιρός να έχουν τα κέρδη που προσδοκούν και οι επισκέπτες να επισκεφθούν το όμορφο προάστιο, που γιορτάζει την τοπική γιορτή του.

Σήμερα στις 19:00 θα τελεστεί ο Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ.κ. Ιουστίνου και εν συνεχεία η Λιτάνευσις της Ιεράς Εικόνας.

Εορταστικές εκδηλώσεις μνήμης στο Λειβάδι - Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου και ο απελευθερωτικός αγώνας 1821 - 1829


Εορταστικές εκδηλώσεις για τα 200 από την ανοικοδόμηση του Ι. Ν.του Αγίου Αθανασίου (1818) και τη συμμετοχή των κατοίκων, των αγωνιστών και των ηρώων του Λειβαδίου στον Απελευθερωτικό Αγώνα του Έθνους (1821-1829) διοργανώνει ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λειβαδιωτών Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την Ι. Μητρόπολη Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου, την ενορία του Αγίου Αθανασίου Λειβαδίου, την Τοπική Κοινότητα και το Δήμο Θέρμης .
Οι εορταστικές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 6 Μαΐου 2018 περιλαμβάνουν Πανηγυρική Θεία Λειτουργία πρωτοστατούντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κ.κ. Θεόκλητο στις 08:00, Επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των Λειβαδιωτών αγωνιστών και ηρώων του Απελευθερωτικού Αγώνα του Έθνους 1821-1829 στις 09:30, καθώς και ομιλία με τίτλο Η συμμετοχή των Λειβαδιωτών στον Απελευθερωτικό Αγώνα του Έθνους 1821-1829 και η καταστροφή του Λειβαδίου και του ι. ναού του Αγίου Αθανασίου
  
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Όπως καταγράφεται στις υπάρχουσες ιστορικές πηγές και φαίνεται στις εντοιχισμένες επιγραφές στην τοιχοδομία του ι. ναού του Αγίου Αθανασίου, η ανοικοδόμηση ή η αποπεράτωση του μνημείου έγινε το 1818. Τον Ιούνιο του 1821 ο τουρκικός στρατός κατέστρεψε ολοσχερώς το Λειβάδι, πυρπόλησε τον ναό του Αγίου Αθανασίου και έσυρε στην αιχμαλωσία περισσότερα από 200 γυναικόπαιδα, επειδή οι κάτοικοι συμμετείχαν στην Επανάσταση της Χαλκιδικής. Ο ναός επισκευάστηκε το 1843 και έκτοτε διατηρείται μέχρι σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. 
Από τις καταγραφές στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, το Καποδιστριακό Αρχείο, τα Αρχεία των Αριστείων, την Εθνική Βιβλιοθήκη, τα Αρχεία των Ανακτόρων (της περιόδου του Όθωνος), τα Αρχεία Ν. Φθιώτιδας και τις μελέτες πολλών ιστορικών (Ι. Βασδραβέλλη, 1967, Απ. Βακαλόπουλου, Γ. Χιονίδη, Ν. Παπαοικονόμου, 2012, 2016 κ.ά.) αποδεικνύεται ότι περισσότεροι από 25 λειβαδιώτες οπλαρχηγοί και αγωνιστές εντάχτηκαν τον Μάιο του 1821 στο πολεμικό σώμα του Εμμανουήλ Παπά και πολέμησαν εναντίον των τουρκικών στρατευμάτων στο Εγρί Μπουτζάκ (Απολλωνία), τα Μαντεμοχώρια και στην Κασσάνδρα. Μετά την καταστροφή του Λειβαδίου και την καταστολή της Επανάστασης στη Χαλκιδική ακολούθησαν μαζί με τις οικογένειές τους τον Εμμανουήλ Παπά στις Βόρειες Σποράδες (τη Σκιάθο και τη Σκόπελο) και την Ύδρα. Μετά τον θάνατο του Εμμανουήλ Παπά εντάχτηκαν στα σώματα οπλαρχηγών της Νότιας Ελλάδας (Θ. Κολοκοτρώνη, Δημητρίου Υψηλάντη, Διαμαντή Ολύμπιου, Ν. Κριεζώτη, ναυάρχου Κόχραν, Αθ. Εμμ. Παπά, Κ. Δουμπιώτη, Μπαϊρακτάρη κ. ά.) και πολέμησαν στην Αταλάντη, στα Δερβενάκια εναντίον του Δράμαλη, στα Βρυσάκια της Εύβοιας εναντίον του Ομέρ Βρυώνη, στο Ναυαρίνο εναντίον του Ιμπραήμ, στο Νεόκαστρο, την Ορμύλια εναντίον του Ομέρ Βρυώνη, στην Κρήτη, τη Σκιάθο, τον Σχοινόλακκα, το Τρίκερι της Μαγνησίας, την Ύδρα, τη Χίο, τα Ψαρά και σε άλλους τόπους, όπου τους κάλεσε η πατρίδα.
Από τους επιζήσαντες αγωνιστές και οπλαρχηγούς 25, ίσως και περισσότεροι, κατατάχτηκαν στον τακτικό στρατό που οργάνωσε ο Καποδίστριας το 1828 και υπηρέτησαν αρχικά στην Ζ΄ χιλιαρχία υπό τους εκατόνταρχους Αγγελή Στέριου (καταγόμενο από το Λειβάδι) και Αθ. Χαλκιώτη και κατόπιν στο ΙΣΤ΄ τάγμα υπό τον χαλκιδικιώτη ταγματάρχη Βασίλειο Αποστολάρα και στο ΙΔ΄ τάγμα υπό τον ταγματάρχη Τσάμη Καρατάσο λαμβάνοντας βαθμούς και διακρίσεις. Πολλοί από αυτούς τιμήθηκαν κατόπιν με μετάλλια και αριστεία από τον Βασιλιά Όθωνα για την προσφορά τους στον Απελευθερωτικό Αγώνα του Έθνους. Τελικά εγκαταστάθηκαν μαζί με άλλους Μακεδόνες αγωνιστές τη Νέα Πέλλα της Αταλάντης, τον Μώλο και τον Σκεντέραγα της Φθιώτιδας, τη Σκόπελο και την Εύβοια.

Οι εορταστικές εκδηλώσεις της 6ης Μαΐου 2018, που διοργανώνονται  με τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την ανοικοδόμηση του ι. ναού Αγίου Αθανασίου Λειβαδίου, έχουν ως σκοπό και την προβολή και ανάδειξη της μεγάλης προσφοράς των κατοίκων του Λειβαδίου στον Απελευθερωτικό Αγώνα του Έθνους (1821-1829) καθόσον αυτή δεν έχει αναδειχθεί και αναγνωριστεί μέχρι σήμερα, όπως αρμόζει. Ένεκα τούτου, οι εορταστικές εκδηλώσεις θα διαρκέσουν σε όλη τη διάρκεια του έτους 2018 και περιλαμβάνουν και άλλες δράσεις, όπως π.χ. η έκδοση επετειακού τόμου που περιλαμβάνει την ιστορία του ι, ναού, την αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική και μέρος της ιστορίας του Λειβαδίου, ενός παλαιού και ιστορικού οικισμού, του οποίου οι αρχές εντοπίζονται στην προϊστορική εποχή, και η παρουσία και η δράση του συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Θα ακολουθήσουν και άλλες διοργανώσεις σε συνάρτηση με τη γιορτή του Άϊ Γιάννη του Κλήδονα, το πανηγύρι της 15ης Αυγούστου, τη γιορτή του κάστανου τον Οκτώβριο κ.ά.
Από το ΔΣ του Συλλόγου
Ο πρόεδρος
Δημήτρης Β. Γουδήρας

τα τραγικά παράδοξα...


Ανάσταση (Θεοτοκόπουλου)

Η ζωή μας είναι περισσότερο ή λιγότερο μια τραγωδία, αποκορύφωμα της οποίας είναι ο θάνατος. Σχετικά με τον οποίο άσοφοι και σοφοί διαχρονικά προσπάθησαν να βρουν απαντήσεις και να δώσουν, ει δυνατόν, λύσεις. Και αυτό εκφράζεται, όχι μόνο μέσα απ’ τον αγώνα για τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής και τις διάφορες ανακαλύψεις αλλά και μέσα από δρόμους, που ανοίγει η σκέψη και η τέχνη.
Έτσι ο Σωκράτης, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης για παράδειγμα, αποφάνθηκαν ότι «η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου». Με την έννοια ότι ο τρόπος με τον οποίο σκεπτόμαστε και αντιμετωπίζουμε τη ζωή εξαρτάται αποφασιστικά απ’ τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε το μυστήριο του θανάτου. Ένας άνθρωπος, για παράδειγμα, που κοιτάζει κατάματα το μυστήριο του θανάτου μπορεί να κάνει απίστευτα και θαυμαστά πράγματα στη ζωή του. Ενώ κάποιος, που κατέχεται από θανατοφοβία, είναι περιδεής, άτολμος και, κατά κανόνα αδρανής. Αρκετά όμως πριν απ’ τους προαναφερθέντες φιλοσόφους ο Όμηρος βάζει τον Οδυσσέα να κατεβαίνει στον Άδη, το βασίλειο του θανάτου, προκειμένου να πάρει απάντηση για τις ατέρμονες περιπέτειές του και το μέλλον του. Γεγονός που σημαίνει ότι ο μεγάλος ποιητής περίπου τρεις χιλιάδες χρόνια πριν απ’ τον Φρόιντ είχε ανακαλύψει τον μυστηριώδη κόσμο του λεγόμενου ασυνειδήτου. Μέσα στο οποίο ,όποιος μπορέσει να καταδυθεί, βρίσκει τις λύσεις και τις απαντήσεις όλων των προβλημάτων και βέβαια πρωταρχικά του μυστηρίου του θανάτου. Οι τραγικοί ποιητές εξάλλου με τις τραγωδίες τους προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Και με βάση πάντα το διεισδυτικό τους πνεύμα έφτασαν στα ακρότατα όρια της ανθρώπινης σκέψης. 
Διαπιστώνοντας ότι η λύση του μυστηρίου και συνεπώς η λύτρωση του ανθρώπου είναι πέρα και πάνω απ’ τις ανθρώπινες δυνατότητες. Πράγμα που φαίνεται άλλωστε απ’ το γεγονός ότι για τα οποιαδήποτε αδιέξοδα της ανθρώπινης σκέψης και πραγματικότητας επινόησαν οι αρχαίοι τον «από μηχανής θεό». Αλλά και πάμπολλοι άλλοι παλιοί και νεότεροι έψαξαν άλλους δρόμους. Πλην όμως μάταια.
Για να διαπιστώνουμε τελικά ότι η πολυπόθητη απάντηση και λύση έρχεται μόνο μέσα απ’ το Ευαγγέλιο. Όπου ο πρωταγωνιστής Χριστός δεν είναι κάποιος υποκριτής (= ηθοποιός) που εμφανίζεται με κάποια μηχανικά μέσα αλλά ο ίδιος ο αληθινός Θεός που έρχεται με μυστηριώδη τρόπο. Για να δώσει με την ίδια του τη ζωή και τη διδασκαλία τις αυθεντικές λύσεις και απαντήσεις στα οποιαδήποτε δυσεπίλυτα και αδυσώπητα προβλήματα. Και ασφαλώς στο «όντως φοβερότερο μυστήριο του θανάτου». Γεγονός που φαίνεται ιδιαίτερα στη συνομιλία του Χριστού με την αδελφή του Λαζάρου Μάρθα, όταν εκείνη εκφράζει το παράπονό της γιατί απουσίαζε, ενόσω ο αδελφός της νοσούσε, για να τον θεραπεύσει. Οπότε ο Χριστός τη βεβαιώνει πως «ο αδελφός της θα αναστηθεί». «Γνωρίζω, του απαντά εκείνη, ότι θα αναστηθεί στη μέλλουσα ζωή». Για να της αποκριθεί: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Αυτός, που πιστεύει σε μένα κι αν ακόμη υποστεί τον φυσιολογικό θάνατο, μπορεί να επανέλθει η στη ζωή. Κι ακόμη πιο πέρα αυτός που πιστεύει σε μένα δεν διατρέχει τον κίνδυνο να πεθάνει ποτέ του αλλά θα ζει αιώνια». Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια κινούμενοι κάποιοι άγιοι, όπως οι σύγχρονοί μας άγιοι Γέροντες Πορφύριος και Παΐσιος, μπόρεσαν με αξιοθαύμαστο τρόπο να καταδυθούν στα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς και να δώσουν απαντήσεις σε προβλήματα, την αιτία και λύση των οποίων δεν μπορούσαν να βρουν πάμπολλοι κοινοί θνητοί, που βασανίζονταν απ’ αυτά.
Και αυτό σημαίνει ότι η απάντηση στο μυστήριο και την ποιότητα της ζωής μας βρίσκεται σε τελική ανάλυση στην απάντηση που δίνουμε στο μυστήριο του θανάτου. Αν πιστεύουμε ότι η αυλαία της τωρινής ζωής είναι ο θάνατος, τότε είμαστε κιόλας πεθαμένοι απ’ αυτή εδώ τη ζωή. Ενώ αν πιστεύουμε στην αιώνια ζωή, τότε θα είμαστε ζωντανοί αιώνια. Και υπόδειγμα αυτής της ζωής μας δίνει πρώτος ο Χριστός με τον τρόπο που αντιμετώπισε τη δική του ζωή. Κατά την οποία τίποτε δεν είδε παθητικά. Ούτε σε καμιά περίπτωση έκλεισε το στόμα του, αλλά είπε και έπραξε τα ταιριαστά για την καθεμιά περίπτωση. Παρότι γνώριζε πως γύρω του εξυφαινόταν με περισσή δολιότητα και πανουργία η συνωμοσία του τέλους του. Κι ούτε κλονίστηκε από τη χλεύη ή τους εξευτελισμούς ή τον ατιμωτικό σταυρικό θάνατο που μεθόδευσαν, προκειμένου να τον απαξιώσουν ολοκληρωτικά. Γεγονός που δείχνει ότι η τελική απαξίωση ή καταξίωση δεν βρίσκεται στα χέρια των ανθρώπων αλλά έρχεται από κάπου αλλού, όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν να εισδύσουν και με οποιονδήποτε τρόπο να επηρεάσουν και να καθορίσουν.
Που σημαίνει ότι όλα καθορίζονται απ’ το Θεό, ανεξάρτητα από τις μεθοδεύσεις που επιστρατεύονται προκειμένου να τον θέσουν στο περιθώριο. Αντίθετα μάλιστα με τα όσα επινοούν δεν κατορθώνουν τίποτε άλλο από το να μπαίνουν οι ίδιοι στο περιθώριο. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να απογοητευόμαστε απ’ τις αδιέξοδες συνθήκες, που κάποιοι μεθοδεύουν σε βάρος δικό μας και της πατρίδας μας. Πιστεύοντας πάντοτε ότι η λύση κάθε τραγωδίας είναι η Ανάσταση. Κι όχι μόνο για την μέλλουσα αλλά και την παρούσα ζωή.
Κι όταν σε λίγες μέρες θ’ ακούσουμε στις εκκλησιές το «Χριστός Ανέστη» να μην το πούμε μόνο με τα χείλη αλλά να το ενστερνιστούμε και να το πούμε μ’ όλη μας την ψυχή και την καρδιά.

Στέλεχος των ΚΑΑΥ Αγίας Τριάδας χειροτονήθηκε διάκονος (φωτο)


Σήμερα, Σάββατο 10 Φεβρουαρίου, τελέστηκε στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επανομής, η εις Διάκονον χειροτονία του Σωτήριου Πανανού, ο οποίος ως χθες ήταν στρατιωτικός και υπηρετούσε ως αρχιλοχίας στα ΚΑΑΥ Αγ. Τριάδος.

Στην χειροτονία που έγινε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνο παραβρέθηκαν εκτός του πλήθος πιστών και οι κκ Θόδωρος Καράογλου Βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης κ. , Γιάννης Μαυρομάτης,  Δήμαρχος Θερμαϊκού και Σωτήριος Στεφανίδης διοικητής των ΚΑΑΥ Αγίας Τριάδας.

Ο νέος Διάκονος, 39 ετών, είναι Πατέρας δύο παιδιών, ήταν αρχιλοχίας στα ΚΑΑΥ Αγ. Τριάδος, είναι απόφοιτος του Εκκλησιαστικού ΙΕΚ Αλεξανδροπόλεως και φοιτητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ.
Ο νεοχειροτονηθείς  εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον Τριαδικό Θεό γιατί τον αξίωσε να λάβει τον πρώτο βαθμό της Ιερωσύνης από τα χέρια του Μητροπολίτη Καλαμαριάς, ευχαρίστησε την οικογένεια του, τους συναδέλφους του και τον πνευματικό του πατέρα για όσα έκαναν για εκείνον.
Σύσσωμο το εκκλησίασμα αναφώνησε το "Άξιος" με τον Σεβασμιώτατο να καλοσωρίζει στο Ιερό Θυσιαστήριο τον π. Σωτήριο.

Ο διοικητής του στο ΚΑΑΥ Αγίας Τριάδας κ. Σωτήριος Στεφανίδης σε μια σεμνή τελετή στη μονάδα απένημε τιμητική πλακέτα στον χειροτονηθέντα και του δώρισε θρησκευτική εικόνα που αναπαριστά την Κοίμηση. Ο τιμηθείς ευχαρίστησε τον μέχρι πρότινος διοικητή του.

Ο Πούτιν για κομμουνισμό και Χριστιανισμό

Μεταφέρω από το Russia Τoday:

"Ίσως θα πω κάτι που σε κάποιους μπορεί να μην αρέσει, αλλά εγώ έτσι το βλέπω", δήλωσε ο Πούτιν σε μια συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ "Βαλαάμ"*, ένα απόσπασμα του οποίου μεταδόθηκε στο κανάλι Russia 1. «Πρώτα απ’ όλα, η πίστη πάντα μας συνόδευε, στο να γίνουμε ισχυροί κάθε φορά που η χώρα μας, ο λαός μας, περνούσε δύσκολες στιγμές.

"Υπήρχαν εκείνα τα χρόνια του μαχητικού αθεϊσμού, όταν οι ιερείς εξαλείφθηκαν, οι εκκλησίες καταστράφηκαν, αλλά ταυτόχρονα δημιουργήθηκε μια νέα θρησκεία. Η κομμουνιστική ιδεολογία είναι πολύ παρόμοια με τον Χριστιανισμό, στην πραγματικότητα: ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, δικαιοσύνη - όλα βρίσκονται στην Αγία Γραφή, είναι όλα εκεί. Και ο κώδικας της οικοδόμησης του κομμουνισμού; Αυτό είναι μια μετουσίωση, είναι απλά ένα τόσο πρωτόγονο απόσπασμα από τη Βίβλο, τίποτα καινούργιο δεν επινοήθηκε».


Ο Πούτιν προχώρησε ακόμα πιο πολύ, συγκρίνοντας τη στάση των κομμουνιστών προς τον μπολσεβίκικο ηγέτη Λένιν με την προσκύνηση των αγίων στον Χριστιανισμό. "Κοίτα, ο Λένιν τέθηκε σε μαυσωλείο. Πόσο διαφορετικό είναι αυτό από τα λείψανα των αγίων για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και μόνο για τους Χριστιανούς; Όταν λένε ότι δεν υπάρχει τέτοια παράδοση στο χριστιανισμό, λοιπόν, να πάτε στον Άθω και να ρίξετε μια ματιά, υπάρχουν λείψανα αγίων εκεί και έχουμε ιερά λείψανα εδώ", κατέληξε ο Πούτιν.
 

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας εξέφρασε την ικανοποίησή του για τις παρατηρήσεις του Πούτιν οι οποίες «εξομαλύνουν εύλογα τις αντιπαραθέσεις γύρω από τον τάφο του Λένιν», όπως ανέφερε ο επικεφαλής του κόμματος Ιβάν Μέλινκοφ (αριστερά στην φώτο) στο πρακτορείο ειδήσεων Interfax.

"Οι κομμουνιστές και όλοι οι άλλοι πατριώτες αριστεροί γνωρίζουν ότι ο κομμουνισμός είναι τόσο κοντά στον Χριστιανισμό όσο ο χριστιανισμός απέχει τόσο πολύ από τις μορφές καπιταλισμού που υπάρχουν σήμερα στη χώρα μας και στην οικονομία μας", δήλωσε.

Ο ρωσικός λαός είναι διχασμένος για το εάν πρέπει να φύγει το μαυσωλείο με την μούμια του Λένιν και γίνει κανονική ταφή. Ο Πούτιν έχει υποστηρίξει ότι δεν πρέπει να φύγει. Ο Γιέλτσιν ήθελε να το διώξει.

Με εξαίρεση τα περί λειψάνων, παρόμοιες δηλώσεις ο Πούτιν έχει ξανακάνει:

Το 2016, μεταξύ άλλων είχε πει:

Όταν εργαζόμουν στην KGB δεν ήμουν ένας από εκείνους που έγιναν μέλη του κόμματος γιατί έπρεπε, αλλά ούτε μπορώ να πω ότι ήμουν ιδεολογικό μέλος του κόμματος, η στάση μου απέναντι σε αυτό ήταν ότι ήμουν προσεκτικός (ή επιφυλακτικός). Σε αντίθεση με πολλούς δημόσιους υπαλλήλους δεν ήμουν δημόσιος υπάλληλος με κομματική άποψη. Αλλά σε αντίθεση με πολλούς από αυτούς δεν πέταξα την κάρτα του κόμματός μου, δεν την έκαψα. ... Είναι ακόμα κάπου εδώ γύρω.

Μου άρεσαν πολύ, και ακόμα μου αρέσουν οι κομμουνιστικές και σοσιαλιστικές ιδέες. Εάν κοιτάξετε τον Κώδικα για την οικοδόμηση του κομμουνισμού, ο οποίος διανεμήθηκε ευρέως στη Σοβιετική Ένωση, μοιάζει έντονα με τη Βίβλο. Αυτό δεν είναι ένα αστείο, είναι σαν ένα απόσπασμα από τη Βίβλο. Οι ιδέες είναι καλές: η ισότητα, η αδελφοσύνη, η ευτυχία, αλλά η πρακτική ενσάρκωση αυτών των αξιοσημείωτων ιδεών απέχει πολύ από εκείνες που διατυπώνονται από σοσιαλιστές ουτοπιστές όπως οHenri de Saint Simon και ο Robert Owen. Η χώρα μας δεν μοιάζει με την Πόλη του Ήλιου. [Ο Γάλλος φιλόσοφος κόμης Ανρί Σαιν-Σιμόν (1760 – 1825) και ο Ουαλός κοινωνικός μεταρρυθμιστής Ρόμπερτ Όουεν (1771 – 1858) θεωρούνται ιδρυτές του ουτοπικού σοσιαλισμού].

Όλοι κατηγορούσαν το τσαρικό καθεστώς ότι ήταν καταπιεστικό. Αλλά με τι ξεκίνησε το καθεστώς της σοβιετικής εξουσίας; Με μαζικές καταστολές. Δεν θα μιλήσω για την κλίμακα, αλλά απλά για το πιο τρομακτικό παράδειγμα: την καταστροφή και την δολοφονία της αυτοκρατορικής οικογένειας μαζί με τα παιδιά τους. Ίσως υπήρχε κάποια ιδέα ότι ήταν απαραίτητο να εξαλειφθούν τυχόν κληρονόμοι. Αλλά γιατί να σκοτώσουν τον γιατρό Μπότκιν; Γιατί να σκοτώσουν  τους υπηρέτες, ανθρώπους γενικά προλεταριακής προέλευσης; Για ποιον σκοπό; Για να καλύψουν  το έγκλημα.

Εντάξει, πολέμησαν εναντίον ανθρώπων που αντιστάθηκαν στη σοβιετική εξουσία με όπλα στα χέρια τους, αλλά γιατί σκότωναν τους ιερείς; Μόνο το 1918 σκότωσαν 3.000 ιερείς και σε δέκα χρόνια 10.000. Στην περιοχή του Don, έριξαν εκατοντάδες κάτω από τον πάγο. Όταν αρχίζετε να το σκέφτεστε και λαμβάνετε νέες πληροφορίες, αξιολογείτε πολλά πράγματα διαφορετικά.

Ο Βλάντιμιρ Ίλιτς Λένιν, σε μια από τις επιστολές του προς τον Μολότοφ, νομίζω, έγραψε - δεν μπορώ να τον αναφέρω ακριβώς - ότι όσο πιο πολλούς αντιδραστικούς εκπροσώπους της μπουρζουαζίας και της ιεροσύνης σκοτώνουμε, τόσο το καλύτερο. Ξέρετε, αυτή η προσέγγιση δεν συμπίπτει με κάποιες από τις προηγούμενες ιδέες μας για την ουσία της εξουσίας.

Και ο ρόλος του κομμουνιστικού, μπολσεβίκικου κόμματος στην κατάρρευση του μετώπου στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι γνωστός. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Χάσαμε μια χώρα που χάθηκε, αφού αρκετοί μήνες αργότερα η Γερμανία παραδόθηκε και καταλήξαμε να χάνουμε από τους ηττημένους, ένα μοναδικό περιστατικό στην ιστορία. [προφανώς αναφέρεται στην Συνθήκη του Μπρεστ -Λιτόφσκ, όπου η μπολσεβίκικη Ρωσία έχασε το 1/4 των εδαφών της]. Και με ποιο σκοπό; Για χάρη της κατάκτησης της εξουσίας. Πώς μπορούμε να εκτιμούμε αυτήν την κατάσταση, γνωρίζοντας σήμερα, αυτή την κατάσταση, η οποία έφερε τεράστιες απλώς κολοσσιαίες απώλειες στη χώρα".


Τα Θεοφάνεια στο Δήμο Θερμαϊκού




Η εορταστική περίοδος των Χριστουγέννων κλείνει με μία από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες γιορτές της Χριστιανοσύνης, η οποία συνδέεται με πλήθος παραδόσεων και συμβολισμών, αυτή της γιορτής των Θεοφανείων, η οποία περιλαμβάνει, ως γνωστόν, τη ρίψη του Σταυρού και τον Αγιασμό των Υδάτων.
Στο Δήμο Θερμαϊκού ανήμερα των Θεοφανείων, Σάββατο 6 Ιανουαρίου, και μετά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και το Μεγάλο Αγιασμό εντός της Εκκλησίας, θα πραγματοποιηθεί η κατάδυση του Τιμίου Σταυρού και ο Αγιασμός των Υδάτων, γύρω στις 11.00 και συγκεκριμένα, στους χώρους της Σκάλας στην Περαία, στους Ν. Επιβάτες, στην Αγ. Τριάδα, στην Επανομή και στο λιμάνι του Αγγελοχωρίου και της Ν. Μηχανιώνας.
Στην εκδήλωση στη Ν. Μηχανιώνα θα χοροστατήσει ο Μητροπολίτης Ν. Κρήνης και Καλαμαριάς κ. κ. Ιουστίνος, παρουσία του Δημάρχου Θερμαϊκού κ. Γιάννη Μαυρομάτη, ενώ οι συμμετέχοντες, αψηφώντας το κρύο, θα πέσουν για να πιάσουν τον Σταυρό, η ρίψη του οποίου θα γίνει, ως είθισται, από καΐκι και να δεχθούν την ευλογία και την φώτιση.
«Καλούμε όλο τον κόσμο να παραστεί σε αυτή τη μεγάλη γιορτή του Χριστιανισμού, σε αυτή τη μέρα κάθαρσης των υδάτων, αλλά συνάμα κάθαρσης και των ψυχών, που παραδοσιακά, αποτελεί ένα συμβολικό προσκλητήριο αναγέννησης, εξόδου από το σκοτάδι και αναζήτησης του φωτός. Ο Χριστός προσέφερε ένα δώρο προς τον άνθρωπο, όταν αγίασε τα ύδατα, μετατρέποντάς τα σε μέσο εξαγνισμού, σε πηγή αφθαρσίας. Το βάπτισμα, είναι και το εισιτήριο συμμετοχής των ανθρώπων στη Βασιλεία του Θεού, μέσω του πνευματικού μπολιάσματος που συντελείται.», δήλωσε ο Δήμαρχος κ. Γιάννης Μαυρομάτης και προέτρεψε τον κόσμο, να μετατρέψει «αυτή τη γιορτή σε μια αφορμή για βαθύ συλλογισμό, εξυγίανση, ταπείνωση και αναγέννηση και σε μια υπενθύμιση του καθήκοντος του κάθε ανθρώπου να θέτει τον εαυτό του σε αρμονία με το Σύμπαν, αποζητώντας τη λύτρωση και τη σωτηρία.»

Anna Muzychuk «Την ελευθερία μου δεν την πουλάω σε κανέναν»


Στην γεωπολιτική σκακιέρα της Ασίας, να και μια πραγματική παίχτρια σκάκι. Η τωρινή παγκόσμια πρωταθλήτρια, Anna Muzychuk, αποφάσισε να μην συμμετάσχει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που θα γίνει στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.

Ο λόγος είναι απλός. Θα υποχρεωθεί από τους σκληρούς νόμους των σαλαφιστών μουσουλμάνων της χώρας να φορέσει την abaya, το ολόσωμο σκούρο πανί που καλύπτει τα πάντα στις γυναίκες.Και δεν έχει καμιά διάθεση να το φορέσει,,θέμα τιμής.

Διότι κάποιοι την έχουν ακόμη και δεν υποκύπτουν στα πολλά εκατομμύρια. Η ίδια δήλωσε: «Εγώ είμαι έτοιμη να αγωνιστώ για τις αρχές μου και να μην πάω στο τουρνουά, όπου θα κέρδιζα πολύ περισσότερα απο αυτά που κερδίζω όλο τον χρόνο σε δεκάδες τουρνουά....αλλά την ελευθερία μου δεν την πουλάω σε κανέναν»..και εννοεί και το γεγονός να συνοδεύεται στον δρόμο από κάποιον συνέχεια, σύμφωνα με τους εκεί νόμους .

Χριστουγεννιάτικη συναυλία Βυζαντινής μουσικής την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Θέρμης

Η Βυζαντινή μουσική, η μεγάλη αυτή κληρονομιά της Ελλάδας είναι ένας θησαυρός για τον παγκόσμιο πολιτισμό και όχι μόνο για τους Έλληνες.
Την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Θέρμης, οι κάτοικοι της Θέρμης θα συναντήσουν τους θησαυρούς αυτής της μουσικής, σε μια ξεχωριστή Χριστουγεννιάτικη Συναυλία Βυζαντινής Μουσικής, της Χορωδίας Βυζαντινής Μουσικής του Κέντρου Πολιτισμού Νέας Ραιδεστού και του χοράρχη Λεωνίδα Βλαχόπουλου. Στη συναυλία θα συμμετέχουν: Η χορωδία Βυζαντινής μουσικής Πολιτιστικού Νέας Ραιδεστού, η Χορωδία Βυζαντινής μουσικής του ΚΑΠΗ Θέρμης και ο χορός των Θεσσαλονικέων Υμνωδών.
Λίγα λόγια για τη Χορωδία Βυζαντινής Μουσικής «Αγ. Αθανάσιος» του Κέντρου Πολιτισμού Ν. Ραιδεστού
Η χορωδία ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 2013. Τα μέλη της είναι άνθρωποι που αγαπούν τη Βυζαντινή Μουσική, καθώς και την απόδοση βυζαντινών ύμνων.
Χοράρχης ο κ. Λεωνίδας Βλαχόπουλος, πρωτοψάλτης του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Νέας Ραιδεστού επί τριάντα συναπτά έτη και μουσικοδιδάσκαλος.
Μάλιστα, στο μικρό χρονικό διάστημα από την ίδρυσή της η χορωδία , έχει πραγματοποιήσει διάφορες εμφανίσεις, βάζοντας θεμέλια για περισσότερες και ποιοτικότερες εμφανίσεις.
Θεσσαλονικείς Υμνωδοί – Ὁ χορός
Ο χορός των Θεσσαλονικέων Υμνωδών ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 2007 από τον Ιωάννη Α. Λιάκο, συνεργάτες και μαθητές του, κοσμούν τα ιερά αναλόγια Ιερών Ναών της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων Ελλάδος, Κύπρου και εξωτερικού.
Οι περισσότεροι από αυτούς κατέχουν δίπλωμα Βυζαντινής Μουσικής. Κύριοι σκοποί του χορού είναι η έρευνα, η σπουδή και η παρουσίαση των συνθέσεων των Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών μελουργών, η ψαλμώδηση ιερών ακολουθιών σε διάφορες λατρευτικές συνάξεις και η παρουσίαση του μουσικού αυτού πλούτου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ὁ χοράρχης
Ο Ιωάννης Α. Λιάκος γεννήθηκε το 1974 στη Σιάτιστα Κοζάνης. Σπούδασε στο Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου παρακολούθησε και το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών στον τομέα Λατρείας και Τέχνης με θέμα: «Η ψαλμωδία των ”Λειτουργικών” και των τροπαρίων της θείας λειτουργίας». Εκπόνησε επίσης διδακτορική διατριβή με θέμα «Η ψαλτική παράδοση της Θεσσαλονίκης κατά τον ιδ΄ καὶ ιε΄ αιώνα» με επιβλέποντα καθηγητή τον Γρ. Θ. Στάθη, και ανακηρύχτηκε διδάκτωρ του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το 2005.
Από το έτος 2006 ως το 2009 διετέλεσε εντεταλμένος διδασκαλίας (με Π.Δ. 407/80) στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών στο Α.Π.Θ. και από το 2008 ως σήμερα στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Βελλάς Ιωαννίνων, στο Πρόγραμμα Εκκλησιαστικής Μουσικής και Ψαλτικής, όπου εξελέγη επίκουρος καθηγητής τον Ιούνιο του 2010. Το 2010 ως επισκέπτης καθηγητής δίδαξε μαθήματα Ψαλτικής Τέχνης και Υμνολογίας στη Θεολογική Σχολή «Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης» του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κογκό.
Έχει συμμετάσχει σε Διεθνή και Παγκόσμια Συνέδρια στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό και έχει γράψει αρκετά άρθρα και δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά σχετικά με την ιστορία και την αισθητική της Ψαλτικής Τέχνης κατά την Βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο.
Επίσης, δίδαξε την Ψαλτική Τέχνη στο Ωδείο Βορείου Ελλάδος, στο Κεντρικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και τώρα είναι διευθυντής της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης.
Διετέλεσε πρωτοψάλτης του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου Σιάτιστας (1990-1993), στη συνέχεια πρωτοψάλτης του ι. ν. Αγ. Αντωνίου Θεσσαλονίκης (1998-2010) και από τον Ιούνιο του 2010 είναι πρωτοψάλτης του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Θεσσαλονίκης.
Υπήρξε μέλος της «Πανεπιστημιακής Βυζαντινής Χορωδίας Θεσσαλονίκης» με διευθυντή τον καθ. Αντ. Αλυγιζάκη και ως τακτικό μέλος στο Χορό Ψαλτών «Οι Μαΐστορες της Ψαλτικής Τέχνης» με διδάσκαλο και χοράρχη τον καθηγητή Γρ. Θ. Στάθη, συμμετέχοντας σε εκδόσεις ψηφιακών δίσκων και σε συναυλίες στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό.
Το έτος 2007 ίδρυσε τον Χορό Ψαλτών «Θεσσαλονικείς Υμνωδοί». με τον οποίο το 2007 εξέδωσε ψηφιακό δίσκο με τίτλο «Σε τον ιεράρχην και λειτουργόν του Κυρίου…» ως επετειακή έκδοση της Ι. Μ. Παντοκράτορος Αγίου Όρους.
Το 2008 κυκλοφόρησε δεύτερο ψηφιακό δίσκο (CD) με τίτλο «Χαίρε μάρτυς Δημήτριε», με ύμνους της Μ. Εβδομάδος και της Ακολουθίας του Αγ. Δημητρίου.
Το 2013 κυκλοφόρησε τον τρίτο ψηφιακό δίσκο (CD) με τίτλο «Γρηγόριε θαυματουργέ Θεσσαλονίκης το καύχημα», με μνους από την ακολουθία του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά και συνθέσεις από τον ιε΄-ιθ΄ αιώνα. Ο Χορός Ψαλτών έχει συμμετάσχει σε συναυλίες: στο Μέγαρο Μουσικής Τσαϊκόφσκι, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Ωδείο Τσαϊκόφσκι στη Μόσχα, και σε πολλές άλλες συναυλίες σε πόλεις της Ελλάδος, της Κύπρου και της Ρωσίας.

Και Χριστιανός και Αναρχικός!

Ο Αλέξανδρος Χριστογιαννόπουλος είναι Λέκτορας Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Loughborough της Μεγ. Βρετανίας. Στα επιστημονικά ερευνητικά του ενδιαφέροντα εντάσσονται ο χριστιανισμός (κυρίως), ο αναρχισμός και ο πασιφισμός αλλά και η πολιτική σκέψη του Λέοντα Τολστόι, η θρησκεία, η πολιτική, η πολιτική βία και η μη βία αλλά και η πολιτική θεολογία.

Συζήτησε με τη Φωτεινή Μαστρογιάννη για τον αναρχισμό και τον Χριστιανισμό.

Φωτεινή Μαστρογιάννη: Αλέξανδρε, τι είναι ο Χριστιανικός αναρχισμός;

Αλέξανδρος Χριστογιαννόπουλος: Ο Λέων Τολστόι είπε :«Ο Χριστιανισμός στην αληθινή του έννοια βάζει τέλος στο κράτος. Αυτό ήταν κατανοητό από την αρχή του και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σταυρώθηκε ο Χριστός».

Η βασική ιδέα πίσω από τον χριστιανικό αναρχισμό είναι, όσον αφορά την πολιτική, ότι ο «αναρχισμός» είναι αυτός που ακολουθεί (ή πρόκειται να ακολουθήσει)  τον «Χριστιανισμό». Ο «αναρχισμός» εδώ μπορεί να σημαίνει, για παράδειγμα, την καταγγελία των καταπιεστικών πολιτικών θεσμών όπως είναι το κράτος (διότι μέσω αυτού γινόμαστε βίαιοι, γινόμαστε ειδωλολάτρες κοκ), το όραμα μίας κοινωνίας χωρίς κράτος  ή / και τη θέσπιση μια αποκλειστικής κοινωνικής ζωής από τη βάση προς την κορυφή. Ο «Χριστιανισμός» μπορεί να γίνει κατανοητός, για παράδειγμα, με τον πολύ ορθολογιστικό τρόπο που τον ερμηνεύει ο Τολστόι, μέσα από το Ρωμαιοκαθολικό πλαίσιο προσέγγισης της Ντόροθυ Ντέι ή μέσω των διαφόρων Προτεσταντικών θεωρήσεων ανθρώπων όπως είναι ο Ζακ Ελλύλ, ο Βέρναρντ Ελλερ, ο Ντέιβ Αντριους ή ο Μάικλ Ελιοτ. Συνεπώς, μπορεί να υπάρξουν διαφορετικοί τρόποι ερμηνείας του «Χριστιανισμού» και να υπάρχουν εξίσου πολλές πιθανές θεωρήσεις του «αναρχισμού». Αλλά ούτως ή άλλως, ο Χριστιανικός αναρχισμός είναι ένας όρος για την άποψη  που υποστηρίζει ότι ο Ιησούς, όσον αφορά το πολιτικό πεδίο, είναι κάποιο είδος αναρχικού.

ΦΜΓιατί υπήρξε η ανάγκη συσχέτισης μίας πολιτικής ιδεολογίας, όπως είναι ο αναρχισμός, με τη θρησκεία;

ΑΧ:  Τόσο οι πολιτικοί επιστήμονες όσο και το ευρύτερο κοινό χρησιμοποιούν ιδεολογικές ταμπέλες για να περιγράψουν πληθώρα ιδεών που εκτιμούνται και ασκούνται από πολλούς, με άλλα λόγια  ταξινομούν και  κατανοούν τα διαφορετικά πολιτικά ιδανικά και πρακτικές. Αυτές οι πολιτικές ιδεολογίες εξελίσσονται με την πάροδο του χρόνου, παίρνουν διαφορετικές αποχρώσεις  σε διαφορετικά πλαίσια, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και δημιουργούν περαιτέρω υποκατηγορίες. Αυτές οι ετικέτες συχνά τείνουν να υπεραπλουστεύουν την πλούσια ποικιλία των αποχρώσεων των διαφορετικών ιδεολογικών θέσεων αλλά βοηθούν επίσης στην ανάπτυξη μιας καλύτερης και βαθύτερης κατανόησης της τεράστιας ποικιλίας απόψεων που υπάρχουν.

Ο «αναρχισμός» είναι μία τέτοια ετικέτα. Σημαίνει ελαφρώς διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς ανθρώπους και, όπως συμβαίνει με πολλές άλλες ετικέτες, υπάρχουν ενίοτε έντονες συζητήσεις όσον αφορά τον ορισμό του. Ορισμένοι δίνουν το βάρος της προσοχής στην αντίθεσή τους προς το κράτος, άλλοι επικρίνουν  τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, ενώ άλλοι αναφέρονται στους τρόπους λήψης αποφάσεων από την κορυφή προς τα κάτω. Κοινό σημείο σε πολλούς αναρχικούς είναι η κριτική στις ιεραρχικές δομές και η εναντίωση στην καταπίεση. Για πολλούς, αυτό περιλαμβάνει την συνειδητοποίηση της διατομεακότητας τέτοιων δομών, και γι 'αυτό πολλοί αναρχικοί είναι επικριτικοί  στην πατριαρχική, θρησκευτική, ρατσιστική ιεραρχία καθώς και σε πολλές άλλες ιεραρχίες.

Γιατί λοιπόν να συνδυάσουμε τον αναρχισμό με τη θρησκεία; Όπως μου είπε κάποτε ένας Βρετανός Χριστιανός αναρχικός: «Ο λόγος που μου αρέσει ο όρος Χριστιανικός αναρχισμός είναι ότι  έχει μια ιστορία ατόμων που θαυμάζω πολύ. Αντικατοπτρίζει επίσης ένα πολιτικό στοιχείο με τον Ιησού ως τον μη βίαιο επαναστάτη». Με άλλα λόγια, αυτό που βοηθάει την ετικέτα είναι το ότι δείχνει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που, παρά το ότι έχουν ποικίλες και πολύ διαφορετικές αλλά και ενδιαφέρουσες απόψεις, μοιράζονται όμως ταυτόχρονα κάποιες βασικές ιδέες. Η ετικέτα παρέχει επίσης ένα μήνυμα για να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι ριζικές πολιτικές επιπτώσεις της ηθικής διδασκαλίας του Ιησού. Πολλοί ακτιβιστές και συγγραφείς που υιοθετούν σήμερα την ετικέτα του αναρχισμού το κάνουν συχνά για να συσχετιστούν με αυτούς τους ανθρώπους και τις ιδέες τους, με την επαναστατική ανάγνωση των λόγων του Ιησού και με τους σύγχρονους συνοδοιπόρους που μοιράζονται την ίδια θεώρηση.

Εκτός αυτού, αν η ερώτησή σου υπονοεί την παραδοσιακή εχθρότητα που αισθάνονται πολλοί αναρχικοί απέναντι στη θρησκεία, αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι πολλοί θρησκευτικοί αναρχικοί είναι κατά του κλήρου (έχω γράψει ιδιαίτερα για τον Τολστόι). Υπάρχει επίσης πληθώρα κοινών σημείων για άλλα ζητήματα μεταξύ των θρησκευτικών αναρχικών και των κοσμικών συντρόφων τους. Μιαεπισκόπηση, την οποία συνέγραψα, της σημαντικής βιβλιογραφίας γι' αυτό το θέμα πρόκειται να δημοσιευθεί και η πρώτη  συλλογή πολυάριθμων δοκιμίων σχετικά με αυτό  το θέμα, στο οποίο εργάζομαι επί του παρόντος, δημοσιεύθηκε εφέτος. Ούτως ή άλλως, υπάρχουν σίγουρα εντάσεις μεταξύ των δύο όρων «αναρχισμός» και «θρησκεία» αλλά αρκετοί στοχαστές και ακτιβιστές συνειδητά τους συνέκλιναν εδώ και έναν αιώνα για να δημιουργήσουν ένα συγκεκριμένο σύνολο θρησκευτικών και πολιτικών απόψεων.

ΦΜ: Η Επί του Όρους Ομιλία αποτελεί βασικό στοιχείο του Χριστιανικού αναρχισμού. Γιατί;
Αλέξανδρος Χριστογιαννόπουλος

ΑΧ: Πράγματι είναι σημαντική. Μπορώ να το καταδείξω αναφέροντας τα λόγια του Χριστιανού αναρχικού Πέτρου Μαουρίν: «Τι ωραίο μέρος θα ήταν ο κόσμος εάν οι Φονταμενταλιστές Προτεστάντες προσπαθούσαν να εξηγήσουν μέσω παραδειγμάτων την Επί του Όρους Ομιλία». Αν εφαρμοζόταν σαν πολιτικό μανιφέστο, θα προέβαλλε έναν Χριστιανισμό αρκετά διαφορετικό από αυτόν που συνήθως σχετίζεται με τους φονταμενταλιστές. 

Υπάρχουν πολλά τμήματα της συγκεκριμένης Ομιλίας τα οποία αγαπούν οι Χριστιανοί αναρχικοί, αλλά όπως εξήγησα σε ένα κεφάλαιο του βιβλίου μου (καιαλλού), το πιο σημαντικό για τους περισσότερους είναι το κατά Ματθαίον 5:38 - 42, όπου ο Ιησούς καλεί τους ακόλουθους του να μην πράξουν το οφθαλμόν αντί οφθαλμού αλλά αντί αυτού να γυρίσουν το άλλο μάγουλο (ένα εδάφιο το οποίο, όπως πολλοί υποστηρίζουν αποτυπώνει την ουσία της ηθικής διδασκαλίας του Ιησού).

Για τους Χριστιανούς αναρχικούς, ο Ιησούς καλεί τους μαθητές του να υψωθούν πάνω από το lex talionis (Σ.τ.Μ. νόμος της ανταπόδοσης των ίσων)  και τον αντίστοιχο κύκλο βίας και αντί αυτού να υιοθετήσουν μια αντι-διαισθητική και απροσδόκητη μέθοδο για να ξεπεράσουν τη βία. Η ανταπόκριση με  αγάπη και  συγχώρεση όταν κάποιος δεν το αναμένει συμβάλλει στη διακοπή του κύκλου της βίας. Επειδή το σύγχρονο κράτος βασίζεται στη βία και υποτίθεται ότι κατέχει το νόμιμο μονοπώλιο της χρήσης βίας και επειδή επίσης διαχειρίζεται με ακρίβεια τη λογική των αντιποίνων που ο Ιησούς κάλεσε τους οπαδούς του να ξεπεράσουν, οι Χριστιανοί αναρχικοί θεωρούν ότι η ηθική διδασκαλία που περιγράφεται σε αυτό το εδάφιο υποδηλώνει λογικά απόρριψη του κράτους. 

Με κάποιο τρόπο, επομένως, λόγω της  έντονα ειρηνικής ανάγνωσης της Επί του Όρους Ομιλίας πολλοί αναρχικοί απορρίπτουν το κράτος. Υπάρχουν όμως και άλλα εδάφια μεγάλου ενδιαφέροντος για τους Χριστιανούς αναρχικούς.

ΦΜ: Ποια είναι τα άλλα βασικά σημεία του Χριστιανικού αναρχισμού;

ΑΧ: Όσον αφορά τις Γραφές, ένα μεγάλο μέρος του περιεχομένου της Επί του Όρους Ομιλίας επαναλαμβάνεται σε πολλά εδάφια στα οποία ο Ιησούς, ο Ιάκωβος, ο Πέτρος ή ο Παύλος μιλούν για συγχώρεση, προτρέπουν στο να μην κρίνει ο ένας τον άλλο και στο να υπηρετούμε τους άλλους – το κράτος δεν το κάνει (ή καλύτερα εμείς είμαστε αυτοί που δεν το κάνουμε μέσω αυτού) και εάν το κάναμε τότε το κράτος θα ήταν ούτως ή άλλως περιττό. 

Υπάρχει επίσης ο τρίτος πειρασμός του Ιησού στην  έρημο, μια αρκετά σαφής καταδίκη της κρατικής ειδωλολατρίας. Ή ο Καθαρισμός του Ναού, όπου η άμεση δράση του Ιησού υπονοεί σαφώς την καταγγελία του συγκεντρωτισμού και των καταχρήσεων της θρησκευτικής, πολιτικής και οικονομικής ισχύος (και οι περισσότεροι Χριστιανοί αναρχικοί επιμένουν, παρεμπιπτόντως, ότι η δράση Του δεν ήταν βίαιη). 

Υπάρχει η πικρή επίκριση των Φαρισαίων ως υποκριτών όσον αφορά την εφαρμογή του θεϊκού νόμου, επικρίσεις που  φαίνεται ότι ισχύουν σε ορισμένες εκκλησιαστικές αρχές σήμερα. Η σύλληψη και η δίκη του Ιησού υποδεικνύουν επίσης τη στάση Του σε σχέση με τις πολιτικές αρχές και η σταύρωσή Του εμπερικλείει τόσο την καταδίκη Του όσον αφορά την κρατική βία όσο και την συγχώρεσή Του ως τρόπου υπέρβασης της κρατικής βίας.

Υπάρχουν επίσης οι Πράξεις των Αποστόλων, οι πολλές Επιστολές και φυσικά η Αποκάλυψη, στις οποίες κάποιος μπορεί να βρει πειστικές εξηγήσεις των Χριστιανών αναρχικών (περισσότερα στο βιβλίο μου). Με άλλα λόγια, υπάρχουν πολλά εδάφια και γραφές αλλά εδώ αναφερόμαστε στην ερμηνεία των Χριστιανών αναρχικών.

Ίσως μπείτε στον πειρασμό να αναφερθείτε στο ένα ή το άλλο από τα δύο εδάφια  που αναδεικνύονται πιο συχνά ως «σαφή τεκμήρια» εναντίον των Χριστιανικών αναρχικών ερμηνειών: το Προς Ρωμαίους  13 και στο «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». Κανένα από τα δύο δεν μπορεί να αναλυθεί σε βάθος εδώ (έχω γράψει γι’αυτά αλλού) αλλά απλά να αναφερθούμε στην εξήγηση που έδωσαν οι Χριστιανοί αναρχικοί. 

Όσον αφορά το Προς Ρωμαίους, ο Παύλος έδωσε τη δική του ερμηνεία για την Επί του Όρους Ομιλία σχετικά με την έκκληση του Ιησού για συγχώρεση και αγάπη των χειρότερων εχθρών μας όπως έκανε και με τη Σταύρωσή Του.

Στο Προς Ρωμαίους 13 δεν νομιμοποιεί τις αρχές αλλά καλεί να υποταχθούμε σε αυτές γυρνώντας το άλλο μάγουλο, να ξεπεράσουμε το κακό τους όχι μέσω της βίαιης αντίστασης αλλά μέσω μίας υποδειγματικής στάσης που επιδιώκει να κατανοήσει υπομονετικά και να συγχωρήσει.

Όσο για το «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», είναι θέμα του Καίσαρα να διεκδικήσει πίσω τα νομίσματα αλλά πέραν αυτών τίποτε άλλο δεν «ανήκει στον Καίσαρα». Αυτό που δεν ανήκει στον Καίσαρα αλλά στον Θεό, για παράδειγμα,  περιλαμβάνει τη ζωή και τα πάντα  παρά νομίσματα και δημόσια μνημεία . Ως εκ τούτου, ο Ιησούς εδώ μας καλεί να διακρίνουμε με σαφήνεια τι έχει πιο πολύ σημασία από τα πράγματα που τεχνικά ανήκουν στον Καίσαρα. Θα πρόσθετα ότι  μεταξύ των άλλων χωρίων που τέθηκαν εναντίον των Χριστιανών αναρχικών είναι εκείνα όπου ο Ιησούς υποστηρίζεται από κάποιους ότι υπήρξε βίαιος ή ότι επιδοκίμασε τη βία.   Μια προσεκτική (Χριστιανοαναρχική) ανάγνωση, ωστόσο, υποδηλώνει ότι αυτοί οι ισχυρισμοί δεν ισχύουν - ή ότι σίγουρα δεν κατέχουν την αποκλειστικότητα της αλήθειας γι’αυτά τα χωρία.

Αυτά είναι όλα σχετικά με την εξήγηση των Γραφών. Εκτός αυτού, οι Χριστιανοί αναρχικοί οραματίζονται μία κοινωνία ή μία «εκκλησιαστική» ζωή στην οποία όλοι φροντίζουν ο ένας τον άλλο, μοιράζονται τα πράγματα από κοινού και προσπαθούν, ως εκ τούτου, να δημιουργήσουν  ένα είδος συλλογικής ζωής που είναι τελείως διαφορετικό από το είδος ζωής των μετα-βιομηχανικών κοινωνιών.

Επισημαίνουν τις Γραφές όταν χρειάζεται αλλά αναπτύσσουν επίσης  σκέψεις  σχετικά με τα σύγχρονα ζητήματα που βασίζονται στη Χριστιανική κοσμοθεωρία τους, χωρίς πάντα να τα εξηγούν με βάση τις Γραφές. Για παράδειγμα, ασκούν μία ριζοσπαστική χριστιανική κριτική για την παγκόσμια πολιτική οικονομία και την πολεμική της μηχανή, τις ρατσιστικές και βάναυσες μεταναστευτικές πολιτικές, της εκλογικής διαδικασίας καπ.

Εν ολίγοις, υπάρχουν πολλά που ενδιαφέρουν τους Χριστιανούς αναρχικούς: δίνουν ασυνήθιστες  δικαιολογημένες εξηγήσεις  και πέραν αυτού παρέχουν επίσης ηθικές σκέψεις σε διάφορα πολιτικά ερωτήματα.

ΦΜ: Ο Χριστιανικός αναρχισμός φαίνεται λίγο ουτοπικός, σε έναν κόσμο συνεχούς βίας, ο Χριστιανικός αναρχισμός υιοθετεί τη στάση «μη ανταπόδοσης, μη βίας». Είναι κάτι τέτοιο δυνατόν; Φαίνεται ότι προτείνει την απάθεια.

ΑΧ: Και ναι και όχι. Όσον αφορά την ουτοπία, εάν με το «ουτοπικός» εννοείς «μη ρεαλιστικός» τότε πιθανόν. Αλλά οι ουτοπίες είναι ουσιαστικά μία πρόσκληση να συλλογισθούμε με κριτικό τρόπο την τρέχουσα κατάστασή μας, να φαντασθούμε διαφορετικά τα πράγματα και πιθανόν να επαναξιολογήσουμε τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς μας με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο εδώ και τώρα.

Ο κόσμος που πολλοί Χριστιανοί αναρχικοί ελπίζουν να δουν μπορεί να μην φαίνεται ρεαλιστικός αλλά κάτι τέτοιο δεν πρέπει να μας εμποδίζει να συλλογιζόμαστε τα ζητήματα που μας προσκαλούν να συλλογισθούμε.  Είναι αφελείς που ελπίζουν μια μέρα να δουν μια πιο ειρηνική κοινωνία, που θα ενσαρκώνει το είδος της ηθικής που έχει διατυπώσει ο Ιησούς στην Επί του Όρους Ομιλία; Ίσως. Αλλά όπως συμβαίνει και με πολλές άλλες προσδοκώμενες αξίες προσφέρουν κατευθύνσεις στις οποίες μπορούμε να στοχεύσουμε  και τρόπους  να φανταστούμε τους εαυτούς μας που μας βοηθούν να σκεφτούμε την παρούσα κατάσταση μας με πιο κριτικό τρόπο.

Θέλω, ωστόσο, να τονίσω κατηγορηματικά ότι η στάση τους δεν είναι αυτή της απάθειας. Οι Χριστιανοί αναρχικοί δεν υποστηρίζουν την αποφυγή και το να αφήσουν τη βία να επικρατήσει χωρίς αντίσταση. Διαβάζουν την Επί του Όρους Ομιλία του Ιησού όχι ως παροχή  συμβουλών παθητικότητας αλλά ως μία  πολύ σκόπιμη αντίδραση. 

Στο σημερινό πλαίσιο, οι Χριστιανοί αναρχικοί έχουν ως στόχο τη δημιουργική αποκάλυψη και καταγγελία της βίας και  συχνά καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες για να ανακουφίσουν την ταλαιπωρία που προκύπτει από την πολιτική βία. Για παράδειγμα, συμμετέχουν σε δράσεις «μετατροπής των σπαθιών σε άροτρα», οργανώνουν δράσεις υποστήριξης καταγγελλόντων, παρέχουν τρόφιμα και καταφύγια σε πρόσφυγες και άλλους κατατρεγμένους, καταγγέλλουν οικονομικές και οικολογικές αδικίες και ούτω καθεξής.

Όπως το θέτει ένας Ρωμαιοκαθολικός  εργαζόμενος, «ανακουφίζουν τους βασανισμένους και βασανίζουν τους άνετους». Όλα αυτά τα έχουν πραγματοποιήσει συχνά με τεράστιο προσωπικό κόστος, πολλοί έχουν συλληφθεί και δολοφονηθεί, μερικές φορές έχουν φυλακιστεί και τους έχουν επιβληθεί πρόστιμα.

Είναι επομένως ειρηνιστές, ναι, αλλά είναι ίσως πιο σημαντικό να τονίσουμε ότι αυτό δεν τους κάνει απαραίτητα πιο «απαθείς» και λιγότερο «δραστήριους» και θαρραλέους από τους μη πασιφιστές στην εκστρατεία εναντίον της αδικίας ή του κακού. (Παρεμπιπτόντως, ίσως ο πιο διάσημος Χριστιανός αναρχικός, ο Λέων Τολστόι, άσκησε μεγάλη επιρροή στον ειρηνιστικό ακτιβισμό ενός από τους πιο σημαντικούς ακτιβιστές δηλ. του Μαχάτμα Γκάντι. Μπορεί κάποιος να είναι ειρηνιστής, να απορρίπτει την αντεκδίκηση αλλά να έχει μία σημαντική στάση εναντίωσης στην αδικία).

ΦΜ: Ο Λέων Τολστόι είναι ο πιο διάσημος Χριστιανός Αναρχικός. Στις μέρες μας διάσημοι Χριστιανοί αναρχικοί ήταν ο Ζακ Ελλύλ, η Ντόροθυ Ντέι, ο βραβευμένος με το βραβείο Πούλιτζερ και πρεσβυτεριανός ιερέας Κρις Χέτζες κτλ. Πρόκειται περί ενός δημοφιλούς θρησκευτικού/ιδεολογικού κινήματος;

ΑΧ:  Δύσκολο να το πει κάποιος, δεν είναι εύκολο να μετρηθεί ωστόσο δεν πρόκειται περί ενός πολύ μεγάλου κοινωνικού κινήματος. Στον καιρό μας, η πιο ζωντανή σκηνή φαίνεται ότι είναι στις ΗΠΑ όπου κοινότητες όπως είναι οιΡιζοσπάστες του Ιησού φέρνουν κοντά όσους ενδιαφέρονται για τις ιδέες και τις πρακτικές των Χριστιανών αναρχικών. Υπάρχουν, σε παγκόσμια κλίμακα, 200 περίπου κοινότητες Καθολικού Εργάτη ειδικότερα στις ΗΠΑ (παρεμπιπτόντως, ένας από τους ιδρυτές της, η Ντόροθυ Ντέι πρόκειται να αγιοποιηθεί παρόλο που η ίδια δεν ήθελε να ονομαστεί αγία γιατί «δεν ήθελε να απορριφθεί τόσο εύκολα»).

Υπάρχουν επίσης πολλές ομάδες στην Ευρώπη, στον Νότιο Ειρηνικό και αλλού. Σε μια εποχή όπου η θρησκεία είναι και πάλι όλο και περισσότερο ορατή στην πολιτική, σε μια εποχή υπαρξιακών αβεβαιοτήτων και πρωτοφανών (οικολογικών, οικονομικών ή ασφάλειας) προκλήσεων, σε μια εποχή σημαντικής πόλωσης της πολιτικής, το έδαφος παραμένει αναμφισβήτητα εύφορο για την υιοθέτηση του Χριστιανικού αναρχισμού.


ΦΜ: Ποια είναι η διαφορά μεταξύ της θεολογίας της απελευθέρωσης και του Χριστιανικού αναρχισμού; Οι τάσεις αυτές αφορούν περισσότερο την Προτεσταντική και τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία; Τι γίνεται με την Ορθόδοξη εκκλησία;

ΑΧ: Η κυριότερη διαφορά μεταξύ του Χριστιανικού αναρχισμού και τις άλλες θεολογίες της Απελευθέρωσης έγκειται στον τρόπο της αλλαγής. Η θεολογία της Απελευθέρωσης δεν θα αποφύγει να χρησιμοποιήσει την κρατική συσκευή για να βελτιώσει τα πράγματα. 

Ο Χριστιανικός αναρχισμός είναι ενάντια σε αυτό. Υπό αυτή την έννοια, αυτή η διαφορά ανάμεσα στην θεολογία της Απελευθέρωσης και τον Χριστιανικό αναρχισμό αντικατοπτρίζει τη διαφορά μεταξύ του μαρξισμού και του (κοσμικού) αναρχισμού (σε ένα απλουστευτικό επίπεδο). Τούτου λεχθέντος, τα κοινά σημεία (όπως με τις κοσμικές παραλλαγές) είναι σημαντικά και η υπερβολική έμφαση στις διαφορές ενθαρρύνει έναν σεχταρισμό που μπορεί να προκαλέσει περισσότερο κακό παρά καλό.

Η θεολογία της Απελευθέρωσης έχει επίσης δώσει πολλά παραδείγματα που έχουν εμπνεύσει τους Χριστιανούς αναρχικούς. αλλά η καταγγελία του κράτους του Χριστιανικού αναρχισμού είναι υπερβολικά δριμεία για να επιτρέψει έναν συμβιβασμό μεταξύ των δύο. Για να επικαλεσθούμε ένα διάσημο σύνθημα από τους Βιομηχανικούς Εργαζόμενους του Κόσμου (Industrial Workers of the World), η νέα κοινωνία πρέπει να δημιουργηθεί «μέσα στο κέλυφος του παλιού», όχι με αυτό. Δηλαδή, η νέα κοινωνία πρέπει να αντικαταστήσει το κράτος και αυτό που κάνουμε στον εαυτό μας μέσα από αυτό, κάτι που δεν μπορεί να γίνει με την εξεύρεση νέων λόγων για τη διαιώνισή του. Διαφορετικά, για να παραφράσουμε τον Γιόντερ, απλά αλλάζουμε τους φρουρούς του παλατιού.

Όσον αφορά τα διαφορετικά  Χριστιανικά δόγματα, φαίνεται σωστό να περιγράψουμε τη Χριστιανική αναρχική ανάγνωση των Γραφών ως τυπικά προτεσταντική. Πολλοί σημαντικοί  Χριστιανοί αναρχικοί υπήρξαν πράγματι Προτεστάντες και πολλές Χριστιανικές αναρχικές ομάδες είναι προτεσταντικές  (Κουάκεροι, Αναβαπτιστές κλπ.). Αλλά ο πιο διάσημος χριστιανός αναρχικός παραμένει ο Λέων Τολστόι, ο οποίος βέβαια προέρχεται βγήκε από ένα ρωσικό Ορθόδοξο πλαίσιο (αν και ο Χριστιανισμός του είναι αρκετά ασυνήθιστος) και έχει εμπνεύσει αρκετούς Ρώσους έκτοτε. 

Ακόμη και μέσα στον Καθολικισμό υπάρχουν παραδείγματα Χριστιανών αναρχικών: ανέφερα ήδη τον Καθολικό Εργάτη, του οποίου οι δύο βασικοί ιδρυτές, ο Πήτερ Μώριν και ιδιαίτερα η Ντόροθυ Ντέι  ήταν πιστοί καθολικοί. Η δυσκολία που αντιμετωπίζουν στη συνέχεια πολλοί Χριστιανοί αναρχικοί είναι στο πώς να διαπραγματευτούν με τη δική τους εκκλησιαστική ιεραρχία, πολλοί από αυτούς υπήρξαν ιδιαίτερα επικριτικοί σε αυτή αλλά χωρίς απαραίτητα να διαρρηγνύουν εντελώς τις σχέσεις τους με την αρχική τους εκκλησία. Είτε έτσι είτε αλλιώς, συναντάμε Χριστιανούς αναρχικούς και στα τρία βασικά δόγματα της Χριστιανικής παράδοσης.

ΦΜ: Έχεις γράψει ότι μερικοί Χριστιανοί αναρχικοί είναι επίσης αναρχο-καπιταλιστές ενώ άλλοι δεν είναι. Δεν είναι κάπως αντιφατικό να είναι κάποιος αναρχικός, καπιταλιστής και Χριστιανός;

ΑΧ: Ρώτα οποιονδήποτε  αναρχικό και θα καταγγείλει την ίδια την ιδέα του «αναρχο-καπιταλισμού»: είναι πραγματικά ένας φονταμενταλισμός της ελεύθερης αγοράς, βασίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία που οι περισσότεροι αναρχικοί θεωρούν ότι είναι κλοπή και επομένως είναι ασυμβίβαστος με το μεγαλύτερο μέρος της βασικής ανάλυσης του αναρχισμού. 

Αυτά είναι τα επιχειρήματα που έχουν  οι περισσότεροι αναρχικοί. Ο λόγος που συμπεριέλαβα μερικούς Χριστιανούς «αναρχο-καπιταλιστές» σε μελέτες του Χριστιανικού αναρχισμού είναι ότι μερικοί από αυτούς προσέφεραν μία ανάγνωση των Γραφών που συμπλήρωσε επιβοηθητικά την ανάγνωση των  άλλων Χριστιανών αναρχικών (σε εδάφια που θα συμφωνούσαν ούτως ή άλλως). Ακριβώς όπως οι μη θρησκευόμενοι «αναρχο-αναρχικοί», ωστόσο, οι περισσότεροι αναρχο-καπιταλιστές βρίσκονται  στις Η.Π.Α., κάτι που ενδεχομένως δείχνει μια συγκεκριμένη  ιστορική εξέλιξη της καπιταλιστικής ιδεολογίας στο αμερικανικό πλαίσιο.

Δεν μπορείς να εμποδίσεις ορισμένους ανθρώπους να βάζουν μία ταμπέλα για τον εαυτό τους, αν και μπορείς να κρατήσεις αποστάσεις από μια τέτοια χρήση και να την επικρίνεις αντίστοιχα. Ο «αναρχο-καπιταλισμός» έρχεται σε αντίθεση με πολλά από αυτά που παρακινούν τους περισσότερους αναρχικούς και, ως εκ τούτου, η χρήση της «αναρχικής» ταμπέλας από την πλευρά τους είναι πράγματι προβληματική. 

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι, ίσως σήμερα περισσότερο από έναν αιώνα πριν, πολλοί αναρχικοί θα στοχεύσουν στον καπιταλισμό, προτού στοχεύσουν στο κράτος. Στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη πολιτική οικονομία, θα μπορούσε κάποιος να πει  ότι το κράτος έχει υποταχθεί ακόμα περισσότερο στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και όλων των συναφών ιεραρχιών. Επομένως, αν και μερικές φωνές, κυρίως στις ΗΠΑ, προσπαθούν να παντρέψουν  τον καπιταλισμό και τον αναρχισμό, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι οι περισσότεροι Χριστιανοί αναρχικοί, όπως και σχεδόν όλοι οι μη θρησκευτικοί αναρχικοί, είναι επίσης πολλοί  επικριτικοί με τον καπιταλισμό.

ΦΜ: Αλέξανδρε σε ευχαριστώ, η συζήτηση ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.

Η συνέντευξη δόθηκε στην αγγλική γλώσσα. Το πρωτότυπο κείμενο μπορείτε να διαβάσετε εδώ: 

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates