Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θρησκευτικές ελευθερίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θρησκευτικές ελευθερίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δεκαπενταύγουστος: Ευχές και ένα αφιέρωμα στη μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης


Μεγάλη γιορτή για την Χριστιανοσύνη η σημερινή μέρα του Δεκαπενταύγουστου. Γιορτάζει σχεδόν η μισή Ελλάδα. Μαρίες, Δέσποινες, Παναγιώτες, Παναγιώτηδες, Μάριοι σας ευχόμαστε ολόψυχα χρόνια πολλά. 
Και φυσικά υποσυνείδητα σηματοδοτεί το τέλος της θερινής ραστώνης, των καλοκαιρινών διακοπών και μας προετοιμάζει για τον ερχομό του Φθινοπώρου.
Κρίναμε σκόπιμο να δημοσιεύσουμε ένα μικρό αφιέρωμα στον Δεκαπενταύγουστο που επιμελήθηκε το "Σαν σήμερα" :

Ο εορτασμός του Δεκαπενταύγουστου στην Ελλάδα

Ο Δεκαπενταύγουστος, «το Πάσχα του καλοκαιριού», είναι αφιερωμένος στην Παναγία, τη μητέρα όλων των Χριστιανών και εορτάζεται με ιδιαίτερη ευλάβεια σε όλο τον ελληνικό χώρο.
Η Παναγία έχει για τους Έλληνες και εθνική σημασία, αφού έχει συνδεθεί με τους αγώνες του έθνους και έτσι ο ελληνικός λαός την τιμά και τη σέβεται περισσότερο από κάθε άλλο ιερό πρόσωπο.
Αυτή η ιδιαίτερη λατρεία που έχει ο ελληνικός λαός για την Παναγία φαίνεται και από τα εκατοντάδες προσωνύμια που της έχουν αποδώσει, αλλά και από τα αναρίθμητα προσκυνήματα ανά την επικράτεια.
Κάθε χρόνο το επίκεντρο των εορταστικών εκδηλώσεων βρίσκεται στην Παναγία της Τήνου, όπου έχει και εθνικό χαρακτήρα, αφού εκτός από την Παναγία τιμάται και η μνήμη αυτών που χάθηκαν κατά τον τορπιλισμό του πολεμικού πλοίου «Έλλη», από τους Ιταλούς, μέσα στο λιμάνι του νησιού ανήμερα των Δεκαπενταύγουστο του 1940, αλλά και στο Βέρμιο Ημαθίας, όπου τιμάται η Παναγιά των ξεριζωμένων Ποντίων.

Τήνος

Το μεγαλύτερο προσκύνημα του Δεκαπενταύγουστου γίνεται στην Τήνο με τους πιστούς γονυπετείς να φτάνουν στο ναό της Παναγίας της Ευαγγελίστριας για να εκπληρώσουν το τάμα τους στην εικόνα της Παναγίας.
Ο Ιερός Ναός Ευαγγελιστρίας χτίστηκε στο σημείο όπου βρέθηκε η Εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, στις 30 Ιανουαρίου 1823, που θεωρείται από τους πιστούς θαυματουργή. Μάλιστα, η εύρεση της Αγίας Εικόνας θεωρήθηκε θεϊκός οιωνός για το δίκαιο και την επιτυχία της επανάστασης ενάντια στον τουρκικό ζυγό, ενώ η ανέγερση του μεγαλοπρεπούς ναού αποτελεί το πρώτο μεγάλο αρχιτεκτονικό έργο του νεοσυσταθέντος ελληνικού κράτους.
Με Βασιλικό Διάταγμα του 1836, καθιερώθηκε ο εορτασμός της Παναγίας στην Τήνο να είναι οκταήμερος και να διαρκεί έως τα «εννιάμερα της Θεοτόκου», στις 23 Αυγούστου, όπου μέσα σε ατμόσφαιρα συγκίνησης, κατάνυξης και σεβασμού, ψάλλονται ύμνοι και εγκώμια, μπροστά στον επιτάφιο και την εικόνα.

Παναγία Σουμελά

Οι πιστοί από την Βόρεια Ελλάδα και όχι μόνο κατακλύζουν την Παναγία Σουμελά στις πλαγιές του Βερμίου, κοντά στο χωριό Καστανιά, για την πανηγυρική γιορτή του Δεκαπενταύγουστου.
Η εκκλησία κτίστηκε το 1951 από τους πρόσφυγες του Πόντου, στη μνήμη της ιστορικής ομώνυμης μονής, τα ερείπια της οποίας βρίσκονται στο όρος Μελά, κοντά στην Τραπεζούντα του Πόντου. Εδώ φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, ο Τίμιος Σταυρός και το Ευαγγέλιο.
Χιλιάδες ευλαβείς προσκυνητές, καθώς και εκπρόσωποι Ομοσπονδιών και Ποντιακών Σωματείων από την Ελλάδα και το εξωτερικό ζούνε ανεπανάληπτες στιγμές θρησκευτικής κατάνυξης. Μετά τον εσπερινό της παραμονής στις 14 Αυγούστου γίνεται η λιτάνευση της Αγίας Εικόνας και στη συνέχεια ακολουθούν καλλιτεχνικές εκδηλώσεις με ποντιακά συγκροτήματα.
Ανήμερα της Παναγίας, στις 15 Αυγούστου, τελείται επίσημη δοξαστική λειτουργία στον ιερό ναό της Παναγίας, ο οποίος είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ακολουθούν παραδοσιακοί χοροί με τοπικά παραδοσιακά συγκροτήματα.

Πάρος

Η κοσμοπολίτικη Πάρος αλλάζει πρόσωπο ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, με πρωταγωνίστρια μια από τις εντυπωσιακότερες εκκλησίες του Αιγαίου, τον παλαιοχριστιανικό ναό της Εκατονταπυλιανής ή Καταπολιανής στο λιμάνι της Παροικιάς.
Σύμφωνα με την παράδοση, η εκκλησία έχει ενενήντα εννέα φανερές πόρτες, ενώ η εκατοστή είναι κλειστή και δεν φαίνεται. Η πόρτα αυτή θα φανεί και θα ανοίξει, όταν οι Έλληνες πάρουν την Πόλη.
Πολλές παραδόσεις αναφέρονται στην ίδρυση της Εκατονταπυλιανής. Η πρώτη πληροφορεί ότι, όταν η Αγία Ελένη μητέρα πήγαινε στην Παλαιστίνη για να βρει τον Τίμιο Σταυρό, έφτασε στην Πάρο και προσευχήθηκε σ’ έναν μικρό ναό που βρίσκονταν στη θέση της Εκατονταπυλιανής. Κατά την προσευχή της έκανε τάμα ότι αν βρει τον Τίμιο Σταυρό, θα χτίσει στη θέση αυτή έναν μεγάλο ναό.
Η προσευχή της εισακούστηκε. Βρήκε τον Τίμιο Σταυρό και, πραγματοποιώντας το τάμα της, ανήγειρε τον μεγαλόπρεπο ναό της Εκατονταπυλιανής. Μία δεύτερη παράδοση αναφέρει ότι το τάμα της Αγίας Ελένης ολοκλήρωσε ο γιος της Κωνσταντίνος, αυτοκράτορας του Βυζαντίου, καθώς η ίδια δεν πρόλαβε.
Στο νησί γίνεται η περιφορά του Επιταφίου της Παναγίας και κατόπιν ακολουθεί το γλέντι στον παραλιακό δρόμο της Παροικιάς με μουσικούς και χορευτικά συγκροτήματα, ενώ τα ψαροκάικα βγαίνουν στον κόλπο της Παροικιάς και «φωτίζουν» τον ουρανό με θεαματικά πυροτεχνήματα. Την ίδια ώρα και στο λιμανάκι της Νάουσας, δεκάδες καΐκια με αναμμένες δάδες προσεγγίζουν την προβλήτα και δίνουν το σύνθημα για να αρχίσει η γιορτή.
Στην Πάρο, όπως στην Σαντορίνη, την Ίο και τη Σίφνο, ανήμερα Δεκαπενταύγουστου ένα πιάτο δίνει γεύση στην γιορτή, το «κυκλαδίτικο ρόστο». Το ρόστο είναι πιάτο με ιταλική καταγωγή, που περιλαμβάνει κρέας με πατάτες, καρότα και μανιτάρια, σερβιρισμένο με χοντρά μακαρόνια και παρέχει δύο γεύματα μαγειρεμένα στο ίδιο σκεύος χωρίς να χρειάζεται η χρήση φούρνου.

Οι καβαλάρηδες της Σιάτιστας

Ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο, οι παρέες καβαλάρηδων συγκεντρώνονται στην πλατεία της Γεράνειας και με τη συνοδεία παραδοσιακής μουσικής (χάλκινα) με τα στολισμένα άλογα διασχίζουν τη γραφική κωμόπολη, και πηγαίνουν στο μοναστήρι της Παναγίας στο Μικρόκαστρο, ακολουθώντας το παλιό λιθόστρωτο μονοπάτι. Εκεί προσκυνούν την εικόνα της Παναγίας και με το πέρας της λειτουργίας επιστρέφουν καβάλα στην Σιάτιστα.
Το έθιμο έχει τις ρίζες του στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Τότε η ημέρα της Παναγίας, 15 Αυγούστου, έδινε τη δυνατότητα στους σκλαβωμένους να ζήσουν μια μέρα ελευθερίας, καθώς άγραφο προνόμιο φαίνεται είχε δοθεί από τους Τούρκους και αποτελούσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους σκλαβωμένους να δείξουν τη λεβεντιά και τον πόθο τους για λευτεριά.
Από όλη τη Δυτική Μακεδονία προσέρχονταν προσκυνητές καβάλα στα άλογα να τιμήσουν τη Θεοτόκο, και να πάρουν από αυτή ευλογία και δύναμη.

Τα φιδάκια της Παναγιάς στην Κεφαλονιά

Τα «φιδάκια της Παναγιάς» στην Κεφαλονιά είναι κάθε Δεκαπενταύγουστο πόλος έλξης, καθώς χιλιάδες κόσμου συγκεντρώνεται στο ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου στα χωριά Mαρκόπουλο και Αργίνια στη νότια Κεφαλονιά.
Από τη εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (6 Αυγούστου) εμφανίζονται μέσα κι έξω από τον ναό μικρά φίδια. Είναι τα λεγόμενα «φίδια της Παναγιάς».
Στη θέση αυτή, λέει η παράδοση, υπήρχε ένα παλιό μοναστήρι της Παναγιάς, μεγάλο και πλούσιο. Όταν το μοναστήρι δέχτηκε επίθεση από πειρατές οι καλόγριες για να μην πέσουν στα χέρια τους παρακάλεσαν την Παναγία να τις κάνει πουλιά, ή φίδια.
Έτσι, σαν φίδια, ιερά πλέον, γυρίζουν κάθε χρόνο στις αρχές του Αυγούστου και όσο περνούν οι μέρες πληθαίνουν. Την παραμονή της Κοιμήσεως «πλημμυρίζουν» τον ναό.
Η παράδοση θέλει τα φιδάκια να φέρνουν καλή τύχη στο νησί και αν δεν εμφανιστούν, ο οιωνός είναι κακός, όπως έγινε, για παράδειγμα, την χρονιά των καταστρεπτικών σεισμών, το 1953. Μάλιστα, θεωρείται ότι όσα περισσότερα φιδάκια συλλέγονται και μεταφέρονται στο ναό τόσο καλύτερα είναι για την χρονιά αυτή.

Αγιάσος Λέσβου

Στην γραφική κωμόπολη της Αγιάσου στη Λέσβο ο εορτασμός του Δεκαπενταύγουστου γίνεται με μοναδικό τρόπο. Με επίκεντρο την ξακουστή εκκλησία της Παναγίας της Αγιάσου, οι πιστοί, επισκέπτες και ντόπιοι, απολαμβάνουν ένα από τα ωραιότερα πανηγύρια του ανατολικού Αιγαίου. Η ομώνυμη εικόνα είναι έργο του ευαγγελιστή Λουκά, πλασμένη με κερί και μαστίχα. Πολλοί από τους προσκυνητές, με αφετηρία την πόλη της Μυτιλήνης, περπατούν 25 χιλιόμετρα για να φθάσουν στον αυλόγυρο της εκκλησίας, όπου και διανυκτερεύουν. Την ημέρα της γιορτής της Παναγίας, ύστερα από τη καθιερωμένη λειτουργία, γίνεται η περιφορά της εικόνας γύρω από το ναό, ενώ οι εορταστικές εκδηλώσεις φθάνουν στο αποκορύφωμά τους με τις μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις στην πλατεία του χωριού.

Αμοργός

Πάνω σε έναν γκρεμό 300 μέτρων δεσπόζει το ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισσας που τιμάται στις 15 Αυγούστου. Κτίστηκε το 1088 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α Κομνηνό, σύμφωνα με επιγραφή της μονής.
Για τον τρόπο άφιξης της εικόνας στην Αμοργό υπάρχουν δύο παραδόσεις: Η πρώτη λέει ότι η εικόνα βρέθηκε μέσα σε μία βάρκα εκεί ακριβώς που είναι κτισμένο το σημερινό μοναστήρι. Λέγεται ότι την εικόνα τοποθέτησε μία ευσεβής κυρία μέσα σε βάρκα από την πόλη Χόζοβα της Παλαιστίνης και την άφησε να ταξιδέψει μόνη της στη θάλασσα, για να γλιτώσει από τα χέρια των εικονομάχων.
Η δεύτερη εκδοχή λέει ότι τη θαυματουργή εικόνα έφεραν στην Αμοργό μοναχοί από το μοναστήρι του Χοτζεβά της Παλαιστίνης, που βρίσκεται κοντά στην Ιεριχώ, οι οποίοι έφυγαν λόγω των διωγμών από τους εικονομάχους.
Περνώντας από την Κύπρο οι μοναχοί έπεσαν πάνω σε ληστές που βεβήλωσαν, έκοψαν στα δύο και έριξαν στη θάλασσα την εικόνα. Τα δύο τεμάχια ήρθαν με θαυματουργό τρόπο κάτω από το βράχο της Αμοργού κι ενώθηκαν μόνα τους χωρίς να διακρίνεται τίποτε από την τομή.
Άλλοι λένε ότι συγκολλήθηκαν από τους μοναχούς που συνέχισαν το ταξίδι τους, έφτασαν στην Αμοργό και έκτισαν το μοναστήρι στον τόπο που τους υπέδειξε η Παναγία. Μάρτυρας για τον τόπο αυτό ήταν η σμίλη, που για αιώνες βρισκόταν σφηνωμένη στο βράχο και έπεσε το 1952.

Κάρπαθος

Το δικό της μοναδικό χρώμα στον εορτασμό του Δεκαπενταύγουστου δίνει και η Κάρπαθος με κορυφαία στιγμή το χορό που γίνεται στην Όλυμπο, στην κεντρική εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Πλατύ (πλατεία του οικισμού). Πρόκειται για ένα ναό του 17ου αιώνα, βυζαντινού ρυθμού, με τοιχογραφίες από την εποχή της Τουρκοκρατίας και με ξυλόγλυπτο τέμπλο εξαιρετικής τέχνης. Στο προαύλιο της εκκλησίας οργανοπαίκτες παίζουν τον Κάτω Χορό. Ο χορός αργός και πάντα με σταθερό βήμα και κατανυκτική διάθεση, διαρκεί ώρες. Αρχικά, οι άντρες καθισμένοι στο τραπέζι και με ένα κομμάτι βασιλικό στο πέτο, τραγουδούν και πίνουν, με τη συνοδεία λαούτου, λύρας και τσαμπούνας. Στη συνέχεια, ξεκινά ο χορός, στον οποίο μπαίνουν, σιγά σιγά, και οι γυναίκες ντυμένες με τις παραδοσιακές γιορτινές τους φορεσιές.

Πάτμος

Στο νησί της Αποκάλυψης, όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το ιστορικό μοναστήρι, οι μοναχοί του τηρούν το έθιμο του επιταφίου της Παναγίας, ένα έθιμο με βυζαντινές καταβολές. Ο χρυσοποίκιλτος επιτάφιος της Παναγίας περιφέρεται στα σοκάκια του νησιού σε μεγαλοπρεπή πομπή, ενώ οι καμπάνες του μοναστηριού και των άλλων εκκλησιών ηχούν ασταμάτητα. Οι ψαράδες κάθε Δεκαπενταύγουστο βγάζουν τα καΐκια τους στη θάλασσα και με τη συνοδεία της εικόνας από την περιοχή Κονσολάτο του λιμένα Σκάλας Πάτμου κατευθύνονται στον όρμο της Παναγίας του Γερανού. Η ευχή των σταφυλιών είναι στο πέρας του Εσπερινού και ακολουθεί το κέρασμα παραδοσιακών προϊόντων.

Νίσυρος

Με δυο τελετουργίες εορτάζεται στο ξεχωριστό νησί των Δωδεκανήσων ο Δεκαπενταύγουστος. Η μια γίνεται στην Παναγιά Σπηλιανή και είναι η επίσημη εκκλησιαστική από τους ιερείς, οι οποίοι λιτανεύουν την εικόνα της Παναγίας έως το χωριό, για να ευλογήσει το πανηγύρι.
Η δεύτερη είναι παραδοσιακή και γίνεται από τις μαυροντυμένες Eννιαμερίτισσες, όπως λέγονται οι γυναίκες που έχουν ταχθεί στη Θεοτόκο. Αυτό το έθιμο ξεκινά από τις 6 Αυγούστου, όπου οι γυναίκες αυτές, προσκυνούν στο χώρο του μοναστηριού της Παναγίας της Σπηλιανής, που βρίσκεται μέσα στο κάστρο των Iπποτών και καθαρίζουν τον χώρο και τα ιερά σκεύη. Ακολουθούν αυστηρή νηστεία, κάνουν 300 μετάνοιες κάθε εικοσιτετράωρο και ψάλλουν. Το Δεκαπενταύγουστο, κρατούν τους δίσκους με τα κόλλυβα και ανοίγουν το δρόμο για την ιερή εικόνα.
Το γλέντι ξεκινά τη στιγμή που η εικόνα φτάνει στο χωριό, με τον τοπικό χορό της «κούπας», τραγούδια και άφθονο κρασί, ενώ οι Εννιαμερίτισσες αποσύρονται. Την παραμονή προσφέρονται στους επισκέπτες ρεβίθια και πατάτες και ανήμερα κρέας με πατάτες.

Κάσος

Στην Κάσο και στο χωριό Παναγιά γίνεται το μεγαλύτερο πανηγύρι του νησιού. Όλα τα πατροπαράδοτα έθιμα τηρούνται ευλαβικά και δεν είναι λίγοι οι ξενιτεμένοι Κασιώτες που επιλέγουν αυτή τη μέρα για να επισκεφθούν τον τόπο τους, να δοκιμάσουν ντολμαδάκια και πιλάφι και να ξεφαντώσουν με λύρες και λαούτα.

Αστυπάλαια

Στην εκκλησία της Παναγίας της Πορταΐτισσας διοργανώνεταιοργανώνεται ένα από τα πιο ιδιαίτερα πανηγύρια, όπου οι παρευρισκόμενοι οφείλουν να περάσουν από ορισμένες δοκιμασίες προτού γευτούν το συγκλονιστικό γεμιστό αρνάκι, που οι ντόπιοι ονομάζουν λαμπρινό.
Οι τριήμερες εκδηλωσεις ξεκινούν από το βράδυ της παραμονής, μετά τον Εσπερινό, στον περίβολο της εκκλησίας υπό τους ήχους βιολιού και λύρας, με παραδοσιακούς χορούς. Ανήμερα του Δεκαπεντύγουστου, οι Αστυπαλαιώτισσες μαγειρεύουν και προσφέρουν στους επισκέπτες τοπικούς μεζέδες και αρνί γεμιστό, το λαμπρινό.
Το εορταστικό τριήμερο κλείνει με τα «Κουκάνια», που διοργανώνονται στον Πέρα Γιαλό και είναι μια σειρά από παιχνίδια με πρωταγωνιστές μικρά και μεγάλα «παιδιά». Το γιαουρτοτάϊσμα, δηλαδή αλληλοτάισμα γιαουρτιού με κλειστά μάτια, το τράβηγμα του σχοινιού, αγώνες κολύμβησης και αβγομαχίες, αλλά και ο «πετεινός», ένα παιχνίδι όπου προσπαθούν να πιάσουν ένα καλάθι με έναν ψεύτικο κόκορα στην άκρη μιας αλειμμένης με γράσο κολόνας πάνω από τη θάλασσα είναι μερικά από αυτά.

Ψέριμος

Η εορτή της Παναγίας στο νησί των Δωδεκανήσων, όπου δεσπόζει η εκκλησία της Παναγιάς της Μελαχρινής, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι λόγω του σκούρου χρώματος της ρωσικής τεχνοτροπίας εικόνας, είναι ιδιαίτερη. Με πλοιάρια κάτοικοι από την Κάλυμνο, την Κω και τη Νίσυρο καταφθάνουν για να ζητήσουν τη χάρη της Παναγίας. Οι καμπάνες ηχούν πανηγυρικά τη στιγμή που γίνεται η περιφορά του επιταφίου της Θεοτόκου. Συγκινητικές ήταν οι στιγμές όταν κλήρος και λαός, ντόπιοι και τουρίστες, συμμετέχουν στη λιτανεία η οποία περνά από τους δρόμους και τα σοκάκια της νήσου ακόμα και από την αμμουδιά στην άκρη της θάλασσας.

Ρόδος

Ξεχωριστή στη Ρόδο είναι η Παναγιά η Καλόπετρα που βρίσκεται στην κορυφή της κοιλάδας των Πεταλούδων και που φέρεται να κτίστηκε το 1782 από τον ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Αλέξανδρο Υψηλάντη. Κάτοικοι των γύρω χωριών επισκέπτονται την μονή όπου μετά τις εκκλησιαστικές εκδηλώσεις ακολουθεί παραδοσιακό γλέντι.

Κουφονήσια

Τον Δεκαπενταύγουστο γιορτάζει η Παναγία στο Κάτω Κουφονήσι. Μετά τη λειτουργία προσφέρεται φαγητό από τους κατοίκους και κατόπιν εκείνοι μεταφέρονται με τα καΐκια τα οποία κάνουν αγώνες για το ποιος θα περάσει τον άλλο στο Πάνω Κουφονήσι.

Άνδρος

Το Κάστρο Φανερωμένης είναι από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία στην περιοχή του Κορθίου, σε ύψωμα κοντά στο χωριό Κοχυλού. Τον Δεκαπενταύγουστο γίνεται εδώ μεγάλο πανηγύρι στην Παναγία τη Φανερωμένη, που βρίσκεται μέσα στο Κάστρο.

Πυργί Χίου

Στο Πυργί υπάρχουν 50 εκκλησίες. Το Δεκαπενταύγουστο, γίνεται το τοπικό πανηγύρι που ξεκινά με τις θρησκευτικές εκδηλώσεις στην εκκλησία της Παναγιάς και ολοκληρώνεται στην πλατεία, όπου χορεύεται ο «Πυργούσικος», χορός γρήγορος και χαρούμενος.

Θάσος

Πατάτες, ρύζι, μοσχάρι και στιφάδο περιλαμβάνει το γεύμα που παρατίθεται στο μεγάλο τραπέζι που συμμετέχουν όλοι οι πιστοί που έχουν συρρεύσει στον Ιερό Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, στην Παναγία της Θάσου, στο χωριό που πήρε το όνομά του από τη Θεοτόκο. Μετά τη λιτάνευση της εικόνας, που συνοδεύεται από πολυμελή μπάντα, όλοι μαζεύονται στο προαύλιο της εκκλησίας, με σκοπό να φουντώσει το γλέντι, με χορούς από όλη την Ελλάδα, μεζέδες και κρασί.

Μέγα Σπήλαιο

Ανήμερα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, πανηγυρίζει η ιστορική μονή του Μεγάλου Σπηλαίου,με μεγάλη συνεισφορά στους εθνικούς αγώνες. Η μονή, η οποία κτίστηκε το 362, βρίσκεται στο δρόμο που ενώνει την εθνική οδό Πατρών - Αθηνών με τα Καλάβρυτα και συγκεκριμένα στο άνοιγμα ενός μεγάλου φυσικού σπηλαίου της οροσειράς του Χελμού, επάνω από την απότομη χαράδρα του Βουραϊκού ποταμού. Κάθε χρόνο, πλήθος πιστών φθάνει στην μονή για να προσκυνήσει την ιερή εικόνα της Παναγίας της Μεγαλοσπηλαιώτισσας, που είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά.

Πάτρα

Στην Πάτρα, επίκεντρο του εορτασμού είναι η ιερά μονή της Παναγίας της Γηροκομίτισσας, η οποία ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα και είναι κτισμένη σε λόφο, κοντά στην πόλη. Κάθε χρόνο πλήθος πιστών συρρέει στο μοναστήρι από την παραμονή της εορτής για να ανάψουν ένα κερί, να προσευχηθούν ή να εκπληρώσουν το τάμα τους. Μάλιστα κάποιοι πιστοί φθάνουν με τα γόνατα μέχρι την εικόνα της Παναγίας.

Καλάβρυτα

Αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου είναι ηιερά μονή Μακελλαριάς, που βρίσκεται κοντά στην κοινότητα κοντά Λαπαναγοί και σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από την πόλη των Καλαβρύτων. Η μονή κτίστηκε το 532 πάνω σε ένα γυμνό και απότομο βράχο. Τα τελευταία χρόνια κάτοικοι από την γειτονική κοινότητα Μάνεσι πηγαίνουν με τα πόδια στο μοναστήρι για να προσκυνήσουν, ακολουθώντας μία διαδρομή μέσα από το δάσος της Κάνισκας ή το μονοπάτι κατά μήκος του ποταμού Σελινούντα, διάρκειας περίπου τεσσάρων ωρών.

Κυψέλη Αγρινίου

Στο ποντιακό αυτό χωριό του Δήμου Αγρινίου, κάτοικοι και επισκέπτες τιμούν την εορτή της Παναγίας Σουμελά και ακολουθεί ποντιακό γλέντι. Πριν από χρόνια, έφθασε στο χωριό ένα ακριβές αντίγραφο της ιερής εικόνας της Παναγίας Σουμελά και από τότε κάθε Δεκαπενταύγουστο τιμάται η Παναγία Σουμελά με πανηγυρικό εσπερινό την παραμονή και θεία λειτουργία ανήμερα της εορτής.
Μετά την θεία λειτουργία ακολουθεί η περιφορά της εικόνας από ζιπκοφόρους νέους της κοινότητας. Το ίδιο βράδυ πραγματοποιείται εορταστική εκδήλωση, ένα «πανοΰρ» όπως λέγεται στα ποντιακά το πανηγύρι, στο οποίο συμμετέχει πλήθος κόσμου που επισκέπτεται την περιοχή.
Όσον αφορά στην ιστορία της περιοχής, πόντιοι πρόσφυγες από τις περιοχές Τιβάν και Κοτύλια Κερασούντος, έφθασαν στην Κυψέλη το 1923. Αρχικά δημιούργησαν μια προσωρινή εγκατάσταση κοντά στο σημερινό χωριό και στην συνέχεια ανέγειραν την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Το 1929 το κράτος παραχώρησε στους πρόσφυγες κατοικίες και τμήματα γης, για να ξεκινήσουν και πάλι την ζωή τους. Ταυτόχρονα, δημιούργησαν μία νέα κοινότητα με την ονομασία Σφήνα,η οποία το 1986, μετονομάστηκε σε Κυψέλη.

Ελατού Ναυπακτίας

Πλήθος πιστών συρρέει κάθε χρόνο στο μοναστήρι της Παναγίας της Αμπελακιώτισσας, που βρίσκεται περίπου 28 χιλιόμετρα από την Ελατού της Ναυπακτίας. Μάλιστα, η ιστορική και θρησκευτική αξία της μονής είναι τέτοια που την αποκαλούν «κιβωτό» της Ναυπακτίας. Η ιερά μονή είναι γνωστή για την εικόνα της Παναγίας, τα άγια λείψανα, το χρυσοκέντητο επιτάφιο και το λαμπρό πανηγύρι το Δεκαπενταύγουστο.

Ηλεία

Στην Ηλεία πλήθος πιστών τιμούν την εορτή του Δεκαπενταύγουστου σε μοναστήρια που είναι αφιερωμένα στην Παναγία. Συγκεκριμένα, ένα από τα πιο σημαντικά μοναστήρια της Ηλείας, είναι η ιερά μονή Κοίμησης της Θεοτόκου στην Λαμπεία (Δίβρη), η οποία χρονολογείται από τον 18ο αιώνα, ενώ το μοναστήρι της Παναγίας στη Σκαφιδιά, χρονολογείται από τον 10ο αιώνα.
Η ιερά μονή Καθολικής στη Γαστούνη ανεγέρθηκε το 920 προς τιμή της Παναγίας και θεωρείται σημαντικό βυζαντινό μνημείο, που προσελκύει πολλούς πιστούς κάθε χρόνο. Η ιερά μονή της Κρεμαστής, η οποία είναι κτισμένη πάνω σε βράχο, χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, ενώ σημαντικής ιστορικής αξίας είναι και η ιερά μονή της Παναγίας στη Φραγκαβίλα Αμαλιάδας.

Αρκαδία

Κάθε χρόνο πολλοί πιστοί συρρέουν στην Τεγέα για να προσκυνήσουν την εικόνα Παναγία της Επισκοπής, όπως και στο Λεωνίδιο όπου βρίσκεται η μονή της Παναγίας της Ελώνης κτισμένη σε κοκκινόβραχο του Πάρνωνα. Επίσης εορτάζουν η Παναγία η Πραστιώτισσα στον Πραστό και η Παναγία της Μαλεβής, στον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας. Μάλιστα, η εικόνα της Παναγίας της Μαλεβής θεωρείται έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Ακόμη, στις 17 Αυγούστου αναβιώνει στο Βαλτεσινίκο, το παραδοσιακό αλώνισμα, το οποίο πραγματοποιείται, σε πλακόστρωτο αλώνι, πολύ κοντά στην ιερά μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Αργολίδα

Στην περιοχή της Νέας Επιδαύρου πανηγυρίζει η ιστορική μονή Παναγίας Αγνούντος, όπου φυλάσσεται η ομώνυμη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Η Παναγία έλαβε αυτό το προσωνύμιο, λόγω της θέσης που βρίσκεται, δηλαδή πάνω σ' ένα μικρό λόφο, δίπλα από την εθνική οδό Ισθμού- Επιδαύρου.

Κορινθία

Τον Δεκαπενταύγουστο γιορτάζει το μοναστήρι της Παναγίας της Φανερωμένης, που βρίσκεται στο Χιλιομόδι και έχει χαρακτηριστεί ως σπουδαίο βυζαντινό μνημείο και κορυφαίο αρχιτεκτονικό έργο. Η ιερά μονή κτίστηκε τον 13ο αιώνα, απέναντι από τον βράχο όπου βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας, από βοσκούς της περιοχής και υπάρχει μεγάλος θησαυρός αγίων Λειψάνων, όπως η κάρα του Αγίου Σωφρονίου, Πατριάρχου Ιεροσολύμων, τεμάχιο λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου κ. α.

Μεσσηνία

Επίκεντρο του εορτασμού του Δεκαπενταύγουστου είναι η ιερά μονή Βουλκάνου, που ιδρύθηκε τον 17ο αιώνα και είναι κτισμένη πάνω στο όρος Ιθώμη. Εκεί φυλάσσεται εικόνα της Παναγίας της Βουλκανιώτισσας, που φέρει την επιγραφή «Η Οδηγήτρια η επονομαζομένη τω όρει Βουλκάνω» και αποδίδεται στον Ευαγγελιστή Λουκά.

Σκιάθος

Στην αρχόντισσα των Σποράδων, ο εορτασμός του Δεκαπενταύγουστου, γίνεται παραδοσιακά και με μεγάλες τιμές στην Μονή της Ευαγγελίστριας, ή της Βαγγελίστρας, όπως το λένε οι Σκιαθίτες. Η μονή είναι πνιγμένη μέσα στο πράσινο, στον μυχό του ρέματος του Λεχουνιού και πλάι στις πηγές του, την τοποθεσία Αγαλιανού, κάτω από την ψηλότερη κορυφή της Σκιάθου, την Καραφλυτζανάκα.
Η ανοικοδόμηση τηςμοναστηριού άρχισε το 1794 από μία μικρή ομάδα μοναχών του κινήματος των «Κολλυβάδων», που αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από το Άγιο Όρος, λόγω του αναβρασμού που υπήρχε τότε με αφορμή την ημέρα κατά την οποία έπρεπε να τελούνται κανονικά τα μνημόσυνα, το Σάββατο δηλαδή αντί της Κυριακής και βασικό σύνθημα την επιστροφή στην αρχαία παράδοση της Εκκλησίας.
Οι χιλιάδες επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την περιφορά του Επιταφίου της Θεοτόκου, ένα έθιμο που συναντάμε σε ελάχιστα μέρη της Ελλάδας. Το πρωί της 14ης Αυγούστου, οι γυναίκες στολίζουν τον επιτάφιο με λουλούδια και η τελετή αρχίζει το βράδυ της ίδιας ημέρας στο μοναστήρι της Ευαγγελίστριας. Κατά την περιφορά του ιερού επιταφίου και σε όλη την παλιά ανηφορική διαδρομή ως το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής και μέχρι την επιστροφή στο μοναστήρι, οι πιστοί ακολουθούν και ψέλνουν μαζί με τον ιερέα. Το έθιμο της περιφοράς του Επιταφίου της Μεγαλόχαρης, καθιερώθηκε το 1809, χρονιά που ιδρύθηκε η Μονή από τους Αγιορείτες μοναχούς.
Το Μοναστήρι της Παναγίας της Ευαγγελίστριας ή της Βαγγελίστρας αποτελεί τόπο προσκυνήματος για χιλιάδες ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης, ενώ το Μουσείο της Μονής, όπου παρουσιάζεται η έκθεση, προσφέρει πολύτιμα στοιχεία της νεότερης ιστορίας. Η Μονή Ευαγγελίστριας βοήθησε τα προεπαναστατικά κινήματα, όσο και την επανάσταση του 1821. Στην Ευαγγελίστρια το 1807 σχεδιάστηκε, υφάνθηκε, ευλογήθηκε και υψώθηκε η πρώτη Ελληνική Σημαία με το λευκό Σταυρό στη μέση επί γαλανού φόντου. Στη Μονή, ο ιερομόναχος Νήφων όρκισε και τους οπλαρχηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ανδρέα Μιαούλη, Παπαθύμιο Βλαχάβα, Γιάννη Σταθά, Νικοτσάρα, τον Σκιαθίτη διδάσκαλο του Γένους Επιφάνιο - Στέφανο Δημητριάδη και πολλούς άλλους, ύστερα από μεγάλη σύσκεψη που έκαναν στο Μοναστήρι της Ευαγγελιστρίας για να καταστρώσουν το σχέδιο δράσης τους.

Στερεά Ελλάδα

Στην Ευρυτανία, η Παναγία η Προυσσιώτισα , «η κυρά της Ρούμελης» όπως την λένε και η Παναγία της Τατάρνας αν και δεν εορτάζουν το Δεκαπεντάγουστο είναι δύο σημεία που συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον των επισκεπτών και εκεί συρρέουν κάθε χρόνο χιλιάδες προσκυνητές.
Στη Θήβα η Μεγάλη Παναγιά και στον Ορχομενό η Παναγία η Σκριπού, οι Μονές Αγάθωνος και Δαμάστας στη Φθιώτιδα, η Παναγία της Βαρνάκοβας στη Φωκίδα, Παναγία της Φανερωμένης στην Αρτάκη, η Παναγία της Ντινιούς στην Ιστιαία, είναι ορισμένα από τα θρησκευτικά μνημεία αφιερωμένα στην Μεγαλόχαρη σε όλη τη Στερεά Ελλάδα, όπου συγκεντρώνου πλήθος επισκεπτών.
Στα ορεινά χωριά της Δυτική Φθιώτιδας, της Ευρυτανία και της Φωκίδας, οργανώνονται μεγάλα πανηγύρια, που δίνουν την ευκαιρία για το αντάμωμα των ξενιτεμένων.

Εύβοια

Στην Κεντρική Εύβοια το γνωστότερο όλων είναι το πανηγύρι του Οξυλίθου, στο οποίο νέοι και νέες μαζεύονται την παραμονή της γιορτής της Παναγίας και φτιάχνουν το πατροπαράδοτο στιφάδο, ενώ την επομένη στήνεται γλέντι στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας, όπου επισκέπτες και κάτοικοι έχουν την ευκαιρία να γευτούν το στιφάδο και να γλεντήσουν.
Στην Βόρεια Εύβοια, η Παναγία της Λιχάδας είναι εξίσου γνωστή για το πανηγύρι της, ενώ λίγο πιο έξω από τη Χαλκίδα και πιο συγκεκριμένα στη παραλία Χιλιαδού τελείται η καθιερωμένη λειτουργία στο απόμερο αλλά πολύ όμορφο εκκλησάκι της Παναγίας.
Στα Ψαχνά και στην Ιερά Μονή Γοργοεπήκοου γίνεται παραδοσιακή λιτανεία του Επιταφίου της Παναγίας σύμφωνα με την τάξη του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ενώ στην εκκλησία της Παναγίας στο Βασιλικό τελείται κάθε χρόνο πανηγύρι στο δεύτερο δημοτικό σχολείο.
Άλλα γνωστά πανηγύρια της Παναγίας στην Εύβοια είναι στο Γυμνό, στην Αγία Άννα, στα Φύλλα, της Παναγίας της Περιβλέπτου στα Πολιτικά, στη Στενή, στους Στρόπωνες, στον Πάλιουρα και σε πολλά άλλα ακόμα χωριά της Εύβοιας.

Κέρκυρα

Η Παναγιά της Κέρκυρας τιμάται σε δεκάδες εκκλησίες και μοναστήρια του νησιού. Με λιτανείες των επιταφίων που στολίζονται από εκατοντάδες πολύχρωμες κορδέλες και βασικό έδεσμα τα «ορφανά» μακαρόνια, αλλά και το ζωμό από κρέας, γιορτάζεται με πάσα λαμπρότητα ο Δεκαπενταύγουστος στην Κέρκυρα, που από τους ντόπιους, αλλά και τους επισκέπτες.
Οι εκδηλώσεις ξεκινούν την παραμονή της εορτής του Δεκαπενταύγουστου με τη λιτανεία των επιταφίων και διαρκούν περίπου ένα δεκαήμερο ως τα Εννιάμερα της Παναγίας. Οι επιτάφιοι είναι στολισμένοι με εκατοντάδες πολύχρωμες κορδέλες που συμβολίζουν την Τίμια Ζώνη που έδωσε η Παναγία στους Αποστόλους.
Πρόκειται για ένα μοναδικό έθιμο που αναβιώνει στην Κέρκυρα κάθε χρόνο, με τις γυναίκες των πολιτιστικών συλλόγων να δένουν, μέρες, τις κορδέλες στους επιταφίους της Παναγίας ώστε να είναι έτοιμοι για την παραμονή της γιορτής, που θα «βγουν» στα καντούνια και στις εκάστοτε γειτονιές του νησιού. Τους επιταφίους συνοδεύουν φιλαρμονικές, ενώ ακολουθεί μεγάλη πομπή από κληρικούς και λαϊκούς. Πολλοί πιστοί σηκώνουν τα πανύψηλα και βαριά λάβαρα των Αγίων της εκκλησίας, για να τιμήσουν την Παναγία αλλά και να εκπληρώσουν το «τάμα» που έκαναν.
Οι κορδέλες μοιράζονται στους πιστούς ανήμερα της γιορτής της Παναγιάς μετά τη Θεία Λειτουργία. Σύμφωνα με τους Κερκυραίους «οι ευλογημένες κορδέλες» που φυλάσσονται στο εικονοστάσι, φέρνουν υγεία και καλοτυχία σε κάθε σπιτικό.
Το νησί των Φαιάκων κάθε Δεκαπενταύγουστο βάζει κατσαρόλα και μαγειρεύει την φημισμένη παστιτσάδα με κόκορα, ένα πεντανόστιμο φαγητό που έχει ρίζες από την βενετσιάνικη κουζίνα και συνδυάζει σήμερα τα μακαρόνια με τον κόκορα, ενώ κατά τα βενετικά έτη συνδύαζε τα μακαρόνια με το «κυνήγι» του βασιλιά. Κοινό μυστικό των Κερκυραίων η κανέλα, που προστίθεται σχεδόν σε όλα τα φαγητά με κόκκινη δεμένη σάλτσα, ενώ απαραίτητη λεπτομέρεια για το συγκεκριμένο φαγητό το πασπάλισμα με μπόλικο τριμμένο τυρί, που δίνει χρώμα και γεύση.

Παξοί

Μέσα στο λιμάνι του Γάιου που είναι η πρωτεύουσα των Παξών, βρίσκονται δύο νησάκια, ο Άγιος Νικόλαος και η Παναγιά. Στο νησάκι της Παναγιάς, το οποίο οι ντόπιοι αποκαλούν και νησάκι της Μαντόνα, δεσπόζει το Μοναστήρι της Παναγιάς των Βελλιανιτών. Εκεί ανήμερα της μεγάλης εκκλησιαστικής εορτής, οι Παξινοί βράζουν το λεγόμενο «ζωμό», από ένα μοσχάρι, ο οποίος μοιράζεται σε όλους τους προσκυνητές, ντόπιους και επισκέπτες, για να τιμηθεί η Παναγία.

Οθωνοί

Στο μεγαλύτερο νησί των Διαποντίων Νήσων, η γιορτή του Δεκαπενταύγουστου είναι μια ευκαιρία για τους ξενιτεμένους επιστρέφουν στις πατρογονικές τους εστίες.Την Παναγία την τιμούν στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας που βρίσκεται στον Άμμο, καθώς όλες οι λοιπές εκκλησίες δε λειτουργούν. Το γλέντι γίνεται την επομένη, 16 Αυγούστου, γιατί τότε είναι διαθέσιμες οι ορχήστρες που καταφθάνουν από την Κερκυρα.

Τρίκαλα

Πλήθος κόσμου τιμά την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου το θρησκευτικό έθιμο μεταφοράς της εικόνας της Παναγίας της Οδηγήτριας από το Αχλαδοχώρι στην Οιχαλία μέσω της Κρήνης. Ο ιερέας του Αχλαδοχωρίου την συνοδεύει μέχρι την εκκλησιά της Κρήνης εκεί τοποθετείται στο Ιερό και οι πιστοί θα περάσουν να χαιρετίσουν την Παναγιά τους.
Ακολουθεί πομπή στην Κρήνη και ο ιερέας του χωριού παραδίδει την εικόνα συνοδεία πιστών στα σύνορα με την Οιχαλία στον Άγιο Αθανάσιο στον ιερέα της Οιχαλίας που περιμένει την Παναγιά έξω από το ναό. Μετά την δέηση η πομπή παίρνει τον δρόμο της για την Οιχαλία όπου όλο το χωριό την αναμένει με μεγάλο θρησκευτικό ενδιαφέρον.
Εκεί μετά από σύντομη στάση οι πιστοί σχηματίζουν πομπή και συνοδεύοντας την εικόνα στην Εκκλησία του χωριού όπου εγκαθίσταται μέχρι την δεύτερη ημέρα του Πάσχα που θα ακολουθήσει την αντίστροφη διαδρομή.
Σύμφωνα με την παράδοση η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε σε δύσβατο και δασώδες μέρος της περιοχής από οκτώ κυνηγούς, οι οποίοι καταγόταν από τα χωριά Οιχαλία, Αχλαδοχώρι και Κουτσίκοβο. Έτσι αποφάσισαν κάθε χωριό να φιλοξενεί την εικόνα στην ενορία του για τέσσερις μήνες το χρόνο.
Όταν το Κουτσίκοβο έπαψε να υφίσταται αποφασίστηκε τους τέσσερις επιπλέον μήνες η εικόνα να παραμένει στην Οιχαλία. Κατά την περιφορά η εικόνα μεταφέρεται από τους κατοίκους του Αχλαδοχωρίου, της Κρήνης και της Οιχαλίας από ώμο σε ώμο αναπαριστώντας τους κυνηγούς εκείνης της εποχής που μετέφεραν την εικόνα διαδοχικά ο ένας μετά τον άλλον μέχρι τον κάμπο.

Μάνη

Στο επίκεντρο του εορτασμού της Κοίμησης της Θεοτόκου βρίσκονται τα Κονάκια Γυθείου. Την παραμονή, 14 Αυγούστου, τελείται πανηγυρικός εσπερινός και ακολουθεί η περιφορά του Επιταφίου στο χωριό.
Ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, μετά την Θεία Λειτουργία, στον παραδοσιακό οικισμό του Πολυαράβου πραγματοποιούνται εκδηλώσεις μνήμης για την ιστορική επέτειο της μάχης, που δόθηκε στην περιοχή κατά την επιδρομή του Ιμπραήμ, στις 28 Αυγούστου 1826. Οι εκδηλώσεις ολοκληρώνται το βράδυ στην πλατεία των Κονακίων με ένα παραδοσιακό μανιάτικο γλέντι με τη συνοδεία δημοτικής μουσικής.

Ζαγοροχώρια

Ξακουστά σε ολόκληρη την Ελλάδα είναι τα πανηγύρια της Παναγίας που γίνονται τον Δεκαπενταύγουστο στα Ζαγοροχώρια. Σε χωριά όπως η Βίτσα και το Τσεπέλοβο, οι εκδηλώσεις στη μνήμη της Κοίμησης της Θεοτόκου είναι τριήμερες και προσφέρουν την ευκαιρία για ατελείωτο γλέντι με παραδοσιακούς ηπειρώτικους χορούς. Κι ενώ οι δύο πρώτες ημέρες το γλέντι είναι ανοιχτό για όλους, την τρίτη και τελευταία ημέρα της χαράς και του κεφιού, τον πρώτο λόγο έχουν οι ντόπιοι, με τοπικούς σκοπούς και ηπειρώτικους χορούς.

Κρήτη

Με ιδιαίτερη ευλάβεια και λαμπρότητα γιορτάζεται ο Δεκαπενταύγουστος και στην Μεγαλόνησο. Το κύριο έδεσμα στο γιορτινό τραπέζι είναι το κόκκινο κρέας. Στα Χανιά προσθέτουν στην κατσαρόλα και κόκορα ή κοτόπουλο συνοδεύοντάς το πάντοτε με πιλάφι, ενώ καταναλώνεται και κρέας ψημένο είτε σε φούρνο με κληματόβεργες, είτε στη θράκα, ενώ σε κάποια χωριά συναντάμε και το αντικριστό. Στο Ρέθυμνο, τα πιάτα γεμίζουν με μπουρέκια, αντικριστό στη φωτιά, αρνίσιο κρέας, πιλάφι, μυρωδάτα χειροποίητα λουκάνικα, μακαρόνια με τριμμένο ξερό ανθότυρο, ντολμαδάκια με γιαούρτι, κολοκυθοανθούς γεμιστούς, ψητό στις κληματόβεργες στο φούρνο με πατάτες οφτές. Από το τραπέζι δεν λείπουν ποτέ το κρασί, η τσικουδιά και το ρακόμελο, ενώ και το επιδόρπιο, ενώ το επιδόρπιο περιλαμβάνει ψητό μήλο, γαλακτομπούρεκο, καλτσούνια με τυρί με μέλι.

Ελλάδα αθάνατη ... σατανική τερηδόνα και εικόνισμα ... νταής (βίντεο)

του ακτιβιστή

Κατηγορούν άλλους λαούς ως φονταμενταλιστές. Ενώ εμείς ως Έλληνες είμαστε εξελιγμένοι, χωρίς προκαταλήψεις, δεισιδαιμονίες, ξόρκια και παράλογη ευκολοπιστία και θρησκευτική χειραγώγηση. Ας δούμε δύο τελευταίες εικόνες ... μετά τα παστίτσια και τα θαυματουργά κάστανα.

Εικόνα 1η (αριστερά) μια διαφημιστική εικόνα σε ελληνικό οδοντοτεχνικό εργαστήριο. Διακρίνεται ο σατανάς και οι άλλοι διάβολοι ως τερηδόνα να σκάβουν ένα δόντι με τρυπάνια και κομπρεσέρ...

Όπως έλεγε κι ο ερημίτης άγιος Αντώνιος, ο σατανάς βρίσκεται παντού στη φύση, στη γυναίκα, στους αγρούς, στο φαγητό, ακόμα και μέσα στην τερηδόνα, είναι η ίδια η τερηδόνα.

Τερηδόνα, μικρόβια, φλεγμονές, μύκητες, όλα αυτά είναι σατανικά έργα. Επομένως, αντί για οδοντριατρική και κάθε άλλου είδους θεραπεία, ξεχάστε τους γιατρούς κι απευθυνθείτε σε παπάδες-εξορκιστές, για να βγάλουν τους διαβόλους από μέσα σας.

Εικόνα 2η, με βίντεο παρακαλώ.


Στην Ιερά Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος των Νικητών Καβάλας η οποία είναι «ένα ακόμη ταπεινό εργαστήρι της προσευχής, μια πραγματική όαση μέσα στη σημερινή υλόπνικτη εποχή μας» υπάρχει η εικόνα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Χριστού, η οποία σύμφωνα με τους κληρικούς αλλά και τους πιστούς, ρίχνει ένα χέρι ξύλο στο ποίμνιο.
Πάνε δηλαδή οι ευσεβείς πιστοί και ανάλογα με την διάθεση της ιερής αυτής εικόνας , δέχονται τα χτυπήματά της.
Σφίξαν βέβαια οι ζέστες αλλά αυτά είναι φαινόμενα πίστης διαχρονικά και φυσικά παντός καιρού.
Έλεος !

αδικοκρατία…


του παπά - Ηλία

Ζούμε σε εποχές έσχατου εκπεσμού και εξευτελισμού του ανθρωπίνου γένους.
Όλα τα ιερά και τα όσια εκχυδαΐζονται και χλευάζονται. Κι όλες οι αθλιότητες και οι αισχρότητες  εξωραΐζονται και επιβάλλονται. Ενώ ο λαός  υποφέρει του επιβάλλουν στο όνομα της ληστρικής νομιμότητας να εργάζεται και τις Κυριακές, προκειμένου να λύσει τα προβλήματα επιβίωσής του. Εκλιπαρεί τη σωτηρία του από εθνοπατέρες, που πρωτοστατούν σε εκδηλώσεις και παρελάσεις ασωτίας. Του επιβάλλουν αντιρατσιστικό νόμο, για να μπορούν οι αρχιρατσιστές να τον εξοντώνουν ξεδιάντροπα , χωρίς αυτός να μπορεί να φτύνει την αδιαντροπιά τους κατάμουτρα.
Σε κάποια επιτροπή της Βουλής ένας απ’ τους διαπρεπείς δολιοφθορείς του Συντάγματος ωρύεται ότι κάποιοι έχουν ποδοπατήσει κάθε έννοια κράτους δικαίου. Του δικαίου, δηλαδή, που αυτός και η συντεχνία του μετέβαλαν σε κλοτσοσκούφι. Καθώς περιέβαλαν με το κύρος της συνταγματικής ασυλίας κάθε μορφή ληστρικής κακουργίας. Και όχι μόνο το Σύνταγμα αλλά και τη νομιμότητα γενικότερα στη συντριπτική της πλειονότητα φρόντισαν να την καταστήσουν όσο περισσότερο γινόταν άδικη σε βάρος του λαού. Σε σημείο ώστε αυτούς, που μας μάντρωσαν στα κρεματόρια των μνημονίων, παραποιώντας τα στατιστικά στοιχεία, όχι μόνο να μη μπορούμε να τους δικάσουμε, αλλά κι αν τους παραπέμψουμε στα δικαστήρια, να πληρώνουμε και  τα δικαστικά τους έξοδα. Αλλά και κάποιοι εκπρόσωποι της ευρωπαϊκής τοκογλυφίας, που διαχειρίζονται το ταμείο ξεπουλήματος της εθνικής μας περιουσίας, απαιτούν να έχουν το προνόμιο της ασυλίας για τα οποιαδήποτε κακουργήματά τους. Και ασφαλώς παρόμοια προνόμια έχουν και οι τραπεζικοί λήσταρχοι, που προσφέρουν τον ιδρώτα του λαού στα κόμματα της λαμογιάς και στα ΜΜΜΕ (=μέσα μαζικής μαλάκυνσης εγκεφάλων) … Και όλο αυτό εξωφρενικό όργιο της, κατά τον Σόλωνα,  δυσνομίας, το βαφτίζουν οι αφιλότιμοι κράτος δικαίου.
Κι ας πάρουμε επί του προκειμένου ένα τυχαίο παράδειγμα:  Σε επαρχιακή πόλη, γίνονται πλειστηριασμοί σπιτιών και περιουσιακών στοιχείων φτωχών βιοπαλαιστών. Πάντα στο όνομα των λεγόμενων «κόκκινων δανείων», που παρόμοια με το δημόσιο χρέος σε βάρος του λαού μεθοδεύτηκαν. Πολλοί συγκεντρώνονται, για να προβάλουν αντίσταση στη διαδικασία. Αλλά καταφθάνουν  αστυνομικοί, που με την πανοπλία τους περιφρουρούν την ιέρεια της ιεροτελεστίας του πλειστηριασμού συμβολαιογράφο. Να μιλήσουμε για το νόμο της ζούγκλας; Αδικούμε τα ζώα! Δεδομένου ότι η θηριωδία τους εκδηλώνεται, όταν θέλουν να ικανοποιήσουν την πείνα τους. Ενώ, οι τοκογλύφοι του ναζισμού και του σιωνισμού και οι τραπεζίτες ακόμη κι αν ρουφήξουν το αίμα όλης της ανθρωπότητας δεν θα κορέσουν το μεθύσι τους.
Αλλά η πλέον οδυνηρή έκπληξη δεν ήταν οι προστάτες του πολίτη αστυνομικοί, που στην προκειμένη περίπτωση λειτουργούν ως προστάτες του τοκογλύφου αλήτη και του τραπεζίτη, ούτε η εμμονή της εκπροσώπου της νομιμότητας στο «θεάρεστο» έργο της, αλλά η απρόσμενη παρουσία ενός κληρικού στον ίδιο χώρο, με τους Ηρακλείς της τοκογλυφικής νομιμότητας. Γεγονός ιδιαίτερα σκανδαλώδες για τη συνείδηση του διαμαρτυρόμενου λαού, που αποδοκιμάστηκε ανάλογα. Και μπαίνει το ερώτημα: Βρέθηκε ο κληρικός στην αίθουσα  του πλειστηριασμού από δική του πρωτοβουλία ή είχε άνωθεν εντολή; Ο ίδιος δικαιολογήθηκε ότι είχε εντολή απ’ τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών,  να κλειδώσει τα δικαστήρια μετά την λήξη του πλειστηριασμού, δεδομένου ότι είναι υπάλληλος των δικαστηρίων. Αλλά αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό απ’ το να βρίσκεται στην αίθουσα των πλειστηριασμών. Γιατί ο κληρικός σε κάθε περίπτωση δεν παύει να είναι κληρικός και ποτέ δε μπορεί να συμφύρεται με το καθεστώς της κραυγαλέα άδικης επί του προκειμένου νομιμότητας. Γιατί στην περίπτωση αυτή η προϊσταμένη του εκκλησιαστική αρχή θα πρέπει να εκπονήσει διατριβή σχετική με τη θεολογία των τοκογλυφικών πλειστηριασμών. Μια  και αυτές τις μέρες δίνει και παίρνει η θεολογία του πολυθρύλητου κάστανου…
Αλλά μια και περάσαμε απ’ την κρατική αδικοκρατία στην ομογάλακτη αδελφή της δεσποτοκρατία ας εγκύψουμε με για λίγο και στη θεολογία του κάστανου. Πολύ περισσότερο μάλιστα, αφού έγινε αιτία να χλευαστεί το όνομα μιας απ’ τις μεγαλύτερες διαχρονικά πνευματικές προσωπικότητες της Εκκλησίας μας. Παρότι ο άγιος Παΐσιος βρίσκεται πολύ ψηλά, για να τον φτάσει το σάλιο των οποιωνδήποτε κρετίνων χλευαστών του. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν παραμένει η σχετική με την περί κάστανου θεολογία απορία. Η οποία, κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, φαίνεται να είναι αποκύημα  της προκρούστειας λογικής του ανελεύθερου και τυπολατρικού δεσποτικού θρησκευτικού περιβάλλοντος. Το οποίο συρρικνώνει την εμβέλεια της πίστης σε κάποια «θαυματουργά» αντικείμενα, ενώ παράλληλα εμποδίζει να ιδούμε τον απέραντο ωκεανό του θαύματος,  μέσα στον οποίο κυριολεκτικά  κολυμπάμε.  Είναι δε αξιοσημείωτο ότι, για να δικαιολογηθεί η ουρανομήκης αυτή γκάφα επιστρατεύτηκε συν τοις άλλοις  και το ευαγγελικό περιστατικό της γυναίκας, που θεραπεύτηκε απ’ την αιμορραγία. Όπου είναι χαρακτηριστικό πως ο  Χριστός, δεν είπε στη γυναίκα «το κράσπεδο του ιματίου μου σε θεράπευσε» αλλά «η πίστη σου σέσωκέ σε». Που  σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση απαραίτητη προϋπόθεση της θαυματουργίας είναι η πίστη.
Βέβαια κάποιοι μπορεί να πουν στην ελαχιστότητά μου ότι  εμένα δεν μου πέφτει λόγος επί του προκειμένου. Δεδομένου ότι ο Μητροπολίτης Αιτ/νίας με έχει κηρύξει προ τετραετίας περίπου αιρετικό. Αλλά μου μένει η απορία: Γιατί. ενώ μου απαγόρευσε το κήρυγμα, οι διαπρεπείς  ιεροεξεταστές του δεν καταδέχτηκαν να προσδιορίσουν το δόγμα της δεσποτικής ορθοδοξίας που προσέβαλα; Για να ενδυθώ, επιτέλους, στολή μετανοίας και ανυπόδητος εν καιρώ βαρυχειμωνιάς να ζητήσω συγνώμη, όπως ο αυτοκράτορας της Γερμανίας Ερρίκος ο 4ος ζήτησε στην Κανόσσα απ’ τον πάπα Ιλδεβράνδη!…

"Κόψανε" την πρωινή προσευχή στα σχολεία ; Ή πρόκειται για νέο τρολάρισμα;


Σε εγκύκλιο που  φέρεται να στάλθηκε από το υπουργείο Παιδείας στα σχολεία, φαίνεται πως "στα μουλωχτά" καταργείται η πρωινή προσευχή. Κι αυτό το υποθέτουμε - αν η είδηση δεν είναι μούφα -  γιατί στην εγκύκλιο που έχει σταλεί δεν γίνεται καμία αναφορά σε πρωινή προσευχή, όπως γινόταν πάντα τα προηγούμενα χρόνια.

Αν η απάλειψη αυτή πράγματι αποκαλύπτει τις προθέσεις του υπουργείου, θεωρούμε πως αυτό θα δώσει τροφή σε νέο κύκλο όξυνσης στις σχέσεις Εκκλησίας - κυβέρνησης. Προφανώς θα δούμε σκηνές απείρου κάλλους, όπως φιλιππικούς από άμβωνος .... σαν αυτούς που "θαυμάσαμε" κατά το πρόσφατο παρελθόν που οδήγησαν στην απομάκρυνση του προηγούμενου υπουργού Νίκου Φίλη.

Και όλα αυτά ενώ δεν υπάρχει κανένας λόγος που να υπαγορεύει το άνοιγμα ακόμα μια ψευτοκόντρας. Εκτός αν είναι μια ακόμα παραπλάνηση των πολιτών από τα δύσκολα που έρχονται (Εφορία, ΕΝΦΙΑ, μειώσεις μισθών και συντάξεων εν μέσω "ευτυχισμένων και γελαστών"ανθρώπων όπως διαπιστώνει ο πρωθυπουργός Αλέξης).

δεσποτικός τεντιμποϊσμός;

 

Κάποιοι ασκητές, προκειμένου να δοκιμάσουν τον Άγιο Αγάθωνα, τον κατηγόρησαν για πολλά και διάφορα αμαρτήματα κι εκείνος δέχτηκε αδιαμαρτύρητα τις κατηγορίες τους. Διαμαρτυρήθηκε όμως έντονα, όταν του είπαν ότι είναι αιρετικός. Επειδή ακριβώς μια τέτοια κατηγορία, όταν δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, συνιστά ηθική δολοφονία. Κι όμως κάποιοι δεσποτάδες από θέσεως αυθαίρετης και ασύδοτης ισχύος εκτοξεύουν την βδελυρή αυτή συκοφαντία δίκην μεγάλων ιεροεξεταστών, τύπου Τουρκουεμάδα, χωρίς ίχνος συναίσθησης και ευαισθησίας.
Ένας, για παράδειγμα, τέτοιος δεσπότης που δεν διαθέτει δική του σκέψη και βούληση αλλά ρυμουλκείται απ’ τους ρουφιάνους του δεσποτικού του αυλόγυρου, είχε εκσφενδονίσει προ ετών εναντίον κληρικού την συκοφαντία ότι «κινείται στα όρια της αιρέσεως». Και μάλιστα την, πέρα από κάθε λογική και συνείδηση, συκοφαντία αυτή, την διακήρυξε ενώπιον όλων των κληρικών της Μητρόπολής του, σαν πρόφαση προκειμένου να του απαγορεύσει το κήρυγμα. Με το κουτοπόνηρο σκεπτικό ενδεχομένως ότι, όταν μια τέτοια κατηγορία την εκτοξεύει ο Δεσπότης όλοι θα την αποδεχτούν, γιατί απλούστατα θα πουν: Για να το πει ο Δεσπότης, κάτι πρέπει να ξέρει περισσότερο από εμάς τους άλλους.
Αλλά τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα, όπως η διεστραμμένη κουτοπονηριά των δεσποτικών ρουφιάνων τα προγραμματίζει. Δεδομένου ότι, πλην των εγκάθετων ρουφιάνων του δεσποτικού αυλόγυρου και κάποιων ομοϊδεατών τους κομματικών κοπρόσκυλων, κανένας άλλος δεν αποδέχτηκε τη βλακώδη συκοφαντία. Δεδομένου ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού είχε ακούσει τα κηρύγματά του συκοφαντούμενου κληρικού  και είχε αποκρυσταλλώσει γνώμη και γι’ αυτόν αλλά και για τους δεσποτοκόλακες συκοφάντες του.
Θα μπορούσε βέβαια  ο συκοφαντούμενος να προσφύγει στην κοσμική δικαιοσύνη. Δεδομένου ότι, όπως έχει διατυμπανιστεί ακόμη και από επιφανείς δεσποτάδες, η δεσποτική δικαιοσύνη είναι χειρίστη. Γιατί, όπως χαρακτηριστικά έχει διακηρύξει ο μακαριστός Φλωρίνης Αυγουστίνος η δεσποτική δικαιοσύνη βρίσκεται στο πολιτισμικό επίπεδο των κυκλώπων. Ή όπως ο μακαριστός Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος έχει επισημάνει η δεσποτική δικαιοσύνη είναι χειρότερη ακόμη και απ’ αυτή  των βαρβάρων των Σαρματών και Σκυθών.
Αλλά το να προσφύγει κάποιος στην κοσμική δικαιοσύνη για θέματα δογματικής φύσεως μοιάζει με το ν’ αποταθεί σε μανάβικο για μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας. Αυτό που έκαμε ο συκοφαντούμενος ήταν να ρωτήσει δια μέσου του Τύπου τους δεσποτικούς ιεροεξεταστές να του προσδιορρίσουν την αίρεση στα όρια της οποίας κινείται. Αλλά, όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν σε θέση ν’ απαντήσουν.  Και ο λόγος; Το ότι η διερεύνηση δογματικών θεμάτων απαιτεί δύο απαραίτητες προϋποθέσεις: Μόρφωση υψηλού επιπέδου αφενός και αφετέρου το κυριότερο που είναι η θεοπνευστία. Γιατί ασφαλώς δεν ήσαν τυχαίοι άνθρωποι ο Αθανάσιος, ο Βασίλειος, ο Γρηγόριος, ο Χρυσόστομος ούτε αργότερα ο Δαμασκηνός και ο Γρηγόριος ο Παλαμάς και τόσοι άλλοι, που στάθηκαν αντιμέτωποι στους αιρεσιάρχες της εποχής τους. Διέθεταν στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τη φιλοσοφική κατάρτιση της εποχής τους αλλά και την άνωθεν έμπνευση.  Εφόδια τα οποία a priori στερούνται αναπόφευκτα οι διαστροφείς συκοφάντες. Έστω κι αν φορούν, μίτρες, επανωκαλύμμαυχα και άλλα τέτοια ανούσια και ανόητα μπιχλιμπίδια. Γιατί το Άγιο Πνεύμα βδελύττεται και αυτά και όλη την ανόητη κομπορρημοσύνη, που τα συνοδεύει. Ενώ επισκιάζει με τη χάρη του ακόμη και αγράμματους ή ολιγογράμματους, όπως ο άγιος Σπυρίδων και οι τωρινοί Πορφύριος και Παΐσιος.
Και μπαίνει το ερώτημα:  Ποια μπορεί να είναι τα βαθύτερα κίνητρα που μπορεί να σπρώχνουν έναν δεσπότη, να κατρακυλάει  τόσο χαμηλά; Μήπως ο ακατανίκητος φθόνος των δεσποτοκολάκων κληρικών για τον συκοφαντούμενο και η ακατανόητη για χάρη τους δεσποτική αλληλεγγύη; Ή μήπως οι καταθλιπτικές πιέσεις κάποιων κομματόσκυλων που δεν μπορούν να ανεχτούν την κάτω απ’ το πρίσμα του Ευαγγελίου κριτική για τα έργα και τις ημέρες των πολιτικών απατεώνων της κομματικής τους στρούγκας; Γιατί δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια θεωρούσαν δεδομένο να χρησιμοποιούν τους κληρικούς σαν «ηθικά» στηρίγματα της ανήθικης πολιτικής τους…
Αλλά προκύπτει κι ένα άλλο θέμα: Η αντίχριστη δεσποτοκρατία εκκλησιολογικά δεν είναι απλώς κάποια αίρεση αλλά η εκ βάθρων ανατροπή του Ευαγγελίου. Που σημαίνει ένα ασύδοτο και αυθαίρετο καθεστώς. Θα μπορούσε συνεπώς  ο δεσπότης να πει σχετικά στον οποιονδήποτε κληρικό: Στο τσιφλίκι της μητρόπολής μου μπορώ να κάνω ο, τι θέλω. Λοιπόν σου απαγορεύω το κήρυγμα! Ποιο, λοιπόν, νόημα είχε η επιστράτευση της δολοφονικής περί αίρεσης λάσπης; Και καλά εκείνη τη στιγμή μπορεί να παρασύρθηκε απ’ τις φιδόγλωσσες των ιεροεξεταστών του και των κομματικών κοπριτών. Αλλά ύστερα από τόσα χρόνια δεν κατάλαβε την παλιανθρωπιά την οποία τον έσπρωξαν να διαπράξει, ώστε να φροντίσει να διορθώσει το λάθος του; Και δεν υπάρχουν κάποιοι άλλοι στο περιβάλλον του, που να διαθέτουν έστω και πολλοστημόριο λογικής και φιλότιμου να του πουν:
«Σεβασμιώτατε, ο Θεός «κρίμασιν οις οίδε» σε ανέβασε τόσο ψηλά. Οφείλεις να συνειδητοποιήσεις τη θέση σου και να μην συμπεριφέρεσαι  συγκριτικά χειρότερα κι απ’ τους τεντιμπόηδες. Και λέμε χειρότερα γιατί απ’ τη λάσπη ή το γιαούρτι, που θα πετάξει κάποιο αλητόπαιδο μπορεί εύκολα ν’ απαλλαγεί κάποιος.  Αλλά η λάσπη της αίρεσης μπορεί να δημιουργήσει, όχι μόνο  κηλίδες ανεξάλειπτες αλλά και πληγές ανίατες. Κι όμως απολαμβάνετε με ναρκισσιστική αναισθησία τον φωτοστέφανο της κάλπικης αγιότητας, που κάποιοι φιλοτεχνούν για χάρη σας, ενώ την ίδια στιγμή τοποθετείτε στα κεφάλια των άλλων ακάνθινα στεφάνια!  Και δεν είχατε την ευαισθησία προ πολλού αλλά έστω και τώρα  να τακτοποιήσετε αυτή την αθλιότητα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν δεν χρειαζόταν  να πικράνετε ούτε τους μοχθηρούς και φθονερούς παπάδες σας ούτε τους εγκάθετους κομματοκοπρίτες!»…

πολιτισμός ή βαρβαρότητα;


Ο Ιούλιος είναι, από εκκλησιαστικής πλευράς, ο μήνας των αναργύρων. Αφού εγκαινιάζεται με τους Αγίους Αναργύρους (1η Ιουλίου) και τελειώνει με τον Άγιο Παντελεήμονα (27 Ιουλίου). Οι οποίοι, παρότι γιατροί περίφημοι, εντούτοις δεν εκμεταλλεύτηκαν τις γνώσεις τους και τη φήμη τους, προκειμένου να πλουτίσουν. Αντίθετα μάλιστα, όχι μόνο πρόσφεραν δωρεάν τις υπηρεσίες τους, αλλά και παντοιοτρόπως βοηθούσαν, εκείνους που είχαν ανάγκη.  
Μια τέτοια όμως στάση ζωής χαλάει σε κάθε εποχή την πιάτσα του κατεστημένου, δεδομένου ότι βλάπτει τα συμφέροντά του. Γι’ αυτό και παίρνει ανάλογα αποφασιστικά μέτρα: Για τους αγίους Αναργύρους, για παράδειγμα, εφάρμοσαν μια δολοφονική πατέντα. Τους παρέσυραν, λένε, σε επικίνδυνα φαράγγια, προκειμένου να βρούνε δήθεν ιαματικά βότανα, απ’ όπου και τους γκρέμισαν. Ενώ για τον  Άγιο Παντελεήμονα εφήρμοσαν την πατέντα του «καρφώματος» για λογαριασμό της νομιμοφροσύνης. Πράγμα πολύ εύκολο για την εποχή τους, δεδομένου ότι το να είναι κάποιος χριστιανός, όπως ήταν ο Παντελεήμων, ήταν έγκλημα εναντίον της επίσημης θρησκείας και τη κρατικής εξουσίας.…

Είναι περιττό να τονίσουμε ότι ο ίδιος νομικός πολιτισμός ισχύει σε κάθε εποχή. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος αυτά που έλεγαν και αντιμετώπισαν οι προφήτες εδώ και τρεις περίπου χιλιάδες χρόνια:  «Η δικαιοσύνη σας, λέει ο Ωσηέ,  ανθεί σαν δηλητηριώδες φυτό". Και ο Αμώς: «Αλίμονο σ’ αυτούς, που πληρώνονται για να μεταβάλουν το δίκαιο σε δηλητήριο». Και ο Μιχαίας: "Αλίμονο σ' αυτούς που καταδυναστεύουν και γδύνουν τους φτωχούς και τους διώχνουν απ' τα σπίτια τους. Επειδή έχουν δύναμη στα χέρια τους». Και συμπληρώνει:  «Τι κάνουν οι δικαστές; Δωροδοκούνται και υποστηρίζουν τα συμφέροντα του κατεστημένου. Είναι κι αυτοί ανθρωποφάγοι…". Και ο Ησαΐας:  «Οι δικαστές δικαιώνουν με δωροδοκίες τον ένοχο  και αρνούνται στους αδύνατους την δικαιοσύνη»…

Το θρησκευτικό και κοσμικό κατεστημένο βρίσκει και εφευρίσκει ανάλογα με τις περιπτώσεις πολλούς και διαφόρους τρόπους, προκειμένου  ν’ απαλλαγεί απ’ τους ενοχλητικούς. Και, πάντα επικαλείται το νομικό του πολιτισμό, όπως  δεν διστάζει να βαφτίζει τη νομική του βαρβαρότητα. Στο όνομα της οποίας  επιβάλλει στους λαούς, ανάλογα με τις εγκληματικές του επιλογές, άλλοτε τις πολεμικές και άλλοτε τις οικονομικές καταστροφές. Ή μήπως εν ονόματι της ίδιας βαρβαρότητας το δικαστήριο της Ηλιαίας δεν καταδίκασε το Σωκράτη να πιει το κώνειο; Επειδή τόλμησε να μιλήσει για δίκιο κι αλήθεια, που εκείνοι δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Όπως αργότερα το ευσεβέστατο φαρισαϊκό κατεστημένο  δεν καταδίκασε το Χριστό να σταυρωθεί, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Πιλάτου να τον σώσει. Δεδομένου ότι καταλάβαινε πως το πραγματικό κίνητρό τους ήταν ο φόβος για τα αμαρτωλά τους συμφέροντα, που πίστευαν ότι απειλούνταν και ο φθόνος γιατί δεν μπορούσαν σε κανένα επίπεδο  να τον αντιμετωπίσουν.  Αλλά όσο ο ειδωλολάτρης Πιλάτος προσπαθούσε, τόσο οι «θεοσεβείς» εκείνοι επικαλούνταν το νομικό τους πολιτισμό, κραυγάζοντας ολοένα και εντονότερα: «Εμείς νόμον έχουμε και κατά τον νόμον ημών οφείλει αποθανείν» (Ιωάννη, ΙΘ, 7).
Λένε, ,για παράδειγμα, αυτές τις μέρες οι αξιότιμοι δικαστές του ΣτΕ: «Κρατικοί λειτουργοί και δημόσια πρόσωπα που ασκούν κριτική σε δικαστικές αποφάσεις επιβάλλεται να έχουν υποτυπώδη, έστω, γνώση των εξελίξεων στον νομικό πολιτισμό, διότι η αστοιχείωτη κριτική προσφέρει κακή υπηρεσία στον τόπο και τους πολίτες». Και επικαλούνται «τις γενικές αρχές και τους κανόνες, οι οποίοι ισχύουν σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο θέμα αυτό και αποτυπώνονται στη νομολογία τόσο του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». Και προσθέτουν: Οι αρχές αυτές αποτελούν δικαιοκρατικές εγγυήσεις, που ισχύουν σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο, και αφορούν όλους, ανεξαιρέτως, τους πολίτες».Αλλά το πόσο πολιτισμένος είναι αυτός ο κόσμος το βροντοφωνάζει η υπερβάλλουσα βαρβαρότητά τους σε βάρος άλλων λαών. Ή μήπως καρπός της νομικής και οικονομικής τους βαρβαρότητας, δεν είναι ο πλούτος και η χλιδή που χαρακτηρίζει τις πολιτισμένες δήθεν χώρες τους; Παρότι τις θαυμάζουν όσοι δεν κάνουν τον κόπο να σκεφτούν πως ο φαινομενικά αστραφτερός τους πολιτισμός είναι χτισμένος με το μόχθο και την οικονομική  αφαίμαξη φτωχών λαών.

Και, για να επιστρέψουμε στο εδώ και στο τώρα, ας ρωτήσουμε ευσεβάστως : «Η παραγραφή του δικαιώματος του Δημοσίου για επιβολή φόρων και άλλων οικονομικών βαρών (και όχι στην επιβολή ποινικών κυρώσεων)», συνιστά νομικό πολιτισμό; Γιατί αληθινός νομικός πολιτισμός στην προκειμένη περίπτωση θα ήταν να αποδώσουν οι φοροφυγάδες στο δημόσιο-που, σε τελική ανάλυση, σημαίνει στο λαό- τους αναλογούντες φόρους. Όπως ακριβώς απαιτείται κι απ’ τον τελευταίο πολίτη. Κι, αν υπήρχε θέμα ποινικών κυρώσεων, το σύμφωνο με το κοινό περί δικαίου αίσθημα επιτάσσει, όχι να μπουν φυλακή, για να τρώνε δωρεάν, αλλά να ζουν με τους μισθούς πείνας, που η συνομοταξία τους δίνει στο λαό. Κι όχι μόνο αυτοί αλλά και όλοι εκείνοι, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συντάσσονται με το ληστρικό καθεστώς, που σήμερα έχει επιβληθεί στη συντριπτική πλειονότητα του λαού. Κι όχι, ενώ αυτοί παίρνουν διπλάσιους και πολλαπλάσιους μισθούς και συντάξεις και αρνούνται στο όνομα του νομικού τους πολιτισμού περικοπές στους δικούς τους παχυλούς μισθούς και τις συντάξεις, να συμφωνούν στην επιβολή οδυνηρών περικοπών στους γλίσχρους μισθούς και τις συντάξεις όλων των άλλων.

Ας ζήσουν, λοιπόν, με τους κατώτατους μισθούς και τις συντάξεις, που παίρνουν οι άνθρωποι του λαού, προκειμένου ν’ αποκτήσουν εξ ιδίας πείρας σαφή εικόνα, περί του αν αυτά που αποφασίζουν συνιστούν νομικό πολιτισμό ή νομική βαρβαρότητα….

Πραξικόπημα Χωρίς Στρατό Και Στο Βατικανό του Πάπα Μπενουά ΙVI, μετά τον Μπερλουσκόνι.

Του Μιχαήλ Στυλιανού

H βαρυσήμαντη λέξη πραξικόπημα εκτοξεύθηκε στο στερέωμα αυτές τις μέρες και από τις δυο ακτές του Ατλαντικού και με αξιοσέβαστες υπογραφές, για να χαρακτηρίσει την τροπή των πολιτικών εξελίξεων στις αντίστοιχες μεγάλες δημοκρατικές- κατά τεκμήριο- χώρες της Δύσης. Από την Ουάσιγκτων ο διάσημος δημοσιολόγος και κάποτε υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ Πάτρικ Μπιουκάναν χαρακτήριζε έτσι την συνεχιζόμενη επιχείρηση του παρασκηνιακού Υπερκράτους να ανατρέψει τον νεοκλεγέντα Πρόεδρο Τραμπ. Στο Παρίσι, ο στρατηγός ε.α. Ανρί Ρουρ, αναφερόταν –με άρθρο του στο όργανο των πιστών στον Στρατηγό Ντε Γκώλ- στην επιβολή της εκλογής του ευνοουμένου του Παρασκηνιακού Υπερκράτους, μέσω της πολιτικής εξόντωσης όλων των αντιπάλων του με δόλια μέσα. Κοινά χαρακτηριστικά και των δύο κρουσμάτων ήταν ότι στόχος του «πραξικοπήματος» ήταν και στις δυο περιπτώσεις ηγεσίες ταγμένες στην υπεράσπιση του εθνικού κράτους και οι οργανωτές και εκτελεστές τους αποτελούν πλοκάμους διεθνούς Υπερκράτους που προωθεί την παγκοσμιοποίηση.

Πρόσφατες όμως αποκαλύψεις από την Ρώμη συμπληρώνουν την εικόνα σε τρίγωνη διάσταση, με στοιχεία που αναφέρονται βέβαια σε παλαιότερα γεγονότα, αλλά που αφορούν όχι μόνο στην απομάκρυνση του πρωθυπουργού Μπερλουσκόνι αλλά και στην μυστηριώδη παραίτηση του Πάπα Μπενουά -που δεν ήταν καθόλου οικειοθελής, όπως ανακοινώθηκε στο ευσεβές πλήρωμα.

Οι αποκαλύψεις προέρχονται όχι από πηγή των τριόδων αλλά από το εγκυρότατα ιταλικό περιοδικό γεωπολιτικής “Limes”,το οποίο διανέμεται μόνο σε συνδρομητές και του οποίου κάθε νέο φύλλο παρουσιάζεται με επισημότητα σε εθνικό ιταλικό τηλεοπτικό κανάλι από τον εκδότη . Αυτά αναφέρει το Γκωλλικό όργανο «Επιτροπή Βαλμύ», που μετέφερε τα αποκαλυπτικά στοιχεία, εκείθεν των Άλπεων μια και προσθέτουν μια πικάντικη γεύση στην γαλλική εκλογική επικαιρότητα.

Τα εκρηκτικά νέα στοιχεία περιλαμβάνονται στη τελευταία έκδοση του περιοδικού “Limes”, σε άρθρο του Germano Dottori, με τίτλο «Γιατί έχουμε ανάγκη το Βατικανό», που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο, αλλά λόγω της περιορισμένης κυκλοφορίας σε συνδρομητές, είχε βραδυφλεγή ανάφλεξη στην ιταλική δημοσιότητα…

Στο αποκαλυπτικό απόσπασμα του άρθρου του, ο Ντοτόρι γράφει: «Οι προστριβές μεταξύ της Εκκλησίας και των ΗΠΑ δεν εξαφανίστηκαν με τον θάνατο του Πάπα Ζαν-Πωλ ΙΙ.  Αντιθέτως είχαν συνέχεια κατά την διάρκεια της θητείας του Πάπα Ράτζινγκερ (σημ: τον αναφέρει με το γερμανικό του όνομα ως επισκόπου), κατά την οποία όχι μόνο παροξύνθηκαν με την επένδυση του Ομπάμα και της Χίλλαρυ Κλίντον στο πολιτικό Ισλάμ των «Αδελφών Μουσουλμάνων», κατά την διάρκεια των λεγομένων «αραβικών ανοίξεων», αλλά επίσης και από την σταθερή θέληση του Μπενουά του 6ου ( τέως Ράτζινγκερ) να επιτύχει μια πολιτική συμφιλίωση με τον Πατριάρχη της Μόσχας, την οποία ήθελε ως θρησκευτική επίστεψη ενός γεωπολιτικού σχεδίου για την ευρω-ρωσική ενοποίηση, που είχε την υποστήριξη της Γερμανία και της Ιταλίας του Μπερλουσκόνι αλλά όχι εκείνης, της πιο αμερικανόφιλης, που εκπροσωπούσε ο Τζιώρτζιο Ναπολιτάνο (σημ: παλαιό στέλεχος του ΚΚΙ).

Το πώς τέλειωσαν αυτά είναι γνωστό σε όλους. Η ιταλική κυβέρνηση και ο Πάπας χτυπήθηκαν ταυτόχρονα από μιαν συντονισμένη εκστρατεία σκανδάλων σπάνιας βιαιότητας και χωρίς προηγούμενο, με την οποία συνδυάστηκε μια σειρά σκοτεινών χειρισμών στο χρηματο, -πιστωτικό πεδίο, με τελικό αποτέλεσμα, τον Νοέμβριο 2011, την παραίτηση του Μπερλουσκόνι και στις 10 Φεβρουαρίου 2013 την παραίτηση του Ράτζινγκερ. Στο κορύφωμα της κρίσης η Ιταλία είδε να της κλείνονται προοδευτικά οι πόρτες των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών, ενώ το Ινστιτούτο Θρησκευτικών ΄Εργων ( Τράπεζα του Βατικανού) αποκλείστηκε προσωρινά από το διεθνές διατραπεζικό σύστημα αποστολής χρημάτων Swift.

Η είδηση εγνώσθη στο Βατικανό από δημοσίευμα της εφημερίδας Ρεπούμπλικα», που ανέφερε ότι οι αυτόματες ταμιευτικές μηχανές του Βατικανού έπαψαν να λειτουργούν. Το μέτρο εφαρμόστηκε από την Ντώϋτσε Μπανκ, μετά την κατηγορία κατά της Τράπεζας του Βατικανού ότι συνέβαλε στο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.»

Στο τελευταίο σειράς ιταλικών δημοσιευμάτων που προκάλεσε η αποκάλυψη του Limes, άρθρο του Ιταλού δημοσιολόγου Antonio Socci στο «Libero» προσθέτει κάποια στοιχεία περί την παραίτηση του Πάπα Μπενουά του 16ου, που δείχνουν ότι δεν δόθηκε αμαχητί και άνευ όρων.

Υπογραμμίζει σχετικά την «πρωτοφανή ανωμαλία» που συνιστά το γεγονός ότι επέβαλε και έγινε αποδεκτό από το κονκλάβιο να αποχωρήσει του παπικού θρόνου, αλλά διατηρώντας τον τίτλο του «Επίτιμου Πάπα», γεγονός που κατά τον Antonio Socci σημαίνει «ημι-παραίτηση». Επικαλείται σχετική φράση του Πάπα, ο οποίος εξήγησε ότι « η απόφασή μου να παραιτηθώ από την ενεργό άσκηση του λειτουργήματος δεν αναιρεί αυτό» (προφανώς το αξίωμα).

Στο ίδιο άρθρο του, ο Antonio Socci αναφέρει ότι ο συντάκτης των αποκαλύψεων Ντοτόρι, σε συνέντευξή του στο καθολικό πρακτορείο «Ζενίτ», ερωτηθείς για σχετικές αποκαλύψεις και της Γουίκιληκς, είπε πως πάντοτε πίστευε πως ο Πάπας Μπενουά εξαναγκάστηκε σε παραίτηση με μια περίπλοκη πλεκτάνη, που εξυφάνθηκα από αυτούς που έχουν συμφέρον να εμποδίσουν την συμφιλίωση με την ρωσική ορθοδοξία, ως θρησκευτικό σκέλος ενός σχεδίου προοδευτικής προσέγγισης μεταξύ ηπειρωτικής Ευρώπης και Ρωσίας. Και πρόσθεσε. Για τους ίδιους λόγους πιστεύω ότι εμποδίστηκε η κούρσα διαδοχής στον παπικό θρόνο του καρδιναλίου Σκόλα, που ως πατριάρχης της Βενετίας είχε διεξαγάγει τις διαπραγματεύσεις στην Μόσχα.»

-------

Το γεγονός ότι αυτά τα στοιχεία ανασύρονται στην επιφάνεια από τους παφλασμούς των ράδιο-τηλεοπτικών κυμάτων της μαινόμενης πάντοτε στην Ουάσιγκτων θύελλας, περί την θρυλούμενη ρωσική ανάμιξη στις αμερικανικές εκλογές, δεν πρέπει ασφαλώς να αποδοθεί, σε συμπτώσεις, στον παράγοντα Τύχη ή στον …Δαίμονα του Τυπογραφείου.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates