Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η ιστορία πίσω από δύο ιδιόχειρα σημειώματα του Αϊνστάιν


Δύο σημειώματα του Άλμπερτ Αϊνστάιν, το ένα από τα οποία έχει ως θέμα το μυστικό για μια ευτυχισμένη ζωή, δημοπρατούνται την Τρίτη στην Ιερουσαλήμ.

Το 1922, ο γερμανός φυσικός, ήδη διάσημος για τη θεωρία της σχετικότητας, είχε κάνει περιοδεία στην Ιαπωνία. Τότε είχε πληροφορηθεί ότι θα είναι υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ Φυσικής και η φήμη του είχε αρχίσει να ξεπερνά τα όρια της επιστημονικής κοινότητας.

Η σκηνή διαδραματίζεται στο Imperial Hotel του Τόκιο, αφηγείται ο πωλητής του πολύτιμου σημειώματος. Ένας ιάπωνας αγγελιοφόρος φθάνει για να επιδώσει ένα μήνυμα στον φυσικό. Κανείς δεν ξέρει εάν αρνήθηκε να πάρει φιλοδώρημα ή αν ο Αϊνστάιν δεν είχε επάνω του χρήματα, πάντως, για να μην το αφήσει να φύγει με άδεια χέρια, του έδωσε δύο σημειώματα στα γερμανικά. «Ισως, εάν έχεις τύχη, αυτά τα σημειώματα θα έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία από ένα απλό φιλοδώρημα», του είπε τότε ο διάσημος φυσικός, σύμφωνα με τον πωλητή, συγγενή του ιάπωνα αγγελιαφόρου που ζει στο Αμβούργο.

Σε ένα από τα σημειώματα, που είναι γραμμένο σε χαρτί με το λογότυπο του Imperial Hotel, γράφει: «μία ήσυχη και σεμνή ζωή φέρνει περισσότερη χαρά από την αναζήτηση της επιτυχίας που συνεπάγεται διαρκή αναστάτωση». 

Στο δεύτερο σημείωμα, σε λευκό χαρτί, αναγράφεται η φράση που αποδίδεται στον Λένιν: «εκεί όπου υπάρχει μία θέληση, εκεί υπάρχει και ένας δρόμος».

Η αυθεντικότητα των άγνωστων μέχρι σήμερα σημειωμάτων αυτών πιστοποιήθηκε από τον οίκο Winner's. Δεν έχουν επιστημονική αξία, αλλά μπορούν να συμβάλουν στην κατανόηση των προσωπικών σκέψεων του Αϊνστάιν, το όνομα του οποίου έγινε συνώνυμο της ευφυΐας, σύμφωνα με τον Ρόνι Γκρος, υπεύθυνο για τη μεγαλύτερη συλλογή αρχείων του γερμανού φυσικού στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.
«Αυτό που κάνουμε εδώ είναι ένα πορτρέτο του Αϊνστάιν- του ανθρώπου, του επιστήμονα, της απήχησής του στον κόσμο-μέσω των γραπτών του», προσθέτει. «Αυτό είναι μία ακόμη ψηφίδα στο μωσαϊκό». Τα δύο σημειώματα θα τεθούν προς πώληση από το οίκο Winner's στην Ιερουσαλήμ μαζί με άλλα αντικείμενα, ανάμεσά τους και δύο επιστολές που γράφτηκαν από τον φυσικό στο τέλος της ζωής του. 

πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Θεσσαλονίκη: Με επιτυχία η εκδήλωση για τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα



Με μια επιτυχημένη εκδήλωση, στη γεμάτη από κόσμο αίθουσα «Μαν. Αναγνωστάκης» του δημαρχείου Θεσσαλονίκης, ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης και η Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη Θεσσαλονίκης (ΕΔΥΕΘ)τίμησαν τη ζωή και έργο του αργεντίνου κομμουνιστή επαναστάτη Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Στην εκδήλωση, που διοργανώθηκε για την συμπλήρωση 50 χρόνων από τη δολοφονία του Τσε, παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων η Πρέσβης και ο πρόξενος της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα, εκπρόσωποι της ΚΕ του ΚΚΕ, της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, της ΚΝΕ, της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, εκπρόσωποι τοπικών επιτροπών ειρήνης, εργατικών και συνταξιοδοτικών σωματείων κ.α.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με χαιρετισμό της πρέσβειρας της Κούβας Zelmys Maria Dominguez Cortina η οποία, αφού ευχαρίστησε τους διοργανωτές και τους παρευρισκόμενους για την παρουσία τους, αναφέρθηκε στον Τσε Γκεβάρα ως έναν «εξαιρετικό άντρα» και «παράδειγμα επαναστάτη» που ο κουβανός λαός «τον θαύμασε και τον αγάπησε σαν ένα σημαντικό κομμάτι της κουβανικής πατρίδας» .

Χαιρετιστήριος λόγος της Zelmys Maria Dominguez Cortina στην εκδήλωση:

Σας ευχαριστώ όλους για την παρουσία σας σήμερα εδώ, στην εκδήλωση που γίνεται για να τιμήσει τη ζωή και το παράδειγμα ενός εξαιρετικού άνδρα, του Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, του Τσε των Κουβανών, του Τσε όλων των επαναστατών του κόσμου, στην 50 η επέτειο της πτώσης του στη μάχη και της δολοφονίας του, τον Οκτώβρη του 1967 στη Βολιβία, όπου πολεμούσε για έναν καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο.

Είναι τιμή για μένα σήμερα να πω λίγα λόγια σ’ αυτή την εκδήλωση προς τιμή του Ερνέστο Γκεβάρα. Αλλά για τους Κουβανούς, τα καλύτερα λόγια για να τους θυμίζουν τον Τσε είναι αυτά που είπε ο Commander in Chief Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος τον θαύμαζε ως φίλο, ως άνθρωπο, ως επαναστάτη.

Στην ιστορική ομιλία του για τον Τσε, στις 18 Οκτώβρη του 1967 ο Φιντέλ είπε:

Οι εχθροί πιστεύουν ότι (με το θάνατό του) έχουν νικήσει τις ιδέες του, έχουν νικήσει την ιδέα του αντάρτικου, έχουν νικήσει τις απόψεις του για τον ένοπλο επαναστατικό αγώνα. Αυτό που κατάφεραν είναι, με λίγη τύχη, να απαλλαγούν από τη φυσική του παρουσία. Το μόνο που κέρδισαν είναι τα περιστασιακά πλεονεκτήματα που μπορεί ένας εχθρός να κερδίσει στον πόλεμο (…)

Ο Τσε ήταν ένας εξαιρετικά ικανός στρατιωτικός ηγέτης. Αλλά όταν θυμόμαστε τον Τσε, (…) δεν θυμόμαστε πρωτίστως τις στρατιωτικές του αρετές. (…) Ο πόλεμος είναι το μέσον και όχι ο σκοπός, είναι ένα εργαλείο για τους επαναστάτες. Το σημαντικό είναι η επανάσταση, ο σκοπός της επανάστασης, οι επαναστατικές ιδέες, οι επαναστατικοί στόχοι, τα επαναστατικά αισθήματα, οι επαναστατικές αρετές!

Σ’ αυτό το πεδίο, στο πεδίο των συναισθημάτων, στο πεδίο των επαναστατικών αρετών, στο πεδίο της γνώσης, πέρα από τις στρατιωτικές αρετές, είναι που αισθανόμαστε τη φοβερή απώλεια, παρά στη σημασία που έχει ο θάνατός του για το επαναστατικό κίνημα.

Γι αυτό λέμε, όταν σκεφτόμαστε τη ζωή του, όταν σκεφτόμαστε τη διαγωγή του ότι αυτός ο άνδρας αποτελούσε μοναδική περίπτωση πολύ σπάνιου ανθρώπου, που μπορούσε να συνδυάζει στην προσωπικότητα του όχι μόνο τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου της δράσης, ενός ανθρώπου της σκέψης, των άψογων επαναστατικών αρετών και μιας εξαιρετικής ανθρώπινης ευαισθησίας ενωμένα σε έναν χαρακτήρα από σίδερο, σε μια ατσάλινη θέληση και μια ακατάβλητη επιμονή.

Από επαναστατική άποψη, από την οπτική του λαού μας , πώς πρέπει να θυμόμαστε τον Τσε; (…) Μας άφησε την επαναστατική του σκέψη, τις επαναστατικές αρετές του, το χαρακτήρα του, τη θέλησή του, της επιμονή του, τον τρόπο δουλειάς του, με μια λέξη μας άφησε το παράδειγμά του! Και το παράδειγμα του Τσε πρέπει να είναι πρότυπο για το λαό μας! (…)

Αν θέλουμε να εκφράσουμε το πώς φιλοδοξούμε να είναι οι μαχητές μας, οι άνθρωποί μας, οι επαναστάτες αγωνιστές μας, (…) αν θέλουμε να εκφράσουμε το πώς θέλουμε να είναι τα παιδιά μας, πρέπει να πούμε με όλη τη ψυχή των ορμητικών επαναστατών: θέλουμε να είναι σαν τον Τσε!

Αυτός ο εξαιρετικός άνδρας, αυτό το παράδειγμα επαναστάτη, θα έχει για πάντα μαζί του την αγάπη του για τον Κουβανικό λαό και την επανάστασή του, αγάπη που του ανταποδίδουν οι άνθρωποι που τον δέχτηκαν σαν γιό τους και σαν να ήταν παιδί τους υπέφεραν από τη φυσική του απώλεια.

Στο αποχαιρετιστήριο γράμμα του στον Φιντέλ και στο λαό της Κούβας επαναεπιβεβαίωσε την αφοσίωσή του στο λαό που τον θαύμασε και τον αγάπησε σαν ένα σημαντικό κομμάτι της Κουβανικής πατρίδας.

Από εδώ ο Κουβανικός λαός σου σου λέει ότι θα συνεχίσουμε μαζί σου Τσε, με τις ιδέες και το παράδειγμά σου.

Μέχρι τη νίκη για πάντα! (¡Hasta la victoria siempre!)

Ευχαριστώ πολύ.



Ομιλίες-παρεμβάσεις για τη ζωή και το έργο του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα έκαναν ο πρόεδρος του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Θεσ/νίκης Αποστόλης Σκούφας, ο γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Νίκος Μόττας και ο πρόεδρος της ΕΔΥΕΘ Νίκος Ζώκας. (Οι ομιλίες θα δημοσιευθούν στο «Ατέχνως» τις επόμενες ημέρες)
ekdilosi che atexnos




Των ομιλίων ακολούθησε βίντεο με απόσπασμα ομιλίας του Τσε ως υπουργού βιομηχανίας και η εκδήλωση έκλεισε με ένα σύντομο μουσικό αφιέρωμα από το συγκρότημα Duo Los Capos που ερμήνευσε γνωστά τραγούδια με αναφορές στον σπουδαίο επαναστάτη, όπως το διάσημο “Hasta Siempre Comandante” του Κάρλος Πούεμπλα.

πηγή

Επέτειος του Μακεδονικού Αγώνα. Ας θυμηθούμε τον Επανομίτη Μακεδονομάχο Γρηγόρη Δημόπουλο, γνωστότερου σαν «Κρικόνι»

το μνημείο προς τιμην του Μακεδονομάχου Γρηγορίου Δημόπουλου στην Επανομή

Ο Μακεδονομάχος Γρηγόριος Δημόπουλος γεννήθηκε το 1887 στην Επανωμή.
Οι γονείς του, Αργύρης και Χρυσούλα, είχαν το επίθετο Δήμου αλλά ο Γρηγόρης το άλλαξε σε Δημόπουλος για να μην υποστούν αντίποινα οι δικοί του απ’ τους Βούλγαρους και τους Τούρκους.
Ήταν τέταρτος στη σειρά από εφτά αδέρφια (Γεώργιος, Κυριακή, Κων/νος, Γρηγόριος, Σταύρος, Παναγιώτης και Μελίσσα). Ο αδελφός του Γεώργιος πήρε μέρος νωρίτερα στον Μακεδονικό Αγώνα με το χαρακτηριστικό (βαθμό) Πράκτωρ Α’ τάξεως. Αυτός μεσολάβησε στο Ελληνικό Προξενείο Θεσ/νίκης και παρόλη τη μικρή του ηλικία (ο Γρηγόρης ήταν δεν ήταν 18 χρονών), ο Δ. Κάκαβος (Ζώης) κι ο πρόξενος Λ. Κορομηλάς τον κράτησαν στο εκτελεστικό τμήμα της Ελληνικής Οργάνωσης. Αυτά γίνονται το 1904 και δυο χρόνια αργότερα, το 1906, τον στέλνουν στη Λίμνη των Γιαννιτσών κάτω απ’ τις διαταγές του οπλαρχηγού Γκόνου γιώτα και του ανθ/ρχου Ι. Δεμέστιχα.
Στη Λίμνη και στη γύρω περιοχή πήρε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Βούλγαρων κομιτατζήδων, τις οποίες περιγράφει σε πολυσέλιδα χειρόγραφα απομνημονεύματα που άφησε. Κι είναι πολλές και σημαντικές οι πληροφορίες που δίνει ο Δημόπουλος για τον Αγώνα μέσα στην υγρή εκείνη κόλαση των καλαμώνων του Bάλτου και τις επιτυχίες των ελληνικών αντάρτικων σωμάτων.

Τον επόμενο χρόνο, αρρωσταίνει ο Δεμέστιχας και σκοτώνεται ο Νικηφόρος κι έτσι στις 25-6-1907, ο Δημόπουλος επιστρέφει στη Σαλονίκη και εντάσεται πάλι στο εκτελεστικό τμήμα του Τζώρτζη Πεντζίκη. Μετά την εμπλοκή του σε απόπειρα κατά του Βούλγαρου Χατζημήτσεφ, την εκτέλεση του Τούρκου μπέη Ζηήρ απ’ τους Τσιγγανάδες (Νέα Γωνιά) και το φόνο του Τούρκου φοροεισπράκτορα Ιντρίζ, αναγκάζεται, καταζητούμενος απ’ τους Τούρκους, να καταφύγει στην Αθήνα όπου με παρέμβαση του Δεμέστιχα, κατατάσσεται στο Ναυτικό (Πόρος 25-10-1908).
Υπηρετεί στο τορπιλοβόλο που διοικεί ο Δεμέστιχας μεταφέροντας όπλα στη Μακεδονία. Αργότερα μετατίθεται στο θωρηκτό Ψαρά και το Νοέμβρη του 1910 απολύεται στην Κέρκυρα όπου και περίμενε να περάσει ο χειμώνας για να ξαναβγεί στη Μακεδονία.
Όπως συνηθίζονταν τότε, αγόραζαν όπλα για να είναι έτοιμοι για τον αγώνα, παρά την αντίδραση του Υπουργείου Εξωτερικών που δεν τους έδινε οπλισμό.

Άνοιξη του 1911, ο Δημόπουλος ηγείται μιας μικρής ομάδας και αποβιβάζονται στη γεμάτη Τούρκους Χαλκιδική, προσπαθώντας να αναπτύξει αντάρτικη δράση κατά των Τούρκων, χωρίς όμως επιτυχία. Σε κάποια φάση έμεινε μόνος και τσακισμένος πήγε στο Προξενείο Θεσ/νίκης να βρεί νέους συντρόφους για να συνεχίσουν τον αγώνα. Εκεί του ανακοινώνεται η διαταγή να φύγει για την ελεύθερη Ελλάδα μιας κι όλοι οι οπλαρχηγοί (Γκόνος Γιώτας Ανδριανάκης, Λάκης, Τσίτσιος, Ρακοβίτης κ.ά) έχουν σκοτωθεί.
Βέβαια με την πρώτη ευκαιρία (βλ. Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913), οι περισσότεροι Μακεδονομάχοι (Ματαπάς, Παπατζανετέας κ.ά) και φυσικά ο Δημόπουλος, έσπευσαν πρώτοι και πολέμησαν. Το ίδιο έκανε ο Δημόπουλος και αργότερα, στην Εθνική Αντίσταση κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.




Τα απομνημονεύματα του Γρηγόρη Δημόπουλου, γνωστότερου στην Επανομή σαν «Κρικόνι», τα διέσωσε ο δεύτερος γιός του ο Γεώργιος και τα παρέδωσε στον Τιμόθεο Τιμοθεάδη που τα εξέδωσε σε βιβλίο το 1994.



Εκδήλωση για το μαρτυρικό Δίστομο από τη Λέσχη Αστυνομικών Θεσσαλονίκης


Εκδήλωση για τη σφαγή στο μαρτυρικό Δίστομο από τους Ναζί κατακτητές, οργανώνει η Λέσχη Αστυνομικών Θεσσαλονίκης τη Δευτέρα 16 Οκτωβρίου, ώρα 11 π.μ., στο αμφιθέατρο του αστυνομικού μεγάρου Θεσσαλονίκης (Μοναστηρίου 326).

Ομιλητής για τη ναζιστική θηριωδία, θα είναι ο επιζήσας από τη σφαγή του Διστόμου, Αργύρης Σφουντούρης, μετά την εισήγηση που θα κάνει ο πρόεδρος της Λέσχης Αστυνομικών Θεσσαλονίκης, Γιώργος Φεστερίδης, ενώ θα συντονίζει η δημοσιογράφος της ΕΡΤ3, Θεοδώρα Αυγέρη.
Την επιμέλεια για την οργάνωση της εκδήλωσης, έχει ο Γενικός Γραμματέας της Λέσχης Αστυνομικών, Δημήτρης Αποστόλου.

Γιορτάζεται η ‘’Ημέρα Μνήμης του Μακεδονικού Αγώνα’’ στο Δήμο Θερμαϊκού


Οι φετινές εκδηλώσεις για την ημέρα μνήμης του Μακεδονικού Αγώνα θα πραγματοποιηθούν στο Δήμο Θερμαϊκού την Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2017.
   Κατά τον φετινό εορτασμό θα λάβουν χώρα οι εξής εκδηλώσεις:
α) Γενικός σημαιοστολισμός των Δημοσίων και Δημοτικών καταστημάτων σε όλη την Περιφέρεια του Δήμου από ώρα 8:00 μέχρι και τη Δύση του ηλίου της 15ης Οκτωβρίου 2017.
β) Φωταγώγηση όλων των Δημοσίων και Δημοτικών καταστημάτων κατά τις βραδινές ώρες τις 15ης Οκτωβρίου 2017 μέχρι τις πρωινές ώρες της επομένης.
           
Ειδικότερα στον Δήμο Θερμαϊκού θα πραγματοποιηθούν τα ακόλουθα:
-                      Ώρα 10:15 – Επιμνημόσυνη δέηση στον Ιερό Ναό Αγ. Γεωργίου Επανομής.
-                      Ώρα 10:30 – Τρισάγιο και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Μακεδονομάχου Γρηγορίου Δημόπουλου από τον Δήμαρχο Θερμαϊκού, Φορείς και Συλλόγους του Δήμου Θερμαϊκού.
-                      Χαιρετισμός Δημάρχου κ. Γιάννη Μαυρομάτη.
-                      Ομιλία του κ. Νικόλαου Μέρτζου, Δημοσιογράφου.
-                      Τήρηση ενός λεπτού σιγής.
-                      Εθνικός Ύμνος.

Τελετάρχης: Γιώργος Φεστερίδης, Αντιδήμαρχος Καθημερινότητας Δήμου Θερμαϊκού

Εκπρόσωποι Φορέων, Συλλόγων & Νομικών Προσώπων του Δήμου Θερμαϊκού που επιθυμούν να τιμήσουν την εκδήλωση για την ημέρα μνήμης του Μακεδονικού Αγώνα με κατάθεση στεφάνου, παρακαλούμε όπως ενημερώσουν εγκαίρως την υπηρεσία μας έως την Πέμπτη 12 Οκτωβρίου 2017 και ώρα 12:00, τηλ. επικοινωνίας 2392330003 & 007. 

Μάχες οπισθοφυλακής πάνω στα τείχη


του Απόστολου Λυκεσά

Η τελευταία «μάχη» πάνω στα τείχη της Θεσσαλονίκης δίνεται στις μέρες μας, αλλά φαίνεται ότι θα είναι… σύντομη.

Ολα ξεκίνησαν με τον εντοπισμό μιας φωτογραφίας, της παλαιότερης των παραθαλάσσιων τειχών της πόλης, αλλά πριν καταλαγιάσει η πρώτη ένταση μια δεύτερη φωτογραφία έρχεται μάλλον να επιβεβαιώσει όσα μαρτυρεί η πρώτη.

Για μία βδομάδα, σχεδόν, είχαμε το μεγαλύτερο «κυνήγι» εντοπισμού ομοιοτήτων με τη σημερινή πόλη. Ιστορικοί, ερευνητές, φιλίστορες, ιστοριοδίφες, συλλέκτες αλλά και απλοί πολίτες επιχειρηματολογούσαν σε έναν διάλογο που έφερνε σε ντελίριο, καθώς το ντοκουμέντο είναι μοναδικό.

Η πρώτη φωτογραφία αναρτήθηκε στο facebook από τη σοβαρή ομάδα «Παλιές Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης» και προκάλεσε αμέσως αλληλοσυγκρουόμενα κύματα ενθουσιασμού και αμφιβολιών.

Οπως έγραψε το μέλος της ομάδας, Ζαχαρίας Σεμερτζίδης, «η μοναδική μέχρι σήμερα φωτογραφική αποτύπωση της παραλίας της Θεσσαλονίκης πριν από την κατεδάφιση του παραθαλάσσιου τείχους.

Χρονολογία κατά προσέγγιση στα μέσα της δεκαετίας του 1860, οπωσδήποτε πριν το 1867», διευκρινίζοντας ότι το ντοκουμέντο εντοπίστηκε στα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας (Magyar Nemzeti Levéltár) και έχει περιληφθεί σε άλμπουμ με τίτλο «Κωνσταντινούπολη», έργο της δεκαετίας του 1860, των αδελφών Αμπντουλλάχ, διάσημων φωτογράφων αρμενικής καταγωγής.

Μάλιστα, όπως σημειώνουν οι διαχειριστές της σελίδας, η φωτογραφία εντοπίστηκε μετά το «ξεσκόνισμα» 10.000 φωτογραφιών στο λήμμα «Szaloniki» στις διαδικτυακές μηχανές αναζήτησης και η λήψη της έγινε πριν από το 1867 όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στη Διεθνή Εκθεση του Παρισιού, για να φτάσει τελικά στα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας που τη δημοσίευσαν στην ιστοσελίδα τους πριν από έξι μήνες.

Το ερώτημα βέβαια ήταν ένα: πρόκειται όντως για τη Θεσσαλονίκη; Στα κοινωνικά δίκτυα μαίνονται συγκρούσεις, αφού άλλοι βλέπουν το Μπεχτσινάρ και τον Μεβλαχανέ με το τεράστιο κυπαρίσσι, άλλοι αναρωτιούνται πού είναι η Ανω Πόλη…

Δύο φίλοι από τα παλιά «συγκρούστηκαν» ήδη δημόσια και εκφράζουν κατά κύριο λόγο τα «αντιμαχόμενα» στρατόπεδα. Συμπτωματικά μάλιστα έχουν σχέση με το Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας.

Ο Γιάννης Επαμεινώνδας, νυν διευθυντής του Κέντρου, υποστηρίζει ότι πρόκειται για τη Θεσσαλονίκη, αλλά ενστάσεις εκφράζει ο πρώην διευθυντής Ευάγγελος Χεκίμογλου.

Για τον κ. Επαμεινώνδα η λήψη έχει γίνει από τον Λευκό Πύργο, ο κ. Χεκίμογλου υποστηρίζει ότι ήταν εξαιρετικά δύσκολο έστω και να ανεβούν τα πολύ ογκώδη και βαριά τότε μηχανήματα στην κορυφή του Πύργου ο οποίος ήταν ακόμη φυλακή.

Επιπλέον δεν υπάρχει καμιά αναφορά ότι οι αδελφοί Αμπντουλλάχ πέρασαν ποτέ από την πόλη.

Στον αντίποδα ο κ. Επαμεινώνδας υποστηρίζει, μιλώντας στην «Εφ.Συν.», ότι «τα στοιχεία είναι κατακλυσμιαία, ο ορίζοντας, τα κτίρια, είναι συγκλονιστικό γιατί ποτέ δεν είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε τέτοια ταύτιση».

«Αγνωστικιστής» δηλώνει ο κ. Χεκίμογλου, διευκρινίζοντας, πάντως, πως «δεν λέω ότι δεν είναι η Θεσσαλονίκη, κατά βάθος είναι και επιθυμία μου, αλλά λέω ότι χρειάζεται μελέτη, να καθορίσουμε τα επιστημονικά κριτήρια μελέτης, να αξιολογηθούν τα τεκμήρια».

Χθες το απόγευμα ήρθε στο φως και δεύτερη φωτογραφία η οποία, και κατά τον κ. Επαμεινώνδα, απαντά σε όλα τα ερωτήματα και επιβεβαιώνει πως όντως η πρώτη απεικονίζει τη Θεσσαλονίκη αφού η λήψη έγινε από σημείο μεταξύ πλατείας Ελευθερίας και πλατείας Αριστοτέλους.

Οπως και να 'χει, η πρώτη φωτογραφία πρόκειται να εκτεθεί και επισήμως και σε μεγάλες διαστάσεις στην έκθεση του ΜΙΕΤ «Το τέλος της παλιάς μας πόλης, Θεσσαλονίκη 1870-1917» (15.11.17-18.02.18) στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης στη Βίλα Καπατζή.

Η σφαγή του Χορτιάτη - Μια μαρτυρία από το ολοκαύτωμα - Ποιοι ήταν «Σουμπερίτες», «Τα Ελληνικά SS»

Η Σφαγή του Χορτιάτη ήταν η δολοφονία 146 κατοίκων ή 147 (147 ονόματα υπάρχουν στο μνημείο για τα θύματα της σφαγής) της κωμόπολης του Χορτιάτη, που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα έξω από τη Θεσσαλονίκη, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944 από άτακτα τμήματα της Βέρμαχτ και Ελλήνων συνεργατών.

Το χτύπημα του ΕΛΑΣ έξω από τον Χορτιάτη

Το πρωί της 2ας Σεπτεμβρίου 1944, μια διμοιρία του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Βάιο Ρικούδη, που ανήκε στον λόχο του Αντώνη Καζάκου (Καπετάν Φλωριά), χτύπησε στη θέση «Καμάρα», έξω από στο χωριό Χορτιάτης, δύο αυτοκίνητα που κατευθυνόταν στο χωριό. Πρώτα χτυπήθηκε ένα αυτοκίνητο που ανήκε στον Οργανισμό Ύδρευσης Θεσ/νίκης και λίγο αργότερα ένα γερμανικό αυτοκίνητο, που ακολουθούσε.

Οι επιβαίνοντες στα δύο αυτοκίνητα και η τύχη τους

Για τον αριθμό των επιβαινόντων στα δύο αυτοκίνητα, την εθνικότητά τους και τον αριθμό νεκρών και τραυματιών υπάρχουν διάφορες εκδοχές:

Κατά μια εκδοχή στο πρώτο αυτοκίνητο επέβαιναν τουλάχιστον 3 ή 4 Έλληνες, υπάλληλοι του Οργανισμού, που πήγαιναν στον Χορτιάτη για την απολύμανση της δεξαμενής του υδραγωγείου, από το οποίο έπαιρνε νερό ένα μεγάλο μέρος της Θεσ/νίκης, και την χλωρίωση του νερού. Ο Ιωάννης Ταμιωλάκης, ανώτερος υπάλληλος του Ο.Υ.Θ, αναφέρει στο βιβλίο του Η ιστορία της ύδρευσης της Θεσσαλονίκης, ότι στο αυτοκίνητο του Οργανισμού επέβαιναν πέντε Έλληνες: ο εργοδηγός Σιδερίδης, τρεις τεχνίτες και ο Αλ. Σωτηρχόπουλος που ήταν υπεύθυνος για τη χλωρίωση του νερού.

Όσον αφορά το δεύτερο αυτοκίνητο, που ήταν Γερμανικό υπάρχουν οι εξής εκδοχές: σ? αυτό επέβαιναν α) τρεις Γερμανοί και δυο Έλληνες, ο ένας εργοδηγός και ο άλλος υπάλληλος του Ο.Υ.Θ ή β) δύο άνδρες της Στρατιωτικής Αστυνομίας (Γκεστάπο), ένας Αυστριακός χημικός και δύο Έλληνες, υπάλληλοι του Ο.Υ.Θ, ο Α. Σωτηρχόπουλος και ο Γ. Τρώντσιος ή γ) ο αυστριακός χημικός, ένα αξιωματικός της Γκεστάπο, δύο στρατιώτες και ο οδηγός.Ο Κώστας Πασχαλούδης, που ήταν καθοδηγητής της λεγόμενης «Υποδειγματικής Ομάδας της Νεολαίας της ΕΠΟΝ», που αποτελούσε μέρος του λόχου του καπετάν Φλωριά, ανέφερε τρεις Γερμανούς, μέλη της Γκεστάπο

Από την επίθεση των ανταρτών στο πρώτο αυτοκίνητο τραυματίστηκαν ο οδηγός Κλεάνθης Τερζόπουλος και ο εργοδηγός Γεώργιος Σιδερίδης, ο οποίος αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του Ο Ταμιωλάκης αναφέρει ότι σκοτώθηκε και ο οδηγός.

Από την επίθεση στο γερμανικό αυτοκίνητο (κατά την οποία οι επιβαίνοντες ανταπάντησαν στα πυρά) υπήρξε ένας νεκρός (πιθανόν ο Αυστριακός χημικός). Οι αντάρτες έπιασαν έναν από τους Γερμανούς που επέβαιναν στο αυτοκίνητο (υπάρχει και η εκδοχή ότι παραδόθηκε ο ίδιος) ενώ ο άλλος που ίσως και αυτός είχε τραυματιστεί, κατάφερε να διαφύγει και έφτασε στο Ασβεστοχώρι όπου ειδοποίησε τις γερμανικές αρχές. Υπάρχει και η εκδοχή ότι οι τραυματίες Γερμανοί που κατάφεραν να ξεφύγουν ήταν δυο Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, από την επίθεση στο δεύτερο αυτοκίνητο δεν υπήρχαν νεκροί αλλά μόνο δύο Γερμανοί τραυματίες εκ των οποίων ο ένας, μαζί με τον τρίτο Γερμανό που δεν είχε τραυματιστεί, μπόρεσε να διαφύγει και να φτάσει στο Ασβεστοχώρι Κατά τον Ταμιωλάκη, από την επίθεση στο δεύτερο αυτοκίνητο σκοτώθηκε ο χημικός, τραυματίστηκε ένας από τους Γερμανούς, που κατάφερε να ξεφύγει και να ειδοποιήσει τις γερμανικές αρχές. Επίσης αναφέρει ότι οι Γερμανοί που αιχμαλωτίστηκαν από τους αντάρτες εκτελέστηκαν.

Η σφαγή του Χορτιάτη

Μετά τις δύο αυτές επιθέσεις των ανταρτών οι κάτοικοι του Χορτιάτη ζήτησαν τη συμβουλή του Καζάκου ως προς το αν έπρεπε να φύγουν από το χωριό, φοβούμενοι αντίποινα των Γερμανών, εκείνος όμως τους καθησύχασε, διαβεβαιώνοντας τους ότι δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα. Έτσι η πλειοψηφία των κατοίκων που ήταν τότε στο χωριό παρέμειναν στα σπίτια τους (ήταν κυρίως γυναικόπαιδα, καθώς οι περισσότεροι από τους άντρες είχαν φύγει από νωρίς για να πάνε στις δουλειές τους). Έπειτα οι αντάρτες έφυγαν προς το Λιβάδι και την Πετροκέρασα, παίρνοντας μαζί τους τους αιχμαλώτους.

Λίγο αργότερα, έφτασαν στο Χορτιάτη περίπου είκοσι φορτηγά με Γερμανούς στρατιώτες και άντρες του Αποσπάσματος Καταδίωξης Ανταρτών του Φριτς Σούμπερτ (Jagdkommando Schubert) και περικύκλωσαν το χωριό. Αφού συγκέντρωσαν στην κεντρική πλατεία του χωριού τους κατοίκους που βρήκαν, άρχισαν να λεηλατούν και να πυρπολούν τα σπίτια.

Στη συνέχεια οδήγησαν τους κατοίκους που βρισκόταν στην πλατεία στο σπίτι του Ευάγγελου Νταμπούδη και τους έκαψαν ζωντανούς ενώ όσους βρισκόταν μπροστά στο καφενείο της πλατείας τους έκλεισαν στο φούρνο του Στέφανου Γκουραμάνη. Κατά την μεταφορά τους στο φούρνο του Γκουραμάνη ένας από τους άντρες του Σούμπερτ έπαιζε ένα χαρούμενο σκοπό στο βιολί. Αφού τους έκλεισαν στον φούρνο οι άντρες του Σούμπερτ έστησαν ένα πολυβόλο και άρχισαν να τους πυροβολούν από ένα μικρό παραθυράκι της πόρτας. Κατόπιν έβαλαν φωτιά για να κάψουν ζωντανούς όσους δεν είχαν σκοτωθεί από τις ριπές του πολυβόλου. Από τους εγκλωβισμένους όσοι προσπάθησαν να διαφύγουν από το κτίριο που καιγόταν μαχαιρώθηκαν από τους στρατιώτες που περίμεναν έξω. Μόνο δύο άνθρωποι κατάφεραν να γλυτώσουν από το φούρνο του Γκουραμάνη.

Εκτός από τους κατοίκους που δολοφονήθηκαν στα δύο προαναφερθέντα σημεία του χωριού, άλλοι δολοφονήθηκαν έξω από τα σπίτια τους και έντεκα καταδιώχθηκαν και εκτελέστηκαν έξω από το χωριό ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν. Επίσης γυναίκες κάτοικοι του Χορτιάτη έπεσαν θύματα βιασμού πριν δολοφονηθούν από τους άντρες του Σούμπερτ. Συνολικά σκοτώθηκαν εκείνη την μέρα 146 κάτοικοι του Χορτιάτη, ανάμεσα τους 109 γυναίκες και κορίτσια και κάηκαν περίπου 300 σπίτια. Εξ αιτίας του φόβου ότι οι Γερμανοί θα επέστρεφαν αλλά και της δυσοσμίας από τα καμένα πτώματα που είχαν μείνει άταφα, οι κάτοικοι που κατάφεραν να σωθούν επέστρεψαν αρκετές μέρες αργότερα στο χωριό. Στις 4 Σεπτεμβρίου οι άντρες του Σούμπερτ επέστρεψαν για να ολοκληρώσουν την λεηλασία των σπιτιών που είχαν ξεκινήσει δυο μέρες πριν. Εκπρόσωποι του Ερυθρού Σταυρού έμαθαν για τη σφαγή του Χορτιάτη στις 5 Σεπτεμβρίου και κατάφεραν να εξασφαλίσουν άδεια για να μπουν στο χωριό μόλις στις 7 Σεπτεμβρίου.

Μετά τον πόλεμο

Ο Φριτς Σούμπερτ μετά τον πόλεμο δικάστηκε και εκτελέστηκε στην Αθήνα. Το 1960 στήθηκε μνημείο για την σφαγή στο κέντρο της κωμόπολης του Χορτιάτη και το 1998 ονομάστηκε «μαρτυρική» με το υπ. αριθμ. 399 Προεδρικό Διάταγμα.

Οι πρωταγωνιστές από την πλευρά του ΕΛΑΣ, Βάιος Ρικούδης και Αντώνιος Καζάκος προσπάθησαν μεταπολεμικά να δικαιολογήσουν τη σκοπιμότητα της ενέδρας. Ο Ρικούδης υποστήριξε ότι η ενέδρα και επίθεση αποσκοπούσε να προστατευθούν οι περιουσίες των κατοίκων καθώς είχαν πληροφορίες ότι οι Γερμανοί θα πήγαιναν να αρπάξουν όλα τους τα ζώα. Επίσης υποστήριξε ότι όταν έφθασαν οι άντρες του Σούμπερτ στο χωριό η ομάδα του τους χτύπησε για να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στους κατοίκους ώστε να προλάβουν να απομακρυνθούν. Τέλος ανέφερε ότι φεύγοντας πήραν μαζί τους τους περισσότερους από τους κατοίκους και ότι λίγοι έμειναν πίσω πιστεύοντας ότι δε θα τους πειράξουν οι Γερμανοί. Τα ίδια υποστήριξε και ο Καζάκος και επιπλέον ισχυρίστηκε ότι ποτέ δεν είπε στους κατοίκους να μη φύγουν. Πάντως σύμφωνα με την εφημερίδα Νέα Αλήθεια, ο Καζάκος φέρεται να είπε στους κατοίκους, μετά την επίθεση στα αυτοκίνητα του Οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης, όταν εκείνοι τον ρώτησαν αν έπρεπε να φύγουν: "Δεν πρέπει να φοβάστε πια. Εδώ τώρα είναι ελεύθερη Ελλάδα και κανένας Γερμανός δεν πρόκειται να βάλει το πόδι του ποτέ. Θά 'ρθει μάλιστα από ώρα σε ώρα και 12 χιλιάδες στρατός".

ΣΟΚΟΛΑΤΟΠΟΙΪΑ ΦΛΟΚΑΣ

Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο ποστάρισμα - αφιέρωμα του Δημήτρης Βάϊς στην ενδιαφέρουσα ομάδα Παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης - Old Photos of Thessaloniki.

Είναι πολύ ενημερωτικό για ένα όνομα-θρύλο της πρώιμης βιομηχανικής ανάπτυξης της Θεσσαλονίκης αλλά και ιδιαίτερα συγκινητικό για μένα που πληροφορήθηκα μετά από μια ζωή ιστορικά στοιχεία για το εργοστάσιο που εργάστηκε (όπως και στο απέναντί του καπνεργοστάσιο της Αυστροελληνικής) η νεαρή τότε μητέρα μου, τότε που η Βασιλέως Ηρακλείου ήταν ίσως το εργατικό κέντρο της πόλης.

Γράφει ο Δημήτρης Βάϊς


Στην οδό Βασιλέως Ηρακλείου, πίσω από το μέγαρο του ΟΤΕ και τη μονή Αγίας Θεοδώρας, εκεί που υπάρχει σήμερα ένα οικόπεδο-πάρκινγκ, ήταν το περίφημο εργοστάσιο σοκολατοποιίας και καραμελοποιίας «Φλόκα», μια επιχείρηση που είναι ταυτισμένη με το γλυκό θρύλο της Θεσσαλονίκης. Στην υπερσύγχρονη για την εποχή της βιομηχανία παράγονταν τα ξακουστά προϊόντα «Φλόκα» που κυκλοφορούσαν σε όλη την Ελλάδα, ακόμη και στο εξωτερικό: οι νόστιμες σοκολάτες γάλακτος και αμυγδάλου «Φλόκα» και οι λαχταριστές καραμέλες γάλακτος που τα παιδιά τις έλεγαν «φλόκες» ή «φλοκάκια». Η βιομηχανία «Φλόκα» ήταν «παιδί» μιας επιτυχημένης ζαχαροπλαστικής βιοτεχνίας, που εγκαινιάστηκε στο τέλος του 19ου αιώνα με το κοσμοπολίτικο ζαχαροπλαστείο «Φλόκα», το οποίο πρωτοστεγάστηκε σε ένα κτίριο στην πλατεία Ελευθερίας.

Αρχηγός της γλυκιάς... αλυσίδας «Φλόκα» ήταν ο Δημήτριος Φλόκας, που καταγόταν από την Ηπειρο και είχε σπουδάσει ζαχαροπλαστική στο Παρίσι. Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη, ίδρυσε το 1898 στην πλατεία Ελευθερίας το πολυτελέστατο ευρωπαϊκό ζαχαροπλαστείο «Floka's», μεταφέροντας στο λιμάνι της ανατολής τις ευρωπαϊκές πάστες και τρούφες που διατηρήθηκαν ώς τις μέρες μας με τα γαλλικά ονόματα.

Η σοκολατοποιία.

Το εργοστάσιο στην οδό Βασ. Ηρακλείου ιδρύθηκε από το Δημήτριο Φλόκα το 1924 κι εξοπλίστηκε με σύγχρονα μηχανήματα. Η βιομηχανία Φλόκα», που ανέδιδε το άρωμα της σοκολάτας στη γύρω περιοχή και στην οποία δούλευαν κυρίως γυναίκες, παρήγε όλα σχεδόν τα βιομηχανικά προϊόντα ζαχαροπλαστικής που μονοπωλούσαν την αγορά στη Θεσσαλονίκη και στη Βόρεια Ελλάδα. Σοκολάτες και προϊόντα σοκολάτας όλων των ειδών, καραμέλες γάλακτος, φρουί γκλασέ, μαρμελάδες κ.ά. Μετά το θάνατο του ιδρυτή, ψυχή της βιομηχανίας και των ζαχαροπλαστείων ήταν ο γιος του, Νάσος Φλόκας. Η βιομηχανία «Φλόκα» έκλεισε το 1973, όταν το ακίνητο μπήκε στη διαδικασία του πλειστηριασμού, λόγω χρεών, και περιήλθε στην Εθνική Τράπεζα. Λίγα χρόνια αργότερα, τα μηχανήματα πουλήθηκαν και το κτίριο κατεδαφίστηκε, για να στηθεί στη θέση του σύγχρονη πολυκατοικία.

Τα ζαχαροπλαστεία

Το θρυλικό ζαχαροπλαστείο της πλατείας Ελευθερίας, που άκμασε στα χρόνια του Μακεδόνικου Μετώπου με τα συμμαχικά στρατεύματα (δες παρακάτω), έκλεισε το 1928, όταν κατεδαφίστηκε η παλιά οικοδομή όπου στεγαζόταν. Στη συνέχεια, η εταιρία ίδρυσε ένα μικρό ζαχαροπλαστείο στην οδό Αγίου Μηνά, το «Φλοκάκι», που ήταν στέκι των ανθρώπων της αγοράς, και ένα «Φλόκα» στην οδό Τσιμισκή, απέναντι από το κατάστημα του Λαμπρόπουλου. Το ζαχαροπλαστείο είχε πολυτελή διακόσμηση, ευρωπαϊκό σέρβις και μόνιμους θαμώνες από την υψηλή κοινωνία της πόλης. Κι αυτό το καφεζαχαροπλαστείο, όμως, είχε την ίδια τύχη με τον παλιό «Φλόκα», όταν κατεδαφίστηκε η οικοδομή, τη δεκαετία του '60.0 θρύλος του μεταφέρθηκε στον τελευταίο «Φλόκα», στη γωνία Τσιμισκή και Αγίας Σοφίας.

Ραντεβού στου «Φλόκα».

Για μια εικοσαετία σχεδόν, από τις αρχές της δεκαετίας του '50 ως τα χρόνια της χούντας, άκμασε το κοσμικό ζαχαροπλαστείο «Φλόκα», στη γωνία Τσιμισκή και Αγίας Σοφίας, εκεί όπου είναι σήμερα το κατάστημα ρούχων «Ντιλ». Ήταν το τελευταίο της αλυσίδας "Φλόκα» και μεταπολεμικά το σήμα κατατεθέν της θεσσαλονίκης, μαζί με το ξενοδοχείο «Μεντιτερανέ». Εκεί πολιτικοί, δημοσιογράφοι, βιομήχανοι, καθηγητές, κοσμικοί, ξενύχτηδες και επισκέπτες της πόλης έπιναν τον καφέ τους και δοκίμαζαν τις περίφημες σοκολάτες του. Ήταν το στέκι της μεταπολεμικής κοσμικής ζωής για δύο περίπου δεκαετίες στην πόλη. Το καφέ «Φλόκα» της Τσιμισκή φημιζόταν για την πολυτέλεια και το άψογο σέρβις του. Ολα τα σερβίτσια έφεραν τη φίρμα της επιχείρησης και ήταν κατασκευοσμένα από πολύτιμα υλικά. Μόνιμοι θαμώνες του «Φλόκα» ήταν ο εκδότης της "Μακεδονίας» Γιάννης Βελλίδης και τα τελευταία χρόνια ο σκηνοθέτης Τάκης Κανελλόπουλος. Ηταν η περίοδος που οι δρόμοι δεν είχαν πολλά αυτοκίνητα και η παραμονή στις αναπαυτικές πολυθρόνες που απλώνονταν το καλοκαίρι στο πεζοδρόμιο της οδού Αγίας Σοφίας ήταν μια απόλαυση.

Το «Φλόκα» του 1916-17.


Η ακμή του πρώτου ζαχαροπλαστείου «Φλόκα» στην πλατεία Ελευθερίας συνέπεσε με την παρουσία των χιλιάδων ξένων στρατιωτών στο Μακεδόνικο Μέτωπο, στη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου. Αγγλοι και Γάλλοι στρατιωτικοί είχαν στο μοντέρνο ζαχαροπλαστείο «Φλόκα» το στέκι τους και πολλοί το περιγράφουν στις αναμνήσεις τους ως «το πιο σικ καφέ» της Θεσσαλονίκης. Ο Σάκης Γερέφας βρήκε τις μαρτυρίες των θαμώνων του «Floka's» από την περίοδο εκείνη και τις δημοσίευσε («Εντευκτήριο», τεύχος 11, Ιούνιος 1990), δίνοντας νοσταλγικές εικόνες της εποχής. «Το "Floka's"», γράφει ο Η. Collinson Owen, ανταποκριτής του βρετανικού Τύπου στην Εγγύς Ανατολή, «ήταν ομόφωνα το πιο σικ καφέ της πόλης όπου συνωστίζονταν αξιωματικοί και στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων, μαζί με ντόπιους της καλής κοινωνίας. Στριμώχνονταν όλοι μαζί πλάτη με πλάτη στα στρόγγυλα τραπεζάκια πίνοντας καφέ ή καμιά ελαφριά μπίρα, κατεβάζοντας συγχρόνως μεγάλες ποσότητες από κάτι εξαιρετικά και πανάκριβα γλυκίσματα. Ήταν κι αυτό μια παρηγοριά, όταν όλος ο κόσμος ζούσε βουτηγμένος στον πόλεμο, να βρίσκεις εδωπέρα μερικές από τις καλύτερες σοκολάτες. Τα γλυκά ήταν εφάμιλλα με εκείνα οποιασδήποτε πατισερί στο Βονλεβάρτο των Καπουτσίνων...".

Σήμερα η περιφορά της εικόνας της Παναγίας Φανερωμένης


Πάνω από 200 χιλιάδες προσκυνητές υπολογίζεται ότι θα επισκεφθούν και φέτος, όπως κάθε χρόνο άλλωστε, την Μεγαλόχαρη της Νέας Μηχανιώνας, από όλα τα μέρη της Ελλάδος. Θεωρείται, πως η Ιερή Εικόνα της Παναγίας της Μηχανιώνας, είναι μια από τις πιο θαυματουργικές Εικόνες.
Η περιφορά της εικόνας θα γίνει λίγο μετά τις 8μμ.
Θα προηγηθεί εσπερινός με αρτοκλασία-προσκύνημα της Ιερής Εικόνας της Παναγίας, θα εκφωνηθεί ο πανηγυρικός στο προαύλιο χώρο και θα ακολουθήσει η περιφορά αυτής στους δρόμους της Νέας Μηχανιώνας (25ης Μαρτίου, Πολυτεχνείου και 28ης Οκτωβρίου), με αφετηρία και τερματισμό στον Ιερό Ναό.

Θα παραστεί η δημοτική αρχή με επικεφαλής τον δήμαρχο Γιάννη Μαυρομάτη, το δημοτικό συμβούλιο με τους επικεφαλής των δημοτικών παρατάξεων και πλήθος δημοτικών συμβούλων. Την κυβέρνηση θα εκπροσωπήσει ο κ. Σωκράτης Φάμελλος και θα παραστούν εκπρόσωποι των κομμάτων. Θα λειτουργήσει ο Μητροπολίτης Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος. Πλήθος μητροπολιτών θα δώσει το παρόν. Μεταξύ αυτών οι Μητροπολίτες Λαγκαδά, Βεροίας, Ειρηνούπολης,Γουϊνέας, Κατάγκας, οι Αρχιεπίσκοποι Ιόππης και Ιασίου καθώς και οι Επίσκοποι Θεουπόλεως και Θερμών.

Ιστορικό του Ναού και της εικόνας

Η Νέα Μηχανιώνα συνδέεται άρρηκτα με την Παναγία Φανερωμένη, στην οποία οφείλει και την μεγάλη φήμη της. Είναι ο νέος τόπος, τον οποίο «ύρετίσατο είς κατοικίαν έαυτής», όταν, μετά την φοβερή Μικρασιατική καταστροφή, οι ξεριζωμένοι Μηχανιώτες της Χερσονήσου της Κυζίκου εγκαταστήθηκαν, ως πρόσφυγες, εδώ, φέρνοντας μαζί τους ό,τι ποιο ιερό είχαν, την Αγίαν και Θαυματουργό Εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης, η Οποία ήταν γι΄αυτούς πάντοτε «έν ταίς θλίψεσι βοηθός» και «έν τοίς κινδύνοις ρύστις και προστάτις έν τοίς πειρατηρίοις».

Στην αρχή ένας μικρός και απέριττος, βασιλικού ρυθμού, Ι. Ναός ήταν ο τόπος της καταπαύσεώς Της και λατρείας του Μονογενούς Υιού και Θεού Της, τον οποίο με βαθειά πίστι και ευλάβεια, με πόνο και δάκρυα, έκτισαν τα ταλαιπωρημένα προσφυγόπουλα παιδιά Της.

Σήμερα, στον ίδιο χώρο, υψώνεται μεγαλοπρεπής, ουράνιου κάλλους, Βυζαντινός Ναός, σύγχρονο μνημείο ναΐκής αρχιτεκτονικής, στολίδι της Ι. Μητροπόλεως Ν. Κρήνης και Καλαμαριάς, καύχημα δε της Ελληνικώτατης Μακεδονίας μας, αντάξιος Εκείνης που είναι και ονομάζεται « των ουρανών υψηλοτέρα και των Χερουβείμ ένδοξότερα και πάσης κτίσεως τιμιωτέρα».


Εμπνευστής και ψυχή και -χωρίς υπερβολή- «οικοδόμος του θαυμαστού εκκλησιαστικού αυτού συγχρόνου μνημείου υπήρξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ν. Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Προκόπιος, ο οποίος από την επομένη της ενθρονίσεως του (19-6-1974), έπειτα από την πρώτη ποιμαντική και προσκυνηματική επίσκεψη του στη Μεγαλόχαρη, για να ζητήσει τη Χάρη Της και τη Μητρική της προστασία Της, έταξε ως σκοπό του να ανοικοδομήσει νέο Ι. Ναό ενσαρκώνοντας έτσι και την από ετών ανάλογη επιθυμία των ευσεβών κατοίκων της κωμοπόλεως αυτής και των ευλαβών προσκυνητών Της.

Τα θεμέλια του Ι. Ναού τέθηκαν στις 9 Μαρτίου 1975.


Τα εγκαίνια του τελέστηκαν, με κάθε εκκλησιαστική τάξη και μεγαλοπρέπεια, την Κυριακή του Τυφλού, 27 Μαΐου 1984.

Ανύστακτοι και ακάματοι συνεργάτες του Σεβασμιωτάτου στην ανέγερση του Ι.Ναού υπήρξαν ο Αιδεστατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Μενέλαος Σαββίδης, Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου, οι Ευλαβέστατοι Εφημέριοι και τα , κατά την χρονική αυτή περίοδο, έντιμα μέλη των Εκκλησιαστικών Συμβουλίων και Ερανικών Επιτροπών του Ναού.

Τα αρχιτεκτονικά σχέδια έγιναν από τον αρχιτέκτονα κ. Γεώργιο Αξιώτη, ειδικό Ναοδόμο.
Το κτίριο ανοικοδόμησε ο εργολάβος Βασίλειος Πατεράκης.
Η χωρητικότητα του Ναού ανέρχεται στα 4.000 άτομα. Το μήκος του Ι. Ναού είναι 35 μ.
Το πλάτος 22 μ. Το ύψος του τρούλου εσωτερικώς από το δάπεδο υπογείου του είναι 26,50 μ. η δε διάμετρος αυτού 13 μ.
Στο Ι. Ναό υπάρχουν πέντε παρεκκλήσια, εκ των οποίων τα δύο έχουν εγκαινιασθή προς τιμή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου.

ΠΙΣΤΟΙ ΑΠΟ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΜΗΧΑΝΙΩΝΑ ΚΑΘΕ 22 ΚΑΙ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ


Χιλιάδες πιστοί από την ευρύτερη περιοχή της Μηχανιώνας, αλλά και από κάθε γωνιά της Ελλάδας, προσέρχονται κάθε χρόνο για να προσκυνήσουν με κατάνυξη την εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης, γνωστής ως Μηχανιώτισσας, στα εννιάμερα της Θεοτόκου.

Η εικόνα, που σύμφωνα με μαρτυρίες είναι θαυματουργή, συνδέεται άρρηκτα με την ιστορία του τόπου, αφού έφτασε στη Νέα Μηχανιώνα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή «συνταξιδεύοντας» με τους ξεριζωμένους Μηχανιώτες της Κυζικινής Χερσονήσου.



Ιστορικά στοιχεία από εδώ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Η μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης του '17 (φωτο και βίντεο)

Εκεί όπου άλλοτε απλώνονταν οι λαβύρινθοι των εβραϊκών συνοικιών, 
υπήρχαν τώρα μονάχα πέτρες και πυρωμένη στάχτη. 
Στην άλλη περιοχή, όπου υψώνονταν τα μεγάλα καταστήματα και τα ξενοδοχεία, 
τραγικά ερείπια θύμιζαν την παλιά τους δόξα. 
Κι όλα τούτα τα θλιβερά κατάλοιπα μιας πλούσιας μεγάλης πολιτείας, 
ήσαν τυλιγμένα σε βαριά σύννεφα καπνού. 
Στα βαθιά τους υπόγεια η χόβολη είχε συντηρηθεί για πολλούς μήνες μετά τη φωτιά. 
Και καθώς διαπιστώθηκε αργότερα, τόση ήταν η δύναμη τούτης της φωτιάς, 
ώστε όλα τα γυάλινα είδη είχαν λιώσει, και μέσα στα χαλάσματα των ζαχαροπλαστείων 
μπορούσε κανείς να διακρίνει τα βάζα με τις καραμέλες, 
πούχανε μεταβληθεί σε μια μάζα από καμένη ζάχαρη και γυαλί. 
Η τεράστια αυτή έκταση της συμφοράς πήρε το όνομα τα «καμένα».

Τα «καμένα»

Ο ποιητής Γεώργιος Θ. Βαφόπουλος
από τις «Σελίδες Αυτοβιογραφίας»
(εκδόσεις Παρατηρητής, 1988) 

Η πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης το Σάββατο στις 17:00 η ώρα στις 18 Αυγούστου (με το Ιουλιανό ημερολόγιο - 5 Αυγούστου με το Γρηγοριανό που άλλαξε αργότερα) του 1917 ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της πόλης. Ήταν ένα τυχαίο γεγονός που άλλαξε σημαντικά τη φυσιογνωμία της πόλης. Η πυρκαγιά μέσα σε 32 ώρες έκαψε 9.500 σπίτια σε έκταση 1.000.000 m² και άφησε άστεγα πάνω από 70.000 άτομα. Οικονομικές και εμπορικές λειτουργίες, διοικητικές υπηρεσίες, χώροι αναψυχής και τα σημαντικότερα πνευματικά και θρησκευτικά ιδρύματα των εθνο-θρησκευτικών κοινοτήτων, μαζί με τα αρχεία τους καταστράφηκαν ολοσχερώς.  Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές της πυρκαγιάς ήταν ελάχιστες, με μοναδικούς νεκρούς Γάλλους στρατιώτες.  Το μέρος της πόλης που κάηκε ανοικοδομήθηκε με νέο οργανωμένο σχέδιο, δημιουργώντας μια σύγχρονη πόλη.

Το Διοικητήριο (κονάκι) διασώθηκε

Συνωμοσιολόγοι θα μπορούσαν να μιλήσουν μέχρι και για εμπρησμό που ουσιαστικά άλλαξε την όψη της πόλης. Η πόλη εντάχθηκε στο Ελληνικό κράτος μόλις πέντε χρόνια πριν. Ήταν σαν να έγινε μετά από παραγγελία. Κατέκαυσε το κέντρο που αποτελούνταν κυρίως οθωμανικά κτίρια.

Το ξενοδοχείο Σπλέντιτ καμένο και δίπλα του το σινέ Πατέ.

Ξεκίνησε σύμφωνα με μαρτυρίες από ένα φτωχόσπιτο που τηγάνιζε κεφτέδες, κάπου στην Ολυμπιάδος και γρήγορα επεκτάθηκε λόγω της γειτνιάζουσας κατασκευής των τότε χαμόσπιτων της άνω πόλης. Τα σπίτια ως ξύλινες κατασκευές και μέσα στο κατακαλόκαιρο λαμπάδιαζαν αμέσως και μετέδιδαν τη φωτιά στα γειτονικά τους.


Η φωτιά κατευθύνθηκε γρήγορα προς το κέντρο καταστρέφοντας τον ναό του Αγίου Δημητρίου και αργότερα έφτασε στο εμπορικό κέντρο της πόλης λόγω αλλαγής των ανέμων που έπνεαν.

Αεροφωτογραφία που κατέγραψε όλη την έκταση της καταστροφής
Πυροπαθείς
Η κατασκευή των σπιτιών (ξυλοδομή και πλίνθοι)

Βίντεο ντοκουμέντο

Ένα σπάνιο ντοκουμέντο σώθηκε από την κινηματογραφική υπηρεσία του σερβικού στρατού που κατέγραψε τη μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης στις 18 Αυγούστου 1917....

Υπεύθυνος για αυτήν την ιστορική λήψη είναι ο υπολοχαγός Mika Mihajlović Afrika που μπόρεσε να τραβήξει πανοραμικά πλάνα της πόλης, ενώ αυτή καίγεται. Κατέγραψε την εξάπλωση της φωτιάς και αποτύπωσε τους πυκνούς μαύρους καπνούς που έπνιξαν την περιοχή. Προφανώς οι λήψεις έγιναν μετά το ξέσπασμα της πρώτης πυρκαγιάς και αφού είχε ήδη εξαπλωθεί από σπίτι σε σπίτι. Οι πολίτες για λόγους ασφαλείας έχουν καταφύγει στην παραλία και παρακολουθούν αποσβολωμένοι τις προσπάθειες κατάσβεσης με τα ανεπαρκή μέσα της εποχής. Μόνο τα μικρά παιδιά χαμογελούν και στήνονται με αφέλεια μπροστά στο φακό. Οι πυροσβέστες και οι στρατιώτες αποτελούν το άλλο βουβό κομμάτι της ιστορίας, καθώς αγωνίζονται μάταια να περιορίσουν τις πύρινες φλόγες που αφάνισαν τα υπέροχα κτίρια της παλιάς Θεσσαλονίκης. Αρκούνται κυρίως σε δευτερεύουσες επεμβάσεις. Απελευθερώνουν τους δρόμους από τα μπάζα και τα ερείπια, ενώ τους παρακολουθούμε να δένουν με σχοινιά ετοιμόρροπους τοίχους και να τους σωριάζουν στο έδαφος....


Πληροφορίες και φωτο από Μηχανή του Χρόνου και Huffington post

Ίων Δραγούμης 1878 – 1920


Διπλωμάτης, πολιτικός και συγγραφέας. Aνάλωσε τη ζωή του στην προάσπιση των εθνικών υποθέσεων, μέχρις ότου πέσει και ο ίδιος θύμα του Εθνικού Διχασμού το 1920. Μαζί με τους φίλους του Περικλή Γιαννόπουλο και Αθανάσιο Σουλιώτη - Νικολαΐδη, υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού ρομαντικού εθνικισμού των αρχών του 20ου αιώνα.
Με καταγωγή από το Βογατσικό της Καστοριάς, ο Ίων Δραγούμης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1878. Ήταν ο πέμπτος γιος του δικαστικού και μετέπειτα πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και της Ελισάβετ Κοντογιαννάκη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1897 κατατάχτηκε εθελοντής στον άτυχο για τα ελληνικά όπλα ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Το 1899 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα και το 1902 τοποθετήθηκε ως υποπρόξενος στο Γενικό Προξενείο του Μοναστηρίου. Από τη θέση αυτή και με τη συνεργασία του πατέρα του και του γαμπρού του Παύλου Μελά εργάστηκε επίμονα για την οργάνωση των ορθοδόξων κοινοτήτων της Μακεδονίας κατά των Βούλγαρων σχισματικών, γνωστών και ως κομιτατζήδων.
Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησε ως πρόξενος στις Σέρρες (1903), στον Πύργο Βουλγαρίας, στη Φιλιππούπολη (1904), στην Αλεξανδρούπολη (τότε Δεδέαγατς) και στην Αλεξάνδρεια, όπου γνώρισε τους δύο έρωτες της ζωής του: την Πηνελόπη Δέλτα και τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Το 1907 τοποθετήθηκε στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης με τον βαθμό του γραμματέα. Η παραμονή του εκεί συνέπεσε με την Επανάσταση των Νεοτούρκων.
Οι επαγγελίες των επαναστατών «περί ισοπολιτείας των διαφόρων εθνοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία» φάνηκαν να δικαιώνουν ορισμένες απόψεις του, που θεωρούσαν ότι η λύση του ελληνικού ζητήματος θα μπορούσε να αναζητηθεί όχι με την ενσωμάτωση των αλύτρωτων πατρίδων στο Ελληνικό Κράτος, αλλά με τη «δημιουργία των συνθηκών που θα επέτρεπαν την ελεύθερη οικονομική, πολιτική και πολιτισμική ανάπτυξη των Ελλήνων στην ανατολική τους κοιτίδα». Ο Δραγούμης πίστευε στην ελληνοτουρκική συνεννόηση και φοβόταν τον από βορρά σλαβικό κίνδυνο.
Από το 1909 υπηρέτησε διαδοχικά στις πρεσβείες της Ρώμης και Λονδίνου, αναμίχθηκε στο Επαναστατικό Κίνημα του Γουδή (1909), ενώ το 1911 οργάνωσε στην Πάτμο συνέδριο για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπηρέτησε στο επιτελείο του Αρχιστρατήγου Διαδόχου Κωνσταντίνου και τον Οκτώβριο του 1912 διαπραγματεύτηκε με τους Τούρκους την παράδοση της Θεσσαλονίκης.

Στη συνέχεια διορίσθηκε διαδοχικά επιτετραμμένος στις πρεσβείες της Πετρούπολης, της Βιέννης, του Βερολίνου και το 1914 πρεσβευτής στην Πετρούπολη. Οι συχνές μεταθέσεις όλα αυτά τα χρόνια οφείλονταν στην άκαμπτη στάση του στα ευαίσθητα εθνικά θέματα και στις απρόβλεπτες πρωτοβουλίες που ανέπτυσσε.
Τον Μάιο του 1915 παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία για να πολιτευθεί. Πήρε μέρος στις εκλογές της 31ης Μαΐου και εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής Φλώρινας. Υποστηρικτής αρχικά του Ελευθέριου Βενιζέλου ήλθε σε ρήξη μαζί του, καθώς διέκρινε σημάδια αυταρχισμού και εθνικής υποτέλειας στην πολιτική του. Ο αντιβενιζελισμός του Δραγούμη δεν προερχόταν από κάποια τυφλή πίστη στη Μοναρχία, αλλά αντίθετα από την πίστη στην εθνική αυτοδιάθεση. Τον Ιανουάριο του 1916 εξέδωσε το περιοδικό Πολιτική Επιθεώρησις, που συμμεριζόταν τις επιλογές της αντιβενιζελικής παράταξης.
Μετά την επιτυχία του βενιζελικού κινήματος το 1917 εξορίσθηκε με άλλους αντιβενιζελικούς πολιτικούς στην Κορσική, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου (1918). Επανήλθε στην Ελλάδα για να εξοριστεί αυτή τη φορά στη Σκόπελο. Απελευθερώθηκε στα τέλη του 1919 και ανέπτυξε δράση υπέρ της «Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως», η οποία συσπείρωνε τους αντιβενιζελικούς. Ο Ίων Δραγούμης ήταν ένας από τους ηγέτες της, καθώς ξεχώριζε τόσο για τις πολιτικές και διπλωματικές του ικανότητες, όσο και για την πνευματικότητα και την αγνή φιλοπατρία του.
Την επομένη της απόπειρας δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι (30 Ιουλίου 1920), ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς στη διασταύρωση των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Παπαδιαμαντοπούλου. Η άσκοπη και άδικη δολοφονία του συγκίνησε το Πανελλήνιο και τον πολιτικό κόσμο. Ο Κωστής Παλαμάς από τις στήλες της Καθημερινής του αφιέρωσε τη Νεκρική Ωδή:
Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες, Κολώνα
(Πώς έπεσες, γραφή να μη το λέη)
Λευκή με της Πατρίδας την εικόνα
Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίη,
Βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίη!
Το συγγραφικό του έργο, αποτελούμενο από πολιτικές μελέτες, άρθρα κοινωνικού προβληματισμού και λογοτεχνήματα, συντονίζεται με την εθνική και πολιτική του δράση. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες του δημοτικισμού στην Ελλάδα και συχνά υπέγραφε με το ψευδώνυμο Ίδας. Το πολιτικό του μανιφέστο εμπεριέχεται στο κείμενα Ελληνικός Πολιτισμός (1914) και Μονοπάτι, στο οποίο αναλύει τους σκοπούς της ύπαρξης του ελληνικού έθνους και το περιεχόμενο της εθνικής ιδεολογίας. Ο Ίων Δραγούμης πίστευε βαθιά στην κοινοτική ιδέα και όχι στην αυταπάτη της δημοκρατίας, που μας «σαπίζει», όπως έλεγε.

Ρήσεις Δραγούμη

  • «Θέλω να είμαι ωραίο δείγμα Έλληνος. Να σκοπός μιας ζωής!»
  • «Να ξέρετε πως αν σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει… Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε…»
  • «Δεν ξέρω αν είμαστε καθαροί απόγονοι των αρχαίων. Είτε καθαροί, είτε κι ανακατωμένοι, μιλούμε όμως γλώσσα ελληνική».
  • «Ξεσκέπασε τη δημοτική παράδοση και πρόσωπο με πρόσωπο θα αντικρίσεις γυμνή την ψυχή σου».
  • «Εκείνο που με συνδέει μ' έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης».
  • «Η φρονιμάδα είναι τυφλή. Η τρέλα έχει μάτια και βλέπει».

Επιλεγμένη Εργογραφία

  • «10 άρθρα στο ΝΟΥΜΑ» («Ρηγόπουλος»)
  • «Ελληνικός Πολιτισμός» («Ευθύνη»)
  • «Μονοπάτι» («Νέα Θέσις»)
  • «Σαμοθράκη» («Ρηγόπουλος»)
  • «Μαρτύρων και ηρώων αίμα» («Ρηγόπουλος»)
  • «Πολιτικά Κείμενα» («Δωδώνη»)
  • «Φύλλα Ημερολογίου 1895 - 1920» («Ερμής»)

Αποκάλυψη του Εκρηκτικότερου Φακέλου Στις Σχέσεις των ΗΠΑ Με το Αδελφό Ισραήλ

Η Επιχείρηση Βύθισης του Πολεμικού Λίμπερτυ


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Σε μιαν κυριολεκτικά εκρηκτικήν εκπομπή, το ρωσικό διεθνές τηλεοπτικό δίκτυο R.T. (Russia Today) παρουσίασε σήμερα τον επί πενήντα χρόνια επτασφράγιστο -άκρως, ακρότατα απόρρητο- φάκελο του μεγαλύτερου  κρατικού εγκλήματος μεταξύ των δύο στενότερων –αδελφικών- συμμάχων, μετά τον Β’Π.Π.
Στην παγκόσμια άγνωστη αυτήν υπόθεση δράστης ήταν το Ισραήλ και θύμα οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά τα δρακόντεια μέτρα για να  εγκιβωτιστεί η υπόθεση σε απόλυτο σκότος –στις ΗΠΑ και διεθνώς- ελήφθησαν και επιβλήθηκαν επί 50 χρόνια, από το θύμα, όχι από τον δράστη.
Η πάντοτε ενδιαφέρουσα εκπομπή συζήτησης «Cross Talk» του  Αμερικανού παρουσιαστή Πήτερ Λαβέλ αφιερώθηκε σήμερα στην προγραμματισμένη και πείσμονα ισραηλινή επιχείρηση καταβύθισης του αμερικανικού πολεμικού σκάφους Λίμπερτυ στα ύδατα της Αιγύπτου, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 χρόνων από το γεγονός και της έκδοσης σχετικού βιβλίου από τον Αμερικανό ιστορικό Phillip Nelson, o oποίος συμμετέσχε στην εκπομπή.
Το γεγονός είναι τελείως άγνωστο στους ΄Ελληνες, τελούντες τότε υπό το πολύ πρόσφατο σοκ της δικτατορίας  της 21 Απριλίου –ημέρα επίσκεψης και περιοδείας ινκόγκνιτο στην Αθήνα και του Στρατηγού Νταγιάν. Είναι όμως τελείως άγνωστο και στα 99% των Αμερικανών -με την εξαίρεση των αναγνωστών του Αμερικανού δημοσιολόγου Phillip Giraldi, τέως πράκτορα της CIA και συνεργάτη του American Conservative και άλλων εξωσυστημικών μέσων ελεύθερης ενημέρωσης, ο οποίος έχει αναφερθεί στην υπόθεση κατ’ επανάληψη, σε άρθρα για την παντοδυναμία του ισραηλινού λόμπυ στις ΗΠΑ.
Στη σημερινή συζήτηση ο ιστορικός Φίλιπ Νέλσον είπε ότι η ισραηλινή επίθεση εναντίον του αμερικανικού πολεμικού είχε σχεδιαστεί πολλούς μήνες πριν, ότι εντασσόταν στα προ διετίας σχέδια του Ισραήλ να εξαπολύσει τον Πόλεμο των Έξη Ημερών για να αποσπάσει εδάφη της Παλαιστίνης και της Αιγύπτου και ότι η προγραμματισμένη καταβύθιση του αμερικανικού πολεμικού Λίμπερτυ προοριζόταν -ως                              « επιχείρηση πλαστής σημαίας»- να αποδοθεί στον Νάσσερ και τους Αιγυπτίους και να παρασύρει τις ΗΠΑ στον πόλεμο.
Ο  συγγραφέας είπε ότι επί ώρες και σε 15 υπερπτήσεις, τα ισραηλινά αεροσκάφη πραγματοποιούσαν αναγνωρίσεις, προφανώς για την επισήμανση  των κρισιμότερων σημείων του στόχου. Κατά την διάρκεια των υπερπτήσεων, αξιωματικοί και ναύτες, θεωρώντας τις ως φιλικές και χαιρετιστήριες, ανταπέδιδαν τον χαιρετισμό στους Ισραηλινούς πιλότους, που συχνά ήσαν σε χαμηλό ύψος και ορατοί. Ακολούθησε αμείλικτος βομβαρδισμός του σκάφους επί δύο ώρες. Το Λίμπερτυ επλήγη κατ’ επανάληψη. Ο κυβερνήτης διέταξε εγκατάλειψη του σκάφους. Οι διασωθέντες από τον βομβαρδισμό επιβιβάστηκαν στις λέμβους. Αλλά τα αεροπλάνα συνέχισαν βομβαρδισμό και πολυβολισμούς  εναντίον και των λέμβων με τους ναυαγούς. Ισραηλινό υποβρύχιο που καραδοκούσε στην περιοχή έριξε εναντίον του αμερικανικού πολεμικού τρείς τορπίλες.
Το σχέδιο- είπε ο αφηγητής- ήταν το Λίμπερτυ να βυθιστεί αύτανδρο, να μην διασωθεί κανείς, να μην υπάρξει μαρτυρία της ταυτότητας του δράστη. Αλλά στην περιοχή βρέθηκε ένα ρωσικό πλοίο. Το Λίμπερτυ τελικά δεν το κατάπιε η θάλασσα.
Βόμβες και πολυβόλα (αμερικανικής πιθανώς προέλευσης) σκότωσαν 34 Αμερικανούς άνδρες του πληρώματος, αλλά οι υπόλοιποι διέφυγαν.
Ο κ. Κεν Ο Κήφη, (από τους  επιζήσαντες του πληρώματος, αν άκουσε καλά ο γράφων) και μαχητικότερος των συζητητών, είπε ότι υπάρχουν τα πρακτικά των συνομιλιών των πιλότων με το αρχηγείο τους στο Ισραήλ, όπου έκπληκτοι ρωτούν αν πρέπει πράγματι να βομβαρδίσουν Αμερικανούς, εάν δεν πρόκειται περί λάθους και να παίρνουν κατηγορηματική επανάληψη της διαταγής.
Ο Φίλιπ Νέλσον είπε ότι την απόφαση περί ερμητικής μυστικότητας πήρε ο πρόεδρος Τζόνσον «περιστοιχιζόμενος από τους σιωνιστές συμβούλους του» και επιτροπή από τους Μακναμάρα (Υπ.Αμύνης), Χελμς  (CIA), Ροσντέηλ και ναύαρχο Μακέϊν, τον πατέρα του θορυβώδους γερουσιαστή. Οι επιζήσαντες του πληρώματος του Λίμπερτυ διασκορπίστηκαν σε πολεμικά στις τέσσερεις άκρες της γης -ένας μόνος σε κάθε πλοίο- και διατάχθηκαν, με απειλή «βαρύτατων συνεπειών», να μην μιλήσουν ούτε στη σύζυγό τους για ό,τι τους συνέβη. Απονεμήθηκαν σε όλους παράσημα –μυστικά, χωρίς αιτιολόγηση και χωρίς ανακοίνωση της απονομής.
Και οι τέσσερεις συνομιλητές στη συζήτηση  χαρακτήρισαν τον  πρόεδρο  Λύντον Τζόνσον αρχιπροδότη ( “First Class Traitor”).
Ο κ. Κεν ο Κήφη καταφέρθηκε βίαια  κατά την τρομακτικής αδικίας σε βάρος των θυμάτων και των συγγενών τους που αποτέλεσε αυτή η τεράστια συνωμοσία σιωπής, η οποία –όπως είπε- καθιέρωσε καθεστώς ασυλίας και άδειας στο Ισραήλ να κάνει ότι θέλει ακαταδίωκτο, στις ΗΠΑ, όπως συνέβη –υποστήριξε- και (με την τρομοκρατική επίθεση στους Πύργους της Νέας Υόρκης ) την 9 Σεπτεμβρίου 2001,  η οποία  –είπε-  ήταν επιχείρηση «πλαστής σημαίας»  από την Μοσάντ, την CIA και το Βαθύ Κράτος, και που συνεχίζεται και σήμερα με τις επιθέσεις του Ισραήλ με προσχήματα  εναντίον του στρατού της Συρίας. Πράκτορες της Μοσάντ συνελήφθησαν τότε  με εκρηκτικά και αφέθησαν ελεύθεροι να επιστρέψουν στο Ισραήλ, υποστήριξε.
Ο Κεν ο Κήφη κατήγγειλε  την δειλία και δουλοπρέπεια των Αμερικανών πολιτικών απέναντι στις ισχυρές και πλούσιες εβραϊκές οργανώσεις , οι οποίοι, για τον φόβο της πολιτικής τους εξαφάνισης, συνεργούν στο να ρυμουλκείται η πατρίδα τους σε πολέμους καταστρεπτικούς για τα συμφέροντά της. Βλέπουμε και σήμερα –είπε- του ίδιους παίκτες στον ίδιο ρόλο, να κάνουν τα ίδια και του Αμερικανούς  βουλευτές και γερουσιαστές να τρέμουν για την πολιτική τους επιβίωση.

Σημείωση: Για την επί λέξει καταγραφή της συζήτησης, της οποίας το ανωτέρω κείμενο είναι προϊόν  προχείρων σημειώσεων απροετοίμαστου  και έκπληκτου ακροατή, ο αναγνώστης μπορεί να προσφύγει στο www.RT.com, το αυριανό δελτίο του οποίου πρέπει να δημοσιεύει το σχετικό βίντεο.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates