Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Η μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης του '17 (φωτο και βίντεο)

Εκεί όπου άλλοτε απλώνονταν οι λαβύρινθοι των εβραϊκών συνοικιών, 
υπήρχαν τώρα μονάχα πέτρες και πυρωμένη στάχτη. 
Στην άλλη περιοχή, όπου υψώνονταν τα μεγάλα καταστήματα και τα ξενοδοχεία, 
τραγικά ερείπια θύμιζαν την παλιά τους δόξα. 
Κι όλα τούτα τα θλιβερά κατάλοιπα μιας πλούσιας μεγάλης πολιτείας, 
ήσαν τυλιγμένα σε βαριά σύννεφα καπνού. 
Στα βαθιά τους υπόγεια η χόβολη είχε συντηρηθεί για πολλούς μήνες μετά τη φωτιά. 
Και καθώς διαπιστώθηκε αργότερα, τόση ήταν η δύναμη τούτης της φωτιάς, 
ώστε όλα τα γυάλινα είδη είχαν λιώσει, και μέσα στα χαλάσματα των ζαχαροπλαστείων 
μπορούσε κανείς να διακρίνει τα βάζα με τις καραμέλες, 
πούχανε μεταβληθεί σε μια μάζα από καμένη ζάχαρη και γυαλί. 
Η τεράστια αυτή έκταση της συμφοράς πήρε το όνομα τα «καμένα».

Τα «καμένα»

Ο ποιητής Γεώργιος Θ. Βαφόπουλος
από τις «Σελίδες Αυτοβιογραφίας»
(εκδόσεις Παρατηρητής, 1988) 

Η πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης το Σάββατο στις 17:00 η ώρα στις 18 Αυγούστου (με το Ιουλιανό ημερολόγιο - 5 Αυγούστου με το Γρηγοριανό που άλλαξε αργότερα) του 1917 ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της πόλης. Ήταν ένα τυχαίο γεγονός που άλλαξε σημαντικά τη φυσιογνωμία της πόλης. Η πυρκαγιά μέσα σε 32 ώρες έκαψε 9.500 σπίτια σε έκταση 1.000.000 m² και άφησε άστεγα πάνω από 70.000 άτομα. Οικονομικές και εμπορικές λειτουργίες, διοικητικές υπηρεσίες, χώροι αναψυχής και τα σημαντικότερα πνευματικά και θρησκευτικά ιδρύματα των εθνο-θρησκευτικών κοινοτήτων, μαζί με τα αρχεία τους καταστράφηκαν ολοσχερώς.  Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές της πυρκαγιάς ήταν ελάχιστες, με μοναδικούς νεκρούς Γάλλους στρατιώτες.  Το μέρος της πόλης που κάηκε ανοικοδομήθηκε με νέο οργανωμένο σχέδιο, δημιουργώντας μια σύγχρονη πόλη.

Το Διοικητήριο (κονάκι) διασώθηκε

Συνωμοσιολόγοι θα μπορούσαν να μιλήσουν μέχρι και για εμπρησμό που ουσιαστικά άλλαξε την όψη της πόλης. Η πόλη εντάχθηκε στο Ελληνικό κράτος μόλις πέντε χρόνια πριν. Ήταν σαν να έγινε μετά από παραγγελία. Κατέκαυσε το κέντρο που αποτελούνταν κυρίως οθωμανικά κτίρια.

Το ξενοδοχείο Σπλέντιτ καμένο και δίπλα του το σινέ Πατέ.

Ξεκίνησε σύμφωνα με μαρτυρίες από ένα φτωχόσπιτο που τηγάνιζε κεφτέδες, κάπου στην Ολυμπιάδος και γρήγορα επεκτάθηκε λόγω της γειτνιάζουσας κατασκευής των τότε χαμόσπιτων της άνω πόλης. Τα σπίτια ως ξύλινες κατασκευές και μέσα στο κατακαλόκαιρο λαμπάδιαζαν αμέσως και μετέδιδαν τη φωτιά στα γειτονικά τους.


Η φωτιά κατευθύνθηκε γρήγορα προς το κέντρο καταστρέφοντας τον ναό του Αγίου Δημητρίου και αργότερα έφτασε στο εμπορικό κέντρο της πόλης λόγω αλλαγής των ανέμων που έπνεαν.

Αεροφωτογραφία που κατέγραψε όλη την έκταση της καταστροφής
Πυροπαθείς
Η κατασκευή των σπιτιών (ξυλοδομή και πλίνθοι)

Βίντεο ντοκουμέντο

Ένα σπάνιο ντοκουμέντο σώθηκε από την κινηματογραφική υπηρεσία του σερβικού στρατού που κατέγραψε τη μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης στις 18 Αυγούστου 1917....

Υπεύθυνος για αυτήν την ιστορική λήψη είναι ο υπολοχαγός Mika Mihajlović Afrika που μπόρεσε να τραβήξει πανοραμικά πλάνα της πόλης, ενώ αυτή καίγεται. Κατέγραψε την εξάπλωση της φωτιάς και αποτύπωσε τους πυκνούς μαύρους καπνούς που έπνιξαν την περιοχή. Προφανώς οι λήψεις έγιναν μετά το ξέσπασμα της πρώτης πυρκαγιάς και αφού είχε ήδη εξαπλωθεί από σπίτι σε σπίτι. Οι πολίτες για λόγους ασφαλείας έχουν καταφύγει στην παραλία και παρακολουθούν αποσβολωμένοι τις προσπάθειες κατάσβεσης με τα ανεπαρκή μέσα της εποχής. Μόνο τα μικρά παιδιά χαμογελούν και στήνονται με αφέλεια μπροστά στο φακό. Οι πυροσβέστες και οι στρατιώτες αποτελούν το άλλο βουβό κομμάτι της ιστορίας, καθώς αγωνίζονται μάταια να περιορίσουν τις πύρινες φλόγες που αφάνισαν τα υπέροχα κτίρια της παλιάς Θεσσαλονίκης. Αρκούνται κυρίως σε δευτερεύουσες επεμβάσεις. Απελευθερώνουν τους δρόμους από τα μπάζα και τα ερείπια, ενώ τους παρακολουθούμε να δένουν με σχοινιά ετοιμόρροπους τοίχους και να τους σωριάζουν στο έδαφος....


Πληροφορίες και φωτο από Μηχανή του Χρόνου και Huffington post

Ίων Δραγούμης 1878 – 1920


Διπλωμάτης, πολιτικός και συγγραφέας. Aνάλωσε τη ζωή του στην προάσπιση των εθνικών υποθέσεων, μέχρις ότου πέσει και ο ίδιος θύμα του Εθνικού Διχασμού το 1920. Μαζί με τους φίλους του Περικλή Γιαννόπουλο και Αθανάσιο Σουλιώτη - Νικολαΐδη, υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού ρομαντικού εθνικισμού των αρχών του 20ου αιώνα.
Με καταγωγή από το Βογατσικό της Καστοριάς, ο Ίων Δραγούμης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1878. Ήταν ο πέμπτος γιος του δικαστικού και μετέπειτα πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και της Ελισάβετ Κοντογιαννάκη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1897 κατατάχτηκε εθελοντής στον άτυχο για τα ελληνικά όπλα ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Το 1899 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα και το 1902 τοποθετήθηκε ως υποπρόξενος στο Γενικό Προξενείο του Μοναστηρίου. Από τη θέση αυτή και με τη συνεργασία του πατέρα του και του γαμπρού του Παύλου Μελά εργάστηκε επίμονα για την οργάνωση των ορθοδόξων κοινοτήτων της Μακεδονίας κατά των Βούλγαρων σχισματικών, γνωστών και ως κομιτατζήδων.
Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησε ως πρόξενος στις Σέρρες (1903), στον Πύργο Βουλγαρίας, στη Φιλιππούπολη (1904), στην Αλεξανδρούπολη (τότε Δεδέαγατς) και στην Αλεξάνδρεια, όπου γνώρισε τους δύο έρωτες της ζωής του: την Πηνελόπη Δέλτα και τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Το 1907 τοποθετήθηκε στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης με τον βαθμό του γραμματέα. Η παραμονή του εκεί συνέπεσε με την Επανάσταση των Νεοτούρκων.
Οι επαγγελίες των επαναστατών «περί ισοπολιτείας των διαφόρων εθνοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία» φάνηκαν να δικαιώνουν ορισμένες απόψεις του, που θεωρούσαν ότι η λύση του ελληνικού ζητήματος θα μπορούσε να αναζητηθεί όχι με την ενσωμάτωση των αλύτρωτων πατρίδων στο Ελληνικό Κράτος, αλλά με τη «δημιουργία των συνθηκών που θα επέτρεπαν την ελεύθερη οικονομική, πολιτική και πολιτισμική ανάπτυξη των Ελλήνων στην ανατολική τους κοιτίδα». Ο Δραγούμης πίστευε στην ελληνοτουρκική συνεννόηση και φοβόταν τον από βορρά σλαβικό κίνδυνο.
Από το 1909 υπηρέτησε διαδοχικά στις πρεσβείες της Ρώμης και Λονδίνου, αναμίχθηκε στο Επαναστατικό Κίνημα του Γουδή (1909), ενώ το 1911 οργάνωσε στην Πάτμο συνέδριο για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπηρέτησε στο επιτελείο του Αρχιστρατήγου Διαδόχου Κωνσταντίνου και τον Οκτώβριο του 1912 διαπραγματεύτηκε με τους Τούρκους την παράδοση της Θεσσαλονίκης.

Στη συνέχεια διορίσθηκε διαδοχικά επιτετραμμένος στις πρεσβείες της Πετρούπολης, της Βιέννης, του Βερολίνου και το 1914 πρεσβευτής στην Πετρούπολη. Οι συχνές μεταθέσεις όλα αυτά τα χρόνια οφείλονταν στην άκαμπτη στάση του στα ευαίσθητα εθνικά θέματα και στις απρόβλεπτες πρωτοβουλίες που ανέπτυσσε.
Τον Μάιο του 1915 παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία για να πολιτευθεί. Πήρε μέρος στις εκλογές της 31ης Μαΐου και εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής Φλώρινας. Υποστηρικτής αρχικά του Ελευθέριου Βενιζέλου ήλθε σε ρήξη μαζί του, καθώς διέκρινε σημάδια αυταρχισμού και εθνικής υποτέλειας στην πολιτική του. Ο αντιβενιζελισμός του Δραγούμη δεν προερχόταν από κάποια τυφλή πίστη στη Μοναρχία, αλλά αντίθετα από την πίστη στην εθνική αυτοδιάθεση. Τον Ιανουάριο του 1916 εξέδωσε το περιοδικό Πολιτική Επιθεώρησις, που συμμεριζόταν τις επιλογές της αντιβενιζελικής παράταξης.
Μετά την επιτυχία του βενιζελικού κινήματος το 1917 εξορίσθηκε με άλλους αντιβενιζελικούς πολιτικούς στην Κορσική, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου (1918). Επανήλθε στην Ελλάδα για να εξοριστεί αυτή τη φορά στη Σκόπελο. Απελευθερώθηκε στα τέλη του 1919 και ανέπτυξε δράση υπέρ της «Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως», η οποία συσπείρωνε τους αντιβενιζελικούς. Ο Ίων Δραγούμης ήταν ένας από τους ηγέτες της, καθώς ξεχώριζε τόσο για τις πολιτικές και διπλωματικές του ικανότητες, όσο και για την πνευματικότητα και την αγνή φιλοπατρία του.
Την επομένη της απόπειρας δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι (30 Ιουλίου 1920), ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς στη διασταύρωση των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Παπαδιαμαντοπούλου. Η άσκοπη και άδικη δολοφονία του συγκίνησε το Πανελλήνιο και τον πολιτικό κόσμο. Ο Κωστής Παλαμάς από τις στήλες της Καθημερινής του αφιέρωσε τη Νεκρική Ωδή:
Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες, Κολώνα
(Πώς έπεσες, γραφή να μη το λέη)
Λευκή με της Πατρίδας την εικόνα
Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίη,
Βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίη!
Το συγγραφικό του έργο, αποτελούμενο από πολιτικές μελέτες, άρθρα κοινωνικού προβληματισμού και λογοτεχνήματα, συντονίζεται με την εθνική και πολιτική του δράση. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες του δημοτικισμού στην Ελλάδα και συχνά υπέγραφε με το ψευδώνυμο Ίδας. Το πολιτικό του μανιφέστο εμπεριέχεται στο κείμενα Ελληνικός Πολιτισμός (1914) και Μονοπάτι, στο οποίο αναλύει τους σκοπούς της ύπαρξης του ελληνικού έθνους και το περιεχόμενο της εθνικής ιδεολογίας. Ο Ίων Δραγούμης πίστευε βαθιά στην κοινοτική ιδέα και όχι στην αυταπάτη της δημοκρατίας, που μας «σαπίζει», όπως έλεγε.

Ρήσεις Δραγούμη

  • «Θέλω να είμαι ωραίο δείγμα Έλληνος. Να σκοπός μιας ζωής!»
  • «Να ξέρετε πως αν σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει… Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε…»
  • «Δεν ξέρω αν είμαστε καθαροί απόγονοι των αρχαίων. Είτε καθαροί, είτε κι ανακατωμένοι, μιλούμε όμως γλώσσα ελληνική».
  • «Ξεσκέπασε τη δημοτική παράδοση και πρόσωπο με πρόσωπο θα αντικρίσεις γυμνή την ψυχή σου».
  • «Εκείνο που με συνδέει μ' έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης».
  • «Η φρονιμάδα είναι τυφλή. Η τρέλα έχει μάτια και βλέπει».

Επιλεγμένη Εργογραφία

  • «10 άρθρα στο ΝΟΥΜΑ» («Ρηγόπουλος»)
  • «Ελληνικός Πολιτισμός» («Ευθύνη»)
  • «Μονοπάτι» («Νέα Θέσις»)
  • «Σαμοθράκη» («Ρηγόπουλος»)
  • «Μαρτύρων και ηρώων αίμα» («Ρηγόπουλος»)
  • «Πολιτικά Κείμενα» («Δωδώνη»)
  • «Φύλλα Ημερολογίου 1895 - 1920» («Ερμής»)

Αποκάλυψη του Εκρηκτικότερου Φακέλου Στις Σχέσεις των ΗΠΑ Με το Αδελφό Ισραήλ

Η Επιχείρηση Βύθισης του Πολεμικού Λίμπερτυ


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Σε μιαν κυριολεκτικά εκρηκτικήν εκπομπή, το ρωσικό διεθνές τηλεοπτικό δίκτυο R.T. (Russia Today) παρουσίασε σήμερα τον επί πενήντα χρόνια επτασφράγιστο -άκρως, ακρότατα απόρρητο- φάκελο του μεγαλύτερου  κρατικού εγκλήματος μεταξύ των δύο στενότερων –αδελφικών- συμμάχων, μετά τον Β’Π.Π.
Στην παγκόσμια άγνωστη αυτήν υπόθεση δράστης ήταν το Ισραήλ και θύμα οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά τα δρακόντεια μέτρα για να  εγκιβωτιστεί η υπόθεση σε απόλυτο σκότος –στις ΗΠΑ και διεθνώς- ελήφθησαν και επιβλήθηκαν επί 50 χρόνια, από το θύμα, όχι από τον δράστη.
Η πάντοτε ενδιαφέρουσα εκπομπή συζήτησης «Cross Talk» του  Αμερικανού παρουσιαστή Πήτερ Λαβέλ αφιερώθηκε σήμερα στην προγραμματισμένη και πείσμονα ισραηλινή επιχείρηση καταβύθισης του αμερικανικού πολεμικού σκάφους Λίμπερτυ στα ύδατα της Αιγύπτου, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 χρόνων από το γεγονός και της έκδοσης σχετικού βιβλίου από τον Αμερικανό ιστορικό Phillip Nelson, o oποίος συμμετέσχε στην εκπομπή.
Το γεγονός είναι τελείως άγνωστο στους ΄Ελληνες, τελούντες τότε υπό το πολύ πρόσφατο σοκ της δικτατορίας  της 21 Απριλίου –ημέρα επίσκεψης και περιοδείας ινκόγκνιτο στην Αθήνα και του Στρατηγού Νταγιάν. Είναι όμως τελείως άγνωστο και στα 99% των Αμερικανών -με την εξαίρεση των αναγνωστών του Αμερικανού δημοσιολόγου Phillip Giraldi, τέως πράκτορα της CIA και συνεργάτη του American Conservative και άλλων εξωσυστημικών μέσων ελεύθερης ενημέρωσης, ο οποίος έχει αναφερθεί στην υπόθεση κατ’ επανάληψη, σε άρθρα για την παντοδυναμία του ισραηλινού λόμπυ στις ΗΠΑ.
Στη σημερινή συζήτηση ο ιστορικός Φίλιπ Νέλσον είπε ότι η ισραηλινή επίθεση εναντίον του αμερικανικού πολεμικού είχε σχεδιαστεί πολλούς μήνες πριν, ότι εντασσόταν στα προ διετίας σχέδια του Ισραήλ να εξαπολύσει τον Πόλεμο των Έξη Ημερών για να αποσπάσει εδάφη της Παλαιστίνης και της Αιγύπτου και ότι η προγραμματισμένη καταβύθιση του αμερικανικού πολεμικού Λίμπερτυ προοριζόταν -ως                              « επιχείρηση πλαστής σημαίας»- να αποδοθεί στον Νάσσερ και τους Αιγυπτίους και να παρασύρει τις ΗΠΑ στον πόλεμο.
Ο  συγγραφέας είπε ότι επί ώρες και σε 15 υπερπτήσεις, τα ισραηλινά αεροσκάφη πραγματοποιούσαν αναγνωρίσεις, προφανώς για την επισήμανση  των κρισιμότερων σημείων του στόχου. Κατά την διάρκεια των υπερπτήσεων, αξιωματικοί και ναύτες, θεωρώντας τις ως φιλικές και χαιρετιστήριες, ανταπέδιδαν τον χαιρετισμό στους Ισραηλινούς πιλότους, που συχνά ήσαν σε χαμηλό ύψος και ορατοί. Ακολούθησε αμείλικτος βομβαρδισμός του σκάφους επί δύο ώρες. Το Λίμπερτυ επλήγη κατ’ επανάληψη. Ο κυβερνήτης διέταξε εγκατάλειψη του σκάφους. Οι διασωθέντες από τον βομβαρδισμό επιβιβάστηκαν στις λέμβους. Αλλά τα αεροπλάνα συνέχισαν βομβαρδισμό και πολυβολισμούς  εναντίον και των λέμβων με τους ναυαγούς. Ισραηλινό υποβρύχιο που καραδοκούσε στην περιοχή έριξε εναντίον του αμερικανικού πολεμικού τρείς τορπίλες.
Το σχέδιο- είπε ο αφηγητής- ήταν το Λίμπερτυ να βυθιστεί αύτανδρο, να μην διασωθεί κανείς, να μην υπάρξει μαρτυρία της ταυτότητας του δράστη. Αλλά στην περιοχή βρέθηκε ένα ρωσικό πλοίο. Το Λίμπερτυ τελικά δεν το κατάπιε η θάλασσα.
Βόμβες και πολυβόλα (αμερικανικής πιθανώς προέλευσης) σκότωσαν 34 Αμερικανούς άνδρες του πληρώματος, αλλά οι υπόλοιποι διέφυγαν.
Ο κ. Κεν Ο Κήφη, (από τους  επιζήσαντες του πληρώματος, αν άκουσε καλά ο γράφων) και μαχητικότερος των συζητητών, είπε ότι υπάρχουν τα πρακτικά των συνομιλιών των πιλότων με το αρχηγείο τους στο Ισραήλ, όπου έκπληκτοι ρωτούν αν πρέπει πράγματι να βομβαρδίσουν Αμερικανούς, εάν δεν πρόκειται περί λάθους και να παίρνουν κατηγορηματική επανάληψη της διαταγής.
Ο Φίλιπ Νέλσον είπε ότι την απόφαση περί ερμητικής μυστικότητας πήρε ο πρόεδρος Τζόνσον «περιστοιχιζόμενος από τους σιωνιστές συμβούλους του» και επιτροπή από τους Μακναμάρα (Υπ.Αμύνης), Χελμς  (CIA), Ροσντέηλ και ναύαρχο Μακέϊν, τον πατέρα του θορυβώδους γερουσιαστή. Οι επιζήσαντες του πληρώματος του Λίμπερτυ διασκορπίστηκαν σε πολεμικά στις τέσσερεις άκρες της γης -ένας μόνος σε κάθε πλοίο- και διατάχθηκαν, με απειλή «βαρύτατων συνεπειών», να μην μιλήσουν ούτε στη σύζυγό τους για ό,τι τους συνέβη. Απονεμήθηκαν σε όλους παράσημα –μυστικά, χωρίς αιτιολόγηση και χωρίς ανακοίνωση της απονομής.
Και οι τέσσερεις συνομιλητές στη συζήτηση  χαρακτήρισαν τον  πρόεδρο  Λύντον Τζόνσον αρχιπροδότη ( “First Class Traitor”).
Ο κ. Κεν ο Κήφη καταφέρθηκε βίαια  κατά την τρομακτικής αδικίας σε βάρος των θυμάτων και των συγγενών τους που αποτέλεσε αυτή η τεράστια συνωμοσία σιωπής, η οποία –όπως είπε- καθιέρωσε καθεστώς ασυλίας και άδειας στο Ισραήλ να κάνει ότι θέλει ακαταδίωκτο, στις ΗΠΑ, όπως συνέβη –υποστήριξε- και (με την τρομοκρατική επίθεση στους Πύργους της Νέας Υόρκης ) την 9 Σεπτεμβρίου 2001,  η οποία  –είπε-  ήταν επιχείρηση «πλαστής σημαίας»  από την Μοσάντ, την CIA και το Βαθύ Κράτος, και που συνεχίζεται και σήμερα με τις επιθέσεις του Ισραήλ με προσχήματα  εναντίον του στρατού της Συρίας. Πράκτορες της Μοσάντ συνελήφθησαν τότε  με εκρηκτικά και αφέθησαν ελεύθεροι να επιστρέψουν στο Ισραήλ, υποστήριξε.
Ο Κεν ο Κήφη κατήγγειλε  την δειλία και δουλοπρέπεια των Αμερικανών πολιτικών απέναντι στις ισχυρές και πλούσιες εβραϊκές οργανώσεις , οι οποίοι, για τον φόβο της πολιτικής τους εξαφάνισης, συνεργούν στο να ρυμουλκείται η πατρίδα τους σε πολέμους καταστρεπτικούς για τα συμφέροντά της. Βλέπουμε και σήμερα –είπε- του ίδιους παίκτες στον ίδιο ρόλο, να κάνουν τα ίδια και του Αμερικανούς  βουλευτές και γερουσιαστές να τρέμουν για την πολιτική τους επιβίωση.

Σημείωση: Για την επί λέξει καταγραφή της συζήτησης, της οποίας το ανωτέρω κείμενο είναι προϊόν  προχείρων σημειώσεων απροετοίμαστου  και έκπληκτου ακροατή, ο αναγνώστης μπορεί να προσφύγει στο www.RT.com, το αυριανό δελτίο του οποίου πρέπει να δημοσιεύει το σχετικό βίντεο.

Στις φλόγες ο Κόκκινος Πύργος - Ιστορικά στοιχεία για το διατηρητέο κτιρίο της Ανάληψης

Ένα από τα εμβληματικά διατηρητέα κτίρια της Θεσσαλονίκης, ο Κόκκινος Πύργος επί της Βασιλίσσης Όλγας, παραδόθηκε στις φλόγες τα ξημερώματα της Κυριακής 11/6.

Η πυρκαγιά ξέσπασε στις 2.10 πμ.Ισχυρή πυροσβεστική δύναμη έσπευσε αμέσως και επιχείρησε την κατάσβεση με έξι πυροσβεστικά οχήματα και πλήθος ανδρών. Δυνάμεις τροχαίας διέκοψαν την κυκλοφορία για να μειώσουν την πιθανότητα διακινδύνευσης των διερχομένων και περιοίκων.

Οι φλόγες προκάλεσαν εκτεταμένες φθορές σε όλο το εσωτερικό του κτίσματος. Έρευνα για τα αίτια της πυρκαγιάς διενεργείται από το ανακριτικό τμήμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Ιστορικά στοιχεία για τον Κόκκινο Πύργο ή "Πύργο της Ευτυχίας μου"

Ο κόκκινος πύργος χτίστηκε για να υμνήσει έναν μεγάλο έρωτα στην Θεσσαλονίκη. Χτίστηκε για την όμορφη Ευτυχία και ήταν παραθαλάσσιος. Σήμερα είναι εγκαταλελειμμένος και τον «καταπίνει» ένας κισσός. Η Ευτυχία υπήρξε ο μεγάλος έρωτας του Δημήτρη Ιωαννίδη- Τσακιρντέκη. Το 1890 θέλοντας να αποδείξει έμπρακτα τον έρωτα του για εκείνη, έχτισε έναν πύργο που του έδωσε το όνομα «Chateau mon bonheur» δηλαδή «Ο Πύργος της Ευτυχίας μου». Βρίσκεται στην οδό Βασ. Όλγας, στον αριθμό 110 στην τότε συνοικία των «εξοχών».



Τα σχέδια ήταν του Φρειδερίκου Σαγιό από τον Δημήτρη Ιωαννίδη Τσακιρντέκη και η κατασκευή του κόστισε 140.000 γρόσια. Στην τοπική κοινωνία η περιοχή ονομάζεται και «Κόκκινοι Πύργοι». Τα χαρακτηριστικά κόκκινα τούβλα με τα οποία έχει χτιστεί είναι σήμα κατατεθέν.



Ο «Πύργος της Ευτυχίας μου» χτισμένος με κομψότητα μεσαιωνικού ρυθμού και δίπλα η βίλα Καπαντζή σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα το 1908. Το κτήμα ήταν παραθαλάσσιο εκείνη την εποχή. Κοντά στη θάλασσα υπήρχε σκεπαστό θερμοκήπιο ενώ μπροστά στο κύμα υπήρχαν τραπεζάκια με καθίσματα, όπως και στο μικρότερο από τα δυο κτίσματα σε μορφή κάστρου με κόκκινα τούβλα, που το αποτελούσαν.

Από το 1984 έχει χαρακτηρισθεί, με υπουργική απόφαση, διατηρητέο. Χαρακτηριστικά είναι τα κόκκινα τούβλα με τα οποία είναι χτισμένος. Τα κτήρια της παλιάς περιοχής των εξοχών με τις «πολεμίστρες» χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από τα εκπαιδευτήρια Σχοινά ως οικοτροφείο. Μετά τον πόλεμο μπήκαν μέσα πρόσφυγες και πολύ αργότερα εγκαταστάθηκαν οι Πρόσκοποι. Ο Πύργος της Ευτυχίας από τον κήπο της οικίας Χασά Ασίζ Καπαντζή την εποχή που στέγαζε τα εκπαιδευτήρια Αγλαϊάς Σχινά (περιοχή Ανάληψη)

Ο "πύργος της ευτυχίας" ρήμαζε τα τελευταία χρόνια


Η σημερινή εικόνα του πύργου είναι θλιβερή και δεν θυμίζει σε τίποτα το κομψοτέχνημα του 1890. Το άλλοτε επιβλητικό κτήριο με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική είναι ένα ερείπιο που το καταπίνει ένας τεράστιος κισσός. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ότι κάποτε χτίστηκε για να υμνήσει τον έρωτα.

Σύμφωνα με την Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων, το κυρίως κτίσμα έχει δεχθεί μεταγενέστερες προσθήκες, αλλά είναι δυνατή η επαναφορά του στην αρχική του μορφή. Το δεύτερο κτίσμα διατηρεί ένα μόνο τμήμα του, δεδομένου ότι από το υπόλοιπο σώζεται μόνο η βάση. Το οικόπεδο έχει εγκαταλειφθεί εξ ολοκλήρου, κυρίως μετά την αποχώρηση των προσκόπων. Ο χώρος των τριών στρεμμάτων ανήκει εξ αδιαιρέτου στο Ιωαννίδειο ίδρυμα, αλλά και σε ιδιώτες και σε άλλα σωματεία φιλανθρωπικού χαρακτήρα. Εικόνα διάλυσης στο εσωτερικό του πύργου. Σήμερα το κτίριο, που παρουσιάζει εξαιρετικό αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, βρίσκεται σε αχρηστία, επειδή οι ιδιοκτήτες του δεν συμφωνούν για τη μελλοντική χρήση του....


Ιστορικά στοιχεία από:  http://www.mixanitouxronou.gr/

100 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΙΑ - Καταγραφή της ζώσης ιστορίας της πόλης


Πόνημα ξεκινά μια ομάδα εργασίας αποτελούμενη από Περαιώτες, προκειμένου να καταγράψουν την ιστορία, τον πολιτισμό και μαρτυρίες που μετέφεραν οι πρώτοι πρόσφυγες που ήρθαν και μετεγκαταστάθηκαν μετά τον ξεριζωμό από τη Μικρά Ασία.

Όπως μας πληροφορεί η ανακοίνωση που υπογράφεται από μια πλειάδα κατοίκων και φορέων της Περαίας, στόχος είναι να εκδοθεί ένας τόμος μέχρι το 2023 που θα συμπληρωθούν τα 100 χρόνια από την άφιξη των κατοίκων του πρώτου οικισμού. Για το σκοπό αυτό καλούνται και όσοι μπορούν και επιθυμούν να συνδράμουν στο εγχείρημααυτό.

Η πλήρης ανακοίνωση:

100 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΙΑ

4,5 ναυτικά μίλια από το Καραμπουρνάκι και 21χλμ από την Πλατεία Δημοκρατίας της Θεσσαλονίκης βρίσκεται η ΠΕΡΑΙΑ, ένας θαυμάσιος τόπος να ζει κανείς. Εκεί, στο λόφο της Ανδρομέδας εγκαταστάθηκαν στις 23 Σεπτεμβρίου 1923 ξεριζωμένοι πρόσφυγες από την χερσόνησο της Καλλίπολης, Αν. Θράκης και την χερσόνησο της Ερυθραίας της Σμύρνης, ίσως γιατί στους περισσότερους η μορφολογία του εδάφους θύμιζε τις παλιές τους πατρίδες. 

Απόγονοι αυτών των πρώτων κατοίκων, αλλά και άλλοι, με ενδιαφέρον και αγάπη γι’ αυτό τον τόπο, αποφασίσαμε να δουλέψουμε για την έκδοση ενός τόμου με τον τίτλο 100 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΙΑ , που φιλοδοξούμε να παρουσιάσουμε στις 23 Σεπτεμβρίου του 2023, διότι πιστεύουμε ότι το δόσιμο της γνώσης αποτελεί σώσιμο της μνήμης. 

Ο τόμος αυτός θα περιλαμβάνει θέματα που αφορούν: 
• Την προϊστορία του τόπου 
• Τις πρώτες οικογένειες 
• Την εκπαίδευση 
• Την εκκλησία και τη θρησκευτική ζωή 
• Την οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του τόπου 
• Τον πολιτισμό και την κουλτούρα που έφεραν και διατήρησαν οι προσφυγικές οικογένειες 
• Την ιστορία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Περαίας 
• Τους συλλόγους της Περαίας 
• Τον αθλητισμό 
• Φωτογραφίες 
• Μαρτυρίες (γραπτές και προφορικές) 

Το πόνημα αυτό θα υλοποιήσουν ομάδες εργασίες, στις οποίες μπορεί να απευθύνεται όποιος κάτοικος θέλει να βοηθήσει με την ευγενική προσφορά υλικού ιστορικού ενδιαφέροντος. Ελπίζουμε να δουλέψουμε, όπως λέγει ο Ισοκράτης προς Δημόνικον: Ώσπερ γάρ την μέλιτταν ορώμεν εφ' άπαντα μεν τα βλαστήματα καθιζάνουσαν, αφ' εκάστου δε τα βέλτιστα λαμβάνουσαν, ούτω δει και τους παιδείας ορεγομένους μηδενός μεν απείρως έχειν, πανταχόθεν δε τα χρήσιμα συλλέγειν, δηλαδή: Όπως ακριβώς βλέπουμε τη μέλισσα να κάθεται σε όλα τα φυτά και να παίρνει απ' το καθένα ό,τι καλύτερο υπάρχει, έτσι πρέπει και αυτοί που επιθυμούν να μορφωθούν να μην αφήνουν τίποτε χωρίς να το γνωρίσουν, από παντού όμως να επιλέγουν τα ωφέλιμα. 

Την πρωτοβουλία για την υλοποίηση αυτής της ιδέας έχουν 
το 1ο Γυμνάσιο Περαίας καθώς και οι 
 Πατήρ Γεώργιος Πετρίδης 
 Ματζάρης Αντώνης 6955197257 σπ. 2392025977 
 Αβραμίδου Φωτεινή 
 Γεωργιάδου Μαρία 6948500880 σπ. 2392022144 
 Δρίτσας Βαλάντης 
 Ζόπτσης Βαγγέλης 6978844388 
 Ζώη Ελένη 6945039896 
 Κάλφα Νίτσα 6955129229 2392330071 
 Μαντζάρη Ελένη 6937041415 2392075344 
 Μαρτάκης Γιάννης 6972227151 2392026366 
 Παπαδοπούλου Στέλλα 2392023450 
 Σκαρτάδος Μπάμπης 6947427381 2392024205 
 Τσιρώνης Θεοδόσης 6972110450 2310914823 
 ΠΟΣΠ Σύλλογος Γυναικών Περαίας ΑΓΑΠΗ 
 Ιατρόπουλος Πάνος 6932665430 2392022144 
 Τροκάνας Τάσος 6944923573 2392024670 
 Κασκαμανίδης Τέλης 6977485076 
 Καραγάτσογλου Γιώργος 6974193220 6985151954 
 Παντίρη Γιάννα 6974855196 
 Παντίρη 
Φυσικά η κατάσταση των εθελοντών που θα βοηθήσουν δεν τελειώνει εδώ. 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΘΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΙ ΠΡΟΣΕΧΩΣ


* Η φωτο που απαθανάτισε τον πρώτο γάμο που έγινε στην Περαία είναι από τον Φάρο του Θερμαϊκού

Μεγάλη συμμετοχή στην παρουσίαση των «Μελανών Κηλίδων»


Πολύς κόσμος, στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του συνδημότη μας Σπύρου Κουζινόπουλου «Μελανές κηλίδες στην ιστορία της Θεσσαλονίκης», που έγινε στο περίπτερο 13 της ΔΕΘ, στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης, η οποία μετά από επιτυχή πορεία τεσσάρων ημερών, κλείνει τις πύλες της σήμερα Κυριακή το βράδυ.

Είχε τόσο ενδιαφέρον το 11ο κατά σειρά βιβλίο του Σπ.Κουζινόπουλου, ώστε οι όρθιοι που παρακολούθησαν την παρουσίαση να είναι άλλοι τόσοι από τους «τυχερούς» οι οποίοι βρήκαν καρέκλα να καθίσουν.

«Σας ευχαριστώ θερμά που με την παρουσία σας, διαψεύσατε την πρόβλεψή μου ότι αυτή τη «δύσκολη» ώρα, 10 το πρωί του Σαββάτου, ο μόνος που θα παρακολουθούσε την παρουσίαση, θα ήταν ο … γαλατάς της γειτονιάς», είπε χαριτολογώντας ο συγγραφέας του Βιβλίου.

Ο Σπ.Κουζινόπουλος υπογράφει, έχοντας δίπλα καθήμενο τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΜΘ, Νίκο Καρρά 
και έτοιμο να παραλάβει το βιβλίο τον γνωστό συλλέκτη και δημοπράτη έργων τέχνης, Θάνο Ευαγγελινό 
και δίπλα του τον δάσκαλο Επανομής, Γιάννη Γκούτα

Να πούμε ότι με τα πιο θερμά λόγια μίλησαν για το βιβλίο οι τρεις κυρίες που είχαν αναλάβει την παρουσίαση, η αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τεχνών του δήμου Θεσσαλονίκης, Έλλη Χρυσίδου, η ιστορικός Μαρία Καβάλα και η Καίτη Τσαρουχά, αλλά και ο πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας-Θράκης, Νίκος Καρράς που είχε το συντονισμό της εκδήλωσης.

Σε δηλώσεις που μας έκανε ο κ. Κουζινόπουλος, ανέφερε ότι η επόμενη παρουσίαση των «Μελανών κηλίδων στην ιστορία της Θεσσαλονίκης» θα γίνει στην Αθήνα στις 22 Ιουνίου, ενώ κατά πάσα πιθανότητα θα προηγηθεί και μία παρουσίαση στο δημοτικό θέατρο Επανομής, στις 9 ή 10 Ιουνίου, δεδομένου ότι ένα κεφάλαιο του βιβλίου του αναφέρεται στη συμμετοχή των Επανομιτών στην Επανάσταση του 1821 στη Μακεδονία, υπό τον Σερράιο οπλαρχηγό Εμμανουήλ Παπά. Τέλος ο συγγραφέας του βιβλίου ευχαρίστησε δημόσια τον εκδότη του ΙΑΝΟΥ κ. Νίκο Καρατζά για την πολύτιμη βοήθειά του, καθώς με τις καθοριστικές παρεμβάσεις συνέβαλε ώστε οι «Μελανές κηλίδες στην ιστορία της Θεσσαλονίκης» νε προλάβουν να εκδοθούν έγκαιρα για να συμμετάσχουν στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης.




Το Σάββατο στη ΔΕΘ η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Σπύρου Κουζινόπουλου «Μελανές κηλίδες στην ιστορία της Θεσσαλονίκης»

Εκτενή αναφορά στο νέο βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου «Μελανές κηλίδες στην ιστορία της Θεσσαλονίκης», κάνει σε τηλεγράφημά του το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και επικεντρώνεται σε μία από τις επτά ιστορίες που αναλύονται στο βιβλίο, με βάση ντοκουμέντα, μαρτυρίες και αρχειακό υλικό, το κάψιμο 10.000 βιβλίων από τη δικτατορία Μεταξά μπροστά στο Λευκό Πύργο, τον Αύγουστο του 1936.
Tο βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΙΑΝΟS, θα παρουσιαστεί αυτό το Σάββατο 13 Μαίου 2017, ώρα 10 π.μ., στην αίθουσα «Νότος» του περιπτέρου 13 της ΔΕΘ, στο πλαίσιο της 14ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τεχνών του Δήμου Θεσσαλονίκης, Έλλη Χρυσίδου, η διδάσκουσα ιστορία στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, Μαρία Καβάλα και η Καίτη Τσαρουχά, κόρη του δολοφονημένου από τη χούντα βουλευτή της ΕΔΑ, Γιώργου Τσαρουχά. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΜΘ, Νίκος Καρράς.

Αναλυτικά το τηλεγράφημα του ΑΠΕ-ΜΠΕ έχει ως εξής:
Φως στις μαύρες πλευρές της ιστορίας της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας εν γένει, που είναι εν πολλοίς άγνωστες στο ευρύ κοινό, επιχειρεί να ρίξει με το νέο του βιβλίο, με τίτλο "Μελανές κηλίδες στην ιστορία της Θεσσαλονίκης", ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Σπύρος Κουζινόπουλος.
Στο 11ο κατά σειρά βιβλίο του, που κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες (εκδ. Ιανός), ο Σπύρος Κουζινόπουλος "ξεκλειδώνει" τη μνήμη και αναδεικνύει μελανά στίγματα της ιστορίας, όπως η πυρπόληση χιλιάδων βιβλίων μπροστά στο Λευκό Πύργο από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936 του δικτάτορα Μεταξά.
Μία από τις πρώτες ενέργειες της δικτατορίας, δώδεκα ημέρες μετά την κατάλυση της δημοκρατίας, ήταν να προχωρήσει στο κάψιμο βιβλίων σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Σε μίμηση του παραδείγματος αντίστοιχων ενεργειών του ναζιστικού καθεστώτος, χιλιάδες βιβλία με προοδευτικό και δημοκρατικό περιεχόμενο, Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, ρίχτηκαν στην πυρά σ? εκείνες τις μεσαιωνικού χαρακτήρα "τελετές".
Η "πρόβα τζενεράλε" σημειώνεται στην Αθήνα, στις 8 Αυγούστου, τέσσερις μόλις ημέρες μετά την επιβολή της δικτατορίας, στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών. Την πρωτοβουλία, σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, είχε ομάδα "εθνικοφρόνων φοιτητών". Το μαζικό όμως κάψιμο "αντεθνικών", αριστερών και κομμουνιστικών βιβλίων, λαμβάνει χώρα οργανωμένα σε διάφορες πόλεις της χώρας, στις 16 Αυγούστου του 1936. Στην Αθήνα, η "γιορτή" γίνεται μπροστά στους Στύλους του Ολυμπίου Διός και στα Προπύλαια, ενώ στον Πειραιά, τα βιβλία παραδίδονται στην πυρά στο Πασαλιμάνι, και μάλιστα με προσκλήσεις προς τους νέους της εποχής να συμμετάσχουν στην ..."τελετή". Έλεγε η σχετική ανακοίνωση: «Η Εθνική Φοιτητική Νεολαία Πειραιώς προβαίνουσα εις την εξαφάνισιν δια πυράς ολοκλήρου σειράς κομμουνιστικών εντύπων την προσεχή Κυριακήν και ώραν 8 μ.μ. και εν τη πλατεία Πασαλιμανίου Πειραιώς, προσκαλεί άπαντας τους εθνικόφρονας νέους, όπως προσέλθουν εν τη πλατεία Τερψιθέας 7μμ ίνα εν σώματι μεταβούν και συμμετέχουν εις την τελετήν».
Η «φιέστα» της Θεσσαλονίκης
Η μεγαλύτερη «φιέστα» θα στηθεί στη Θεσσαλονίκη, δίπλα στο Λευκό Πύργο. Από την προηγούμενη ημέρα, οι ελεγχόμενες πλέον από το καθεστώς εφημερίδες δημοσιεύουν σχετική προαναγγελία και μάλιστα πρωτοσέλιδα: «Τεράστια πυρά θα εξαγνίσει αύριον την πόλιν από το μίασμα των ερυθρών εντύπων», διατυμπανίζει στην κορυφή της πρώτης σελίδας, στις 15 Αυγούστου του 1936, η εφημερίδα της Θεσσαλονίκης Το Φως. Η ίδια εφημερίδα δημοσίευε ανακοίνωση της Αστυνομικής  Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, σύμφωνα με την οποία «κατόπιν διαταγής του Γ΄ Σώματος Στρατού, την 16ην τρέχοντος, ημέραν Κυριακήν και ώραν 19ην, θέλει λάβει χώραν καταστροφή δια πυρός κατασχεθέντων κομμουνιστικών βιβλίων και εντύπων εις την πλατείαν του Λευκού Πύργου, εις ήν εκλήθησαν να παραβρεθώσι αι εθνικιστικαί οργανώσεις […]».

Τα βιβλία που επρόκειτο να καούν, όπως έγραφε το πρωί εκείνης της μέρας η εφημερίδα Νέα Αλήθεια, είχαν κατασχεθεί από τα βιβλιοπωλεία της πόλης, δημόσιες και ιδιωτικές βιβλιοθήκες και άλλους χώρους. Επίσης, στις εφημερίδες δημοσιευόταν και ανακοίνωση της φασιστικής οργάνωσης ΕΕΕ, σύμφωνα με την οποία καλούνταν οι ακροδεξιοί φοιτητές να πάρουν μέρος στην τελετή «προκειμένου να παρακολουθήσωσι την καύσιν των κομμουνιστικών βιβλίων και εντύπων με τα οποία εδηλητηρίαζαν την ελληνικήν ψυχήν, χρησιμοποιούντες τας εις αυτά αναπτυσσομένας αντιεπιστημονικάς θεωρίας των Μάρξ, Λένιν και των λοιπών ανατροπέων και καταστροφέων της ανθρωπότητος».  
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της επόμενης ημέρας, μετά την ομιλία του τριεψιλίτη φοιτητή Παναγιωτόπουλου, που κραυγάζει, «[…] ρίχνομεν εις τας φλόγας το μίασμα αυτό της σκέψεως και της ψυχής του Έθνους, γεγονός που θα σημάνει την ανύψωσιν του Έθνους από την ηθική σκλαβιά εις την οποία συνέτειναν και τα βιβλία αυτά», τη φωτιά ανάβει ένας άλλος ακροδεξιός φοιτητής, ο Σαρρής. Και τότε «[…] ένα πύρινο φίδι σχηματίζεται και ακαριαίως το πυρ μεταδίδεται εις τα κομμουνιστικά έντυπα».
Πρωτοσέλιδη φωτογραφία από την αποτρόπαιη αυτή εκδήλωση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, που σ’ ό,τι αφορά τη δίωξη των ιδεών αντέγραφε επακριβώς τα χιτλερικά πρότυπα, δημοσίευσε και η εφημερίδα Μακεδονία. Στο σχετικό ρεπορτάζ της ανέφερε ότι ο αριθμός των βιβλίων που κάηκαν εκείνη την ημέρα μπροστά στον Λευκό Πύργο, ξεπερνούσε τα 10.000.
Η έννοια του «κομμουνιστικού εντύπου» ερμηνευόταν από το καθεστώς κατά το δοκούν. Συμπεριλαμβάνονταν σ’ αυτά ακόμα και σχολικά βιβλία, όπως Τα ψηλά βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου, καθώς και βιβλία των οποίων είχε απαγορευτεί επίσημα η σχολική διδασκαλία: η Αντιγόνη του Σοφοκλή, ο Επιτάφιος του Περικλή, η Πολιτεία του Πλάτωνα, και έργα του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα.  Γενικά, από το καθεστώς είχαν απαγορευτεί περισσότεροι από 445 τίτλοι βιβλίων.
Στην πυρά παραδόθηκαν επίσης πολλά έργα νέων τότε Ελλήνων συγγραφέων, όπως η Ζωή εν τάφω του Στρατή Μυριβήλη,  έργα του Ανδρέα Καρκαβίτσα, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, αλλά και πολλοί τίτλοι ξένων συγγραφέων:  το συνολικό έργο του Καρλ Μαρξ, η Καταγωγή των ειδών του Δαρβίνου, έργα του Σίγκμουντ Φρόιντ, του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, του Ανατόλ Φρανς, του Χάινριχ Χάινε, του Μαξίμ Γκόρκι, του Λέον Τολστόι, του Φιοντόρ Ντοστογέφσκι, του Γκαίτε κ.ά.

Παρουσίαση νέου βιβλίου του Σπ. Κουζινόπουλου

Tο νέο βιβλίο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Σπύρου Κουζινόπουλου, «Μελανές κηλίδες στην ιστορία της Θεσσαλονίκης», που κυκλοφορεί τις επόμενες ημέρες από τις εκδόσεις ΙΑΝΟS, θα παρουσιαστεί το Σάββατο 13 Μαίου 2017, ώρα 10 π.μ., στην αίθουσα «Νότος» του περιπτέρου 13 της ΔΕΘ, στο πλαίσιο της 14ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τεχνών του Δήμου Θεσσαλονίκης, Έλλη Χρυσίδου, η διδάσκουσα ιστορία στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, Μαρία Καβάλα και η Καίτη Τσαρουχά-Κομψοπούλου, κόρη του δολοφονημένου από τη χούντα βουλευτή της ΕΔΑ, Γιώργου Τσαρουχά. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΜΘ, Νίκος Καρράς.

Οι «Μελανές κηλίδες στην ιστορία της Θεσσαλονίκης» αναφέρονται σπονδυλωτά σε επτά διαφορετικά γεγονότα τα οποία στο διάβα των δύο τελευταίων αιώνων σημάδεψαν αρνητικά τη νεότερη ιστορία της πρωτεύουσας του ελληνικού βορρά και άφησαν με αίμα το αρνητικό αποτύπωμά τους όχι μονάχα στη Θεσσαλονίκη, αλλά και στον κορμό της Ελλάδας γενικότερα.

Στο βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου, μέσα από πλούσιο υλικό, μαρτυρίες και ντοκουμέντα, που αποτελούν καρπό μακροχρόνιας ιστορικής έρευνας, μπορεί να παρακολουθήσει κανείς τις σφαγές στην περιοχή Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή της στην Επανάσταση του 1821, την «κόντρα» Βενιζέλου-Κωνσταντίνου εξ αιτίας της οποίας κινδύνεψε να χαθεί η Θεσσαλονίκη το 1912, τη δράση της οργάνωσης ΕΕΕ και τον εμπρησμό του συνοικισμού Κάμπελ, τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936 και την πυρπόληση χιλιάδων βιβλίων μπροστά στο Λευκό Πύργο, το ναυάγιο του «Χειμάρα» τον Ιανουάριο του 1947 που αποτέλεσε τον «Τιτανικό» της ελληνικής ακτοπλοϊας, τις εκλογές βίας και νοθείας του 1961 και τέλος την πρώτη ημέρα του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 στη Θεσσαλονίκη, τις συλλήψεις, τα βασανιστήρια, τις δολοφονίας και την εκτόπιση χιλιάδων πολιτών στο ξερονήσι της Γυάρου.

«Εορτάζονται οι εθνικοί αγώνες και η Εθνική Αντίσταση κατά του ναζισμού και του φασισμού».


Με το Ν. 2703/1999 (ΦΕΚ 72/Α/08-04-1999) η 9η Μάϊου, ημέρα λήξης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, έχει καθιερωθεί ως ημέρα πανελλαδικού εορτασμού των Εθνικών Αγώνων και της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944, κατά του ναζισμού και του φασισμού, με απόδοση τιμών, ως ελάχιστη μνήμη στους ήρωες της Εθνικής Αντίστασης του ελληνικού λαού ενάντια στα εχθρικά στρατεύματα, αρνούμενοι να καταπατηθούν και να υποδουλωθούν.  

   Ο Δήμαρχος Θερμαϊκού κ. Γιάννης Μαυρομάτης, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Η δράση της Εθνικής Αντίστασης την περίοδο ‘’41 – ‘’44 σηματοδοτεί την ελληνική λεβέντικη ψυχή, την αδούλωτη. Την ψυχή που πάντα λάμπει ο φάρος της ελευθερίας τόσο δυνατά, ώστε οποιαδήποτε δύναμη απειλής στέκεται ανήμπορη. Γνωρίζει ο Έλληνας ότι η κάθε μορφή στέρησης της ελευθερίας του καταπατά την αξιοπρέπειά του, κόβει την ‘’ανάσα’’ της δημιουργίας του και κοίταξε κατάματα την άβυσσο του ναζισμού, κοίταξε κατάματα τον παραλογισμό του φασισμού και με περίσσια αξιοπρέπεια και λεβεντιά οργάνωσε την Εθνική Αντίσταση. Και σήμερα περισσότερο από ποτέ, έχοντας ως άστρο οδηγητή την Εθνική Αντίσταση των γονέων και παππούδων μας της κατοχής, ας οπλιστούμε με όλη την αξιοπρέπεια και λεβεντιά της ελληνικής ψυχής και ας αντισταθούμε σ’ ό,τι μπορεί να απειλήσει όλες τις εκφάνσεις ελευθερίας της κοινωνίας της πατρίδας μας».

«Μια χούντα μας χρειάζεται»…

Η ιστορική άγνοια αποτελεί λίπασμα για την πολιτική αφασία. Ο φασισμός γίνεται «ελκυστικός» έτσι: Πατώντας πάντα στο έδαφος της αφασίας και της άγνοιας.
Το κράτος μας με τους θύλακες της αέναης και μηδέποτε συντελούμενης «αποχουντοποίησης», συμπεριλαμβανομένης μερίδας της «τέταρτης εξουσίας» που υπηρετεί τον βούρκο, έχει κάθε λόγο να καλλιεργεί την αφασία και την άγνοια, ώστε έτσι να κρατά πάντα ζεστό τον κόρφο που επωάζει τα «φίδια» του.
Πάνω σε αυτό το έδαφος, της καλλιεργούμενης άγνοιας και της αφασίας, της ιστορικής παραχάραξης και της μαζικού τύπου πολιτικής λοβοτομής, αναπτύσσονται σήμερα (…) οι γνωστές θεωρίες για το «πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα επί χούντας»…
***
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει χούντα – στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον κόσμο – που να μην είναι κυλισμένη στο αίμα της τρομοκρατίας, των δολοφονιών, στην αγριότητα των ανά τον κόσμο «ΕΑΤ – ΕΣΑ», στην ταξική βαρβαρότητα και στο βούρκο της διαφθοράς.
Όσον αφορά στο τελευταίο, στο ζήτημα της διαφθοράς, της βρωμιάς και της δυσωδίας, με τους «ημέτερους» συνταγματάρχες είχαμε εκείνη ακριβώς τη διαφθορά και εκείνη την «τιμιότητα» που άρμοζε στη γελοιότητά τους:
  • Ήταν τόσο γελοίοι όσο και οι κομπίνες τους στην υπόθεση με τα «κρέατα του Μπαλόπουλου».Ήταν τόσο αντιφαυλοκράτες όσο και οι «τακτοποιήσεις» των γαμπρών του Παττακού, των αδερφών του Παπαδόπουλου και των ίδιων των πραξικοπηματιών που «νομοθέτησαν» τον… διπλασιασμό των μισθών τους
Σημειώστε: Μια από τις πρώτες πράξεις των χουνταίων ήταν να δώσουν αυξήσεις στον… εαυτό τους. Με τον Αναγκαστικό Νόμο 5/1967, οι «Παπαδόπουλοι» φρόντισαν να υπερδιπλασιάσουν τον μισθό του πρωθυπουργού από τις 23.600 στις 45.000 δραχμές και των υπουργών και υφυπουργών από τις 22.400 στις 35.000 δραχμές. Αυτοί ήταν που κατέβασαν τα τανκς για να σώσουν την Ελλάδα από την «φαυλοκρατία»…
  • Ήταν τόσο «τίμιοι» και αντικομφορμιστές όσο και οι τρεις βίλες του Παπαδόπουλου: Μια στο Ψυχικό, μία την Πάρνηθα και μια Τρίτη το Λαγονήσι (η τελευταία ήταν προσφορά του Ωνάση).
  • Ήταν τόσο «πατριώτες» που – εκτός του μέγιστου εγκλήματος κατά της Κύπρου – το βοούν και οι ληστρικές συμβάσεις με «Litton», «Μακντόναλντ», «Τομ Πάππας» και «Ζήμενς» – πάντα η… «Ζήμενς».
  • Ήταν τόσο θεομπαίχτες που έφτασαν να βουτάνε λεφτά ακόμα και από το… παγκάρι! Γνωστή η ιστορία με την ανέγερση του «θαυματουργού» (καθότι… αόρατος) Ναού του Σωτήρως. Μόνο από εκεί, από έναν προϋπολογισμό ύψους 450 εκατομμυρίων, φαγώθηκαν τα 400…).
***
Εντούτοις, στο σημερινό σημείωμα θα εστιάσουμε ειδικότερα σε ένα μόνο από τα «καλά» της δικτατορίας, όπως το διακινούν τα φασιστοειδή: Σ’ αυτό το τόσο γελοίο όσο και «προσφιλές» τροπάρι περί του δήθεν «οικονομικού θαύματος» της χούντας των συνταγματαρχών.
1ο) Το δημόσιο χρέος από 32 δισ. δραχμές το 1966 εκτινάχτηκε στα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές τον Ιανουάριο του 1973 ενώ το 1974 απογειώθηκε στα 114 δισ. δραχμές. Δηλαδή ήταν τέτοιο το έγκλημα που συντελέστηκε στην ελληνική οικονομία επί χούντας ώστε το δημόσιο χρέος υπερτριπλασιάστηκε! Το επίτευγμα της χούντας ήταν τέτοιο που δεν μπορούσε να κρυφτεί ούτε επί των ημερών της. Στο «Βήµα» της 20/10/1973, καταγράφεται ότι στην εξαετία της δικτατορίας το εξωτερικό χρέος αυξήθηκε όσο δεν είχε αυξηθεί από την γέννηση του ελληνικού κράτους το 1821! Σε έξι χρόνια οι χουντικοί έκαναν το χρέος 1,5 φορά µεγαλύτερο απ’ όσο είχε αυξηθεί σε διάστηµα 145 χρόνων!
2ο) Το εμπορικό έλλειμμα το 1973 έγινε τέσσερις και πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτό του 1968. Παρά τη λογοκρισία που ασκείτο στον Τύπο, ήταν τέτοια η κατρακύλα που δεν κρυβόταν με τίποτα: «Η δεύτερη µεγάλη θυσία της ελληνικής οικονοµίας κατά την περίοδο αυτήν (έγραφε το «Βήμα» στο ίδιο άρθρο) υπήρξε η θεαµατική διόγκωση του εµπορικού ισοζυγίου. Το έλλειµµα του εµπορικού ισοζυγίου από 745 εκατ. δολάρια προβλέπεται ότι θα φτάσει τελικά το τέλος του 1973 τα 2.600 εκατ. δολάρια, δηλαδή περίπου θα τετραπλασιασθεί»…
3ο) Στην Ελλάδα, που 1961-71 είχε το χαμηλότερο ποσοστό πληθωρισμού μεταξύ όλων των χωρών του ΟΟΣΑ (2,2%), ο δείκτης καταναλωτικών τιμών αυξήθηκε κατά 15,3% από το 1972 έως το 1973 και κατά 37,8% από τον Απρίλη του 1973 μέχρι τον Απρίλη του επόμενου έτους, και μάλιστα σε τομείς όπως τα είδη πρώτης ανάγκης και η υγεία. Το 1973 το ποσοστό του πληθωρισμού είχε επιφέρει μειώσεις των πραγματικών μισθών κατά 4%. Με δυο λόγια επί χούντας οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι. Πράγμα που επίσης δεν κρυβόταν με τίποτα. Ο Τύπος έγραφε (στο ίδιο): «Ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας της οικονοµίας περιορίστηκε. Τα συµπτώµατα κερδοσκοπίας εντάθηκαν. Έχει ήδη σηµειωθεί ένταση στην ανισοκατανοµή µε την αύξηση της µερίδας των κερδών έναντι της µερίδας των µισθών στο εθνικό εισόδηµα. Πρέπει να προστεθεί ότι η τελευταία πληθωριστική διαδικασία δεν έθιξε τα υπέρογκα κέρδη της περιόδου αυτής».
4ο) Το ποσοστό των δαπανών για την εκπαίδευση στο σύνολο των γενικών κρατικών δαπανών μειώθηκε από 11,6% σε 10%, όταν οι δαπάνες για την «άμυνα» και «δημόσια ασφάλεια» του αστυνομοκρατικού καθεστώτος μέσα σε μια πενταετία σχεδόν διπλασιάστηκαν.
5ο) Οι προσωπικές καταθέσεις μειώθηκαν ως αποτέλεσμα της οικονομικής δυσχέρειας των λαϊκών στρωμάτων από 34,2 δισεκατομμύρια δραχμές το 1972 σε 19,6 δισεκατομμύρια δραχμές το 1973.
6ο) Στον αγροτικό τομέα, όπου απασχολείτο το 44% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, αντί της πενταετούς πρόβλεψης του καθεστώτος για ανάπτυξη 5,2%, η αγροτική οικονομία αναπτύχθηκε κατά μόλις 1,8% στην περίοδο 1967 – 1974, σε αντίθεση με το 4,2% κατά την περίοδο 1963 – 1966. Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν από το 63% του συνόλου των εξαγωγών το 1968 στο 48% το 1972. Το αποτέλεσμα ήταν το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα να πέσει από το 55% στο 43% του μέσου κατά κεφαλήν εθνικού εισοδήματος.
7ο) Οι φόροι που επιβάρυναν τα λαϊκά στρώματα ανέρχονταν στο 91% επί του συνόλου των φορολογικών εσόδων του καθεστώτος τα οποία αυξάνονταν σταθερά: Τα φορολογικά έσοδα από 27,4% του ΑΕΠ το 1966, επί συνταγματαρχών και μέχρι το 1972 αυξήθηκαν στο 29,2%. Αυτά για τα λαϊκά στρώματα. Από την άλλη:
  • Οι φόροι επί των επιχειρήσεων μειώθηκαν κατά 10,9% την περίοδο 1972 – 73.
  • Η φορολογική «μεταρρύθμιση» του 1968 μετέφερε το φορολογικό φορτίο στους ώμους της εργατικής τάξης με τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους πλουτοκράτες να απολαμβάνουν μεγαλύτερα φορολογικά προνόμια. Συνέπεια: Οι φοροαπαλλαγές 464 μεγάλων επιχειρήσεων το 1971 ήταν κατά τρεις φορές υψηλότερες από τους φόρους που οι ίδιες εταιρείες είχαν καταβάλει!
  • Τα φορολογικά έσοδα από τις ναυτιλιακές εταιρείες μειώθηκαν από 109 εκατομμύρια δραχμές το 1968 σε 29 εκατομμύρια το 1972 (μείωση 73%!), περίοδος κατά την οποία ο ελληνικός στόλος αυξήθηκε κατά 16,7 εκατομμύρια τόνους.
8ο) Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών αυξήθηκε κατά οχτώ φορές, μεταξύ του 1967 και 1972. Το ισοζύγιο πληρωμών από μέσο πλεόνασμα 14,6 εκατ. δολαρίων την περίοδο 1960 – 66, εμφάνισε μέσο έλλειμμα την περίοδο 1967-73 ύψους 117 εκατομμυρίων δολαρίων.
9ο) Οσο για την «ανάπτυξη» που σημειώθηκε επί συνταγματαρχών, το άρθρο του οικονομολόγου Αδαμάντιου Πεπελάση στις 2/8/1974, είναι αποκαλυπτικό και για το χαρακτήρα της «ανάπτυξης» και για το ξεπούληµα της Ελλάδας στο ξένο κεφάλαιο. Γράφει:
«Η ανάπτυξη της επταετίας είχε αντιλαϊκό χαρακτήρα. Η µεγάλη µάζα δηλαδή επωµίσθηκε το βάρος της ανάπτυξης, καρπώθηκε τα λιγότερα ωφελήµατα κι έφερε το κόστος των διάφορων αντιφατικών και συγκυριακών µέτρων για την προσπάθεια επαναφοράς της οικονοµίας σε σχετική σταθερότητα και ισορροπία. Ιδιαίτερα τα µέτρα των τελευταίων 12 µηνών ήταν εξοντωτικά για τα µικρά εισοδήµατα. Η άνοδος των τιµών κατά 40%-45% το 1973 (και κατά 9% για το πρώτο εξάµηνο του 1974) υπερκάλυψε την αύξηση των αστικών εισοδηµάτων ενώ το αγροτικό εισόδηµα άρχισε να συρρικνώνεται σηµαντικά. Οι ξένες παραγωγικές επενδύσεις µειώνονται εντυπωσιακά. Ενώ στην περίοδο 1965-66 εισάγονται 200 εκατ. δολάρια για παραγωγικές επενδύσεις, σ’ όλη την επταετία 1967-1973 εισάγεται πραγµατικά το µισό περίπου της προηγούµενης επταετίας. Τα άλλα ξένα κεφάλαια που εισέρρευσαν ήταν ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ – αγορά γης, οικοπέδων και παρόµοια».
***
Από τη μια, λοιπόν, χούντα σήμαινε φορολογικά και κάθε λογής προνόμια σε ντόπια και ξένα μονοπώλια, χαριστικές πράξεις στους φιλικά προσκείμενους στη χούντα Ωνάσηδες και Τομ Πάπες, φτηνό και φιμωμένο εργατικό δυναμικό, απαλλαγές από δασμούς και πακτωλός επιχορηγήσεων («νόμοι» 89/1967 και 378/1968) σε εργολάβους, βιομήχανους, μεγαλεμπόρους, μεγαλοξενοδόχους, επιβολή 300 ειδικών μέτρων παροχής πλήρους ελευθερίας στο εγχώριο και ξένο κεφάλαιο να κερδοσποπεί χωρίς κανέναν έλεγχο.
Από την άλλη «ξεχαρβάλωμα» όλων των οικονομικών δεικτών, αποσάθρωση της εγχώριας παραγωγής, βάρη στο λαό και μια πλασματική «ανάπτυξη» που πίσω της έκρυβε αθρόες εισαγωγές, επιμήκυνση πιστώσεων και τεχνητή κυκλοφορία χρήματος, που προέκυπτε από αναγκαστικό δανεισμό κι άλλες τέτοιες υψηλού επιπέδου δημοσιονομικές αλχημείες.
Αυτό ήταν το οικονομικό… «θαύμα» του καθεστώτος των συνταγματαρχών. Αυτά είναι και τα παραμύθια της Χαλιμάς από τους γεμπελίσκους επιγόνους τους και από τους «τακτοποιημένους» εκείνης της μαύρης για τον τόπο περιόδου.
*
– Τα παραπάνω στοιχεία είδαν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας το 1975. Πηγή: Journal of the Hellenic Diaspora Vol 2 -1975-, Permanent URL:http://hdl.handle.net/10066/4929. Για αναλυτικότερη ενημέρωση στην επισκόπηση του Βασίλη Καρίφη, «Η ελληνική οικονομία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967 – 1974)», στο «greekjunda.blogspot.com».
– Κυκλοφορεί (εκδόσεις «Τόπος») ένα εξαιρετικό βιβλίο, μια σπουδαία μελέτη του φίλου και συναδέλφου δημοσιογράφου Διονύση Ελευθεράτου που διαλύει με στοιχεία και ντοκουμέντα όλες τις αλχημείες και τις αθλιότητες της προπαγάνδας γύρω από τα… «καλά» της απριλιανής χούντας. Τίτλος εύγλωττος: «Λαμόγια στο χακί». Διαβάστε το!

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates