Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η επιλεκτική διωκτική μανία προς απόκληρους και μικροπωλητές


Με αφορμή  την πρόσφατη έφοδο εφοριακών σε κατοικία συμπολίτη μας που πουλούσε τρία σκυλιά ράτσας, που εξέθρεψε, ή τις παλαιότερες άμεσες και καθοριστικές επεμβάσεις της εφορίας (πιστού φρουρού του κράτους της ανομίας κατά τα άλλα) σε τυροπιτάδες, κουλουρτζήδες ή πωλητές σκόρδων ή άλλους μικροπωλητές που δεν έκοβαν αποδείξεις παραθέτουμε ένα σχολιασμό από το facebook που μπορεί να μην έχει άμεση σχέση με τους ανάλγητους ιαβερισμούς και τα επιλεκτικά "πούσια" των διωκτικών αρχών αλλά έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προσφέρεται για προβληματισμό:

αφιερωμενο στις κυβερνητικες διωκτικες αρχες που εξαντλουν το κηνυγι της φοροδιαφυγης σε εξαθλιωμενους μικροπωλητες, ενω γιορταζουν σε φιεστες με τους μεγαλοφοροδιαφυγαδες,γιατι προφανως απο κει εχουν το κατιτις τους......αλλα και στους αλλους αναμεσα μας που φερονται σα τη κυρια.....με το μοτο οταν μας βλεπουν κανουμε τους γαλαντομους κι οταν δε μας βλεπουν ριχνουμε καμμια κλωτσια στον αδυναμο......

Μία πλούσια κυρία ρώτησε: “ Πόσo κάνουν τα αυγά; ”
Ο γέρος πωλητής απάντησε: “ 30 λεπτά το ένα αυγό, κυρία ”

Του είπε: “ Θα πάρω 10 αυγά για 2,50 Ευρώ ή αλλιώς θα φύγω ”.
Ο γέρος πωλητής απάντησε: “ Εντάξει, πάρτε τα στην τιμή που θέλετε. Και ίσως μου φέρει γούρι η επίσκεψη σας, γιατί σήμερα δεν έχω πουλήσει ούτε ένα μέχρι τώρα. ”

Η κυρία πήρε τα αυγά και έφυγε έχοντας την αίσθηση πως κέρδισε. Έβαλε τα αυγά στο διθέσιο αυτοκίνητο της και πήγε στο απέναντι εστιατόριο με τη φίλη της. Εκεί, παρήγγειλαν ό, τι τους άρεσε.
Και παρόλο που πήραν πολλά πιάτα, έφαγαν λίγο και άφησαν τα υπόλοιπα στο τραπέζι. Στη συνέχεια, ζήτησε τον λογαριασμό. Ήταν €37,30 και έδωσε €40,00 λέγοντας στον σερβιτόρο να κρατήσει τα ρέστα.

Αυτό το περιστατικό ήταν αρκετά φυσιολογικό για τον σερβιτόρο, αλλά έδειχνε επώδυνο για τον φτωχό πωλητή αυγών που τις κοιτούσε από μακριά.

Το θέμα είναι:
Γιατί δείχνουμε πάντα την δύναμη μας όταν βλέπουμε έναν φτωχότερο άνθρωπο;
Και γιατί γινόμαστε απλόχεροι σε όσους δεν έχουν και τόσο ανάγκη την γενναιοδωρία μας;

Κάποτε διάβασα κάπου:


Ο πατέρας μου αγόραζε απλά πράγματα από φτωχούς πλανόδιους σε ακριβή τιμή παρόλο που δεν τα χρειαζόταν. Μερικές φορές μάλιστα, συνήθιζε να τους πληρώνει πολύ παραπάνω.
Με παραξένεψε αυτή η συνήθεια του και έτσι τον ρώτησα: “ Γιατί το κάνεις αυτό; “ Τότε ο πατέρας μου απάντησε:
" Παιδί μου, αυτό που κάνω είναι μια πράξη φιλανθρωπίας τυλιγμένη με αξιοπρέπεια ".


 Το είδαμε στον τοίχο της Chrissa Vougioukli από τη σελίδα  H Agaph Einai Makria

Γιατί ο Τραμπ Θα Γυρίσει Με ΄Αδεια Χέρια από το Ελσίνκι

του Andrei Martyanov ,Reminiscence of the Future, Fri, Jul 13, 2018

Russia isn't in a very compromising mood right now, the US doesn't have much that Moscow wants, and besides, the Russians regard the US as agreement-incapable



Εντάξει, αφού όλοι γράφουν για την συνάντηση Τραμπ-Πούτιν, ας εισφέρω και εγώ το κάτι-τι μου. Όχι άλλη μια «ανάλυση» ή «σύνθεση» σ’ αυτή την φρενίτιδα των ΜΜΕ που περιβάλλει το επικείμενο γεγονός της 18ης στο Ελσίνκι. Μόνο μερικά σημεία που αξίζουν να καταγραφούν.

1.Τραμπ και Μεγαλοστομία είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αποδίδει με τύπους όπως αυτοί οι χαλέδες στην Ευρώπη. Ο Πούτιν δεν είναι το είδος που μπορεί να εντυπωσιασθεί με τέτοια, σε καμιά περίπτωση. Και ΟΧΙ. Ο Τραμπ ΔΕΝ πρόκειται να αποσυρθεί από το ΝΑΤΟ.

Οι θέσεις έχουν σκληρυνθεί

2. Οι ΗΠΑ είναι ΝΑΤΟ. Έχουν ανάγκη το ΝΑΤΟ για να ελέγχουν την Ευρώπη για μια σειρά από οικονομικούς λόγους, αφού η Ευρώπη είναι η μόνη εναπομένουσα παγκόσμια αγορά με πραγματική αγοραστική δύναμη. Αυτή η δύναμη αντιμετωπίζεται από το συλλογικό «Τραμπ» ως κλειδί για την αποκατάσταση της αμερικανικής οικονομικής ακμής, με τον εξαναγκασμό της Ευρώπης να:

α) Αγοράζει αμερικανικό υγραέριο (μάλιστα, Πολωνία και προσήλυτοι).

Β)Αγοράζει αμερικανικά όπλα ( Ξέρετε, αυτό το 4% για αμυντικές δαπάνες εναντίον των επιθετικών Ρούσκις)

γ) Αγοράζει αμερικανικά βιομηχανικά προϊόντα, από εμπορικά αεροπλάνα ως αυτοκίνητα και ηλεκτρονικά.

3. Ο Τραμπ υφίσταται σοβαρή πίεση από το αμερικανικό ισραηλινό λόμπυ και το κεντρικό θέμα της επικείμενης συνάντησης κορυφής θα είναι το Ισραήλ και η σχέση του με την Συρία. Στην πραγματικότητα, από την συνάντηση κορυφής με τον Τραμπ δεν είναι λιγότερο σημαντική η μια ακόμη επίσκεψη του Μπίμπι (Νετανιάχου) στην Μόσχα και η δήλωση του που αποτελεί σιωπηρή παραδοχή της νίκης της Ρωσίας και των συμμάχων της στη Συρία. ΄Ετσι πρόκειται για το Ιράν τελικά και η Ρωσία προσπαθεί να διευθετήσει κάποιο είδος «αποδεκτής» σε όλες τις πλευρές παρουσίας του Ιράν στην Συρία. Το θέμα είναι φοβερά περίπλοκο, αλλά είναι η Μόσχα και όχι η Ουάσιγκτον που έχει κάποια δυνατότητα για την λύση του. Και αυτή η δυνατότητα αποκτήθηκε με την επιδέξια εφαρμογή της στρατιωτικής δύναμης.

4. ΔΕΝ πρόκειται να υπάρξει ΚΑΜΙΑ μεγάλη «Συμφωνία» μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ. Οι Ρώσοι δεν υπολογίζουν τις ΗΠΑ σαν αξιόπιστο εταίρο ή, με άλλα λόγια, σαν χ΄ρα με την οποία μπορείς να συνάψεις συνθήκη. Ο Τραμπ μπορεί να έχει καλές προθέσεις, αλλά το αμερικανικό κατεστημένο είναι δομικά, σε επίπεδο πνευματικού DNA, όχι μόνο αντιρωσικό, αλλά στο έπακρο εχθρικό προς την Ρωσία. Οι Τραμπ έρχονται και φεύγουν, αλλά η πολιτική μηχανή της Ουάσιγκτον συνεχίζει να αναπαράγει «ελίτ» που διακατέχονται από τις ίδιες εμμονές.

5. ΔΕΝ θα υπάρξει άρση των κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας. Αλλά ούτε και οι Ρώσοι ενδιαφέρονται πράγματι για τις κυρώσεις. Οι Ρώσοι ξέρουν πως οι ΗΠΑ δεν θα σταματήσουν μπροστά σε τίποτα, εκτός από έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, προκειμένου να διασωθούν.

6. Θα γίνουν κάποιες διαπραγματεύσεις για θέματα σχετικά με την Συνθήκη Περιορισμού των Στρατηγικών Όπλων (START), αλλά και πάλι κάποιος θα όφειλε να ενημερώσει τον Τραμπ ότι η Ρωσία έχει κατακτήσει αποφασιστική στρατηγική και τεχνολογική υπεροχή στους εξοπλισμούς και ότι θα είναι πρόθυμη να περιορίσει οποιοδήποτε Από τα νέα όπλα της, όπως το RS-28 Sarmat ή το Avangard και ότι οι εποχές Γκορμπατσόφ και Γέλτσιν έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

7. Και η Ουκρανία; Θα διαλυθεί τελικά, κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο και σε αυτή την φάση η Ρωσία δεν έχει κανένα λόγο να πληρώνει για την συντήρηση ενός εχθρικού, τριτοκοσμικού βόθρου. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ ας πληρώσουν για την διάλυση αυτού του δυσλειτουργικού κράτους που δημιούργησαν. Πως; Αυτό είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα.

΄Ετσι, τι είναι λοιπόν τόσο σημαντικό με αυτή τη συνάντηση κορυφής; Νομίζω πως εάν, μετά αυτή την συνάντηση, οι δύο πλευρές τελικά συμφωνήσουν στα τρία πάρα κάτω σημεία, θα μπορούμε να πούμε ότι ήταν επιτυχής και εγώ θα χειροκροτήσω και θα αναγνωρίσω τον Ντόναλντ Τραμπ ως πραγματικό Αμερικανό πολιτικό ηγέτη περιωπής:

1. Δεν πρέπει να υπάρξει ένας πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες

2. Οι δυο χώρες δεν είναι εχθροί αλλά ανταγωνιστές.

3. Η Ρωσία είναι μια υπερδύναμη, με τα δικά της νόμιμα περιφερειακά και κάποια παγκόσμια συμφέροντα, και το αυτό πρέπει να αναγνωρίζεται για τις ΗΠΑ. Γενικά, τα όρια πρέπει να καθοριστούν σε διαπραγματεύσεις.


Αυτά είναι, νομίζω… Α. ναι, η Κίνα. Γι’ αυτό αργότερα, αλλά ΟΧΙ, η Ρωσία δεν πρόκειται να «πουλήσει» την Κίνα. Υπάρχουν όμως θέματα που πρέπει να εξεταστούν.

Οι μεταρρυθμίσεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, η απλή αναλογική και ο Γ. Πατούλης


του Σπύρου Κουζινόπουλου *

Νέες φιέστες, ετοιμάζει ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ, Γιώργος Πατούλης. Και ξοδεύει πολλές χιλιάδες ευρώ από τα χρήματα των φορολογούμενων πολιτών για να εκφοβίσει τον κόσμο με πληρωμένα διαφημιστικά μηνύματα, ότι ο "Κλεισθένης", που εκπόνησε το υπουργείο Εσωτερικών για τη μεταρρύθμιση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, τάχα... "καταστρέφει τις ζωές μας".
Κι όλες αυτές οι φανφάρες του δημάρχου Αμαρουσίου προς τι; Για να γίνει αρεστός στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να λάβει το, πολυπόθητο γιαυτόν, "χρίσμα", προκειμένου να είναι στις επόμενες δημοτικές εκλογές αυτός ο "γαλάζιος" υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων.
Αλήθεια, από πόσα δεινά θα είχε γλυτώσει η χώρα, πόσο πιο αποτελεσματικός θα ήταν ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και πόσες καλύτερες υπηρεσίες θα απολάμβαναν οι πολίτες των Δήμων και των Κοινοτήτων, αν εφαρμόζονταν από πολλά χρόνια πριν οι προωθούμενες από το σχέδιο «Κλεισθένης» αλλαγές; Αλλά βλέπετε, οι κυβερνήσεις που διοίκησαν τον τόπο, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, ήθελαν την Τοπική Αυτοδιοίκηση υποταγμένη, ζητιάνα κάθε φορά και ικέτιδα στα υπουργικά και βουλευτικά γραφεία για λίγα ψίχουλα, προκειμένου να επιτελέσει το έργο της.
Με μεγάλη ικανοποίηση, διάβασα ότι σταματάει επιτέλους η μείωση της κρατικής επιχορήγησης που έφτασε περίπου στο 60% τα τελευταία χρόνια. Και η ικανοποίηση αυτή ενισχύθηκε από τη δήλωση του υπουργού Εσωτερικών, ότι αυξάνεται η επιχορήγηση στους ΟΤΑ με επιπλέον 300 εκατομμύρια ευρώ.
Σίγουρα οι προβλεπόμενες αλλαγές στον «Καλλικράτη» δεν είναι ότι καλύτερο, δεν είναι το τέλειο, θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη πιο μεγάλα, πιο θαρραλέα και αποφασιστικά βήματα. Όμως, συνυπολογίζοντας τη συγκυρία, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει αυτή η κυβέρνηση, τις πιέσεις και τον πόλεμο που δέχεται, πρέπει να παραδεχτούμε ότι προωθούμενη μεταρρύθμιση, αλλάζει σημαντικά το τοπίο, γίνεται καλύτερο για το θεσμό και κάνει πιο αποτελεσματικό το ρόλο και το έργο όσων ασχολούνται με την αυτοδιοίκηση.
Εδώ και δύο περίπου χρόνια, που άνοιξε η συζήτηση για τις επερχόμενες αλλαγές στους ΟΤΑ, η κυρίαρχη ομάδα της ΚΕΔΕ καταβάλλει συστηματικά προσπάθειες να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, μεταθέτοντας όλη τη συζήτηση για τις αλλαγές στον Καλλικράτη, μόνο στο εκλογικό σύστημα. Το αστείο στην περίπτωση είναι ότι καταφέρονται κατά της απλής αναλογικής, δήμαρχοι και αυτοδιοικητικές παρατάξεις που όλα τα προηγούμενα χρόνια ήταν ένθερμοι υποστηρικτές αυτού του πλέον αντιπροσωπευτικού εκλογικού συστήματος. Βλέπετε, το κομματικό συμφέρον και η ανάγκη εξεύρεσης κάλπικων επιχειρημάτων για αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, τους ωθεί σε σύμπραξη για το ζήτημα αυτό με τα πιο σκουριασμένα μυαλά, τα πιό αντιδραστικά στοιχεία.
Συζητώντας με πολλούς στις τελευταίες συνελεύσεις και συνέδρια της ΚΕΔΕ, στην οποία μετέχω ως αντιπρόσωπος της ΠΕΔ Κεντρικής Μακεδονίας, όταν ισχυρίζονται ότι θα υπάρξει τάχα πρόβλημα κυβερνησιμότητας, τους ρωτάω κάτι πολύ απλό: Από το 2010 τουλάχιστον, όταν τελείωσε η, όπως αποδείχθηκε, τόσο επιζήμια για την Ελλάδα περίοδος της αυτοδυναμίας, τη χώρα κυβερνούν δικομματικές ή τριτοκομματικές κυβερνήσεις. Έμεινε λοιπόν η χώρα έστω μία ημέρα ακυβέρνητη; Γιατί αυτό να μην μπορεί να γίνει και στην αυτοδιοίκηση, ένα χώρο όπου πρωτίστως πρέπει να επικρατεί η αντίληψη της συνεργασίας, της συνεννόησης, της αλληλοβοήθειας και της σύμπραξης;
Θέλω να αναφέρω την πολύ χαρακτηριστική περίπτωση της δημοτικής παράταξης «Συμπολιτεία Θερμαϊκού» της οποίας έχω την τιμή να είμαι επικεφαλής. Η παράταξή μας, ένα αδέσμευτο αυτοδιοικητικό σχήμα, αν και δημιουργήθηκε πολύ λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές του 2014, κατάφερε να πάρει ποσοστό 20%. Αλλά με το σύστημα που ίσχυε, να εκλέξει μόνο 3 δημοτικούς συμβούλους, ενώ κανονικά με απλή αναλογική θα έπρεπε να έχει τουλάχιστον τους διπλάσιους και πλέον. Με συνέπεια οι ψηφοφόροι, αν και ψήφισαν το ψηφοδέλτιό μας, να βλέπουν ότι τους εκπροσωπούν στο δημοτικό συμβούλιο άτομα από άλλους συνδυασμούς. Πόσο λοιπόν δίκαιο, πόσο αντιπροσωπευτικό, πόσο λογικό και τίμιο είναι αυτό; Μάλλον κάπως αλλιώς το λένε, μάλλον καταλήστευση ψήφων πρέπει να αποκαλείται, αλλά δεν τολμούν να το παραδεχτούν.
Την καθιέρωση της απλής αναλογικής στην αυτοδιοίκηση, ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ και οι "γαλάζιοι" δήμαρχοι και περιφερειάρχες, την χαρακτήρισαν ως «καταπάτηση της δημοκρατικής βούλησης των πολιτών». Και ισχυρίζονται ότι υπάρχει κίνδυνος, η αντιπολίτευση να έχει περισσότερους συμβούλους από την παράταξη του δημάρχου. Εγώ λέω ότι και σ’ αυτή την περίπτωση, δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα με τη διοίκηση οποιουδήποτε Δήμου της χώρας.
Αναφέρω μία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση: Τον Φεβρουάριο του 1934, είχαν διεξαχθεί σε όλη τη χώρα δημοτικές εκλογές και στο δήμο Σερρών, είχε πλειοψηφήσει ο δεξιός υποψήφιος Γεωργιάδης. Όμως επειδή υπήρχε πρόβλημα με την εκλογή του, ακυρώθηκε η ανάδειξή του στο δημαρχιακό αξίωμα και στις 18 Μαρτίου 1934 ξαναέγιναν εκλογές, αυτή τη φορά μόνο για δήμαρχο, με συνέπεια να εκλεγεί ο κομμουνιστής Διονύσης Μενύχτας, που μαζί με τον Μήτσο Παρτσαλίδη της Καβάλας, υπήρξαν οι πρώτοι αριστεροί δήμαρχοι στην ιστορία της χώρας. Στους τέσσερις μήνες που έμεινε στο αξίωμα του δημάρχου ο Μενύχτας, πριν τον καθαιρέσει από τη θέση αυτή το συντηρητικό κατεστημένο της εποχής και τον εξορίσει στον Άη-Στράτη, ο δήμος διοικήθηκε μία χαρά, αν και η πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου ανήκε στον δεξιό δήμαρχο που ακυρώθηκε η εκλογή του.
Όσο για τα περί καταπάτησης της δημοκρατικής βούλησης, το αστείο είναι ότι όσοι τα αναμασούν, προέρχονται από την παράταξη εκείνη που άφησε εποχή στη χώρα για τις καλπονοθευτικές της μεθοδεύσεις και το βιασμό της λαϊκής βούλησης. Με αποκορύφωμα τις εκλογές του 1961, στις οποίες, σύμφωνα με τις καταγγελίες της ΕΔΑ και του Γεωργίου Παπανδρέου, «ψήφιζαν ακόμη και τα δέντρα και οι νεκροί».
Ας σταματήσουν επιτέλους. Τους πήραμε χαμπάρι ότι όλος αυτός ο θόρυβος ξεσηκώθηκε για να συνεχιστεί η ανεξέλεγκτη παραμονή των συγκεκριμένων θορυβοποιών στο τιμόνι των Δήμων. Κυριολεκτικά για την ... καρέκλα.
Ας τελειώνουμε επιτέλους με όλα αυτά τα στρεβλά και τα καλπονοθευτικά. Ας δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για μία καλύτερη τοπική αυτοδιοίκηση, πιο λειτουργική, πιο αποδοτική, που θα στέκεται δίπλα στον πολίτη, που θα αφουγκράζεται τις ανάγκες τους και θα πάψει να αποτελεί έναν γραφειοκρατικό μηχανισμό με φορομπηχτικό καθαρά προσανατολισμό. Είναι χρέος και καθήκον όλων μας.


*Ο Σπύρος Κουζινόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας, δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Θερμαϊκού και επικεφαλής της δημοτικής παράταξης "Συμπολιτεία Θερμαϊκού"

Βιολογία των Ελίτ και Πολιτική


του Χρήστου Γεωργίου *
Πώς εξηγείται η μεγάλη έλξη που ασκεί ο γενετικός αναγωγισμός, η ανθεκτικο­τητά του στις επιστημονικά θεμελιωμέ­νες νέες αντιγονιδιοκεντρικές ιδέες, η ελλιπής χρηματοδότησή τους από επίσημους ερευνητικούς θεσμούς και η αποσιώπησή τους από το εκπαιδευτικό σύστημα και τα ΜΜΕ;

Οι λόγοι εν πολλοίς απορρέουν από την ιδεολογικοπολιτική και οικονομική εξάρτηση των επιστημών. Οι βάσεις της γονιδιοκεντρικής βι­ολογίας τέθηκαν από το Rockefeller Institute of Biochemistry (σήμερα Rockefeller University) της γνωστής οι­κονομικής δυναστείας των ΗΠΑ (Kay, 1993),όπου πρωτοανακαλύφθηκε η χημική σύνθεση του DNA (τη δεκα­ετία του 1920).

Το Ίδρυμα Ροκφέλερ διαμόρφωσε ακόμα και το όνομα του DNA, εισάγοντας τα αρχικά του στο τμήμα rib της πλήρους ονομασίας του (deoxyribonucleic acid) – θα έπρεπε να είναι riboso από τον ελληνικό όρο δεο­ξυριβοζονουκλεϊνικό οξύ. Το Ίδρυμα Ροκφέλερ ασχολήθηκε με το DNA τη δεκαετία του 1920 επειδή οι διαχειριστές (καταπιστευματοδέκτες) του φοβόντουσαν μια επανάστα­ση μπολσεβίκικου τύπου, λόγω των προηγηθεισών λαϊκών αναταραχών (το 1911), που οδήγησαν στη διάσπαση της πετρελαϊκής εταιρείας τους, Standard Oil.

Το Ίδρυμα αναζητούσε τρόπους αποτελεσματικής διαχείρισης των αγανακτισμένων και ζηλόφθονων όχλων, εφαρμόζοντας δύο ξεχωριστές συμπληρωματικές στρατηγικές ελέγ­χου της ανθρώπινης συμπεριφοράς: στο επίπεδο των κοινωνικών δομών (οικογένεια, εργασία, συναισθήμα­ τα) υπό τον όρο «ψυχοβιολογία» και στο επίπεδο των χημικών βιομορίων. Το διπλά εστιασμένο πρόγραμμα του Ιδρύματος «Επιστήμη του Ανθρώπου», κατά τον διευθυντή του (το 1929) Max Mason,«προσανατολίζεται στο γενικό πρόβλημα της ανθρώπινης συμπεριφοράς, με σκοπό τον έλεγχό της μέσω της κατανόησής της. Οι κοινωνικές επιστή­ μες, για παράδειγμα, θα ασχοληθούν με τον εξορθολογισμό του κοινωνικού ελέγχου. Οι ιατρικές και φυσικές επι­στήμες προτείνουν μια στενά συντο­νισμένη μελέτη των επιστημών που στηρίζουν την κατανόηση και τον έλεγ­χο του ατόμου» (Kay, 1993).


Σύμφωνα με τον Warren Weaver, διευθυντή των Φυσικών Επιστημών του Ιδρύματος (το 1932), η «αναμόρφωση των επικρατουσών ιδεών για την ανθρώπινη φύση και τη συμπεριφορά», θα πρέπει να εναρ­μονίζεται με τις «διαχειριστικές ανά­γκες» βιομηχανοποίησης προσωπικών χαρακτήρων όπως η διαχρονικότητα και η υπακοή.

Ο δεύτερος στόχος του Ιδρύματος ήταν η επιστημονική ορθολογικοποίηση των τότε ευρέως διαδεδομένων αντιλήψεων της ευγονικής, που για τους διαχειριστές του σήμαινε ότι γνωρίσματα όπως ευγένεια, νοημοσύνη και υπακοή, ελέγχονται από κάποιους κρυμμένους μηχανισμούς και βιομό­ρια, που λογικά θα έπρεπε να είναι επιστημονικά ανιχνεύσιμα, και που μόλις αναγνωριστούν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο της συμπεριφοράς. Αυτό απαιτούσε μια νέα ανταγωγιστική «επιστήμη του πολύ μικροσκοπικού» για την ανακάλυψη της φύσης του γονιδίου (τότε θεωρεί­ το ότι ήταν πρωτεΐνες), που το Ίδρυμα την ονόμασε «μοριακή βιολογία».

Μετά από διάφορες προσεγγίσεις με επιστήμονες και ιδρύματα, το Ίδρυμα κατέληξε το 1933 σε μια πλήρως επε­ξεργασμένη στρατηγική ανάπτυξης της μοριακής βιολογίας, με τη χρηματοδό­τηση επιστημονικών ομάδων σε λίγα κορυφαία ιδρύματα όπως το Caltech και το Chicago University. Από εκεί εκ­παιδεύτηκαν εκατοντάδες επιστήμονες στην ανακάλυψη των «κύριων μορίων» –πηγών προέλευσης των σωματικών λειτουργιών και της συμπεριφοράς του ανθρώπου– με στόχο για το Ίδρυμα την επιστημονική επικύρωση των ευγονι­κών θέσεων των Ροκφέλερ. Όλες αυτές οι έρευνες ήταν εξαιρετι­κά επιτυχείς για το Ίδρυμα, που τελικά επικέντρωσε τη χρηματοδότηση στο ευκολοπροσβάσιμο DNA.

Όπως σημει­ώνει ο George Beadle (νομπελίστας στη φυσιολογία και διαπλεκόμενος με το Ίδρυμα), από τα 18 βραβεία Νό­μπελ που δόθηκαν στη γενετική μετά το 1953, μόνο ένα απονεμήθηκε σε επιστήμονα που δεν είχε χρηματοδο­τηθεί από το Ίδρυμα Ροκφέλερ (Kay, 1993). Έως το 1989, η μοριακή βιολο­γία αποτελούσε την κυρίαρχη προσέγ­γιση όλων των κλάδων της βιολογίας (ιατρική, αναπτυξιακή βιολογία, νευ­ροβιολογία, γενετικά τροποποιημένη γεωργία) κυρίως χάρη στο Ίδρυμα, με τις οικονομικοπολιτικές επιρροές στη σύγχρονη διαμόρφωσή της να συνεχί­ζονται μέχρι σήμερα (Latham, 2017).

Η μόνη παραχώρηση του νεοδαρβινισμού ήταν η συμμετοχή και ολίγου περιβάλλοντος στη γενετική διαμόρφωση της ανθρώπινης φύσης, η ποσόστωση του οποίου ξεκινά σχεδόν από το μηδέν για τις (ακρο)δεξιές και τείνει αυξανόμενη προς κεντρώες, σοσιαλδημοκρατικές και αμιγώς αριστερές ιδεολογίες, που όμως ακυρώνεται από τις απροσπέ­λαστες για τα άτομα-μάζες, στυγνά ανταγωνιστικές νεοφιλελεύθερες συ­μπληγάδες της τελειομανίας και της αξιοκρατίας.

Συνεπώς, ο νεοδαρβινισμός αναμ­φίβολα αποτέλεσε και αποτελεί το κε­ντρικό ιδεολόγημα των ελίτ όλων των μορφών καπιταλισμού. Η κεντρική του ιδέα περί μη βιολογικής (γενετικής) και διανοητικής ισότητας μεταξύ των ατόμων ήταν αποδεκτή από τον Μαρξ (δικαιολογημένα, με την τότε βιολογία στα σπάργανα και τις ανάλογες ιδέ­ες του Δαρβίνου στο απόγειό τους). Παραμένει όμως στους θεωρητικούς του μαρξισμού (και του αναρχισμού), με εξαίρεση τον Antonio Gramsci και τον Κορνήλιο Καστοριάδη (Georgiou, 2016). Επίσης, έχει επηρεάσει καθο­ριστικά την αποτυχία της μαρξιστικής ιδεολογίας στην ανάπτυξη ενός ενο­ποιητικού επιστημονικού ορισμού της ισότητας, με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό της Αριστεράς σε ιδεολογικές αιρέσεις ενός μαρξισμού σε εκφυλιστική επιστημονική στατικότητα.



Η αποδο­χή της ύπαρξης γενετικά ισοδύναμης, αδιαβάθμητης διανοητικής ισότητας (όχι ταυτότητας) μεταξύ των ατόμων συνεπάγεται αυτόματα και την κατάργηση των κοινωνικών τάξεων, όχι όμως το αντίθετο (όπως έχει ήδη διαπιστωθεί από τη δημιουργία/διαιώνιση κοινωνικών ανισοτήτων στα πρώην και νυν καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού). Με το να μην κατανοούν τη μετατροπή της γονιδιοκεντρικής βιολογίας σε κύ­ριο ιδεολογικοπολιτικό εργαλείο των ελίτ, οι μαρξιστές, αριστεροί και αναρ­χικοί κάθε απόχρωσης αδυνατούν να αντιπαρατεθούν ιδεολογικά μαζί τους σε αυτό το πεδίο. Υπολείπονται ιδεολογικά ακόμα και όταν οι ελίτ διατρανώνουν ακραία τις ανισότητες προκει­μένου να αιτιολογήσουν τις πολιτικές τους, με κλασικό εγχώριο πολιτικό πα­ράδειγμα τον πρόεδρο της Νέας Δημο­κρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη: «Δεν τρέ­φω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση».

Η αναδυόμενη νέα βιολογία προ­σφέρει τα απαραίτητα επιστημονικά επιχειρήματα για την ιδεολογική και επιστημονική θεμελίωση των κοινω­νιών του μέλλοντος που θα βασίζο­νται στην ισότητα των ατόμων. Θέτει τα γονίδια περί γενετικών ανισοτήτων στη θέση των άψυχων πλήκτρων του πιάνου που ενεργοποιούνται από τον πιανίστα-άτομο, σε απόκριση πλειάδας περιβαλλοντικών διαβαθμίσεων (ενδο/ διακυτταρικές, ενδο/διοργανικές και ενδο/διοργανισμικές, τροφή, φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον). 

H διανοητική/γνωστική διαφορετι­κότητα των ατόμων είναι αποτέλεσμα έκθεσης σε διαφορετικά ερεθίσματα που μπορεί να είναι τυχαία (λόγω γέν­νησης από μη επιλέξιμα οικογενειακά περιβάλλοντα, γεωγραφικούς χώρους και χώρες) ή υποβαλλόμενα (παιδεία) ή και επιδιωκόμενα (στο βαθμό που υπάρχει ενσυνείδητη και πλήρης εικό­να του όλου).

Επίσης, τα ερεθίσματα μπορεί να τυχαιοποιούνται στο πλαίσιο πολιτιστικών, οικονομικών ακόμα και αντιπαγκοσμιοποιητικών βιολογικών/ τεχνολογικών περιορισμών (διποδι­σμός, τεχνολογικά αδύνατη η ακαριαία μετάβαση-επιστροφή, εγκατάσταση, προσαρμογή σε άλλες χώρες), καθώς και λόγω της περιοριστικής αυτοσυντηρητικής τάσης συνασπισμού των ατόμων σε ομάδες (φυλές, έθνη, πα­τρίδες) αλληλοσυμπληρούμενων ενδι­αφερόντων/συμφερόντων/παραδόσε­ων/θρησκειών εντός περιορισμένων γεωγραφικών χώρων.


Οι ελίτ κατασκευάζουν για τις μάζες έναν απρόσωπο/νεφελώδη –γνωστικά, κοινωνικά, και ως προς τη φυλογένεια– γονιδιοκεντρικό ατομικισμό. Επιτρέ­πουν στα άτομα την ελεύθερη επιλογή μόνο σε ομογενοποιημένους (κοσμοπολιτικά, πολυπολιτισμικά) τρόπους αποπροσωποποίησης του ατομισμού τους. Έτσι, τα αναγκάζουν να προσφεύ­γουν σε θολά κριτήρια αυτοεπιβεβαί­ωσης, μετατρέποντάς τα σε πολιτικά ακίνδυνες ατομικιστικές ασημαντότη­ τες.

Παρά ταύτα, τα άτομα ισορροπούν βιολογικά, ψυχικά και διανοητικά μόνο όταν αντλούν αυτοεπιβεβαίωση από κοινωνικούς στόχους/δράσεις που θέ­τουν/πραγματοποιούν δημοκρατικά με ισότιμα μέλη των κοινωνιών τους. Συνεπώς, η βιολογική φύση του αν­θρώπου και η επιβίωσή του ως είδος επιβάλλουν την αξιακά και διανοητι­κά ισότιμη, συναγωνιστική κοινωνική συμβίωσή του υπό συνθήκες ατομικού αλληλοσεβασμού και υψηλού επιπέδου πολιτισμού και παιδείας. Μόνο υπό αυτό το πλαίσιο βιολογικής/διανοητι­κής ισότητας θα μπορέσει ο άνθρωπος να επεξεργαστεί βιώσιμα πολιτικά συ­στήματα και δομές ουσιαστικής κοινωνικής αυτοδιαχείρισης.

* Καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών

Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το άρθρο «Μια νέα κοινωνιοκεντρική βιολογία αλληλεπίδρασης μεταξύ βιολογικά ισότιμων ατόμων και περιβάλλοντος. Αποκαθηλώνεται η γονιδιοκεντρική μοριακή βιολογία των ελίτ» που δημοσιεύτηκε στα Τετράδια Μαρξισμού 7:39-64, 2018.

Ζωή Κωνσταντοπούλου στον Guardian: «Κανίς της Ουάσινγκτον» ο Αλέξης Τσίπρας, «πολιτικό ζόμπι» ο ΣΥΡΙΖΑ


Σκληρότατη επίθεση εξαπολύει η πρώην πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, εναντίον του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης εν γένει, σε άρθρο της που δημοσιεύεται στον βρετανικό Guardian.
Με αφορμή την επέτειο του δημοψηφίσματος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου γράφει πως ο Αλέξης Τσίπρας πρόδωσε το «γενναίο όχι του ελληνικού λαού». «Φανταστείτε πώς οι Βρετανοί θα έβλεπαν έναν πρωθυπουργό που εξελέγη για να σταματήσει τις ιδιωτικοποιήσεις, και που αντ‘αυτού ιδιωτικοποίησε σχεδόν κάθε τμήμα δημόσιας περιουσίας, που εξελέγη για να υπηρετήσει την ειρήνη και που αντ‘αυτού διευκόλυνε στρατιωτική δράση κατά στόχων στη Συρία και συμφώνησε να πουλήσει όπλα σε χώρες που κατηγορούνται για διεθνή εγκλήματα, που εξελέγη για να προστατέψει τα σπίτια του κόσμου και καθόταν άπρακτος ενώ οι τράπεζες προχωρούσαν σε κατασχέσεις, αφήνοντας ανθρώπους αστέγους, που εξελέγη για αν υπηρετήσει τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία της χώρας, και που αντ’αυτού την παρέδωσε στην ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ. Αυτό έκανε ο Τσίπρας στον ελληνικό λαό» γράφει η πρώην πρόεδρος της Βουλής και πρώην στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.
Η κ. Κωνσταντοπούλου χαρακτηρίζει «καταστροφική» τη «συνθηκολόγηση στην Τρόικα», προσθέτοντας πως «η αποκαλούμενη αριστερή κυβέρνηση του Τσίπρα έκανε ό,τι μπορούσε για να αποδείξει πως μπορεί να εφαρμόσει τη λιτότητα καλύτερα από τους προκατόχους της. Καυχιέται μάλιστα ότι θα υπερβεί τους αποτρόπαιους στόχους της τρόικας σε περικοπές και φόρους». Παράλληλα, αποδοκιμάζει τη συμφωνία στο Eurogroup της 21ης Ιουνίου για το χρέος. «Κάθε νεογέννητο στην Ελλάδα αρχίζει τη ζωή του με χρέος 40.000 ευρώ- και όλο και λιγότερα παιδιά γεννιούνται από την εφαρμογή μέτρων λιτότητας». Ως προς τα περί «ιστορικής ημέρας» για την 21η Ιουνίου, η κ. Κωνσταντοπούλου γράφει πως αμφιβάλλει ότι θα τη θυμάται κανείς του χρόνου», ενώ σημειώνει πως ο Αλέξης Τσίπρας ποτέ δεν χρησιμοποίησε τα πορίσματα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους που είχε συστήσει η ίδια. «Υπό τη διακυβέρνησή του, το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε και πρόκειται να φτάσει σε εκρηκτικά επίπεδα». Επίσης, καταφέρεται κατά του πρωθυπουργού για τους «ολιγάρχες των ΜΜΕ», λέγοντας πως «σήμερα οι παλιοί ολιγάρχες εξακολουθούν να ελέγχουν τα ελληνικά ΜΜΕ, ενώ μια νέα γενιά, οι ολιγάρχες της περιόδου Τσίπρα, έχουν εδραιωθεί»- ενώ αποδοκιμάζει και τους χειρισμούς στην εξωτερική πολιτική, αναφερόμενη στη συμφωνία για τα F-16, τους επαίνους στον Τραμπ, τη σύσφιξη των σχέσεων με το Ισραήλ και τη συμφωνία πώλησης πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία, καθώς και την «άρση του βέτο της Ελλάδας στην επέκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Επίσης υπέγραψε συμφωνίες για τους πρόσφυγες, παραβιάζοντας κατάφωρα τη διεθνή ανθρωπιστική νομοθεσία». Μάλιστα, χαρακτηρίζει τον πρωθυπουργό «κανίς της Ουάσινγκτον».
Καταλήγοντας, αναφέρεται στις ιδιωτικοποιήσεις, λέγοντας πως «κανείς από τους νεοφιλελεύθερους προκατόχους του δεν τόλμησε να πάει τόσο μακριά», και στις δημοπρασίες. «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το αριστερό κόμμα που ισχυρίζεται πως είναι. Έχει γίνει ένα πολιτικό ζόμπι, συντρίβοντας κάθε προοδευτική αξία καθώς υπνοβατεί προς την εκλογική του ήττα. Η απομάκρυνσή του από την εξουσία είναι το πρώτο βήμα προς την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα».
πηγή

If you love Greece, help us get rid of Alexis Tsipras and his zombie party

Zoe Konstantopoulou

The Greek prime minister and Syriza have betrayed their people and their principles. They have to go
Mon 9 Jul 2018 10.00 BST


Greek pensioners at an anti-austerity rally in Athens.
Photograph: Yannis Kolesidis/EPA

Last week was the third anniversary of the 2015 referendum, in which the Greek people voted no to more austerity, and no to the violation of democracy by the creditors.
The week before Alexis Tsipras, the prime minister who betrayed the brave no of the Greek people, visited London to present his capitulation to the troika of the European commission, the International Monetary Fund and the European Central Bank as an achievement.

Imagine how the British people would view a prime minister elected to end privatisation, and who instead privatised almost every piece of public property; who was elected to serve peace, and who instead facilitated military action against targets in Syria and agreed to sell weapons to countries accused of committing international crimes; who was elected to protect people’s homes, and who stood by while banks seized them, leaving people homeless; who was elected to serve democracy and the independence of his country, and who instead turned it over to the EU, the IMF and the ECB.

This is what Tsipras did to the Greek people.


Greek PM survives no-confidence vote in parliament
I was a Syriza MP and president of the Greek parliament during the seven months of the first Syriza government. When Tsipras signed the toxic third memorandum in 2015, I fought hard to protect our parliamentary procedures that he and the troika violated. In spite of continuous pressure, I refused to bend our democratic rules and accept more illegal debt for our people. Together with dozens of other Syriza MPs, I voted against the monstrous agreement.

Tsipras then dissolved parliament prematurely to get rid of me and the dissenting MPs.

Three years on, his capitulation to the troika has proved the disaster many of us predicted. People’s lives have become unbearable. Youth unemploymenthas become the norm and an estimated 8% of the population has left in search of work. The minimum salary doesn’t pay the bills, and hundreds of thousands of families go without electricity for extended periods of time.

This tragedy began in 2010, but Tsipras’s so-called left government has done everything to prove that it can implement austerity better than its predecessors. It even brags about exceeding the troika’s cruel targets in cuts and taxes.

FacebookTwitterPinterest ‘Alexis Tsipras’s so-called “left government” has done everything to prove that it can implement austerity better than its predecessors.’ Photograph: Petros Giannakouris/AP

During the 2015 snap elections Tsipras claimed to have signed the third memorandum because the troika promised him debt-relief discussions. The Eurogroup only agreed on 21 June to a 10-year extension of Greece’s debt repayment schedule. This means more children and youngsters will become indebted against their will. Each newborn child in Greece starts life €40,000 in debt – and fewer and fewer babies are being born since the imposition of austerity measures.

Tsipras celebrated the debt repayment extension with a speech referring to 21 June as “a historic day”. I doubt anyone will remember it next year. Greece’s debt, the source of our troubles, was found to be “illegitimate, illegal, odious and unsustainable” by the parliamentary debt audit committee I convened as president of parliament in 2015. Tsipras never used the committee’s official reports. Under his governance, Greece’s debt increased and is projected to reach explosive levels.

The Eurogroup imposed on Greece budget surplus targets of 2.2% of GDP or more until 2060. Tsipras claims that Greece will have a “clean exit” from the memorandum of understanding this August: he has already legislated for new troika-imposed austerity until 2022, accepted surveillance of the economy until 2060 and surrendered control over public property until 2114.
Tsipras had vowed to destroy media oligarchs. Today, the old oligarchs still control Greece’s media, while a new generation, the “Tsipras-era oligarchs”, have established themselves.
His foreign policy met with the same fate. Last October, representing a bankrupt state, he spent $2.4bn to buy F-16 fighters from the US. He then praised Donald Trump for continuing the “tradition of democracy and freedom” that was born in Greece. As Washington’s poodle, Tsipras built close relations with Benjamin Netanyahu’s Israel, agreed to sell weapons to Saudi Arabia – a regime that has been accused of bombing children in Yemen – and lifted Greece’s veto to Nato expansion in the Balkans. He also signed agreements on refugees, bluntly violating international humanitarian law.



Greek coalition forced into cabinet reshuffle after benefits scandal

Since 2015 he has implemented a shameless privatisation programme, selling our ports, airports, sea-shores, railways, electricity, water and gas companies, archaeological and cultural sites, theatres, court-houses, goldmines and other profitable enterprises for a pittance. None of his neoliberal predecessors dared go this far.

In 2017 his government launched the electronic auction of homes of families unable to pay their debts to banks, using unconstitutional methods and police violence. As a lawyer, I witnessed the police use teargas inside a courthouse. To please the troika, he even criminalised protests against the auctioning of homes.

As leader of the Course to Freedom party, I have called upon the Greek people to resist the troika and its client Syriza government. We ask for the support of all progressives, including our friends in the Labour party.

Syriza is not the leftwing party it claims to be. It has become a political zombie, crushing every progressive value as it sleepwalks to its electoral demise. Its removal from power is the first step towards restoring democracy in Greece.

• Zoe Konstantopoulou is the former president of the Hellenic parliament

https://www.theguardian.com/commentisfree/2018/jul/09/greece-alexis-tsipras-syriza-austerity-eu

Είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης.

Γράφει ο mitsos175

“Με τις ψήφους της κυβέρνησης συνασπισμού του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος του καγκελάριου Σεμπάστιαν Κουρτς και του ακροδεξιού εθνικιστικού Κόμματος των Ελευθέρων, όπως επίσης με τις ψήφους του νεοφιλελεύθερου κόμματος της αντιπολίτευσης ΝΕΟΣ (Νέα Αυστρία), η αυστριακή Βουλή ενέκρινε σήμερα τον αμφιλεγόμενο νόμο της κυβέρνησης για την θέσπιση δωδεκάωρου ημερήσιας εργασίας ή εξηντάωρης εβδομάδας εργασίας... Η πλειοψηφία στη Βουλή απέρριψε αίτημα που είχε καταθέσει νωρίτερα το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Σοσιαλδημοκρατικό, του πρώην καγκελάριου Κρίστιαν Κερν, για τη διεξαγωγή σχετικού δημοψηφίσματος, ενώ οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης κατήγγειλαν με δριμύτητα το γεγονός ότι πληροφορήθηκαν από τα ΜΜΕ την εμπρόθεσμη έναρξη ισχύος του νόμου ήδη από την 1η Σεπτεμβρίου.”

“Και στα δικά μας” εύχονται οι φασίστες. Ο δεξιός παρέα με το νεοναζί, που δήθεν κόπτονται μην πάρουν τις δουλειές οι μετανάστες, κάνουν σκλάβους τους εργαζόμενους. Επίσημα και με το νόμο60 ώρες και βλέπουμε. Από το πρωί ως το βράδυ για να κερδίσουν περισσότερα τ' αφεντικά, γιατί είναι φτωχά τακαημένα. Περιττό να πούμε τι επιπτώσεις θα έχει τόσο στον εργαζόμενο, όσο και την οικογένεια του.

Αλλά οι αφέντες ανοίγουν σαμπάνιες. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο γιατί τα ΜΜΕ που ανήκουν στους “καρχαρίες” προωθούν με ζήλο το φασισμό. Σκάσε και δούλευε, δούλευε μέχρι τελικής πτώσης, να αυγατίσει ο λογαριασμός του καπιτάλα στο εξωτερικό. Κι όταν ψοφήσουν από την κούραση οι εργαζόμενοι, θα πάρουν τους ανέργους με ακόμα λιγότερα λεφτά. Σκλάβοι υπάρχουν κι όταν πεθάνουν κι αυτοί στη δουλεία, φέρνουν και τους μετανάστες τζάμπα.
Μια χαρά. Και δυο τρομάρες. Όπως είπαμε, μετά την απομάκρυνση από την κάλπη, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.
Κι ενώ για κουταμάρες οι δεξιοί ζητάνε δημοψηφίσματα γι' αυτό το τόσο σοβαρό θέμα, κυριολεκτικά ζωής και θανάτου, λένε “αποφασίζουμε και διατάσσουμε”. Να μην ψηφίζουν καθάρματα, να μην παθαίνουν νίλες.

Ο Κούλης και οι Χρυσοί Αδόλφοι ψήφισαν στο Ευρωκοινοβούλιο κάτι παρόμοιο. Είναι κοινός στόχος η κατάργηση κάθε εργασιακού δικαιώματος, κάθε κατάκτησης, που αποκτήθηκε με πολύ σκληρούς αγώνες.
Όταν δεν φοβούνται τον Κομμουνισμό οι πλούσιοι ξεσαλώνουν. Στην Αυστρία νεοφιλελέδες και νεοναζί χέρι - χέρι ξέσκισαν τους εργαζόμενους με αυτό νόμο. Τους ξεπάτωσαν. Αυτή είναι η προσφορά των δήθεν “πατριωτών”. Ή θα πεθαίνεις στη δουλειά, ή από την πείνα.

Αυτά θα φέρει κι ο Κούλης στη Βουλή, αν του δοθεί η ευκαιρία. Μαζί με την εγκληματική συμμορία φυσικά. Αλλά δεν θα βγει. Δεν θα βγει, γιατί ο κόσμος τον σιχαίνεται. Είναι διεφθαρμένος κι αδίστακτος.
Οι δήθεν δημοσκοπήσεις είναι μονάχα η γνώμη των πλουσίων φίλων του, που παρουσιάζονται έτσι, για να παρασύρουν ελάχιστους αφελείς. Ούτε οι ρεφορμιστές έχουν μέλλον. Θα το δείτε. Ο κόσμος ξύπνησε. Πλέον θα ψηφίσει σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Γιαυτό και αδιαφορεί εντελώς για τις άναρθρες κραυγές αποπροσανατολισμού.

Βέβαια δεν φτάνει η εκλογική καταδίκη ΝΔ - ΧΑ και λοιπών αστικών συμμοριών. Χρειάζεται εντατικοποίηση των αγώνων, ώστε να μην εξαθλιωθούμε περισσότερο.

Εργαζόμενοι.
Νεοφιλελέ και ναζί έχουν βάλει στόχο να σας καταστρέψουν. Να σας κάνουν δούλους στ' αφεντικά. Ξεσηκωθείτε να τσακίσετε το φασισμό και το νεοφιλελευθερισμό όπου τον βρίσκετε. Είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης.

πηγή

5 Ιουλίου 2018: το νόημα του ΟΧΙ


της Ζωής Κωνσταντοπούλου

3 χρόνια μετά το μεγάλο ΟΧΙ του λαού μας στα τελεσίγραφα των δανειστών, τα συμπεράσματα βγαίνουν αβίαστα και αναπόδραστα:

Ο ελληνικός λαός αποδείχθηκε πολύ πιο γενναίος από την ηγεσία του

Τα Μνημόνια δεν έλαβαν ποτέ δημοκρατική νομιμοποίηση: επιβάλλονται και εφαρμόζονται εδώ και 8 χρόνια ενάντια στην εκπεφρασμένη βούληση του Ελληνικού λαού

Ο αντιμνημονιακός λόγος ήταν για κάποιους απλώς ένα τέχνασμα ανέλιξης στην εξουσία

Αυτοί οι ίδιοι ξεπούλησαν τους πολίτες και τη χώρα για ψίχουλα και σήμερα είναι πειθήνιοι υπηρέτες των δανειστών. Που καμώνονται και κορδώνονται στις δεξιώσεις των πάλαι ποτέ φονιάδων των λαών. Που τους τσιμπούν στο μάγουλο και τους ρίχνουν φάπες η Μέρκελ, ο Γιουνκέρ και οι υπόλοιποι αδίστακτοι δυνάστες

Η χώρα κι ο λαός μας παραμένουν επί δεκαετίες δέσμιοι φαύλων πολιτικών, που νέμονται την εξουσία για προσωπικό- και οικονομικό- όφελος, με τελευταίους τους σημερινούς σφετεριστές.

Η Δικαιοσύνη, που μπορούσε και όφειλε να έχει λειτουργήσει προστατευτικά για τη Δημοκρατία και τους πολίτες, δέχτηκε να γίνει κι αυτή όργανο των δανειστών, που παίρνει εντολές για την αθώωση υπαλλήλων τους που ζημίωσαν τη χώρα (ΤΑΙΠΕΔ, ΕΛΣΤΑΤ). Λειτουργοί της, ικανοποιώντας κι αυτοί ιδιοτελείς φιλοδοξίες, εξαργύρωσαν τη στήριξη στα Μνημόνια με βουλευτικές, κυβερνητικές, υπουργικές και πρωθυπουργικές θέσεις και διορισμούς.

3 χρόνια μετά το ΟΧΙ, οι υπέρμαχοι του Ναι, οι πρώτοι μνημονιακοί, τολμούν, χάρη στον Τσίπρα, να εμφανίζονται ως δικαιωμένοι.

Η πραγματικότητα είναι η αντίθετη: το Ναι είναι αυτό που εφαρμόζεται εδώ και 3 χρόνια. Το Ναι, είναι το 3ο Μνημόνιο, που ψήφισαν όλοι μαζί στη Βουλή, παραβιάζοντας το ΟΧΙ του λαού.

Από το 38% των πολιτών που ψήφισαν Ναι το 2015, η συντριπτική πλειοψηφία όχι απλώς δεν συμφωνεί με όσα κάνει ο Τσίπρας εδώ και 3 χρόνια, αλλά αντίθετα δηλώνει ότι δεν θα ψήφιζε ποτέ τα μέτρα, τις περικοπές, το ξεπούλημα που εφαρμόζεται. Σε σημείο που και οι πολιτικοί εκφραστές και υπέρμαχοι του Ναι, Κόμματα και Media, που ψήφισαν και στήριξαν λυσσαλέα το 3ο Μνημόνιο, όπως και τα 2 πρώτα, σήμερα βάλλουν κατά του περιεχομένου του, ακριβώς για να περισώσουν την δυνατότητά τους να απευθύνονται στους πολίτες που τους στήριξαν ή τους πίστεψαν στο παρελθόν.

Δικαιωμένοι, αλλά και αδικαίωτοι, είμαστε σήμερα όσοι αντιταχθήκαμε στην επιβολή του 3ου Μνημονίου. Δικαιωμένοι, γιατί αντισταθήκαμε στην προδοσία, στην παράδοση και στην υποταγή. Αδικαίωτοι, γιατί το ΟΧΙ που ψηφίσαμε και υπερασπιστήκαμε και υπερασπιζόμαστε, προδόθηκε και παραβιάσθηκε και παραβιάζεται.

Όσοι εμφάνιζαν το Ναι και το 3ο Μνημόνιο ως Πανάκεια και το ΟΧΙ ως καταστροφή, διαψεύσθηκαν με τον πιο περίτρανο τρόπο. Το Ναι το ζούμε 3 χρόνια και οδήγησε σε παράδοση της δημοκρατίας, της Εθνικής κυριαρχίας, ακόμη και της Μακεδονίας. Οδήγησε σε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, χαριστική εκποίηση των πιο πολύτιμων στοιχείων της δημόσιας περιουσίας, ΔΕΗ-ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ-ΟΛΠ-ΟΛΘ-Αεροδρομίων-Ελληνικού, στήσιμο μιας νέας ολιγαρχίας και την κωμικοτραγική εκπροσώπηση της χώρας σε διεθνές επίπεδο από την καρικατούρα Πρωθυπουργού, που δήλωσε πριν λίγες ημέρες, σε ένα κρεσέντο ημιμάθειας, αμετροέπειας και βλακείας, από το Λονδίνο ότι… «Μιας και είμαστε στη Μεγάλη Βρετανία, μια πολύ σπουδαία ταινία είναι το Too hard to die».

Το Ναι οδήγησε σε πώληση όπλων στη Σαουδική Αραβία, εγκώμια στον Τράμπ και στη Μέρκελ, συμμαχία με το Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, εγκατάλειψη των προσφύγων στη μοίρα τους, υποσχέσεις στον Ερντογάν για παράδοση των 8 τούρκων εκζητουμένων, εγκατάλειψη των 2 κρατούμενων στρατιωτικών μας στην Άγκυρα, να χρησιμοποιούνται ως όμηροι σε μια υπόγεια διαπραγμάτευση.

Το Ναι οδήγησε σε άλλη μια συμφωνία υποτέλειας, αυτή του Ιουνίου 2018, με την οποία συνολικά η χώρα παραδίδεται στους δανειστές μέχρι το 2060, όπως άλλωστε είχε προβλεφθεί από το 1ο κιόλας Μνημόνιο, ενώ η δημόσια περιουσία δεσμεύεται μέχρι το 2114.

Το Ναι, λοιπόν, μάθαμε, ξέρουμε, ζήσαμε, ζούμε τι σημαίνει.

Το ΟΧΙ, παραμένει, θεωρητικά, άγνωστο.

Αυτό το άγνωστο οι Μνημονιακοί, παλιοί και νέοι, το περιγράφουν με τα πιο μελανά χρώματα, στοχεύοντας στο φόβο του λαού.

Και κάποιοι αντιμνημονιακοί το περιγράφουν με τον πιο ειδυλλιακό τρόπο, στοχεύοντας στον εφησυχασμό και την επανάπαυση.

Κανένας φοβισμένος λαός δεν άλλαξε τη μοίρα του.

Αλλά και κανένας επαναπαυμένος δεν μπόρεσε να σπάσει τα δεσμά του.

Τι σημαίνει το ΟΧΙ μας το ξέρουμε συνειδησιακά όσοι πιστεύουμε και πρεσβεύουμε την ελευθερία και τη δημοκρατία, με ισότητα των πολιτών κι αξιοπρέπεια.

Το πώς θα το υπερασπιστούμε έμπρακτα, για να πραγματώσουμε το περιεχόμενό του, δεν είναι υπόθεση εργασίας, δεν είναι αφήγημα, δεν είναι διαβεβαίωση.

Είναι απόφαση ζωής και πράξη.

Και σχέδιο που ανακοινώνεται δημόσια κι αναμορφώνεται με βάση τα ιστορικά δεδομένα, σε γνώση και με συμμετοχή των πολιτών σε κάθε στάδιο και σε κάθε επίπεδο.

Αυτό είναι το στοίχημα, το καθήκον και η ευθύνη μας.

Αυτό είναι η υποχρέωση και η δική μου ευθύνη.

Και με βάση αυτό θα πράξω, θα πράξουμε και θα πορευτούμε στο επόμενο διάστημα.

Για να χτίσουμε εκεί που οι άλλοι γκρέμισαν.

Και για να οικοδομήσουμε ξανά την αυτοπεποίθηση και την πίστη αυτού του σπουδαίου λαού στις δυνάμεις του.

Για να δικαιώσουμε και να εκπληρώσουμε τα όνειρα όσων αγωνίστηκαν πριν από εμάς.

Και για να παραδώσουμε το μέλλον εκεί όπου ανήκει: στους πολίτες αυτής της χώρας, στα παιδιά, στις επόμενες γενιές.


πηγή: freedomtv.gr

Γιώργος Κοντογιώργης, Οι ετεροθαλείς αδελφές Αριστερά και Δεξιά

του Γιώργου Κοντογιώργη

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ανέδειξε τη γύμνια του σε όλα τα επίπεδα. Ομολόγησε αυτό που ήταν γνωστό εδώ και πολλές δεκαετίες, ότι δηλαδή η Αριστερά, και προεχόντως ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει τίποτε να πει για τον κόσμο της εποχής μας και για το μέλλον. Επιπλέον, ομολόγησε ότι ομοιάζει ομοθετικά με τη Δεξιά και ότι βεβαίως έχει μεταβληθεί σε μια τυπικά αντιδραστική συνιστώσα του δυτικού Διαφωτισμού και αυθεντικό παρακολούθημα της διεθνούς των αγορών.
Το χειρότερο εξ όλων είναι ότι ομολόγησε ότι ήταν τόσο βαθιά εγκιβωτισμένος στην πλέον απεχθή εκδοχή της κομματοκρατίας ώστε τα στελέχη του, μολονότι παρασιτόβια του δημοσίου κορβανά επί πολλές δεκαετίες, αγνοούσαν απολύτως τα ζητήματα του κράτους, και -το χειρότερο- τα διεθνή και τα ευρωπαϊκά δρώμενα. Αποκαλύφθηκε δηλαδή ότι δεν διέθετε εξαρχής ούτε καν το «ηθικό πλεονέκτημα».
Η γενικότερη αιτία της έκπτωσης αυτής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η Αριστερά, ο σοσιαλισμός εν γένει, δεν αποτέλεσε μια διαφορετική φάση έναντι της Δεξιάς και του φιλελευθερισμού, όπως διατεινόταν. Αντιπροσώπευσε απλώς έναν διαφορετικό δρόμο στην έξοδο από τη δεσποτεία, που αφορούσε κυρίως τα κοινωνικά στρώματα της εργασίας (στη Δύση) ή ολόκληρες κοινωνίες, οι οποίες βρίσκονταν σε υστέρηση έναντι άλλων.
Ο δρόμος που επέλεξε, ωστόσο, ήταν εξ αντικειμένου αδιέξοδος διότι, για λόγους που έχω αναλύσει αλλού: αναιρούσε μεν την απολυταρχία (κρατική δεσποτεία), οδηγούσε όμως στον ολοκληρωτισμό. Εξ ου και η, ως ασύμβατη με την εποχή της, αύτανδρη κατάρρευση του ολοκληρωτικού σοσιαλιστικού πειράματος.
Ετεροθαλείς αδελφές
Η δεκαετία του 1980 ολοκλήρωσε τον κύκλο αυτόν, πράγμα που έκαμε άνευ αντικειμένου τόσο την Αριστερά όσο και την κλασική εθνοκρατική Δεξιά. Με τη διαφορά ότι η φιλελεύθερη Δεξιά μεταλλάχθηκε ευθέως σε θεραπαινίδα της «νέας τάξης», της διεθνούς των αγορών. Αντιθέτως, η Αριστερά, εγκαταλείποντας ακόμη και τον μαρξισμό, επέστρεψε στην εποχή του φιλελεύθερου Διαφωτισμού, αφενός για να συγκαλύψει τη γύμνια της, αφετέρου για να τεκμηριώσει ιδεολογικά την οβιδιακή στροφή της σε διαχειριστή των απόβλητων και ιδεολογική συνιστώσα της διεθνούς των αγορών.
Έχω πολλές φορές διατυπώσει την άποψη ότι η ομοιότητα της Αριστεράς με τη Δεξιά μπορεί να συγκριθεί με τις ετεροθαλείς αδελφές. Στο πολιτικό σύστημα, στην ιδεολογική του προσημείωση ως δήθεν δημοκρατίας, στις πολιτικές τους, στη σημειολογία της άσκησης της εξουσίας και της εκφοράς του πολιτικού λόγου.
Δεν είναι τυχαίο ότι πριν από λίγα χρόνια η Αριστερά επιχείρησε να συγκαλύψει την ιδεολογική της γύμνια, την απουσία μιας οργανικής σχέσης με την κοινωνία, με τον εναγκαλισμό του «περιβάλλοντος». Η Συριζαία Αριστερά, συνηγορούσης και της απέχθειάς της προς την κοινωνική συλλογικότητα και το πολιτισμικό της απόβαρο, προέκρινε ως σημαία της την ιδεολογία των «δικαιωμάτων» ως δήθεν απόρροια της προσημείωσής της στις ανθρωπιστικές αξίες.
Παρένθετη σχέση
Με διαφορετική διατύπωση, η σχέση της με την κοινωνία των πολιτών, από αυτοσκοπός έγινε παρένθετη. Είναι παρακολουθηματική του θεμέλιου σκοπού της Συριζαίας Αριστεράς που είναι η ενασχόλησή της με τα απόνερα του διεθνούς καπιταλισμού/ιμπεριαλισμού. Δεν αποβλέπει στην αντιμετώπιση ή ακόμη και στην ανάσχεση του διεθνούς καπιταλισμού, αλλά στην απορρόφηση των επιπτώσεών του. Το κόστος αυτών των επιπτώσεων καλείται να καταβάλλει, ωστόσο, ο απόβλητος, η εθνική κοινωνία των πολιτών.
Με άλλα λόγια, για τη Συριζαία Αριστερά, η ταξινόμηση ενός εκάστου με την πρόοδο ή με την συντήρηση, με την Αριστερά ή με την Ακροδεξιά (οι ενδιάμεσες δυνάμεις υποχωρούν στον διάλογο αυτόν) κρίνεται από την τοποθέτησή του με την κοινωνία των πολιτών ή με τα απόνερα της διεθνούς των αγορών.
Ακροδεξιός, στο πλαίσιο αυτό, είναι όποιος αναφέρεται στην κοινωνική και πολιτισμική συνοχή, στην πολιτική ελευθερία της κοινωνίας, στο συμφέρον της και ιδίως στη βούλησή της. Δηλαδή στην αντιπροσωπευτική ή δημοκρατική μεθάρμοση της πολιτείας, στην εθνική συνείδηση κοινωνίας και στη συνέχεια του Ελληνισμού.
Και αντιστοίχως, ως αριστερός αξιολογείται εκείνος που ορθώνει το ανάστημά του προς όλα αυτά, που αρνείται να αποδώσει στην κοινωνία την ιδιότητα του εντολέα, ή να συνομολογήσει εν τέλει ότι η κοινωνία και οι κληρονομιές της αποτελούν την αιτία της ίδιας της ύπαρξής τους. Αυτός, λοιπόν, που συντάσσεται κατ’ αυτάς με την πολιτική «ανοιχτών συνόρων» και ουσιαστικά με τη μεταβολή της χώρας σε χώρο.
Ελεγχόμενες μεταναστευτικές ροές
Χωρίς να υπεισέλθω στα μείζονα αυτά ζητήματα, απαιτείται νομίζω να διευκρινισθεί ότι ανάμεσα, ειδικότερα, στα «ανοιχτά σύνορα», που αναιρούν τη θεμέλια βάση του ανθρωποκεντρικού γίγνεσθαι της εποχής της μεγάλης κλίμακας, και στα «κλειστά σύνορα», που ανάγονται σε ένα παρελθόν που παρήλθε ανεπιστρεπτί, υπάρχει η πολιτική των ελεγχόμενων μεταναστευτικών ροών.
Η τελευταία συνεκτιμά σημαίνουσες πτυχές του ζητήματος, όπως η κοινωνική και πολιτισμική συνοχή, η ασφάλεια, η δυνατότητα της κοινωνίας να σηκώσει το βάρος μιας αξιοπρεπούς διαχείρισης του ανθρώπινου πόνου και να ενσωματώσει το εθνικώς διαφορετικό, με όρους πολιτισμικής πολυσημίας. Να λάβει υπόψη τη θέση της χώρας στο ευρωπαϊκό περιβάλλον και, στο πλαίσιο αυτό, την ανάγκη η Ελλάδα να μη μεταβληθεί σε παίγνιο των γεωπολιτικών εξελίξεων που αναπτύσσονται στο διεθνές σύστημα.
Συριζαιϊκή «τυφλότητα»
Σε τελική ανάλυση, η παρασιτική διαβίωση της Συριζαίας Αριστεράς στον κορμό της ελληνικής κοινωνίας δεν της επέτρεψε να διακρίνει τις κρίσιμες μεταβολές που σημειώνονται ήδη στον δυτικό πολιτικό χάρτη. Μεταβολές που έχουν στείλει στο μαυσωλείο της Ιστορίας την μόλις προ ολίγων ετών δεσπόζουσα αντιλογία μεταξύ φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού. Μεταβολές, που έχουν οδηγήσει στη σύμπτυξη ενιαίου μετώπου των καθεστωτικών δυνάμεων της Αριστεράς και της Δεξιάς με πρόσημο τον σκοπό των αγορών, κατέναντι στη λόγω μεν αντισυμβατική, έργω δε διακινητή του κλασικού φιλελευθερισμού νέα «Ακροδεξιά».
Ωστόσο, θέλω να συγκρατήσω από τις ανωτέρω επισημάνσεις, αυτό που προσποιείται ότι αγνοεί η Συριζαία Αριστερά: ότι η σήμανση μιας ιδεολογίας ή μιας πολιτικής δύναμης ως συντηρητικής ή προοδευτικής κρίνεται από την ιδέα ή τη σχέση της με την εθνική κοινωνία. Ο διεθνισμός αποτελεί παρελκόμενη επιλογή και ως τέτοια αποβλέπει στην ενίσχυση των εσωτερικών συσχετισμών έναντι του αντιπάλου, εν προκειμένω του «καπιταλισμού».
Η μονοσήμαντη επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, εντούτοις, εάν συνεκτιμηθεί και η σεσημασμένη απέχθειά του προς την ελληνική εθνική συλλογικότητα, ομολογεί ότι αποβλέπει να συγκαλύψει διάφορα ζητήματα: Αφενός τον αντιδραστικό του εναγκαλισμό με τις ολιγαρχικές αξίες και το ομόλογο σύστημα του Διαφωτισμού. Αφετέρου την προσαρτηματική προσέγγιση της χώρας. Και, τέλος, τη στοχευμένη υπονόμευση της πολιτισμικής συνοχής της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή την πηγή της αντίστασής της προς την πολιτική εξουσία, ώστε να διατηρηθούν οι εξαρτήσεις της.
Πράγματι, το δίλημμα δεν είναι εξ αντικειμένου τα «ανοιχτά» ή τα «κλειστά» σύνορα, αλλά η πολιτειακή θωράκιση της εθνικής συλλογικότητας, έτσι ώστε να διατηρεί τη συνοχή της και να μη γίνεται παίγνιο στα χέρια της διεθνούς των ηγεμόνων και των εσωτερικών της παραφυάδων.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates