Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

H σχέση των αρχαίων Ελλήνων με το ποτό


της Γιώτας Ιωακειμίδου

Οι Έλληνες έπιναν με μέτρο. Να πιει κανείς κρασί χωρίς να το ανακατεύει με νερό, θεωρούνταν κατά τη γνώμη τους βάρβαρη συνήθεια. Μια κωμωδία λέει: Το πρώτο ποτήρι φέρνει υγεία, το δεύτερο ευχαρίστηση, το τρίτο ύπνο κι αφού το πιεις πρέπει να πας στο σπίτι σου. Το τέταρτο φέρνει αυθάδεια, το πέμπτο ουρλιαχτά, το έκτο φασαρία στους δρόμους, το έβδομο ένα μελανιασμένο μάτι, το όγδοο κλήση στο δικαστήριο.

Ο Αριστοφάνης το λέει συγκεκριμένα: «Δεν είναι καλά να μπεκρουλιάζεις,μόλις πιεις πιο πολύ, μπαίνεις σε ξένες αυλές, ξυλοκοπάς και κάποιον. Ύστερα σαν συνέλθεις πληρώνεις τα σπασμένα».

Ο Εύηνος ο Πάριος προσθέτει: «Για τον Βάκχο το καλύτερο μέτρο είναι η εγκράτεια ούτε πιο πολύ ούτε πιο λίγο. Αλλιώς μας οδηγεί στη μανία ή στη θλίψη».

Παρ” όλα αυτά, οι συγγραφείς που αναφέραμε δεν τολμούν να παρουσιάσουν τους Έλληνες εγκρατείς στο ποτό. Δεν λέει τυχαία το ελληνικό ρητό: «Όποιος πίνει νερό δεν θα κάνει τίποτε σοφό». και για να αναγκάσουν τους πολύ διστακτικούς καλεσμένους να κατανικήσουν το δισταγμό τους υπάρχει ένα άλλο ρητό: «Πίνε ή φύγε».

Το κρασί το ανακάτευαν σε αναλογία δύο μέρη νερό και ένα κρασί ή τρία μέρη νερό κι ένα κρασί. Το κρασί που ήταν ανακατεμένο με τρία μέρη νερό θεωρούνταν πολύ αδύνατο και το έλεγαν «ποτό για τα βατράχια».
Παρά τα προληπτικά μέτρα που αναφέραμε, ο Αθηναίος όταν γύριζε από ένα συμπόσιο δεν μπορούσε να περηφανευτεί ότι είναι σε θέση να σταθεί γερά στα πόδια του κι ότι δεν έχει ανάγκη από συνοδεία. Τους καλεσμένους που δεν είχαν υπηρέτες για να τους κρατούν, τους οδηγούσαν συνήθως στο σπίτι τους με ένα φανάρι, γιατί το δείπνο άρχιζε μετά τη δύση του ήλιου και τέλειωνε όταν σκοτείνιαζε για καλά.

Το καλοκαίρι το κρασί το ανακάτευαν με πάγο που έφερναν από τα βουνά και τον διατηρούσαν σε άχυρα και κουρέλια. Γι” αυτό το θέμα υπάρχει κι ένα ανέκδοτο: ένας συγγραφέας τραγωδίας ρώτησε την εταίρα με την οποία έτρωγε μαζί πώς τα καταφέρνει να κρατάει τόσο κρύο το κρασί. «Το τυλίγω με τους προλόγους σου», του απάντησε η εταίρα..

Ποιο Ηθικό Ανάστημα ΄Εχουμε Μετά Από Αυτό το ΄Ονειδος; Και θα ξαναμπούμε σε έναν ηλίθιο πόλεμο σαν άβουλοι αυλικοί;


του Peter Hitchens * Tue, May 15, 2018

Τυπικοί Ρώσοι, έ.. ; Απάγουν έναν άνδρα και την έγκυο γυναίκα του μέρα-μεσημέρι, και έπειτα τους κρύβουν σε μια μυστική φυλακή σε ένα ασιατικό αεροδρόμιο, όπου διαθέτουν μιαν σκοτεινή επιρροή.
Και εκεί αρχίζουν να τους βασανίζουν. Παρά το γεγονός ότι αυτή είναι εξόφθαλμα έγκυος, την αλυσοδένουν σ’ ένα τοίχο και της καλύπτουν το κεφάλι με μια κουκούλα, για πέντε μέρες.
Στην συνέχεια την τυλίγουν ολόκληρη, από την κεφαλή μέχρι τα δάκτυλα των ποδιών, με συγκολλητική ταινία και ενώ αυτή βρίσκεται σε αγωνία γιατί ένα μάτι της έχει κολληθεί ανοιχτό, τους μεταφέρουν και τους δύο στην Συρία ώστε να μπορούν να βασανιστούν πιο εμπεριστατωμένα επί αρκετά χρόνια.
Μαζί με τους δυο αλυσοδεμένους κρατούμενους έρχεται και ένα Δελτίο Παράδοσης από τον αρχηγό της ρωσικής κατασκοπίας στον Σύρο αρχικατάσκοπο: «Αυτό είναι δείγμα της θαυμαστής συνεργασίας μας.»

Αυτή είναι η εμετική συμπεριφορά που μας έμαθαν να περιμένουμε από το Κρεμλίνο.                                                        
Μόνο πως έχω αλλάξει κάποιες λεπτομέρειες. Αποστολέας δεν ήταν το Κρεμλίνο. Η πραγματική ιστορία αφορά την βρετανική μυστική υπηρεσία ΜΙ6 και τους συμμάχους μας στην αμερικανική CIA. Και ο άνδρας που βοηθήσαμε στην απαγωγή του, ο Abdel Belhaj δεν στάλθηκε στην Συρία, αλλά στην Λιβύη, τον δικτάτορα της οποίας τότε φλερτάραμε.
΄Ολες οι λεπτομέρειες αυτής της ακατανόμαστης, παράνομης επιχείρησης είναι γνωστές και μη επιδεχόμενες  διάψευση. Διέφυγαν την μυστικότητα μόνο χάρις στο γεγονός ότι μια ομάδα πολιτοφυλάκων σκόνταψε σ’ ένα πάκο χαρτιά σε εγκαταλειμμένο γραφείο της Τρίπολης.
Η (βρετανική) κυβέρνηση ομολόγησε την αλήθεια, απολογούμενη γι’ αυτά και έγραψε μια μεγάλη επιταγή ( για πολύ σκληρά κερδισμένα λεφτά φυσικά), στην σύζυγο του κ. Μπελχάζ, την Φατίμα Μπουντσάρ. Δεν αποπειράθηκε καν κανείς να διαψεύσει, μολονότι οι υπεύθυνοι υπουργοί της τότε (2004) εργατικής κυβέρνησης φαίνεται να δυσκολεύονται να θυμηθούν αυτό το επεισόδιο.
Πολλά μπορεί να σκεφτεί κανείς γι’ αυτήν την ιστορία, όπως το εάν όσοι αναμίχθηκαν, πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί, θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν κάποιο είδος δικαιοσύνης. Αλλά δεν θα ενθάρρυνα πολλές ελπίδες.
Αυτό που θέλω να πως είναι το εξής. ΄Ολο το σημερινό μας μένος εναντίον της Ρωσίας και της Συρίας έχει σαν βάση εξόρμησης την  υποθετική ηθική υπεροχή μας. Αλλά διαθέτουμε πράγματι τέτοιαν ηθική υπεροχή, όταν αρπάζουμε ανθρώπους και τους στέλνουμε σε τυράννους για να τους βασανίσουν; Επομένως δεν θα έπρεπε να πάψουμε να παριστάνουμε πως η εχθρότητά μας κατά της Ρωσίας και της Συρίας έχει υψηλά κίνητρα –και να εξηγήσουμε ποια σε αυτήν την περίπτωση είναι τα πραγματικά κίνητρά μας;
΄Η μήπως ντρεπόμαστε γιατί τα κίνητρά μας είναι το ίδιο ελεεινά όπως το απαίσιο επεισόδιο Μπελχάζ;
Είναι βέβαιο πως από πριν την εισβολή στο Ιράκ το 2003, την οποία τα περισσότερα μέλη της σημερινής κυβέρνησης υποστήριζαν, αυτή η χώρα συμμετείχε στις πιο φρικώδεις πράξεις, πολλές από τις οποίες πιθανότατα θα παραμείνουν για πάντα μυστικές.
Παραδόξως, πολλές από αυτές τις απαγωγές και πολλή από αυτή την συνενοχή σε ακατανόμαστα βασανιστήρια δικαιολογείτο από την ηθική αποστροφή μας κατά της Αλ Κάϊντα, το ισλαμιστικό κίνημα με το οποίο τώρα συνεργαζόμαστε στην Συρία.
Μπορεί βέβαια να επιχειρηματολογήσει κανείς ότι η εισβολή στο Ιράκ ήταν το βαρύτερο πολιτικό σφάλμα της εποχής μας, με δεύτερο στην σειρά την επίθεση του Ντέϊβιντ Κάμερον στην Λιβύη.
Και τώρα σπεύδουμε προς ένα σοβαρό πόλεμο στην Μέση Ανατολή, συρόμενοι από του λουράκι αυτού του περίεργου, προφανώς ανισόρροπου τύπου, του Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου η  πλήρης, μορφασμών, σπασμών και ματαιοδοξίας παράσταση το βράδυ της Τρίτης ήταν το πιο τρομαχτικό θέαμα που έχω δει στην ζωή μου. Μπορούσε να δει κανείς καθαρότερα ότι μας βλέπει όχι σαν συμμάχους αλλά σαν λακέδες;
Και γιατί να μην μας βλέπει έτσι όταν συνεργαζόμαστε με την CIA σε δουλειές σαν αυτήν;
Μια ευπρεπής βρετανική κυβέρνηση θα είχε πάψει τέτοιου είδους συνεργασία, οσεσδήποτε μικροπεριποιήσεις και χάδια στην κεφαλή μπορεί να προσφέρονται σε αντάλλαγμα. Και μια σοβαρή βρετανική κυβέρνηση θα όφειλε να κάνει στην άκρη από τις πολιτικές πολέμου στην Μέση Ανατολή, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν μόνο σε περισσότερη φρίκη, βασανιστήρια και οδύνη.


* Ο Πήτερ Τζόναθαν Χίτσενς είναι ΄Αγγλος συγγραφέας και δημοσιογράφος, εργάσθηκε ως ανταποκριτής στην Μόσχα και στην Ουάσιγκτον, είναι κόλουμνιστ στην Mail of Sunday,  σχολιαστής στη τηλεόραση, και έχει δική του ιστοσελίδα. «Η κατάργηση της Βρετανίας», «Η Ιστορία του Εγκλήματος» και «Η Κατάργηση της Ελευθερίας» είναι τα πιο συζητημένα από τα έξη βιβλία του. ΄Εχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες και είναι ο νεότερος αδελφός του συγγραφέα Κρίστοφερ Χίτσενς, υπέρμαχου του αγώνα της Κύπρου και Βιογράφου αποδόμησης του μύθου Κίσινγκερ.

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Στον αγώνα οι ΗΠΑ να κερδίσουν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, χάνουν τον Δεύτερο που είχαν ήδη κερδίσει!


Σημειώνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Το ξέρεις ίσως, αναγνώστη μου, πως θεωρώ την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ μια από τις καλύτερες αφηγήτριες ιστορίας στον κόσμο και μια προσωπικότητα σκέτη απόλαυση. Είναι πηγή απολαυστικής γνώσης. Ένας όμορφος άνθρωπος. Ένας ποταμός ψυχής και πνεύματος ικανός να συμπαρασύρει στην ορμή του και τον πλέον ισχυρό βράχο που θα βρεθεί ο δυστυχής εμπόδιο στη ροή του.

Δεν έχει σημασία αν συμφωνείς ή δεν συμφωνείς με αυτά που λέει, σημασία έχει να εμπνευστείς από αυτά που διηγείται. Πάντα μέσα στην διήγησή της υπάρχει κάτι που απαντά στο ιστορικό δίλημμα της εποχής μας. Και δυστυχώς για τους νεοφιλελεύθερους, ευτυχώς για τον άνθρωπο που θεωρεί τον εαυτό του προϊόν (θέμα και όχι θύμα ή πρότζεκτ) της ιστορίας και όχι της αγοράς, ο κόσμος δεν θα γίνει επίπεδος παρά τις οργανωμένες προσπάθειες των κυριάρχων διαμορφωτών της κοινής γνώμης να σχηματιστεί μια παγκόσμια «επίπεδη Gestalt». Έτσι θέλω να πιστεύω…αν και αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Μέση Ανατολή πάνε κόντρα στο «πιστεύω» μου!

Και αυτός είναι ο λόγος που αναζητώ μια απλή στην διατύπωσή της, σοβαρή απάντηση (με ιστορικό σημαινόμενο) για την εγκληματική συμπεριφορά των σημερινών μεγάλων δυνάμεων και το τυχοδιωκτικό παιχνίδι μικρότερων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Η απάντηση «προκύπτει» παρακολουθώντας την αφήγηση της κυρίας Αρβελέρ στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Θανάση Λάλα και διαβάζω στο ΒΗMΑgazino. Λέει: «Τα σύνορα ήταν πάντα μια συμφωνία εφησυχασμού της κορυφής και όχι των λαών. Θα σας πω κάτι σε σχέση με αυτό, το οποίο μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Μία μέρα πριν πέσει το Τείχος στο Βερολίνο είμαι καλεσμένη για γεύμα στην αμερικανική πρεσβεία στο Παρίσι. Στο τραπέζι που καθόμαστε έχω δίπλα μου έναν παλιό πρέσβη Αμερικανό. Του λέω: "Τώρα πια είναι σίγουρο ότι κερδίσατε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο!". Μου λέει: "Εχετε δίκιο, κυρία Αρβελέρ, και τώρα μας μένει να κερδίσουμε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο!". Μου έκανε πολλή εντύπωση η απάντηση του πρέσβη, άλλα το σκέφτηκα και είχε πολύ δίκιο. Προσέξτε. Αν πάρετε το τι γίνεται στη Μέση Ανατολή τώρα και όλα αυτά τα χρόνια, είναι ακριβώς ότι δεν τελείωσε ποτέ ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Για το συμφέρον της κορυφής, κάποια στιγμή, χωρίσανε τον κόσμο με το μέτρο. Τόσο εσύ, αυτό δικό μου, εσύ από εδώ, εγώ από εκεί. Βάλανε σύνορα χωρίς να υπολογίσουν τους λαούς που θα ζούσαν ή δεν θα ζούσαν μέσα σε αυτά. Δεν σκέφτηκαν τίποτε άλλο παρά μόνο την ησυχία της κορυφής. Ούτε ποιοι είναι οι λαοί, ούτε τι θέλει ο κάθε λαός. Βάλανε σύνορα όπως τους βόλευε στην κορυφή!».

Και να που σήμερα τα σύνορα που βάλανε τότε στην περιοχή δεν βολεύουν την πολιτική «κορυφή» και πρέπει να αλλάξουν! Όχι απλώς τα σύνορα, αλλά και οι πολιτικοί συσχετισμοί σε παγκόσμιο επίπεδο που τα χαράσσουν, τα νομιμοποιούν και τα διασφαλίζουν, πάντα προσωρινώς.

Και ποιος είναι ο στόχος από την πλευρά της ηγεσίας των ΗΠΑ; Ακριβώς αυτό που είπε χαριτολογώντας, πριν από αρκετά μάλιστα χρόνια, ο Αμερικανός Πρέσβης στην κυρία Αρβελέρ: «… και τώρα μας μένει να κερδίσουμε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο»! Μόνο, αναγνώστη μου, στον σύγχρονο αγώνα των ΗΠΑ να κερδίσουν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο διαφαίνεται πλέον η σοβαρή πιθανότητα να χάσουν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον οποίο είχαν κερδίσει σταδιακά και πλήρως σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, τον προηγούμενο αιώνα.

Και τι να σημαίνει για τον κόσμο αυτή η ιστορική αποκοτιά; Έναν Τρίτο Παγκόσμιο που ήδη ξεκίνησε, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να το πληροφορηθούμε. Δεν γίνεται να το μάθουμε, καθώς ο πόλεμος αυτός δεν αποτελεί συνέχεια της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας, αλλά το πραγματικό «τέλος της ιστορίας» που δεν θα μπορούσε να ανακοινωθεί, αλλά απλώς να «εξαγγελθεί» (: Francis Fukuyama, “The End of History and the Last Man”). Και δίχως ιστορία δεν έχει σημασία ούτε ο ίδιος ο πόλεμος.

Δεν θα είναι κανονικός πόλεμος, ο πόλεμος αυτός! Θα είναι κάτι στο οποίο δεν έχει δοθεί ακόμη όνομα και δεν ξέρω αν θα δοθεί ποτέ, καθώς στο κενό της αρχαιολογίας και γενεαλογίας της γνώσης - που έχει σχηματιστεί παγκοσμίως - οι φορτισμένες λέξεις που δομούν και ίσως ταλαιπωρούν την ιστορική μνήμη, θεωρούνται ντεμοντέ. Με αυτή την έννοια ο Τρίτος Παγκόσμιος θα μπορούσε να θεωρείται «εργασία ολοκληρωμένης ειρήνης» ή ένα «πρότζεκτ ολοκλήρωσης της παγκόσμιας ειρήνης». Μόλις ολοκληρωθεί δεν θα υπάρχει άνθρωπος ούτε για να φτιάξει σφεντόνα αγαπητέ Albert!

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Συναγερμός Διάσωσης της Συμφωνίας του Ιράν Από τον Κίνδυνο Επίθεσης Πλαστής Σημαίας



του FINIAN CUNNINGHAM | 15.05.2018  
[Η κατάσταση στην Μέση Ανατολή είναι πολύ εκρηκτικότερη από όσο φαίνεται, μετά την αυτοπαγίδευση της αμερικανικής ηγεσίας σε  στρατηγικές συμπληγάδες, χωρίς δυνατότητα διορθωτικής υπαναχώρησης  και με έντονο τον προκλητικό πειρασμό απόπειρας διεξόδου με την χρήση εκρηκτικών  -με αγνώστων εκτάσεων συνέπειες. Τα δεδομένα αυτής της σημερινής πραγματικότητας -που μπορεί να εκραγεί  αιφνιδιαστικά- παρουσιάζει στο πιο κάτω άρθρο  μια διεθνώς γνωστή δημοσιογραφική προσωπικότητα, με μακρά θητεία στις εγκυρότερες βρετανικές και αμερικανικές εφημερίδες, μιας εποχής όπου ο Τύπος υπηρετούσε ακόμη την αλήθεια και το δικαίωμα του πολίτη στην σωστή ενημέρωση]
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού
Αυτή την εβδομάδα βλέπουμε έναν οργασμό διπλωματικών προσπαθειών από το Ιράν, την Κίνα, την Ρωσία και την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση για την διάσωση της διεθνούς πυρηνικής συμφωνίας, μετά την παραβίαση από τον Πρόεδρο Τραμπ της στηριζόμενης από τα Ηνωμένα έθνη συνθήκης.
Ο Ιρανός υπουργός των Εξωτερικών Μωχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ επισκέπτεται το Πεκίνο, την Μόσχα και τις Βρυξέλλες για να συζητήσει πως οι εναπομένοντες συμβαλλόμενοι στην συμφωνία μπορεί να συνεχίσουν την τήρησή της, παρά την αμερικανική απόπειρα ανατροπής της.
Η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ πρόκειται να συναντηθεί με τον πρόεδρο Πούτιν την Παρασκευή στο Σότσι, της Μαύρης Θάλασσας, όπου αναμένεται να τονίσουν την στήριξή τους στην συμφωνία.
Η παράνομη αποχώρηση του Τραμπ την περασμένη εβδομάδα από την διεθνή συμφωνία του 2015, γνωστή Κοινό Διεξοδικό Σχέδιο Δράσεως, επικρίθηκε δριμύτατα από όλους τους άλλους συμβαλλομένους –Ιράν, Ρωσία, Κίνα, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ευρωπαϊκή ΄Ενωση και Ηνωμένα ΄Εθνη.
Η συμμόρφωση του Ιράν στην συμφωνία επιβεβαιώθηκε κατ΄επανάληψη από το όργανο ελέγχου του ΟΗΕ, την Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας. Ώστε οι ισχυρισμοί του Τραμπ ότι το Ιράν κατασκευάζει κρυφά ένα ατομικό όπλο -ως έναν από τους λόγους παραβίασης της συμφωνίας- είναι αβάσιμοι.
΄Ισως μια από τις σημαντικότερες συνέπειες της ενέργειας του Τραμπ να είναι η ζημία που φαίνεται να προκάλεσε στην 70χρονη διατλαντική συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Ο πρόεδρος τη Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλωντ Γιούνκερ ήταν ένας από τους Ευρωπαίους αξιωματούχους που  κατέκριναν την μονομερή περιφρόνηση της Ουάσιγκτον για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα στο θέμα της συμφωνίας.
Οι απειλές τη αμερικανικής κυβέρνησης για την αύξηση των κυρώσεων στο Ιράν περιλαμβάνουν επίσης δευτερεύουσες κυρώσεις για οποιοδήποτε έθνος πραγματοποιεί συναλλαγές με την Τεχεράνη. Αυτή η εκτός επικράτειας επιβολή των αμερικανικών νόμων αντιμετωπίζεται ως βάναυση επέμβαση στα κυρίαρχα δικαιώματα άλλων χωρών.
Από της υπογραφής της πυρηνικής συμφωνίας προ τριετίας και της άρσης των παλαιών διεθνών κυρώσεων σε βάρος του Ιράν, ευρωπαϊκά κράτη είχαν επενδύσει σε σημαντική εμπορική συνεργασία με την Τεχεράνη. Ευρωπαϊκές εταιρείες όπως η γάλλο-γερμανική Airbus, η βρετανική Shell, οι γαλλικές Total and Peugeot, και η γερμανική Volkswagen είναι μόνο μερικές από τις ευρωπαϊκές εταιρίες που είχαν συνάψει συμβόλαια πολλών δισεκατομμυρίων με το Ιράν.
Ο Τραμπ απειλεί τώρα να τορπιλίσει ζωτικά εμπορικά συμφέροντα της Ευρώπης στο Ιράν όσο και να θέσει σε κίνδυνο την διατήρηση της ασφάλειας στην Μέση Ανατολή, της οποίας η συμφωνία με το Ιράν αποτελούσε στήριγμα, κατά πολλούς παρατηρητές.
Η άξεστη περιφρόνηση του Αμερικανού προέδρου για τις ευρωπαϊκές ανησυχίες σχετικά με την συμφωνία είναι απλώς η τελευταία από μια σειρά προσβολές από την Ουάσιγκτον στους  συμμάχους της στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Οι τραμπουκισμοί του Τραμπ για τις δαπάνες του ΝΑΤΟ, το σχίσιμο της συμφωνίας του Παρισιού για την προστασία του κλίματος, και οι εκφοβισμοί για εμπορικούς δασμούς έχουν ήδη εξοργίσει του Ευρωπαίους. Η απόπειρά του να τορπιλίσει την συμφωνία του Ιράν και να βυθίσει τους στρατηγικούς υπολογισμούς των Ευρωπαίων ίσως είναι το τελευταίο άχυρο (στο υπέρβαρο φορτίο της καμήλας).
Ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών Χέϊκο Μάας δήλωσε στο Σπίγκελ ότι ο Τραμπ δηλητηρίασε την διατλαντική σχέση. Επίσης προειδοποίησε ότι το Βερολίνο θα υιοθετήσει μιαν αποφασιστική στάση απέναντι στην Ουάσιγκτον, σε υποστήριξη των εθνικών συμφερόντων.
Το παιχνίδι επομένως χοντραίνει επικίνδυνα για την Ουάσιγκτον εάν, συνεχίζοντας την εχθρική πολιτική της με το Ιράν, καταλήξει να αποξενωθεί από την Ευρώπη.
Με αυτή την οπτική, φαίνεται πως οι ΗΠΑ και οι περιφερειακοί εταίροι τους, Ισραήλ και Σαουδική Αραβία, μοιάζουν αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τις εντάσεις με το Ιράν, ετοιμάζοντας σύγκρουση και χρησιμοποιώντας προσκλήσεις πλαστής-σημαίας για να υπονομεύσουν την Τεχεράνη.
Η δολιοφθορά από τον Τραμπ της συμφωνίας με το Ιράν φαίνεται να ήταν συντονισμένη με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία. Την βδομάδα που προηγήθηκε της αμερικανικής αποχώρησης, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έκανε τις θεαματικές κατηγορίες του για τα κρυφά πυρηνικά σχέδια του Ιράν. Οι ισχυρισμοί του Νετανιάχου απορρίφτηκαν ευρύτατα σαν θεατρινισμοί, αλλά ο Τραμπ τους επικαλέστηκε στην ανακοίνωση από τον Λευκό Οίκο για την ακύρωση της συμφωνίας.
Ταυτόχρονα, η Σαουδική Αραβία καταδίκασε μιαν πυραυλική επίθεση των Χούθι από την Υεμένη κατά της Ριάντ ως «ενέργεια πολέμου από το Ιράν», ισχυριζόμενη ότι η Τεχεράνη εφοδιάζει τους αντάρτες τη Υεμένης με όπλα.
΄Επειτα οι ΗΠΑ ανήγγειλαν νέες κυρώσεις εναντίον της ισλαμικής επαναστατικής φρουράς του Ιράν για την «κακοποιό δράση» της στην περιοχή
Το Ιράν διέψευσε ότι εκτέλεσε πυραυλική επίθεση εναντίον θέσεων του Ισραήλ στα υψώματα του Γκολάν και κατήγγειλε το Ισραήλ για επιδρομή στη Συρία με ψευδή προσχήματα.
Υπάρχει εδώ κάτι σαν ένα θέατρο με καθρέφτες. Το Ισραήλ έχει εκτελέσει μέχρι και εκατό αεροπορικούς βομβαρδισμούς στην Συρία τα τελευταία χρόνια και εντούτοις ποτέ δεν έχει κατηγορηθεί γι’ αυτό από την Ουάσιγκτον, την Ευρώπη ή τον ΟΗΕ. Το Ισραήλ παράνομα κατέχει εδάφη της Συρίας στα Υψώματα του Γκολάν από τον άραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1967 και εντούτοις, είναι η Συρία και το Ιράν που εισπράττουν καταδίκες όταν τα παράνομα κατεχόμενα αυτά εδάφη δέχονται βολές.
Δεν ξέρουμε ποιος εκτόξευσε τους υποτιθέμενους πυραύλους στο Γκολάν την περασμένη Πέμπτη. Όπως αναφέραμε το Ιράν διαψεύδει κάθε ανάμειξη και συριακές πηγές δήλωσαν ότι μπορεί να επρόκειτο για ισραηλινά πυρά πυροβόλου από την συριακή πλευρά των συνόρων. Αυτό είναι μια πρόκληση ψευδούς σημαίας.                              
Είναι αξιοθρήνητο ότι η Φράου Μέρκελ της Γερμανίας ειδικότερα έσπευσε να καταγγείλει το Ιράν για την επίθεση.
Η Μέρκελ και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες συνιστούν κατευνασμό των αυξανομένων εντάσεων μεταξύ Ισραήλ και Ιράν. Αλλά η Ε Ε  χάνει την φωνή της όταν πρέπει να επιπλήξει το Ισραήλ για τις θρασείες και επαναλαμβανόμενες επιθέσεις του εναντίον συριακών και ιρανικών δυνάμεων, που βρίσκονται νόμιμα στην συριακή επικράτεια.
Αυτό που φαίνεται να εξελίσσεται είναι μια συμπαιγνία μεταξύ Ουάσιγκτον, Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας για την εντατικοποίηση των προσπαθειών ενοχοποίησης του Ιράν για «κακοποιό δράση». Και η συμπαιγνία αυτή αποκτά επείγοντα χαρακτήρα αυτήν την εβδομάδα, όταν οι διεθνείς συμβαλλόμενοι στην συμφωνία του Ιράν εντείνουν τις διπλωματικές τους προσπάθειες για την διάσωση της συμφωνίας.
Εάν οι Ευρωπαίοι ειδικότερα επιμείνουν ακλόνητοι στην υποστήριξη των στρατηγικών συμφερόντων τους ο αντίκτυπος της διάσωσης της πυρηνικής συμφωνίας θα κοστίσει πολύ την Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα εάν οι Ευρωπαίοι κινηθούν προς στενότερη συνεργασία με την Ρωσία και την Κίνα για να εμποδίσουν την αμερικανική κατάχρηση των διεθνών χρηματοπιστωτικών μηχανισμών για την εξωχώρια εφαρμογή των κυρώσεων. Για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους οι Ευρωπαίοι θα αναγκαστούν να δημιουργήσουν χρηματοπιστωτικούς και νομικούς μηχανισμούς, οι οποίοι τελικά θα υποσκάψουν την κυριαρχία του δολαρίου και τον έλεγχο της Ουάσιγκτον στο διεθνές τραπεζικό σύστημα.
Ανεξάρτητα από την διακηρυγμένη πίστη του Τραμπ στις αντι-Ιράν φαντασιώσεις του Νετανιάχου, η Ουάσιγκτον μπορεί να γνωρίζει κατά βάθος ότι η τήρηση της συμφωνίας από το Ιράν είναι άψογη. Γεγονός που σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι και όλοι οι άλλοι έχουν ισχυρά κίνητρα να διατηρήσουν την πυρηνική συμφωνία σε εφαρμογή.
Με αυτό δεδομένο, η μόνη άλλη επιλογή για την ανατίναξη της συμφωνίας είναι η πυροδότηση σύρραξης με το Ιράν, ή η πρόκληση του Ιράν σε στρατιωτική ενέργεια που θα μπορούσε επιτήδεια να διαστρεβλωθεί από τα Δυτικά ΜΜΕ ως «κακοποιός δράση». Εάν αυτό το  διαβολικό τέχνασμα πετύχαινε, τότε οι Ευρωπαίοι θα αποσύρονταν πιθανώτατα από την ιρανική συμφωνία
Υπάρχει λοιπόν πραγματικός κίνδυνος ότι μια πλαστής σημαίας «στυγερή ενέργεια» του Ιράν  μπορεί να σκηνοθετηθεί από τις ΗΠΑ, ή κάποιο από τα πελατειακά της καθεστώτα, για να ενοχοποιηθεί το Ιράν και να ανατιναχθεί η διεθνής πυρηνική συμφωνία.

Καλέ, Τι ΄Εγιναν οι Σκρίπαλ; Ποια Μαύρη Τρύπα της Βρετανίας Τους Έχει Ρουφήξει;


Πως ξαφνικά κανείς δεν νοιάζεται για τα θύματα του  σήριαλ κατασκοπείας που συγκλόνισε τον πλανήτη;

The Saker, The Unz Review,Fri, May 11, 2018 

[Αλήθεια, πως γίνεται μια υπόθεση «ρωσικής επίθεσης με χημικά  σε βρετανικό έδαφος», που συγκλόνισε τον Δυτικό Κόσμο, προκάλεσε συναγερμό σε Ατλαντική Συμμαχία, Ε.Ε. και Αυστραλία, κραυγές αγανάκτησης και αλληλεγγύης, τσουνάμι απελάσεων ( άνω των 150)Ρώσων διπλωματών σε τρείς ηπείρους και καθημερινό επί βδομάδες βομβαρδισμό δημοσιευμάτων με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τα τρία ετοιμοθάνατα θύματα και το θανάσιμο χημικό όπλο (που δεν αποδείχτηκε τελικά ρωσικό ούτε από το βρετανικό εθνικό εργαστήριο χημικών ερευνών ούτε από τον οργανισμό του ΟΗΕ για την απαγόρευση των χημικών όπλων), με το οποίο επλήγησαν ένας πρώην Ρώσος και  μαζί Βρετανός κατάσκοπος, η κόρη του και ΄Αγγλος αστυνομικός (όλοι τώρα καλά στην υγεία τους), στο Παμπ του Σώλσμπερυ, όπου γευμάτισαν, όχι, στο παγκάκι του πάρκου όπου κάθισαν αργότερα, όχι, από το αυτοκίνητό τους, με το οποίο κινήθηκαν, όχι, από την βαλίτσα της κόρης από την Ρωσία, όχι, από την χειρολαβή της εξώπορτας του σπιτιού τους -κατά τις αλληλοδιάδοχες εκμυστηρεύσεις της αστυνομίας  στα άπληστα ΜΜΕ… Πως γίνεται ένα τόσο γιγάντιο διεθνές  σκάνδαλο, που έκανε τον φλεγματικό (χα-χά) υπουργό τον εξωτερικών κ. Τζόνσον να αποκαλέσει Χίτλερ τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν, πως έγινε να εξαφανιστεί αιφνίδια από δηλώσεις, δημοσιεύματα, συζητήσεις και από προσώπου της γης, ως από επέμβαση κάποιου υπέργειου μάγου, στο σκότος και στην σιωπή;                        Στο πρώτο αυτό και απίστευτο θαύμα του 21ου Αιώνα (των θαυμάτων και των εκπλήξεων) έρχεται να δώσει εδώ μιαν απάντηση «ειδότος», ο Σέϊκερ, ρωσικής καταγωγής, πολύπειρος  Αμερικανός αναλυτής,  άλλοτε των μυστικών υπηρεσιών της Ελβετίας:]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Θα ήθελα να επισύρω ξανά κάποια προσοχή στην υπόθεση Σκρίπαλ. Επιμένει να υπάρχει σε αυτήν κάτι αλλόκοτο, που αρχικά αρνήθηκα να το πιστέψω αλλά που πραγματικά γίνεται πολύ ανησυχητικό: Το γεγονός ότι οι Βρετανοί κρατούν τον Σέργιο και την Γιούλια Σκρίπαλ σε απομόνωση. Ότι, με άλλα λόγια, τους έχουν απαγάγει.


Υπήρξε μια και μοναδική τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ της Γιούλιας Σκρίπαλ και της εξαδέλφης της Βικτώριας, στην οποία η Γιούλια είπε ότι είναι καλά (ήταν σαφές πως προσπαθούσε να καθησυχάσει την Βικτώρια) αλλά ήταν αντιληπτό πως δεν μπορούσε να μιλήσει ελεύθερα. Επιπλέον, όταν η Βικτώρια ανέφερε πως ήθελε να επισκεφτεί την Γιούλια, εκείνη απάντησε «κανείς δεν θα σου δώσει βίζα». Και μετά από αυτό απόλυτη σιωπή.                                        
Το ρωσικό προξενείο έκανε αμέτρητες αιτήσεις για να επισκεφθούν τους δυο Ρώσους υπηκόους, αλλά το μόνο που η βρετανική κυβέρνηση έκανε σε απάντηση ήταν να βάλει την αστυνομία να ταχυδρομήσει ένα γράμμα, που εξόφθαλμα δεν είχε γράψει η Γιούλια και στο οποίο εφέρετο να λέει: «΄Εχω επικοινωνία με φίλους και οικογένεια και ενημερώθηκα για τις ειδικές επαφές μου στην ρωσική πρεσβεία που ευγενικά μού πρόσφεραν κάθε δυνατή βοήθεια> Προς το παρόν δεν επιθυμώ να επωφεληθώ των υπηρεσιών τους, αλλά αν αλλάξω γνώμη, ξέρω πως να επικοινωνήσω μαζί τους.»
Ποιους φίλους; Ποιαν οικογένεια; Σαχλαμάρες!
Η εξαδέλφη της προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί της, πολλές φορές, από διαφορετικούς διαύλους, ακόμη και επίσημους και τελικά, σε κατάσταση απόγνωσης, έβαλε στο Φέϊσμπουκ το ακόλουθο μήνυμα:
«Αγαπημένη μου εξαδέλφη Γιούλια! Δεν επικοινωνείς μαζί μας. Δεν ξέρουμε τίποτα για σένα και τον Σεργκέι Βικτόροβιτς. Ξέρω πως δεν έχω το δικαίωμα να αναμιγνύομαι στις υποθέσεις σου χωρίς την άδειά σου, αλλά ανησυχώ πάρα πολύ. Ανησυχώ για σένα και για τον πατέρα σου. Ανησυχώ επίσης για τον Νουάρ. (Νουάρ είναι ο σκύλος της Γιούλιας, που φεύγοντας για την Αγγλία τον άφησε σε κέντρο φύλαξης κατοικιδίων.)Βρίσκεται σε ξενοδοχείο σκύλων και αυτοί ζητούν τώρα να πληρωθούν. Θα πρέπει να αποφασίσουμε κάτι, τι θα κάνουμε με αυτόν. Είμαι πρόθυμη να τον αναλάβω και να τον φροντίζω, μέχρι να γυρίσεις στην πατρίδα. Εκτός από τον Νουάρ, ανησυχώ και για το διαμέρισμά σου και  για το αυτοκίνητο. Τίποτα δεν έχει αποφασιστεί για τη ασφάλεια και την συντήρησή τους. Μπορούμε να βοηθήσουμε σε όλα αυτά, αλλά χρειάζομαι ένα πληρεξούσιο στο όνομα το δικό μου ή της αδελφής μου Λάνας. ΄Αν νομίζεις ότι όλα αυτά είναι σημαντικά, βγάλε ένα πληρεξούσιο σε ένα ρωσικό προξενείο, σε οποιαδήποτε χώρα. Εάν δεν το κάνεις, θα καταλάβουμε και δεν θα αναμιχθούμε πλέον στις υποθέσεις σου.
Βίκα.»
Η Βίκα δεν πήρε καμίαν απάντηση.
Μόλις έβαλα το σχετικό ερώτημα στο Google. Βρήκα: «Σκρίπαλ» 10 Απριλίου υπήρξε αναφορά ότι έγινε εξαγωγή της από το νοσοκομείο.» Αυτή είναι η τελευταία εγγραφή που βρήκα. Κοίταξα και στην Wikipedia, το ίδιο, δεν έχει εντελώς τίποτα.
Πρέπει να ομολογήσω ότι όταν πρωτάκουσα τις ρωσικές διαμαρτυρίες είπα πως δεν είναι τίποτα σημαντικό. Σκέφτηκα:  Οι Εγγλέζοι είπαν στους Σκρίπαλ πως οι Ρώσοι προσπάθησαν να τους δηλητηριάσουν και αυτοί φοβούνται ή είναι ακόμη άρρωστοι, από οτιδήποτε τους πείραξε. Αλλά οι Βρετανοί δεν θα απήγαγαν ποτέ δυο ξένους υπηκόους και προπάντων ποτέ έτσι χοντρά και δημόσια.
Γι’ αυτά , δεν είμαι πλέον καθόλου σίγουρος.
Πρώτα, για τις ενδεχόμενες δικαιολογίες της εξαφάνισης των Σκρίπαλ, ας δούμε καταρχήν την πλέον πιθανή: Την ανησυχία                        ( των Βρετανών) για την ασφάλεια των Σκρίπαλ. Επίκληση αυτής της εξήγησης θα ήταν απίστευτη ανοησία. Οι Βρετανοί μπορούν να οργανώσουν μια συνάντησή τους με Ρώσο διπλωμάτη σε αγγλική βάση υψηλής ασφάλειας, υπό την φρούρηση ειδικών δυνάμεων, τανκς, ιπτάμενων ελικοπτέρων και βομβαρδιστικών. Ο Ρώσος διπλωμάτης θα μπορούσε να τους μιλήσει πίσω από αλεξίσφαιρο κρυστάλλινο διάφραγμα, με το τηλέφωνο. Και επειδή οι Ρώσοι είναι τόσο επικίνδυνοι, μπορούν να τον υποβάλλουν προηγουμένως σε σωματική έρευνα για οπλοφορία. Το μόνο που θα είχαν οι Σκρίπαλ να του πουν θα ήταν «ευχαριστούμε, δεν χρειαζόμαστε τις υπηρεσίες σας.» Τέλος συνομιλίας. Οι Βρετανοί αρνούνται ακόμη και αυτό.
Αλλά ας πούμε και ότι οι Σκρίπαλ είναι σε τέτοιο βαθμό τρομοκρατημένοι από τους κακούργους Ρώσους, ώστε αρνούνται κατηγορηματικά. ΄Εστω και βίντεο-συζήτηση θα ήταν τραυματική γι’ αυτούς, έτσι; Εντάξει.
Τι λέτε τότε για μια συνάντησή τους με τον Τύπο;
Ακόμη πιο τραγικό, κατά την προσωπική μου τουλάχιστον εκτίμηση, είναι ότι κανένας από τα Δυτικά κατεστημένα ΜΜΕ δεν ζητάει να τους πάρει μιαν συνέντευξη. Ο Σνόουντεν μπορεί με ασφάλεια να μιλάει από την Ρωσία, ακόμη και σε μεγάλες διασκέψεις, και οι Σκρίπαλ να μην μπορούν να μιλήσουν σε κανέναν εντελώς;
Αλλά εδώ είναι το χειρότερο στοιχείο αυτής της υπόθεσης: Πάνε δυο μήνες τώρα που οι Σκρίπαλ κρατούνται υπό πλήρη μυστικότητα από τις βρετανικές αρχές. Δυο μήνες ίσον 60 ημέρες. Ρωτήστε οποιονδήποτε ειδικό των ανακρίσεων ή ψυχολόγο τι είδους αποτέλεσμα μπορεί να έχει 60 ημερών καθεστώς «ειδικής μεταχείρισης» σε έναν άνθρωπο.
Δεν αψηφώ καθόλου πλέον τις ρωσικές καταγγελίες για «απαγωγή». Αυτό που βλέπω είναι το εξής: Στην ουσία η επιχείρηση Σκρίπαλ Πλαστής Σημαίας συντρίφτηκε και κάηκε, ακριβώς όπως και η κατάρριψη του αεροπλάνου ΜΗ17, ή ο βομβαρδισμός με χημικά στην Ντούμα τη Συρίας.  
Οι Σκρίπαλ είναι δυο μάρτυρες των οποίων οι καταθέσεις μπορούν να πυροδοτήσουν ένα γιγάντιο σκάνδαλο, όχι μόνο για την κυβέρνηση της Τερέζας Μέι, αλλά για όλους αυτούς τους ασπόνδυλους Ευρωπαίους που έσπευσαν να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους με την Βρετανία. Με άλλα λόγια οι Σκρίπαλ μπορεί να μην αφεθούν ποτέ να μιλήσουν ελεύθερα: θα πρέπει είτε να δολοφονηθούν, είτε να υποστούν πλύση εγκεφάλου ή απλά να εξαφανιστούν.
Δεν μπορώ να υποκριθώ πως η καρδιά μου σπαράζει για τον Σεργκέι Σκρίπαλ. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ένας αξιωματικός που είχε δώσει όρκο και στη συνέχεια πρόδωσε την πατρίδα του στους Βρετανούς, (ήταν κατάσκοπος της Βρετανίας, όχι «Ρώσος κατάσκοπος» όπως γράφει ο Δυτικός τύπος.) Αυτοί που τον κρατούν τώρα είναι τα πρώην αφεντικά του. Αλλά η Γιούλια;
Αυτή είναι τελείως αθώα και ως την 5η Απριλίου και το τηλεφώνημα στην εξαδέλφη της Βικτώρια ήταν σαφώς σε καλή υγεία και με καθαρό μυαλό. Τώρα είναι εξαφανισμένη και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, το ότι μπορεί να μην ξαναεμφανιστεί ποτέ, ή το να επανεμφανιστεί μια μέρα, μετά από μήνες βρετανικών «νουθεσιών». ΄Οσον αφορά τον πατέρα της, και αυτός έχει πληρώσει για την προδοσία του και δικαιούται μιας καλύτερης τύχης από του να έχει δηλητηριαστεί, χρησιμοποιηθεί και στην συνέχεια εξαφανιστεί.
Στην μεγάλη αρένα των διεθνών πραγμάτων (τον πόλεμο των σιωνιστών εναντίον του ολόκληρου πλανήτη) η τύχη δυο ανθρώπων όπως ο Σεργκέι και η Γιούλια Σκρίπαλ μπορεί να μην έχει σημασία. Όμως νομίζω πως το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να θυμόμαστε αυτούς και την συμφορά τους. Και αυτό υψώνει το ερωτηματικό σε ποια κοινωνία ζούμε; Δεν με ξαφνιάζει πως το βρετανικό κράτος καταφεύγει σε τέτοιες μεθόδους (πάντοτε τις χρησιμοποιούσαν). Αυτό που με συγκλονίζει είναι ότι σε μια λεγόμενη δυτική «δημοκρατία», με ελευθερίες, πλουραλισμό και «ευρωπαϊκές αξίες» (οτιδήποτε και αν σημαίνει αυτό) οι Μπρίτς μπορούν να κάνουν κάτι τέτοια χωρίς καμιά συνέπεια.
Και εσείς, Ευρωπαίοι, τι λέτε για λίγη αλληλεγγύη για τους Σκρίπαλ; !

Στρατηγική του Πούτιν: Πρόταγμα η Ρωσία

Δέσμη προγραμμάτων εσωτερικής ανάπτυξης και νεύμα προθέσεων βελτίωσης των σχέσεων με την Δύση.

M.K. BHADRAKUMAR , Asia Times,MAY 11, 2018


Ο Βλαντίμιρ Πούτιν ευλογήθηκε από τον Πατριάρχη Κύριλλο, στον καθεδρικό ναό του Κρεμλίνου, μετά την Ορκωμοσία του στις 7 Μαΐου.

[Το  προκείμενο  άρθρο, του πολύπειρου και πάντοτε μελετημένου Ινδού διπλωμάτη,  εισάγει τον αντίλογο της νηφαλιότητας  και της αισιοδοξίας στα πολύ σκοτεινά και καταδικαστικά συμπεράσματα, στα οποία ώθησε πλειάδα Ρώσων σχολιαστών του εσωτερικού και του εξωτερικού, η  εκ νέου ανάθεση της πρωθυπουργίας στον Ντμίτρι Μεντβέντεφ, γνωστόν ως ηγέτη της «κλίκας των Ατλαντιστών» στην ρωσική εξουσία.                                                                                                                  Η ομάδα αυτή, κληρονομία της εποχής Γιέλτσιν, που στηρίζεται από τους τότε θησαυρίσαντες «ολιγάρχες» και ελέγχει το τραπεζικό σύστημα και την οικονομία, αποκαλείται και «Πέμπτη Φάλαγγα» από το αντίπαλο στρατόπεδο των -υπερασπιστών της εθνικής κυριαρχίας-  Ρώσων «Ευρασιανιστών». Η διατήρηση του μισητού Μεντβέντεφ, σε συνδυασμό με δείγματα ενδοτισμού στη Συρία, «αδυναμιών» στον Νετανιάχου και την ανατροπή στην Αρμενία, κρίθηκαν ως πολύ κακοί οιωνοί από την πατριωτική παράταξη, τα ψυχραιμότερα στοιχεία της οποίας επιφυλάχθηκαν να αποφανθούν μετά την μεθαυριανή συμπλήρωση της νέας κυβέρνησης.                                                                                     Ο Ινδός αναλυτής, χωρίς να αναφέρεται στα ανωτέρω στοιχεία, παρέχει μιαν εύλογη ερμηνεία αυτού που μπορεί να είναι ένας «εσωτερικός χειρισμός» εξωτερικής πολιτικής, έστω για την αγορά χρόνου.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Βλαντίμιρ  Πούτιν ορκίστηκε την Δευτέρα ως ο Νέος Πρόεδρος της Ρωσίας, σε μια μεγάλη τελετή στο Κρεμλίνο. Καθώς αρχίζει η νέα, τέταρτη θητεία του –που μπορεί να είναι και η τελευταία- μαίνεται η φημολογία περί την σύνθεση της νέας ρωσικής κυβέρνησης.
Μόνιμοι παρατηρητές της Ρωσίας είναι απολύτως βέβαιοι ότι τα πρόσωπα που θα επιλέξει ο Πούτιν για τις σημαντικότερες κυβερνητικές θέσεις (θα ανακοινωθούν την Τρίτη) θα αποτελούν τον δείκτη των προτεραιοτήτων στην αποστολή της νέας κυβέρνησης. Ωστόσο μπορεί ο Πούτιν να έχει ήδη δώσει την απάντησή του, με ένα προεδρικό διάταγμα, υπό τον τίτλο «Ρωσία για τον Λαό», που εκδόθηκε ώρες μετά την ορκωμοσία του.
Το Διάταγμα αποκρυσταλλώνει το όραμά του για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της Ρωσίας και το προβάλλει ως την κυρίαρχη προτεραιότητα. Θα μπορούσε να το αποκαλέσει κανείς η στρατηγική του Πούτιν: «Πρώτη η Ρωσία»
Αλλά  του Πούτιν η στρατηγική διαφέρει ριζικά από το «Πρώτα η Αμερική» του Αμερικανού ομολόγου του. Πρώτα επειδή είναι απείρως πιο ευρείας κλίμακας σε αναπτυξιακά προγράμματα, που περικλείουν την υγεία, την παιδεία, την στέγαση, την δημογραφία, την αστική ανάπτυξη, την διεθνή συνεργασία και τις εξαγωγές, την παραγωγικότητα της εργασίας, το οδικό δίκτυο και τις υποδομές, την οικολογία, την ψηφιακή οικονομία, την επιστήμη και τον  πολιτισμό.
Οι φιλόδοξοι στόχοι περιλαμβάνουν την ανάδειξη της Ρωσίας σε μια από τις ισχυρότερες οικονομίες παγκόσμια μέχρι το 2024. Με μέτρο το ονομαστικό ΑΕΠ, η Ρωσία έχει τώρα την 13η θέση, ενώ με κριτήριο την συνολική αγοραστική δύναμη έρχεται 6η στον κόσμο, μετά την Κίνα, τις ΗΠΑ, την Ινδία, την Ιαπωνία και την Γερμανία.
Άλλοι στόχοι που θέτει η στρατηγική του Πούτιν περιλαμβάνουν την επέκταση του προσδόκιμου ζωής, από τα 71 χρόνια σήμερα στα 78 μέχρι το 2024 και στα 80 έως το 2030. Επίσης την μείωση στο ήμισυ του αριθμού των απόρων στην Ρωσία, που τώρα υπολογίζονται σε 20 εκατομμύρια, την διατήρηση του ρυθμού ανάπτυξης της παραγωγικότητας στο 5% και την διατήρηση της ανάπτυξης του ΑΕΠ σε ρυθμούς ταχύτερους του διεθνούς μέσου όρου.
Περικοπές στις Αμυντικές Δαπάνες.
Είναι ενδιαφέρον ότι ο Πούτιν σχεδιάζει να κινητοποιήσει τις δυνάμεις του «Πρώτη η Ρωσία» όχι μέσω μιας επιθετικής πολιτικής μερκαντιλισμού στο εξωτερικό, αλλά περικόπτοντας τις στρατιωτικές δαπάνες στον προϋπολογισμό της χώρας. Ενώ ο Τραμπ προτίθεται να κάνει μεγάλη την Αμερική αυξάνοντας τις στρατιωτικές δαπάνες σε πρωτοφανές ύψος, ο Πούτιν υιοθετεί την διαμετρικά αντίθετη πορεία, με την δραστική περικοπή αυτών των δαπανών.
Στην ουσία, η σταθερή ετήσια αύξηση 10% των ρωσικών αμυντικών δαπανών, που ήταν χαρακτηριστικό των τελευταίων ετών, τερματίζεται. Το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών Ειρήνης της  Στοκχόλμης υπολόγισε σε 20% την περυσινή περικοπή των ρωσικών αμυντικών δαπανών. Ως ποσοστό του ΑΕΠ, οι αμυντικές δαπάνες της Ρωσίας μειώθηκαν από 6,6% το 2016 σε 5% εφέτος. Το ποσοστό αναμένεται να μειωθεί στο 3% μέχρι το τέλος της νέας θητείας ρου Προέδρου Πούτιν, το 2024.
Αυτή η εντυπωσιακή στροφή της εθνικής πολιτικής αποστομώνει την διαδεδομένη επιχειρηματολογία που θέλει τον Πούτιν πολεμοκάπηλο, και να σχεδιάζει να αρπάξει την γη των Βαλτικών Χωρών.
Η εκτίμηση των πραγματικών στόχων του Πούτιν θα πρέπει να γίνει λαμβάνοντας υπόψη τρία δεδομένα: Πρώτον, το φιλόδοξο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων κατά την περασμένη δεκαετία έχει περίπου ολοκληρωθεί.
Στο εθνικό διάγγελμά του της 1ης Μαρτίου, ο Πούτιν αποκάλυψε μια σειρά νέων υψηλών στρατιωτικών τεχνολογιών αιχμής που έχει αναπτύξει η Ρωσία, προορισμένων να εξασφαλίσουν την παγκόσμια στρατηγική ισορροπία, που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ρωσικής αμυντικής στρατηγικής. ΄Οπερ σημαίνει ότι ο περιορισμός των στρατιωτικών  δαπανών δεν θα παραβλάψει την ρωσική εθνική άμυνα. Αυτό είναι το ένα δεδομένο.
Δεύτερον, είναι λογικό να εκτιμήσει κανείς ότι ο Πούτιν βλέπει την αποστολή αυτής της νέας εξαετούς θητείας του ως αυτό που θα μπορούσε να αποκληθεί «Εθνική Οικοδόμηση». Και αυτό είναι απολύτως κατανοητό. Στην προηγούμενη θητεία του ο Πούτιν πλοήγησε επιτυχώς την ανάδυση της Ρωσίας ως μιας μεγάλης δύναμης στο παγκόσμιο πεδίο. ΄Ένα ευγνώμον έθνος εκτιμά την μέγιστη συμβολή του σε αυτό το επίτευγμα.
Το εκπληκτικό ποσοστό δημοτικότητας του 82% που απολαμβάνει τώρα ο Πούτιν πρέπει να αποδοθεί κατά μέγα μέρος στην επάνοδο της Ρωσίας σε θέση μεγάλης δύναμης υπό την ηγεσία του.
Υπάρχει όμως και η αρνητική πλευρά αυτού του επιτεύγματος. Παραδόξως, το 45% του ρωσικού λαού εκφράζει επίσης την αποδοκιμασία του για την αποτυχία του Πούτιν να εξασφαλίσει μιαν δίκαιη κατανομή του εθνικού εισοδήματος. Και το 90% των Ρώσων κρίνουν αναγκαίες τι «μεταρρυθμίσεις» στην χώρα.
Οικονομικά Προβλήματα
Μολονότι κανείς εδώ δεν μιλά για χρωματιστή επανάσταση στη Ρωσία, γεγονός είναι ότι υπάρχει κοινωνική δυσαρέσκεια, που μπορεί να δημιουργεί γόνιμο έδαφος για διαμαρτυρίες, πυροδοτούσες κοινωνικήν αστάθεια.
Τρίτο, ενώ ο Πούτιν πέτυχε να σταθεροποιήσει την οικονομική ύφεση του 2014, που προκάλεσαν η πτώση της τιμής του πετρελαίου και οι αμερικανικές κυρώσεις, η οικονομική κατάσταση αναμένεται να γίνει δύσκολη κατά την προσεχή περίοδο. Δεν είναι υπερβολή πως η Αχίλλειος πτέρνα του Πούτιν είναι η οικονομία.
Ο Πούτιν υποσχέθηκε ένα τεχνολογικό άλμα της Ρωσίας, που θα αυξήσει την οικονομική ανταγωνιστικότητά της στο διεθνές πεδίο και θα μειώσει την γενική εξάρτησή της από την εξαγωγή πρώτων υλών. Αλλά η επιτυχία της Ρωσίας στην κάλυψη της τεχνολογικής υστέρησης της σε σχέση με την Ευρώπη συνδέεται παραδοσιακά με την συνεργασία που εξασφαλίζει με την Ευρώπη.                                                                Θεωρητικά η Ρωσία διαθέτει μιαν «επιλογή Κίνας» για τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας της, αλλά στην πραγματικότητα, μια ποικιλία παραγόντων θέτουν σε αυτήν σοβαρούς περιορισμούς.
Είναι σαφές πως μια πολιτική αποξένωσης από την Δύση δεν θα βοηθήσει στην προσπάθεια «Πρώτη η Ρωσία» του Πούτιν. Επομένως μπορεί να λεχθεί ότι προοιωνίζεται μια ανανεωμένη προσπάθεια του Πούτιν να επισκευάσει τις σχέσεις της Ρωσίας με την Δύση. Είναι ενδιαφέρον ότι η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ θα είναι ο πρώτος Δυτικός αρχηγός κράτους που θα συναντηθεί με τον Πούτιν με την έναρξη της νέας θητείας του. Η Μέρκελ πραγματοποιεί μιαν «επίσκεψη εργασίας» στο Σότσι, στις 18 Μαΐου.
Η Μέρκελ ξέρει ίσως τον Πούτιν, γνώστη της γερμανικής γλώσσας, καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον Δυτικό ηγέτη και είναι σε θέση να πάρει την πρωτοβουλία για την επανασύνδεση της Ρωσίας με την Ευρώπη. Είναι προφανώς σε αποστολή να σταθμίσει τις προοπτικές ενός νέου ξεκινήματος. Το καλό είναι πως υπάρχει μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση στην Ευρώπη πως ο πλήρης διαχωρισμός της Ρωσίας από την Δύση δεν θα βγει σε καλό.
Αλλά χρειάζονται δύο στον χορό του ταγκό. Ακόμη και εάν ο Πούτιν κάνει το άνοιγμα, μπορεί να μην υπάρξει αποτέλεσμα, με το τοξικό κλίμα ρωσοφοβίας που κυριαρχεί στην αμερικανική πολιτική. Είναι απίστευτο, αλλά οι ΗΠΑ διάλεξαν την παραμονή της ορκωμοσίας του Πούτιν να ανακοινώσουν την ανασύσταση του Δεύτερου Αμερικανικού Στόλου (του Ατλαντικού), που είχε τεθεί σε αδράνεια πριν από χρόνια, για να προστατεύσει τις ανατολικές ακτές των ΗΠΑ από «την ρωσική απειλή».

Διχάζει τους διχασμένους η αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια!...



Έχει πλάκα η συζήτηση στη βουλή για την αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια! Μια υπόθεση νεοσυντηρητισμού εμφανίζεται σαν μια τολμηρή νομοθετική πρωτοβουλία προοδευτισμού.

Αντί ο αριστερός-προοδευτικός πολίτης να νομοθετήσει με γνώμονα το  λεγόμενο «children’s Perspective», δηλαδή, πώς το κάθε παιδί βιώνει το ίδιο την ύπαρξή του και αναζητεί να ικανοποιήσει τις ιδιαίτερες ανάγκες του ασχέτως αν μεγαλώνει στο πλαίσιο της οικογένειας ή σε μια άλλη κοινωνική δομή-διαφορετικό θεσμό, νομοθετεί με το παρωχημένο παιδαγωγικώς «child Perspective», που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο τρόπος που ο ενήλικας αντιμετωπίζει το παιδί ως στοιχείο, συμπλήρωμα ή προέκταση της ταυτότητας, προσωπικότητας και ίσως ιδιαιτερότητάς του, ή απλώς ως ευαίσθητο κοινωνικό υποκείμενο που χρήζει προστασίας.

Έτσι, παρατηρώ αντιπροσώπους στο ελληνικό κοινοβούλιο που εμφανίζουν σαφή εικόνα ατόμων με διασπαστική διαταραχή της ταυτότητας ή διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας να ερίζουν ουσιαστικά για ένα άλλο θέμα που αφορά στα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, λεσβιών, αμφιφυλόφιλων και τρανσντζεντερ-διεμφυλικών! Τελικώς, κατέληξε το κρίσιμο ζήτημα της ανάπτυξης του παιδιού σε ένα περιβάλλον που δεν θα διαταράσσει τις φυσιολογικά καλώς ενσωματωμένες λειτουργίες της προσωπικότητάς του ως καλά οργανωμένο όλον, να αντιμετωπίζεται σαν υπόθεση διακρίσεων (ή μη-διακρίσεων) ετερόφυλων και ομόφυλων ως προς το δικαίωμα στην αναδοχή.

Είναι σαν να μην υπάρχει εμπειρικό και θεωρητικό υλικό από ένα ευρύ φάσμα επιστημονικής έρευνας (childhood sociologycontextual-relational developmental psychologyinterpretative humanistic psychology and developmental pedagogy) και η ελληνική κοινωνία να βιώνει το πολιτικό δράμα της κοινοβουλευτικής και μιντιακής ψυχανάλυσής της στο δίπτυχο ετεροφυλόφιλος-ομοφυλόφιλος… Και στη μέση το παιδί! Το παιδί σαν προέκταση κάποιου τραυματισμένου Εγώ ενηλίκων. Το παιδί εμπόρευμα σαν σκυλάκι ή γατάκι! Το παιδί σαν σύμβολο ισότητας, ισονομίας και ομοιότητας μιας κατακερματισμένης στην αγορά κοινωνίας και μιας κατακερματισμένης από την αγορά ενήλικης προσωπικότητας που αναζητεί δικαίωση των σεξουαλικών και γενικότερα συμπεριφορικών παραγόντων που ορίζουν την  ελευθερία επιλογής τρόπου ζωής, μέσω της αναδοχής.

Ευτυχώς που υπάρχει στη βουλή και αυτός ο κύριος Θεοδωράκης για να τονίσει με γνώση ασφαλώς, πως δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια στην εξέλιξη! Ποια εξέλιξη; Όχι, ασφαλώς μιας προοδευτικής κοινωνίας που εστιάζει με σοβαρότητα στο «children’s Perspective», αλλά μιας άλλης αβάσταχτα νεοσυντηρητικής που εστιάζει στο μοίρασμα της εξουσίας (power sharing) μεταξύ ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων με σημαίνον αυτή τη φορά όχι έναν θεσμό όπως για παράδειγμα ο γάμος, αλλά το παιδί.

O γάμος, αγαπητέ αναγνώστη, δεν με ενδιαφέρει, ούτε θα μπορούσα να κάνω κάτι για τη σύγχρονη διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας που εμφανίζουν αδιακρίτως ολοένα και περισσότεροι ετεροφυλόφιλοι και μέλη της κοινότητας ΛΟΑΤ, σε σχέση με αυτόν. Το παιδί, ωστόσο, είναι άλλης τάξεως ζήτημα. Είναι πράγματι σοβαρή υπόθεση, μόνον που δεν αντιμετωπίζεται έτσι από τον υποκριτή νομοθέτη. Βλέπεις δεν ψηφίζει το παιδί, δεν συναλλάσσεται το ίδιο το παιδί σε μια διευρυνόμενη αγορά που το καθιστά εμπόρευμα.

Το ζήτημα, λοιπόν, σε αυτή την υπόθεση δεν είναι αν ο κύριος Λοβέρδος «δεν πρόκειται να κάνει τα …ρεπό του Καμμένου», αλλά αν ο βουλευτής νομοθετεί υποκριτικά ως προς το παιδί, δίνοντας υποχρεωτικό «ρεπό» στη σύγχρονη παιδαγωγική…


Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates