Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τουλάχιστον, ο Τσολάκογλου είχε πολεμήσει!


Photo: Gemma Ward by Mert Alas and Marcus Piggot 

του Αλέξανδρου Raskolnick

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι είναι ασύλληπτη η φαιδρότητα των πατριδοκάπηλων, από την άλλη μεριά των συνόρων μας, που αυτοαποκαλούνται απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν τη Μακεδονία του Φιλίππου, τη χωρίζουν 10 αιώνες, πάνω-κάτω, από την κάθοδο των σλαβικών φίλων στη Βαλκανική.

Σ’ αυτή τη βάση, μπορεί κανείς ν αντιληφθεί το σκεπτικό των συνελλήνων και την αγανάκτησή τους που τους κάνει να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την ελληνικότητα της Μακεδονίας — ή τουλάχιστον κάποιων απ’ αυτούς.

Διότι κάποιοι άλλοι από εκείνους που αυτές τις μέρες καλούν τον κόσμο να βγει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, ίσως οι περισσότεροι, είναι φυσικοί και πολιτικοί απόγονοι των γραικύλων και των δοσίλογων που κυβερνώντας τη μετεμφυλιακή Ελλάδα, με τη δουλική και επονείδιστη σιωπή τους, επέτρεψαν στον στρατάρχη Τίτο να δημιουργήσει, και στο βάθος του χρόνου να «τεκμηριώσει», την εθνική υπόσταση της γειτονικής, πρώην γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας της Μακεδονίας. Εκείνους τους άθλιους που μας κυβερνούσαν εκείνα τα χρόνια, τους ονομάσαμε, μάλιστα, «εθνάρχες» και «γέρους της Δημοκρατίας», τρομάρα μας!


Θυμήθηκα αυτές τις μέρες, και διηγούμουν σ’ ένα φίλο τις προάλλες, μιαν προσωπική εμπειρία που με σημάδεψε: το 1991, στο φόρτε της ιστορίας του νεομακεδονικού ζητήματος, έτυχε να βρίσκομαι στην Ολλανδία ως μεταπτυχιακός φοιτητής. Τότε που πολλοί από εσάς στην Ελλάδα θα κάνατε ασφαλώς μποϊκοτάζ στα ολλανδικά προϊόντα, διαμαρτυρόμενοι για τη στάση της Ολλανδίας στο ζήτημα, έδινα κι εγώ τη μάχη μου εκεί –και μάλιστα, όχι χωρίς κόστος, που πάντως ούτε είναι της παρούσης να καταθέσω ούτε ενδιαφέρει κανέναν.

Το Χρόνινγκεν, η πόλη που βρισκόμουν στην Ολλανδία, ήταν ένα φοιτητικός πύργος της Βαβέλ, με τις ευλογίες του Εράσμου –του προγράμματος κινητικότητας των φοιτητών. Έτυχε τότε να γνωρίσω και μερικά εξαιρετικά παιδιά από τη FYROM, με τα οποία γίναμε φίλοι εν μέσω έντονων συζητήσεων και πυρακτωμένων αντιπαραθέσεων που πολλά λίτρα από μοναστηριακές μπύρες φούντωναν ακόμα περισσότερο. Αυτοί οι φίλοι μου, ήταν που κάποια στιγμή μου υπέδειξαν να πάω στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της πόλης, στο τμήμα φιλολογίας και να ρίξω μια ματιά. Έτσι κι έκανα και προς μεγάλη μου, ομολογώ, έκπληξη, ανακάλυψα πολλά μέτρα ραφιών, γεμάτα με βιβλία σχετικά με τη “μακεδονική” γραμματεία. Ο Τίτο, βλέπετε είχε κάνει πολύ συστηματική και σοβαρή δουλειά!

Τότε κατάλαβα ότι το παιχνίδι ήταν χαμένο κι ήλπισα ότι, εναλλακτικά, η Ελλάδα, που εκείνη την εποχή φάνταζε ως η ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων, απλώς θα έλυνε το θέμα με την οικονομική εισβολή και την de facto κατάκτηση της γειτονικής Σλαβικής Μακεδονίας.

Λάθος είχα κάνει! Οι ντόπιοι πατριδοκάπηλοι, αντί να διορθώσουν αυτό, τουλάχιστον, το λάθος των δοσίλογων προγόνων τους, προτίμησαν να παίξουν το χαρτί του σκληρού πατριωτισμού. Βλέπετε, το εμπάργκο που ακολούθησε κατά της γειτονικής χώρας, γέννησε ευκαιρίες για λαθρεμπόριο κι εύκολο πλουτισμό. Έφαγαν κι από κει μέχρι σκασμού! Κι ύστερα, αφού χόρτασαν, οι αχόρταγοι, έπεσαν σε χειμερία νάρκη επί δυόμισι σχεδόν δεκαετίες, για να χωνέψουν. Ξυπνούν ξανά σήμερα για ν’ αρχίσουν πάλι τους πατριωτικούς παιάνες, οι αγύρτες…

Αλλά ας μην ξεχάσουμε να πούμε δυο λόγια και γι’ αυτά τα θρασίμια που μας κυβερνούν σήμερα, αυτούς τους αγάνωτους τενεκέδες που αυτοαποκαλούνται αριστεροί και που για κακή μας τύχη, ετούτη την εποχή, διαχειρίζονται τις ζωές μας. Αυτά τα βδελυρά υποκείμενα, που παρέλαβαν την Ελλάδα στο ναδίρ, όπως την κατάντησαν οι προηγούμενοι ολετήρες, για να ρίξουν την πατρίδα μας ακόμα πιο χαμηλά κι από το ναδίρ, αν είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο σημείο -να που από τα πράγματα δείχνουν ότι υπάρχει!

Διότι όταν βρίσκεσαι ταπεινωμένος και καταφρονεμένος, καταγέλαστο ράκος της διεθνούς κοινότητας και ανομολόγητα πτωχός, δεν ανοίγεις εκουσίως τέτοιες συζητήσεις. Όταν πράττεις κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε παίρνεις τη θέση σου στην ιστορία, δίπλα στους δοσίλογους των περασμένων γενεών κι ακόμα χαμηλότερα: στο κάτω-κάτω της γραφής, τουλάχιστον ο Τσολάκογλου είχε πραγματικά πολεμήσει, πριν γονατίσει για να γλύψει τη γερμανική μπότα.


Πως Τσίπρας και Καμμένος σχεδιάζουν την πτώση τους!...


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Η φάρσα του «σκοπιανού» είναι η καλύτερη αφορμή, στο πλαίσιο της ανάπτυξης ενός σικέ παιχνιδιού μεταξύ των δύο κυβερνητικών εταίρων στην Ελλάδα, που θα οδηγήσει στις κάλπες των γενικών εκλογών. Προφανώς επιδίωξη (τους) είναι να εμπλακεί ενεργά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα στην υπόθεση της επαναφοράς του «σκοπιανού» στο προσκήνιο, αλλά μέχρι σήμερα οι υπόλοιποι προσπαθούν να το αποφύγουν. Και αν είναι στοιχειωδώς σοβαροί θα το αποφύγουν, παρά τις πιέσεις που δέχονται από το εσωτερικό του κόμματός τους – κυρίως ο κ. Μητσοτάκης.

Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που η βουλή θα διαλυθεί πρόωρα για διαφορετικό λόγο από αυτόν που ορίζει την πραγματική ανάγκη των κυβερνώντων. Ναι, αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για τη κυβέρνηση, έτσι ώστε να οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές μέσα σε ένα κλίμα (καλοπληρωμένης και ασφαλώς κατασκευασμένης) αισιοδοξίας ως προς την εθνική οικονομία και άρα επιτυχίας της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Από την άνοιξη το κλίμα αυτό, που διαμορφώνει θετικό «social mood» αυτή τη στιγμή, θα επιβαρυνθεί από τις διαδικασίες για μια νέα συμφωνία με τους επίσημους ευρωπαίους δανειστές και το ΔΝΤ, που θα ορίζει τη δεύτερη φάση «διάσωσης», στο πλαίσιο μιας νέας μορφής «μνημονίων», τα οποία δεν θα επιβαρύνουν πλέον τους προϋπολογισμούς των εταίρων της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Είναι εύλογο πως μια τέτοια διαπραγμάτευση θα εκμηδένιζε την εκλογική ισχύ και του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ!

Και να η ευκαιρία για «βελούδινο διαζύγιο» μεταξύ του κυρίου Τσίπρα και του κυρίου Καμμένου. Διαφωνούν ως προς την τελική ονομασία της ΠΓΔΜ! Και αντί ο λαός να γελά με το καλαμπούρι, τους παίρνει στα σοβαρά, καθώς τα ΜΜΕ φρόντισαν να διαμορφώσουν κλίμα σύγκρουσης στα όρια του διχασμού για μια υπόθεση απολύτως παραπλανητική, η οποία αν δεν στηριζόταν στο πραγματικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ για επίσημη ένταξη της γείτονος στο ΝΑΤΟ το καλοκαίρι - στο πλαίσιο της νέας στρατηγικής τους για την Ευρώπη, σύμφωνα με την οποία τα Δυτικά Βαλκάνια μετατρέπονται σε γεωστρατηγικό πυρήνα του ΝΑΤΟ - θα μπορούσε κάποιος να της δώσει την διάσταση των fake news.

Η Ελλάδα δεν μπορεί (αντικειμενικά) να εμποδίσει την επίσημη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, χωρίς να προσβάλει πλέον ευθέως (και για δεύτερη φορά) την Ενδιάμεση Συμφωνία της 13ης Σεπτεμβρίου 1995, αλλά και την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (5 Δεκεμβρίου 2011). Τότε με ψήφους 15 προς 1 το Δικαστήριο έκρινε ότι η Ελληνική Δημοκρατία ασκώντας βέτο στην εισδοχή της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, παραβίασε την υποχρέωσή της βάσει του άρθρου 11, παρ.1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, ενώ απέρριψε όλα τα άλλα αιτήματα της ΠΓΔΜ για επιβολή μελλοντικών μέτρων από το Δικαστήριο. Αυτό σημαίνει πως σήμερα - σε αντίθεση με τη σύνοδο του Βουκουρεστίου του 2008 - η άρνηση της Ελλάδας θα οδηγούσε σε κρίση με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ακριβώς την περίοδο που θα είχε ανάγκη το αντίθετο, για να υπολογίζει σε μια σχετικά ομαλή επανένταξή της στη διεθνή χρηματαγορά και πολιτική υποστήριξη στη βήμα-βήμα ρύθμιση του χρέους, έναντι μέτρων περιοριστικής πολιτικής και μεταρρυθμίσεων υπέρ της αγοράς.

Ποιος θα αποτολμούσε τέτοια σύγκρουση, η οποία θα έφερνε στο προσκήνιο των ΗΠΑ – ερεθίζοντας παράλληλα το υποσυνείδητο στην ΕΕ – τις απόψεις που διατύπωσαν οι απίθανοι τύποι Σάμιουελ Χάντινγκτον και Ρόμπερτ Κάπλαν περί της Ελλάδος ως ανωμαλία στην Ευρώπη και στην Μέση Ανατολή που πρέπει να εξοβελιστεί από κεντρικούς Δυτικούς Θεσμούς; Ποιος; Μήπως οι δεξιοί και κεντροαριστεροί που διαδίδουν πως «οι Αμερικανοί είναι οι μοναδικοί φίλοι της Ελλάδας»; Μήπως ο Αλέξης Τσίπρας; Έχει πολύ πλάκα ο υπερ-φιλοαμερικανός Πάνος Καμμένος στο ζήτημα!

Γενικότερα η κατάσταση είναι μια ακόμη παράσταση για γέλια και για κλάματα, όπου απουσιάζει εντελώς η σοβαρότητα, ενώ περισσεύει η κουτοπονηριά και η χυδαιότητα. Με ενοχλεί αισθητικά, αναγνώστη μου!

Σύμφωνοι, οι εκλογές υπό αυτές τις συνθήκες συμφέρουν καί τον κ. Τσίπρα καί τον κ. Καμμένο, ο οποίος εμφανιζόμενος να διαφωνεί με τον πρωθυπουργό στο «σκοπιανό» βάσιμα θα μπορούσε να θεωρήσει πως θα αντλήσει ψήφους από τη δεξαμενή των «εθνικοφρόνων» που δεν δέχονται να απωλέσουν το ιδεαλιστικό και εμπορικό μονοπώλιο ως προς τη Μακεδονία – το οποίο, ωστόσο, έχουν αντικειμενικά χάσει ήδη από το 1992-93. Και όχι μόνον αυτό. Με την απολύτως ηλίθια συμπεριφορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος στο ζήτημα υπάρχει κίνδυνος να διαμορφωθεί μονοπώλιο από τα Σκόπια στο «Μακεδονία», στο βαθμό που το ζήτημα συνεχίσει να παραμένει εκκρεμές.

Ήταν τραγικό λάθος ο χειρισμός για την ονομασία της ΠΓΔΜ. Σήμερα είναι απλώς φάρσα. Το όνομα ασφαλώς θα έπρεπε να περιέχει προσδιορισμό, ο οποίος θα καταδήλωνε ή υποδήλωνε ή προδήλωνε πως το νέο κράτος της περιοχής δεν κατασκευάζει εθνική ταυτότητα κατακυριεύοντας πολιτικά ολόκληρη τη Μακεδονία. Η ονομασία θα πρέπει να δηλώνει σαφώς διάκριση από την Ελληνική Μακεδονία και ασφαλώς η εθνική ταυτότητα του «νέου» κράτους και η συντακτική του οντολογία να μην δομούνται στη βάση συμβόλων που αποσκοπούν στο μονοπώλιο της Μακεδονίας και στον αλυτρωτισμό.

Έτσι, το όνομα είναι δευτερεύον ζήτημα. Σε αυτό καταλήγουμε αφού πρώτα συμφωνήσουμε σε όλα τα άλλα, τα σοβαρά, τα πολιτικά που αποσκοπούν ενδεχομένως στον αποκλεισμό του άλλου και στην παραχάραξη των ιστορικών πηγών. Το πώς θα ονομάζονται οι γείτονες και πως θα αναφέρονται δεν είναι δική μας υπόθεση. Ωστόσο, το εάν συγκροτούνται εθνικά στη βάση μιας πολιτικής που θίγει το καλώς εννοούμενο εθνικό-ελληνικό συμφέρον, είναι. Και δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος σοβαρός παράγοντας στις διεθνείς πολιτικές που αρνείται στην Ελλάδα το δικαίωμα να εμποδίσει πολιτικές της γείτονος που κατατείνουν στον αποκλεισμό της χώρας μας ως προς την ιστορική, εμπορική και πολιτισμική διάσταση της ελληνικής Μακεδονίας. Αυτό μπορούν να το πετύχουν μόνον ηλίθιοι, τυχοδιώκτες Έλληνες που ορκιζόμενοι στο μονοπώλιο της Μακεδονίας, εμφανίζονται αποφασισμένοι να αποκλείσουν κάθε άλλον που θεωρεί τον εαυτό του Μακεδόνα και δεν είναι Έλληνας.

Η εθνική ταυτότητα, αναγνώστη μου, είναι πολιτικό δημιούργημα και σχηματίζεται με πολύ φαντασία και μπόλικο μύθο. Σε όλες τις περιπτώσεις ανεξαιρέτως. Αυτό που θα έπρεπε να ενδιαφέρει τη σύγχρονη Ελλάδα είναι πώς το «νέο» (όμορο κράτος) πολιτικό δημιούργημα στα βόρεια σύνορά της να μην θίγει το πολιτικό και διοικητικό δημιούργημα Ελλάδα. Αυτό είναι ζήτημα διαπραγμάτευσης και μόνον έτσι έχει έννοια η διαμεσολάβηση από τον ΟΗΕ. Όλα τα άλλα είναι ελεεινοί εθνικισμοί που ήδη αποδείχθηκαν της «πλάκας», του παραεμπορίου και της «αρπαχτής», παράλληλα με τον εκχυδαϊσμό του «εθνικού» και της ποδοσφαιροποίησης του εθνικού συμφέροντος. Αν μάλιστα όλοι αυτοί που εμφανίζονται να μην διανοούνται η γειτονική χώρα να φέρει στη σύνθεση της ονομασίας της το «Μακεδονία», ενώ μια χαρά δέχθηκαν και αποδέχονται την εκχώρηση του πυρήνα της ελληνικής κυριαρχίας στην τρόικα, σκέφτονταν για μια στιγμή ώριμα, μάλλον θα έθεταν οι ίδιοι την ηθική τους υπόσταση σε δοκιμασία! Είναι άκρως αναισθητικό το αποτέλεσμα.

Όπως επίσης είναι αντιαισθητικό το σικέ παίγνιο που οδηγεί στην πρόωρη διάλυση αυτής της βουλής, για να έρθει η κυβέρνηση που θα προκύψει από την επόμενη να συναινέσει όπως-όπως (και κάτω από την πίεση του χρόνου και του χρήματος) σε μια σύνθετη του «Μακεδονία» τελική ονομασία για την ΠΓΔΜ , χωρίς μάλιστα να έχουν διασφαλιστεί προηγουμένως και πλήρως τα πολιτικά και νομικά ζητήματα που ευλόγως προκύπτουν από τη κοινή χρήση του όρου «Μακεδονία» και των παραγώγων του μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ.


Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ζούσαμε καλύτερα πριν 50 χρόνια;

Απίστευτα πραγματικά είναι τα στοιχεία που προκύπτουν από έρευνα που πραγματοποιήθηκε με το ερώτημα αν το βιωτικό επίπεδο είναι καλύτερο τώρα ή 50 χρόνια πριν.

Την έρευνα (συμμετείχαν 43.000 πολίτες) πραγματοποίησε το Think Tank Pew Research Center, σε 38 χώρες παγκοσμίως.

Κανονικά η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα θα έπρεπε να ήταν αυτονόητη.
50 χρόνια δεν είναι καθόλου λίγα, αντίθετα είναι πάρα, πάρα πολλά.
Αν σκεφτεί κανείς την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, τις απίστευτες κατακτήσεις και τα βήματα που έκανε ο άνθρωπος από τότε μπορεί να καταλάβει πολύ εύκολα ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμιά αμφιβολία στους ανθρώπους που ρωτήθηκαν για το πότε ήταν καλύτερα, τώρα ή τότε.
Κι όμως...
Σε όλες σχεδόν τις χώρες αν βγάλει κανείς έξω το Βιετναμ ή και την Ινδία, που έτσι κι αλλιώς αποτελούν κάπως ειδικές περιπτώσεις περίπου πρωτόγονης φτώχειας λίγες δεκαετίες πριν, στις υπόλοιπες χώρες τα ποσοστά που απαντούν πως 50 χρόνια πριν ζούσαμε καλύτερα είναι από μεγάλα έως τεράστια.
Για να πάμε γρήγορα στην Ελλάδα, το 53% απάντησε πως η ζωή το '60-'70 ήταν καλύτερη από τώρα!
Δηλαδή απάντησαν ότι ήταν καλύτερα την εποχή που πάρα πολλά σπίτια μόλις περνούσαν στην ηλεκτροδότηση, που δεν υπήρχε καν τηλέφωνο, που τα ψυγεία ήταν μόνο με πάγο που πουλούσαν πλανώδιοι, που ελάχιστες αστικές οικογένειες είχαν αυτοκίνητο, που τα φάρμακα ήταν σε επίπεδα άλλων εποχών, που οι γειτονιές δεν είχαν καν ασφαλτοστρωθεί, που το φαγητό ψηνόταν στο φούρνο της γειτονιάς γιατι σχεδόν καμιά λαική οικογένεια δεν είχε ηλεκτρ. κουζίνα κλπ κλπ κλπ.
Κι όμως 53% απάντησε πως τότε ζούσαμε καλύτερα... Γιατί άραγε;
Βέβαια πολλοί θα μπορούσαν να μιλήσουν για την απογοήτευση στην Ελλάδα της κρίσης.
Οταν όμως ανάλογα ποσοστά, απλά λίγο μικρότερα έχουμε σε πολλές χώρες και μάλιστα προηγμένες όπως η Ιταλία(50% καλύτερα 50 χρόνια πρίν έναντι 23% για το τώρα), η Γαλλία(46% έναντι 33%) και οι ΗΠΑ(41% έναντι 37%) τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καθόλου καλά εδώ στον υπέροχο και λαμπερό κόσμο του καπιταλισμού.
Σε μια συζήτηση στο ΣΚΑΙ γύρω απο το θέμα αυτό, οι γνωστοί αναλυτές απάντησαν με ευκολία ότι οι άνθρωποι περνούν από φίλτρο το παρελθόν και το εξωραίζουν, ξεχνωντας τις δυσκολίες του τότε. Ετσι κατέληγαν στο συμπέρασμα που ήθελαν, δηλαδή ότι αυτοί που απάντησαν ότι 50 ολόκληρα χρόνια πριν η ζωή ήταν καλύτερη δεν ήξεραν τι τους γίνεται. Καποιος μαλιστα είπε ότι τον ρώτησε το παιδί του και όταν του εξήγησε ότι τότε δεν είχαμε έγχρωμη τηλεόραση και ιντερνετ τότε εκείνο γέλασε και είπε ότι τώρα φυσικά είναι καλύτερα. Αν ρωτούσε βέβαια το παιδί κάποιου που είναι άνεργος με κομένο το ρεύμα μάλλον δεν θα απαντούσε το ίδιο.

Εδώ όμως πρέπει να μπουν κάποια σοβαρά ερωτήματα.
1. Δεν είναι η έρευνα αυτή ένα πραγματικό χαστούκι στο ίδιο το λαμπερό σύστημα του καπιταλισμού, αφού δεν μπορεί παρά να είναι φρικτή αποτυχία για το ίδιο το σύστημα το να καλοβλέπει κανείς με νοσταλγία την εποχή του κάρου και του χωματόδρομου;
2. Τι είναι αυτό που κάνει τόσους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη να δίνουν μια απάντηση τόσο πραγματικά αδιανόητη;

Η απάντηση στο πρώτο είναι αυτονόητη.
Όταν άνθρωποι από όλο τον κόσμο, από τις υπερπροηγμένες ΗΠΑ μέχρι την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη φτωχή Γκάνα, τον Λίβανο, την Ιορδανία, την Αργεντινή, τη Βραζιλία ή την Κένυα απαντούν με μεγάλα πλειοψηφικά ποσοστά ότι η ζωή ηταν καλύτερη 5 δεκαετίες πριν, όταν η ανθρωπότητα ήταν κυριολεκτικά σε άλλο στάδιο, σημαίνει ότι αυτά που κατακτήθηκαν συλλογικά από τον άνθρωπο όλα αυτά τα χρόνια, από την Ιατρική και την υψηλή τεχνολογια, μέχρι την πληθώρα καλών και φθηνών προιόντων ευρειας κατανάλωσης, προφανέστατα δεν ανήκουν σε όλους αλλά μόνο στους λίγους. Οι πολλοί έχουν πλέον ελεύθερη και ανεμπόδιστη πρόσβαση μόνο στα κακά και τις συμφορές, που με γενναιοδωρία προσφέρει το σύστημα.

Σημαίνει ακόμη ότι αυτός ο κόσμος των λίγων, δηλαδή του καπιταλισμού, δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει και να υποσχεθεί για το μέλλον εκτός από φτώχεια και πολέμους.

Αν προσπαθούσαμε να απαντησουμε σύντομα το δεύτερο ερώτημα θα λέγαμε αυτό.
Πως είναι δυνατόν να αισθάνεται κάποιος καλά και να υπερψηφίζει έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει και που ολοφάνερα δεν είναι δικός του;
Όταν κοιτάζει γύρω του στο χώρο και στο χρόνο και βλέπει να έχουν χαθεί και να συνεχίζουν να χάνονται τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως είναι το δικαίωμα στη δουλειά που είναι η βάση των πάντων, και μαζί το δικαίωμα στην υγεία, στη μόρφωση και γιατί όχι στον ελεύθερο χρόνο, τον αθλητισμό, την ψυχαγωγία ;
Μπορεί βέβαια 50 χρόνια πριν να έλειπαν τα μύρια όσα από τον κόσμο και τη λαική οικογένεια. Υπήρχε όμως κάτι πολύ βασικό.
Η βάσιμη αισιοδοξία που γινόταν βεβαιότητα ότι τα πράγματα βάδιζαν προς το καλύτερο και τότε βέβαια η υπομονή στις δυσκολίες είχε νόημα. Τωρα υπάρχει η ακριβώς αντίθετη βεβαιότητα.
Και στην Ελλάδα αλλά και στις περισσότερες χώρες του κόσμου είναι ολοφάνερο ότι τα πράγματα βαδίζουν με σταθερό βήμα προς το χειρότερο. Και αυτό ακριβώς είναι που κόβει κυριολεκτικά τα πόδια των λαών που καλούνται να κάνουν υπομονή χωρίς να έχουν κάτι καλύτερο να περιμένουν. Ο λόγος βέβαια είναι ότι πρέπει να διασωθεί η οικονομία, δηλαδή οι επιχειρήσεις των ελάχιστων που αφού καταβρόχθισαν σαν καρχαρίες ότι παράχθηκε, τώρα ζητούν από το λαό να σώσει με τη φτώχεια του το δικό τους πλούτο και το αποτυχημένο μοντέλο τους.
Αυτό που αποδείχτηκε όλα αυτά τα χρόνια ήταν το ότι όταν ο ίδιος ο λαός δεν κρατάει τη ζωή του στα χέρια του, και τη βάση της ζωής που είναι η οικονομία την κατέχουν και την ορίζουν οι ελάχιστοι και τα ιδιωτικά συμφέροντα που βέβαια νοιάζονται για τον κόσμο και τους άλλους μόνο όσο αυτό είναι κερδοφόρο για τους ίδιους, τότε η εξέλιξη και η κίνηση της ανθρωποτητας προς τα μπρος και προς το καλύτερο αναστρέφεται με ευκολία όταν περνάμε σε εποχές μεγάλης κρίσης.

Το τι σημαίνει αυτό είναι μάλλον ολοφάνερο.
Οι λαοί, οι πολλοί δηλαδή έχουν ένα βασικό καθήκον αν θέλουμε να δούμε αυτη την πραγματικά αδιανόητη, απάνθρωπη, απαράδεκτη και αηδιαστική κατάσταση να αντιστρέφεται.
Οι πολλοί, οι από κάτω πρέπει να αμφισβητήσουν την εξουσία των λίγων, την εξουσία δηλαδή των μεγάλων επιχειρήσεων και τη λογική του ατομικού κέρδους που με επιστημονική πλέον ακρίβεια σπρώχνει τον κόσμο προς τα πίσω και το σκοτάδι, και τους ανθρώπους προς τη δυστυχία και τον πόλεμο.

ΥΓ. Είναι μάλλον φανερό ότι οι αναλυτές του συστήματος προσπαθούν να υποβιβάσουν και να λοιδωρήσουν την απάντηση που έδωσαν αυτοί που ρωτήθηκαν στην έρευνα. Λένε π.χ. ότι δεν είναι δυνατόν να δίνει κανείς σημασια σε απαντήσεις που έδωσαν άνθρωποι που δεν έζησαν εκείνη την εποχή. Ξεχνανε όμως ότι ο άνθρωπος είναι ένα όν που λειτουργεί συλλογικά, ή πιο απλά ρωτάει και μαθαίνει, διαβάζει μελετά, ενημερώνεται, σκέφτεται και αποφασίζει.
Η πραγματικότητα βέβαια δεν προσλαμβάνεται και δεν κατανοείται από τον άνθρωπο, μόνο με τις 5 αισθήσεις του ενός ατόμου.

πηγή

Μίκης: Να κινητοποιηθούν οι διανοούμενοι για τα Σκόπια


«Θέλω να εκφράσω μια μεγάλη απορία που με βασανίζει εδώ και καιρό: Σκοπιανοί και ορισμένοι Αμερικανοί φίλοι τους μας έχουν ζαλίσει εδώ και πολλά χρόνια ότι είναι τάχα οι μοναδικοί Μακεδόνες και ότι η γλώσσα τους είναι η Μακεδονική, δηλαδή αυτή περίπου που μιλούσε ο Μέγας Αλέξανδρος. Κι αυτά τα τερατώδη ψέματα διδάσκονται σαν αλήθειες σε ξένα Πανεπιστήμια, ενώ πάνω από 100 κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο τα έχουν εμπράκτως αποδεχθεί σαν ιστορικές αλήθειες.

Ιδού λοιπόν η απορία μου:

Υπήρξε έως τώρα από την πλευρά μας η οφειλόμενη επιστημονική αποκάλυψη όλης αυτής της γελοιότητας; Αν ναι, με ποιους επιστημονικούς τρόπους και αν όχι, γιατί; Αφού είναι βέβαιο πως αυτοί οι άνθρωποι είναι καθαρόαιμοι Σλάβοι και η γλώσσα τους είναι καθαρά Σλαβική. Πού είναι η Βουλή των Ελλήνων, η Ακαδημία Αθηνών, τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, οι Έλληνες ιστορικοί και γλωσσολόγοι, ώστε με ακλόνητες επιστημονικές αναλύσεις να αποκαλύψουν την αλήθεια στην παγκόσμια κοινή γνώμη, τις κυβερνήσεις, τα Πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ των άλλων κρατών, όπως ακριβώς κάνουν οι Σκοπιανοί ανενόχλητοι και μόνοι εδώ και δεκάδες χρόνια;

Πώς αξιοποιούνται οι επιστημονικές αναλύσεις και μελέτες ξένων καθηγητών και ειδικών που αποδεικνύουν περίτρανα την αλήθεια των δικών μας θέσεων και γελοιοποιούν τους ισχυρισμούς των Σκοπιανών; 

Ιδιαίτερα σε χώρες όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία, όπου κυριολεκτικά ‘σαρώνουν’ οι Σκοπιανοί, οι δυστυχείς συμπατριώτες μας μένουν ακάλυπτοι και παραπονεμένοι, εγκαταλελειμμένοι από την Πατρίδα Μητέρα τους που… σφυρίζει αδιάφορα. 

Οι Σκοπιανοί έχουν γεμίσει τις μεγάλες Βιβλιοθήκες όλου του κόσμου με χιλιάδες βιβλία, έτσι που στο τέλος, μπροστά σ’ αυτή τη σιωπηλή αντιμετώπιση αυτών των παραμυθιών, να αρχίζουν να πιστεύουν και οι ίδιοι ότι είναι… κατ’ ευθείαν απόγονοι του Φιλίππου και της Ολυμπιάδος! Κι έτσι φτάσαμε ώς εδώ, να μας κατηγορούν ότι είμαστε… κατακτητές της Θεσσαλονίκης! 

Σας παρακαλώ, κάντε κάτι, γιατί εγώ όπως ξέρετε θεωρούμαι… εθνικιστής και επομένως προκατειλημμένος αφού πιστεύω ότι αποτελεί μέγα εθνικό λάθος να τους χαρίσουμε τουλάχιστον εμείς ένα τόσο ιερό όνομα όπως είναι η Μακεδονία, που τόσο ιστορικά όσο και πολιτιστικά είναι δικό μας, όπως η Θράκη, η Θεσσαλία, η Ήπειρος και η Κρήτη.»

Πηγή: e-dromos.gr, το είδαμε εδώ

Γιατί είναι εθνικός αυτοχειριασμός το “Νέα Μακεδονία”


του Σταύρου Λυγερού

Όλα δείχνουν ότι το όνομα “Νέα Μακεδονία”, στη σλαβική εκδοχή του (Νόβα Ματσεντόνια) όχι μόνο είναι στο τραπέζι, αλλά και θεωρείται φαβορί. Δεν πρόκειται για τυχαία εξέλιξη. Συγκεντρώνει ισχυρή προτίμηση από διεθνείς παράγοντες, επειδή από την αρχή τους προσανατόλισε εκεί η ελληνική πλευρά. Σε μία προσπάθεια να διασκεδάσει τις ελληνικές καταγγελίες ότι τα Σκόπια σφετερίζονται την ιστορική κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Δύση προσανατολίσθηκε στο όνομα “Νέα Μακεδονία” για να την αντιδιαστείλει με την αρχαία! Αυτό ήταν το κίνητρο και του Πινέιρο και του Βανς και τώρα του Νίμιτς.

Η ειρωνεία είναι ότι το όνομα “Νέα Μακεδονία” δεν ακυρώνει ούτε το σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς. Σημειολογικά, ο προσδιορισμός “νέα” υποδηλώνει μετεξέλιξη ή αναγέννηση. Υποδηλώνει την ύπαρξη και όχι την απουσία δεσμού. Τη Νέα Υόρκη, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νέα Ιωνία τις έφτιαξαν μετανάστες ή πρόσφυγες από τη βρετανική Υόρκη, την ολλανδική Ζηλανδία και τη μικρασιατική Ιωνία.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα του ονόματος “Νέα Μακεδονία” είναι ότι αναφέρεται στην όλη Μακεδονία και όχι σε τμήμα της. Ως εκ τούτου, επικυρώνει, αντί να ακυρώνει το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, την προσπάθεια του Μέρους (Σλαβομακεδόνες) να σφετερισθεί το Όλον (Μακεδονία). Το “Νέα Μακεδονία” ουσιαστικά θα νομιμοποιήσει όχι μόνο το σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς, αλλά και τις βλέψεις των Σλαβομακεδόνων επί της ελληνικής Μακεδονίας.

Για να δικαιολογήσει τη θέση της υπέρ του ονόματος “Νέα Μακεδονία”, η Μπακογιάννη είχε παλαιότερα επικαλεστεί το παράδειγμα του Μεξικού και της πολιτείας των ΗΠΑ Νέο Μεξικό. Ο παραλληλισμός είναι άτοπος. Το Νέο Μεξικό ήταν επαρχία του Μεξικού πριν αποσπασθεί απ’ αυτό και ενσωματωθεί στις ΗΠΑ. Το διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος είναι το Μεξικό κι όχι το Νέο Μεξικό, ενώ στην περίπτωσή μας το διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος θα είναι η “Νέα Μακεδονία”.

Η πρώην υπουργός Εξωτερικών προωθούσε το “Νέα Μακεδονία” και ταυτοχρόνως μιλούσε για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό. Πώς έλυσε την αντίφαση; Είχε ισχυρισθεί ότι το “Νέα” είναι γεωγραφικός προσδιορισμός! Είναι αξιοσημείωτο ότι την ταχυδακτυλουργική μετατροπή του χρονικού προσδιορισμού σε γεωγραφικό είχε υποστηρίξει και ο Πάγκαλος.

Το γεγονός ότι το “Νέα Μακεδονία” επικυρώνει το ιδεολόγημα του “Μακεδονισμού” δεν θα εμποδίσει τα Σκόπια να προσπαθήσουν να το πουλήσουν σαν μεγάλη υποχώρηση. Σύμφωνα με τη δική τους εθνική μυθολογία, το “νέο μακεδονικό έθνος” προέκυψε από την επιμιξία των αρχαίων Μακεδόνων με τα σλαβικά φύλα που εγκαταστάθηκαν τον 7οαιώνα στην περιοχή. Δεν είναι τυχαίο ότι η για δεκαετίες καθεστωτική εφημερίδα των Σκοπίων ονομάζεται “Νέα Μακεδονία” (στα σλαβομακεδονικά Νόβα Ματσεντόνια).

Με επιπολαιότητα που σκοτώνει, η Αθήνα εμφανίζεται έτοιμη να αποδεχθεί το «Νέα Μακεδονία». Εάν το πράξει, ουσιαστικά θα έχει εμμέσως νομιμοποιήσει όχι μόνο τον σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς, αλλά και το φαντασιακό επεκτατισμό των Σλαβομακεδόνων επί της ελληνικής Μακεδονίας. Όσο κι αν οι γείτονες δεν έχουν την ισχύ να απειλήσουν την Ελλάδα, το επεκτατικό τους ιδεολόγημα είναι αρκετό για να δηλητηριάζει τις διμερείς σχέσεις και να λειτουργεί αποσταθεροποιητικά στη Βαλκανική.

Διαχείριση απορριμμάτων: Αυτό ΔΕΝ θα πει σχεδιασμός…

Του Στέφανου Σταμέλλου*

Μια πολύ ενδιαφέρουσα «είδηση» μας κάνει ακόμα πιο απαισιόδοξους για τις εξελίξεις στον τομέα της Ολοκληρωμένης και Εναλλακτικής Διαχείρισης των Απορριμμάτων. Προχωράει και η ΣΔΙΤ στην Πελοπόννησο!** Προχωράει και η «ενδιάμεση» λύση/κινητή μονάδα για την προσωρινή διαχείριση των απορριμμάτων του δήμου Καλαμάτας!! Να ετοιμαζόμαστε κι εμείς στην Στερεά…

Το θέμα είναι ότι, παρά τις κατά τόπου κορώνες, κόβεται το ίδιο «κοστούμι» για όλους.  Και ακόμα περισσότερο ότι υλοποιούνται τα Περιφερειακά Σχέδια Διαχείρισης Αποβλήτων (ΠΕΣΔΑ) του 2005 που στηρίζονταν στη διαχείριση συμμείκτων μέσω των Μονάδων Επεξεργασίας Aποβλήτων (ΜΕΑ) και όχι ο ΕΣΔΑ και τα ΠΕΣΔΑ του 2017, που δίνουν έμφαση και προτεραιότητα στην πρόληψη, στη διαλογή στην πηγή και στην αποκεντρωμένη διαχείριση.   Ο λόγος φυσικά είναι ότι ο νέος σχεδιασμός είναι ανώριμος για υλοποίηση∙ κι έτσι παραμένει στα χαρτιά.  Από την άλλη οι υπέρμετρες καθυστερήσεις έχουν δημιουργήσει εκρηκτικές καταστάσεις και επιτακτικές ανάγκες διαχείρισης, που οδηγούν δυστυχώς στις αδιέξοδες και αναποτελεσματικές λύσεις των ώριμων έργων της περασμένης δεκαετίας.

Ακόμη όμως κι αυτά τα ώριμα έργα θα χρειαστούν αρκετό χρόνο μέχρι να υλοποιηθούν και να λειτουργήσουν, τουλάχιστον 2-3 χρόνια,οπότε ως στάχτη στα μάτια της ΕΕ, αλλά και των πολιτών που διαμαρτύρονται για τη συνεχιζόμενη ανεξελέγκτη διάθεση, προωθούνται πανελλαδικά οι λεγόμενες ενδιάμεσες λύσεις.  Αυτές είναι υπαίθριες κινητές ΜΕΑ, σημαντικού όμως  κόστους αρκετών εκατομμυρίων -6,8 εκ είναι ο προϋπολογισμός για την κινητή μονάδα που θα κατασκευαστεί στη Λαμία-  που είναι άγνωστο τί θα απογίνουν όταν λειτουργήσουν οι ΜΕΑ.  Μάλλον θα καταλήξουν ως ένας πανάκριβος σωρός από παλιοσίδερα, όπως τα κοντέινερ κομποστοποίησης που σκουριάζουν.  Στην περίπτωση δε που επιλεγεί ως λύση η μίσθωση μιας τέτοιας μονάδας, αυξάνεται κατακόρυφα το κόστος διαχείρισης, όπως στην Καλαμάτα [1] σε 74,39 ευρώ ανά τόνο, ενώ θα  εξακολουθεί να παραμένει πάντα το θέμα και το κόστος της διάθεσης του  υπολείμματος που παράγουν.  

Πέρα όμως από το κόστος η βασική ένσταση είναι ότι αυτές οι κινητές μονάδες, όπου λειτούργησαν, κυρίως στην Πελοπόννησο, απέτυχαν παταγωδώς, γιατί δεν παράγεται ούτε κόμποστ, ούτε ανακυκλώσιμα από σύμμεικτα.  Τελικά καταλήγουν να δεματοποιούν ή να διαθέτουν σε ΧΥΤΑ, αντί υπολείμματος, τον μεγαλύτερο όγκο των απορριμμάτων.  Δηλαδή κάνουν «μια τρύπα στο νερό», έχοντας όμως επιβαρύνει σημαντικά το κόστος διαχείρισης που περνάει αναπόφευκτα στους δημότες.  Από την άλλη στερούν κονδύλια από λύσεις, όπως η διαλογή στην πηγή και η κομποστοποίηση προδιαλεγμένων οργανικών που έχουν ουσιαστικό αποτέλεσμα στη μείωση των απορριμμάτων. Είναι πραγματικά απορίας άξιο  πώς συνεχίζεται η χρηματοδότηση τέτοιων μονάδων μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων, που μόνο ως φύλο συκής μπορούν να χρησιμεύσουν έναντι της απέραντης γύμνιας της διαχείρισης των σκουπιδιών.

Και φυσικά στο τέλος του δρόμου, αφού γίνουν οι κινητές μονάδες και γίνουν και οι ΜΕΑ, και αποδειχθεί ότι δεν μειώνουν σημαντικά τον όγκο των απορριιμμάτων, γιατί τα "προϊόντα" τους δεν θα είναι εμπορεύσιμα, αλλά θα καταλήγουν και αυτά στους ΧΥΤΥ, που θα είναι ουσιαστικά ΧΥΤΑ, θα εμφανισθεί ως ο από μηχανής θεός η καύση, που θα μας "σώσει" επιτέλους από τη μάστιγα των σκουπιδιών.  Και θα υλοποιηθεί έτσι το αρχικό σχέδιο των εργολάβων, να οδηγηθούμε αναπόφευκτα στην καύση, αφού φαινομενικά οι άλλες λύσεις θα έχουν αποτύχει και θα δημιουργείται συνεχώς ανάγκη για καινούριους ΧΥΤΑ.  Και επειδή θα έχουν εξαντληθεί και τα ευρωπαϊκά κονδύλια σε αυτοσχεδιασμούς με ΜΕΑ και κινητές μονάδες,  θα οδηγηθούμε σε ιδιωτικές μονάδες καύσης με ΣΔΙΤ.  Τότε βέβαια θα φανεί και ο πραγματικός λόγος κατασκευής των ΜΕΑ που είναι φυσικά η παραγωγή υλικού προς καύση, το λεγόμενο RDF, ένα βρώμικο μείγμα χαρτιού και πλαστικών που δεν ανακυκλώνεται. 

Κάποιοι προσπαθούν να κόψουν δρόμο, δείχνοντας ήδη τις ξεκάθαρες προθέσεις τους, εγκαταλείποντας την «αντικαυσική»  ρητορική προηγούμενων ετών και προωθώντας την κατασκευή ΜΕΑ που παράγουν SRF, ουσιαστικά αποξηραμένα  σύμμεικτα που ο μόνος σκοπός τους είναι να καούν σε κλιβάνους.  Αυτό δείχνει η πρόσφατη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Βόλου του περασμένου Νοεμβρίου για  δημιουργία μονάδας SRF στο ΧΥΤΑ Βόλου.  Η οποία φυσικά συμβαδίζει απόλυτα με τη μεθόδευση για καύση απορριμμάτων από την ΑΓΕΤ [2], όπου η πειραματική καύση των 7.000 τόνων δευτερογενούς καυσίμου υλικού για το 2015, μετατράπηκε με πρόσφατη τροποποίηση των περιβαλλοντικών όρων σε καύση 200.000 τόνων ετησίως και σε μόνιμη βάση τέτοιου υλικού και δυνατότητας άλλων 600.000 τόνων παρόμοιας κατηγοριοποίησης.

Άλλο τρανό παράδειγμα αποτελεί η Θεσσαλονίκη, όπου στη 2η Συνεδρίαση στις 10/7/17 το Δ.Σ. του ΦΟΔΣΑ, όπου συμμετέχουν εκπρόσωποι 43 δήμων,  αποφάσισε να υποβάλει πρόταση [3] στην Ειδική Γραμματεία ΣΔΙΤ, για την υλοποίηση έργου που θα καλύψει τις 5 από τις 7 Περιφερειακές Ενότητες της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας με συνολική δυναμικότητα επεξεργασίας 350.000 tn/έτος και παραγωγή εναλλακτικών καυσίμων SRF, RDF. Το κόστος του έργου υπολογίζεται στα 100 εκ. ευρώ.  Η πρόταση δεν περιλαμβάνει μονάδα καύσης, αλλά προφανώς κάπου θα πρέπει να καίγονται αυτές οι τεράστιες παραγόμενες ποσότητες εναλλακτικών καυσίμων, αλλιώς ποιος ο λόγος παραγωγής τους;  Το κλίμα φυσικά στη Θεσσαλονίκη έχει διαμορφωθεί από χρόνια με κύριο εκφραστή τον νυν δήμαρχο και την τεχνοκρατική υποστήριξη του αν. υπουργού Περιβάλλοντος, κ. Φάμελλου [4] που αρθρογραφούσε στο παρελθόν υπέρ της ενεργειακής αξιοποίησης καθώς: «Μία μονάδα συμβάλλει στην αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου, εφόσον αντικαθιστά για την ηλεκτροπαραγωγή ορυκτά καύσιμα, που θα παρήγαγαν επιπλέον εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, εκπομπές που τα απορρίμματα είναι αναπόφευκτο να δημιουργήσουν κατά την ελεγχόμενη ή μη βιοαποικοδόμησή τους».

Άρα το μέλλον προοιωνίζεται: Σύμμεικτα, ΣΜΑ, ΜΕΑ, RDF/SRF, καύση και ΧΥΤΥ. Ποια Διαλογή στην Πηγή και ανακύκλωση μου λες τώρα; Αυτοί σχεδιάζουν, υλοποιούν και απαιτούν βιώσιμες Μονάδες με εγγυημένες ποσότητες σκουπιδιών σε βάθος 30ετίας… Και γιατί να μην το κάνουν άλλωστε αφού είναι επενδύσεις με εξασφαλισμένα έσοδα, άρα χαμηλού ρίσκου.  Άσε που μπορεί να φτάσουμε να τους επιδοτούμε και πολλαπλώς.  Μία φορά σίγουρα μέσω των τελών καθαριότητας, που αναπόφευκτα θα αυξηθούν, μιας και τα σκουπίδια μας πλέον θα «επεξεργάζονται»  αντί να ρίχνονται στους ΧΥΤΑ.  Μπορεί και μέσω επιδότησης των ΜΕΑ για παραγωγή εναλλακτικών καυσίμων από την Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης(ΕΕΑΑ) (βλ. μπλε κάδοι), το οποίο ήδη επιχειρήθηκε για την ΕΜΑΚ Φυλής, αλλά το σταμάτησε ο ΕΟΑΝ.  Μην ξεχνάμε ότι αυτή η επιδότηση θα προέρχεται από τα ειδικό τέλος με το οποίο επιβαρύνονται τα συσκευασμένα προϊόντα που αγοράζουμε και το οποίο προορίζεται για προώθηση της ανακύκλωσης των συσκευασιών.  Και τέλος μπορεί να δούμε να επιδοτείται και η παραγόμενη ενέργεια από την καύση μέσω του τέλους που πληρώνουμε στους  λογαριασμούς του ρεύματος για την προώθηση των ΑΠΕ, αφού όπως επιχειρηματολογεί και ο ίδιος ο υπουργός τα σκουπίδια αντικαθιστούν για την ηλεκτροπαραγωγή ορυκτά καύσιμα.

Και ποιο είναι το μέλλον της ανακύκλωσης όταν αυτή θα αντιστρατεύεται τα κέρδη των ιδιωτών; Ζοφερό φυσικά∙ γιατί μην περιμένουμε σε μια χρεωκοπημένη χώρα, όπου η προστασία του περιβάλλοντος έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, να εξαντλούμε πρώτα όλες τις δυνατότητες ανακύκλωσης πριν την καύση.  Είναι ήδη προφανές από τον κυκεώνα εξαγγελιών για έργα διαχείρισης, υποβολής προτάσεων και  εγκρίσεων, ότι δεν ακούμε τίποτα για έργα και δράσεις Διαλογής στην Πηγή(ΔσΠ).  Δεν ανακοινώνεται καμία σοβαρή μελέτη ή χρηματοδότηση που να προωθεί τη ΔσΠ, ενώ θα μπορούσε ήδη η ΕΕΑΑ να ξεκινήσει πρόγραμμα χωριστής συλλογής με 4 κάδους και να δημιουργείται συνείδηση στους πολίτες, χωρίς να απαιτείται η κατασκευή μεγάλων έργων, παρά μόνο η παραχώρηση εξοπλισμού στους δήμους.  Έτσι χάνεται κι άλλος πολύτιμος χρόνος, γεμίζουν οι υφιστάμενοι ΧΥΤΑ και σύντομα θα δημιουργηθούν δύσκολες καταστάσεις, που θα οδηγήσουν μαθηματικά στην καύση.

Βλέποντας επομένως τι γίνεται πανελλαδικά και την επέλαση των ΣΔΙΤ, δημιουργείται μια απορία για το δικό μας ΦΟΔΣΑ της Στερεάς Ελλάδας. Πού στηρίζει την αισιοδοξία του ότι τα έργα της Στερεάς θα χρηματοδοτηθούν από το ΕΣΠΑ και όχι από ΣΔΙΤ;; Όχι ότι έχει καμιά διαφορά ως προς την αναποτελεσματικότητά τους, αλλά λέω… - άλλοι με ΣΔΙΤ και άλλοι όχι;  Ποιος αποφασίζει γι’ αυτό;  Προτείνουν οι εργολάβοι προαποφασισμένα σενάρια στους κατά τόπου ΦΟΔΣΑ, δήθεν μέσω των εκπονούμενων μελετών «ωρίμανσης» ή των ΠΕΣΔΑ και το υπουργείο απλώς τα προωθεί, επειδή έχει ένα «ώριμο έργο» έτοιμο προς υλοποίηση;  Αυτό θα πει σχεδιασμός…  Ό,τι θέλει η κάθε εταιρεία… Άρα, αν δεν περισσεύουν χρήματα για να γίνουν όλα τα έργα πανελλαδικά μέσω ΕΣΠΑ, γιατί να ευνοηθεί η Στερεά, αν λάβουμε υπόψη ότι ήδη δύο έργα, της Θήβας και της Άμφισσας, θα υλοποιηθούν από το ΕΣΠΑ;   Το πιο πιθανό είναι ότι τα επόμενα έργα, της Λαμίας και της Χαλκίδας, θα υλοποιηθούν με ΣΔΙΤ.  Όσον αφορά δε τα έργα των 4 δήμων που αποσχίστηκαν από το σχεδιασμό του ΦΟΔΣΑ, αγνοείται η τύχη τους γιατί από ότι φαίνεται δεν έχει ακόμη υποβληθεί πρόταση ούτε για τις μελέτες.

Τελικά όπως δείχνει και η περίπτωση της Πελοποννήσου, πολύ φασαρία για το τίποτα. Πού πάνε οι μεγάλες κορώνες [5] για τη ΣΔΙΤ και οι διαξιφισμοί του προηγούμενου αναπληρωτή Υπουργού Περιβάλλοντος με τον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου;  Τραγικά απροετοίμαστοι όλοι για μία εναλλακτική πρόταση στα σχέδια των μεγαλοεργολάβων κι από ό,τι φαίνεται, γονυπετείς θα παρακαλάνε την ΤΕΡΝΑ να πάρει τα σκουπίδια τους οι επαναστάτες δήμαρχοι.  Το πουκάμισο ήταν αδειανό! [6] Ακόμη και το καλοκαίρι ξιφουλκούσαν ότι θα προχωρήσουν με τις κινητές μονάδες ως μόνιμη λύση και ότι δεν είχαν ανάγκη την ΤΕΡΝΑ.  Πράγμα φυσικά ανεφάρμοστο, γιατί αυτές οι μονάδες δεν πληρούν βασικούς όρους προστασίας του περιβάλλοντος και των εργαζομένων, παρά μόνον σαν λύση έκτακτης ανάγκης.  Για την Ηλέκτωρ που ανέλαβε την προσωρινή διαχείριση των απορριμμάτων του δήμου Καλαμάτας [7], προφανώς η ενδιάμεση λύση δεν περιλαμβάνονταν στον σχεδιασμό της ΤΕΡΝΑ κι έγινε καινούρια ανάθεση.  Έτσι στα 174,3 εκατομμύρια Ευρώ για τις εγκαταστάσεις της ΤΕΡΝΑ προστέθηκαν άλλα 103,35 εκατομμύρια Ευρώ για την ενδιάμεση διαχείριση και έτσι ροκανίζονται σιγά σιγά οι πολύτιμοι πόροι του ΕΣΠΑ χωρίς να δίνεται οριστική λύση στο πρόβλημα κορεσμού των ΧΥΤΑ ή των ΧΥΤΥ που θα κατασκευαστούν.

Όχι, για να ξέρουμε όταν ακούμε μεγάλα λόγια του στυλ: «εμείς θα λύσουμε το πρόβλημα των σκουπιδιών και θα τα κάνουμε με δημόσια χρηματοδότηση και δεν θα επιτρέψουμε καμιά ΣΔΙΤ στη Στερεά» τι μας περιμένει…. Και να βλέπουμε πόσο σημαντικές είναι οι στάσεις των δημάρχων και οι αποφάσεις των Δημοτικών συμβουλίων και των ΦΟΔΣΑ στις λύσεις που δρομολογούνται ερήμην των  πολιτών.  Πόσο σημαντικό είναι να επιλέγονται άνθρωποι σ’ αυτές τις θέσεις ευθύνης που θα τιμήσουν το όνομα του αυτοδιοικητικού, θα ενημερώσουν τους πολίτες και θα τους εμπλέξουν στις όποιες αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον τους.   Όχι μπροστά να αναλώνονται σε μεγάλα λόγια και από πίσω να ανοίγουν το δρόμο στα μεγαλοεργολαβικά συμφέροντα. 

Λαμία, 11.1.2018
* Στέφανος Σταμέλλος
Οικολογία Αλληλεγγύη Στερεάς

Νέα Ρωσική Γεύση της Τουρκικής Φιλίας Την Νύχτα των Ρωσικών Χριστουγέννων…

Όπως στον μύθο του βατράχου και του σκορπιού (διδακτικό και για ιθαγενείς Ταλεϋράνδους)


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ρώσοι στρατιωτικοί εκπρόσωποι ανακοίνωσαν την Δευτέρα ότι την νύχτα του Σαββάτου απέκρουσαν μαζική επίθεση σμήνους βομβαρδιστικών αεροπλάνων άνευ πιλότου, τηλεκατευθυνόμενων από τρομοκράτες κατά ρωσικών βάσεων στη Συρία.

Η καθυστερημένη ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Αμύνης ανέφερε ότι η αεροπορική βάση Χμεϊμίμ υπέστη επίθεση από 10 UAV, ενώ άλλα τρία επεχείρησαν να πλήξουν την ναυτική βάση εφοδιασμού στην Ταρτούς.

Όλα τα ιπτάμενα ρομπότ βομβαρδισμού επισημάνθηκαν από τα αντιαεροπορικά αμυντικά συστήματα «σε ικανή απόσταση από τους ρωσικούς στρατιωτικούς στόχους», επτά από αυτά καταρρίφτηκαν επιτυχώς από τα αντιαεροπορικά Panzir-S και Ρώσοι ηλεκτρονικοί πέτυχαν να νεκρώσουν τους μηχανισμούς έξη άλλων, από τα οποία τρία συντρίφτηκαν στο έδαφος και τρία προσγειώθηκαν ακέραια έξω από τις ρωσικές βάσεις.

Κατά την ανακοίνωση του υπουργείου, από την επίθεση δεν προέκυψαν απώλειες του στρατιωτικού προσωπικού και οι βάσεις «εξακολουθούν να λειτουργούν υπό ομαλές συνθήκες».

(Πληροφορίες άλλων τοπικών πηγών μιλούν ωστόσο για τον τραυματισμό ενός τουλάχιστον Ρώσου οπλίτη και ζημιές σε ορισμένα αεροσκάφη της βάσης, σε μια περίπτωση από σύγκρουση αυτοκινήτου, κατά την σύγχυση στον αιφνιδιασμό την ημέρα των ρωσικών Χριστουγέννων.)

΄Ηταν η πρώτη φορά που «οι τρομοκράτες χρησιμοποίησαν μαζικά εναέρια μαχητικά οχήματα από απόσταση μεγαλύτερη των 50 χιλιομέτρων και κατευθυνόμενα με χρήση GPS με συντεταγμένες από δορυφόρο».

«Οι τρομοκράτες μπορεί να είχαν την βοήθεια κάποιου κράτους τεχνολογικά προηγμένου», ανέφερε η περίεργα διπλωματική στρατιωτική ανακοίνωση.

Ρώσοι ειδικοί που εξετάζουν τα καταληφθέντα βομβαρδιστικά ρομπότ διαπίστωσαν πράγματι ότι στην κατασκευή τους είχε χρησιμοποιηθεί προηγμένη τεχνολογία. «Δεν μπορεί παρά να προέρχονται από χώρα κατέχουσα πολύ προηγμένη τεχνολογία, με πλοήγηση μέσω δορυφόρου και εκρηκτικούς μηχανισμούς πυροδοτούμενους σε ορισμένες συντεταγμένες.» Οι ειδικοί θα ήσαν σε θέση να εντοπίσουν επακριβώς το σημείο απογείωσης αυτού του σμήνους των βομβαρδιστικών άνευ πιλότου, ανέφερε ακόμη η ρωσική ανακοίνωση της Δευτέρας.

Η κάποια αχλύς μυστηρίου που εξακολουθούσε να περιβάλλει αυτήν την υψηλής τεχνολογίας τρομοκρατικήν επίθεση βομβαρδισμού ρωσικών βάσεων, προστατευόμενων από αμυντικά συστήματα που θεωρούνται απαραβίαστα, προκάλεσε έκπληξη, υποψία και εικασίες στον ρωσικό Τύπο.

Νέα στοιχεία που άρχισαν να διαρρέουν από την κλεψύδρα της ρωσικής διπλωματικής διακριτικότητας αρχίζουν να δείχνουν πως η ιστορία αυτή είναι περισσότερο περίπλοκη από όσο θα μπορούσε να υποθέσει κανείς και ότι σ’ αυτόν το αστυνομικό γρίφο εμπλέκονται πολλοί δράστες, από τους οποίους θα ήταν βέβαια αφύσικο να απουσιάζει η . . .Τουρκία.

Στην δεύτερη πάντως δόση των επίσημων ρωσικών πληροφοριών, (για την ικανοποίηση προφανώς και των ερωτημάτων της ρωσικής κοινής γνώμης), ανακοίνωση του υπουργείου Αμύνης ανέφερε χθες ότι αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροπλάνο τύπου Μπόινγκ 8 Ποσειδών υπερίπτατο των ρωσικών βάσεων Χμεϊμίμ και Ταρτούς την ώρα των αεροπορικών τρομοκρατικών επιθέσεων . Η ανακοίνωση του υπουργείου περιοριζόταν να υπογραμμίσει «την περίεργη σύμπτωση», αλλά τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι τα αμερικανικό Μπόινγκ Ποσειδών επέβλεπε ή συνέδραμε την επιχείρηση των υψηλής τεχνολογίας ιπταμένων βομβαρδιστών ρομπότ των τρομοκρατών…

Μιαν νέα ερεθιστική πτυχή του μυστηρίου ήρθε να αχνοφωτίσει η συμπληρωματική πληροφορία του ρωσικού υπουργείου Αμύνης στην εφημερίδα Ερυθρός Αστέρας, ότι το σμήνος των «υψηλής τεχνολογίας ιπταμένων βομβαρδιστικών ρομπότ» των τρομοκρατών που επετέθησαν εναντίον των ρωσικών βάσεων, είχε απογειωθεί από την «ζώνη αποκλιμάκωσης» των συγκρούσεων στο Ιντλίμπ, η οποία τελεί υπό τον έλεγχο ενόπλων της λεγόμενης «μετριοπαθούς αντιπολίτευσης». Περίεργο…

Την κλείδα του αινίγματος παρέχει η προσθήκη της είδησης, ότι: Το ρωσικό Υπουργείο Αμύνης με επιστολές του στον Αρχηγό του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Χαλουσί Ακάρ και στον επικεφαλής της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν τονίζει ότι «είναι απαραίτητο να ανταποκριθεί η Άγκυρα στις ανειλημμένες υποχρεώσεις της για την εξασφάλιση της παύσης των εχθροπραξιών από τις υπό τον έλεγχό της ένοπλες δυνάμεις και να εντείνει τις προσπάθειες τοποθέτησης παρατηρητηρίων στην ζώνη αποκλιμάκωσης, για την αποφυγή τέτοιων επιθέσεων UAV κατά οποιωνδήποτε στόχων.»

(Προηγουμένως, ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου κατηγορούσε την συριακή αεροπορία ότι «πλήττει την μετριοπαθή αντιπολίτευση με το πρόσχημα ότι πολεμά την τρομοκρατική οργάνωση Νούσρα» Και ότι αυτές της οι ενέργειες υπονομεύουν τις διπλωματικές προσπάθειες για την ειρήνευση με διαπραγματεύσεις.

Δεν είναι γνωστό ποιου είδους μετριοπαθούς αντιπολίτευσης ανακάλυψε ο Τσαβούσογλου στην περιοχή Αμπού αλ- Ντουχούρ, που ελέγχεται από την τρομοκρατική οργάνωση Νούσρα, έγραφε χτες το ρωσικό όργανο Russia Feed.)

΄Εμμεσα έτσι , από το άθροισμα των ανωτέρω στοιχείων, πληροφορείται τελικά ο αναγνώστης των ρωσικών ανακοινώσεων, μετά τετραήμερο, ότι η τρομοκρατική επιχείρηση βομβαρδισμού ρωσικών βάσεων στη Συρία από υψηλής τεχνολογίας αεροσκάφη άνευ πιλότου, κατευθυνόμενα μέσω δορυφόρου και υπό την επίβλεψη αμερικανικού κατασκοπευτικού αεροπλάνου, εξαπολύθηκε την νύχτα των ρωσικών Χριστουγέννων από περιοχή κατεχόμενη από τρομοκράτες υπό τον έλεγχο της Τουρκίας…

Τα συμπεράσματα επαφίενται στους εναλλασσόμενους συμμάχους και αφελείς ή κυνικούς εραστές της αθεράπευτα περιπόθητης γείτονος.

«Δεν Είναι Μετανάστες, Είναι Εισβολείς» Βίκτωρ Ορμπάν, Ούγγρος Πρωθυπουργός


της Karine Bechet-Golovko, Comité Valmy

[Εξέχουσα συνεργάτης του οργάνου της Ντεγκωλικής Αριστεράς στη Γαλλία, η Karine Bechet-Golovko παρουσιάζει εδώ τον (αποκρυπτόμενο στην Ελλάδα) βαθύτατο διχασμό της καλούμενης «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης», σε δύο ολοένα εχθρικότερα στρατόπεδα, των οποίων η ουσιαστικά αγεφύρωτη διαφορά -πίσω από το μεταναστευτικό- αφορά την εθνική κυριαρχία ή την εξάλειψη του έθνους-κράτους, που αποτελεί τον πραγματικό στόχο των «εγκεφάλων» της «Ευρωπαϊκής ενοποίησης». Το άρθρο βοηθεί τον Έλληνα αναγνώστη στην σωστήν ανάγνωση των οιωνών γ’ αυτήν την «Ευρωπαϊκή ΄Ενωση».]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού
Η όξυνση της διένεξης μεταξύ των χωρών της ανατολικής Ευρώπης και της Ε.Ε. αποκαλύπτει γυμνό το λεγόμενο «ευρωπαϊκό σχέδιο», ως όργανο για την παγκοσμιοποίηση, την κατάλυση του έθνους-κράτους και την πολιτική εξαφάνιση των χωρών της Δυτικής Ευρώπης.

Ο Βίκτωρ Όρμπαν μόλις έβαλε τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής, που αποτυγχάνει να συγκαλύψει ένα οικουμενικό όραμα στρεφόμενο εναντίον του κράτους: Η μαζική μετανάστευση που εισβάλει στην Ε.Ε. δεν έχει καμιά σχέση με το πρόβλημα των προσφύγων και την υποχρέωση προστασίας ανθρώπων που κινδυνεύουν, πρόκειται για άτομα που μεταναστεύουν για λόγους οικονομικούς. Κα οι Ούγγροι δεν θέλουν αυτήν την μαζική μετανάστευση.

«Μπορώ να μιλήσω μόνο για τον ουγγρικό λαό και οι Ούγγροι δεν θέλουν οποιαδήποτε μετανάστευση,» δήλωσε ο ΄Ορμπαν. «Κατά την δική μου αντίληψη δεν μπορεί ο λαός να έχει μιαν συγκεκριμένη βούληση, σε ένα θέμα θεμελιώδες, και η κυβέρνηση να μην συμμορφώνεται.» Οι περισσότεροι πρόσφυγες έρχονται στην Ευρώπη όχι για να διαφύγουν συνθήκες κινδύνου για την ζωή τους, αλλά σε αναζήτηση καλύτερων οικονομικών ευκαιριών, λέει ο Ορμπάν. «Γι’ αυτό δεν θα πρέπει να θεωρούνται πρόσφυγες αλλά μάλλον «Μουσουλμάνοι εισβολείς».

Ο Ορμπάν και η Ουγγαρία δεν είναι μόνοι στην υποστήριξη αυτή της τοποθέτησης, λογικά καθόλου αβάσιμης, που αξιώνει να μην ξεχνούμε την διαφορά ανάμεσα στους πρόσφυγες και τους οικονομικούς μετανάστες. Διαφορά που η Ε.Ε. επιχειρεί με κάθε τρόπο να συγκαλύψει με τον γενικευτικόν όρο «απόδημοι». Η Τσεχική Δημοκρατία και η Πολωνία είναι αλληλέγγυες στην ίδια θέση προάσπισης της εθνικής κυριαρχίας. Και ο εντελώς νέος πρωθυπουργός της Πολωνίας επανέλαβε πως η χώρα του αρνείται να δεχτεί πρόσωπα προερχόμενα από την Μέση Ανατολή και την Αφρική.

Η απάντηση της Ε.Ε. είναι κατηγορηματική: Δεν έχετε το δικαίωμα επιλογής. Θα πρέπει να πληρώσετε με την σειρά σας. Υπό το προκάλυμμα της «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, που πλήρωσαν τον «εκδημοκρατισμό» αυτών των χωρών για να προβάλλουν την βιτρίνα του αποσοβιετισμού τους, ζητούν τώρα την αποπληρωμή. Και οι χώρες αυτές παραπέμπονται στην «δικαιοσύνη» της Ε.Ε., η οποία πήρε φυσικά το μέρος των Αρχών της ΕΕ, εναντίον των τριών χωρών (οποία έκπληξη, εκ μέρους μιας δικαιοσύνης τόσο ανεξάρτητης!)Δεν πρόκειται στην πραγματικότητα παρά για έναν εκβιασμό της χυδαιότερης μορφής, μια τεχνική μαφιόζικης μεθοδολογίας.

Οι συζητήσεις βρίσκονται σε νεκρό σημείο. Οι χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης αρνούνται να συζητήσουν για ποσοστά προσφύγων όσο η Ευρώπη δεν έχει ασφαλίσει τα εξωτερικά σύνορά της. Η Ουγγαρία και οι σύμμαχοί της δέχονται να συζητήσουν για μιαν ανθρωπιστική και τεχνική βοήθεια στις χώρες της πρώτης γραμμής, αλλά τίποτα περισσότερο, κάτι που κρίνεται απαράδεκτο από την Ρώμη και το Βερολίνο. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε μια προσπάθεια άρσεως του αδιεξόδου, προτάθηκε να καταργηθεί το πρόστιμο των 250.000 ευρώ, αλλά να συσχετιστεί η αλληλεγγύη με το δικαίωμα πρόσβασης στα ταμεία Διαρθρωτικό και Επενδύσεων.

Η απειλή είναι σοβαρή: « Η Ε.Ε. δεν είναι μόνο για να εξασφαλίζει την χρηματοδότηση και την ασφάλεια, προϋποθέτει επίσης τον καταμερισμό των ευθυνών και την αλληλεγγύη». Πολλοί θεωρούν ότι αυτή η ιδιαίτερα κρίσιμη συζήτηση αφορά την ίδια την ουσία του ευρωπαϊκού σχεδίου και του αντικειμενικού σκοπού του, της αλληλεγγύης. «Αλληλεγγύη έναντι αλληλεγγύης: η επιλογή θα είναι δύσκολη» στενάζει ένας διπλωμάτης ιδρυτικής χώρας. Πράγματι, η Πολωνία εισπράττει 10 δις ευρώ ετησίως από Ταμείο Συνοχής και τα ποσά από τα ταμεία Διαρθρωτικό και Επενδύσεων αντιπροσωπεύουν το 3% του ακαθάριστου εσωτερικού προϊόντος της Ουγγαρίας.

Το «ευρωπαϊκό σχέδιο» αποκτά μαφιόζικα χαρακτηριστικά, ελάχιστα μεταμφιεσμένα. Οι Δυτικές Χώρες έχουν ολοκληρωτικά εγκαταλείψει και την ιδέα του εθνικού συμφέροντος, ακόμη και όταν αυτό οδηγεί στο πολιτικό ναυάγιο, όπως στην περίπτωση της Α. Μέρκελ. Δεν μπορούν πια, δεν θέλουν πια, η απλώς φοβούνται; Γεγονός παραμένει ότι έχουν καταστεί πολιτικά ανύπαρκτες. Οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης, που μπήκαν στην «ευρωπαϊκή οικογένεια» νομίζοντας πως μπορούν να ξαναβρούν την κυριαρχία τους, ξαναβρίσκονται απέναντι στην εκμετάλλευση, στην ρητορική του προαγωγού: τσέπωσες τα φράγκα, τώρα ξάπλωνε…

Τα κακαρίσματα για την παρενόχληση, αλλά οι κότες γεννούν στη μισθοδοσία!


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Δεν έχω γράψει ακόμη για την πολιτική όψη του (διεθνούς) σκανδαλισμού από συνήθως ετεροχρονισμένες αποκαλύψεις ή/και καταγγελίες παρενοχλήσεων, βιασμών και παιδοφιλίας, με φερόμενους δράστες επώνυμους, κυρίως από τον χώρο του θεάματος και των ΜΜΕ.

Θα γράψω σύντομα, όταν πλέον τα στοιχεία που θα ορίζουν με πολιτικούς όρους αυτό το κύμα σκανδαλισμού, θα είναι απολύτως σαφή και δεν θα υπάρχει περιθώριο να θεωρήσει κάποιος πως εικοτολογώ ή πως επιχειρώ να μειώσω τη σοβαρότητα αυτού του κοινωνικού φαινομένου, το οποίο αυτό καθ΄ εαυτό αποτελεί διάσταση της εξουσίας.

Ωστόσο, και σε κάθε περίπτωση η παροιμία «αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες» έχει εφαρμογή και εδώ - εκτός από τα κακαρίσματα στην Ελλάδα για το «σκοπιανό», την ώρα που οι κότες γεννούν στη μνημονιακή φωλιά τους διαρκώς περισσότερα και αθλιότερα αντικοινωνικά μέτρα!

Είναι ειρωνεία, φίλε μου, να στρέφονται οι προβολείς και οι κάμερες στις παρενοχλήσεις που (σκοπίμως) συγχέονται με βιασμούς, παιδοφιλία και άλλες εγκληματικές «ανωμαλίες», την ίδια ώρα που οι συνάδελφοι της σημαντικής δημοσιογράφου του BBC, Carrie Gracie, υφίστανται λογοκρισία και δεν μπορούν να εκφράσουν, όπως επιθυμούν, την υποστήριξή τους στην ίδια και το δίκαιο αίτημα των γυναικών να αμείβονται όπως και οι άντρες συνάδελφοί τους, χωρίς διακρίσεις που αφορούν στο φύλο.

Ενώ γίνεται χαμός για τις παρενοχλήσεις, επιχειρείται εναγωνίως από τους ίδιους διαύλους που αναδεικνύουν σήμερα μαζικά και ξαφνικά το φαινόμενο - σαν να ξύπνησαν αίφνης από χειμερία νάρκη - να υποβαθμιστεί το ζήτημα των διακρίσεων στις αμοιβές γυναικών.

Εδώ έχουμε και θεωρία που ερμηνεύει αυτή την συμπεριφορά διακρίσεων εις βάρος των γυναικών στην αγορά εργασίας, αλλά τα κακαρίσματα αφορούν σε άλλες εξουσιαστικές συμπεριφορές κάποιων ανδρών και μιας λεσβίας, δίχως μάλιστα να συνδέονται με την οικονομία του φαινομένου! Λες και είναι αποκλειστικά ζήτημα ιδεών και ψυχολόγου το πράγμα!

Τι λέει η θεωρία του G. Becker - The Economics of Discrimination; Εισαγάγει την έννοια της ροπής για διακρίσεις, η οποία κοινωνιολογικά και πολιτικά συμπίπτει με την έννοια της φυλετικής προκατάληψης, ως εξής: Αν ένας εργοδότης είναι προκατειλημμένος με τις γυναίκες εργαζόμενες, τότε η πρόσληψη μιας από αυτές θα εμφανίζεται πως μειώνει την ωφέλειά του, στο βαθμό που για αντίστοιχη θέση αυτή αμειφθεί όπως ακριβώς ο άνδρας συνάδελφός της. Αν λοιπόν η πρόσληψη μια γυναίκας κοστίζει wB ανά ώρα, ο εργοδότης θα λειτουργήσει σαν να κοστίζει [wB (1+d)], όπου d είναι ένας θετικός αριθμός ο οποίος ονομάζεται συντελεστής διάκρισης. Ο συντελεστής διάκρισης δίνει την ποσοστιαία ανατίμηση του κόστους για την πρόσληψη μιας γυναίκας που οφείλεται στην προκατάληψη του εργοδότη. Όσο μεγαλύτερη είναι η προκατάληψη, τόσο μεγαλύτερη εμφανίζεται στο μυαλό του να είναι και η απώλεια ωφέλειας από την πρόσληψη γυναικών εργαζομένων και τόσο μεγαλύτερος ο συντελεστής διάκρισης. Προφανώς, αν d = 0, τότε δεν υπάρχει διάκριση και γυναίκες και άνδρες θα αμείβονται κατά όμοιο τρόπο.

Ναι, αλλά αντί για το άτιμο το (d) «κακαρίζουμε» για άλλα ζητήματα εκμετάλλευσης της εξουσιαστικής θέσης, τα οποία χωρίς να ισχυρίζομαι πως δεν είναι σοβαρά και εξίσου πολιτικά, λαμβάνουν τη διάσταση υποκρισίας στο βαθμό που μοιάζει να διαδίδονται για να «σκεπάσουν» και συσκοτίσουν την ύπαρξη του συντελεστή διάκρισης στην αγορά μεταξύ γυναικών και ανδρών, όπως και άλλων μορφών διακρίσεων / αποκλεισμού των γυναικών στις σύγχρονες, μεταμοντέρνες, υπερ-φιλελεύθερες κοινωνίες μας!...


Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ο λόγος για το «αιολικό πάρκο», που γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα, στο Βέρμιον.

Ασφαλώς και υπάρχει Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) η οποία μεταξύ των πολλών άλλων προβλέπει ότι «Απαγορεύεται η ανεξέλεγκτη απόρριψη ή διάθεση στερεών αποβλήτων σε ιδιωτικούς ή Δημόσιους χώρους».

Ασφαλώς και εγκρίθηκαν τριάντα δυο προαπαιτούμενα από πολλές υπηρεσίες.

Ασφαλώς και ενημερώθηκαν εγγράφως δέκα τέσσερις κρατικές υπηρεσίες πριν ξεκινήσουν τα έργα.

Ασφαλώς και μας ενημέρωσαν «σφαιρικά» λαλίστατοι επιστήμονες και στο Δημοτικό Συμβούλιο περί αειφόρου ανάπτυξης, ανανεώσιμης ενέργειας, διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, κλιματικής αλλαγής, προστασίας του περιβάλλοντος και αναγκαίων επενδύσεων.

Ασφαλώς και ξεναγήθηκαν στον χώρο των ανεμογεννητριών οι τοπικοί και όχι μόνον άρχοντες και θαύμασαν που η επένδυση έπιασε τόπο.

Ασφαλώς και οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές, γαλαντόμοι, προσφέρθηκαν δια του Γενικού Διευθυντή του έργου, για δημιουργία σειράς, παρακαλώ, μικρών περιβαλλοντικών πάρκων που θα υποδεχθούν μαθητές για εκπαιδευτικές δράσεις, όπως επίσης και αποκατάσταση διαφόρων προβλημάτων με τεχνική υφή, στην ευρύτερη περιοχή της Καστανιάς.

Κι ενώ ασφαλώς όλα τα παραπάνω είναι πραγματικά γεγονότα, πως βρέθηκαν πολύ μεγάλες ποσότητες διάφορων στερεών απορριμμάτων από το αιολικό «πάρκο» του Βερμίου, πρόκειται για φορτηγά, πενήντα μέτρα από την κοίτη του Αλιάκμονα; Ποιος άδειασε δηλαδή, φορτηγά με ότι σκουπίδια μαζεύτηκαν από κει πάνω, δίπλα στο ποτάμι μας;

Μπορεί κάποιος από οποιαδήποτε Υπηρεσία να μας ενημερώσει; Μπορεί ο υπεύθυνος του έργου, που αναγκαστικά ορίστηκε από την μητρική εταιρία να μας διαφωτίσει; Μπορεί κάποιος πρόεδρος μόνιμων επιτροπών (πχ ΡΑΕ), ποιος ελέγχει ποιόν, κάθε πότε και με ποιους τρόπους;

Μπορεί κάποιοι ιδιώτες και κάποια πολιτική να κάνουν δουλειές με την δική μας τσέπη και πληρώνουμε όλοι, το ηλεκτρικό ρεύμα καραβίσιο.

Δυστυχώς, ακόμη μια φορά «επενδυτές» της αλλοδαπής, άρπαξαν και τον παραγωγικό αέρα μας και μείναμε όλοι εμείς με τον κοπανιστό. Δυστυχώς, πρόσφεραν καθρεφτάκια σε απερίγραπτους τοπικούς άρχοντες, σαν τους Αφρικανούς φίλαρχους πολλά χρόνια πριν.


ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΒΕΡΟΙΑΣ


Η αισθητική της γελοιότητας στην ΕΡΤ!...


Μια παρατήρηση «[Σ]ΤΑ ΠΡΑΣΕΙΝΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ» γίνεται αφορμή για την εκδήλωση της αγάπης μου προς την ΕΡΤ, σε αυτό το σημείωμα, αγαπητέ αναγνώστη. «Είναι μια παράξενη σκέψη - έλεγε η Αγκάθα Κρίστι - αλλά μόνον όταν βλέπεις τους ανθρώπους να γελοιοποιούνται, συνειδητοποιείς πόσο πολύ τους αγαπάς». Ναι, αγαπώ τον δημοσιογράφο που γελοιοποιείται καθημερινά στην ΕΡΤ, εξαιτίας μιας σοβαροφανούς δημοσιογραφικής αισθητικής που αποτελεί επιτομή γελοιότητας.  

Γράφει ο «ΣΤΑΘΗΣ»: «Το έχουν τερματίσει στην Αγία Παρασκευή. Δίνει φερ’ ειπείν συνέντευξη ο Πρωθυπουργός ή κάνει κάποια δήλωση. Αμέσως η ΕΡΤ παρουσιάζει το ρεπορτάζ, «σπηκάρει» ο συντάκτης τι είπε ο Τσίπρας κι αφού το πει, ο (η) παρουσιαστής - παρουσιάστρια προβάλλει καπάκι τον Τσίπρα να λέει αυτοπροσώπως αυτά που ο συντάκτης έλεγε ότι είπε! Θεϊκό! Άλλωστε η επανάληψη είναι η μήτηρ της προπαγάνδας. Υπολογίστε προσέτι ότι το εν λόγω γκρότεσκ (να λέει ο δημοσιογράφος τι είπε ο Τσίπρας και μετά ο Τσίπρας να το επαναλαμβάνει) επαναλαμβάνεται με τη σειρά του όλη μέρα! Εν τέλει θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι η ΕΡΤ επί Δεξιάς ήταν απλώς δεξιά, επί ΠΑΣΟΚ ήταν απλώς Πασόκια και επί ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς γελοία…».

Διαφωνώ! Πάντοτε γελοία ήταν. Στην ΕΡΤ κυριαρχεί η αισθητική της γελοιότητας σε ό, τι αφορά κυρίως στις ειδήσεις από την εποχή της ίδρυσής της μέχρι σήμερα, την εποχή της επανίδρυσής της. Το ζήτημα είναι γιατί να μην αλλάζει αυτή η αισθητική – αυτή η δημοσιογραφική κουλτούρα, με άλλα λόγια, η οποία ήταν η βασική αιτία της δικής μου αποχώρησης (τέσσερις φορές, κατά το παρελθόν);

Επειδή, δυστυχώς, η δημοσιογραφική αισθητική της ΕΡΤ εκφράζει την πολιτική αισθητική κάθε κυβέρνησης και η τελευταία δεν έχει μεταβληθεί επί αριστεράς στην κυβέρνηση. Ίσως μάλιστα να έχει υποβαθμιστεί (: χειροτερέψει) σημαντικά.

Πρόκειται για μια εξοργιστικά ηλίθια, μέσα στην απλοϊκότητά της, προπαγανδιστική φόρμα, κατασκευασμένη από ανθρώπους που αγνοούν πεισματικά την εξέλιξη της επιστήμης της επικοινωνίας σε ό, τι αφορά στο τηλεοπτικό προϊόν. Όπως αγνοούν την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με τα ΜΜΕ που αναπαριστούν δημοσιογραφικώς την πραγματικότητα. 

Έχουμε πλημύρα στην Αττική; Καπάκι οι μεγαλύτερες και καταστροφικότερες πλημμύρες την ίδια χρονική περίοδο στην Μανίλα, με επισήμανση ασφαλώς των καταστροφικών πλημμυρών πριν από 30 χρόνια στην ίδια περιοχή της Αττικής επί άλλης φυσικά κυβερνήσεως, αντίπαλων πολιτικών δυνάμεων των σημερινών κυβερνητών. Σεισμός στην Αθήνα; Καπάκι ο ισχυρότερος σεισμός στο Σαντιάγο με θύματα και καταστροφές πολύ μεγαλύτερες από τις δικές μας. Και πάει λέγοντας, στο πλαίσιο μιας άθλιας αισθητικής που υποκρίνεται την πλουραλιστική ενημέρωση, ενώ αποσκοπεί αποκλειστικά στην παραμυθία.

Τι να πεις για την ιερή αγελάδα της ΕΡΤ που είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός! Η εκάστοτε ηγεσία της ΕΡΤ θεωρεί υποχρέωσή της να διαμορφώνει μια γελοία σχέση με τον πρωθυπουργό και την «αυλή» του που αντανακλάται στον τρόπο που παρουσιάζουν τον πρωθυπουργό, κυρίως στις ειδήσεις και στον τρόπο που εμφανίζουν δηλώσεις του. Από την πολύ «προστασία» της «ιερής αγελάδας» και την υπερβολική φροντίδα του προσώπου της, καταλήγουν αντί να υπηρετούν το κύρος της, να γελοιοποιούν την ύπαρξή της – γελοιοποιώντας παράλληλα και τον δημοσιογράφο-φορέα της είδησης.

Αυτός, ο ιδιόμορφος αισθητικά Γαλλορουμάνος φιλόσοφος, Emile M. Cioran, είχε διατυπώσει την άποψη πως μεγάλοι στοχαστές μπορούν να είναι μόνο εκείνοι που δεν υποφέρουν από την αίσθηση του γελοίου. Κάτι παρόμοιο φαίνεται να πιστεύουν οι ηγεσίες στην ΕΡΤ: Μεγάλοι πρωθυπουργοί, όπως ακριβώς μεγάλοι και σημαντικοί δημοσιογράφοι, μπορούν να είναι μόνο εκείνοι που δεν υποφέρουν από την αίσθηση του γελοίου!

Τι να σου πω; Μπορεί να έχουν δίκιο! Απαιτείται πράγματι - όπως θα έλεγε ο  Ευγένιος Ιονέσκο -  διεστραμμένο, αλλά σίγουρα μεγάλο πνεύμα και πολύ χαμηλή αισθητική για να εφεύρεις το μουστάκι του Χίτλερ, το πηγούνι του Μουσολίνι, το κασκέτο του Φράνκο, το χαμόγελο του Χρουστσόφ και το επόμενο δελτίο της ΕΡΤ. Ιδιαίτερα αν περιέχει πρωθυπουργό!

Η γελοιότητα είναι πηγή έμπνευσης και δημοσιογραφικής δημιουργίας στην ΕΡΤ, αλλά πώς να την εντοπίσεις σήμερα μέσα στη γενικευμένη αισθητική αθλιότητα των ελληνικών καναλιών; Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας κατάλαβε το προσωπικό του κόστος από αυτή την αισθητική της παρακμής. Ίσως μάλιστα να μην το καταλάβει ποτέ, όπως δεν το κατάλαβαν οι προηγούμενοι…

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Νίκη Χάλι (Πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ) Πράκτορας Επιρροής του Ισραήλ;

του Phillip Giraldi, American Herald Tribune,5-1-18

[ O Φίλλιπ Τζιράλντι, υψηλό άλλοτε στέλεχος της CIA, με πλούσια δράση στον Ψυχρό Πόλεμο, διακεκριμένος δημοσιολόγος και προσωπικότητα της παλαιάς αμερικανικής εθνικιστικής Δεξιάς, έχει εστιάσει την προβληματική του τα τελευταία χρόνια στην  κρίσιμη επίδραση του ισχυρού εβραϊκού λόμπι στην διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και στις ολέθριες –κατά την εκτίμηση του- συνέπειες αυτής της κατάστασης για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας του. Η σχετική αρθρογραφία του είχε πρόσφατα σαν συνέπεια την απόλυσή του από την επιθεώρηση American Conservative, της οποίας ήταν συνεργάτης από πολλά χρόνια. Το παρόν άρθρο, με την επικαιρότητα των συζητήσεων στον ΟΗΕ  περί την απόφαση Τραμπ για την Ιερουσαλήμ, άπτεται τόσο του ύψους όσο και του εύρους  στο οποίο φθάνει η ισραηλινή επιρροή στις ΗΠΑ.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο πιο πρόσφατος ισχυρισμός ότι ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν «χειρίζεται» τον Πρόεδρο Τραμπ σαν να ήταν «κεφάλαιο» της ρωσικής μυστικής υπηρεσίας προήλθε από τον πρώην Διευθυντή Εθνικών Μυστικών Υπηρεσιών Τζέιμς Κλάπερ. « Ο Πούτιν ξέρει πώς να χειριστεί ένα κεφάλαιο και αυτό κάνει με τον Πρόεδρο» είπε ο Κλάπερ στο CNN την Δευτέρα.
Ο Κλάπερ, που διετέλεσε Διευθυντής Μυστικών Υπηρεσιών υπό τον πρόεδρο Ομπάμα και ο οποίος έχει πολλάκις μιλήσει μειωτικά για τον Τραμπ τόσο πριν όσο και μετά τις εκλογές του 2016, αποκάλεσε τον Ρώσο πρόεδρο «μεγάλο χειριστή σημαντικών υποθέσεων», που μπορεί να είναι το καλύτερο που έχει λεχτεί για τον Πούτιν από έναν Αμερικανό τέως αξιωματούχο εδώ και αρκετό καιρό.
Ο Κλάπερ ρωτήθηκε από το CNN: «Λέτε ότι η Ρωσία χειρίζεται τον Πρόεδρο Τραμπ ως κεφάλαιό της;». Ο Κλάπερ απάντησε: «΄Ετσι φαίνεται… αυτήν την εικόνα έχω εγώ.” Αργότερα στη συζήτηση ο Κλάπερ έκανε λίγο πίσω, και εξήγησε τα σχόλιά του προσθέτοντας «Το λέω αυτό μεταφορικά.»
Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένας τέως ανώτερος αξιωματούχος των μυστικών υπηρεσιών αποφαινόταν ότι ο Τραμπ είναι ένα κεφάλαιο μυστικών πληροφοριών υπό εκμετάλλευση από τους Ρώσους. Κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ο τότε διευθύνων την CIA Μάϊκλ Μόρελ έγραψε ένα άρθρο στους Τάϊμς της Νέας Υόρκης με τίτλο «Διηύθυνα την CIA: Τώρα στηρίζω την Χίλλαρυ Κλίντον.»
Ο Μόρελ υποστήριζε ότι ο Πούτιν, ένας θεληματικός εξ επαγγέλματος  αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών, « είναι εκπαιδευμένος να διαγιγνώσκει τα εύτρωτα σημεία ενός ατόμου και να τα εκμεταλλεύεται… Στον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών θα λέγαμε ότι ο Πούτιν στρατολόγησε τον κ. Τραμπ σαν έναν ανύποπτο πράκτορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.» Ο Μόρελ συνέχιζε εξηγώντας πως βάσιζε την κριτική του στην εκτίμηση ότι «ο κ. Τραμπ είχε υιοθετήσει πολιτικές θέσεις σύμφωνες με τα ρωσικά και όχι τα αμερικανικά συμφέροντα.»
΄Εχοντας πράγματι διατελέσει αξιωματικός χειριστής τέτοιων υποθέσεων και όχι σαν τους «ειδικούς» του είδους Κλάπερ και Μόρελ, δεν είμαι σίγουρος τι σημαίνουν αυτά τα «ανύποπτος πράκτορας» και «μεταφορικά». Αλλά θα συμφωνήσω με τον Μόρελ στον ορισμό του Μόρελ ότι ενεργώντας για μια ξένη δύναμη ταιριάζει στην ιδιότητα ενός «πράκτορα επιρροής». Και βάσει αυτής της αρχής νομίζω πράγματι πως υπάρχουν κάποια άτομα στην κυβέρνηση Τραμπ που είναι λίγο-πολύ κατευθυνόμενα από μια ξένη κυβέρνηση και την υπηρεσία κατασκοπίας της και ότι η κυβέρνηση αυτή θα πρέπει να είναι το Ισραήλ.
Θα ήθελα, λόγου χάριν, να πληροφορηθώ περισσότερα για τους δεσμούς που συνδέουν τον γαμπρό του προέδρου και την οικογένειά του με το Ισραήλ και την ηγεσία του. Οι Κούσνερ, όπως αναφέρεται, συνδέονται, πολύ στενά με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, Και εάν οι πληροφορίες των μέσων ενημέρωσης αληθεύουν, έχουν συμβληθεί στην οικονομική υποστήριξη του ισραηλινού εποικισμού στη Δυτική ΄Οχθη, την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ο υπόλοιπος κόσμος χαρακτηρίζει παράνομη.
Και είναι επίσης ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Ισραήλ, Ντέϊβιντ Φρίντμαν, που είναι γνωστός υποστηριχτής των εποίκων και ο Τζέϊζον Γκρήνμπλατ, ο επιλεγμένος περιφερειακός «διαπραγματευτής». Ποιες είναι ακριβώς οι σχέσεις τους με το Ισραήλ; ΄Εχει κανένας από αυτούς διπλή εθνικότητα; Δεν θα’πρεπε οι Αμερικανοί φορολογούμενοι, που πληρώνουν τους μισθούς και τα έξοδά τους, ενώ επίσης υφίστανται την ζημιά που αυτοί κάνουν στην φήμη της Αμερικής ταυτιζόμενοι μ’ ένα καθεστώς απαρτχάιντ, να γνωρίζουν σε ποιον  είναι πιστοί; ΄Ισως υπάρχει εδώ ανάγκη λίγης διαφάνειας.
Κατά το πρότυπο Μόρελ, οι Κούσνερ, Φρίντμαν και Γκρήνμπλατ θα μπορούσαν όλοι να χαρακτηριστούν πράκτορες επιρροής, εφ’ όσον τα καθήκοντά τους ως Αμερικανών αξιωματούχων φαίνεται να περιλαμβάνουν το να διατηρούν το Ισραήλ ευχαριστημένο αλλά τελώντας  υπό συνεχή εποπτεία για ότι κάνουν. Πόσο συχνά συναντώνται ιδιωτικά με Ισραηλινούς αξιωματούχους; Είναι στελέχη της μυστικής υπηρεσίας παρόντα στις συναντήσεις τους; Τι δεν αναφέρουν πίσω στην Ουάσιγκτον;
Αλλά, η δική μου κατ’ εξοχήν υποψήφια να είναι de facto πράκτορας επιρροής του Ισραήλ είναι η Πρέσβης της Αμερικής στα Ηνωμένα ΄Εθνη Νίκι Χάλι.
Αυτό το απίθανο βίντεο δείχνει την Χάλι να υποκλίνεται και να γλείφει σε μια τεράστια σύναξη του ισραηλινού λόμπι (AIPAC),τον Μάϊο του 2017. Είναι αξιοθέατο:
Η Χάλι το κατέστησε σαφές μιας εξ αρχής ότι είναι απόλυτα αφοσιωμένη στο Ισραήλ και δεν έκανε τίποτα έκτοτε για να αλλάξει αυτή την εντύπωση. Το αντίθετο μάλιστα και σε δραματικό τόνο την περασμένη εβδομάδα, όταν «κατέγραφε ονόματα» και απειλούσε με εκδίκηση οποιαδήποτε χώρα θα είχε την «απρέπεια» να τολμήσει να ψηφήσει εναντίον της καταστροφικής για την Ουάσιγκτον αναγνώρισης της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, στην οποία η ίδια συνέβαλε.
Η Χάλι είχε  πρωτοδιακριθεί ως  φανατική υποστηρίκτρια του Ισραήλ από τη θητεία της ως κυβερνήτη της Νότιας Καρολίνας. Μόλις ανέλαβε καθήκοντα στα Ηνωμένα ΄Εθνη, διαμαρτυρήθηκε ότι «Πουθενά η αποτυχία του ΟΗΕ δεν ήταν τόσο συστηματική και τόσο αποτρόπαια όσο στην προκατάληψη εναντίον του στενού συμμάχου μας Ισραήλ». Και υποσχέθηκε ότι « οι μέρες κακολογίας σε βάρος του Ισραήλ ετελείωσαν.» Σε πρόσφατη επίσκεψή της στο Ισραήλ χειροκροτήθηκε και τιμήθηκε από τον πρωθυπουργό Νετανιάχου.
Τον Φεβρουάριο, η Χάλι εμπόδισε την τοποθέτηση του Παλαιστίνιου πρώην πρωθυπουργού Σαλάμ Φαγιάντ σε διπλωματική θέση των Ηνωμένων Εθνών επειδή είναι Παλαιστίνιος. Σε ακρόαση στο Κογκρέσο την περασμένη εβδομάδα ρωτήθηκε γι’ αυτή την απόφαση: «Είναι η θέση της κυβέρνησης ότι η υποστήριξη στο Ισραήλ περιλαμβάνει τον  αποκλεισμό διορισμού στον ΟΗΕ ιδιώτη με υψηλά  προσόντα, παλαιστινιακής εθνικότητας;» Η Χάλι απάντησε ναι, ότι η κυβέρνηση «υποστηρίζει το Ισραήλ» αποκλείοντας κάθε Παλαιστίνιο.
Η Χάλι είναι φυσικά αδυσώπητη κατά της Συρίας και του Ιράν, εκφράζοντας την ισραηλινή προκατάληψη. ΄Εχει δηλώσει πως η αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό αποτελεί προτεραιότητα για την κυβέρνηση Τραμπ. Μια πρόσφατη εξόρμηση της ενέπλεκε την προειδοποίηση του Λευκού Οίκου ότι «είχε επισημάνει πιθανές προετοιμασίες για μια νέα επίθεση με χημικά από το καθεστώς ΄Ασαντ.» Η Χάλι την αυγάτισε σε ένα μήνυμα στο Τουίτερ: «… νέες επιθέσεις θα καταλογιστούν στον ΄Ασαντ αλλά επίσης στη Ρωσία και στο Ιράν που τον υποστηρίζουν στους σκοτωμούς του λαού του.» Σε κάποιο σημείο η Χάλι προειδοποίησε: « Θέλουμε να δούμε τη Ρωσία να διαλέγει την πλευρά του πολιτισμένου κόσμου απέναντι σε μια κυβέρνηση ΄Ασαντ που τρομοκρατεί κτηνωδώς τον λαό της.»

Θα έπρεπε να σημειώσω πως καμιά από τις πάρα πάνω θέσεις που προβάλλει η Χάλι δεν υπηρετούν το αμερικανικό συμφέρον, ενώ όλες εκφράζουν τις προτιμήσεις του Ισραήλ. Όπως στις περιπτώσεις Κούσνερ, Φρίντμαν και Γκρήνμπλατ, θα ήθελα να πληροφορηθώ πόσο συχνά συναντάται μόνη η Χάλι  με Ισραηλινούς αξιωματούχους και πολύ ειδικώτερα με πράκτορες της μυστικής υπηρεσίας. Παίρνει οδηγίες από την ισραηλινή κυβέρνηση; Είναι πράκτορας επιρροής του Ισραήλ ή απλά εύπιστη ελαφρόμυαλη; Το αμερικανικό κοινό που την πληρώνει και υποχρεώνεται να επωμίζεται τις συνέπειες των ενεργειών της είναι ανάγκη να γνωρίζει.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates