Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η μετακοινωνική φιλοσοφία της νέας πολιτικής εκκλησίας της Ελλάδας...

Διάβασα την ομιλία του κ. Μητσοτάκη στο Ελληνογερμανικό Επιμελητήριο και εκείνη του κ. Στουρνάρα στην Ελληνοαμερικανική Ένωση για να διαπιστώσω πως πράγματι υπάρχει κάτι που τους συνδέει με τον κ. Τσίπρα και πως είναι αυτό ακριβώς που επιφέρει σταδιακή σύγκλιση των πολιτικών δυνάμεων της Ελλάδας σε μια μορφή "μεταμνημονιακού" παραμιλητού, το οποίο δομεί φαντασιακά μια νέα κατηγορία πολιτικών - ως πολιτική εκκλησία - που ορίζονται ως "αναγκαίες πολιτικές". 
Οι πολιτικές (μεταρρυθμίσεις) δεν ορίζονται πλέον στον ιστορικό άξονα δεξιά-αριστερά, αλλά σε έναν μάλλον θρησκευτικό άξονα, εκείνον του αναγκαίου, που για τους κυρίους Μητσοτάκη και Στουρνάρα είναι καί επιθυμητό, ενώ για τον κ. Τσίπρα ανεπιθύμητο.
Ποιό είναι το αναγκαίο; Η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Τι σημαίνει αυτό; Αερολογία με απορητικό κατακερματισμό και ψέλλισμα διαφόρων πολιτικώς ορθών στερεοτύπων από τον χώρο της οικονομίας της σύγχρονης ανάπτυξης, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν τα πραγματικά χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας και χωρίς επίγνωση των δεδομένων της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης.
Πρόκειται για ένα παραμιλητό μέσα σε ένα όνειρο ανάπτυξης, το οποίο θα ήταν εφιάλτης αν μελετούσε κάποιος στοιχειωδώς σοβαρά τα θεσμικά και μακροοικονομικά δεδομένα που ορίζονται από την επιτροπεία των λεγόμενων "θεσμών" και του ΔΝΤ στις ελληνικές πολιτικές. Παραμιλούν - όπως ακριβώς και ο κ. Τσίπρας - αγνοώντας την απόλυτη αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να ασκήσει αυτόνομες πολιτικές. Όλα αποτελούν και θα αποτελούν στο μέλλον ετερόνομες και εξωκοινωνικές πολιτικές, αν η χώρα δεν απελευθερωθεί από το θεσμικό περίβλημα που την καθιστά "αποικία χρέους" - Υποτελή Πολιτεία.
Πέραν αυτού μιλούν για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, παραμένοντας στο επίπεδο της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και θεωρώντας πως αν ιδιωτικοποιηθεί πλήρως η παραγωγή όλα τα διαρθρωτικά προβλήματα θα επιλυθούν αυτομάτως, καθώς αυτό αναφέρεται στο ευαγγέλιο των αυτορυθμιζόμενων αγορών. Έτσι λένε τα βιβλία μιας μορφής οικονομικού στοχασμού που καμία σχέση δεν έχει με τον βαθύτερα επιστημονικό στοχασμό, ο οποίος βασίζεται στην κριτική θεωρία. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα μετακοινωνικό φιλοσόφημα που συστήνει εξωκοινωνικά και εξωανθρώπινα μια νέα πολιτική εκκλησία της Ελλάδας.
Στο βαθμό που συσταθεί αυτή η "εκκλησία", η συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων θα λάβει αυτονόητα, δηλαδή αναγκαία χαρακτηριστικά! Και ο στόχος της εξαφάνισης της ελληνικής κοινωνίας με την μετατροπή της σε μια απολύτως ετερόνομη αγορά θα έχει επιτευχθεί. Μετά από αυτό οι κανόνες θα είναι αποτέλεσμα των συγκυριακών αναγκών της αγοράς και όχι ασφαλώς της κοινωνίας και του ανθρώπου σε αυτήν. Και ποιος ορίζει αυτές τις ανάγκες; Μα, το "αόρατο χέρι" της αγοράς (: ένα άτομο που δρα για το προσωπικό του συμφέρον τείνει να προωθεί και το συμφέρον της κοινότητάς του -  Άνταμ Σμιθ). Πρόκειται για μια παράδοξη αρχή που ωστόσο μια χαρά συστήνει πολιτική εκκλησία στον νεοφιλελευθερισμό, κατά ανάλογο τρόπο που συστήθηκαν και κατέρρευσαν οι εκκλησίες του "υπαρκτού σοσιαλισμού" στις οποίες το ρόλο της  Αόρατης Χείρας έπαιζε η Χείρα του Κόμματος.
Στην πραγματικότητα κανείς δεν μιλά επί μιας μεθοδολογίας αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου της χώρας (που είναι ασφαλώς ζητούμενο και κατά την δική μου γνώμη), αλλά για άναρχες ιδιωτικοποιήσεις και για εκποίηση της δημόσιας περιουσίας που καμία σχέση δεν έχουν με την εξωστρέφεια την οποία επικαλούνται με έναν απατηλό τρόπο. Ούτε παραγωγική αναδιάρθρωση στον βιομηχανικό κλάδο πραγματοποιείται, ούτε ασφαλώς στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα απαιτείτο αυτόνομη, ελληνική στρατηγική με έμμεσες ή / και άμεσες επιδοτήσεις και φορολογικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες ωστόσο απαγορεύονται αυστηρά από το καθεστώς επιτροπείας της χώρας μας.

Άρα, τα τροπάρια που ψάλλονται στο πλαίσιο της κατασκευής της νέας πολιτικής εκκλησίας της Ελλάδας, ή από δεξιά, ή από το κέντρο, ή από την αριστερά του κ. Τσίπρα, έρχονται απλώς να νομιμοποιήσουν πολιτικώς την σοβαρή πολιτική εξασθένηση της ελληνικής κοινωνίας και παραγωγής και να διασκεδάσουν την απόλυτη ετερονομία στην άσκηση των ελληνικών πολιτικών στο παρόν και στο μέλλον. Για να διασκεδάσουν, με άλλα λόγια, τον δικό τους αντιπαραγωγικό και τραγικά αντικοινωνικό ρόλο. Και αυτό δεξιοί και κεντρώοι αρέσκονται να αποκαλούν ρεαλισμό, ενώ τα καλαμπούρια της αριστράς Realpolitik! Μεσιανικοί και εσχατολόγοι είναι στην ουσία όλοι αυτοί. Φάρσες της ιστορίας που δεν τελείωσε, ούτε θα τελειώσει, καθώς "η εξέλιξη είναι ασυνεχής, μεταπτωτική, ανεπανόρθωτη, παράδοξη, για να γεννήσει όχι το γνωστό αλλά το άγνωστο" (Ζαν-Φρανσουά Λυοτάρ). Αυτή η εξέλιξη φοβίζει κάθε είδους εκκλησίες και τους αυθαίρετους ιερείς τους. Είναι αυτός ο φόβος που τους οδήγησε, τους οδηγεί και θα τους οδηγεί να τρομοκρατούν, όταν δεν υπνωτίζουν, τις κοινωνίες, στον βαθμό που αντιλαμβάνονται οτι η κρίση στα συστήματα παραγωγής είναι αντικειμενικά η δική τους προσωπική κρίση.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ε… Εσύ Ποιητή!


του Βασίλη Λιόγκαρη

Ας έρθουμε στις σημερινές μέρες που η κυριαρχία και η παντοδυναμία των ΜΜΕ ευτελίζει και υποβαθμίζει την κοινωνική και πολιτιστική μας ζωή με προϊόντα υποκουλτούρας. Με την παραπληροφόρηση και την διαστρέβλωση εννοιών και αξιών μας έχει δώσει καινούργια πρότυπα, χωρίς ήθος και ηθική, βουτηγμένα πολλές φορές μέσα στην διαφθορά και την εμπορευματοποίηση των πάντων.

Καινούργιες συμπεριφορές, γεμάτες life style, οι εικόνες των πετυχημένων, μεγαλοεπιχειρηματιών, μεγαλοδικηγόρων, μεγαλοχρηματιστών, μεγαλοκομπιναδόρων, μεγαλοπαρουσιαστών και μεγαλομοντέλων.

Ναρκωτικά και εκπόρνευση από την μία, ανεργία και λιτότητα από την άλλη. Η καθαρότητα του νερού (λες και μπορούμε να ζήσουμε χωρίς καθαρό νερό), της γης και του αέρα θυσιασμένες στον βωμό του κέρδους και αυτές. Σαν να μην έφταναν αυτά, να και ο έρποντας φασισμός που ξεχύνεται σταθερά μέσα από το αυγό του φιδιού με το πρόσωπο της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

Όσο επιβάλλουν την παρακμή, τόσο θέλουν τον λογοτέχνη, τον κάθε καλλιτέχνη παροπλισμένο και χωρίς φωνή. Όσο η οργή μας ξεχειλίζει και όσο ο δρόμος επιστροφής σε έναν νέο σκοταδισμό και μεσαίωνα είναι ορατός, τόσο μέσα στην Τέχνη ανατρέπονται οι γενεσιουργικές της δομές και για αυτό επιβάλλεται να πάρει πρωτοβουλίες. Να βγει και να χαράξει δρόμους αντίστασης και να αρνηθεί να συμμετέχει σε αυτή την οπισθοδρόμηση. Να πει αντισταθείτε, εμπνευστείτε και εμπνεύστε!

Σε αυτές λοιπόν τις σημερινές δύσκολες συνθήκες ο ρόλος της Τέχνης πρέπει να είναι πρωταγωνιστικός. Αυθεντικός, πρωτοποριακός, εποικοδομητικά επιθετικός στην σήψη του πολιτισμού μας και εμπνευστικός. Είναι όμως; Υπάρχουν τόσες ενστάσεις από απλούς ανθρώπους της εργατιάς, της αγροτιάς, από άνεργους, από χαμηλά αμειβόμενους, από συνταξιούχους που εκλιπαρούν και ικετεύουν.

«Κάντε κάτι. Γράψτε. Μιλήστε. Διαμαρτυρηθείτε. Καταγγείλετε. Βάλτε μπροστά την πένα σας, το χρωστήρα, το καλλιτεχνικό σας κύρος και ηγηθείτε… Δεν μπορούμε άλλο. Δεν αντέχουμε άλλο. Βουλιάζουμε σε μολυσμένους βάλτους. Πνιγόμαστε σε βρωμερές θάλασσες και ποτάμια. Πεθαίνουμε στο πρώτο χιόνι και στην πρώτη καταιγίδα. Μας τσαλαπατούν πέταλα αφηνιασμένων αλόγων και σπιρούνια αδίστακτων καβαλάρηδων. Μας μαστουρώνουν, μετατρέποντας σε χαμαιτυπεία τα ίδια μας τα σπίτια και τις ζωές των παιδιών μας μέσα από τα διάφορα τύπου reality. Αφουγκραστείτε τις φωνές μας, ακούστε τις κραυγές μας, είναι από την απελπισία μας, από την απόγνωση μας και την καθημερινή μας αγωνία».

Ε… εσύ Ποιητή. Δεν βλέπεις; Δεν ακούς; Δεν ζεις εδώ; Σπαταλάς το ταλέντο σου, να ξεσκονίζεις τις βρωμιές αρχομανών, αχόρταγων και ανάξιων με δημιουργίες της μίας χρήσης; Μίλα μας όχι μόνο για αστέρια μακρινά και ηλιοβασιλέματα, για νύχτες μαγικές και λάγνες, μίλα μας για τα παγωμένα πρόσωπα που συναντάς τις νύχτες και τους ξεθεωμένους στις ουρές των νοσοκομείων, αφουγκράσου τον παλμό του ανθρώπου που ζει δίπλα σου, γιατί αυτή την στιγμή μας πολεμούν και μας ζώνουν με χιλιάδες προβλήματα. Γιατί ξέρεις η μόρφωση, η γνώση, ο αληθινός πολιτισμός έχουν πάντα ταξική μορφή και ανάλυση!

Aν Χάσουν οι Καταλανοί Εχουμε Όλοι Χάσει


του Mike Krieger, Oct.18, 2017

[Πυρετώδεις συζητήσεις σε ηγετικό επίπεδο, με συμμετοχή Μέρκελ-Μακρόν στις Βρυξέλλες και εξξημένων σχολιαστών σε έκτακτα προγράμματα ευρωπαϊκών καναλιών, μεταφέρουν από χθες μιαν αίσθηση πανικού για τις άγνωστης έκτασης συνέπειες τής αναμενόμενης για αύριο έκρηξης βραδείας καύσης στην Ισπανία, με την αναστολή της καταλανικής αυτονομίας από την ισπανική κυβέρνηση και την κήρυξη της ανεξαρτησίας από την κυβέρνηση της Βαρκελώνης. Τη σημασία του γεγονότος για τη Καταλονία, την Ισπανία και την Ευρώπη πραγματεύεται στο πιο κάτω άρθρο –από την δική του σκοπιά- ο Μάϊκ Κρίγκερ, Βραζιλιάνος μηχανικός ηλεκτρονικών συστημάτων, εφευρέτης του Ινσταγκράμ με συμφοιτητή του στο περίφημο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, επιχειρηματίας στα 25 του με περιουσία 300 εκατομμυρίων, που τα εγκατέλειψε όλα για να επιδοθεί στον αγώνα εναντίον του Συστήματος και –σε ηλικία 31 χρόνων-έχει καθιερωθεί ως πρωτότυπος, οξύς και αξιοπρόσεκτος σχολιαστής-Μπλόγκερ.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Μολονότι έχω ξαναγράψει για το κίνημα ανεξαρτησίας της Καταλονίας, θέλω να καταστήσω σαφές εξ αρχής το εξής: Δεν έχω σταθερή άποψη για το εάν η όχι η ανεξαρτησία είναι η σωστή επιλογή για την περιοχή και τον λαό της. Θα ήταν εντελώς άπρεπο για μένα, έναν Αμερικανό πολίτη, που ζει στο Κολοράντο, να δίνω μαθήματα σε ανθρώπους που ζουν 5.000 μίλια μακριά για το πώς θα έπρεπε να οργανώσουν τον πολιτικό βίο τους.

Ενώ δεν έχω γνώμη για το τι πρέπει να επιλέξουν οι Καταλανοί, υποστηρίζω αταλάντευτα το δικαίωμά τους να αποφασίσουν οι ίδιοι. Όταν τίθεται θέμα ψήφου και δημοψηφίσματος μπαίνουμε σε ένα ζήτημα πολύ μεγαλύτερο από την Καταλονία, την Ισπανία και την ίδιαν της Ευρώπη ακόμη. Όταν τίθεται θέμα πολιτικής αυτοδιάθεσης, μιλάμε για ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που θα όφειλε να θεωρείται σύμφυτο σε όλους μας, παντού.




Η καταλανική αξίωση για το δικαίωμα στην ψήφο για την ανεξαρτησία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μέρος μιας πολύ ευρύτερης αξίωσης για μεγαλύτερη αυτοδιάθεση από συνεχώς μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων στα ερχόμενα χρόνια. Έχει ωριμάσει ο χρόνος για μας ως είδος να επιμείνουμε για μια μετάβαση προς μιαν περισσότερο αυτόβουλη, υγιή, ειρηνική και αποκεντρωμένη διαδικασία πολιτικής οργάνωσης. Αυτή είναι μια ιδέα που η ώρα της ήρθε και ευχαριστώ από βάθος καρδιάς τον Καταλανικό λαό που την έφερε προς συζήτηση και επίσης γιατί συμπεριφέρθηκε με τόσο ευγενή, θαρραλέο και σώφρονα τρόπο. Οδηγείτε τον δρόμο για όλους μας.

Ο κρίσιμος λόγος για τον οποίο η Μαδρίτη κάνει λάθος σ’ αυτό το ζήτημα έχει σχέση με την επιμονή της ότι η Ισπανία πρέπει να διατηρηθεί στην σημερινή της μορφή για πάντα.

Δεδομένου ότι η Ισπανία είναι μια ανθρώπινη πολιτική κατασκευή, αυτή η θέση ισοδυναμεί με την μεταφορά του αρχαϊκού δόγματος της «βασιλείας Δικαίω Θεού» στο επίπεδο της κρατικής επικράτειας.

Όποιος πέρασε κάποιον χρόνο στην Ισπανία αντιλαμβάνεται πόσο διαφορετικές πολιτιστικά και γλωσσικά είναι πολλές επαρχίες, συγκρινόμενες με την Μαδρίτη. Αυτές είναι διαφορές που πηγαίνουν αιώνες πίσω και δεν μπορούν να σκουπιστούν στα σκουπίδια από ένα Σύνταγμα που ψηφίστηκε πριν μερικές δεκαετίες. Η ιδέα ότι αυτές οι διάφορες επαρχίες πρέπει να αποτελούν τμήματα μιας συγκεντρωτικής Ισπανίας, ακόμη και αν ο κόσμος που ζει σ’ αυτές επιθυμεί την πολιτική αυτονομία του, είναι ηθικά αβάσιμος, όσο και αυταρχικός και κάκιστος υπό κάθε έννοια. Η σωστή ανθρώπινη διακυβέρνηση οφείλει να είναι πάντοτε μια εθελούσια διευθέτηση. Εάν μια συντριπτική πλειοψηφία πολιτιστικά διαφορετικών πολιτών αποφασίσει ότι το υπερκράτος έχει πάψει να φροντίζει γι’ αυτούς θα πρέπει να έχουν κάθε δικαίωμα να φύγουν. Οτιδήποτε άλλο είναι δουλεία.
Εάν πρόκειται οι άνθρωποι να εξελιχθούν σε μορφές καλύτερης πολιτικής οργάνωσης, βασισμένες σε εθελούσιες οργανώσεις συμβίωσης, θα πρέπει πρώτα να απορρίψουμε την καθαρά αυταρχική φύση του σημερινού πολιτικού περιβάλλοντός μας. Ο λαός της Καταλονίας αντιλαμβάνεται τον παραλογισμό της υποχρέωσης να ζει σε ένα κρατικό δόμημα που προβάλλεται ως αιώνιο και πήρε μια γενναία θέση απέναντί του. Όποιος γνήσια πιστεύει στα ανθρώπινα δικαιώματα θα πρέπει να συμπαρασταθεί στον λαό της Καταλονίας και να υποστηρίξει το δικαίωμά του στο δημοψήφισμα.

Αφήνοντας κατά μέρος την πολιτική φιλοσοφία, θα ήθελα να προχωρήσω στη συζήτηση της στρατηγικής και στο γιατί νομίζω ότι αυτοί που ηγούνται του κινήματος για την ανεξαρτησία της Καταλονίας ενήργησαν ως τώρα κατά τρόπο αξιοθαύμαστο.

Πρώτον, η έμφαση της ηγεσίας στον ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος απέναντι στην βία τραμπούκων κατά την επίθεση του ισπανικού κράτους είναι εξαιρετικής σπουδαιότητας. Για να επιτύχει ένα κίνημα ανεξαρτησίας και να δημιουργήσει στη συνέχεια μια καλύτερη, μια πιο ελεύθερη κοινωνία, οι ενέργειες πρέπει να γίνουν κατά συνετό τρόπο. Το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει τα μέσα. Τα μέσα είναι το παν. Επιπλέον, εκθέτοντας τους αντιπάλους ως βάρβαρους τραμπούκους αυξάνεις την αλληλεγγύη μεταξύ των γειτόνων που μπορεί να ήταν αναποφάσιστοι σε ότι αφορά την ανεξαρτησία. Επίσης δημιουργείς φανατικούς συμμάχους σε όλο τον κόσμο. Ο καταλανικός λαός πέτυχε και στα τρία μέτωπα

Αμέσως μετά το δημοψήφισμα της 1ης Οκτωβρίου ανησυχούσα ότι ο Πρόεδρος της Καταλονίας Κάρλε Πουιτζεμόντ θα διέπραττε το λάθος να κηρύξει πρόωρα την ανεξαρτησία. Αυτό θα αποτελούσε ένα τεράστιο λάθος επειδή ενώ το 90% ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας, μόνο κάπου 40% είχαν ψηφίσει. Ενώ ένα τόσο ανισοβαρές αποτέλεσμα ασφαλώς στηρίζει την διεκδίκηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης από τους Καταλανούς, η χαμηλή συμμετοχή στην ψηφοφορία δεν δίνει μιαν καθαρή εντολή. Εάν ο λαός της Καταλονίας θέλει να πετύχει στην επιδίωξή του, η Μαδρίτη πρέπει να φανεί –και πολύ δημόσια- ως ο άλογος επιτιθέμενος και σε κάθε κίνηση της στην διεθνή σκηνή. Με το να μη κηρύξει πρόωρα την ανεξαρτησία, η Καταλονία έσπρωξε την ευθύνη της κίνησης πίσω στην πλευρά της Μαδρίτης, ενεργώντας σοφά αφού η εκεί κυβέρνηση έχει τη συνήθεια να παίρνει πραγματικά βλακώδεις αποφάσεις.

Και δεν απετέλεσε έκπληξη ότι η ισπανική κυβέρνηση δεν άργησε να διαπράξει άλλη μια γκάφα, με την χθεσινή σύλληψη, χωρίς το δικαίωμα της προσωρινής εξόδου με εγγύηση, των δύο από τους ηγέτες του καταλανικού κινήματος ανεξαρτησίας.

Το Ρώυτερ μετέδιδε:

Η μεγαλύτερη πολιτική κρίση της Ισπανίας επιδεινώθηκε την νύχτα της Δευτέρας, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο της Μαδρίτης διέταξε την σύλληψη των ηγετών των δύο κυριότερων οργανώσεων υπέρ της καταλανικής ανεξαρτησίας, στην ανάκριση με την κατηγορία της στάσεως.

Η καταλανική κυβέρνηση κατηγόρησε την Μαδρίτη ότι δημιουργεί «πολιτικούς κρατουμένους» και μια από τις οργανώσεις κάλεσε σε ειρηνικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας την Τρίτη, με την μεγαλύτερη να αναμένεται απόψε στην Βαρκελώνη.

Ο Καταλανός ηγέτης Κάρλες Πουιτζεμόντ, σε μήνυμα στο Τουίτερ μετά τις συλλήψεις, είπε: «Δυστυχώς, έχουμε πάλι πολιτικούς κρατουμένους».

Η φράση αποτελεί έμμεση αναφορά στην στρατιωτική δικτατορία υπό τον Φραντσίσκο Φράνκο, όταν οι καταλανικές παραδόσεις και γλώσσα υφίσταντο συστηματική καταπίεση. Η φράση έχει και συναισθηματική απήχηση, δεδομένου ότι ο φασισμός εξακολουθεί να είναι ζωντανή ανάμνηση για πολλούς Ισπανούς.

Ξέροντας ότι είναι πιθανή η σύλληψή του, ο ηγέτης της οργάνωσης ΄Ομνιουμ, Γιόρντι Κουίξαρτ, είχε εγγράψει σε βίντεο ένα μήνυμα. Είναι σύντομο, ισχυρό και εμπνέει. Αν νομίζετε ότι είδατε αρκετά, πάρτε το απόφαση, γιατί η κατάσταση μπορεί να γίνει πιο χαώδης στις μέρες που έρχονται. Εάν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόϊ προχωρήσει στην απειλή του να χρησιμοποιήσει το άρθρο 155 την Πέμπτη, εάν η Καταλονία αρνηθεί να αποσαφηνίσει την στάση της για την ανεξαρτησία (δεν θα το κάνει) το αποτέλεσμα θα ισοδυναμεί με την πολιτική έκρηξη πυρηνικής βόμβας στην Ευρώπη.

Το Ασοσιέϊτετ Πρες μετέδιδε:

Ο αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης δηλώνει ότι ηγέτης της Καταλονίας δεν έδωσε μιαν επαρκή απάντηση στην επιστολή του για την ανεξαρτησία και ότι έχει προθεσμία μέχρι την Πέμπτη για να συμμορφωθεί με τους νόμους του κράτους.

Η επιστολή του Κάρλες Πουιτζεμόντ, που εκδόθηκε δυο ώρες πριν την εκπνοή της προθεσμίας της Δευτέρας δεν αποσαφήνιζε εάν είχε κηρύξει την ανεξαρτησία της Καταλονίας από την Ισπανία. Καλούσε σε συνομιλίες με την ισπανική κυβέρνηση.

Η αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης Σοράγια Σάενζ ντε Σανταμαρία δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι (ο ηγέτης Καταλονίας) θα πρέπει να συμμορφωθεί μέχρι την Πέμπτη με τους νόμους της Ισπανίας, αλλιώς αντιμετωπίζει την ενεργοποίηση του άρθρου 155 του Συντάγματος, που εξουσιοδοτεί την ισπανική κυβέρνηση να ανακαλέσει τομείς της καταλανικής αυτονομίας.

Η ενεργοποίηση του άρθρου 155 από την ισπανική κυβέρνηση θα σημειώσει το αποκορύφωμα ενός τέλειου χειρισμού του κινήματος της ανεξαρτησίας από τους Καταλανούς. Αυτό δεν θέλει να πει ότι ο δρόμος προς την ανεξαρτησία ή προς μεγαλύτερη αυτονομία θα είναι εύκολος από αυτό το σημείο και μετά. Αλλά θα δημιουργήσει ένα συναίσθημα ενισχυμένης αλληλεγγύης μεταξύ του καταλανικού λαού, που δεν ήταν τόσο διαδεδομένο πριν την 1η Οκτωβρίου. Πολλοί από αυτούς ήταν προηγουμένως αντίθετοι προς την ανεξαρτησία, ή δεν είχαν κάνει την επιλογή τους, θα έρθουν να συμπαραταχθούν με τους φίλους και γείτονές τους απέναντι στην απαράδεκτη βίαιη επίθεση της Μαδρίτης. Ο δρόμος μπορεί να είναι μακρύς, αλλά η ενεργοποίηση του άρθρου 155 θα σημάνει την αρχή του τέλους για την κυβέρνηση της Μαδρίτης.

Όπως σημείωσα στην αρχή του άρθρου η υπόθεση της αυτοδιάθεσης είναι πολύ μεγαλύτερη από την Καταλονία και την Ισπανία. Ο καταλανικός αγώνας είναι απλώς μια μάχη στην συνολική ανθρώπινη απαίτηση για ελευθερία και εθελούσιες οργανώσεις συμβίωσης και συνεργασίας. Είναι μια μάχη σε έναν πολύ μεγαλύτερο πόλεμο και πρέπει να κερδηθεί προκειμένου η ελευθερία και η πρόοδος να ανθίσει σ’ αυτόν τον πλανήτη. Μια μάχη για την αποκέντρωση, την ελευθερία και την εθελοντική δράση, εναντίον του συγκεντρωτισμού, της αυταρχικότητας και της βίαιης επιβολής.

Τώρα ξέρετε τις θέσεις μου.

Αερομεταφορά Τζιχαντιστών στο Μέτωπο Εναντίον Σύρων και Ρώσων Καταγγέλλει Τoυς Αμερικανούς η Ρωσική Τηλεόραση

Έχοντας μεταβάλει την Ράκα σε μπάζα ερειπίων, όπως την Δρέσδη στον 2ο Π.Π., οι ΗΠΑ άφησαν να διαφύγουν 1.000 Τζιχαντιστές και τους μετέφεραν αεροπορικώς (!)στο Ντέιρ εζ-Ζορ, σε ενίσχυση των δικών τους, εναντίον Σύρων και Ρώσων.

Δρέσδη έκαναν την Ράκα οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί

του Justin Huebner, Russia Insider, 17-10-2017

Η Ρωσική τηλεόραση βομβαρδίζει τις ΗΠΑ με καταγγελίες για ύπουλο διπλό παιχνίδι και προδοσία, με την κρυφή βοήθεια στους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» να συνεχίσουν τον πόλεμο στη Συρία, παρά την στρατιωτικά απελπιστική θέση τους.

Η αμερικανική βοήθεια στο «Ισλαμικό Κράτος» έχει γίνει το κραυγαλέο ρεφραίν στις εκπομπές των ρωσικών καναλιών (του εσωτερικού) με καθημερινές λεπτομερειακές περιγραφές.

Σχόλια του ρωσικού Υπουργείου Αμύνης και κορυφαίων σχολιαστών στάζουν οργίλο σαρκασμό.

« Μόνο για λόγους στρατιωτικού ήθους δεν δημοσιεύουμε φωτογραφίες που πήραμε από την αμερικανική στρατιωτική βάση στο Αλ-Τανφ, κυριολεκτικά φορτωμένη με οπλισμό μη χρησιμοποιούμενο από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις (όπλα που μόνο για τους Τζιχαντιστές μπορούν να προορίζονται)». Ρωσικό Υπουργείο Αμύνης.

Στις 13 Οκτωβρίου, σύμφωνα με το Voltaire,net:

«Ο Αρχηγός του Ρωσικού Επιτελείου, στρατηγός Σεργκέι Ρουτσκόι δήλωσε πως οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί στο Ιράκ είναι σπάνιοι. Λόγω αυτής της τακτικής, χίλιοι Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» μπόρεσαν να μεταφερθούν στη Συρία, όπου μαζί με άλλους δύο χιλιάδες τρομοκράτες έλαβαν μέρος σε επίθεση εναντίον του Συριακού Αραβικού Στρατού. Ο Συριακός Στρατός κατόρθωσε να τους απωθήσει.

΄Ενας από τους λόγους για τους οποίους αξίζει να βλέπεις ρωσικές ειδήσεις είναι γιατί μεταδίδουν γεγονότα παγκόσμιας σημασίας, που τα δυτικά καθεστωτικά ΜΜΕ ουδέποτε αναφέρουν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, όπως και σε πλήθος άλλες, έχουμε μιαν ιστορία ανθρώπινου ενδιαφέροντος που σπρώχνεται κάτω από το χαλί.

Ενώ οι Αμερικανοί εισπράττουν μόνο απόμακρες πληροφορίες για ανώνυμα «στρατεύματα» που πολεμούν τους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους», Ρώσοι ρεπόρτερ βρίσκονται επί τόπου, μακριά από την πρώτη γραμμή του μετώπου, και αυτό που μας έδειξαν είναι τραγικό αλλά όχι εκπληκτικό.

Αντίθετα με την φροντίδα που δείχνουν Σύροι και Ρώσοι για τους αμάχους, με το τέλος των αμερικανικών βομβαρδισμών δεν υπάρχει πια Ράκα.

Κισελιώφ, ο καλύτερος Ρώσος τηλε-παρουσιαστής:

Πριν δυο βδομάδες είχαμε πει ότι οι Αμερικανοί -και όχι οι μαχητικές ικανότητες των βάρβαρων τρομοκρατών του ψευτο-Χαλιφάτου- είναι αυτοί που έχουν γίνει το κύριο εμπόδιο για τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία.

Αυτή τη βδομάδα, ο στρατηγός Κονασένκωφ, εκπρόσωπος του υπουργείου Αμύνης, χαρακτήρισε τις ενέργειες των ΗΠΑ και του συνασπισμού τους στη Συρία και το Ιράκ ως μια «μίμηση πολέμου εναντίον του «ισλαμικού Κράτους».

Στην πραγματικότητα οι Αμερικανοί συναγελάζονται με τους τρομοκράτες, στην παράνομα εγκατεστημένη στρατιωτική βάση τους στο Αλ-Τανφ, στη Νότια Συρία.

Κισελιώφ:

Μολαταύτα, η διαδικασία απελευθέρωσης της Συρίας βαίνει προς την ολοκλήρωσή της. Τώρα το «Ισλαμικό Κράτος» ελέγχει λιγότερο από το 8% της συριακής επικράτειας.

Στο μεταξύ, οι Αμερικανοί έχουν ουσιαστικά σβήσει την πρωτεύουσα του χαλιφάτου, Ράκα, από τον χάρτη.

Τα ερείπια κληροδοτούνται στους Κούρδους. Οι απομένοντες Τζιχαντιστές τρομοκράτες μεταφέρθηκαν προσεκτικά, για να βοηθήσουν τους συντρόφους τους που υπερασπίζονται το Ντέϊρ εζ-Ζορ, χωρίς επιτυχία.

Τόσο κυνικά.


Μετάφραση: Μ.Σ.

Η Ελλάδα ανήκει στις ΗΠΑ, είναι το δόγμα της ελληνικής νεοαριστεράς...


Η αριστερά στην Ελλάδα έκτισε την μεταπολεμική της ταυτότητα στον αντιαμερικανισμό. Και προφανώς υπήρχε ιστορική και μεθοδολογική βάση σε αυτό το δόγμα. Όπως μεθοδολογική συνάφεια υπάρχει στην αντιστροφή αυτού του δόγματος από την νεοαριστερά που εκπροσωπεί σήμερα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.
Η σύντηξη του αριστερού αφηγήματος και ύφους με την πολιτική και οικονομική πρακτική του νεοφιλελευθερισμού, διαμορφώνει αντικειμενικά συνθήκες επιστροφής της Ελλάδας στην αγκαλιά των ΗΠΑ. Ακόμη και των ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ! Η τάση αυτή ενισχύεται από τις πιέσεις που ασκεί το ευρωπαϊκό πρόγραμμα προσαρμογής (: μνημόνια) και κυρίως από τις σαρωτικές για την ελληνική κοινωνία παράπλευρες απώλειες αυτής της βίαιης και αυθαίρετης προσαρμογής, της οποίας ηγήθηκε και ηγείται η Γερμανική κυβέρνηση.
Ο μύθος της (νεο)αριστεράς, όπως διαμορφώθηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου, καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του καθημερινά εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου πολιτικής, όπως και εντός του ελληνικού πλαισίου διακυβέρνησης, στο βαθμό που διακηρύσσεται η αναστολή των λεγόμενων αριστερών πολιτικών - από την ίδια την κυβέρνηση των αριστερών - μέχρι τουλάχιστον να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα Σόιμπλε-ΔΝΤ και μεταβληθούν οι συσχετισμοί πολιτικής ισχύος στην ΕΕ!
Δεν υπάρχει πλέον ο μύθος της αριστερής μεταρρύθμισης για την Ελλάδα. Υπάρχει μόνον η πραγματικότητα της δεξιάς (νεοφιλελεύθερης με άκρως αυταρχική και συγκεντρωτική μάλιστα μεθοδολογία) μεταρρύθμισης και ασφαλώς η ανεκδοτολογία περί επανάστασης. Η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου αποδείχθηκε η πλέον αποτελεσματική κυβέρνηση της οκταετούς κρίσης στο ζήτημα της πολιτικής νομιμοποίησης του προγράμματος Σόιμπλε-ΔΝΤ. Πέτυχε χωρίς μείζονες αντιδράσεις να περάσει και να εφαρμόσει μέτρα που δομούν ένα σαφές νεοφιλελεύθερο Κοινωνικό Μοντέλο και να διασκεδάσει το καθεστώς Υποτελούς Πολιτείας που έχει επιβληθεί στην χώρα από την γενική θεσμική υπόσταση της ΕΕ. Πέτυχε, με άλλα λόγια, να νομιμοποιήσει ευρύτερα πολιτικά την μεγαλύτερη πολιτική ανωμαλία που έχει βιώσει η Ελλάδα μετά τον εμφύλιο. Και αυτό δεν έγινε τυχαία. Έγινε με σχέδιο, άφθονο "θέατρο" και καπατσοσύνη από μια ομάδα ανθρώπων και ένα κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ), το οποίο κατάφερε στην αρχή να ξεγελάσει ακόμη και υψηλού κύρους διανοητές με την στάση του. Ξεγέλασε όσους είχαν πιστέψει πως η φιλελεύθερη αριστερά ήταν μια ανώτερη και ώριμη πολιτισμικά οντότητα, η οποία είχε ξεπεράσει την χυδαιότητα (: ανηθικότητα) και τον τυχοδιωκτισμό του "ο σκοπός της εξουσίας αγιάζει τα μέσα". Σε ό, τι με αφορά έχω ζητήσει συγνώμη από τον αναγνώστη των σημειωμάτων μου, καθώς δεν μπόρεσα να αντιληφθώ από την αρχή την ποιότητα νέων και άφθαρτων πολιτικών που επαγγέλθηκαν αυτά για τα οποία αγωνίστηκε και συνεχίζει να μιλά η λεγόμενη μη-λενινιστική αριστερά, απλώς και μόνον για να έρθουν αυτοί στα πράγματα, καταλαμβάνοντας τις θέσεις των προηγούμενων - τους οποίους μάλλον ζήλευαν και στους οποίους τελικά φαίνεται πως ήθελαν να μοιάσουν, αν και τους κατηγορούσαν ως "παλιό" και "παρηκμασμένο".
Δυστυχώς, τμήμα αυτής της παρακμής είναι και η ίδια η νεοαριστερά. Και στοιχείο της είναι το πέρασμα από τον αντιαμερικανισμό στην αμερικανολαγνεία, την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη κρατά αποστάσεις από την διοίκηση Τραμπ και αναζητεί μια νέα ταυτότητα που θα την ξεχωρίζει από τις ΗΠΑ.
Η "Δύση" δεν είναι όπως τότε που ο Καραμανλής αποφαινόταν δογματικά: Η Ελλάδα ανήκει στην Δύση! Η "Δύση" σήμερα και ασφαλώς πολιτικώς έχει μια εντελώς διαφορετική οντολογία και βρίσκεται σε καθεστώς αναθεώρησης σχεδόν σε όλους του τομείς άρθρωσης του συμφέροντος και της ισχύος. Η νεοαριστερά στον τόπο μας αντιμετωπίζει καί αυτήν την σύγχρονη διάσταση στις παγκόσμιες πολιτικές τυχοδιωκτικά. Η Ελλάδα ανήκει στις ΗΠΑ, μοιάζει να είναι το νέο ευκαιριακό δόγμα "Τσίπρα - Καμμένου", για να διασκεδαστούν τα αδιέξοδα που προκαλούνται από την συμμόρφωσή τους σε ένα καταστροφικό για την ελληνική κοινωνία και οικονομία ευρωπαϊκό πρόγραμμα, για την διατήρηση της Ελλάδας, έστω και υπό καραντίνα και υπό αυστηρή επιτήρηση και αυταρχική διακυβέρνηση, στην ευρωζώνη. Αυτό το μήνυμα πέρασε από την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον, ενώ αυτό το μήνυμα αρθρώνει εδώ και καιρό ο κ. Καμμένος.
Και το πρόβλημα που προκαλεί αυτό το δόγμα στην διεθνή και ευρωπαϊκή υπόσταση της Ελλάδας ήταν μικρό, σχεδόν ανύπαρκτο επί Ομπάμα, ενώ αντίθετα δεν θα είναι έτσι καί επί Τραμπ. Ο τελευταίος είναι κυνικός επιχειρηματίας και δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει τον κ. Τσίπρα για να κάνει κινήσεις αντιπερισπασμού στην ευρωπαϊκή σκακιέρα ή / και στην ευρύτερη γεωπολιτικώς περιοχή μας. Ο Ομπάμα δεν θέλησε να "παίξει" με την Ελλάδα, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα ακολουθήσει την ίδια τακτική ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, που βρίσκεται ήδη σε μεγάλη απόσταση από την σημαντικότερη φιλοαμερικανική δύναμη της Ευρώπης, την κεντροαριστερά, ενώ τον βλέπει με καχυποψία και ένα μεγάλο τμήμα της κεντροδεξιάς. Ο Τραμπ βρήκε έναν ιδανικό σύμμαχο για τις δύσκολες μέρες του στο πρόσωπο του Αλέξη, αλλά ο κ. Τσίπρας ίσως αισθανθεί πολύ σύντομα την ασφυξία που θα του προκαλέσει η αγκαλιά του πρώτου.

Είναι ίσως ανορθολογισμός σήμερα το "ανήκουμε στην Δύση", αλλά αποτελεί απόλυτη τρέλα και μοιραίο τυχωδιωκτσμό το "ανήκουμε στις ΗΠΑ". Αλλά για τη νεοαριστερά δεν μοιάζει να υπάρχει πρόβλημα, καθώς έχει ξεπεράσει το ζήτημα της "ιδιοκτησίας" και "παλαιά" στερεότυπα που χαρακτήριζαν τις σχέσεις κρατών και ηγετών. Για την νεοαριστερά, που με δέος ανακαλύπτει τον κόσμο των μπίζνες, όλα είναι ένα winwin game. Έτσι φαντάζεται! Και έτσι φαντάζονται όσοι αναλύουν την συνάντηση Τραμπ-Τσίπρα στον σημερινό ελληνικό Τύπο. Μάλλον βρίσκονται σε σύγχυση, δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας ο Σι Τσινπίνγκ, ο οποίος αν δεν ήταν σεμνός και ευγενής θα μπορούσε να πει: οι ΗΠΑ ανήκουν στην Κίνα!

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Συμπεράσματα με οικονομικά στοιχεία της παραχώρησης της αποκομιδής των απορριμμάτων στον ΦΟΔΣΑ


του Στέφανου Σταμέλλου

Εντάξει. Η δημοτική αρχή προχώρησε στην σύμβαση με τον ΦΟΔΣΑ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΕ για την αποκομιδή των απορριμμάτων, παρά τις διαμαρτυρίες της αντιπολίτευσης και τις ως τώρα μη νόμιμες διαδικασίες/αποφάσεις, όπως έκρινε ο Ελεγκτής Νομιμότητας της Αποκεντρωμένης. Μια προσέγγιση με τα οικονομικά στοιχεία και τους υπολογισμούς θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε και την απόφαση αυτή της ανάθεσης στον ΦΟΔΣΑ ΑΕ

Η εκτίμηση των υπολογισμών: Η συνολική δαπάνη - λέει η απόφαση - για την παροχή των εν λόγω υπηρεσιών θα είναι έως του ποσού των 198.600,00€ - κι αυτό για να αποφύγουν τον προσυμβατικό έλεγχο - πλέον ΦΠΑ, για όλη τη διάρκεια της σύμβασης των έξι(6) μηνών, ήτοι 246.264€ με τον ΦΠΑ, και ανά μήνα θα έχουμε:

Συνολική μηνιαία δαπάνη 33.100Χ1,24=41.044€ με τον ΦΠΑ(ΦΠΑ 7.944 €)
Δαπάνη για τα 3 απορριμματοφόρα 5.000Χ3=15.000€
Δαπάνη για τους 18 εργαζομένων 18Χ1.200=21.600€
Δαπάνες καυσίμων περίπου 1.000€
Δαπάνες ασφάλισης, συντήρησης, επισκευές 1.000€

Άρα 41.044 - (15.000+21.600+1.000+1.000)= 2.444 τον μήνα για τον ΦΟΔΣΑ και τον εργολάβο. Με το ποσό 7.944(ΦΠΑ) + 2.444(ΦΟΔΣΑ)= 10.388€ θα μπορούσε να απασχοληθούν άλλοι 10 ΙΔΟΧ (Δεν απαιτείται ΦΠΑ για πρόσληψη από τον Δήμο). Και επιπλέον, αν ο δήμος χρησιμοποιούσε τα δικά του απορριμματοφόρα, θα απασχολούσε άλλους 15 εργαζόμενους με το κόστος μίσθωσης των 15.000€

Άρα οι εργαζόμενοι που μπορούσε να απασχολήσει με τον προϋπολογισμό της σύμβασης είναι: 18 + 10 (από ΦΠΑ και κέρδος) + 15 (αν χρησιμοποιούσε τα δικά του απορριμματοφόρα) = 43, ο αριθμός δηλαδή περίπου των συμβασιούχων που απολύθηκαν… Οι 25 θέσεις εργασίας λιγότερες για την πόλη της Λαμίας.

Ένα σημαντικό επίσης συμπέρασμα είναι, κι αυτό είναι πιο κατανοητό, ότι από τα 41.044€ μηνιαία ανταποδοτικά τέλη, τα 10.388(ΦΠΑ και κέρδος) + 15.000 (μίσθωση απορριμματοφόρων) = 25.388€, ποσοστό 62%, δεν γυρνάνε στην αγορά και στην κοινωνία της Λαμίας, ενώ τα οχήματα του δήμου θα σκουριάζουν στις υπαίθριες αποθήκες και θα αχρηστεύονται σιγά σιγά.

Για κάποιους βέβαια είναι σημαντικό το γεγονός ότι μπαίνουν στην «παραγωγική διαδικασία» τα απορριμματοφόρα τους, τη στιγμή που τα έχουν να κάθονται και να απαξιώνονται. Για κάποιους άλλους όλα τα παραπάνω είναι ψιλά γράμματα∙ και το σημαντικότερο γι’ αυτούς είναι να μπορούν να προσλαμβάνουν χωρίς ΑΣΕΠ όποιον θέλουν ή να υπόσχονται, πράγμα που θα τους βοηθήσει στις επόμενες εκλογές. Όμως για τους εργαζόμενους είναι θέμα επιβίωσης και αξιοπρέπειας…

Λαμία, 16.10.2017


http://www.e-ecology.gr/

Μήπως Ακυρώθηκαν από το Λόμπυ του Ισραήλ τα Δικαιώματα της 1ης Τροπολογίας*

του Paul Craig Roberts

«Είναι ανειλικρίνεια να αρνούνται την επιρροή αυτής της μικρής μειονότητας στην αμερικανική ζωή. Αυτή η επιρροή γίνεται πρόβλημα όταν χρησιμοποιείται για την φίμωση του ελεύθερου λόγου»
[Το κατωτέρω άρθρο του διεθνώς διάσημου Αμερικανού καθηγητή, συγγραφέα, τέως υπουργού και τέως αρχισυντάκτη της Wall Street Journal, πραγματεύεται ένα θέμα ταμπού, που διεθνώς αποφεύγεται με φόβο, αλλά είναι ωστόσο πολύ υπαρκτό, υποκαίον και απειλητικά διογκούμενο.

Το θέμα-ταμπού με το οποίο καταπιάνεται εδώ ο Δρ. Ρόμπερτς αφορά στο μοναδικό προνόμιο του ακαταδίωκτου και της πλήρους ασυλίας και από την απλή κριτική που έχει κατορθώσει να επιβάλει ευρύτατα ένα έθνος, χάρις στην οικονομική και πολιτικήν ισχύ των ομογενειακών δορυφόρων του σε διάφορες χώρες της Δύσης και κυρίως στις ΗΠΑ. Οποιαδήποτε κριτική ενεργειών αυτού του κράτους ή ομοεθνών του σε ξένη χώρα στιγματίζεται άμεσα, από συγχορδία οργάνων, ως βαρύτατο ηθικό αμάρτημα και επισύρει συντριπτικές κοινωνικές, οικονομικές και ποινικές ενίοτε κυρώσεις.

Το κατωτέρω άρθρο αποτελεί κρούσμα των αυξανομένων εκρήξεων μιας καταπιεσμένης δυσφορίας για τον ακρωτηριασμό της ελευθερίας του λόγου -αισθήματος που παροξύνεται τώρα με την εμπρηστική εκστρατεία του προέδρου Τραμπ εναντίον του Ιράν και της διεθνούς πυρηνικής συμφωνίας με την Τεχεράνη]


Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το κατά πολύ ισχυρότερο συγκρότημα πίεσης στην Αμερική.

Το Λόμπυ του Ισραήλ έδειξε την δύναμή του, πάνω στις αντιλήψεις και την ικανότητα άσκησης της ελευθερίας του λόγου, μέσω της επιρροής του στα ΜΜΕ, την Ψυχαγωγία και την ικανότητα να εμποδίζει διορισμούς στα πανεπιστήμια, όπως των καθηγητών Νorman Finkelstein και Steven Salaita.

Πράγματι η ισχύς του Ισραηλινού Λόμπυ είναι τόσο ευρύτατα αναγνωρισμένη και εμπνέουσα φόβο, ώστε εκδότες, παραγωγοί (ταινιών) και επιτροπές προσλήψεων στα πανεπιστήμια προδικάζουν τις αντιρρήσεις του λόμπυ και αποφεύγουν συγγραφείς, θέματα (βιβλίων ή ταινιών) και καθηγητών που είναι απαράδεκτοι σ’ αυτό το συγκρότημα πίεσης.

Το τελευταίο παράδειγμα είναι της επιθεώρησης «Αμερικανός Συντηρητικός» που απέλυσε τον πρώην αξιωματικό της CIA Phillip Giraldi, ο οποίος είχε γράψει ένα άρθρο στην ιστοσελίδα Unz Revιew για την επιρροή του Ισραήλ στην διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή. Το άρθρο δεν έλεγε τίποτα περισσότερο από αυτά που είχε γράψει προηγουμένως η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz.

Ο εκδότης του περιοδικού, του οποίου ο Τζιράλντι ήταν τακτικός συνεργάτης από δεκαπενταετίας, τρομοκρατήθηκε ότι το περιοδικό του συνεργαζόταν με έναν επικριτή του Ισραήλ και γρήγορα έβαλε τέρμα στην συνεργασία. Η εξευτελιστική δειλία που επέδειξε ο εκδότης του American Conservative δίνει το ακριβές μέτρο της ισχύος του Ισραηλινού Λόμπυ.

Πολλοί ψημένοι εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι χωρίς την επιρροή του Ισραηλινού Λόμπυ, ιδιαίτερα όπως ασκείται από τους Ισραηλίτες Νέο-συντηρητικούς, οι ΗΠΑ δεν θα βρίσκονταν σε πόλεμο στην Μέση Ανατολή και στην Αφρική τα τελευταία 16 χρόνια. Αυτοί οι πόλεμοι δεν έκαναν στις ΗΠΑ τίποτα εκτός από ζημιά: κόστισαν στους φορολογουμένους τρισεκατομμύρια δολάρια και προκάλεσαν μεγάλην έκταση θανάτου και καταστροφής και ένα τεράστιο κύμα προσφύγων στην Ευρώπη.

Για μιαν υπερδύναμη όπως οι ΗΠΑ το να μην ελέγχει την εξωτερική πολιτική της είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Ο Τζιράλντι έχει δίκιο και ενήργησε πατριωτικά εκφράζοντας αυτή την ανησυχία.

Ο Τζιράλντι προβαίνει σε σώφρονες υποδείξεις για την διόρθωση της απουσίας ελέγχου της Ουάσιγκτον στην ίδια την πολιτική της. Αλλά αντί ανάλυσης και συζήτησης των προτάσεων του Τζιράλντι, το αποτέλεσμα ήταν η τιμωρία του από τον εκδότη ενός συντηρητικού οργάνου που πρόλαβε τις επιθυμίες του Ισραηλινού Λόμπυ.

Οι Αμερικανοί θα πρέπει να αναλογιστούν πως το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στη γη που απαγορεύεται να επικρίνεις.

Οποιοδήποτε επικρίνει την πολιτική του Ισραήλ, ειδικότερα με τους Παλαιστινίους, ή σχολιάζει την επιρροή του Ισραήλ, στιγματίζεται ως «αντί-σημίτης». Ακόμη και ήπιοι επικριτές, που προσπαθούν να οδηγήσουν το Ισραήλ μακριά από την διάπραξη σφαλμάτων, όπως ο πρώην Πρόεδρος Τζίμη Κάρτερ, στιγματίζονται ως «αντί-σημίτες».

Με τον χαρακτηρισμό «αντί-σημίτης» αυτό που επιδιώκει το Ισραηλινό Λόμπυ είναι να στιγματίσει την κριτική σαν μιαν εκδήλωση απέχθειας ή μίσους για τους Εβραίους. Με άλλα λόγια η κριτική παρουσιάζεται ως απλή έκφραση της προσωπικής αποστροφής προς τον Εβραϊσμό. ΄Ενας επίμονος κριτής θα κατηγορηθεί πιθανότατα ότι προσπαθεί να προκαλέσει ένα νέο ολοκαύτωμα.

Μπορείτε να επικρίνετε την πολιτική της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Βρετανίας, της Ιταλίας, της Βραζιλίας, του Μεξικού, της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν, των ΗΠΑ και οποιασδήποτε άλλης χώρας, χωρίς να χαρακτηριστείτε αντί-Γερμανός, αντί-Γάλλος, αντί-Βρετανός, αντί-Αμερικανός κοκ.. -αν και η αμερικανική πολιτική στην Μέση Ανατολή είναι τόσο πιστά ευθυγραμμισμένη με του Ισραήλ ώστε το Ισραηλινό Λόμπυ θεωρεί τους επικριτές της αμερικανικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή ως εχθρούς του Ισραήλ.

Παρά τις αποτυχίες της αμερικανικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή, γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να την επικρίνεις, χωρίς να κατηγορηθείς για έλλειψη πατριωτισμού ή ως «ισλαμόφιλος» και «αντί-σημίτης».

Η δύναμη του Ισραηλινού Λόμπυ φαίνεται σε πολλές εκδηλώσεις. Για παράδειγμα, το αμερικανικό Κογκρέσο ζητεί το τηλεοπτικό δίκτυο R T (Russia Today), μια ειδησεογραφική υπηρεσία, να καταγραφεί ως πράκτορας (εντολοδόχος) της Ρωσίας, αλλά η AIPAC (American Israel Public Affairs Committee), προ της οποίας κάθε χρόνο το Αμερικανικό Κογκρέσο ομνύει πίστη και υποταγή, δεν έχει καταγραφεί ως πράκτορας του Ισραήλ.

Οι πολλές ανωμαλίες στην εξουσία του Ισραηλινού Λόμπυ περνούν απαρατήρητες. Για παράδειγμα ο Αντιδυσφημιστικός Σύνδεσμος (ADL) ορίζει την επίκριση των πολιτικών ενεργειών του Ισραήλ ως δυσφήμηση και στιγματίζει τους επικριτές ως «αντί-σημίτες». Με άλλα λόγια ο ίδιος ο αντιδυσφημιστικός σύνδεσμος επιδίδεται συστηματικά στο έργο της δυσφήμησης και της εξύβρισης. Το οξύμωρο ενός οργανισμού που συστήθηκε για την καταπολέμηση της δυσφήμησης και ωστόσο έχει την άσκηση της δυσφήμησης ως αποκλειστικό έργο του περνά ωστόσο απαρατήρητο.

Το Ισραήλ είναι πολύ υπερήφανο για την εξουσία του πάνω στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Ισραηλινοί πολιτικοί ηγέτες έχουν μιαν ιστορία κομπασμών για την εξουσία τους επί της Αμερικής. Αλλά εάν ένας Αμερικανός διαμαρτυρηθεί γι’ αυτό, είναι «εχθρός των Εβραίων». Ο μόνος ασφαλής τρόπος για έναν Αμερικανό να επισύρει την προσοχή στην εξουσία του Ισραήλ πάνω στις ΗΠΑ είναι να καυχηθεί γι’ αυτό. Είναι εντάξει να αναγνωρίζεις την ισχύ επιρροής του Ισραήλ επί των ΗΠΑ, εάν το παρουσιάσεις υπό θετικό φωτισμό, αλλά όχι αν διαμαρτύρεσαι γι’ αυτό.

΄Ετσι, ας το θέσω με την ακόλουθη διατύπωση: Η μοναδική ικανότητα του Ισραήλ να στιγματίζει κάθε επίκριση της πολιτικής του ως μια ωμή έκφραση αντί-εβραϊκού αισθήματος είναι η μεγίστη επιτυχία της τεχνικής των δημοσίων σχέσεων στην ιστορία των δημοσίων σχέσεων. Η βλακεία του «γκόυ» (μη Εβραίου) εύκολα υποτάσσεται από τον ικανότερο. Μπράβο στο Ισραήλ για το περδίκλωμα των χοντροκέφαλων Αμερικάνων και την υφαρπαγή της εξωτερικής πολιτικής τους.

΄Ισως θα έπρεπε το Ισραήλ να αναλάβει και την εσωτερική αμερικανική πολιτική. ΄Η μήπως το έχει ήδη κάνει; ΄Εχουν περάσει τριάντα χρόνια από τότε που η Ομοσπονδιακή Τράπεζα είχε ένα μη-Ισραηλίτη διοικητή και κατά τελευταία τρία χρόνια ο Στάνλεϋ Φίσερ, πρώην πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας του Ισραήλ είναι υποδιοικητής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ.

Από την περίοδο του καθεστώτος Κλίντον, οι υπουργοί Οικονομικών κατά πλειονότητα Ισραηλίτες. Μπορούμε να πούμε ότι το χρηματιστηριακό ταλέντο τους τούς καθιστά φυσικούς υποψηφίους γι’ αυτές τις θέσεις, αλλά θα ήταν ανειλικρίνεια να αρνηθεί κανείς την επιρροή αυτής της μικρής μειονότητας στη ζωή της Αμερικής. Και αυτή η επιρροή γίνεται πρόβλημα όταν χρησιμοποιείται για την φίμωση του ελεύθερου λόγου.

Και ιδού του άρθρο του Τζιράλντι «Πως με απέλυσαν»: http://www.unz.com/pgiraldi/how-i-got-fired/


*Η Πρώτη τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος κατοχυρώνει τα Δικαιώματα της Ελευθερίας του Λόγου, του Τύπου και του Θρησκεύματος.

Αλλαγή φύλου … οικονομίας!


του Φώτη Κυζάκη *

Βρισκόμαστε εν έτη 2017, μια κρίσιμη περίοδο για την οικονομία της χώρας μας, μια περίοδο μεταρρυθμίσεων για κάποιους, λεηλασίας για άλλους… ξαφνικά έρχεται η είδηση ότι ένα 15χρονο μπορεί να αλλάξει στο ληξιαρχείο το φύλο του! Με άλλα λόγια, όταν θα γίνονται οι πλειστηριασμοί και θα χάνει κάποιος το σπίτι του, ως «αντάλλαγμα» θα του δίνεται το δικαίωμα αλλαγής φύλου. Δεν είναι πολύ ωραίο να σου κόβουν την ελάχιστη (πια) σύνταξη αλλά να βλέπεις στην τηλεόραση ότι αποτελεί προοδευτική μεταρρύθμιση το δικαίωμα αλλαγής φύλου;(!)

Κανείς δεν είπε ότι δεν αποτελεί κάτι δίκαιο, σεβαστό ή κάτι ωφέλιμο για μια ομάδα ανθρώπων, αλλά ταυτόχρονα κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο κοινωνικής-ανθρωπιστικής κρίσης, που υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά θέματα να λυθούν και να γίνουν προοδευτικές αλλαγές. Εξάλλου ένα ΠΑΙΔΙ 15 ετών δεν έχει την πνευματική αλλά και βιολογική ωριμότητα να αποφασίσει για ένα τόσο λεπτό θέμα.

Είναι εμφανές ότι πίσω από αυτό το Νομοσχέδιο υπάρχουν σκοπιμότητες. Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να γεμίσει τα κενά και τις πληγές του σε ψηφοφόρους «κερδίζοντας» την ψήφο των ομοφυλόφιλων-μειονοτήτων, δεν καταλαβαίνουν όμως ότι με αυτό τον τρόπο θα έρθουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Θα φέρει κοινωνική σύγχυση και διχασμό, σε μια περίοδο που θέλουμε τον λαό ενωμένο και συγκροτημένο. Όταν λοιπόν είπα αυτά σε έναν γνωστό μου, κομματικό του ΣΥΡΙΖΑ, με είπε φασίστα και ότι είμαι ομοϊδεάτης εκείνων που καταστρατηγούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Με άλλα λόγια είμαι φασίστας επειδή έχω διαφορετική άποψη (!)

Δεν νιώθω καθόλου προσβεβλημένος, ως άντρας, για την αλλαγή φύλου, όπως υποστηρίζουν κάποιοι. Θεωρώ πολύ σημαντικά τα δικαιώματα των διεμφυλικών και των τρανς, σέβομαι και καταπολεμώ τον ρατσισμό και τις περιθωριοποιήσεις απέναντι σε αυτά τα πρόσωπα, αλλά σέβομαι ταυτόχρονα και τον άνθρωπο ο οποίος τρώει από τα σκουπίδια ή ακόμα και την γιαγιά που τις έχει κοπεί η σύνταξη, γιατί φαντάζομαι ότι είναι η δική μ γιαγιά. Υπάρχουν λοιπόν προτεραιότητες στις «μεταρρυθμίσεις» και αυτό πρέπει να είναι αποδεκτό από όλους μας!


Ο Φώτης Κυζάκης είναι μαθητής της 3ης Λυκείου στο 2ο ΓΕΛ Θερμαϊκού

Η τηλεοπτική παρακμή συνευθύνεται για την κατάντια μας

του Τάκη Λάτα

Η κρίση φαίνεται ανάγλυφα στα τηλεοπτικά σκουπίδια:
Σε μια εκπομπή κάποιοι εύθυμοι τύποι και άγνωστες τύπισσες βαθμολογούν τα... φορέματα που φοράνε κάποιες νεαρές κυρίτσες που ακούγοντας αρνητική κριτική... αφήνουν να τους ξεφύγει ένα δάκρυ, 

διαγωνισμοί (συχνά ατάλαντων) "ταλέντων" με κριτές ατάλαντα άτομα που μπόρεσαν να κάνουν καριέρα μόνο στη χώρα που η περιορισμένη αγορά της υπακούει στις γνωστές ιδρυματοποιημένες νόρμες, 

πωλητές ψεύτικων κοσμημάτων που από 800 ευρώ τα πουλάνε μόνο 200 ευρώ, αλλά "μόνο για σήμερα 12 ευρώ", 

απατεώνες που ζητάνε από τους αφελείς να τηλεφωνήσουν σε πανάκριβους τηλεφωνικούς αριθμούς για να κερδίσουν 3000 ευρώ βρίσκοντας μια κρυμμένη λέξη (στο οποίο πρόγραμμα "βγαίνουν" στον αέρα μόνο άνθρωποι του απατεώνα λέγοντας άλλ' αντ' άλλων, 

τούρκικες ή μεξικάνικες "συναισθηματικές" σειρές-εμετοί, 

παιχνίδια τύχης ή "γνώσεων", για τις οποίες πρόθυμα συρρέουν στα στούντιο εκατοντάδες χασομέρηδες, 

μαγειρικές επί μαγειρικών και κροταλίσματα κατσαρολών από περίεργα άτομα, 
παιδαριώδη παιχνίδια "επιβίωσης" κάποιων ωραιοπαθών (που πέρυσι ξεσάλωσαν πολλοί ηλίθιοι χαζεύοντας τους) και, 

ως εξαίρεση, 

κάποιες πολύ καλές ξένες σειρές που προβάλλονται από τα κρατικά κανάλια, που όμως στελεχώνονται με τους γνωστούς αναξιοκρατικούς τρόπους από εκατοντάδες αγράμματους (και ολίγους ικανούς και εγγράμματους).


Εμεινα μέσα με υπερκόπωση και υπέστην τα... πάνδεινα.
;-)
Μια πνιγηρή πραγματικότητα που αντικατοπτρίζει τον γενικότερο ζόφο που βιώνουμε.

Πως οι Δισεκατομμυριούχοι Γίνονται Δισεκατομμυριούχοι



Μετάφραση από τα Αγγλικά: Φωτεινή Μαστρογιάννη

Η Αμερική έχει τις μεγαλύτερες ανισότητες, το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας, τις μεγαλύτερες φορολογικές επιβαρύνσεις στα χαμηλά εισοδήματα και τις μεγαλύτερες δημόσιες επιδοτήσεις για τραπεζίτες και δισεκατομμυριούχους από κάθε άλλη  αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα.

Σε αυτό το δοκίμιο θα συζητήσουμε τις κοινωνικοοικονομικές ρίζες των ανισοτήτων και τη σχέση ανάμεσα στη συγκέντρωση του πλούτου και την καθοδική κινητικότητα των μισθωτών εργαζόμενων και της εργατικής τάξης.

Μια από τις πηγές πλούτου των δισεκατομμυριούχων είναι η φοροδιαφυγή σε όλες τις μορφές.

Σε αντίθεση με την προπαγάνδα του οικονομικού τύπου, το  67% - 72% των εταιρειών είχαν μηδενικές φορολογικές υποχρεώσεις ενώ οι εργαζόμενοι τους πλήρωναν μεταξύ 25 και 30% σε φόρους. Μόνο το 14% των επιχειρήσεων κατέβαλλε κάποιο φόρο.

Σύμφωνα με την υπηρεσία εσωτερικών εσόδων των ΗΠΑ (IRS), η απώλεια δημοσίων εσόδων από τη φοροδιαφυγή ανέρχεται σε 458 δισεκατομμύρια δολάρια  - σχεδόν ένα τρισεκατομμύριο δολάρια ανά διετία με συντηρητικές εκτιμήσεις.

Οι μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες διοχέτευσαν άνω των  $ 2,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων  σε εξωχώριους φορολογικούς παραδείσους, όπου δεν πλήρωσαν καθόλου φόρους ή πλήρωσαν κάποιους φόρους με μονοψήφιους φορολογικούς συντελεστές.

Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές εταιρείες που αντιμετώπιζαν κρίση έλαβαν πάνω από 14,4 τρισεκατομμύρια δολάρια (το Bloomberg ισχυρίζεται ότι είναι 12,8 τρισεκατομμύρια δολάρια) σε δημόσιο χρήμα προερχόμενο κυρίως από φορολογούμενους των ΗΠΑ δηλαδή εργάτες, υπάλληλους και συνταξιούχους.

Οι τραπεζίτες που επωφελήθηκαν επένδυσαν τα άτοκα ή χαμηλού επιτοκίου αμερικανικά κεφάλαια διάσωσης που έλαβαν και κέρδισαν δισεκατομμύρια, τα οποία προέρχονταν περισσότερο από κατασχέσεις ενυπόθηκων δανείων των νοικοκυριών της εργατικής τάξης.

Μέσω ευνοϊκών δικαστικών αποφάσεων και παράνομων κατασχέσεων, οι τραπεζίτες έκαναν έξωση σε 9,3 εκατομμύρια οικογένειες. Πάνω από 20 εκατομμύρια άτομα έχασαν τις περιουσίες τους, συχνά λόγω παράνομων ή δόλιων χρεών.

Ένας μικρός αριθμός οικονομικών απατεώνων, συμπεριλαμβανομένων στελεχών από τις κορυφαίες τράπεζες της Wall Street (Goldman Sachs, J.P. Morgan κ.λπ.), πλήρωσε πρόστιμα - αλλά κανείς δεν πήγε στη φυλακή για την τρομακτική απάτη που οδήγησε εκατομμύρια Αμερικανούς στη δυστυχία.

Υπάρχουν και άλλοι τραπεζίτες απατεώνες, όπως ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Steve Mnuchin, οι οποίοι πλούτισαν από τις παράνομες κατασχέσεις  χιλιάδων ιδιοκτητών κατοικιών στην Καλιφόρνια. Μερικοί ερευνήθηκαν αλλά όλοι απαλλάχτηκαν, χάρη στην επιρροή των Δημοκρατικών πολιτικών ηγετών κατά τα χρόνια του Ομπάμα.

Η Silicon Valley και οι πρωτοποριακοί δισεκατομμυριούχοι της έχουν βρει έναν καινοτόμο τρόπο για να αποφύγουν τους φόρους χρησιμοποιώντας εξωχώριους φορολογικούς παραδείσους και εσωτερικές φορολογικές απαλλαγές. Αυξάνουν τον πλούτο τους και τα εταιρικά κέρδη, πληρώνοντας τους εργαζόμενούς τους με μισθούς φτώχειας. Τα στελέχη της Silicon Valley «κερδίζουν» χίλιες φορές περισσότερο από τους εργαζόμενούς  τους.

Οι ταξικές ανισότητες  ενισχύονται περαιτέρω από εθνικές διαιρέσεις. Οι Λευκοί, Κινέζοι και Ινδοί πολυεκατομμυριούχοι εκμεταλλεύονται τους Αφροαμερικανούς, Λατινοαμερικάνους, Βιετναμέζους και Φιλιππινέζους εργάτες.

Οι δισεκατομμυριούχοι των εμπορικών ομίλων επιχειρήσεων, όπως είναι η Walmart, εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους καταβάλλοντας μισθούς φτώχειας και παρέχοντας λίγα, αν όχι  καθόλου επιδόματα. Η Walmart κερδίζει $ 16 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως  πληρώνοντας τους εργαζόμενους της  $ 10 και $ 13 την ώρα, στηριζόμενη σε κρατική και ομοσπονδιακή βοήθεια για την παροχή υπηρεσιών στις οικογένειες των φτωχών εργαζομένων μέσω της Medicaid και των κουπονιών τροφίμων.

Ο πλουτοκράτης του Amazon Jeff Bezos εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους πληρώνοντας 12,50 δολάρια την ώρα ενώ έχει συγκεντρώσει πάνω από 80 δισεκατομμύρια δολάρια σε κέρδη. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της UPS, David Albany, λαμβάνει 11 εκατομμύρια δολάρια ετησίως εκμεταλλευόμενος τους εργαζόμενους δίνοντάς τους $ 11 την ώρα. Ο διευθύνων σύμβουλος της Federal Express, Fred Smith κερδίζει 16 εκατομμύρια δολάρια και πληρώνει τους εργαζόμενους του 11 δολάρια την ώρα.

Η ανισότητα δεν είναι αποτέλεσμα της «τεχνολογίας» και της «εκπαίδευσης» -  σύγχρονων ευφημισμών για τη λατρεία της ανωτερότητας της κυρίαρχης τάξης - όπως επιθυμούν οι φιλελεύθεροι και συντηρητικοί οικονομολόγοι και δημοσιογράφοι. Οι ανισότητες είναι αποτέλεσμα των χαμηλών μισθών, και βασίζονται στα μεγάλα κέρδη, στις οικονομικές απάτες, στα κρατικά δάνεια πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων και στη φοροδιαφυγή πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η άρχουσα τάξη κατέχει την «τεχνολογία» της εκμετάλλευσης του κράτους, μέσω της λεηλασίας του δημόσιου ταμείου  και της εργατικής τάξης. Η καπιταλιστική εκμετάλλευση των χαμηλόμισθων εργαζομένων  παρέχει επιπλέον δισεκατομμύρια στα «φιλανθρωπικά» ιδρύματα των οικογενειών των δισεκατομμυριούχων που τα χρησιμοποιούν για να βελτιώνουν την εικόνα τους - χρησιμοποιώντας ένα άλλο τέχνασμα φοροαποφυγής – τις αυτοεξουσιοδοτημένες «δωρεές».

Οι εργαζόμενοι καταβάλλουν δυσανάλογους φόρους για την εκπαίδευση, την υγεία, τις κοινωνικές και δημόσιες υπηρεσίες και  τις επιδοτήσεις για τους δισεκατομμυριούχους.

Οι δισεκατομμυριούχοι στη βιομηχανία όπλων  λαμβάνουν πάνω από $ 700 δισεκατομμύρια δολάρια από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, ενώ πάνω από 100 εκατομμύρια Αμερικανοί εργαζόμενοι στερούνται επαρκούς υγειονομικής περίθαλψης και τα παιδιά τους αποθηκεύονται σε σχολεία κακής κατάστασης.

Εργαζόμενοι και αφεντικά: Ποσοστά θνησιμότητας

Οι δισεκατομμυριούχοι, πολυεκατομμυριούχοι και οι οικογένειές τους απολαμβάνουν μακροβιότερη και πιο υγιεινή ζωή από τους εργαζόμενούς  τους. Δεν χρειάζονται ασφαλιστήρια συμβόλαια υγείας ή δημόσια νοσοκομεία. Οι διευθύνοντες σύμβουλοι ζουν κατά μέσο όρο δέκα χρόνια περισσότερο από έναν εργαζόμενο και απολαμβάνουν είκοσι χρόνια περισσότερη υγιεινή και χωρίς πόνο ζωή.

Οι ιδιωτικές, αποκλειστικές κλινικές και η κορυφαία ιατρική περίθαλψη παρέχουν τις πιο εξελιγμένες ιατρικές και ασφαλείς ιατρικές θεραπείες δίνοντας τη δυνατότητα στους δισεκατομμυριούχους και τα μέλη των οικογενειών τους να ζουν περισσότερο και πιο υγιεινά. Η ποιότητα της ιατρικής τους περίθαλψης και τα προσόντα των ιατρικών παροχέων τους έρχονται σε μεγάλη αντίθεση με το απαρτχάιντ της υγειονομικής περίθαλψης που χαρακτηρίζει τις υπόλοιπες Ηνωμένες Πολιτείες.

Το σύστημα υγείας κακομεταχειρίζεται τους εργαζόμενους: έχουν ανεπαρκή και συχνά ανίκανη ιατρική περίθαλψη, συνοπτικές εξετάσεις από άπειρους ιατρούς  και καταλήγουν θύματα της εκτεταμένης υπερβολικής συνταγογράφησης υπερβολικά εθιστικών ναρκωτικών και άλλων φαρμάκων. Η υπερβολική συνταγογράφηση ναρκωτικών από ανίκανους «παροχείς» έχει συμβάλει σημαντικά στην άνοδο των πρόωρων θανάτων των εργαζομένων, πολλών περιπτώσεων υπερβολικής δόσης οπιούχων,  αναπηρίας εξαιτίας του εθισμού, φτώχεια και έλλειψη στέγης.

Αυτές οι ανεύθυνες πρακτικές έχουν φέρει κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων στην ασφαλιστική εταιρική ελίτ, η οποία μπορεί να μειώσει τις συντάξεις και την υγειονομική περίθαλψη σε τραυματίες, άτομα με αναπηρία και εθισμένους εργαζόμενους.

Το μικρότερο προσδόκιμο ζωής για τους εργαζόμενους και τα μέλη των οικογενειών τους γιορτάζεται στη Wall Street και στον οικονομικό Τύπο. Περισσότεροι από 560.000 εργαζόμενοι σκοτώθηκαν από οπιοειδή κατά την περίοδο 1999-2015 συμβάλλοντας στη μείωση του προσδόκιμου ζωής των μισθωτών και μειωμένες συνταξιοδοτικές υποχρεώσεις για τη Wall Street και τη Διοίκηση Κοινωνικής Ασφάλισης.
Οι ανισότητες είναι σωρευτικές, διαγενεακές και πολυτομεακές.

Οι οικογένειες των δισεκατομμυριούχων, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, κληρονομούν και επενδύουν δισεκατομμύρια. Έχουν προνομιακή πρόσβαση στα καλύτερα σχολεία και στις καλύτερες ιατρικές παροχές και συχνά ερωτεύονται  εξίσου προνομιούχους, με καλές γνωριμίες  συντρόφους  προκειμένου να ενώσουν τις περιουσίες τους και να διαμορφώσουν ακόμη μεγαλύτερες οικονομικές αυτοκρατορίες. Ο πλούτος τους αγοράζει ευνοϊκή, ακόμη και κακή, κάλυψη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις υπηρεσίες των πιο σημαινόντων δικηγόρων και λογιστών για να καλύψουν τις απάτες τους και τη φοροδιαφυγή.

Οι δισεκατομμυριούχοι μισθώνουν  καινοτόμους, διευθυντές με MBA για να σχεδιάσουν περισσότερους τρόπους μείωσης των μισθών, αύξησης της  παραγωγικότητας και για να εξασφαλίσουν ότι οι ανισότητες θα διευρυνθούν ακόμη περισσότερο. Οι δισεκατομμυριούχοι δεν χρειάζεται να είναι οι πιο έξυπνοι  ή πιο καινοτόμοι άνθρωποι: οι έξυπνοι και καινοτόμοι  μπορούν απλά να αγοραστούν ή να εισαχθούν στην «ελεύθερη αγορά» και να απορριφθούν κατά βούληση.

Οι δισεκατομμυριούχοι έχουν εξαγοράσει ή σχηματίσει κοινές επιχειρήσεις μεταξύ τους, δημιουργώντας αλληλένδετους οργανισμούς. Οι τράπεζες, η πληροφορική, τα εργοστάσια, οι αποθήκες, τα τρόφιμα, τα φαρμακευτικά προϊόντα και τα νοσοκομεία συνδέονται άμεσα με τις πολιτικές ελίτ που προέρχονται από το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα,  τις τράπεζες της Wall Street και των μεγάλων  νομικών εταιρειών.

Συνέπειες των ανισοτήτων

Πρώτα απ 'όλα, οι δισεκατομμυριούχοι και οι πολιτικοί, οι νομικοί και εταιρικοί συνεργάτες τους κυριαρχούν στα πολιτικά κόμματα. Ορίζουν τους ηγέτες και τα βασικά πολιτικά στελέχη, διασφαλίζοντας έτσι ότι οι προϋπολογισμοί και οι πολιτικές θα αυξήσουν τα κέρδη τους, θα υποβαθμίσουν τα κοινωνικά οφέλη για τις μάζες και θα αποδυναμώσουν την πολιτική δύναμη των λαϊκών οργανώσεων.

Δεύτερον, το βάρος της οικονομικής κρίσης μετατοπίζεται στους εργαζομένους που απολύονται και αργότερα εκ νέου προσλαμβάνονται ως εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης. Τα προγράμματα διάσωσης, που προέρχονται από τον φορολογούμενο, διοχετεύονται στους δισεκατομμυριούχους σύμφωνα με το δόγμα που υποστηρίζει οι τράπεζες της Wall Street είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν και οι εργαζόμενοι πολύ αδύναμοι για να υπερασπιστούν τους μισθούς, τις θέσεις εργασίας και το βιοτικό τους επίπεδο.

Οι δισεκατομμυριούχοι αγοράζουν τις πολιτικές ελίτ, οι οποίες διορίζουν τους αξιωματούχους της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ που επιφορτίζονται με τη θέσπιση πολιτικών για το πάγωμα ή μείωση των μισθών, τη μείωση των δαπανών για την υγεία αλλά και των υποχρεώσεων των επιχειρήσεων και την αύξηση των κερδών τους μέσω της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων επιχειρήσεων  και διευκολύνοντας τη μετεγκατάσταση των επιχειρήσεων σε χώρες με χαμηλή φορολογία και χαμηλούς μισθούς.

Οι μισθωτοί και οι εργάτες είναι λιγότερο οργανωμένοι και ασκούν μικρότερη επιρροή, εργάζονται περισσότερο και με μικρότερη αμοιβή, υφίστανται μεγαλύτερη ανασφάλεια στο χώρο εργασίας και τραυματισμούς - σωματικούς και διανοητικούς – βγαίνουν εκτός συστήματος, πεθαίνουν νωρίτερα και φτωχότεροι και παράγουν αδιανόητα κέρδη για την τάξη των δισεκατομμυριούχων.

Ακόμα και ο εθισμός και οι θάνατοι των εργαζομένων είναι ευκαιρία για τεράστιο κέρδος – όπως αυτό που εισπράττει  η οικογένεια Sackler που είναι οι παρασκευαστές  του Oxycontin.

Οι δισεκατομμυριούχοι και οι πολιτικοί βοηθοί τους ισχυρίζονται ότι η βαθύτερη σταδιακή φορολόγηση εις βάρος των εργαζομένων θα αυξήσει τις επενδύσεις και τις θέσεις εργασίας. Τα δεδομένα ωστόσο είναι διαφορετικά. Ο κύριος όγκος των επαναπατρισθέντων κερδών έχει ως στόχο την αγορά μετοχών για αύξηση των μερισμάτων για τους επενδυτές, δεν επενδύονται στην παραγωγική οικονομία. Οι χαμηλότεροι φόροι και τα μεγαλύτερα κέρδη για τους ομίλους επιχειρήσεων συνεπάγονται περισσότερες εξαγορές και μεγαλύτερες εκροές σε χώρες με χαμηλούς μισθούς.

Οι εταιρικές ελίτ, οι δισεκατομμυριούχοι στο σύμπλεγμα  Silicon Valley-Wall Street, είναι αρκετά ικανοποιημένοι από το γεγονός ότι οι ανισότητες είναι εγγυημένες και επεκτείνονται υπό την προεδρία Δημοκρατικο-Ρεπουμπλικανών Προέδρωνς – και οι «καλές εποχές» συνεχίζονται.

Εκτός από την «ελίτ δισεκατομμυριούχων», οι «ξένοι» - εγχώριοι καπιταλιστές - ζητούν μεγαλύτερες δημόσιες επενδύσεις στις υποδομές για την ανάπτυξη της εγχώριας οικονομίας, χαμηλότερους φόρους για αύξηση των κερδών και κρατικές επιδοτήσεις για την αύξηση της κατάρτισης του εργατικού δυναμικού, την υγειονομική περίθαλψη και τη δημόσια εκπαίδευση. Δεν γνωρίζουν την αντίφαση.

Με άλλα λόγια, η καπιταλιστική τάξη στο σύνολό της, παγκοσμιοποιημένη και τοπική, επιδιώκει τις ίδιες πολιτικές προώθησης των ανισοτήτων ενώ αγωνίζεται για μεγαλύτερο μερίδιο στα κέρδη.

Εκατόν πενήντα εκατομμύρια μισθωτοί φορολογούμενοι εξαιρούνται από τις πολιτικές και κοινωνικές αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα το εισόδημα, την απασχόληση, τους φορολογικούς συντελεστές και την πολιτική εκπροσώπηση.

Κατανοούν, ή τουλάχιστον βιώνουν, πώς λειτουργεί το ταξικό σύστημα. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι γνωρίζουν την αδικία των ψεύτικων συμφωνιών «ελεύθερου εμπορίου» και το  φορολογικό καθεστώς, το οποίο επιβαρύνει την πλειοψηφία των μισθωτών.

Ωστόσο, η εχθρότητα και η απελπισία των εργαζομένων στρέφεται κατά των «μεταναστών» και κατά των «φιλελευθέρων» που υποστήριξαν την εισαγωγή φτηνών εξειδικευμένων και ημι-εξειδικευμένων εργαζομένων με το πρόσχημα της «ελευθερίας». 

Αυτή η «πολιτικά ορθή» εικόνα της εισαγόμενης εργασίας καλύπτει μια πολιτική, η οποία έχει συμβάλει στη μείωση των μισθών, των επιδομάτων και του βιοτικού επιπέδου των Αμερικανών εργαζομένων, είτε αυτοί εργάζονται στην τεχνολογία, στις κατασκευές ή στην παραγωγή. Πλούσιοι συντηρητικοί, από την άλλη, αντιτίθενται στη μετανάστευση με το πρόσχημα της «τάξης και νόμου» και για τη μείωση των κοινωνικών δαπανών - παρά το γεγονός ότι όλοι χρησιμοποιούν εισαγόμενες νταντάδες, δασκάλους, νοσηλευτές, γιατρούς και κηπουρούς για να υπηρετούν τις οικογένειές τους. Οι υπηρέτες  τους μπορούν πάντα να απελαθούν όταν δεν τους χρειάζονται πλέον.

Το ζήτημα υπέρ και κατά των μεταναστών αποφεύγει τη βασική αιτία της οικονομικής εκμετάλλευσης και της κοινωνικής υποβάθμισης της εργατικής τάξης - των δισεκατομμυριούχων ιδιοκτητών που λειτουργούν σε συμμαχία με την πολιτική ελίτ.

Προκειμένου να αντιστραφούν οι πρακτικές φοροαποφυγής και φοροεπιβάρυνσης εις βάρος των εργαζομένων, οι χαμηλοί μισθοί και τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας που οφείλονται σε ναρκωτικά και άλλα αίτια που μπορούν να αποφευχθούν, από τα οποία όμως κερδίζουν οι δισεκατομμυριούχοι των ασφαλιστικών και φαρμακευτικών εταιρειών, πρέπει να δημιουργηθούν ταξικές συμμαχίες  που να συνδέουν τους εργαζομένους, τους καταναλωτές, τους συνταξιούχους, τους φοιτητές, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τους ιδιοκτήτες που έχασαν τα σπίτια τους, τους εκδιωχθέντες ενοικιαστές, τους οφειλέτες, τους υποαπασχολούμενους και τους μετανάστες και να δημιουργηθεί μία ενιαία πολιτική δύναμη.

 Τα πάντα και όλοι διακυβεύονται: η ζωή, η υγεία και η ευτυχία.


 Το πρωτότυπο κείμενο μπορείτε να διαβάσετε εδώ: https://petras.lahaine.org/how-billionaires-become-billionaires/ 

Η πολιτική σημειολογία ενός νομοσχεδίου περιτομή του φιλελευθερισμού!


Αν ήμουν βουλευτής θα ψήφιζα το νομοσχέδιο για την "ταυτότητα φύλου", αλλά δεν θριαμβολογούσα. Δεν θα έβλεπα μέσω αυτού "φως στο σκοτάδι" και δεν θα το όριζα ως "μεγάλη τομή". Δεν πρόκειται στην πραγματικότητα για φιλελεύθερη τομή, αλλά μάλλον για περιτομή του φιλελευθερισμού... και εξηγούμαι:
Ένα νομοσχέδιο δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται απομονωμένα. Είναι ένα σημείο-κόμπος στο νομοθετικό δίχτυ μιας κυβέρνησης, το οποίο περιλαμβάνει πλήθος κόμπων. Πρόκειται για ένα σημείο που ενώνεται με τα άλλα σημεία-νομοθετήματα, χωρίς να είναι αυτό που καθορίζει την πολιτική φύση των υπολοίπων. Η αντικειμενική πολιτική φύση μιας κυβέρνησης (η ταυτότητά της, με άλλα λόγια) προσδιορίζεται από ολόκληρο το δίχτυ του νομοθετικού της έργου και από την διαδικασία της νομοθέτησης και εφαρμογής των κανόνων δικαίου στην πράξη (: διοίκηση).
Είναι, λοιπόν, αυτό το δίχτυ - και κυρίως η στρατηγική στόχευση και η διαδικασία κατασκευής του - το γενικό πολιτικό αφήγημα μέσα στο οποίο αποκτά νόημα και το νομοσχέδιο για την “ταυτότητα φύλου”, όπως και οποιοδήποτε άλλο.
Έτσι, η πολιτική σημειολογία του συγκεκριμένου νομοθετήματος πηγάζει από τον συνδυασμό του με όλα τα υπόλοιπα και δεν προκύπτει αυτοτελώς και απομονωμένα. Αν έκανες δημοσιογραφία και όχι προπαγάνδα θα το γνώριζες! Και καθώς θα το γνώριζες, θα προβληματιζόσουν και δεν θα εμφανιζόσουν να το "γιορτάζεις" σαν χαζοχαρούμενος/η.
Το συγκεκριμένο νομοθέτημα δεν είναι έκφραση κάποιας αριστερής πολιτικής, αλλά μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής με την μορφή του ριζοσπαστικού κέντρου, η οποία ενώ φαίνεται να εστιάζει στην αντιμετώπιση κοινωνικών ανισοτήτων, στην πραγματικότητα τις ενισχύει, υποστηρίζοντας μια μορφή κοινωνικής ανάπτυξης κατά την οποία η οικονομική ελευθερία κυριαρχεί. Ναι, στα δικαιώματα και τις ελευθερίες που υπηρετούν τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό ή τέλος πάντων δεν τον βλάπτουν, είναι το μήνυμα που προκύπτει από την σημειολογία του νομοθετικού διχτιού (και διχτυού), το οποίο συνθέτει το πραγματικό αφήγημα της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. 
Είναι αυτό φιλελευθερισμός και προοδευτική πολιτική; Όχι, είναι προοδευτισμός που συνιστά περιτομή του φιλελευθερισμού. Πρόκειται για την έμμεση παραδοχή πως η οικονομική ελευθερία υπερισχύει όλων των δικαιωμάτων του ανθρώπου, τα οποία στην πραγματικότητα ετεροκαθορίζονται από την οικονομική ισχύ και μια ολοκληρωτική αγορά που αγωνίζεται να ξεφύγει από σχέσεις της νεωτερικότητας και του μοντερνισμού, χωρίς, ωστόσο, να ξεφεύγει από τις λέξεις που ορίζουν αυτές τις σχέσεις. Τις υιοθετεί για να ακυρώσει το νόημα τους.
Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να ερμηνεύσεις και το συγκεκριμένο νομοθέτημα περί "ταυτότητας φύλου". Δεν είναι έκφραση προοδευτικής πολιτικής, αλλά έκφραση προοδευτισμού, ο οποίος κατατείνει:
- Στο τέλος της ιστορίας, με την χαοτική παραφορά στη γενεαλογία και αρχαιολογία της γνώσης.
- Στο τέλος των μονοθεϊστικών θρησκειών.
- Στο τέλος οποιουδήποτε νοήματος δεν οργανώνεται από κάποιο μονοπώλιο η ολιγοπώλιο της αγοράς.
- Στο τέλος των φύλων και ασφαλώς της έννοιας της ταυτότητας των φίλων.
- Στο τέλος του κόσμου των παλαιών ψευδαισθήσεων, αλλά και των αισθήσεων.
- Στην αρχή ενός κόσμου που δομείται πάνω στην ιδέα του "θαυμαστού καινούργιου κόσμου" του Άλντους Χάξλεϋ. 
Και, τότε, εγώ γιατί να ψήφιζα αυτό το νομοσχέδιο; Επειδή θα με είχαν εγκλωβίσει οι κουτοπόνηροι! Επειδή η λύση δεν βρίσκεται στο φοβικό παρελθόν, αλλά στο προοδευτικό μέλλον, έστω υπό το απατηλό καθεστώς του προοδευτισμού. Και το τελευταίο προϋποθέτει να καταλαβαίνεις τουλάχιστον τον κίνδυνο από τον προοδευτισμό και τις πιθανές συνέπειες των επιλογών σου, στο πλαίσιο του. Απαιτείται πολιτική ωριμότητα και έντιμη, δημοκρατική κριτική.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον προοδευτισμό του νεοφιλελευθερισμού να πνίξει ή διαστρέψει το αυθεντικό προοδευτικό κίνημα. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε την απόλυτη, ασυνείδητη διολίσθηση στον "θαυμαστό καινούργιο κόσμο", αν και δεν μπορούμε πλέον να αποφύγουμε εκφάνσεις του. Μόνον αν ξέρουμε πού βαδίζουμε, μπορούμε ίσως να χαράξουμε ένα προοδευτικό μονοπάτι για να ξεφύγουμε από τον νέο ολοκληρωτισμό που περιβάλλεται από τον παραπλανητικό μανδύα του προοδευτισμού. 

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates