Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΑ


Η ζωή σου μια οθόνη, που σαν γυάλινη σφαίρα
σου φωτίζει το δρόμο τις παράξενες μέρες
είναι μέρες που φεύγουν και μιλούν ματωμένες
για τις άλλες που φτάνουν στο κατώφλι του κόσμου

Είν’ ο κόσμος σου ένα κουρελόμορφο τόπι
κλοτσοσκούφι του πόνου, καπνισμένο τσουκάλι
που το αίμα του βράζει, απ' τις φλόγες που γλύφουν
και κυκλώνουν το δρόμο που πατάς να σωθείς

Και τις θάλασσες παίρνεις, απ' του κόσμου την άκρη
ο Σεβάχ οδηγός σου της επάγγελης γης
μα γυρνά το τσουκάλι, και στη δίνη του μένεις
στον καινούριο σου τόπο... τον παλιό σου θωρείς

Είναι μαύρες οι μέρες και οι νύχτες σου λάμπουν
από κρότους που μέσα στη σιγή σου ηχούν
και τα βράδια εκείνα, ξημερώνει ο τρόμος
κυνηγάς τη σκιά του απαντήσεις να βρεις

Και κοιτάς την οθόνη, της ζωής σου σημαία
τραγική μελωδία, που σαν φάρσα θα ‘ρθεί
να γυρίσει ξοπίσω, στο καμένο τσουκάλι
για να παίξει ξανά τον ρυθμό που ποθεί

Και ξανά ξημερώνει, από κρότους που φέγγουν
της σιωπής εφιάλτες και εχθροί τακτικοί
σινεμά με ονείρου, πιστολέρο κ’ ιππότες
η καινούρια σου μέρα, μια σκηνή τραγική

Με κυρίευσε φόβος, σαν το χρώμα σου χάνεις
από απέναντι ακούω τη βουβή σου κραυγή
κι η καρδιά σου χτυπά στη δική μου παλάμη
ειν’ οι μέρες που θα ‘ρθουν να τραντάξουν τη γη

Η σπουδή μου σελίδες απ' το σκόρπιο τεφτέρι
να κρατούνε με πένα την κρυφή συνταγή
που οδηγεί το τσουκάλι στην τρελή του πορεία
από χέρι γραμμένη με αγάπη… στοργή

Καληνύχτα ιππότη της μεγάλης οθόνης
καληνύχτα ξενύχτη της δικής μου σιγής
ίσως αύριο να ‘ναι που θα πέφτει οργισμένη
η δαμόκλειος σπάθη της δικής κεφαλής


Πρόσφυγες (Ποίημα της Κενυάτισσας ποιήτριας Ουαρσάν Σάιρ)

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,
εκτός αν πατρίδα, είναι το στόμα ενός καρχαρία.
Τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη.
Οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα 
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους, 
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου,
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου,
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του.
Αφήνεις την πατρίδα μόνο
όταν η πατρίδα δεν σε αφήνει να μείνεις.
 
Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά. 
Φωτιά κάτω απ' τα πόδια σου, ζεστό αίμα στην κοιλιά σου -
δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο ανάμεσα στα
δόντια σου και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν
πρόκειται να γυρίσεις.
 
Πρέπει να καταλάβεις ότι
κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα,
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά,
κανένας δεν καίει τις παλάμες του κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια
κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες, εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
 
κανένας δεν θέλει να σέρνεται κάτω από φράχτες
κανένας δεν θέλει να τον δέρνουν ή να τον λυπούνται
κανένας δεν διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων ή την φυλακή, παρά μόνο
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη από μια πόλη που φλέγεται
κανένας δεν θα το μπορούσε
κανένας δεν θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό για να ακούσει τα:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι, πρόσφυγες, βρομομετανάστες,
ζητιάνοι ασύλου που ρουφάτε τη χώρα μας,
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα που μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε να κάνετε και τη δική μας.
Πώς αντέχουμε στα λόγια, στα άγρια βλέμματα;...
 
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά από δεκατέσσερις άντρες ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο να τις καταπιείς από τα χαλίκια κι από τα κόκαλα από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.
 
Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία 
πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου
και κανένας δεν θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα, να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς, να πνιγείς για να σωθείς, να πεινάσεις, να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια - η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.
 
κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι μια ιδρωμένη
φωνή στο αυτί σου που λέει φύγε,τρέξε μακριά μου,
τώρα δεν ξέρω τι έχω γίνει εγώ η πατρίδα σου
αλλά ξέρω ότι, οπουδήποτε αλλού, θα είσαι πιο ασφαλής από  ό,τι εδώ.»

Η Ουαρσάν Σάιρ γεννήθηκε στην Κένυα και μεγάλωσε στην Αγγλία. Η πρώτη πλήρης ποιητική συλλογή της αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2016, ωστόσο έχει ήδη τιμηθεί με διάφορα βραβεία, μεταξύ αυτών το Βραβείο Αφρικανικής Ποίησης από το Πανεπιστήμιο Brunel (2013).
Πηγή... το είδαμε εδώ

ΠΟΙΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΕΝ ΕΤΕΙ 2016

Ποιος περίμενε εν έτει  2016
καταθλιπτικός     να γίνει ο  Έλληνας
παρότι από τη φύση του αισιόδοξος και    καθ’ έξιν
δυστυχισμένος,   σκυθρωπός και ταπεινωμένος
η  πατρίδα μας  υπό κατοχή  και  ο λαός υποδουλωμένος
κι’ όμως τούτος ο αδούλωτος λαός μένει ναρκωμένος
τον σύγχρονο Έλληνα η δουλεία δεν τον πολύ-απασχολεί
αρκεί το στομάχι  νάχει μισογεμισμένο

Το  40% και πλέον τοις εκατό του πλούτου μας
ντόπιοι και ξένοι  το έχουν  αρπάξει
το Ελληνόπουλο   στην αλλοδαπή  πήγε   μετανάστης
τούτο το  λαό   αχρείοι πολιτικοί τον έχουνε προδώσει
και   οι δικαστές στη   φυλακή  έναν ως τώρα  έχουν  χώσει

Οι φτωχοί  έγιναν  πλέον πένητες και πεινασμένοι
φτωχοποιημένη η μεσαία τάξη και εξουθενωμένη
οι δανειστές μας κουνούν το δάχτυλο  εξαγριωμένοι
για εκατό χρόνια   αποικία θα είμαστε  υπερχρεωμένη

Με τόσες  θυσίες   περιμέναμε το χρέος να  χαμηλώνει
αυτό όμως από χρόνο σε χρόνο σαν τον Πύργο του Αιφελ   ψηλώνει
το μαρτύριο της σταγόνας   μας λένε ότι  τελειώνει
κι’ αυτό σαν το τσουνάμι της Φουκουσίμα
ορμάει  και μας πλακώνει

Κι’ ενώ βλέπουν ότι όλα    ήταν    ουτοπίες
χαμένες πήγαν οι παλιές και νέες υπεράνθρωπες θυσίες
ο Έλληνας κόμματα ψηφίζει ακόμη  συμμορίες
παρότι γνωρίζει ότι του λένε ψέματα και βλακείες

Κάθε χρόνο το ίδιο  μας λένε παραμύθι
σαν της γιαγιάς το κουκί  και το ρεβίθι
κάθε πρωθυπουργός  το ίδιο  μας λέει πράγμα
το   μνημόνιο  θα  φέρει της ανάκαμψης το  θαύμα
τούτο όμως αργεί, όπως του έθνους μας το τάμα

Και παρότι  ο Ελληνισμός το Κύκνειο  χορεύει Άσμα
στέρεψαν   οι αντιστάσεις του  και τα δάκρυα για κλάμα
κι’ αυτοί νομίζουν ότι άρχισε η ανάρρωση  του ασθενούς
ημιθανή τον  σπρώχνουν  στις  αγορές
στα νύχια του  γαμψόνυχου  γερακιού

Άλλα  θέλει  ο  Έλληνας  και άλλα ψηφίζει
την θηλεία στο λαιμό του πιο σφιχτά την περισφίγγει
ο   δημοσκόπος τον χειραγωγεί και καταλλήλως  τον   αυνανίζει
τον διχοτομεί , τον μοιράζει και τον κομματιάζει
ό, τι     κοστούμι  ο  ενδιαφερόμενος παραγγείλει   αυτός το ράβει
και   από τα ψέματα χρήματα βγάζει

Κάθε χρόνο το ίδιο παραμύθι
ο τοκογλύφος Οβριός το χρέος τάχα θα  μας χαρίσει
λίγο ακόμη και σωθήκαμε  θα γίνει  το θαύμα
ένα ακόμη μνημόνιο  και  γίναμε «μπανάνα»
Φρικαλέα  η φοροκαταιγίδα
στον 88ετή μου βίο παρόμοια δεν είδα
κοριούς χωρίς αίμα μας έχουν καταντήσει
σαλταρισμένος ο Έλληνας στα κάγκελα να τους ξεσκίσει

Διπρόσωπος ο Έλληνας σαν Ιανός
άλλα στην κάλπη ρίχνει  και άλλα έχει  στο μυαλό
δεν θέλει τα μνημόνια αλλά εξορκίζει την δραχμή
ψηφίζει μνημονιακά κόμματα  που τον οδηγούν στην καταστροφή
όσο για  την σκλαβιά ; λίγο τον  απασχολεί και λιγότερο τον  εγγίζει
ο Έλληνας είναι κάργα ρεαλιστής και όλα τα …συνηθίζει


*Αμφικτύων
28/12/2016

*Αμφικτύων είναι ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,
Συγγραφεύς, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών

Όλγα 13 χρονών, ήδη μια ώριμη ψυχή ( εργασία για τους πρόσφυγες)

...η απόδειξη...πως ποιητής γεννιέσαι, δε γίνεσαι..



Πριν τα βίαια κύματα της Μεσογείου καλύψουν τις απογυμνωμένες και περιπλανώμενες ανθρώπινες ψυχές, ακούγονταν απο τα βαθη της, γέλια, κλάματα, φωνές γεμάτες ελπίδα.

Και ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε. Τα γέλια, τα κλάματα, οι φωνες γεματες ελπίδα επαψαν να ακούγονται πιά. 
Αντικαταστάθηκαν από ουρλιαχτά, αναφιλητά και απελπισμένες εκκλήσεις για σωτηρία.
Και μετά σιωπή.

Το απόλυτο κενό.

Άκουγες τον ηχο των πουλιών, της θάλασσας, των κυμάτων μα ξαφνικά ο ηλιος έσβησε.

Εσβησε προς τιμήν των αδικοχαμένων ανθρώπων, αναγκαζοντας τη μαυροφορεμενη νύχτα να απλώσει τα σκοτεινα της πεπλα, πανω στον διχως αστέρια ουρανό.

Κοιμηθηκε...θρηνώντας για τις εξαθλιωμένες και αδικοχαμένες αυτές ψυχές.

Ειναι στο χερι μας, να μη χαθούν άλλες ανθρωπινες ζωές!

Hara Mazidi

ΘΕΡΜΗ: 6 ΧΟΡΩΔΙΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ στην ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ


Το Σάββατο 19 Μαρτίου 2016 στις 19.30 στο Δημοτικό Θέατρο Θέρμης θα έχουμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε μια συναυλία - αφιέρωμα στην ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ που θα παρουσιάσουν 6 Χορωδίες.

6 ΧΟΡΩΔΙΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Η αρχική έμπνευση της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, η οποία εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, ανήκει στον Έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι’ αυτό.
Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό  πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους.
Την επόμενη χρονιά, ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην Unesco, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του Οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
Τον Οκτώβριο του 1999, στη γενική διάσκεψη της Unesco στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της.

Η ποίηση και οι ποιητές ταξιδεύουν με τραγούδια από τις χορωδίες :

1. ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΑΓΑΡΑΔΩΝ
2. ΜΙΚΤΗ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΑΓΑΡΑΔΩΝ
3. ΜΙΚΤΗ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΧΟΡΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ
4. ΜΙΚΤΗ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ Ν. ΡΑΙΔΕΣΤΟΥ
5. ΜΙΚΤΗ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΠΥΛΑΙΑΣ
6. ΜΙΚΤΗ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΘΕΡΜΗΣ


Την επιμέλεια και την διδασκαλία  του προγράμματος  έχει η κ. Ελευθερία Μεταξά-Αρμοδώρου η οποία  συνοδεύει στο πιάνο.

Κάποια Χριστούγεννα


της Χαράς Μαζίδη *

Συνέβη κάποια Χριστούγεννα

Που κατάλαβε τι είναι αγάπη.

Χόρεψε ξανά με τον χιονιά.

Όμως, έβαλε λίγη σοφία πια,

και χαμήλωσε τις φλόγες.

Σε πάγωσα; (τη ρώτησε)

Με έσβησες αλλά την σπίθα

την κράτησα και την άφησα να σιγοκαίει.

Συνέβη κάποια Χριστούγεννα

που τραγούδησε ξανά τα κάλαντα,

ζέστανε και ζεστάθηκε και αυτή.

Χόρεψε με τις χιονονιφάδες

Χάρισε χαμόγελα, γλύκανε κάποια χέρια μοναχά

που είχαν παγώσει απ το κρύο.

Μα σταμάτησε να καίει στο πέρασμά της

Δεν ήθελε να λιώσει το χιόνι ,

ούτε να κάψει το έλατο που την κοιτούσε γιορτινό.

Συνέβη κάποια Χριστούγεννα

Κράτησε αποστάσεις και άρχισε να σιγοκαίει.

Τα παιδάκια πήγαιναν κοντά της

χωρίς να φοβούνται πια, μήπως καούν.

Συνέβη κάποια Χριστούγεννα,

Που ήταν γεμάτη αγάπη, για σένα, για εκείνον,

για εκείνη, για τον κόσμο όλο.

Έπεσε χιονιάς και μετρίασε τη φλόγα μέσα της.

Συνέβη κάποια Χριστούγεννα, μεγάλωσε .

Θέλησε να γεμίσει χαρά τις νιφάδες και όχι φόβο.

Συνέβη κάποια Χριστούγεννα

Κρύφτηκε σε ένα καντηλάκι


Για πάντα!



* Χαρά Μαζίδη:
"Από μικρή έπαιζα με τις εικόνες. Είτε υπήρχαν είτε όχι. Τις έπαιρνα και τις ταξίδευα...Πότε τις ζωγράφιζα και πότε τις νανούριζα με λέξεις. Έτσι έπαιρναν μορφή στο χαρτί έμμετρη ή όχι, ανάλογα τη στιγμή.
Κάθε μας σκέψη, είναι ένα μικρό ταξίδι, που γεννά μουσική , εικόνα συναίσθημα. Στο ταξίδι της ζωής, βαλίτσες έχω τους ανθρώπους που αγαπώ, και για ναύλα τις σκέψεις και τα όνειρα.
Ας ταξιδέψουμε!"

Σαπφώ η Λυρική Ποιήτρια της αρχαιότητας

sapfo
Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΣΑΠΦΟΥΣ
Η Σαπφώ (αιολικά Ψάπφα), γεννήθηκε κοντά στα 630πχχ στην Ερεσσό της Λέσβου. Ήταν σύγχρονη του λυρικού ποιητή Αλκαίου και του τυράννου της Μυτιλήνης, Πιττακού. Πατέρας της αναφέρεται ο αριστοκράτης Σκαμανδρώνυμος και μητέρα της η Κλεΐς. Είχε τρεις αδελφούς, τον Λάριχο, τον Χάραξο και τον Ευρύγιο. Ο Λάριχος ήταν οινοχόος στο πρυτανείο της πόλης(τιμητική θέση), ενώ ο Χάραξος έφυγε στην Αίγυπτο για εμπόριο, όπου ερωτεύτηκε την όμορφη εταίρα Ροδώπη ή Δωρίχα και εξαγόρασε την ελευθερία της, με αντάλλαγμα την περιουσία του. Η Σαπφώ τον μαλώνει γι αυτό, σε κάποιο ποίημά της.
Ο φιλόσοφος Μάξιμος ο Τύριος (β΄ μισό του 2ου αι. μχχ), την περιγράφει ως μικρόσωμη και μελαχροινή («μικρά και μέλαινα»). Έλαβε πολύ καλή μόρφωση και αναδείχθηκε δεξιοτέχνης στη λύρα. Σύμφωνα με το λεξικό Σούδα, πιθανότατα παντρεύτηκε έναν πλούσιο από την Άνδρο, τον Κερκύλα, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, που ονομάστηκε Κλεΐδα, παίρνοντας το όνομα της γιαγιάς της, σύμφωνα με το έθιμο της εποχής. Λόγω πολιτικών αναταραχών στη Λέσβο, που οδήγησαν την αριστοκρατία του νησιού σε εξορία, η Σαπφώ κατέφυγε προσωρινά στη Σικελία. Μετά την κατάλυση της τυραννίας, επέστρεψε στη Λέσβο.
Τα παραπάνω μας πληροφορούν ότι οι γυναίκες μετείχαν στην πολιτική και κοινωνική ζωή της πόλης και λάμβαναν αγωγή και παιδεία αντίστοιχη των ανδρών. Παράλληλα, στη Λέσβο άνθιζε η μουσική και η ποίηση, καθώς ο Τέρπανδρος, διάσημος κιθαρωδός, ήταν αυτός που ίδρυσε στο νησί την πρώτη σχολή -ή ρεύμα- λυρικής ποίησης(πρώτο βραβείο στην επτάχορδη λύρα στα πρώτα Κάρνεια και σε τέσσερεις Πυθικούς αγώνες και δημιουργός μουσικής γραφής, για την ομοιόμορφη εκτέλεση διαφόρων μουσικών κομματιών).
Σ’ αυτό το πλαίσιο, η Σαπφώ ίδρυσε τη φημισμένη της Σχολή, παρέχοντας ταυτόχρονα με τις μουσικές γνώσεις και κοινωνική μόρφωση. Ως "αντίτεχνές" της, δηλαδή γυναίκες που έκαναν το ίδιο, αναφέρονται η Γοργώ, η Ανδρομέδα και η Μίκα. Συγκέντρωσε γύρω της νεαρές από την αριστοκρατία του νησιού, των Μικρασιατικών πόλεων, της Σαλαμίνας, της Αττικής και άλλες περιοχές του Ελλαδικού χώρου, για να τους διδάξει την τέχνη της μουσικής και της ποίησης. Η αφοσίωση στις Μούσες, όπως διαφαίνεται στην ποίησή της, είναι η μόνη σταθερή αξία των ανθρώπων, γιατί μέσα από τις τέχνες που προστατεύουν, η ψυχή μετουσιώνεται, αναπτερώνεται και αγγίζει το ύψιστο νόημα, τον Έρωτα, που συνοδεύει πάντα τη θεά Αφροδίτη.
Ο θρύλος λέει ότι η Σαπφώ, λόγω του ανεκπλήρωτου έρωτά της για τον όμορφο νέο Φάωνα, που την απέρριψε και την εγκατέλειψε, έπεσε από τα βράχια της Λευκάδας, στη θάλασσα (563 πχχ). Μετά τον θάνατό της στην πατρίδα της Λέσβο, έκοψαν νόμισμα με τη μορφή της. Στις Συρακούσες και στην Πέργαμο στήθηκαν αγάλματά της, ενώ στις Συρακούσες κατασκευάστηκε και ένα κενοτάφιο σε ανάμνησή της.
 
Η ΛΥΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΑΠΦΟΥΣ-Η ΔΕΚΑΤΗ ΜΟΥΣΑ
Η Σαπφώ θεωρείται με την ποίησή της, που ήταν γραμμένη στην αιολική διάλεκτο, ως η σημαντικότερη λυρική ποιήτρια της αρχαιότητας. Προήγαγε την τοπική καλλιτεχνική παράδοση και μάλιστα αναφέρεται ότι εφηύρε την πηκτίδα(πολύχορδο μουσικό όργανο) και την μειξολυδιστίαρμονία(θρηνητική, λυπητερή μελωδία), ο δε στίχος της είναι μετρική μορφή που καλλιεργήθηκε και επιβλήθηκε από την ίδια. Η ποίηση της Σαπφούς είναι καθαρά λυρική και εκφράζει αισθητικά εσωτερικές καταστάσεις, μέσα από επιβλητικές εικόνες και μεταφορές, αντιθέσεις και παρομοιώσεις. Τα επίθετα που χρησιμοποιεί, δίνουν περισσή ενέργεια στην έννοια που συνοδεύουν: η αλμυρή θάλασσα, η πολύωτος νύχτα, το ιμερόφωνο αηδόνι και ο λυσιμελής και αλγεσίδωρος έρωτας. Η ιδιαίτερη τοπική διάλεκτος που χρησιμοποιεί, κάνει τα κείμενά της πολύ μελωδικά και κάποιοι λόγιοι υποστηρίζουν ότι γι αυτό την είπαν μούσα, αλλά όποιος έχει ακούσει πώς σχεδόν "τραγουδούν" ακόμα τις καθημερινές τους κουβέντες οι "παλιότεροι", σίγουρα θα καταλάβει πως τόσους αιώνες, η μουσική και ποιητική παράδοση στο νησί, καλά κρατεί.
Ο Πλάτων την ονόμασε «σοφή» και «δέκατη Μούσα», ο Ανακρέων «ηδυμελή», ο Λουκιανός«μελιxρόν καύχημα Λεσβίων», οι Ιουλιανός και Αντίπατρος, «θηλυκό Όμηρο» και «τιμή Λεσβίων γυναικών», ενώ ο Στράβων «θαυμαστόν τέρας». Ο Οράτιος στη 2η Ωδή του μας λέει ότι ακόμα και οι νεκροί στον κάτω κόσμο ακούν τα τραγούδια της με θαυμασμό, σε ιερή σιγή. Σε μεταγενέστερη όμως εποχή, οι Αττικοί κωμωδιογράφοι τη δυσφήμησαν για ομοφυλοφιλικές τάσεις (εξ ου και ο όροςλεσβία). Αφορμή για τις φήμες υπήρξε πιθανόν το ότι η Σαπφώ εκδήλωνε έντονο συναισθηματισμό προς τις μαθήτριές της. Έχει αναφερθεί ότι είχε ερωτευτεί γυναικεία πρόσωπα στο περιβάλλον της(την Ατθίδα, την Τελέσιππα, την Μεγάρα και πολλές άλλες). Μολονότι κανένας από τους συγγραφείς δεν αναφέρει κάτι σχετικό μέχρι την εποχή του Αριστοτέλη, οι κρίσεις αυτές για τη Σαπφώ επικράτησαν.
Ο νομπελίστας, επίσης λέσβιος ποιητής Οδυσσέας Ελύτης την περιέγραψε σαν μια «μακρινή εξαδέλφη» του με την οποία μεγάλωσαν παίζοντας «στους ίδιους κήπους, γύρω από τις ίδιες ροδιές, πάνω απ' τις ίδιες στέρνες» και της αφιέρωσε ένα από τα ΄Μικρά έψιλον΄. Χαρακτηριστικά, γράφει ο ποιητής: "Τέτοιο πλάσμα ευαίσθητο και θαρρετό συνάμα δε μας παρουσιάζει συχνά η ζωή. Ένα μικροκαμωμένο βαθυμελάχροινο κορίτσι, ένα "μαυροτσούκαλο", όπως θα λέγαμε σήμερα, που ωστόσο έδειξε ότι είναι σε θέση να υποτάξει ένα τριαντάφυλλο, να ερμηνέψει ένα κύμα ή ένα αηδόνι, και να πει "σ' αγαπώ", για να συγκινηθεί η υφήλιος".
Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΗΣ
Η καταστροφική πυρκαγιά, που αφάνισε τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, η ανθελληνική νομοθεσία του Θεοδόσιου και τα μίση που ξεσήκωσε, αποδεκάτισαν την αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Ωστόσο, τον 7ο αι. μχχ τα ποιήματα της Σαπφούς εξακολουθούσαν ακόμη να διαβάζονται στην Αίγυπτο. Το 1073 οι εκκλησιαστικές αρχές του Βυζαντίου και της Ρώμης διέταξαν να καούν όλες οι κλασσικές Βιβλιοθήκες της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης και βέβαια και όλα τα βιβλία που είχαν απομείνει με τα ερωτικά ποιήματα της Σαπφούς, με συνέπεια τα ελάχιστα αποσπάσματα (τυχαία ευρήματα αρχαιολογικών ανασκαφών το 1897 και αργότερα παλίμψηστες περγαμηνές που βρέθηκαν να γεμίζουν φτωχές μούμιες στις αρχές του 21ου αι. κι ακόμα δεν έχουν μελετηθεί πλήρως), που σώζονται σήμερα, να καλύπτουν ένα πολύ μικρό ποσοστό του συνολικού της έργου. Την εποχή των Κομνηνών, η Πατριαρχική Σχολή περιελάμβανε στην ύλη της ποιητές όπως η Σαπφώ και ο Πίνδαρος, είναι όμως πιθανό, πολλά από τα έργα της να χάθηκαν, λόγω της μη αντιγραφής τους, εξαιτίας του περιεχομένου τους.
Οι Αλεξανδρινοί γραμματικοί είχαν κατατάξει τα ποιήματά της σε εννιά βιβλία, κυρίως με βάση το μέτρο τους. Από τα ποιήματά της, που συνέλεξαν και δημοσίευσαν, τα πιο διάσημα ήταν οι Ύμνοι και τα Επιθαλάμια. Ίσως κανένας άλλος λογοτέχνης δεν μπορεί να συγκριθεί με τη Σαπφώ στην ομορφιά της σκέψης, στον μελωδικό της στίχο και στην ένταση των αισθημάτων της. Εκτός από μικρά αποσπάσματα, έχουν διασωθεί ολόκληρα, μόνο ένας Ύμνος στην Αφροδίτη («Ποικιλόθρον' αθάνατ' Αφροδίτα»), η Ωδή «Ότωι τις έραται» και ένα αναφερόμενο στο μύθο της Ηούς (Αυγής) και του Τιθωνού, που ανακαλύφθηκε από αποκατάσταση παπύρου της Οξυρρύγχου και εκδόθηκε το 2005. Αυτά υπάρχουν μεταφρασμένα στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Υπολογίζεται ότι το σύνολο των ποιημάτων της ήταν περίπου όσο η μισή Ιλιάδα.
Σημαντικοί έλληνες συνθέτες, μελοποίησαν ποιήματα της Σαπφούς, ως ελάχιστο φόρο τιμής στη δεκάτη μούσα: ο Σπύρος Βλασσόπουλος στο δίσκο «Σαπφώ», παραγωγής του Διονύση Σαββόπουλου, μελοποίησε 12 ποιημάτά της, σε μετάφραση Σωτήρη Κακίση και ερμηνεία της Αλέκας Κανελλίδου, η Αγγελική Ιονάτου στο δίσκο "Sappho de Mytilene", σε ερμηνεία της Νένας Βενετσάνου, η Μαρίζα Κωχ στο δίσκο «Στον κήπο της Σαπφούς». Ποιήματα, σε δίσκους τους έχουν συμπεριλάβει ο ΝίκοςΞυδάκης, σε ερμηνεία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, σε ερμηνεία της Λιζέτας Καλημέρη (΄Σαπφώ-Καβάφης΄) και ο Μάνος Χατζηδάκης στο Μεγάλο Ερωτικό΄.
Στα νεότερα χρόνια προς τιμήν της, ο αστεροειδής 80(ανήκει στην κύρια Ζώνη των αστεροειδών,περιοχή ανάμεσα στις τροχιές του Άρη και του Δία που ανακαλύφθηκε το 1864 από τον Νόρμαν Ρόμπερτ Πόγκσον, όταν παρατηρούσε τον Ουρανό, από το Μαντράς της Ινδίας, πήρε το όνομά της: 80 Σαπφώ (80 Sappho).


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΑΠΦΟΥΣ
«Από της Κρήτης τα μέρη στην ιερή κοιλάδα, έλα
στ' όμορφο το τέμενος με τις μηλιές
και τους βωμούς π' αχνίζουνε λιβάνι.
Νερό καθάριο αχομανάει μέσα απ' των δέντρων τα κλαριά
και ρόδα σκιάζουνε το μέρος,
από το λίκνισμα των φύλλων κατεβαίνει ο ύπνος.
Υπάρχει εδώ ένα λιβάδι αλογοτρόφο,
που απ' τους ανθούς της άνοιξης πλαντάζει
και το γλυκάνισο, πόσο όμορφα μυρίζει!
Από παντού γλυκοφυσάνε αγέρια.
Αχ έλα, Κύπριδα, τα γιορτινά εσύ στεφάνια πάρε
και στους χρυσούς τους κήλικες το νέκταρ κέρνα».
Μετάφραση Παν.Λεκατσά
«Γρήγορα η ώρα πέρασε, μεσάνυχτα κοντεύουν,
πάει το φεγγάρι πάει κι η Πούλια βασιλέψανε
και μόνο εγώ κείτομαι δω μονάχη κι έρημη
ο Έρωτας που βάσανα μοιράζε,ι
ο Έρωτας που παραμύθια πλάθει,
μου άρπαξε την ψυχή μου και την τράνταξε
ίδια, καθώς αγέρας από τα βουνά
φυσάει μέσα στους δρυς, φυσομανώντας.»
Μετάφραση Οδυσ.Ελύτη
Περιγραφή: <a href=http://www.hs-augsburg.de/~harsch/graeca/Chronologia/S_ante06/Sappho/sap_por1.jpg" width="192" height="206" style="margin:1em">
ΠΗΓΕΣ-ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
  • ·ΟΕΔΒ/ Ανθολόγιο Λυρικής ποίησης
  • ·Λεξικό Σούδα/ phi.89.1 :<Φάων>
  • ΄Σαπφώ, τα Ποιήματα / Σωτήρης Κακίσης, εκδ. Κέδρος, 1978 (επανεκδόσεις: Νεφέλη, 1993 - Ερατώ 2002)
  • ΄Σαπφώ΄ ΄και ΄Τα μικρά έψιλον / Οδυσσέας Ελύτης, εκδ. Ικαρος/1996
    ΄Σαπφώ /Ποιήματα άπαντα σωζόμενα΄, εκδ. Βιβλιοβάρδια/2002
    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, ΑΠΟ ΣΧΕΤΙΚΑ sites ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Η Σαπφώ με τον ποιητή Αλκαίο
το είδαμε εδώ

Σκάκι και Ποίηση στον Πανελλήνιο !!!


Θα είναι ιδιαίτερη χαρά μας να σας δούμε στην εκδήλωση της Παρασκευής, στον Πανελλήνιο, με θέμα «το σκάκι στην ποίηση».

Καταξιωμένοι και διαχρονικά επίκαιροι ποιητές, όπως ο Καβάφης και ο Αναγνωστάκης, καθώς και αρκετοί σύγχρονοι, όπως οι Βαγενάς, Βλαβιανός, Γαρμπής, Γκανάς, Κουτσουμπέλη, Πατρίκιος, Χαραλαμπίδη κ.ά. έχουν εμπνευστεί από το σκάκι και αναφέρονται σε αυτό, κυρίως μεταφορικά.

Οι ηθοποιοί – σκακιστές Ελισσαίος Βλάχος, Γιάννης Μακρόπουλος, Μαργαρίτα Παπαδημητρίου και Τάκης Παπαματθαίου θα διαβάσουν έργα των ποιητών και θα αναφερθούν στη σχέση του πνευματικού παιχνιδιού με τη λογοτεχνία και τις άλλες τέχνες. Η παρουσίαση της εκδήλωσης θα γίνει από τους δημοσιογράφους – συγγραφείς Μανώλη Πιμπλή και Δημήτρη Φύσσα. Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί με ελεύθερη είσοδο την Παρασκευή 24 Απριλίου στις 7 το απόγευμα στις εγκαταστάσεις του Πανελληνίου Γ.Σ. (Μαυρομματαίων 26 και Ευελπίδων, Πεδίον του Άρεως) και συγκεκριμένα στο νέο χώρο πάνω από το τένις και δίπλα στη βεράντα του εστιατορίου (είσοδος από το Κολυμβητήριο).

Αμέσως μετά, γύρω στις 8 το βράδυ, θα πραγματοποιηθούν αγώνες γρήγορου σκακιού σε ξεχωριστά γκρουπ για μεγάλους και για παιδιά μέχρι 16 ετών.

Σας περιμένουμε!


3ο Blitz “Δούρειος Ίππος στη Λογοτεχνία”
την Παρασκευή 24 Απριλίου 2015
Στον ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ Γ.Σ. - Μαυροματαίων 26 & Ευελπίδων 2
Στην Αίθουσα δίπλα στο τένις και τη βεράντα του εστιατορίου

Π Ρ Ο Κ Η Ρ Υ Ξ Η


ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ:    Σ.Ο.Ικαρίας – Πανελλήνιος Γ.Σ. - Α.Π.Ο.Κότινος

ΧΩΡΟΣ ΑΓΩΝΩΝ: Πανελλήνιος Γ.Σ Μαυροματαίων 26 & Ευελπίδων 2, στην Αίθουσα δίπλα στο τένις με είσοδο από τη βεράντα του εστιατορίου.

 

ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΓΩΝΩΝ – ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ : Ελβετικό Επτά  (7) γύρων με Διεθνή αξιολόγηση  -( FIDE Rating ) σε 2 κατηγορίες :

  1. Γενική κατηγορία
  2. Νέοι κάτω των 16 ετών ( γεννημένοι από 1.1.1999 και μετά )

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ BLITZ

Παρασκευή 24 Απριλίου 2015  στις 8.00 μμ περίπου, μετά το τέλος της εκδήλωσης  
“Το Σκάκι στην Ποίηση “
Ανώτατo όριο συμμετοχών : 30 άτομα. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

ΧΡΟΝΟΣ ΣΚΕΨΗΣ: 3 λεπτά + 2 δευτερόλεπτα κάθε παίκτης για όλη την παρτίδα.

ΔΙEΥΘΥΝΣΗ ΑΓΩΝΩΝ :  Πέτρος Κολυβάς,

ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ : Μυρσίνη Λυμπερτού

ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ : Οδυσσέας Βαζελάκης, Μαριάννα Παγκαλή

ΠΑΡΑΒΟΛΟ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: Ελεύθερη συμμετοχή χωρίς παράβολο

ΕΠΑΘΛΑ

Στους 1ο, 2ο, 3ο κάθε κατηγορίας θα δοθούν αναμνηστικά μετάλλια και επί πλέον εκπτωτικά κουπόνια γιά το Δ.Τ.ΙΚΑΡΙΑΣ 2015, Τέλος, το Δ.Τ.ΑΝΩΓΕΙΩΝ “ΙΔΑΙΟΝ ΑΝΤΡΟΝ 2015” θα φιλοξενήσει (  διαμονή και παράβολο ) τρεις από τους κατόχους κουπονιών.
Τα εκπτωτικά κουπόνια δεν μεταβιβάζονται και είναι κατά σειρά : εως 10 συμμετοχές 10 & 5 euro, γιά 11 έως 18 συμμετοχές, 10, 5 & 5 euro και  γιά 19 και πάνω συμμετοχές, 15, 10 & 5 euro.

ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΙΣΟΒΑΘΜΙΑΣ: Τα έπαθλα δεν μοιράζονται. Ισχύουν τα εξής κριτήρια ισοβαθμίας : 1) Bucholz, 2)  Αριθμός νικών, 3) Παρτίδες με τα μαύρα

ΤΕΛΙΚΗ  ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ - ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:  Στο www.chess-results.com

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ – ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ
Επικοινωνία μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου : skaki64@gmail.com

Για ότι δεν προβλέπεται από την Προκήρυξη, για μεταβολή της Προκήρυξης και για κάθε πρόβλημα που τυχόν παρουσιαστεί, αποφασίζει τελεσίδικα η Επιτροπή αγώνων στην οποία συμμετέχουν οι Κοσμάς Κέφαλος, Οδυσσέας Βαζελάκης, Πέτρος Κολυβάς, Μυρσίνη Λυμπερτού, Μαριάννα Παγκαλή, καθώς και όποιος άλλος κληθεί από την επιτροπή να συμμετάσχει σ’ αυτήν.


Αθήνα  22 / 03 / 2015 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Κοσμάς Κέφαλος,, Πέτρος Κολυβάς, Δημήτρης Σταματάκος

Γκίντερ Γκρας: Τα Waffen-SS, η «συνείδηση» της Γερμανίας και ένα ποίημα για την Ελλάδα


Ο γερμανός συγγραφέας και ποιητής Γκίντερ Γκρας, βραβευμένος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1999, πέθανε σε ηλικία 87 ετών, ανακοίνωσε το ίδρυμα που φέρει το όνομά του.

Ο συγγραφέας του «Τενεκεδένιου ταμπούρλου» γεννήθηκε στην Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ (το σημερινό Γκντασκ της Πολωνίας) το 1927 και πολλά από τα έργα του διαδραματίζονταν στην πόλη αυτή.

Για πολλούς, ο Γκρας ήταν η φωνή της μεταπολεμικής γενιάς της Δ. Γερμανίας η οποία έφερε το βάρος της ενοχής των προγόνων της για τις ακρότητες που διέπραξαν οι Ναζί στην Ευρώπη.

Από τα Waffen-SS «συνείδηση» της μεταπολεμικής Γερμανίας
Ο Γκίντερ Γκρας γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1927 από γερμανό προτεστάντη πατέρα και καθολική μητέρα, πολωνικής καταγωγής και ανατράφηκε ως καθολικός. 

Αφού προσπάθησε ανεπιτυχώς, όταν ήταν δεκαπέντε χρονών, να καταταγεί στα γερμανικά υποβρύχια, για να ξεφύγει από το ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον του, όπως ο ίδιος υποστήριξε σε συνέντευξή του το 2006, εντάχθηκε πρώτα στο Reichsarbeitdienst και το 1944 στα Waffen-SS (ένοπλος κλάδος της SS). 

Ως μέλος των Waffen-SS συμμετείχε στις επιχειρήσεις της 10ης Μεραρχίας Θωρακισμένων SS «Frundsberg» από τον Φεβρουάριο του 1945 μέχρι τον Απρίλιο του ίδιου έτους, οπότε τραυματίστηκε, συνελήφθη από αμερικανούς στρατιώτες και στάλθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων.

Μετά τον πόλεμο εργάστηκε για δύο χρόνια σε ορυχείο και έλαβε εκπαίδευση λιθοξόου. 

Αργότερα σπούδασε γλυπτική και γραφιστική, πρώτα στην Ακαδημία Τεχνών του Ντίσελντορφ (Künstakademie Düsseldorf) και έπειτα στο Βερολίνο. Από τα μέσα της δεκαετίας του '50 ξεκινά και το λογοτεχνικό του έργο, που θα τον κάνει παγκοσμίως γνωστό. Από το 1983 έως το 1986 διετέλεσε Πρόεδρος της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου.

Ο Γκίντερ Γκρας νυμφεύτηκε δύο φορές, το 1954 και το 1979.

Για πάνω από μισό αιώνα αποτέλεσε ένα είδος «ηθικής συνείδησης» της Γερμανίας, καθώς με το σύνολο του λογοτεχνικού του έργου και τις δημόσιες παρεμβάσεις του προσπάθησε να εμποδίσει τον εφησυχασμό των συμπατριωτών του που μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήθελαν να κλείσουν τους λογαριασμούς τους με το παρελθόν, ξεχνώντας τα ναζιστικά εγκλήματα.

Έγινε ιδιαίτερα γνωστός με το μυθιστόρημα του «Το τενεκεδένιο ταμπούρλο» που εκδόθηκε το 1959 και έγινε ταινία είκοσι χρόνια αργότερα. 

Ακολούθησαν το 1961 το «Γάτα και Ποντίκι» και το 1963 το «Σκυλίσια μέρα» που μαζί με «Το Τενεκεδένιο ταμπούρλο» αποτελούν την Τριλογία του Ντάντσιχ. 

Άλλα γνωστά του έργα, που μεταφράστηκαν και στα ελληνικά, όπως και η Τριλογία του Ντάντσιχ, είναι: «Η πρόβα της εξέγερσης των πληβείων» (1966), «Ο Μπουτ το ψάρι» (1977), «Δυσοίωνα κοάσματα» (1992), «Γράφοντας μετά το Άουσβιτς» (1993), «Ένα ευρύ πεδίο» (1995), «Ο αιώνας μου» (1999) και «Σαν τον κάβουρα» (2002).

Αν και δεν έγινε μέλος του Σοσιαλοδημοκρατικού Κόμματος, ο Γκύντερ Γκρας τάχθηκε υπέρ της σοσιαλοδημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι μόνο με μεταρρυθμίσεις και όχι με επαναστατική ανατροπή είναι δυνατή η οικονομική και κοινωνική αλλαγή. Έτσι, υποστήριξε την κυβέρνηση του Βίλι Μπραντ, ασκώντας της, όμως, έντονη κριτική.

Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου ο Γκρας τάχθηκε ενάντια στην ένωση των δύο Γερμανιών και πρότεινε, για τουλάχιστον μια επταετία, μια Συνομοσπονδία των δύο Γερμανικών κρατών, η οποία μελλοντικά θα μπορούσε να αποκτήσει την μορφή μιας ένωσης Γερμανικών κρατών.

Υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των τσιγγάνων, υποστηρίζοντας την ανάγκη χορήγησης σε αυτούς ευρωπαϊκού διαβατηρίου, που θα τους επιτρέπει τη διαμονή σε οποιοδήποτε ευρωπαϊκό κράτος. 

Δημιούργησε στην Ρουμανία ένα ίδρυμα για τους Ρομά, με την ονομασία «Εταιρία για τους απειλούμενους λαούς», το οποίο κάθε χρόνο βραβεύει όσους προσπαθούν να βελτιώσουν τη ζωή των τσιγγάνων. Για τον Γκύντερ Γκρας οι Τσιγγάνοι είναι αυτό που καμωνόμαστε ό,τι είμαστε εμείς: εκ γενετής γνήσιοι Ευρωπαίοι.

Για την Ελλάδα

Το 2012 έγραψε για την Ελλάδα το ποίημα «Η ντροπή της Ευρώπης»:

«Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.

Οσα Εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.

Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.

Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις.

Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.

Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.

Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμονη εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.

Σ' Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη, και σ' όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε.

Ομως, έξω από τη Χώρα, του Κροίσου οι ακόλουθοι και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού στοιβάζουν στο δικό Σου θησαυροφυλάκιο.

Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ώς επάνω.

Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που τον Ολυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν' απαλλοτριώσει.

Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα, που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη, εδημιούργησε».

πηγή

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης: Συνάντηση Χορωδιών Δήμου Θέρμης με «Τραγούδια Ψυχής»


Η αρχική έμπνευση της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, η οποία εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, ανήκει στον Έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι’ αυτό.

Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους.

Την επόμενη χρονιά, ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην Unesco, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του Οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

Τον Οκτώβριο του 1999, στη γενική διάσκεψη της Unesco στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της.

Η ποίηση και οι ποιητές ταξιδεύουν με τραγούδια ψυχής με τις χορωδίες :

-ΜΙΚΤΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΘΕΡΜΗΣ
-ΜΙΚΤΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΝΕΑΣ ΡΑΙΔΕΣΤΟΥ
-ΜΙΚΤΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΚΕΝΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΑΓΑΡΑΔΩΝ
-ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΑΓΑΡΑΔΩΝ
-ΧΟΡΩΔΙΑ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΧΟΡΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ

Στο Δημοτικό Θέατρο Θέρμης 
το Σάββατο 21 Μαρτίου στις 20.00

Την επιμέλεια και την ιδέα του προγράμματος  έχει η κ. Ελευθερία Μεταξά-Αρμοδώρου η οποία διδάσκει  και  συνοδεύει στο πιάνο.

Ελένη Φωτάκη: Με μαγεύουν οι λέξεις, απ' αυτές ξεκινώ

Ανακάλυψα αργά (είχα ακούσει μελοποιημένους στίχους της σε υπέροχα τραγούδια αγαπημένων τραγουδιστών χωρίς να ξέρω τον στιχουργό) την Ελένη Φωτάκη, μια νεαρή Κρητικιά που ακόμη και ο μεγάλος Λευτέρης Παπαδόπουλος θεωρεί ότι είναι η καλύτερη Ελληνίδα στιχουργός. Και ψάχνοντας στο διαδίκτυο για να βρω στοιχεία γι' αυτή έπεσα σε μια παλιά συνέντευξή της που έδωσε στη Ναταλί Χατζηαντωνίου στην Ελευθεροτυπία.
Την αναδημοσιεύουμε και σας την χαρίζουμε συνοδευόμενη από ένα από τα τραγούδια που ντύθηκαν με τις λέξεις της (Μέλισσες):

Ενα όμορφο τραγούδι επισκέφθηκε διακριτικό, σαν τους δημιουργούς του, τα καλοκαιρινά μας ραδιόφωνα. Οι «Μέλισσες», που προέρχονται από τον πιο πρόσφατο, εξαιρετικό δίσκο του Γιώργου Καζαντζή «Ισαλος Γραμμή», ακούγονται με την ιδιαίτερη φωνή της Φωτεινής Βελεσιώτου. Κι είναι ένα από τα τραγούδια του δίσκου που έχουν στίχους της Ελένης Φωτάκη.

Νεοαφιχθείσα δημιουργός πρωτοσυστήθηκε το 2006 με τον «Χειμωνανθό», πάλι σε μουσική του Καζαντζή, στον ομώνυμο δίσκο του Γιάννη Χαρούλη. Κι όμως η δουλειά της έχει ώριμη εικονοπλαστική δύναμη κι ακόμα κάτι από το «χειροποίητο», την αμεσότητα και τον ρυθμό του παλιού λαϊκού: π.χ. «Νυχτώνει, βγαίνω να σε βρω σα φεγγαράκι δυο μερώ, κλειστά παραθυρόφυλλα, να μ' αγαπάς πώς το 'θελα».

«Από μικρή», εξηγεί η ίδια, «με μάγευαν οι λέξεις -όχι οι φράσεις. Και τώρα από μια λέξη ξεκινώ. Π.χ. "Το παράθυρο", γίνεται "το παράθυρό σου κλειστό" κι έτσι αρχίζω να ερωτεύομαι κάτι... Δεν υπάρχει, όμως, τίποτα το αυθόρμητο: γράφω, σκίζω. Τον στίχο τον παίρνω πολύ σοβαρά. Κι ούτε γράφω συνέχεια. Τώρα, από τον Ιούνιο, δεν με έχει επισκεφτεί μισή λέξη. Κάποια στιγμή -συνήθως μετά από μια εποχή μεγάλης λύπης- ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν δέκα στίχοι μαζί. Τους υποδέχομαι, τους χτενίζω, τους ράβω, τους κόβω. Μεγάλος κόπος, αλλά ξέρω ότι σπίτι δεν χτίζει όποιος σωριάζει πέντε πέτρες τη μια πάνω στην άλλη...».

Γεννημένη πριν από 32 χρόνια, η Ελένη Φωτάκη μεγάλωσε στο Ηράκλειο της Κρήτης σε μία οικογένεια που δεν είχε με τη μουσική ούτε καν τη σχέση του τακτικού ακροατή. Η ίδια, όμως, μοναχικό παιδί κι ονειροπόλο κατέφευγε στα βιβλία («η προσωπική σχέση μαζί τους μού παρείχε ασφάλεια. Τα βιβλία ποτέ δεν σε αρνούνται») και στις ραδιοφωνικές ακροάσεις. Ετσι, ακούγοντας μια μέρα για τον θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι, ανακάλυψε το χατζιδακικό σύμπαν («γύρω μου δεν είχα κανέναν να μου μιλήσει γι' αυτόν») κι εντόπισε τον Γκάτσο. «Θυμάμαι στην τελειότητα των στίχων του να ψάχνω απεγνωσμένα μήπως βρω κάποιο λαθάκι. Κάποτε μου φάνηκε πως κάτι βρήκα. Χάρηκα γιατί κατάλαβα πως δεν ήταν τέλειος εκ του φυσικού. Προφανώς δούλευε σκληρά...».

Πολύ αργότερα, όταν είχε πια ολοκληρώσει στο ΤΕΙ Τουριστικών Επιχειρήσεων σπουδές που δεν την ενδιέφεραν, ανακάλυψε και τα παραδοσιακά της Κρήτης. «Παιδί της πόλης, μέχρι τα 27 δεν τα είχα προσέξει -κι ας με πειράζουν τώρα ότι έχω στον στίχο μου παραδοσιακά στοιχεία κι ότι βάζω μέσα πολλά... λουλούδια!».

Ανάμεσα σε άλλες δουλειές, η Φωτάκη βρέθηκε να βοηθάει και σε μια μουσική σκηνή. Εκεί γνωρίστηκε με τον Χαρούλη, έγιναν φίλοι και τόλμησε να του δείξει μερικούς στίχους. Κι έτσι έγινε η «γέφυρα» της συνεργασίας με τον Καζαντζή...

Ζει πια στην Αθήνα. Εργάζεται στην οργάνωση συναυλιών, αλλά «τον περισσότερο καιρό», λέει, «ονειροπολώ. Τα λεφτά μου φτάνουν ίσα-ίσα για να φάω και πότε-πότε για ένα ταξί: ως προς αυτό τουλάχιστον είμαι... γνήσιος καλλιτέχνης».*




Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates