Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Οι ευχές της Ζωής και η κριτική της στο ξεπουλημένο σύστημα Τσίπρα


Η απάντηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, της Προέδρου της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ στον Τσίπρα και τους υποταγμένους υπουργούς της ξενόδουλης κυβέρνησής του.


Και φυσικά μιλά για όλα!


Και αφού εύχεται "Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας καλεί να γράψουμε  από κάτω τη δικιά μας, τη δικιά σου, ευχή.
https://www.facebook.com/groups/1670423509952609/?ref=group_header

Δ. Κουτσούμπας: Ο ελληνικός λαός δεν θα νομιμοποιήσει την επαίσχυντη τροπολογία

"Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Έχει χάσει την ψυχραιμία της υλοποιώντας τις επιταγές των τραπεζών, των funds, των κορακιών, όπως τους έλεγε και η ίδια παλιότερα. Υλοποιώντας τις επιταγές τους για πλειστηριασμούς - πρώτης ακόμη κατοικίας - λαϊκών οικογενειών και βέβαια ποινικοποιώντας από σήμερα την δράση όσων αγανακτούν, όσων διαμαρτύρονται, όσων προσπαθούν να εμποδίσουν αυτή την αδικία", δήλωσε ο γενικός γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, που συμμετέχει στην πορεία του ΠΑΜΕ με αφορμή τροπολογία της κυβέρνησης για αυτεπάγγελτη δίωξη σε όσους εμποδίζουν τους πλειστηριασμούς.

Ο κ. Κουτσούμπας στη συνέχεια επισήμανε ότι "η κυβέρνηση θα μας βρίσκει συνεχώς μπροστά της. Ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να νομιμοποιήσει - εάν απόψε τολμήσουν και ψηφίσουν με την ονομαστική ψηφοφορία, που έχει καταθέσει το ΚΚΕ, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, της κυβερνητικής πλειοψηφίας - αυτή την επαίσχυντη τροπολογία, δεν θα μπορούν να σταθούν σε όλη την Ελλάδα. Δεν θα νομιμοποιηθεί αυτό το μέτρο, ακόμη κι αν ψηφιστεί, δεν θα περάσει. "

Καταλήγοντας ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ υπογράμμισε: "Θα βρίσκουν τον λαό, την εργατική τάξη, τους αυτοαπαχολούμενους, τη νεολαία κάθε μέρα στο δρόμο."

Ζωή σε νέο βίντεο αποκάλυψης: Κατά Τσίπρα και νεοδιαπλοκής (βίντεο)


Συνεχίζει η Πρόεδρος της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ τον τρόπο που εγκαινίασε πρόσφατα, μιλώντας με ονοματεπώνυμα και συγκεκριμένες αναφορές  σε μια επικοινωνία με αμεσότητα, ανεβάζοντας και νέο βίντεο. Και όπως μας υπενθυμίζει:
"Έτσι θα μιλάμε από δω και πέραΓια τον κ. Τσίπρα σήμερα. Αυτή είναι η απάντησή μου"

Δείτε το βίντεο που ξεμπροστιάζει τη νεοδιαπλοκή του Τσίπρα και της Συριζέϊκης κυβερνητικής παρέας του:

Ερώτηση κατατέθηκε στη Βουλή για την ανάγκη λειτουργίας του ΚΑΠΠΑ


Ερώτηση προς τους Υπουργούς Πολιτισμού & Αθλητισμού, Εσωτερικών υπέβαλλαν οι βουλευτές του ΚΚΕ κκ Σάκης Βαρδαλής και Γιάννης Δελής με την οποία ζητούν την αξιοποίηση όλων των εγκαταστάσεων του ΚΑΠΠΑ, σε συνεργασία με το Δήμο και ενίσχυση με τα αναγκαία κονδύλια από το κρατικό προϋπολογισμό για την ολοκλήρωση, ανανέωση και συντήρηση του εξοπλισμού και των εγκαταστάσεων του.

Η ερώτηση των δύο βουλευτών, όπως έχει κατατεθεί:

Θέμα: Λειτουργία του Προπονητικού Κέντρου Ειδικού Αθλητισμού στο Δήμο Θερμαϊκού της ΠΕ Θεσσαλονίκης.

Με αφορμή τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004 στην Ελλάδα σχεδιάστηκε  και υλοποιήθηκε και το πρόγραμμα «Ελλάδα 2004», ισότιμο προς το πρόγραμμα «Αθήνα 2004» πυλώνα της ολυμπιακής προετοιμασίας.
Σε αυτό περιλαμβάνονταν τα έργα, οι δράσεις και οι παρεμβάσεις που συνδέονταν με την ολυμπιακή προετοιμασία και αφορούσαν την ελληνική περιφέρεια, με προϋπολογισμό 1,27 δισ. Ευρώ, που αντιστοιχούσε στο 30% του συνολικού προϋπολογισμού της Ολυμπιακής διοργάνωσης.
Την ευθύνη για τον σχεδιασμό και την επιτελική παρακολούθηση του προγράμματος «Ελλάδα 2004» είχε το υπουργείο Πολιτισμού, που επεξεργάστηκε τη στρατηγική για την αξιοποίηση του προγράμματος που πρόβλεπε τη βιώσιμη λειτουργία των νέων υποδομών και τη συνάρτηση των τοπικών αναγκών με τις εν λόγω υποδομές.
Το πρόγραμμα «Ελλάδα 2004» αποτελείτο από 12 υποπρογράμματα μεταξύ άλλων, και το «Δίκτυο αθλητικών προπονητηρίων -  νέων αθλητικών υποδομών» με το οποίο το σύνολο των δήμων της χώρας θα αποκτούσε, χωρίς διάκριση, σύγχρονες αθλητικές υποδομές που θα γίνονταν πόλος έλξης για τη νεολαία, φυτώρια για νέους πρωταθλητές και θα βελτίωναν την ποιότητα της ζωής σε τοπική κλίμακα.
Στο πλαίσιο του Προγράμματος «Ελλάδα 2004» είχε ενταχθεί και η κατασκευή  πρότυπου προπονητικού κέντρου στο Δήμο Θερμαϊκού (ΠΕ Θεσσαλονίκης) με βασικό χαρακτηριστικό την πλήρη ένταξη των προδιαγραφών προσβασιμότητας σε όλα τα επίπεδα λειτουργίας του κέντρου και ως εκ τούτου την αθλητική  (προπονητική) κάλυψη  των ατόμων με αναπηρίες.
Ένα Προπονητικό Κέντρο Ειδικού Αθλητισμού, (με συνολικό προϋπολογισμό 800 εκ. δρχ. και φορέα υλοποίησης την τότε Nομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσσαλονίκης), που θα περιελάμβανε: Κλειστό Γυμναστήριο ελαφριάς κατασκευής, Ανοικτή πισίνα Ολυμπιακών διαστάσεων, Ανοικτά γήπεδα, Κτίρια βοηθητικών εγκαταστάσεων (εστιατόρια κλπ.), Καταφύγιο Σκαφών  και Χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων.
Το 2001 με τις 41/2001 και 88/2001 αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου ο τότε Δήμος Θερμαϊκού παραχώρησε για χρονικό διάστημα «αορίστου χρόνου», στην Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία «ΚΑΠΠΑ 2000» (Κέντρο Ανάπτυξης Πολιτισμού Προσαρμοσμένου Αθλητισμού), έκταση 30 στρεμμάτων στο υπ’ αριθ. 1158α αγρόκτημα της Περαίας, στη θέση «Τσαΐρια». Η παραχώρηση έγινε με την προϋπόθεση ότι “οι εγκαταστάσεις του Προπονητικού Κέντρου Ειδικού Αθλητισμού θα ολοκληρωθούν μέχρι 31-12-2008”. Επίσης ότι “οι όποιες εγκαταστάσεις θα λειτουργούν και για τις ανάγκες των Δημοτών του Δήμου” και “εάν δεν ισχύσει ένας από τους παραπάνω όρους, αποτελεί αιτία ανάκλησης της απόφασης”.
Επίσης το 2003 με την απόφαση 283/2003  του Δημοτικού Συμβουλίου ο Δήμος Θερμαϊκού παραχώρησε άλλα 25 στρέμματα στο ίδιο αγρόκτημα «συνεχόμενη προς την αρχική έκταση», «για αόριστο χρόνο στην αστική κερδοσκοπική εταιρία ΚΑΠΠΑ  προς συμπλήρωση της απαιτούμενης έκτασης, για ανέγερση των αθλητικών και πολιτιστικών εγκαταστάσεων του Κέντρου».
Η κατασκευή του Προπονητικού Κέντρου Ειδικού Αθλητισμού τελικά ξεκίνησε το 2003 και το 2005 είχε ολοκληρωθεί ένα μεγάλο μέρος του που περιελάμβανε εγκαταστάσεις κλειστού γυμναστηρίου, κολυμβητηρίου, αμφιθεάτρου, γραφεία διοίκησης και εστιατορίου. Παρόλα αυτά φτάνοντας στο 2011 αρκετές εγκαταστάσεις, όπως ο ξενώνας των 28 δωματίων και η μαρίνα ελλιμενισμού μικρών σκαφών, έμειναν ημιτελείς, ενώ λειτουργούσαν κανονικά (από το 2005) μόνον το κλειστό γυμναστήριο, το αμφιθέατρο και το κολυμβητήριο, που όμως σήμερα παραμένει κλειστό.
      Κατά συνέπεια η μη τήρηση των όρων, σύμφωνα με την αρχική συμφωνία ολοκλήρωσης και λειτουργίας του έργου στο σύνολο του, αποτέλεσε πια νομικό λόγο ανάκλησης της παραχώρησης εκ μέρους της Δημοτικής Αρχής και δρομολογήθηκε το 2015 η επαναφορά των εγκαταστάσεων στην ιδιοκτησία και την διαχείριση του Δήμου.
Παρ’ όλο όμως που τότε ο δήμαρχος Θερμαϊκού δήλωνε, ότι: «… Η επιστροφή του ΚΑΠΠΑ  στην ιδιοκτησία του δήμου θα δώσει νέα δυναμική σε ένα σχέδιο που ξεκίνησε φιλόδοξα, αλλά δεν ολοκληρώθηκε. Στόχος μας είναι η πλήρης αξιοποίηση ενός αθλητικού, πολιτιστικού και κοινωνικού Κέντρου που είναι απαραίτητο για τα άτομα με αναπηρία ολόκληρης της Κεντρικής Μακεδονίας, αλλά και για τους πολίτες του Θερμαϊκού. Είμαστε πεπεισμένοι ότι το ΚΑΠΠΑ  μπορεί να εξελιχθεί σε δημιουργικό κύτταρο για την περιοχή, με ακτινοβολία σε ολόκληρο το δήμο Θερμαϊκού».
Σήμερα η διοίκηση του Δήμου, με το πρόσχημα της έλλειψης κονδυλίων,  προχωρά στο ξεπούλημα των αθλητικών εγκαταστάσεων του Προπονητικού Κέντρου Ειδικού Αθλητισμού και του συνόλου του αγροκτήματος 1158α της Περαίας, στη θέση «Τσαΐρια», συνολικής έκτασης 130 στρεμμάτων, με τη μέθοδο της παραχώρησης σε ιδιώτη για χρονικό διάστημα από 25 έως 50 χρόνων!  (Απόφαση ΔΣ 86/2017 συνεδρίασης 22.2.2017, ΑΔΑ:6Ξ63ΩΠ2-ΧΡΣ).
Να σημειωθεί, πως στην απόφαση για την επανάκαμψη της ιδιοκτησίας του ΚΑΠΠΑ  στο δήμο Θερμαϊκού το Δημοτικό Συμβούλιο προβλέπει, επίσης, την παραχώρηση για 15 χρόνια, του αμφιθεάτρου και των γραφείων της διοίκησης, στην Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία «ΚΑΠΠΑ 2000», προς εξυπηρέτηση των δράσεων της.

Με δεδομένο ότι, ο Αθλητισμός είναι καθολικό δικαίωμα του λαού και ιδιαίτερα της νεολαίας  και όχι πολυτέλεια για λίγους, ΕΡΩΤΩΝΤΑΙ οι κ. Υπουργοί ποιες είναι οι προθέσεις της κυβέρνησης, για:
Την αξιοποίηση όλων των εγκαταστάσεων του Προπονητικού Κέντρου Ειδικού Αθλητισμού (ΚΑΠΠΑ), σε συνεργασία με το Δήμο και ενίσχυση με τα αναγκαία κονδύλια από το κρατικό προϋπολογισμό για την ολοκλήρωση, ανανέωση και συντήρηση του εξοπλισμού και των εγκαταστάσεων του, ώστε να καταστεί πραγματικά πόλος έλξης για τη νεολαία, φυτώριο για νέους πρωταθλητές και να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής.


Οι βουλευτές

Σάκης Βαρδαλής


Γιάννης Δελής

                  

Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη: ΞΥΠΝΗΣΤΕ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ, ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΤΕ !!!


Σε αγαστή συνεργασία Τσιπραίοι, Καμμένοι, Στουρνάρες, Τραπεζικό κεφάλαιο και ξένοι τοκογλύφοι παραδίδουν την ελληνική ιδιωτική περιουσία στα ξένα funds.
Χωρίς τσίπα ο Τσίπρας παραδίδει στους λαδέμπορους της Ευρώπης τα πάντα.
Χορός δισεκοτομμυρίων στήθηκε πάνω στον κόπο και το βιος καθημερινών ανθρώπων για να τον λεηλατήσουν τα κοράκια.
Το προτεκτοράτο Ελλάδα, με το θέατρο σκιών που μεταφέρει τις εντολές των επικυρίαρχων και λυμαίνεται την φτώχεια και την εξαθλίωση, παραδίδει πλέον και τα κλειδιά των σπιτιών μας.
Αντιδράστε πριν να είναι απελπιστικά αργά, πατριώτες.



Έτσι γίνεται το "μοίρασμα" από Συριζέους και στον πολιτισμό (Βίντεο)


Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το σποτάκι που ανέβασε πριν λίγο η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ για τις παρεμβάσεις των διορισμένων του ΣΥΡΙΖΑ στον πολιτιστικό τομέα, όπου δίδονται μεγάλες επιχορηγήσεις και καθορίζονται με πολύ "προσεκτικό" τρόπο τα προγράμματα για το καλοκαιρινό Φεστιβάλ Αθηνών.
Πρόκειται για συνέντευξη τύπου που έδωσε ο διευθυντής του φεστιβάλ Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σε μπαράκι για να ανακοινώσει μέρος του σχεδιαζόμενου προγράμματος. Φυσικά και φρόντισε να ανακοινώσει το ανέβασμα της δικής του παράστασης στην Επίδαυρο (Θεσμοφοριάζουσες), όπως μας λέει στο βίντεο, σύμφωνα με πρότυπα που εφάρμοσαν άλλοι που είχαν προηγηθεί (όπως ευθαρσώς μας ομολόγησε).
Δείτε το βιντεάκι και σύμφωνα με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου περιμένετε και τα επόμενα που θα ακολουθήσουν και θα αποκαλύπτουν το σπορ της νεοδιαπλοκής σε όλους τους τομείς που επιδίδονται με ζήλο οι κυβερνοσυριζαίοι, όπως αυτό των πλειστηριασμών κλπ

Ο Δήμος Θερμαϊκου ΤΟΛΜΗΣΕ.... του Στάθη Δημόπουλου

Η Κυριακή της 19ης Νοεμβρίου αποτελεί πλέον σταθμό για την νέα εποχή που ξεκινά.
Η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κα. Φώφη Γεννηματά κατάφερε μέσα από την απόλυτη δημοκρατική διαδικασία να εκλεγεί πρόεδρος του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς με ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό, το οποίο και μεταφράζεται ως καθαρή λαϊκή εντολή να ενώσει και να προχωρήσει στις τομές εκείνες ώστε να δημιουργηθεί η μεγάλη δημοκρατική παράταξη. 
Ο πιο ουσιαστικός , καθοριστικός και συνάμα καταλυτικός παράγοντας όλης αυτής της διαδικασίας αποδείχθηκε η συμμετοχή του κόσμου. 210 000 πολιτών οδηγήθηκαν στην κάλπη , συνειδητά και με εμφανή χαρακτηριστικά αγανάκτησης για τα πολιτικά πράγματα ζητώντας την αλλαγή. Το στοίχημα αυτό , έθεσε η Φώφη Γεννηματά και το κέρδισε μαζί με όλους εμάς. 
Δυνατή πλέον μετά τη νίκη της και με τη συνεργασία όλων των δημοκρατικών δυνάμεων που ενώθηκαν γι αυτή την αλλαγή θα δώσει τη μάχη της να φέρει ξανά την Κεντροαριστερά στο προσκήνιο, ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων. 
Προσωπικά αυτές οι εκλογές με ενθάρρυναν και με γέμισαν ελπίδες πως κάτι καλό άρχισε να δημιουργείται. Βρέθηκα με ανθρώπους του χώρου που είχα χάσει επαφές, γνωρισά νέους με την ίδια όρεξη και πάθος του να γίνει επιτέλους κάτι και όλοι μαζί δώσαμε υπόσχεση να συνεχίσουμε αυτόνομα και τοπικά την διαβούλευση και την ενασχόληση με τα κοινά πιστοί στις αρχές της δημοκρατίας του σοσιαλισμού και της κεντροαριστεράς με ανθρώπινη ματιά. 
Ο Δημος Θερμαϊκού έδειξε και πάλι πως τολμά….
Ο κόσμος συμμετείχε ενεργά στην εκλογική διαδικασία. Απλός κόσμος, συνδημότες μας..
Που επιστρέφουν στο χώρο μετά την απογοήτευση που τους προκάλεσαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ . 

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και συντροφοι , η ευκαιρία μας είναι αυτή… 
Να μην αφήσουμε τον ενθουσιασμό μας να χαθεί. Να οργανωθούμε όλοι μαζί και οι 3 δημοτικές Ενότητες, της Περαίας, της Ν. Μηχανιώνας και της Επανομής στα πλαίσια του κοινωνικού διαλόγου και της πορείας μας προς το ιδρυτικό συνέδριο του νέου φορέα και συντεταγμένα με θέσεις και απόψεις να συμπράξουμε και εμείς σ αυτό το νέο. 
Ο Δήμος μας απέδειξε ότι είναι δημοκρατικός….Και έτσι θα συμπορευθούμε…
Καλό μας αγώνα…… 

Με εκτίμηση Δημόπουλος Ευστάθιος 
Μέλος ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ

Συριζέϊκη εκδήλωση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση


Ομολογεί τώρα ο Γερούν ότι οι τράπεζες σώθηκαν από τους Έλληνες φορολογούμενους που εξαθλιώθηκαν


Η κυνική παραδοχή Ντάισελμπλουμ ότι τα χρήματα των φορολογουμένων χρησιμοποιήθηκαν για να σωθούν οι τράπεζες,​εκτός από τον πολιτικό αμοραλισμό, κατόπιν εορτής, εκπέμπει και ένα σήμα για το εσωτερικό της χώρας.

Ο απερχόμενος Πρόεδρος του Eurogroup σημειώνει ότι οι επικρίσεις του ελληνικού λαού για το πρώτο πρόγραμμα ήταν σωστές και οι τράπεζες σε όλη την Ευρώπη σώθηκαν με λεφτά των φορολογουμένων.

Όμως τα πρώτα χρόνια της κρίσης το εγχώριο πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο επιχειρούσε να πείσει την κοινή γνώμη ότι «μαζί τα φάγαμε», να επιμερίσει την ευθύνη της πολιτικής τάξης στην κοινωνία. Ενώ ο λαός μάτωνε για να διασώσει τις τράπεζες, το πολιτικό προσωπικό προσπαθούσε να διασωθεί το ίδιο και κατηγορούσε για λαϊκισμό όσους έλεγαν τα προφανή.

Την ίδια ώρα που στην Ευρώπη καλλιεργούσαν την εικόνα των οκνηρών Ελλήνων που έτρωγαν τα λεφτά τους στα μπουζούκια, παρότι όλοι γνώριζαν ότι οι θυσίες των Ελλήνων φορολογουμένων διέσωσαν τις τράπεζες που είχαν «τζογάρει» . Αλλά και όταν το χρέος μεταφέρθηκε στα κράτη, οι κυβερνήσεις συνέχισαν να καταγράφουν κέρδη από τον ελληνικό δανεισμό.

Στη χρεοκοπία οδήγησε ένας ανεύθυνος και παρατεταμένος δημοσιονομικός εκτροχιασμός και ένας καταστροφικός υπερδανεισμός. Στη συνέχεια, οι θυσίες του λαού δεν βελτίωσαν τα οικονομικά της χώρας που παρέμειναν αμετάβλητα, αλλά διέσωσαν μια σειρά από ξένες και ελληνικές τράπεζες. Εμείς «δεν τα φάγαμε» αλλά και τα κέρδη των ελληνικών ομολόγων που διακρατεί η ΕΚΤ, δεν έχουν επιστραφεί στην ελληνική κοινωνία.

20 εκατ. μπόνους με μορφή ελάφρυνσης φορολογίας στα κανάλια


Μείωση από 20% σε 5% του συντελεστή του ειδικού φόρου επί της αξίας των τηλεοπτικών διαφημίσεων από την 1η Απριλίου 2018 προβλέπει τροπολογία που κατέθεσε το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής.

Η τροπολογία ενσωματώθηκε στο άσχετο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών για τα τυχερά παίγνια, και η σχετική ρύθμιση έχει να κάνει αποκλειστικά με τα τηλεοπτικά κανάλια που θα έχουν άδεια λειτουργίας από το ΕΣΡ ή θα έχουν υπογράψει σύμβαση παραχώρησης με το Δημόσιο- καθώς και τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης.

Βάσει των εκτιμήσεων του ΓΛΚ, από η νέα ρύθμιση θα έχει αποτέλεσμα μείωση εσόδων 20 εκατ. ευρώ ανά έτος, ενώ για το 2018 η μείωση εκτιμάται στα 15 εκατ. ευρώ, καθώς η εφαρμογή θα λάβει χώρα στην αρχή του β' τριμήνου.

Κακό Σπυράκι

Γράφει ο mitsos175. 

Ούτε ψήλος στον κόρφο των γαλάζιων γιδιών. Εκεί που ξεσπάθωναν κατά της ανομίας κι ήταν έτοιμοι για γιούρια στο τσουκάλι της εξουσίας με το πολύ φαί, ήρθαν οι αποκαλύψεις για τις off shore και τους κόπηκαν τα πόδια. Το τι δούλεμα τρώνε, δεν περιγράφεται.

Ο δε Μητσοτάκης έβγαλε σπυράκια από το κακό του. Ένα από αυτά τα σπυράκια προσπάθησε να δικαιολογήσει τ’ αδικαιολόγητα. «Καλέ, είναι νόμιμη η γυναίκα του αρχηγού της ΝΔ». - Καλέ ναι! Μια φοροδιαφυγή έκανε, «μερικά» εκατομμύρια, σιγά το πράγμα. Εμείς εδώ πληρώνουμε τους φόρους ενώ αυτοί στέλνουν τα λεφτά τους στα νησιά, διακοπές. Πέρα από το που τα βρήκε τόσα φράγκα, πέρα από το αν είναι ηθικό να (μην) πληρώνουν οι πλούσιοι, πόσο μάλλον, αν είναι γυναίκες πολιτικών, που μας χρεοκόπησαν και μας έγδαραν με τις πολιτικές τους, υπάρχει και ένα νομικό θέμα:

Ο Κούλης είναι νόμιμος; Κάποιο πόθεν αίσχος που έπρεπε να αναφέρει τη γυναίκα του, το θυμάστε; Προσπαθούν να το ξεχάσουμε, αλλά έχουμε καλή μνήμη. Που λέτε, ο Κούλης, άσχετα με το τι έκανε η κυρία Μητσοτάκη, πρέπει να δώσει εξηγήσεις για το πόθεν αίσχος σύμφωνα με το νόμο. Έχει δίκιο πάντως. Η ανομία (του) έχει μεγαλώσει.

Το σπυράκι του, μας είπε μια γελοία δικαιολογία, που έχουμε ξανακούσει. «Ήταν σε διάσταση!» Α στο διάολο! Κυριάκο, τι το πέρασες, το κράτος, φιλενάδα, ώστε να τη «ρίξεις» με τέτοιες αρλούμπες; Βέβαια όταν τις ανοησίες τις λέει πολιτικός, αλλάζει. Αν τα έλεγε άλλος, θα έτρωγε βαρύ πρόστιμο, για αρχή. Γιατί στην περίπτωση του Κούλη «… Η δήλωση υποβάλλεται μόνον από τον υπόχρεο, ο οποίος οφείλει να αναφέρει συγχρόνως στις παρατηρήσεις του συστήματος, το γεγονός της άρνησης ή αδυναμίας έγκρισης από τον/την σύζυγο, σε ένα από τα διαθέσιμα πεδία οποιασδήποτε καρτέλας περιουσιακού στοιχείου». Από το site της εφαρμογής. Άρα έπρεπε να τα γράψει και να πει «χωρίζουμε»!

Όμως τα ξαναβρήκανε, τι καλά! Και τι «έκπληξη»!. Αφού λοιπόν τα βρήκανε, να βάλει ο Κούλης όλες τις offshore και τα υπόλοιπα περιουσιακά της συζύγου στο πόθεν αίσχος. Και βέβαια να πληρώσει τα ποσά, που πρέπει. Τόσος καιρός θα έχουνε μαζευτεί αρκετά. Γιατί εδώ έγινε «ματσαραγκιά». Φυσικά η σύζυγος θα πρέπει να πληρώσει και αυτή τους φόρους, που θα πλήρωνε, αν τα είχε εδώ. Αλλιώς, να πάει ο Κούλης να βάλει υποψηφιότητα εκεί που είναι τα λεφτά τους, όχι στην Ελλάδα. Ο Κούλης μάλιστα μας προέτρεψε να βαρέσουμε το ίδιο! Ε αφού μας έδωσε την άδεια, όπου τον βρούμε, τον σαπίζουμε στο ξύλο. Φαίνεται πως για το λέει, του χρειάζεται.

Τα σπυράκια του Κούλη είπαν κι άλλα κουφά. Μόνο και μόνο για να έχουν κάτι να πουν. «Δεν είμαστε μόνο εμείς με offshore»! Ευχαριστούμε πάρα πολύ για την πληροφορία, το ξέρουμε. Λέτε με άλλα λόγια, δεν είναι μόνο ο Κούλης ανήθικος. Φυσικά δεν είναι ο μόνος, αλλά αυτό δεν αποτελεί κι επιχείρημα. Να το πω απλά μ’ ένα παράδειγμα: Πάει κάποιος κατηγορούμενος για φόνο και λέει «δεν σκότωσα μόνο εγώ». Τον αθωώνουν οι δικαστές; Όχι βέβαια. Τον δικάζουν με βάση αυτά που έκανε ο ίδιος. Κι ο Κούλης δεν έχει κανένα ελαφρυντικό. Μας λέει να πληρώσουμε τα χρέη που έκανε μαζί με τους άλλους πολιτικούς, τα χαράτσια που μας επέβαλαν, φωνάζει για ανομία, ενώ ο ίδιος είναι σάπιος ως το μεδούλι!

Αν ήταν κάποιος βουλευτής, που στήριζε πριν το Σαμαρά ή τον Καραμανλή, θα τον είχε διαγράψει αμέσως, γιατί θα «έκανε κακό στο κόμμα». Αλλά αυτός είναι τσέλιγκας της γαλάζιας στάνης. Έτσι οι εναπομείναντες χαχόλοι, πρέπει να καταπιούν κι αυτό το πικρό κουτόχορτο. Να τον χαίρεστε, νεοδημοκράτες, εμείς πάντως τον γλεντάμε. 

πηγή

Η φορολογική "δικαιοσύνη" τους.


Παγκόσμιο σάλο έχουν προκαλέσει τα έγγραφα από τα Paradise Papers που διέρρευσαν και δημοσίευσε η Sueddeutsche Zeitung.
 Αρκετά α’ αυτά προέρχονται από την νομική εταιρία Αppleby η οποία είναι ένας από τους ηγέτες της αγοράς για τις υπεράκτιες επιχειρήσεις, έχοντας 100 εκατομμύρια δολάρια ετήσια έσοδα, 470 εργαζόμενους, και γραφεία σχεδόν σε κάθε σημαντικό φορολογικό παράδεισο.

Ο κατάλογος των πελατών αυτής της εταιρείας είναι εξαιρετικός: συμπεριλαμβάνονται πριγκίπισσες, πρωθυπουργοί και αστέρες του Χόλυγουντ, καθώς και μερικοί από τους πλουσιότερους ολιγάρχες του κόσμου, από τη Ρωσία, τη Μέση Ανατολή, την Ασία και την Αφρική. Σύμφωνα με την γερμανική εφημερίδα τα έγγραφα αποκαλύπτουν τους τρόπους που χρησιμοποιούσαν για «να καλύψουν την εγκληματική συμπεριφορά ή να αποκρύψουν χρήματα από αμφιλεγόμενες πηγές». 

Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι τα έγγραφα αποδεικνύουν ότι εταιρείες κολοσσοί όπως η Nike, η Apple, η Uber ή το Facebook συρρικνώνουν τους φόρους τους σε γελοία χαμηλά ποσοστά, αποκαλύπτουν περιουσιακά στοιχεία της βασίλισσας Ελισάβετ, του ροκ αστέρα Bono, και ενός συνεργάτη του Καναδού πρωθυπουργού Τζάστιν Τριντό σε φορολογικούς παραδείσους.

Επίσης αποκαλύπτουν πως οι πολιτικές ελίτ χρησιμοποιούν αυτόν τον μυστικό κόσμο: περισσότεροι από 120 πολιτικοί από σχεδόν 50 χώρες εμπλέκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Στα ονόματα, που όμως δεν είδαν το φως της δημοσιότητας, υπάρχουν τουλάχιστον 130 Ελληνες. Και φυσικά αμφιβάλλουμε αν αυτά τα ονόματα θα γίνουν ποτέ γνωστά αφού πρόκειται για πολιτικούς, εφοπλιστές και βιομηχάνους.  

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του οικονομολόγου Γκαμπριέλ Ζουκμάν, οι υπερ-πλούσιοι έχουν σταθμεύσει 7,9 τρισεκατομμύρια ευρώ στους φορολογικούς παραδείσους.

πηγή

Μια πρωτοποριακή μέθοδος αυτοοργάνωσης από την Πλεύση Ελευθερίας

Είναι ένας ενδιαφέρων και πρωτοποριακός τρόπος που έχει ήδη θέσει σε δημοσιότητα κι εφαρμογή η Πλεύση Ελευθερίας για να στήσει πανελλαδικά τις οργανώσεις της και να μπει δυναμικά στη ανατροπή του μνημονιακού τοπίου προς το παρόν φαίνεται να κυριαρχεί.
Ανακοινώθηκε στις πρόσφατες εργασίες της Πλεύσης Ελευθερίας και των κινημάτων  που γίνανε την περασμένη βδομάδα στην Αθήνα, στον χώρο Academy.
Δημιούργησε μια ηλεκτρονική πλατφόρμα, την οποία και ανέβασε και με αυτόν τον τρόπο έδωσε το δικαίωμα και την ευκαιρία σε κάθε ανυπότακτο Έλληνα να μπει στις τάξεις του κινήματος, μέσω διαδικτύου. Του έδωσε τον τρόπο να βρεθεί με άλλους υποστηρικτές της Πλεύσης στην περιοχή του και να ιδρύσει ένα Πυρήνα Ελευθερίας.
Για να συσταθεί ένας Πυρήνας Ελευθερίας χρειάζονται απλά τρεις φίλοι της Πλεύσης είτε σε έναν τόπο, είτε σε μια ομάδα εργαζομένων, είτε σε μια πόλη, είτε σε ένα δήμο κλπ
Ήδη η ηλεκτρονική πλατφόρμα της Πλεύσης Ελευθερίας είναι σε δράση ....
Δεν είναι αυτή που θα λύσει προβλήματα, ούτε αυτή που θα δώσει τον αγώνα ...
Απλά είναι ένα χρησιμότατο και πρωτοποριακό εργαλείο που θα ανοίξει τον δρόμο οργάνωσης του αντιμνημονιακού μπλοκ.


Βρίσκεται  στην ανανεωμένη ηλεκτρονική σελίδα της Πλεύσης Ελευθερίας https://www.plefsieleftherias.gr/
Όποιος ενδιαφέρεται να ιδρύσει έναν Πυρήνα Ελευθερίας, ή να συμμετάσχει σε κάποιον της περιοχής του δεν έχει παρά να μπεί στο http://freedom.plefsieleftherias.gr/groups να ενημερωθεί και να δηλώσει παρών.
Ήδη σε όλη την Ελλάδα ξεφυτρώνουν νέοι πυρήνες .... σαν μανιτάρια !!!

Μεταφέρουμε από το σάϊτ της Πλεύσης  τη σελίδα για τηην ίδρυση πυρήνων:

Θέλω να συμμετέχω σε έναν πυρήνα Ελευθερίας ή να δημιουργήσω έναν νέο πυρήνα Ελευθερίας

Τι είναι οι πυρήνες Ελευθερίας
Οι πυρήνες Ελευθερίας είναι ομάδες από τουλάχιστον 3 πρόσωπα που θέλουν να στηρίξουν εθελοντικά τις δράσεις της Πλεύσης Ελευθερίας.
Πώς δημιουργούνται
Οι πυρήνες Ελευθερίας δημιουργούνται ελεύθερα από ανθρώπους που αποδέχονται την Ιδρυτική Διακήρυξη και τις Αρχές Λειτουργίας της Πλεύσης Ελευθερίας και δεσμεύονται να δρουν σύμφωνα με αυτές.
Ποιοι συμμετέχουν
Τα μέλη των πυρήνων θεωρούνται υποστηρικτές της Πλεύσης Ελευθερίας και δρουν με βάση τις αρχές της δημοκρατίας, της διαφάνειας, της αξιοπρέπειας, της αξιοκρατίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης.
Σε έναν πυρήνα Ελευθερίας μπορεί να συμμετέχει, εκτός από τους ανθρώπους που τον δημιούργησαν, και καθένας που επιθυμεί να ενώσει τις δυνάμεις του μαζί τους
Πώς λειτουργούν
Ο κάθε πυρήνας έχει ένα υπεύθυνο άτομο για τη λειτουργία του και την επικοινωνία.
Υπεύθυνος του πυρήνα Ελευθερίας είναι εκείνος ή εκείνη που τον δημιουργεί.
Αλλαγή του υπευθύνου μπορεί να γίνει με απόφαση των μελών του.
Κάνοντας κλικ, μπορώ να ενταχθώ σε έναν πυρήνα. Η διεύθυνση email μου θα σταλεί στον υπεύθυνο του πυρήνα, ώστε να επικοινωνήσει μαζί μου
Αν δεν υπάρχουν πυρήνες Ελευθερίας κοντά μου ή αν θέλω να δημιουργήσω έναν νέο πυρήνα, μπορώ να δράσω για τη δημιουργία πυρήνα Ελευθερίας
Πλεύση Ελευθερίας 

Και Χριστιανός και Αναρχικός!

Ο Αλέξανδρος Χριστογιαννόπουλος είναι Λέκτορας Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Loughborough της Μεγ. Βρετανίας. Στα επιστημονικά ερευνητικά του ενδιαφέροντα εντάσσονται ο χριστιανισμός (κυρίως), ο αναρχισμός και ο πασιφισμός αλλά και η πολιτική σκέψη του Λέοντα Τολστόι, η θρησκεία, η πολιτική, η πολιτική βία και η μη βία αλλά και η πολιτική θεολογία.

Συζήτησε με τη Φωτεινή Μαστρογιάννη για τον αναρχισμό και τον Χριστιανισμό.

Φωτεινή Μαστρογιάννη: Αλέξανδρε, τι είναι ο Χριστιανικός αναρχισμός;

Αλέξανδρος Χριστογιαννόπουλος: Ο Λέων Τολστόι είπε :«Ο Χριστιανισμός στην αληθινή του έννοια βάζει τέλος στο κράτος. Αυτό ήταν κατανοητό από την αρχή του και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σταυρώθηκε ο Χριστός».

Η βασική ιδέα πίσω από τον χριστιανικό αναρχισμό είναι, όσον αφορά την πολιτική, ότι ο «αναρχισμός» είναι αυτός που ακολουθεί (ή πρόκειται να ακολουθήσει)  τον «Χριστιανισμό». Ο «αναρχισμός» εδώ μπορεί να σημαίνει, για παράδειγμα, την καταγγελία των καταπιεστικών πολιτικών θεσμών όπως είναι το κράτος (διότι μέσω αυτού γινόμαστε βίαιοι, γινόμαστε ειδωλολάτρες κοκ), το όραμα μίας κοινωνίας χωρίς κράτος  ή / και τη θέσπιση μια αποκλειστικής κοινωνικής ζωής από τη βάση προς την κορυφή. Ο «Χριστιανισμός» μπορεί να γίνει κατανοητός, για παράδειγμα, με τον πολύ ορθολογιστικό τρόπο που τον ερμηνεύει ο Τολστόι, μέσα από το Ρωμαιοκαθολικό πλαίσιο προσέγγισης της Ντόροθυ Ντέι ή μέσω των διαφόρων Προτεσταντικών θεωρήσεων ανθρώπων όπως είναι ο Ζακ Ελλύλ, ο Βέρναρντ Ελλερ, ο Ντέιβ Αντριους ή ο Μάικλ Ελιοτ. Συνεπώς, μπορεί να υπάρξουν διαφορετικοί τρόποι ερμηνείας του «Χριστιανισμού» και να υπάρχουν εξίσου πολλές πιθανές θεωρήσεις του «αναρχισμού». Αλλά ούτως ή άλλως, ο Χριστιανικός αναρχισμός είναι ένας όρος για την άποψη  που υποστηρίζει ότι ο Ιησούς, όσον αφορά το πολιτικό πεδίο, είναι κάποιο είδος αναρχικού.

ΦΜΓιατί υπήρξε η ανάγκη συσχέτισης μίας πολιτικής ιδεολογίας, όπως είναι ο αναρχισμός, με τη θρησκεία;

ΑΧ:  Τόσο οι πολιτικοί επιστήμονες όσο και το ευρύτερο κοινό χρησιμοποιούν ιδεολογικές ταμπέλες για να περιγράψουν πληθώρα ιδεών που εκτιμούνται και ασκούνται από πολλούς, με άλλα λόγια  ταξινομούν και  κατανοούν τα διαφορετικά πολιτικά ιδανικά και πρακτικές. Αυτές οι πολιτικές ιδεολογίες εξελίσσονται με την πάροδο του χρόνου, παίρνουν διαφορετικές αποχρώσεις  σε διαφορετικά πλαίσια, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και δημιουργούν περαιτέρω υποκατηγορίες. Αυτές οι ετικέτες συχνά τείνουν να υπεραπλουστεύουν την πλούσια ποικιλία των αποχρώσεων των διαφορετικών ιδεολογικών θέσεων αλλά βοηθούν επίσης στην ανάπτυξη μιας καλύτερης και βαθύτερης κατανόησης της τεράστιας ποικιλίας απόψεων που υπάρχουν.

Ο «αναρχισμός» είναι μία τέτοια ετικέτα. Σημαίνει ελαφρώς διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς ανθρώπους και, όπως συμβαίνει με πολλές άλλες ετικέτες, υπάρχουν ενίοτε έντονες συζητήσεις όσον αφορά τον ορισμό του. Ορισμένοι δίνουν το βάρος της προσοχής στην αντίθεσή τους προς το κράτος, άλλοι επικρίνουν  τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, ενώ άλλοι αναφέρονται στους τρόπους λήψης αποφάσεων από την κορυφή προς τα κάτω. Κοινό σημείο σε πολλούς αναρχικούς είναι η κριτική στις ιεραρχικές δομές και η εναντίωση στην καταπίεση. Για πολλούς, αυτό περιλαμβάνει την συνειδητοποίηση της διατομεακότητας τέτοιων δομών, και γι 'αυτό πολλοί αναρχικοί είναι επικριτικοί  στην πατριαρχική, θρησκευτική, ρατσιστική ιεραρχία καθώς και σε πολλές άλλες ιεραρχίες.

Γιατί λοιπόν να συνδυάσουμε τον αναρχισμό με τη θρησκεία; Όπως μου είπε κάποτε ένας Βρετανός Χριστιανός αναρχικός: «Ο λόγος που μου αρέσει ο όρος Χριστιανικός αναρχισμός είναι ότι  έχει μια ιστορία ατόμων που θαυμάζω πολύ. Αντικατοπτρίζει επίσης ένα πολιτικό στοιχείο με τον Ιησού ως τον μη βίαιο επαναστάτη». Με άλλα λόγια, αυτό που βοηθάει την ετικέτα είναι το ότι δείχνει μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που, παρά το ότι έχουν ποικίλες και πολύ διαφορετικές αλλά και ενδιαφέρουσες απόψεις, μοιράζονται όμως ταυτόχρονα κάποιες βασικές ιδέες. Η ετικέτα παρέχει επίσης ένα μήνυμα για να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι ριζικές πολιτικές επιπτώσεις της ηθικής διδασκαλίας του Ιησού. Πολλοί ακτιβιστές και συγγραφείς που υιοθετούν σήμερα την ετικέτα του αναρχισμού το κάνουν συχνά για να συσχετιστούν με αυτούς τους ανθρώπους και τις ιδέες τους, με την επαναστατική ανάγνωση των λόγων του Ιησού και με τους σύγχρονους συνοδοιπόρους που μοιράζονται την ίδια θεώρηση.

Εκτός αυτού, αν η ερώτησή σου υπονοεί την παραδοσιακή εχθρότητα που αισθάνονται πολλοί αναρχικοί απέναντι στη θρησκεία, αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι πολλοί θρησκευτικοί αναρχικοί είναι κατά του κλήρου (έχω γράψει ιδιαίτερα για τον Τολστόι). Υπάρχει επίσης πληθώρα κοινών σημείων για άλλα ζητήματα μεταξύ των θρησκευτικών αναρχικών και των κοσμικών συντρόφων τους. Μιαεπισκόπηση, την οποία συνέγραψα, της σημαντικής βιβλιογραφίας γι' αυτό το θέμα πρόκειται να δημοσιευθεί και η πρώτη  συλλογή πολυάριθμων δοκιμίων σχετικά με αυτό  το θέμα, στο οποίο εργάζομαι επί του παρόντος, δημοσιεύθηκε εφέτος. Ούτως ή άλλως, υπάρχουν σίγουρα εντάσεις μεταξύ των δύο όρων «αναρχισμός» και «θρησκεία» αλλά αρκετοί στοχαστές και ακτιβιστές συνειδητά τους συνέκλιναν εδώ και έναν αιώνα για να δημιουργήσουν ένα συγκεκριμένο σύνολο θρησκευτικών και πολιτικών απόψεων.

ΦΜ: Η Επί του Όρους Ομιλία αποτελεί βασικό στοιχείο του Χριστιανικού αναρχισμού. Γιατί;
Αλέξανδρος Χριστογιαννόπουλος

ΑΧ: Πράγματι είναι σημαντική. Μπορώ να το καταδείξω αναφέροντας τα λόγια του Χριστιανού αναρχικού Πέτρου Μαουρίν: «Τι ωραίο μέρος θα ήταν ο κόσμος εάν οι Φονταμενταλιστές Προτεστάντες προσπαθούσαν να εξηγήσουν μέσω παραδειγμάτων την Επί του Όρους Ομιλία». Αν εφαρμοζόταν σαν πολιτικό μανιφέστο, θα προέβαλλε έναν Χριστιανισμό αρκετά διαφορετικό από αυτόν που συνήθως σχετίζεται με τους φονταμενταλιστές. 

Υπάρχουν πολλά τμήματα της συγκεκριμένης Ομιλίας τα οποία αγαπούν οι Χριστιανοί αναρχικοί, αλλά όπως εξήγησα σε ένα κεφάλαιο του βιβλίου μου (καιαλλού), το πιο σημαντικό για τους περισσότερους είναι το κατά Ματθαίον 5:38 - 42, όπου ο Ιησούς καλεί τους ακόλουθους του να μην πράξουν το οφθαλμόν αντί οφθαλμού αλλά αντί αυτού να γυρίσουν το άλλο μάγουλο (ένα εδάφιο το οποίο, όπως πολλοί υποστηρίζουν αποτυπώνει την ουσία της ηθικής διδασκαλίας του Ιησού).

Για τους Χριστιανούς αναρχικούς, ο Ιησούς καλεί τους μαθητές του να υψωθούν πάνω από το lex talionis (Σ.τ.Μ. νόμος της ανταπόδοσης των ίσων)  και τον αντίστοιχο κύκλο βίας και αντί αυτού να υιοθετήσουν μια αντι-διαισθητική και απροσδόκητη μέθοδο για να ξεπεράσουν τη βία. Η ανταπόκριση με  αγάπη και  συγχώρεση όταν κάποιος δεν το αναμένει συμβάλλει στη διακοπή του κύκλου της βίας. Επειδή το σύγχρονο κράτος βασίζεται στη βία και υποτίθεται ότι κατέχει το νόμιμο μονοπώλιο της χρήσης βίας και επειδή επίσης διαχειρίζεται με ακρίβεια τη λογική των αντιποίνων που ο Ιησούς κάλεσε τους οπαδούς του να ξεπεράσουν, οι Χριστιανοί αναρχικοί θεωρούν ότι η ηθική διδασκαλία που περιγράφεται σε αυτό το εδάφιο υποδηλώνει λογικά απόρριψη του κράτους. 

Με κάποιο τρόπο, επομένως, λόγω της  έντονα ειρηνικής ανάγνωσης της Επί του Όρους Ομιλίας πολλοί αναρχικοί απορρίπτουν το κράτος. Υπάρχουν όμως και άλλα εδάφια μεγάλου ενδιαφέροντος για τους Χριστιανούς αναρχικούς.

ΦΜ: Ποια είναι τα άλλα βασικά σημεία του Χριστιανικού αναρχισμού;

ΑΧ: Όσον αφορά τις Γραφές, ένα μεγάλο μέρος του περιεχομένου της Επί του Όρους Ομιλίας επαναλαμβάνεται σε πολλά εδάφια στα οποία ο Ιησούς, ο Ιάκωβος, ο Πέτρος ή ο Παύλος μιλούν για συγχώρεση, προτρέπουν στο να μην κρίνει ο ένας τον άλλο και στο να υπηρετούμε τους άλλους – το κράτος δεν το κάνει (ή καλύτερα εμείς είμαστε αυτοί που δεν το κάνουμε μέσω αυτού) και εάν το κάναμε τότε το κράτος θα ήταν ούτως ή άλλως περιττό. 

Υπάρχει επίσης ο τρίτος πειρασμός του Ιησού στην  έρημο, μια αρκετά σαφής καταδίκη της κρατικής ειδωλολατρίας. Ή ο Καθαρισμός του Ναού, όπου η άμεση δράση του Ιησού υπονοεί σαφώς την καταγγελία του συγκεντρωτισμού και των καταχρήσεων της θρησκευτικής, πολιτικής και οικονομικής ισχύος (και οι περισσότεροι Χριστιανοί αναρχικοί επιμένουν, παρεμπιπτόντως, ότι η δράση Του δεν ήταν βίαιη). 

Υπάρχει η πικρή επίκριση των Φαρισαίων ως υποκριτών όσον αφορά την εφαρμογή του θεϊκού νόμου, επικρίσεις που  φαίνεται ότι ισχύουν σε ορισμένες εκκλησιαστικές αρχές σήμερα. Η σύλληψη και η δίκη του Ιησού υποδεικνύουν επίσης τη στάση Του σε σχέση με τις πολιτικές αρχές και η σταύρωσή Του εμπερικλείει τόσο την καταδίκη Του όσον αφορά την κρατική βία όσο και την συγχώρεσή Του ως τρόπου υπέρβασης της κρατικής βίας.

Υπάρχουν επίσης οι Πράξεις των Αποστόλων, οι πολλές Επιστολές και φυσικά η Αποκάλυψη, στις οποίες κάποιος μπορεί να βρει πειστικές εξηγήσεις των Χριστιανών αναρχικών (περισσότερα στο βιβλίο μου). Με άλλα λόγια, υπάρχουν πολλά εδάφια και γραφές αλλά εδώ αναφερόμαστε στην ερμηνεία των Χριστιανών αναρχικών.

Ίσως μπείτε στον πειρασμό να αναφερθείτε στο ένα ή το άλλο από τα δύο εδάφια  που αναδεικνύονται πιο συχνά ως «σαφή τεκμήρια» εναντίον των Χριστιανικών αναρχικών ερμηνειών: το Προς Ρωμαίους  13 και στο «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». Κανένα από τα δύο δεν μπορεί να αναλυθεί σε βάθος εδώ (έχω γράψει γι’αυτά αλλού) αλλά απλά να αναφερθούμε στην εξήγηση που έδωσαν οι Χριστιανοί αναρχικοί. 

Όσον αφορά το Προς Ρωμαίους, ο Παύλος έδωσε τη δική του ερμηνεία για την Επί του Όρους Ομιλία σχετικά με την έκκληση του Ιησού για συγχώρεση και αγάπη των χειρότερων εχθρών μας όπως έκανε και με τη Σταύρωσή Του.

Στο Προς Ρωμαίους 13 δεν νομιμοποιεί τις αρχές αλλά καλεί να υποταχθούμε σε αυτές γυρνώντας το άλλο μάγουλο, να ξεπεράσουμε το κακό τους όχι μέσω της βίαιης αντίστασης αλλά μέσω μίας υποδειγματικής στάσης που επιδιώκει να κατανοήσει υπομονετικά και να συγχωρήσει.

Όσο για το «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», είναι θέμα του Καίσαρα να διεκδικήσει πίσω τα νομίσματα αλλά πέραν αυτών τίποτε άλλο δεν «ανήκει στον Καίσαρα». Αυτό που δεν ανήκει στον Καίσαρα αλλά στον Θεό, για παράδειγμα,  περιλαμβάνει τη ζωή και τα πάντα  παρά νομίσματα και δημόσια μνημεία . Ως εκ τούτου, ο Ιησούς εδώ μας καλεί να διακρίνουμε με σαφήνεια τι έχει πιο πολύ σημασία από τα πράγματα που τεχνικά ανήκουν στον Καίσαρα. Θα πρόσθετα ότι  μεταξύ των άλλων χωρίων που τέθηκαν εναντίον των Χριστιανών αναρχικών είναι εκείνα όπου ο Ιησούς υποστηρίζεται από κάποιους ότι υπήρξε βίαιος ή ότι επιδοκίμασε τη βία.   Μια προσεκτική (Χριστιανοαναρχική) ανάγνωση, ωστόσο, υποδηλώνει ότι αυτοί οι ισχυρισμοί δεν ισχύουν - ή ότι σίγουρα δεν κατέχουν την αποκλειστικότητα της αλήθειας γι’αυτά τα χωρία.

Αυτά είναι όλα σχετικά με την εξήγηση των Γραφών. Εκτός αυτού, οι Χριστιανοί αναρχικοί οραματίζονται μία κοινωνία ή μία «εκκλησιαστική» ζωή στην οποία όλοι φροντίζουν ο ένας τον άλλο, μοιράζονται τα πράγματα από κοινού και προσπαθούν, ως εκ τούτου, να δημιουργήσουν  ένα είδος συλλογικής ζωής που είναι τελείως διαφορετικό από το είδος ζωής των μετα-βιομηχανικών κοινωνιών.

Επισημαίνουν τις Γραφές όταν χρειάζεται αλλά αναπτύσσουν επίσης  σκέψεις  σχετικά με τα σύγχρονα ζητήματα που βασίζονται στη Χριστιανική κοσμοθεωρία τους, χωρίς πάντα να τα εξηγούν με βάση τις Γραφές. Για παράδειγμα, ασκούν μία ριζοσπαστική χριστιανική κριτική για την παγκόσμια πολιτική οικονομία και την πολεμική της μηχανή, τις ρατσιστικές και βάναυσες μεταναστευτικές πολιτικές, της εκλογικής διαδικασίας καπ.

Εν ολίγοις, υπάρχουν πολλά που ενδιαφέρουν τους Χριστιανούς αναρχικούς: δίνουν ασυνήθιστες  δικαιολογημένες εξηγήσεις  και πέραν αυτού παρέχουν επίσης ηθικές σκέψεις σε διάφορα πολιτικά ερωτήματα.

ΦΜ: Ο Χριστιανικός αναρχισμός φαίνεται λίγο ουτοπικός, σε έναν κόσμο συνεχούς βίας, ο Χριστιανικός αναρχισμός υιοθετεί τη στάση «μη ανταπόδοσης, μη βίας». Είναι κάτι τέτοιο δυνατόν; Φαίνεται ότι προτείνει την απάθεια.

ΑΧ: Και ναι και όχι. Όσον αφορά την ουτοπία, εάν με το «ουτοπικός» εννοείς «μη ρεαλιστικός» τότε πιθανόν. Αλλά οι ουτοπίες είναι ουσιαστικά μία πρόσκληση να συλλογισθούμε με κριτικό τρόπο την τρέχουσα κατάστασή μας, να φαντασθούμε διαφορετικά τα πράγματα και πιθανόν να επαναξιολογήσουμε τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς μας με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο εδώ και τώρα.

Ο κόσμος που πολλοί Χριστιανοί αναρχικοί ελπίζουν να δουν μπορεί να μην φαίνεται ρεαλιστικός αλλά κάτι τέτοιο δεν πρέπει να μας εμποδίζει να συλλογιζόμαστε τα ζητήματα που μας προσκαλούν να συλλογισθούμε.  Είναι αφελείς που ελπίζουν μια μέρα να δουν μια πιο ειρηνική κοινωνία, που θα ενσαρκώνει το είδος της ηθικής που έχει διατυπώσει ο Ιησούς στην Επί του Όρους Ομιλία; Ίσως. Αλλά όπως συμβαίνει και με πολλές άλλες προσδοκώμενες αξίες προσφέρουν κατευθύνσεις στις οποίες μπορούμε να στοχεύσουμε  και τρόπους  να φανταστούμε τους εαυτούς μας που μας βοηθούν να σκεφτούμε την παρούσα κατάσταση μας με πιο κριτικό τρόπο.

Θέλω, ωστόσο, να τονίσω κατηγορηματικά ότι η στάση τους δεν είναι αυτή της απάθειας. Οι Χριστιανοί αναρχικοί δεν υποστηρίζουν την αποφυγή και το να αφήσουν τη βία να επικρατήσει χωρίς αντίσταση. Διαβάζουν την Επί του Όρους Ομιλία του Ιησού όχι ως παροχή  συμβουλών παθητικότητας αλλά ως μία  πολύ σκόπιμη αντίδραση. 

Στο σημερινό πλαίσιο, οι Χριστιανοί αναρχικοί έχουν ως στόχο τη δημιουργική αποκάλυψη και καταγγελία της βίας και  συχνά καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες για να ανακουφίσουν την ταλαιπωρία που προκύπτει από την πολιτική βία. Για παράδειγμα, συμμετέχουν σε δράσεις «μετατροπής των σπαθιών σε άροτρα», οργανώνουν δράσεις υποστήριξης καταγγελλόντων, παρέχουν τρόφιμα και καταφύγια σε πρόσφυγες και άλλους κατατρεγμένους, καταγγέλλουν οικονομικές και οικολογικές αδικίες και ούτω καθεξής.

Όπως το θέτει ένας Ρωμαιοκαθολικός  εργαζόμενος, «ανακουφίζουν τους βασανισμένους και βασανίζουν τους άνετους». Όλα αυτά τα έχουν πραγματοποιήσει συχνά με τεράστιο προσωπικό κόστος, πολλοί έχουν συλληφθεί και δολοφονηθεί, μερικές φορές έχουν φυλακιστεί και τους έχουν επιβληθεί πρόστιμα.

Είναι επομένως ειρηνιστές, ναι, αλλά είναι ίσως πιο σημαντικό να τονίσουμε ότι αυτό δεν τους κάνει απαραίτητα πιο «απαθείς» και λιγότερο «δραστήριους» και θαρραλέους από τους μη πασιφιστές στην εκστρατεία εναντίον της αδικίας ή του κακού. (Παρεμπιπτόντως, ίσως ο πιο διάσημος Χριστιανός αναρχικός, ο Λέων Τολστόι, άσκησε μεγάλη επιρροή στον ειρηνιστικό ακτιβισμό ενός από τους πιο σημαντικούς ακτιβιστές δηλ. του Μαχάτμα Γκάντι. Μπορεί κάποιος να είναι ειρηνιστής, να απορρίπτει την αντεκδίκηση αλλά να έχει μία σημαντική στάση εναντίωσης στην αδικία).

ΦΜ: Ο Λέων Τολστόι είναι ο πιο διάσημος Χριστιανός Αναρχικός. Στις μέρες μας διάσημοι Χριστιανοί αναρχικοί ήταν ο Ζακ Ελλύλ, η Ντόροθυ Ντέι, ο βραβευμένος με το βραβείο Πούλιτζερ και πρεσβυτεριανός ιερέας Κρις Χέτζες κτλ. Πρόκειται περί ενός δημοφιλούς θρησκευτικού/ιδεολογικού κινήματος;

ΑΧ:  Δύσκολο να το πει κάποιος, δεν είναι εύκολο να μετρηθεί ωστόσο δεν πρόκειται περί ενός πολύ μεγάλου κοινωνικού κινήματος. Στον καιρό μας, η πιο ζωντανή σκηνή φαίνεται ότι είναι στις ΗΠΑ όπου κοινότητες όπως είναι οιΡιζοσπάστες του Ιησού φέρνουν κοντά όσους ενδιαφέρονται για τις ιδέες και τις πρακτικές των Χριστιανών αναρχικών. Υπάρχουν, σε παγκόσμια κλίμακα, 200 περίπου κοινότητες Καθολικού Εργάτη ειδικότερα στις ΗΠΑ (παρεμπιπτόντως, ένας από τους ιδρυτές της, η Ντόροθυ Ντέι πρόκειται να αγιοποιηθεί παρόλο που η ίδια δεν ήθελε να ονομαστεί αγία γιατί «δεν ήθελε να απορριφθεί τόσο εύκολα»).

Υπάρχουν επίσης πολλές ομάδες στην Ευρώπη, στον Νότιο Ειρηνικό και αλλού. Σε μια εποχή όπου η θρησκεία είναι και πάλι όλο και περισσότερο ορατή στην πολιτική, σε μια εποχή υπαρξιακών αβεβαιοτήτων και πρωτοφανών (οικολογικών, οικονομικών ή ασφάλειας) προκλήσεων, σε μια εποχή σημαντικής πόλωσης της πολιτικής, το έδαφος παραμένει αναμφισβήτητα εύφορο για την υιοθέτηση του Χριστιανικού αναρχισμού.


ΦΜ: Ποια είναι η διαφορά μεταξύ της θεολογίας της απελευθέρωσης και του Χριστιανικού αναρχισμού; Οι τάσεις αυτές αφορούν περισσότερο την Προτεσταντική και τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία; Τι γίνεται με την Ορθόδοξη εκκλησία;

ΑΧ: Η κυριότερη διαφορά μεταξύ του Χριστιανικού αναρχισμού και τις άλλες θεολογίες της Απελευθέρωσης έγκειται στον τρόπο της αλλαγής. Η θεολογία της Απελευθέρωσης δεν θα αποφύγει να χρησιμοποιήσει την κρατική συσκευή για να βελτιώσει τα πράγματα. 

Ο Χριστιανικός αναρχισμός είναι ενάντια σε αυτό. Υπό αυτή την έννοια, αυτή η διαφορά ανάμεσα στην θεολογία της Απελευθέρωσης και τον Χριστιανικό αναρχισμό αντικατοπτρίζει τη διαφορά μεταξύ του μαρξισμού και του (κοσμικού) αναρχισμού (σε ένα απλουστευτικό επίπεδο). Τούτου λεχθέντος, τα κοινά σημεία (όπως με τις κοσμικές παραλλαγές) είναι σημαντικά και η υπερβολική έμφαση στις διαφορές ενθαρρύνει έναν σεχταρισμό που μπορεί να προκαλέσει περισσότερο κακό παρά καλό.

Η θεολογία της Απελευθέρωσης έχει επίσης δώσει πολλά παραδείγματα που έχουν εμπνεύσει τους Χριστιανούς αναρχικούς. αλλά η καταγγελία του κράτους του Χριστιανικού αναρχισμού είναι υπερβολικά δριμεία για να επιτρέψει έναν συμβιβασμό μεταξύ των δύο. Για να επικαλεσθούμε ένα διάσημο σύνθημα από τους Βιομηχανικούς Εργαζόμενους του Κόσμου (Industrial Workers of the World), η νέα κοινωνία πρέπει να δημιουργηθεί «μέσα στο κέλυφος του παλιού», όχι με αυτό. Δηλαδή, η νέα κοινωνία πρέπει να αντικαταστήσει το κράτος και αυτό που κάνουμε στον εαυτό μας μέσα από αυτό, κάτι που δεν μπορεί να γίνει με την εξεύρεση νέων λόγων για τη διαιώνισή του. Διαφορετικά, για να παραφράσουμε τον Γιόντερ, απλά αλλάζουμε τους φρουρούς του παλατιού.

Όσον αφορά τα διαφορετικά  Χριστιανικά δόγματα, φαίνεται σωστό να περιγράψουμε τη Χριστιανική αναρχική ανάγνωση των Γραφών ως τυπικά προτεσταντική. Πολλοί σημαντικοί  Χριστιανοί αναρχικοί υπήρξαν πράγματι Προτεστάντες και πολλές Χριστιανικές αναρχικές ομάδες είναι προτεσταντικές  (Κουάκεροι, Αναβαπτιστές κλπ.). Αλλά ο πιο διάσημος χριστιανός αναρχικός παραμένει ο Λέων Τολστόι, ο οποίος βέβαια προέρχεται βγήκε από ένα ρωσικό Ορθόδοξο πλαίσιο (αν και ο Χριστιανισμός του είναι αρκετά ασυνήθιστος) και έχει εμπνεύσει αρκετούς Ρώσους έκτοτε. 

Ακόμη και μέσα στον Καθολικισμό υπάρχουν παραδείγματα Χριστιανών αναρχικών: ανέφερα ήδη τον Καθολικό Εργάτη, του οποίου οι δύο βασικοί ιδρυτές, ο Πήτερ Μώριν και ιδιαίτερα η Ντόροθυ Ντέι  ήταν πιστοί καθολικοί. Η δυσκολία που αντιμετωπίζουν στη συνέχεια πολλοί Χριστιανοί αναρχικοί είναι στο πώς να διαπραγματευτούν με τη δική τους εκκλησιαστική ιεραρχία, πολλοί από αυτούς υπήρξαν ιδιαίτερα επικριτικοί σε αυτή αλλά χωρίς απαραίτητα να διαρρηγνύουν εντελώς τις σχέσεις τους με την αρχική τους εκκλησία. Είτε έτσι είτε αλλιώς, συναντάμε Χριστιανούς αναρχικούς και στα τρία βασικά δόγματα της Χριστιανικής παράδοσης.

ΦΜ: Έχεις γράψει ότι μερικοί Χριστιανοί αναρχικοί είναι επίσης αναρχο-καπιταλιστές ενώ άλλοι δεν είναι. Δεν είναι κάπως αντιφατικό να είναι κάποιος αναρχικός, καπιταλιστής και Χριστιανός;

ΑΧ: Ρώτα οποιονδήποτε  αναρχικό και θα καταγγείλει την ίδια την ιδέα του «αναρχο-καπιταλισμού»: είναι πραγματικά ένας φονταμενταλισμός της ελεύθερης αγοράς, βασίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία που οι περισσότεροι αναρχικοί θεωρούν ότι είναι κλοπή και επομένως είναι ασυμβίβαστος με το μεγαλύτερο μέρος της βασικής ανάλυσης του αναρχισμού. 

Αυτά είναι τα επιχειρήματα που έχουν  οι περισσότεροι αναρχικοί. Ο λόγος που συμπεριέλαβα μερικούς Χριστιανούς «αναρχο-καπιταλιστές» σε μελέτες του Χριστιανικού αναρχισμού είναι ότι μερικοί από αυτούς προσέφεραν μία ανάγνωση των Γραφών που συμπλήρωσε επιβοηθητικά την ανάγνωση των  άλλων Χριστιανών αναρχικών (σε εδάφια που θα συμφωνούσαν ούτως ή άλλως). Ακριβώς όπως οι μη θρησκευόμενοι «αναρχο-αναρχικοί», ωστόσο, οι περισσότεροι αναρχο-καπιταλιστές βρίσκονται  στις Η.Π.Α., κάτι που ενδεχομένως δείχνει μια συγκεκριμένη  ιστορική εξέλιξη της καπιταλιστικής ιδεολογίας στο αμερικανικό πλαίσιο.

Δεν μπορείς να εμποδίσεις ορισμένους ανθρώπους να βάζουν μία ταμπέλα για τον εαυτό τους, αν και μπορείς να κρατήσεις αποστάσεις από μια τέτοια χρήση και να την επικρίνεις αντίστοιχα. Ο «αναρχο-καπιταλισμός» έρχεται σε αντίθεση με πολλά από αυτά που παρακινούν τους περισσότερους αναρχικούς και, ως εκ τούτου, η χρήση της «αναρχικής» ταμπέλας από την πλευρά τους είναι πράγματι προβληματική. 

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι, ίσως σήμερα περισσότερο από έναν αιώνα πριν, πολλοί αναρχικοί θα στοχεύσουν στον καπιταλισμό, προτού στοχεύσουν στο κράτος. Στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη πολιτική οικονομία, θα μπορούσε κάποιος να πει  ότι το κράτος έχει υποταχθεί ακόμα περισσότερο στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και όλων των συναφών ιεραρχιών. Επομένως, αν και μερικές φωνές, κυρίως στις ΗΠΑ, προσπαθούν να παντρέψουν  τον καπιταλισμό και τον αναρχισμό, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι οι περισσότεροι Χριστιανοί αναρχικοί, όπως και σχεδόν όλοι οι μη θρησκευτικοί αναρχικοί, είναι επίσης πολλοί  επικριτικοί με τον καπιταλισμό.

ΦΜ: Αλέξανδρε σε ευχαριστώ, η συζήτηση ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.

Η συνέντευξη δόθηκε στην αγγλική γλώσσα. Το πρωτότυπο κείμενο μπορείτε να διαβάσετε εδώ: 

Οι Συμπληγάδες της πολιτικής ανασύνταξης



Το αναγκαίο και το εφικτό

Η κατάσταση της Ελλάδας εννιά χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης και εφτά χρόνια μετά την έναρξη των μνημονίων είναι δυσοίωνη. Οι οικονομικές συνθήκες δεν ευνοούν την ταχύρρυθμη ανάπτυξη που απαιτείται για να επουλώσει η χώρα τις πληγές της. Η κοινωνική πραγματικότητα ωθεί προς επιδείνωση της ανισότητας και της κοινωνικής αγριότητας. Οι πολιτικές εξελίξεις έχουν φέρει πλήρη απαξίωση του πολιτικού συστήματος, σκλήρυνση της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας, και υποχώρηση της δημοκρατίας.

Τα μνημόνια σταθεροποίησαν την οικονομία απαλείφοντας το τεράστιο δημοσιονομικό έλλειμμα και το εξίσου τεράστιο έλλειμμα στις εξωτερικές συναλλαγές, τα οποία ήταν και οι κύριοι παράγοντες της κρίσης το 2010. Αλλά η σταθεροποίηση πραγματοποιήθηκε μέσω της φτώχειας και της αποδιάρθρωσης του παραγωγικού ιστού, με αποτέλεσμα τη στρατηγική αποδυνάμωση της χώρας. Όσο η Ελλάδα θα παραμένει στο πλαίσιο που δημιούργησαν τα μνημόνια, είτε αυτά τυπικά υπάρχουν, είτε όχι, θα οδεύει προς την ιστορική συρρίκνωση και παρακμή.

Εξίσου βαθύ είναι το πρόβλημα της αδράνειας και της απογοήτευσης των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Δεν υπάρχει πλέον η αντίδραση και κινητοποίηση απέναντι στα μνημονιακά μέτρα που σφράγισε τα προηγούμενα χρόνια, ούτε καν από τις οργανωμένες συνδικαλιστικές δυνάμεις. Την κύρια ευθύνη γι’ αυτό φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο αρχηγός του, Αλέξης Τσίπρας, γιατί διέψευσε τις λαϊκές ελπίδες με τον χειρότερο τρόπο. Ευθύνεται όμως και το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα γιατί δεν έχει τίποτε καινούργιο και πειστικό να προτείνει. Παρ’ όλα αυτά, τα στρώματα που χτυπήθηκαν από την κρίση δεν πείθονται ότι η πορεία που ακολουθεί η χώρα θα έχει θετικό αποτέλεσμα, θέλουν να ακούσουν καινούργιες προτάσεις και αποστρέφονται το αποτυχημένο πολιτικό σύστημα. Όταν υπάρχει συγκεκριμένη και πειστική στόχευση, έχουν τη δύναμη να δράσουν, όπως φαίνεται από το κίνημα κατά των πλειστηριασμών.

Η στάση του πολιτικού συστήματος είναι χαρακτηριστική της δειλίας και απόλυτης αδυναμίας του να οδηγήσει τη χώρα σε άλλη κατεύθυνση, μακριά από τις επιταγές των δανειστών. Ο δρόμος που μπορεί να προσφέρει αισιοδοξία και κοινωνική πρόοδο είναι γνωστός και τεκμηριωμένος. Τα άμεσα και καίρια προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, πάνω απ’ όλα, η τεράστια ανεργία και η αναπτυξιακή δυστοκία, μπορούν όντως να λυθούν, αρκεί να απελευθερωθεί η χώρα από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό των δανειστών της. Δεν υπάρχει κανένα τεχνικό μυστήριο όσον αφορά την οικονομική πολιτική που απαιτείται στην Ελλάδα σήμερα, η οποία είναι από καιρό επεξεργασμένη. Αυτό που λείπει είναι το πολιτικό θάρρος ώστε να γίνουν οι αναγκαίες βαθιές κοινωνικές τομές, να ανατραπεί η σημερινή νοσηρή κοινωνική πραγματικότητα και να προχωρήσει η εθνική ανασυγκρότηση.  

Δυστυχώς ό, τι είναι επιτακτικά αναγκαίο, δεν είναι και αυτόματα εφικτό στην πολιτική ζωή. Το ζητούμενο λοιπόν είναι να υπάρξει η ανασύνταξη των πολιτικών δυνάμεων οι οποίες πραγματικά επιδιώκουν την αναγέννηση μιας χώρας που έχει παραδοθεί έρμαιο στα χέρια των δανειστών και των εγχώριων υποστηρικτών τους. Το έδαφος είναι ασταθές, οι συνθήκες δύσκολες και οι ευθύνες πολύ μεγάλες. Οι όροι της πολιτικής ανασύνταξης πρέπει να συζητηθούν με ειλικρίνεια. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να αρχίσουν να γίνονται έστω κάποια μικρά βήματα.

Το κείμενο που ακολουθεί έχει στόχο να συμβάλει στην προσπάθεια για πολιτική ανασύνταξη και χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο αναλύει την οικονομική πολιτική που απαιτείται και η οποία είναι η βάση για οποιαδήποτε πολιτική εξέλιξη. Το δεύτερο εξετάζει το πολιτικό πεδίο μετά από εφτά χρόνια μνημονίων. Το τρίτο παραθέτει ορισμένους βασικούς όρους για ειλικρινή πολιτική συνεννόηση των δυνάμεων που μπορούν να βγάλουν τη χώρα από το τέλμα.


Μερος Ι                      Οικονομική πολιτική


Συνολική ζήτηση, βιομηχανική πολιτική, δημόσιος και ιδιωτικός τομέας

Η ελληνική οικονομία δεν χρειάζεται τις περιβόητες «μεταρρυθμίσεις» των δανειστών, για τις οποίες κόπτονται η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση. Η Ελλάδα έχει υιοθετήσει πλήθος τέτοιων «μεταρρυθμίσεων» από το 2010 και μετά, μειώνοντας εισοδήματα, πουλώντας δημόσια περιουσία, απορρυθμίζοντας τις εργασιακές σχέσεις και χτυπώντας τις μικρές επιχειρήσεις προς όφελος των μεγαλύτερων. Παρά τις συνεχείς «μεταρρυθμίσεις», δεν έχει αλλάξει καθόλου η προβληματική δομή της ελληνικής οικονομίας, δεν έχει υποχωρήσει η διαφθορά, δεν έχει ανακοπεί η πτώση της παραγωγικότητας και δεν βελτιώνεται δυναμικά η διεθνής ανταγωνιστικότητα.

Αυτό που όντως χρειάζεται σήμερα η ελληνική οικονομία είναι δύο αποφασιστικά βήματα. Το πρώτο είναι η άμεση τόνωση της συνολικής ζήτησης που θα επιτρέψει στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να κινηθούν δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας – μόνιμες και με επαρκή μισθό. Η ατμομηχανή πρέπει να είναι ο δημόσιος τομέας διότι ο ιδιωτικός είναι βαριά τραυματισμένος από τα μνημόνια και δεν μπορεί να δώσει την ώθηση που χρειάζεται.

Όσοι νομίζουν ότι το ρόλο της ατμομηχανής μπορούν να τον παίξουν οι ιδιωτικές επενδύσεις, απλώς δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος του προβλήματος. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το 2009 οι συνολικές επενδύσεις στην Ελλάδα ήταν περίπου 60 δις, ενώ το 2016 ήταν περίπου 20 δις. Δεν υπάρχει περίπτωση το κενό να καλυφθεί από τον ιδιωτικό τομέα, δεδομένης ιδίως της αδυναμίας του τραπεζικού συστήματος. Όσο για τις ξένες επενδύσεις, το 2016, μια χρονιά που παρατηρήθηκε «υψηλή» επίδοση για την οποία πανηγυρίζουν οι κυβερνητικοί, ήταν μόλις 3,1 δις. Μάλιστα πάνω από το 90% ήταν εξαγορές ελληνικών περιουσιακών στοιχείων, συχνά από «επενδυτές» αμφίβολου χαρακτήρα. Είναι τελείως ανεδαφικό να περιμένει κανείς λύση για το πρόβλημα της χώρας από αυτή την πηγή.

Η ατμομηχανή μπορεί να είναι μόνο ο δημόσιος τομέας, μειώνοντας τη φορολογία και αυξάνοντας τις δημόσιες επενδύσεις. Η επίδραση θα είναι ευεργετική και στον ιδιωτικό τομέα, καθώς θα τονωθεί η ιδιωτική κατανάλωση και οι ιδιωτικές επενδύσεις. Θα δημιουργηθεί έτσι ένας ενάρετος κύκλος, καθώς θα μειώνεται η ανεργία, ιδίως μάλιστα αν έχει επέλθει και εξυγίανση του τραπεζικού τομέα με τη δημιουργία δημόσιων τραπεζών. Εκεί βρίσκεται η απάντηση για το πρόβλημα της ζήτησης και τη μείωση της ανεργίας. Έτσι θα υπάρξει και περιθώριο αναδιανομής του εισοδήματος και του πλούτου, αλλά σε βάση ανάπτυξης και όχι μοιράσματος της φτώχειας.

Το δεύτερο βήμα είναι η στοχευμένη βιομηχανική και αγροτική πολιτική ενισχύοντας αποφασιστικά τον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα και μειώνοντας παράλληλα την εξάρτηση από τις εισαγωγές. Αυτός είναι ο δρόμος για να αλλάξει η δομή της ελληνικής οικονομίας τονώνοντας τον παραγωγικό ιστό και μειώνοντας την εξάρτηση από τις υπηρεσίες. Από εκεί θα έλθει και η συστηματική άνοδος της παραγωγικότητας που θα αλλάξει τη θέση της χώρας στην παγκόσμια οικονομία. Από εκεί θα έλθει επίσης η τόνωση και η μεταμόρφωση του ιδιωτικού τομέα της ελληνικής οικονομίας.

Η αναπτυξιακή αυτή προοπτική είναι απολύτως εφικτή, αλλά παράλληλα επίπονη και χρονοβόρα, απαιτώντας συντονισμό του πιστωτικού συστήματος, των δημόσιων μηχανισμών ελέγχου, καθώς και της παιδείας και της δικαιοσύνης σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Πάνω απ’ όλα, απαιτεί βαθιά τομή στη δημόσια διοίκηση, με εξορθολογισμό, ανανέωση και νέο πνεύμα κοινωνικής προσφοράς. Στη βάση αυτή θα μπορέσει να υπάρξει μια νέα σχέση στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα στη χώρα μας.

Χρέος, ΟΝΕ και ΕΕ

Η απλή παράθεση των απαραίτητων βημάτων θέτει το επιτακτικό ερώτημα:  είναι εφικτή μια τέτοια οικονομική πολιτική, χωρίς βαθιά διαγραφή του δημοσίου χρέους, όσο η χώρα παραμένει στο πλαίσιο της ΟΝΕ και χωρίς ευθεία σύγκρουση με την ΕΕ. Η προφανής απάντηση είναι όχι, άρα τα βήματα αυτά είναι επίσης αναγκαία. Στα εφτά χρόνια των μνημονίων τα ζητήματα του χρέους, της ΟΝΕ και της ΕΕ έχουν συζητηθεί κατά κόρον και πλέον υπάρχει σημαντική γνώση για το πως μπορούν να αντιμετωπιστούν. Πρέπει όμως να γίνει αντιληπτό ότι η διαγραφή του χρέους και η ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας δεν αποτελούν τη λύση για το πρόβλημα της χώρας, αλλά το μέσο για να περάσουμε στη λύση, όπως αυτή αναλύθηκε προηγουμένως.

Επιβάλλεται επίσης να τονιστεί ότι η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας δεν έχει τίποτε κοινό με το 2010-12. Τότε η στάση πληρωμών στο χρέος και η έξοδος από το ευρώ, με ό,τι αυτό σήμαινε για την ΕΕ, θα έπρεπε να ήταν τα κύρια αιτήματα των αντιμνημονιακών δυνάμεων γιατί θα μπορούσαν να αποτρέψουν τη μνημονιακή καταστροφή και γρήγορα να βάλουν τη χώρα σε πορεία ανάπτυξης. Σήμερα το μνημονιακό πλαίσιο έχει γίνει καθεστώς, η καταστροφή έχει επιτελεστεί και η χώρα αντιμετωπίζει βαθύτατο πρόβλημα ανάπτυξης και στρεβλής δομής της οικονομίας. Από εκεί λοιπόν πρέπει να ξεκινήσει η απάντηση.

Επιπλέον, η σημερινή κατάσταση της Ευρωζώνης λίγα κοινά έχει με το 2010-12. Η κρίση έχει καταλαγιάσει και έχει εμφανιστεί μια Ευρώπη που κυριαρχείται από τη Γερμανία. Οι μηχανισμοί της ΟΝΕ έχουν γίνει ακόμη σκληρότεροι και η δημοσιονομική λιτότητα έχει γίνει καθεστώς στην ΕΕ. Στη σημερινή Ευρώπη υπάρχουν δύο τουλάχιστον περιφέρειες: αυτή του Νότου, όπου ανήκει και η χώρα μας, με αδύναμες οικονομίες υπηρεσιών, και αυτή της Κεντρικής Ευρώπης, με οικονομίες ενταγμένες στη γερμανική εξαγωγική μηχανή. Το πρόβλημα της Ελλάδας, αλλά και άλλων χωρών, είναι να αντιμετωπίσουν το διαχωρισμό σε κέντρο και περιφέρεια, ο οποίος δημιουργεί πολύ κακές προοπτικές ανάπτυξης για τις χώρες του Νότου. Από εκεί επίσης πρέπει να ξεκινήσει η απάντηση.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα ζητήματα του χρέους, της ΟΝΕ και της  ΕΕ  είναι καίρια και η αντιμετώπισή τους είναι απαραίτητη για την υιοθέτηση της οικονομικής πολιτικής που απαιτείται ώστε να βγει η χώρα από το τέλμα. Σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει αυτό ότι η Ελλάδα θα απομονωθεί. Απεναντίας, η Ελλάδα είναι και θα παραμείνει μια ανοιχτή ευρωπαϊκή χώρα και κοινωνία. Αλλά τα σημερινά προβλήματά της απαιτούν διαμόρφωση πειστικής αναπτυξιακής πρότασης με βαθιά κοινωνική αλλαγή, η οποία θα προσδιορίσει ξανά τη θέση της στον κόσμο. Αυτό πρέπει να γίνει προμετωπίδα της πολιτικής ανασύνταξης.


Μέρος ΙΙ                     Το πολιτικό πεδίο


Η συνοπτική παρουσίαση της αναγκαίας οικονομικής πολιτικής είναι αρκετή για να αναδειχθούν τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που αμέσως θα προκύψουν από την εφαρμογή της. Στην ουσία πρόκειται για βαθιά κοινωνική και πολιτική τομή η οποία δημιουργεί περιθώριο για κοινωνική ανατροπή υπέρ των λαϊκών, εργατικών και μικρομεσαίων στρωμάτων. Ο προγραμματικός πολιτικός λόγος που σήμερα απαιτείται για την πολιτική ανασύνταξη θα πρέπει να θέσει αυτά τα κοινωνικά ζητήματα στο προσκήνιο.

Λαϊκή και εθνική κυριαρχία

Συγκεκριμένα, το αστικό και ανώτερο μεσαίο στρώμα της ελληνικής κοινωνίας στήριξαν αναφανδόν την πολιτική των μνημονίων, σήκωσαν ένα πολύ μικρό βάρος αναλογικά με τα εισοδήματά τους και σε πλήρη συνεργασία με τους ξένους δανειστές επιχειρούν να εκμεταλλευτούν τις συνθήκες που έφερε η σταθεροποίηση. Για να επιβάλλουν την πολιτική των μνημονίων δεν δίστασαν να καταστρατηγήσουν τις δημοκρατικές διαδικασίες δημιουργώντας ουσιαστικά καθεστώς «εξαίρεσης» με επιβολή πολιτικών αλλαγών παρά τη θέληση του ελληνικού λαού. Χαρακτηριστικά δείγματα ήταν η μη εκλεγμένη κυβέρνηση Παπαδήμου το 2011 και φυσικά η μετατροπή του Όχι σε Ναι μετά το δημοψήφισμα του 2015.

Το εναλλακτικό οικονομικό πρόγραμμα χτυπάει τα συμφέροντα των κυρίαρχων στρωμάτων και αλλάζει την ισορροπία υπέρ των λαϊκών, εργατικών και μικρομεσαίων στρωμάτων. Η κοινωνική ανατροπή που αναπόφευκτα θα έλθει θα απαιτήσει ενίσχυση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας για την υπεράσπισή της. Το λιγότερο που θα απαιτηθεί στο πολιτικό πεδίο είναι ο σχηματισμός Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με στόχο την εδραίωση της λαϊκής κυριαρχίας. Θα ανοίξει έτσι ο δρόμος για δομική αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων και θα πληγεί ο πυρήνας του ελληνικού καπιταλισμού, δημιουργώντας προοπτική σοσιαλιστικού μετασχηματισμού με δημοκρατία και ελευθερία.

Το οικονομικό πρόγραμμα παράλληλα πλήττει και τα συμφέροντα των δανειστών, ενώ θέτει ζήτημα συμμετοχής της χώρας σε μια σειρά υπερεθνικών οργανισμών, όπως η ΟΝΕ και η ΕΕ. Θέτει λοιπόν ευθέως ζήτημα εθνικής κυριαρχίας και αναδιάρθρωσης των διεθνών σχέσεων της Ελλάδας. Στις σημερινές συνθήκες της Ευρώπης, με τον παγιωμένο διαχωρισμό σε κέντρο και περιφέρεια, τη σκλήρυνση της ΕΕ, την κυριαρχία της Γερμανίας και την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ, η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας είναι ζήτημα επιβίωσης για μια μικρή χώρα της περιφέρειας του Νότου, όπως η Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει καθόλου την απομόνωση της Ελλάδας, αλλά αντίθετα τη δυναμική συμμετοχή της, με τις δικές της δυνάμεις, στη διαδικασία αναμόρφωσης της Ευρώπης σε βάση αλληλεγγύης και οικονομικού ελέγχου ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς.

Οι δυνατότητες πολιτικής ανασύνταξης

Το καίριο ερώτημα λοιπόν είναι: Ποιες πολιτικές δυνάμεις μπορούν να βάλουν τη χώρα στην οικονομική, κοινωνική και εθνική πορεία που απαιτείται; Ο ελληνικός λαός γνωρίζει καλά ότι τίποτε νέο, ή διαφορετικό δεν έχει να περιμένει από το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Δημοκρατία, η Δημοκρατική Συμπαράταξη και το Ποτάμι έχουν πλήρως αποδεχθεί τη σημερινή πορεία και διαγκωνίζονται για τη διαχείρισή της. Το ΚΚΕ έχει μεταβληθεί σε κυτίο ψήφων διαμαρτυρίας και όμιλο διαλογικών συζητήσεων μαρξιστικού χαρακτήρα. Η Χρυσή Αυγή αποσπά κι αυτή ψήφους διαμαρτυρίας υποκλέπτοντας ριζοσπαστικά επιχειρήματα και ντύνοντάς τα με εθνικιστική και κοινωνική χυδαιότητα, όπως συνήθως κάνουν οι φασίστες. Το κόμμα του κ. Λεβέντη ολοκληρώνει την εικόνα της πολιτικής παρακμής.

Υπάρχει ένα τεράστιο πολιτικό κενό που δίνει περιθώριο σε νέες δυνάμεις να παίξουν ρόλο στην αφύπνιση του λαϊκού παράγοντα και την αντιστροφή της καταστροφικής σημερινής πορείας. Δυστυχώς το κενό δεν μπορεί να καλυφθεί από τις μεμονωμένες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, παρά το ότι οι επιμέρους προτάσεις τους είναι συχνά διορατικές. Η ΛΑΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η Πλεύση Ελευθερίας δοκιμάστηκαν στην περίοδο μετά τα δημοψήφισμα του 2015 και τα όρια τους έχουν φανεί. Με μεμονωμένη δράση το μόνο που θα πετύχουν θα είναι η συνεχής φθορά. Το ίδιο ισχύει και για το ΕΠΑΜ που δεν ανήκει στην Αριστερά. Η καθεμία χωριστά από αυτές τις οργανώσεις  δεν έχει ούτε την αξιοπιστία, ούτε την ταξική και εθνική ακτινοβολία που απαιτείται για την κάλυψη του πολιτικού κενού.  

Η χώρα χρειάζεται ένα νέο συλλογικό φορέα, ο οποίος θα στηριχτεί στα λαϊκά, εργατικά και μικρομεσαία στρώματα και θα συμβάλλει στην αφύπνιση του συνδικαλιστικού κινήματος, με τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών. Ο φορέας που απαιτείται δε μπορεί να προκύψει από την απλή εκλογική συγκόλληση των οργανώσεων που ήδη υπάρχουν, ώστε να μπουν στη Βουλή. Δεν πρόκειται επίσης να σχηματιστεί μέσα από τις γνωστές διαπραγματεύσεις και την πεπατημένη των συναντήσεων «κορυφής».

Ο συλλογικός φορέας στην πράξη μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από ειλικρινείς διαβουλεύσεις κομμάτων, οργανώσεων και μονάδων που κράτησαν συνεπή αντιμνημονιακή στάση και σήμερα αντιλαμβάνονται τη σημασία της συλλογικής δράσης. Η δόμησή του θα πάρει χρόνο λαμβάνοντας υπόψη τη βαθιά αδυναμία των λαϊκών στρωμάτων και των εργατικών οργανώσεων. Για να προχωρήσει θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ορισμένα καίρια ζητήματα που θα αναφέρω στο επόμενο μέρος με την προσδοκία περαιτέρω συζήτησης.


Μέρος ΙΙΙ                    Οι όροι για ειλικρινή πολιτική συνεννόηση


Ο νέος συλλογικός φορέας θα πρέπει να έχει ευρύτητα και να μην αποκλείει δυνάμεις για λόγους πολιτικής καθαρότητας. Καίριο ρόλο θα παίξουν τα κόμματα και οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που σήκωσαν μεγάλο βάρος της αντιμνημονιακής προσπάθειας. Αλλά δεν έχει απολύτως κανένα νόημα η επιδίωξη «προγραμματικής ταύτισης» σε ευρύτερα ζητήματα του παγκόσμιου, ή του ελληνικού καπιταλισμού και δεν θα πρέπει να γίνουν εκ προοιμίου αποκλεισμοί οργανώσεων και ατόμων.

Το ζητούμενο είναι η συμφωνία για μια λύση στο ελληνικό πρόβλημα που θα προσβλέπει στην κοινωνική ανατροπή, στην ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και στην αναγέννηση της χώρας. Τα βασικά βήματα είναι γνωστά και αναφέρονται σε θέματα κοινωνικής δομής, λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας, ΟΝΕ και ΕΕ. Στο πλαίσιο αυτό μπορούν να συνυπάρξουν και να συνεργαστούν συλλογικότητες και άτομα πολύ πέρα από τα στενά όρια των οργανωμένων πολιτικών κομμάτων.

Για να λειτουργήσει αποτελεσματικά ο νέος φορέας θα πρέπει καταρχήν να έχει διαφορετική δομή από τα σημερινά πολιτικά σχήματα που απωθούν τα λαϊκά στρώματα. Δεν υπάρχουν ούτε ρετσέτες, ούτε σοφίες στο θέμα αυτό και χρειάζεται ρεαλιστική αντιμετώπιση συγκεκριμένων ζητημάτων βήμα-βήμα. Δεν είναι όμως δύσκολο να σχηματιστεί αρχικά ένα απλό συλλογικό όργανο μέσα από μια διαδικασία ανοιχτής συνεδριακής διαβούλευσης, το οποίο θα έχει τη δική του γραμματειακή υποστήριξη και θα δημιουργήσει πλαίσιο συνύπαρξης και κοινής δράσης. Αυτό που απαιτείται είναι πολιτική βούληση, αρχικά κυρίως από τις οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, και τίποτε παραπάνω.

Δύο σημεία στο θέμα της οργανωτικής δομής έχουν μεγάλη σημασία, μετά την εμπειρία των τελευταίων  χρόνων, και θέλουν συζήτηση και ανάλυση.

Το πρώτο είναι το μάθημα από την αποτυχία και τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Συγκεκριμένα, η δημιουργία μιας γραφειοκρατικής οργάνωσης που θα απαρτίζεται από ουσιαστικά ανεξάρτητα τμήματα και θα συνοδεύεται από αέναη συζήτηση στο όνομα της ισοτιμίας αυτών που συμμετέχουν είναι απλώς μια μέθοδος αποτυχίας. Μπορεί να επέτρεψε την εκλογική εκτόξευση, αλλά τελικά οδήγησε σε άρνηση της εσωτερικής δημοκρατίας, αρχηγισμό και έλλειψη αρχών.

Η παραδοσιακή γραφειοκρατική πρακτική των ελληνικών κομμάτων και μάλιστα της Αριστεράς έχει εξαντλήσει τον ιστορικό της ρόλο. Εξαντλήθηκε όμως και ο ιστορικός ρόλος της συμπαράταξης ανεξάρτητων οργανώσεων μέσα σε ένα γραφειοκρατικό μετωπικό κέλυφος. Η εσωτερική λειτουργία του νέου φορέα θα πρέπει να βασίζεται σε συνεκτικές δημοκρατικές οργανωτικές δομές που θα επιτρέπουν την ελεύθερη συμμετοχή και θα προωθούν την έκφραση άποψης και συλλογικής δράσης με κοινή στόχευση.

Το δεύτερο είναι ότι ο δρόμος του Μελανσόν δεν υπάρχει για την Ελλάδα. Η Γαλλία βρίσκεται στην απαρχή μιας οικονομικής και κοινωνικής αλλαγής που της έχει επιβάλλει η συμμετοχή της στην ΟΝΕ, ενώ το ειδικό της βάρος είναι πολύ μεγαλύτερο από της Ελλάδας. Ο Μελανσόν και η «Ανυπότακτη Γαλλία» έχουν ακόμη τη δυνατότητα να προβάλλουν μια γενικόλογη απόρριψη της λιτότητας, αλλά και του ίδιου του καπιταλισμού, χωρίς να δεσμεύονται σε συγκεκριμένες πολιτικές και χωρίς να δημιουργούν συνεκτικές οργανωτικές δομές.

Οι προσωποκεντρικές επιλογές του Μελανσόν, παρά τη μεγάλη επιτυχία του στις εκλογές, είναι εξαιρετικά επικίνδυνες και τα προβλήματα δεν θα αργήσουν να φανούν. Στην Ελλάδα όμως, μετά την αρχηγική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει ούτε ίχνος δυνατότητας για ένα τέτοιο δρόμο. Δεν υπάρχει επίσης καμία αντίστοιχη προσωπικότητα, η οποία να μπορεί να συνομιλήσει απευθείας με το λαό. Ο νέος φορέας θα πρέπει να λειτουργήσει συλλογικά και να βασιστεί στην οργανωτική πολιτική γνώση δεκαετιών.

Στη βάση αυτή ο κύριος πολιτικός στόχος δεν μπορεί παρά να είναι η μεθοδική προσέγγιση των λαϊκών και πληβειακών στρωμάτων. Θα πρέπει ο φορέας να συνδεθεί οργανικά με τα εργατικά, λαϊκά και μικρομεσαία στρώματα της ελληνικής κοινωνίας αξιοποιώντας την προγραμματική του πρόταση για τη χώρα και δίνοντας απαντήσεις στα προβλήματά τους. Με την ίδια λογική θα πρέπει να αντιμετωπιστεί και η εκλογική προσπάθεια. Η είσοδος τη Βουλή, η οποία είναι απολύτως εφικτή στις σημερινές συνθήκες, δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο για την προσέγγιση των λαϊκών στρωμάτων και αποτελεσματική πολιτική παρέμβαση σε εθνικό επίπεδο. 

Καίρια σημασία στην προσπάθεια αυτή έχει η ανάδειξη των ζητημάτων που απασχολούν την νεολαία. Ο νέος φορέας θα πρέπει να δώσει πρακτικά το μήνυμα της κίνησης προς τα μπρος αποδεικνύοντας ότι χειρίζεται με δημιουργικότητα και φαντασία τις νέες τεχνολογίες επικοινωνίας στο πολιτικό πεδίο. Το βασικό στοιχείο, όπως έδειξε η πορεία του Κόρμπιν και του Σάντερς, δεν είναι η ηλικιακή νεότητα, αλλά η εντιμότητα, η ευθύτητα και η απλότητα. Η ελληνική νεολαία κοιτάει με εξαιρετική δυσπιστία τους πάντες, χωρίς να έχει χάσει τη διάθεσή της για αλλαγή. Είναι πολύ πιο ενημερωμένη και σίγουρη για τον ευρωπαϊκό της χαρακτήρα από ό,τι ήταν οι γονείς της.

Για τους ίδιους λόγους θα πρέπει να υπάρξει και ανανέωση προσώπων, και δεν αναφέρομαι στην ηλικία. Το νεαρό της ηλικίας του Αλέξη Τσίπρα αποδείχθηκε κάθε άλλο παρά εγγύηση ριζοσπαστικότητας, μαχητικότητας και ειλικρίνειας. Το ζητούμενο είναι να βγουν στο προσκήνιο άνθρωποι που έχουν την απαραίτητη γνώση για να υλοποιήσουν το πρόγραμμα και έχουν δοκιμαστεί στα χρόνια των μνημονίων. Επίσης άνθρωποι από τον χώρο της κοινωνικής αλληλεγγύης και των κινημάτων που βοήθησαν την κοινωνία να αντιμετωπίσει τη λαίλαπα των μέτρωνΜόνο σ’ αυτή τη βάση μπορεί να ξεπεραστεί ο φόβος που καλλιεργείται συνεχώς από τις μνημονιακές δυνάμεις και να υπάρξει εμπιστοσύνη.
.

Η πολιτική ανασύνταξη είναι απολύτως εφικτή. Το βάρος για την ανάληψη της πρωτοβουλίας που απαιτείται πέφτει στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, πλαισιωμένη από ευρύτερους φορείς και άτομα. Είναι απαραίτητο οι στόχοι να μην είναι απλώς εκλογικοί. Ο ελληνικός λαός διψάει για καλές ειδήσεις και μια αισιόδοξη πολιτική προοπτική. Ας μετρήσουμε όλοι τις ευθύνες μας.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates