Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σπιτικό Διχασμένο Δεν Μπορεί Να Στεριώσει


του Paul Graig Roberts

[ Kρίσιμου ενδιαφέροντος και διδακτικό σε κάθε παράγραφο είναι και το κατωτέρω άρθρο του Νέστωρα της αμερικανικής πολιτικής –που κανείς δεν θα τολμούσε να κατηγορήσει ως αντιδραστικό και φασίστα- για τον καταλυτικό εθνικό διχασμό που έχει επιφέρει στις ΗΠΑ η συστηματική επί έτη Οργουελιανή διαστροφή της αλήθειας, των λέξεων , των εννοιών και των παραστάσεων, με την πλύση αφελών και ακατέργαστων εγκεφάλων μεγάλων μαζών, από το όλο σύστημα της «ενημέρωσης» και του θεάματος, που ελέγχεται απόλυτα από ένα υπέρ-πολιτικό/υπέρ εθνικό καθεστώς εξουσίας –πρότυπο που προωθείται προς επιβολή στον Δυτικό-τουλάχιστον-κόσμο.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού
Η φιλελεύθερη/προοδευτική/αριστερά απολαμβάνει ένα βακχικό όργιο καταγγελίας. Δεν μπορώ να πω ότι έχω ξαναδεί στη ζωή μου κάτι παρόμοιο. Είναι οι άνθρωποι που έμειναν απαθείς επί 16 χρόνια ενώ η Ουάσιγκτων κατέστρεφε συνολικά ή εν μέρει επτά χώρες. Ανικανοποίητη με αυτόν τον απολογισμό πολεμοκαπηλείας και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, η Ουάσιγκτων μεθόδευσε μια κατάσταση σύγκρουσης με την Ρωσία. Οι Αμερικανοί εξέλεξαν ένα πρόεδρο που έλεγε πως θα αφόπλιζε αυτή την επικίνδυνη σύγκρουση και η φιλελεύθερη/προοδευτική/αριστερά στράφηκε εναντίον του. Σε αντίθεση, ένα πρόσωπο σκοτώθηκε μετά την μισητή διαμαρτυρία στην Σαρλότεσβιλ και συνεχίζεται μια ατέλειωτη παράλογη έκρηξη εναντίον του προέδρου των ΗΠΑ.

Τρεις πορνοεκδόσεις των Τάϊμς της Νέας Υόρκης κατηγορούσαν χθες τον Τραμπ για την κρίση, γράφοντας ότι «είναι ολοένα και περισσότερο απομονωμένος, σε μια ρατσιστική κρίση που αυτός προκάλεσε.» Προφανώς ο Τραμπ είναι υπεύθυνος για την κρίση επειδή επέρριψε την ευθύνη και στις δυο συγκεντρώσεις για την βία.

Αλλά δεν είναι αυτό που συνέβη; Δεν υπήρξε βία και από τις δύο πλευρές; Αυτήν την εντύπωση αποκόμισα και εγώ από τα ρεπορτάζ των ειδήσεων. Δεν μου κάνει κατάπληξη ότι και ο Τραμπ είχε την ίδια εντύπωση. Πράγματι, πολλοί αναγνώστες έστειλαν μηνύματα ότι είδαν εικόνες βίας και από τις δύο πλευρές.

Ώστε ο Τραμπ καταδικάζεται επειδή δήλωσε την αλήθεια.

Ας υποθέσουμε ότι η εντύπωση του Τραμπ και πολλών άλλων από τις ειδήσεις είναι λανθασμένη. Αυτό θα καθιστούσε τον Τραμπ ένοχο ότι κατέληξε σε λάθος συμπέρασμα. Ωστόσο κατηγορείται ότι υποκίνησε και υπέθαλψε ναζιστική βία. Πως είναι δυνατόν να μεταβάλλεται ένα λάθος εκτίμηση σε δόλια πρόθεση; Μια λανθασμένη εικόνα από δημοσιογραφικό ρεπορτάζ δεν συνιστά «υπεράσπιση των λευκών εθνικιστών διαδηλωτών». ΄Ενας ισχυρισμός των Τάϊμς της Νέας Υόρκης δεν μεταβάλλει την μη ύπαρξη πρόθεσης σε δόλια πρόθεση. Αυτό που προσπαθεί να κάνει το Κατεστημένο είναι να ρίξει τον Τραμπ στην αγκαλιά των ρατσιστών, εκεί που τον θέλουν.

Είναι ξεκάθαρο πως η κατηγορία είναι αβάσιμη. Είναι ένα ψέμα, μια μηχανορραφία που χρησιμοποιείται για να απονομιμοποιήσει τον Πρόεδρο Τραμπ και όσους τον ψήφισαν.

Το ερώτημα είναι: Ποιος βρίσκεται πίσω από αυτή την επιχείρηση;

Η σκευωρία επιφέρει την φυγή των ανθρώπων από τον Τραμπ, ή χρησιμοποιείται από αυτούς ως πρόσχημα για να βοηθήσουν την συνωμοσία να τον απομακρύνει από την προεδρία.

Το στρατηγικό και πολιτικό επιτελείο συμβούλων του Τραμπ, υπό τον Στέφεν Σβάρτζμαν ετράπη εις φυγήν, ακριβώς όπως τα μέλη αντίστοιχου επιτελείου του Κάρτερ λιποτάκτησαν, όταν ο Πρόεδρος Τζίμη Κάρτερ επέκρινε το Ισραήλ για την πολιτική Απαρτχάιντ που ασκεί σε βάρος των Παλαιστινίων. Οι Τάϊμς της Ν. Υόρκης γράφουν ότι οι αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων φεύγουν τρέχοντας, όπως και ολόκληρο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Η υποκρισία είναι ιλιγγιώδης. Επί 16 χρόνια οι αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων, οι Τάϊμς της Νέας Υόρκης και τα υπόλοιπα πορνομίντια, αμφότερα τα πολιτικά κόμματα και η φιλελεύθερη/προοδευτική/αριστερά συμμετείχαν ενεργητικά ή παθητικά σε μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Υπάρχουν εκατομμύρια νεκροί, ακρωτηριασμένοι, πρόσφυγες, αλλά μια νεκρή στην Σαρλότεσβιλ προκάλεσε πλημμύρα εκδηλώσεων διαμαρτυρίας.

Δεν πιστεύω πως είναι ειλικρινής. Δεν πιστεύω πως άνθρωποι αναίσθητοι στους θανάτους εκατομμυρίων από τα χέρια της κυβέρνησής τους μπορεί να αναστατώθηκαν σε τέτοιο βαθμό από τον θάνατο ενός προσώπου. Ας υποθέσουμε πως ο Τραμπ ευθύνεται για τον θάνατο της γυναίκας. Ποια η σύγκριση με το αίμα όπου βυθίστηκαν τα χέρια του Κλίντον, του Μπους και του Ομπάμα; Είναι ολοφάνερο ότι αυτό το ξεχείλισμα πένθους είναι οργανωμένο και προορίζεται να απονομιμοποιήσει τον πρόεδρο και τους ανθρώπους που τον εξέλεξαν. Γευόμαστε τώρα εδώ στην Αμερική αυτό που το καθεστώς Ομπάμα επέβαλε στην Ουκρανία, με την υποστήριξη φυσικά της φιλελεύθερης/προοδευτικής/αριστεράς.

Όπως η πλειονότητα των διαδηλωτών στην Πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου δεν είχαν ιδέα πως τους χρησιμοποιούσαν, το ίδιο ισχύει για την πλειονότητα αυτών που διαδηλώνουν για την ψευδή κατηγορία κατά του Τραμπ. Για πλείστους της φιλελεύθερης προοδευτικής αριστεράς το μίσος που εκφράζουν κατά του Τραμπ και των λευκών εθνικιστών είναι το ανακλαστικό αποτέλεσμα της «πολιτικής-ταυτότητας» με την οποία έχουν διαποτιστεί.

Οποιαδήποτε αντικειμενική εξέταση της κατάστασης οδηγεί στο συμπέρασμα πως το μίσος που περιβάλλει τον Τραμπ και τούς «αξιοθρήνητους» (κατά Χίλλαρυ)που τον επέλεξαν ξεπερνά κατά πολύ το μίσος που εκφράζουν οι λευκοί εθνικιστές.

Μέλη της φιλελεύθερης/προοδευτικής/αριστεράς διακηρύσσουν ότι σε αξιοπεριφρόνητα άτομα όπως οι λευκοί εθνικιστές δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται να διαμαρτύρονται και δεν πρέπει να τους δίδεται άδεια συγκεντρώσεως. Ξεχνούν ότι η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα.

Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έλυσε αυτό το ζήτημα πριν 40 χρόνια, το 1977, ακυρώνοντας μιαν απόφαση δικαστηρίου του Ιλινόις που απαγόρευσε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας εξτρεμιστών στο Σκόκι, μιαν εβραϊκή συνοικία του Σικάγου. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το δικαίωμα της διαμαρτυρίας δεν περιορίζεται από το ότι ορισμένα άτομα θα προσβληθούν ή από το ενδεχόμενο να υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις. Αλλιώς, οποιαδήποτε παράταξη τυχαίνει να βρίσκεται στην εξουσία, θα μπορεί να απαγορεύει την διαφωνία οποιουδήποτε άλλου.

Επί δεκαετίες η φιλελεύθερη/προοδευτική/δεξιά επένδυσε πολλά στο να διχάσει τον κόσμο. Μελέτες για τους Μαύρους, μελέτες για το γυναικείο φύλο, μελέτες για τον Ιθαγενή Αμερικανό που εύκολα περνούν το σύνορο της προπαγάνδας και γεννούν το μίσος. Όπως είχε πεί ένας άνθρωπος της ειρήνης: «Σπιτικό διχασμένο δεν μπορεί να στεριώσει».

Η Σαρλότεσβιλ μας έδωσε ένα όργιο καταγγελιών που αποδεικνύει πως είμαστε ένα διχασμένο έθνος. Ένα έθνος τόσο διχασμένο θέλει πράγματι να είναι σε σύγκρουση με τη Ρωσία και με τη Κίνα και με το Ιράν; Εάν οι ΗΠΑ είναι θεσμοποίηση της Λευκής Υπεροχής, όπως λέει η φιλελεύθερη/προοδευτική/αριστερά, πως μπορεί ταυτόχρονα οι Αμερικανοί να είναι ο « ασύγκριτος, αναντικατάστατος λαός», κάτοχος του δικαιώματος να βομβαρδίζει άλλους λαούς ως την εξαφάνιση του πολιτισμού τους;

Πρόδηλα, υπάρχει σ’ αυτό το σενάριο πολλή ανοησία.

Οι αναγνώστες της ιστοσελίδας μου είναι ικανοί για ανεξάρτητη κρίση. Αντιλαμβάνονται ότι η ερμηνεία ενός γεγονότος δεν σημαίνει επιδοκιμασία του. Οι εξηγήσεις μου είναι ερμηνείες. Μπορεί να είναι λανθασμένες, αλλά δεν είναι συνηγορίες. Κρίνω απαραίτητη την διευκρίνιση επειδή τα άρθρα μου δημοσιεύονται σε πολλές άλλες ιστοσελίδες, όπου κάποιοι στο ακροατήριο θέλουν να ακούνε μόνο αυτά που πιστεύουν και πάντοτε ψάχνουν να καταγγείλουν κάποιον. Είναι μια μεγάλη αναπηρία για τις ΗΠΑ ότι μόνο ένας περιορισμένος αριθμός πολιτών τους είναι ικανοί για ανεξάρτητη κρίση. ΄Ισως αυτό να είναι πρόβλημα για κάθε χώρα, αλλά οπωσδήποτε είναι πρόβλημα των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ πάσχουν και από μιαν άλλη μεγάλη αναπηρία. Και αυτή είναι ότι η τάξη των διανοουμένων, ή σωστότερα η μισο-διανοούμενη τάξη, περιλαμβάνει ένα μεγάλο στοιχείο δειλών ανθρώπων που είναι πάρα πολύ φοβητσιάρηδες για να είναι ειλικρινείς. Φυσικά, αν λάβει κανείς υπόψη την νοοτροπία κυνηγιού μαγισσών της προσωποποιημένης πολιτικής, έχουν λόγους να φοβούνται. Ωστόσο η δική τους δειλία αφήνει στους λίγους να σηκώσουν το βάρος της αναζήτησης και της υπεράσπισης της αλήθειας.

Ο Θάνατος Ενός ΄Εθνους


του James George Yatras, Strategic Culture, 17-8-2017

[Άμεσα αφορά την Ελλάδα και το σύνολο του Δυτικού τουλάχιστον κόσμου ή κατωτέρω ανάλυση της υπαρξιακής πολιτιστικής σύγκρουσης που διχάζει τώρα την Αμερική και που τα ΜΜΕ υπηρεσίας του «Συστήματος» παρουσίασαν διεθνώς ως έκρηξη ρατσιστικής βίας υπό την προεδρία Τραμπ. Ο Ελληνικής καταγωγής Αμερικανός αρθρογράφος είναι γνωστός δημοσιολόγος, πρώην διπλωμάτης και πρώην σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής της ηγεσίας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Ο ΄Ελληνας αναγνώστης θα αναγνωρίσει πολλά οικεία στοιχεία μεθοδικά εισαγομένου εθνικού εκφυλισμού, σ’ ένα κείμενο όπου ο ομογενής κ. Γιατράς προσφέρει τροφή για σκέψη και σοβαρό προβληματισμό]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Κάθε ζωντανό έθνος έχει ανάγκη συμβόλων. Αυτά μας λένε ποιοι είμαστε ως ένας λαός, σε τι πιστεύουμε και σε ποια βάση οργανώνουμε τον κοινό μας βίο.
Αυτή η πραγματικότητα φαίνεται να είναι καθαρά αντιληπτή από την σημερινή ηγεσία της Ρωσίας. Ιδιαίτερα από τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, που ανορθώνει και επανενώνει μια χώρα διχασμένη από τρείς γενεές εχθρότητας μεταξύ ερυθρών και λευκών, για να επιτύχει μιαν εθνική σύνθεση.

Σε σχέση με την πνευματική διάσταση, αυτό σήμαινε πρώτα από όλα την επανένωση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μεταξύ του Πατριαρχείου της Μόσχας και της Εξωχώριας Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που είχε την έδρα της στη Νέα Υόρκη. Εσήμαινε επίσης την ανοικοδόμηση του Καθεδρικού Ναού του Σωτήρος, που ανατίναξαν οι κομμουνιστές το 1931 και που –όχι συμπτωματικά- υπήρξε πρόσφατα στόχος απόπειρας βεβήλωσης από εκφυλισμένες (γυμνές φεμινίστριες), υπό τις ζητωκραυγές των Δυτικών υπερασπιστών της δημοκρατίας.

Επίσης σημαντικά είναι τα πολιτικά και στρατιωτικά σύμβολα. Μετά το 1991 υπήρξαν ορισμένοι που ήθελαν την αμείλικτη εξαφάνιση κάθε ίχνους της κομμουνιστικής εποχής, κατά τον ίδιο τρόπο που και οι μπολσεβίκοι είχαν θελήσει να γδάρουν (κατά την έκφραση του Σολζενίτσιν) το παλαιό πρόσωπο της Ρωσίας και να το αντικαταστήσουν με ένα νέο, υποκατάστατο σοβιετικό πρόσωπο. Αλλά η σωφροσύνη επεκράτησε. Ο εθνικός ύμνος, που υιοθετήθηκε το 2001, διατηρεί την σοβιετική μελωδία αλλά με νέους στίχους (γραμμένους από τον Σεργκέι Μιχάλκωφ, που μαζί με τον Γκαμπριέλ Ελ-Ρετζιστάν είχε γράψει και τους αρχικούς στίχους το 1944!) –βγήκαν οι Λένιν και Στάλιν και εισήλθε ο Θεός. Η παλαιά πρωτεύουσα είναι και πάλι Αγία Πετρούπολη, αλλά η περιβάλλουσα περιφέρεια παραμένει Λένινγκραντ. O ερυθρός αστέρας είναι το εθνόσημο στα στρατιωτικά αεροπλάνα και οχήματα της Ρωσίας, ενώ ο σταυρός του Αγίου Ανδρέου είναι η σημαία του στόλου. Ερυθροί αστέρες παραμένουν επίσης στις κορυφές των πύργων του Κρεμλίνου, ενώ η εικόνα του Χριστού του Σμολένσκ φυλάσσει την Πύλη του Σωτήρος στο Κρεμλίνο. Η Κόκκινη Σημαία, που ανυψώθηκε θριαμβευτικά στο Ράϊχσταγκ το 1945, ηγείται της παρέλασης στην επέτειο της νίκης. Τα λείψανα των εξόριστων Διοικητών του στρατού των Λευκορώσων, όπως του Αντόν Ντενίκιν και Βλαντιμίρ Κάπελ, επαναπατρίστηκαν και ενταφιάστηκαν με τιμές στην πατρική γη.

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά θα μου άρεσε να νομίζω πως η Ρωσία άντλησε δίδαγμα από αυτό που ως πρόσφατα ήταν το αμερικανικό παράδειγμα. Στην ομιλία των εγκαινίων της δεύτερης προεδρίας του τον Μάρτιο του 1865, ενώ «ο αδελφικός πόλεμος» έβαινε προς το τέλος του, ο Αβραάμ Λίνκολν μίλησε για την ανάγκη «να επιδέσουμε τα τραύματα του έθνους». Στην προσπάθεια να το κάνουμε τίποτα δεν ήταν σημαντικότερο από το να τιμήσουμε τους ήρωες τόσο των Βορείων όσο και των Νοτίων, γεγονός που συγκινητικά αναδείχτηκε δεκαετίες αργότερα με τις «συνάξεις των βετεράνων στο Γκέτυσμπεργκ».

Βέβαια αυτά δεν διαγράφουν το γεγονός ότι η υπεράσπιση του δουλείας έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στην αποσχιστική απόπειρα των Νοτίων, ούτε παρακάμπτουν το συνταγματικό ερώτημα εάν είχαν νομικά το δικαίωμα της απόσχισης. ( Ίσως σήμερα η Καλιφόρνια να έχει καλύτερη τύχη στον δρόμο της εξόδου. Αdios amigos!) Ούτε συγκαλύπτουν την αντιμετώπιση της Ανοικοδόμησης από τους Νοτίους ως εχθρική, ένοπλη κατοχή, ούτε την επιβολή του φυλετικού διαχωρισμού από τον Τζιμ Κρόου μόλις αποχώρησε ο ομοσπονδιακός στρατός και ανέλαβε την εξουσία το Δημοκρατικό Κόμμα. Αλλά το γεγονός παραμένει ότι ο μύθος της συμφιλίωσης Βορρά-Νότου σε ένα επανενωμένο Αμερικανικό έθνος, υπήρξε το θεμέλιο της ανάδειξής μας σε οικονομικό γίγαντα στα τέλη του 19ου αιώνα, σε παγκόσμια δύναμη στον 20ό (σε βάρος της ετοιμόρροπης ισπανικής αυτοκρατορίας, με την γιορτασμένη στρατιωτική συνδρομή των Νοτίων) και κυρίαρχη δύναμη μετά δυο νικηφόρους παγκόσμιους πολέμους.

Αυτήν την Αμερική μπορεί σύντομα να την έχουν πάρει οι άνεμοι. Η βία στη Σαρλότεσβιλ, η καταστροφή του μνημείου των Ομοσπονδιακών από τον όχλο στο Ντάρχαμ, το ξερίζωμα τεσσάρων μνημείων στην Βαλτιμόρη (που έχει ένα από τα ψηλότερα αμερικανικά ποσοστά ανθρωποκτονιών) υπό τον δειλό μανδύα της νύχτας και κραυγές για την καταστροφή πολλών άλλων, είναι ταυτόχρονα οι σπασμοί θανάτου της παλαιάς Αμερικής, που ήταν χτισμένη στην ιδέα ενός έθνους και οι οδύνες γέννας μιας νέας ασύνορης, πολυεθνικής, πολύγλωσσης, πολυθρησκευτικής, πολυσεξικής, ανίστορης, ψευδο-Αμερικής που γεννάται τώρα μέσα στη βία και την ανομία.

Αυτός που λέει Άλφα υποχρεούται να πει Βήτα. Όταν κάποιος δέχεται την δαιμονοποίηση μέρους της ιστορίας μας και θέτει αυτούς που την υπερασπίζονται πέρα από τα όρια της νόμιμης συζήτησης, δεν θα πρέπει να ξαφνιάζεται όταν ξεσπά η αλαζονική βία των νικητών. Και αυτή παίρνει δύο μορφές: τους μηδενιστές τραμπούκους των δρόμων –κάτ’ όνομα «αντιφασιστές» και «υπερασπιστές των μαύρων»- και τις αρχές ( τις κυβερνητικές και τα ΜΜΕ, τουτέστιν τον βάλτο) που τους εξασφαλίζουν ασυλία για βίαιη, εγκληματική δράση.

Και είναι επί το έργο αυτό επί μήνες, πολύ πριν τη Σαρλότεσβιλ, σε όλη τη χώρα, χωρίς ούτε ματιά από το κόμμα που υποτίθεται έχει τον πλήρη έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τα συνταγματικά μας δικαιώματα ως Αμερικανών τελειώνουν εκεί όπου ένας μαυροφορεμένος μασκοφόρος τραμπούκος επιλέξει να βάλει την γροθιά ή το ρόπαλο του,( ή της, ή όποιου ακαθόριστου γένους ανήκει). Που είναι η δικαστική έρευνα των παραβιάσεων πολιτικών δικαιωμάτων από την κατευθυνόμενη οργανωμένη βαρβαρότητα; Ή θα υπάρξει ποτέ μια τέτοια έρευνα του υπουργείου Δικαιοσύνης, που να περιλαμβάνει και την πτυχή Σόρος σ’ αυτήν την υπόθεση; ΄Αν όχι, τι τον έχουμε τον Νόμο περί Διεφθαρμένων Οργανώσεων υπό Εγκληματική Επιρροή;

Ασφαλώς η εμφάνιση γνήσιων ρατσιστών σε επίδειξη στην Σαρλότεσβιλ πρόσφερε το τέλειο πρόσχημα σ’ αυτό το πλήθος, αλλά δεν ήταν η αιτία. Μακράν από του να αποτρέπει την βίαιη, επαναστατική κατάργηση της ιστορικής Αμερικής, με την υποκίνηση κάποιας αντίδρασης, οι οργανωτές της συγκέντρωσης «Οργανώστε τη Δεξιά» στη Σαρλότεσβιλ επιτάχυναν την επανάσταση. Είναι μια επανάσταση που συμπορεύεται με το εξελισσόμενο αντισυνταγματικό πραξικόπημα «Ρωσιαγκέϊτ» κατά του προέδρου Τραμπ, ο οποίος αποτελεί την τελευταία ελπίδα για την διάσωση του ιστορικού Αμερικανικού έθνους. Εάν αυτός απομακρυνθεί και το καλό και κόσμιο αντι-Τραμπ ρεπουμπλικανικό κόμμα αποκατασταθεί, ευχαρίστως θα ενώσουν τα χέρια με τούς δημοκρατικούς και τα ΜΜΕ, τα φιλαράκια τους στο τέλμα, για να σύρουν στον πάτο ότι μένει από την Αμερική.

Εάν κανείς δελεάζεται να ελπίζει ότι η νέα Αμερική θα είναι περισσότερο ειρηνική στη διεθνή σκηνή, θα πρέπει να το ξανασκεφτεί. Δεν είναι σύμπτωση που οι δυνάμεις που αγωνίζονται να ρίξουν τον Τραμπ και ταυτόχρονα να ανακαθορίσουν την ταυτότητα της χώρας μας είναι σχεδόν ομογάλακτες με εκείνες που θέλουν την Αμερική να επιβάλει στον πλανήτη «τις αξίες μας», δηλαδή τις δικές τους αξίες. Όπως το έγραψα, προ εικοσαετίας σχεδόν, υπό κάπως διαφορετικές περιστάσεις, αυτή η ψευδής «Αμερική» είναι η εμπροσθοφυλακή του φασισμού «ουράνιο τόξο», στο εσωτερικό και στο κόσμο.

Αναμφίβολα την ίδια φοβερή προαίσθηση θα είχαν οι Ρώσοι το 1920, όταν είδαν την χώρα τους να θυσιάζεται αιματηρά στον βωμό μιας διεθνιστικής ιδεολογίας. Κατά κάποιο τρόπο, αφού κατέβαλαν ένα αφάνταστο τίμημα σε πόλεμο και καταπίεση, ανέκυψαν, τρία τέταρτα αιώνα αργότερα, πάντοτε ενθυμούμενοι (όπως το είχε πεί ο στρατηγός Αλεξάντερ Λέμπεντ) πώς να «αισθάνονται πάλι σαν Ρώσοι».

Αν αποτύχουμε να αποφύγουμε την επικείμενη μακριά νύχτα, θα είμαστε άραγε το ίδιο τυχεροί εμείς οι Αμερικανοί;

Νέα μορφή μνημονίων σε νέο καθεστώς χρέους για την Ελλάδα!...

Είδηση από τον Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλο *
Έχει δίκιο ο Έκο, πράγματι τον Αύγουστο δεν παράγονται κανονικές ειδήσεις. Έτσι δίνεται η ευκαιρία στο τυχαίο να προκαλέσει για την παραγωγή... ειδησάρας! Και το τυχαίο έκανε την δουλειά του στην περίπτωση που θα αναφέρω και αφορά στην πληροφορία που αποκόμισα από στενό συνεργάτη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Ποια είναι η είδηση; Η γερμανική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει ήδη με την πολιτική ηγεσία του ΔΝΤ (δεσμευόμενοι αμφότεροι σε εμπάργκο στην ενημέρωση) πως για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη μετά το πέρας του τρέχοντος προγράμματος, θα απαιτηθεί μια νέα συμφωνία με τις Ελληνικές Αρχές, η οποία θα εισαγάγει μια νέα μορφή ολοκληρωμένων μνημονίων εντός ενός διαφορετικού καθεστώτος ορισμού και εξυπηρέτησης του χρέους προς τον λεγόμενο επίσημο τομέα. Η συμφωνία αυτή δεν προνοεί για αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους από επίσημες ευρωπαϊκές πηγές ή το ΔΝΤ, αν και υπάρχουν προς διερεύνηση εναλλακτικά σενάρια, σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμών, τα οποία στηρίζονται στην ευελιξία του European Stability Mechanism (ESM) με την μορφή εμπλουτισμού του δημόσιου διεθνούς δικαίου που δομείται/παράγεται εντός της ευρωζώνης.
Έτσι - σύμφωνα με τον άνθρωπο που γνωρίζει από πρώτο χέρι το πλαίσιο συμφωνίας της γερμανικής κυβέρνησης με την κυρία Lagarde και τους στενούς της συμβούλους - μετά την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος που περιλαμβάνει ακόμη πολλές και σοβαρές έως δραματικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στο Κοινωνικό Μοντέλο και στην Αγορά, σχεδιάζεται η Ελλάδα να περάσει από την "αντιδημιουργική καταστροφή" σε μια δεύτερη φάση μνημονίων που θα δίνουν έμφαση στην σταδιακή ανάπτυξη με την ενεργοποίηση του μηχανισμού της αγοράς και τη συνέχιση της στενής εποπτείας από τους λεγόμενους "θεσμούς" και το ΔΝΤ.
"Δεν υπήρξε λάθος στρατηγικής", υποστηρίζει ο συνομιλητής μου - αντιδρώντας σε παρατήρησή μου που αφορά σε εξόχως αντιφατικές τακτικές και απολύτως άστοχες και σαφώς αντιδημοκρατικές προσεγγίσεις από όλους τους παράγοντες της τρόικας, οι οποίοι εμφανίζονταν μάλιστα κατά καιρούς να βρίσκονται σε σοβαρή διάσταση απόψεων (σε επίπεδο πολιτικής πέραν του τεχνικού μέρους).
Και εξηγείται, αναφερόμενος στο "όραμα" του σχεδίου για την Ελλάδα το οποίο επιμελήθηκε ιδιαιτέρως μια ομάδα εκ τεσσάρων συνεργατών του κ. Σόιμπλε: Ήταν στην πραγματικότητα μια διαφορετική εκδοχή του σχεδίου του Τομάζο Σκιόπα, με το οποίο ο Γιώργος Παπανδρέου προσέγγισε στρατηγικώς (και ασφαλώς θεωρητικώς) την κρίση και την επίλυσή της. Σε αντίθεση με τον Σκιόπα, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε εντόπισε το πρόβλημα της κρίσης - όπως μου εξηγεί ο σύμβουλός του - πολύ πέραν της δημοσιονομικής συμπεριφοράς του ελληνικού κράτους και του χρηματοπιστωτικού διλήμματος της συγκυρίας. "Στην Ελλάδα βασίλευσε μια αντιεπιχειρηματική κουλτούρα στην αγορά, υπό την πατρωνία του κράτους και όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων", μου λέει. "Υπήρξε δυσανάλογα μεγάλη σπατάλη ευρώ σε σχέση με τις επενδύσεις. Κυριάρχησε ο πλουτοκρατισμός και είχε χαθεί απολύτως το παραγωγικό πνεύμα, για τη δημιουργία κεφαλαίου. Υπήρξε μια μεγάλη παρεξήγηση στην ελληνική αγορά που ενισχύθηκε από το πολιτικό και διοικητικό σύστημα: η παραγωγή χρήματος - και η ενθυλάκωσή του - εξομοιώθηκε στρεβλά με την παραγωγή κεφαλαίου". 
"Με την μεθοδολογία που ακολουθήθηκε μέχρι σήμερα επιδιώχθηκε στην πραγματικότητα να αποκατασταθεί ο μηχανισμός παραγωγής κεφαλαίου στο μέλλον, καθώς δίχως αυτόν η ελληνική αγορά θα ήταν μια αντιπαραγωγική ρουφήχτρα χρήματος με τον δημόσιο τομέα να πρωτοστατεί και να οργανώνει αυτή την επιχείρηση (: η Ελλάδα να παράγει διαρκώς λιγότερα από όσα καταναλώνει) ", υποστηρίζει - εξηγώντας το περίφημο "η Ελλάδα πρεπεί να σταματήσει να καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει" (Σόιμπλε), το οποίο έθιξα στον συνομιλητή μου, χαρακτηρίζοντάς το ανοησία.
Το γερμανικό υπουργείο οικονομικών - όπως και το ΔΝΤ - θεωρεί πως έχουν γίνει αρκετά, αλλά όχι ακόμη επαρκή βήματα για την αποκατάσταση του παραγωγικού μηχανισμού που μετατρέπει το χρήμα σε επένδυση. “Αυτός ήταν ο στόχος”, μου λέει, και "η περιοριστική πολιτική είναι ένα βασικό μέσο προς αυτό και όχι αυτοσκοπός". "Η νέα μορφή μνημονίων σε νέο καθεστώς χρέους στην επόμενη φάση προσαρμογής της Ελλάδας, θα υπακούει ακριβώς στο ίδιο όραμα, το οποίο δεν είναι διαφορετικό από τον πολιτικό οραματισμό της σημερινής κυβέρνησης [στην Γερμανία] για το μέλλον της Ευρώπης" - αποσαφηνίζει.
Μετέφερα, αναγνώστη μου, χωρίς δικό μου σχολιασμό, την είδηση για την "επόμενη μέρα" του ελληνικού προγράμματος και το σκεπτικό της γερμανικής κυβέρνησης που για πρώτη φορά αρθρώνεται - καθόσον γνωρίζω - με πολιτικώς σαφή τρόπο. Είμαι χαρούμενος για αυτή τη συνάντηση και συνομιλία με έναν από τους "senior" συμβούλους της γερμανικής κυβέρνησης, από την οποία καταρρίπτονται αυταπάτες και απάτες με τις οποίες δομείται το κυρίαρχο πολιτικό αφήγημα τόσο από την ελληνική κυβέρνηση, όσο και από την αντιπολίτευση. Η πολιτική μου διαφωνία ως προς την συγκεκριμένη μεθοδολογία που εφαρμόζεται και πρόκειται να επεκταθεί αναθεωρούμενη ως εφαρμογή - αν συμφωνήσει φυσικά το ελληνικό κοινοβούλιο (: το υφιστάμενο σώμα ή άλλο μετά από εκλογές που θεωρούνται πιθανές)  - στο μέλλον με αρκετά ασαφή μάλιστα χρονικό ορίζοντα ως προς το περίφημο τέλος των μνημονίων και της επιτήρησης, δεν έχει σημασία στο πλαίσιο αυτού του σημειώματος.

Την γνώμη μου και την πολιτική μου άποψη για το ζήτημα την γνωρίζεις, τακτικέ αναγνώστη μου, καλό (: απαραίτητο) θεωρώ πως είναι να μάθεις και την "φιλοσοφία" αυτών που επηρεάζουν καθοριστικά το μέλλον της κοινωνίας και αγοράς στην Ελλάδα. Αν δεν ξέρεις πως σκέφτονται και πού το πάνε - ή δεν σε ενδιαφέρει να γνωρίζεις - μάλλον δεν σε ενδιαφέρει η πραγματικότητα, αλλά αποκλειστικά η υποκριτική σπέκουλα πάνω στην πραγματικότητα και τον συγκυριακό της πολιτικό μύθο... 

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

ΣΕ ΒΛΕΠΩ

της Φωτεινής Μαστρογιάννη
«Σε μια εποχή καθολικής εξαπάτησης, 
το να λες την αλήθεια 
είναι μία επαναστατική πράξη»
Τζωρτζ Οργουελ

Η παγκόσμια διακυβέρνηση και η παγκόσμια επιτήρηση των πολιτών όλου του πλανήτη αναφέρονται τακτικά στα εναλλακτικά μέσα αλλά αγνοούνται πλήρως από τα συστημικά. Όταν, δε, γίνεται αναφορά από κάποιον σε αυτά, αποκτά την ταμπέλα του συνωμοσιολόγου και κατ’επέκταση του γραφικού, συμπεριφορά αρκετά ενδεικτική του πνευματικού απομονωτισμού της ελληνικής κοινωνίας.

Μεγάλο μέρος της ελληνικής διανόησης δεν αναφέρεται σε αυτά είτε από άγνοια είτε από προσήλωση στον οικονομισμό που κυριαρχεί σε όλες τις συζητήσεις είτε από φόβο να μην θεωρηθούν «συνωμοσιολόγοι» - άλλωστε στη χώρα μας η καταστολή της πρωτοτυπίας και της διανοητικής ελευθερίας είναι σύνηθες φαινόμενο. 

Ωστόσο, διεθνείς διανοούμενοι όπως ο οικονομολόγος Νόρμπερτ Χέρινγκ με το βιβλίο του «Η κατάργηση των μετρητών και οι συνέπειές της» αλλά και ο ομότιμος καθηγητής του ΠανεπιστημίουParis VIIDennis Diderto και πρ. διευθυντής της ισπανικής έκδοσης της Le Monde diplomatique Ιγνάσιο Ραμονέ στο βιβλίο του «Η αυτοκρατορία της επιτήρησης» Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου αναφέρονται στο θέμα του περιορισμού της ατομικής ελευθερίας μέσω του ηλεκτρονικού χρήματος όπου θα καταγράφονται όλες οι κινήσεις του ατόμου με ψευτοδικαιολογία την πάταξη της φοροδιαφυγής αλλά στην ουσία για πλήρη επιτήρηση και απομάκρυνση των αντιιφρονούντων με κλείσιμο των τραπεζικών τους λογαριασμών (Χέρινγκ) και με τη γενικότερη ηλεκτρονική παρακολούθηση όλων των δραστηριοτήτων του ανθρώπου (Ραμονέ).

Στο βιβλίο του Ραμονέ θα σταθώ ιδιαίτερα αναφέροντας συγκεκριμένες παραπομπές του που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση και το οποίο συστήνω ανεπιφύλακτα.

Στη σελ. 67 αναφέρεται στις αποκαλύψεις του Σνόουντεν για το μυστικό πρόγραμμα με το όνομα PRISM που αναπτύχθηκε από την NSA(National Security Agency – Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας)  από το 2007 και μετά. «Αυτό συνιστά την πιο κολοσσιαία υπεξαίρεση προσωπικών δεδομένων στην ιστορία, καθώς αφορά δισεκατομμύρια ανθρώπους που χρησιμοποιούν καθημερινά, στις πέντε ηπείρους τις υπηρεσίες τουFacebook, του Gmail, του Skype ή του Yahoo. Αν, μέσα στα δέκα τελευταία χρόνια, ένα άτομο χρησιμοποίησε μία από αυτές τις εταιρείες, τα δεδομένα του είναι σίγουρο ότι έχουν υποκλαπεί και αποθηκευτεί από την NSA στο πλαίσιο του προγράμματοςPRISM». Αντιλαμβανόμαστε στο σημείο αυτό ότι αφενός όλοι έχουμε λίγο έως πολύ χρησιμοποιήσει τις παραπάνω υπηρεσίες αφετέρου έχουμε δώσει προσωπικά μας στοιχεία σε ηλεκτρονική μορφή όχι μόνο σε αυτές αλλά και σε τράπεζες, υπηρεσίες του δημοσίου, σούπερ μάρκετ κτλ. Όλα αυτά συγκεντρώνονται σε μεγάλες βάσεις δεδομένων και ο κάτοχος αυτών έχει πλήρη γνώση όλων των δραστηριοτήτων και των προτιμήσεών μας. Η κατάσταση μοιάζει και προβλέπεται να γίνει ακόμα πιο  εφιαλτική. 



Στη σελ. 85, ο Ραμονέ γράφει: «Ο Κρις Αντερσον, πρώην αρχισυντάκτης του περιοδικού Wired και ιδρυτής της 3DRobotics, μιας εταιρείας κατασκευής ρομπότ…προβλέπει ότι στο εγγύς μέλλον, με τον πολλαπλασιασμό των δρόνων «θα υπάρχουν εκατομμύρια κάμερες που θα πετούν πάνω από τα κεφάλια μας.» Οι δρόνοι αυτοί θα βασίζονται σε «μοντέλα ζωής»: αν ένα άτομο εμφανίζει «χαρακτηριστικά ζωής» που παραπέμπουν «οπτικά» σε εκείνα ενός ατόμου το οποίο έχει ταυτοποιηθεί ως «επικίνδυνο» θα στοχοποιείται και θα εξολοθρεύεται. Το όνομά του δεν θα γνωστοποιείται σε καμία στιγμή: η ταυτότητα έχει μικρότερη σημασία απ’ότι η φυσική εξόντωση κάποιου που μοιάζει με «επικίνδυνο» τρομοκράτη». Τα χαρακτηριστικά ζωής που αναφέρει ο Αντερσον δεν θα είναι μόνο οπτικά αλλά προφανώς θα συνδυάζονται με τις υπάρχουσες βάσεις δεδομένων. Αντιλαμβανόμαστε πόσο επικίνδυνο είναι για τη δημοκρατία να σκοτώνεται ένας άνθρωπος, απλώς με την υπόνοια ότι είναι τρομοκράτης. Ποιος μας λέει ότι ως τρομοκράτες δεν θα χαρακτηρίζονται όλοι όσοι είναι ενάντια του συστήματος και δεν θα εξοντώνονται άμεσα χωρίς κανένας να το όνομα τους δεν θα γνωστοποιείται πουθενά; Δημιουργείται λοιπόν μία αυτοκρατορία απόλυτου τρόμου και ελέγχου.

Θα συνεχίσω με την αναφορά του Ραμονέ στην τηλεόραση (σελ.87). Η τηλεόραση πέρα από εργαλείο χειραγώγησης της κοινής γνώμης, όπως έχω αναφέρει επανειλημμένως στα κείμενά μου, λειτουργεί πλέον και ως οικιακός χαφιές. «Στις Η.Π.Α., για παράδειγμα, η εταιρεία ηλεκτρονικών Vizio, με έδρα το Ιρβάιν της Καλιφόρνιας, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής «έξυπνων» τηλεοράσεων που συνδέονται στο ίντερνετ, αποκάλυψε πρόσφατα ότιοι τηλεοράσεις της κατασκόπευαν τους χρήστες μέσω προεγκατεστημένων τεχνολογιών».

Η κοινωνία επιτηρείται πλέον από παντού και «μία κοινωνία που ξέρει ότι επιτηρείται διαρκώς γίνεται πολύ γρήγορα πειθήνια και δειλή».  Άλλος ένας λόγος εξήγησης της απάθειας της κοινωνίας. Το τρομακτικό όμως είναι ότι πλέον οι άνθρωποι αρχίζουν να επιθυμούν την υποταγή τους.  Στο κείμενό μου «ο Μεγάλος Αδερφός και το Διαίρει και Βασίλευε» αναφέρω το αποτέλεσμα της έρευνας του κοινωνιολόγου Φρανκ Φρουέντι σε φοιτητές οι οποίοι δήλωσαν ότι «η ελευθερία δεν είναι κάτι τόσο σημαντικό». Αυτές οι δηλώσεις εθελοντικού  περιορισμού της προσωπικής ελευθερίας συμπίπτουν και με αυτό που αναφέρει ο Ραμονέ (σελ. 94) : «το 63% των Γάλλων δηλώνουν πρόθυμοι για έναν «περιορισμό των ατομικών ελευθεριών στο διαδίκτυο, εν ονόματι του αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Αποδεικνύουν έτσι ότι σε θέματα υποταγής, τα περιθώρια προόδου παραμένουν μεγάλα».

Ο σύγχρονος άνθρωπος λοιπόν δηλώνει ότι επιθυμεί τον περιορισμό της ελευθερίας του και δεν διστάζει στα πλαίσια αυτά να θεωρεί αυτονόητο και τον περιορισμό της ελευθερίας των άλλων. Το σύγχρονο κουτσομπολιό, η παραβίαση της ιδιωτικότητας, η συνεχής παρακολούθηση του τι κάνουν οι άλλοι ξεφεύγουν από τα πλαίσια του παρελθόντος όπου συνήθως επιδίδονταν σε αυτά άτομα χαμηλής παιδείας και αρκετές φορές, αλλά όχι πάντα, και κοινωνικού επιπέδου. 


Πλέον διαμορφώνεται μία συμπεριφορά «που αναμιγνύει αξεδιάλυτα την ηδονοβλεψία και την επιδειξιομανία, την επιτήρηση και την υποταγή».  
Η ηδονοβλεψία έχει καλλιεργηθεί πλήρως από την τηλεόραση μέσω των τηλεσκουπιδιών τύπου Μπιγκ Μπράδερ, Σαρβάιβορ κτλ. όπου ο τηλεθεατής αποχαυνωμένος παρακολουθεί το τι κάνουν οι άλλοι. Την επιδειξιομανία την παρατηρούμε παντού, ακόμα και μέσα στην κρίση, με τη λογική ο μονόφθαλμος οδηγεί τους τυφλούς. Η λατρεία του χρήματος που επιβάλλει το οικονομικό σύστημα, καθιστά το χρήμα  υπέρτατο αγαθό, θεωρείται το μόνο που δίνει «αξία» στον άνθρωπο.

Η επιτήρηση έχει γίνει πλέον εθελοντική ασχολία, έχουμε τονεθελοντή ρουφιάνο ο οποίος παρατηρεί και αναφέρει τα πάντα (έννοιες όπως συλλογικότητα, συναδερφικότητα, αλληλεγγύη του είναι, προφανώς, άγνωστες). Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ραμονέ «ένας από τους στόχους του «πολέμου τέταρτης γενιάς» είναι έτσι το πέρασμα από μια πληροφορημένη κοινωνία σε μια κοινωνία πληροφοριοδοτών»

Ακόμα και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών εντάσσονται στους πληροφοριοδότες. Στη συνέντευξή του ο Τζούλιαν Ασάνζ λέει χαρακτηριστικά: «Στην έννοια (σημ. κοινωνία πολιτών) πιστεύω, στην πραγματικότητά της όχι. Οι περισσότερες οργανώσεις αυτού που λέγεται «κοινωνία των πολιτών» χρηματοδοτούνται για να γίνουν πράκτορες στην υπηρεσία των κρατών ή των ισχυρότερων ιδιωτικών εταιρειών».

Όλα αυτά που περιγράφτηκαν είναι προφανώς εφιαλτικά, ο Ραμονέ προτείνει ως λύση την κωδικοποίηση/κρυπτογράφηση και συμμετοχή σε ιστότοπους ενώσεων όπως είναι το δίκτυο TOR, ταWikiLeaks και η La Quadrature du Net και προγράμματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου όπως το Caliopen.

Σημαντικό όμως είναι να αντιληφθούμε ότι οσύγχρονος απολυταρχισμόςμίας παγκόσμιας διακυβέρνησης που θα χρησιμοποιεί ως εργαλείο την παγκόσμια επιτήρηση είναι ante portas και ότι είναι καθήκον και ευθύνη μας ως πολίτες μέσω της αλλαγής της σκέψης και της συμπεριφοράς μας να τον αποτρέψουμε εάν επιθυμούμε την ελευθερία και όχι την υποταγή.




Προτεινόμενα αναγνώσματα

Ιγνάσιο Ραμονέ. Η αυτοκρατορία της επιτήρησης. Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου.
Νόρμπερτ Χέρινγκ. Η κατάργηση των μετρητών και οι συνέπειές της. Εκδόσεις Λιβάνη.
Φωτεινή Μαστρογιάννη. Η άνοδος του σύγχρονου απολυταρχισμού
Διαθέσιμο στο:
Φωτεινή Μαστρογιάννη. Ο Μεγάλος Αδερφός και το Διαίρει και Βασίλευε. 
Φωτεινή Μαστρογιάννη. Κοινωνία Παντεπόπτη Οφθαλμού. 
Διαθέσιμο στο:

Σύνορα η ελληνοτουρκική σχέση δεν γνωρίζει!...


Ακόμη και αν υπήρχαν σύνορα σε ολόκληρο το Αιγαίο θα τα μετακινούσε ο καιρός! Έτσι συμβαίνει εκεί όπου αναπτύσσονται ισχυρά γεωπολιτικά ρεύματα, τα οποία μάλιστα μεταβάλουν διεύθυνση ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος στις διεθνείς πολιτικές.
Αυτή είναι η (ιστορική) αλήθεια, αναγνώστη μου, στο ζήτημα που συχνά-πυκνά απασχολεί τον Τύπο μετά από δηλώσεις Τούρκων ή Ελλήνων πολιτικών, αρμοδίων υπουργών, προέδρων και πρωθυπουργών - όπως έγινε προχθές με τις δηλώσεις του Μεβλούτ Τσαβούσογλου: "Μεταξύ των προβλημάτων [στο Αιγαίο] είναι και το καθεστώς κυριαρχίας ορισμένων νησίδων και βραχονησίδων και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα, καθορισμένα από μια διεθνή συμφωνία, η οποία να είναι σε ισχύ ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα''.
Η αλήθεια είναι πως τα σύνορα στην θάλασσα έχουν διαφορετική έννοια από αυτά στην στεριά και πως βορείως και νοτίως των Δωδεκανήσων δεν υπάρχει διμερής συμφωνία για τις περιοχές εθνικής δικαιοδοσίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ενώ η Τουρκία, που δεν αναγνωρίζει το Πρωτόκολλο του 1932 (: το θεωρεί ανίσχυρο) και δεν έχει επιπλέον υπογράψει τη Συνθήκη για το δίκαιο της θάλασσας, ουσιαστικά εμποδίζει τη χώρα μας να εκμεταλλευτεί υπέρ της θεσμικές πρόνοιες και πρακτικές του Διεθνούς Δικαίου και στοιχεία από την "θαλάσσια πολιτική" της ΕΕ.
Άρα, κοινά αναγνωρισμένα "σύνορα" σε ολόκληρο το Αιγαίο δεν υπάρχουν και για να οριοθετηθούν πλήρως θα απαιτηθεί μια νέα Συνθήκη μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας. Αυτό δεν είναι κάτι απλό και εύκολο. Είναι νομικός λαβύρινθος, χωρίς το Διεθνές Δίκαιο να παρέχει σε όλες τις περιπτώσεις τον Μίτο της Αριάδνης. Είναι ένα πολύπλοκο νομικώς ζήτημα με 4 κύριες και αλληλένδετες πτυχές, όσες και οι ζώνες δικαιοδοσίας, και ένα δραματικά δύσκολο πολιτικό εγχείρημα, που κανένας παράγοντας της περιοχής ή της διεθνούς πολιτικής δεν θα μπορούσε σήμερα να σηκώσει.
Το σημειώνω για να σοβαρευτούμε. Τίποτε δεν είναι αυτονόητο (όπως υποστηρίζει ο ελληνικός Τύπος) και τίποτε τόσο απλό και αποκλειστικά υπόθεση ισχύος, εθνικής βούλησης και τσαμπουκά (όπως υποστηρίζει ο τουρκικός Τύπος). Το ζήτημα της συμπεφωνημένης οριοθέτησης θαλάσσιων "συνόρων" μεταξύ των δύο χωρών είναι σύνθετο, δύσκολο και σοβαρό και μάλλον απαιτεί κάποιου είδους νομική και ευρύτερα θεσμική καινοτομία, έτσι ώστε να θεσπισθεί ένα νέο διεθνές παράδειγμα-έθιμο.

Και αυτό υπερβαίνει το σημερινό "σύνορο" / όριο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Για να καταλήξεις κάποια στιγμή ειρηνικώς και φιλικώς σε πλήρη διάστιξη συνόρων στο Αιγαίο, θα πρέπει να δεχτείς και να αποκρυσταλλώσεις πως σύνορα η ελληνοτουρκική σχέση δεν γνωρίζει! Στον βαθμό που οι πολιτικές ηγεσίες και από τις δύο πλευρές αγωνίζονται ιδιοτελώς να τοποθετήσουν σύνορα στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, θα συνεχίζεται η διένεξη για τα "σύνορα" στην θάλασσα. Δυστυχώς στο ζήτημα αυτό (: των σχέσεων) μονομερής λύση δεν υπάρχει...

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Σταματήστε τους εμπρησμούς στο διαδίκτυο, σταματήστε τη γη να κατέβω!...


Σημειολογεί ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *          
Υπάρχει δικαιολογημένη αγανάκτηση από τον κόσμο που μάχεται με τις φλόγες των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα και κυριολεκτικά οργή από τον κόσμο στα κυβερνητικά και περιφερειακά κέντρα των αποφάσεων! Όλους αυτούς επιχείρησε να εκφράσει η Περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου, με την έκκληση: "Σταματήστε τα ποσταρίσματα, σταματήστε τα τιτιβίσματα και τα δελτία Τύπου".
Αν δεν σταματήσουν οι εμπρησμοί στο διαδίκτυο, πώς να σβηστούν οι φωτιές που άναψαν οι εχθροί της πατρίδας και ασφαλώς της κυβέρνησης και πώς να διεξαχθεί ομαλά ο "αγώνας δρόμου στα αποκαΐδια" (ΑΥΓΗ);
Δεν γίνεται έτσι! Οι εμπρηστές του διαδικτύου θα έπρεπε να κληθούν ως βασικοί ύποπτοι για τους εμπρησμούς των ημερών σε όλες τις περιοχές της χώρας όπου διεξάγεται αγώνας δρόμου για νέες "τακτοποιήσεις", νέες καταπατήσεις, για νέες οικοδομικές πρωτοβουλίες, μέσω των οποίων θα επιστρέψει η Ελλάδα στην γνωστή (της) μορφή ανάπτυξης, νομοθέτησης και του ελεεινότερου είδους ρουσφετιού, με την μορφή της κοινωνικής αλληλεγγύης ασφαλώς!
Είμαι 58 ετών και γεννήθηκα σε ένα παράδεισο της Αττικής, στα Μελίσσια. Ξέρεις πως ήταν όταν ήμουν παιδί η περιοχή από το Χαλάνδρι και πάνω μέχρι την Πεντέλη και κάτω μέχρι τη Νέα Μάκρη; Αν ήξερες, αν θυμάσαι! Αν ήξερες τις μάχες που δίναμε και χάναμε κάθε καλοκαίρι - ιδιαίτερα όταν "μύριζαν" εκλογές - με τις φλόγες που σε διαδοχικά στάδια μετέτρεψαν πρώτα σε αποκαΐδια και μετά σε μπετόν τον μεγαλύτερο και ωραιότερο πνεύμονα της Αττικής! Εγώ πάντως δεν ήξερα γιατί έκλαιγα - καθώς έχω κλάψει μπόλικες φορές στο μέτωπο της φωτιάς. Ήταν από τον καπνό, από πίκρα για την καταστροφή της μοναδικής φύσης με τα πεύκα, ή από το “αίσθημα” αγανάκτησης και θυμού για τους εγκληματίες εμπρηστές και τους αλήτες πολιτικούς ή άλλους "συνεργάτες" τους εμπορικούς παράγοντες που μετέτρεπαν τα δάση σε οικόπεδα;
Το αποτέλεσμα που βλέπεις και ζεις, αναγνώστη μου, σήμερα, δείχνει ακριβώς την φύση των πυρκαγιών της εποχής εκείνης - αρκετών δεκαετιών - και την πολιτική φύση που κυριάρχησε και κυριαρχεί στην Ελλάδα, καθώς η υπόθεση αυτή ήταν και είναι κανόνας παντού στην χώρα μας. Έτσι έγινε παντού: στην ηπειρωτική χώρα και στα νησιά. Και δεν είχε τότε "ποσταρίσματα" ή "τιτιβίσματα", με τα "δελτία Τύπου" να είναι λιγοστά και μια περίοδο αυστηρά λογοκριμένα!
Σήμερα, όποιος πολιτικός εμφανίζεται αγανακτισμένος με τα "ποσταρίσματα, τα τιτιβίσματα και τα δελτία Τύπου", που ανάβουν διαδικτυακές φωτιές για τις υλικού χαρακτήρα φωτιές, ενώ ζητεί να σταματήσει αυτή η "ασέβεια" και οι μαλακίες εναντίον των θυμάτων και των αγωνιστών στα πύρινα μέτωπα ή στα γραφεία της δημόσιας διοίκησης, είναι σαν να ζητεί να σταματήσει η γη να κατέβει.
Δυστυχώς η γη δεν περιβάλλεται πλέον μόνον από μολυσμένη σε πολλές περιοχές ατμόσφαιρα, αλλά και από μολυσματικό διαδίκτυο. Κακό αυτό, αλλά μάλλον δένει γάντι με την πολιτική αθλιότητα και απύθμενη υποκρισία μέσω της οποίας δικαιώνονται διαχρονικώς οι εμπρηστές και κάθε είδους καταπατητές στην Ελλάδα. Είναι και αυτό λαϊκή πολιτική, σου λένε!
Πολιτική αθλιότητα είναι! Ένα διαχρονικό πολιτικό έγκλημα που παράγει πολλά άλλα, με σοβαρότερο ασφαλώς όλων το αρχικό: την καταστροφή της φύσης από αυγουστιάτικες κυρίως πυρκαγιές, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις σκοτώνουν άμεσα ανθρώπους και ζώα, ενώ ρημάζουν περιουσίες.
Το διαδίκτυο τρέφεται από τις discursive (διαλογικές) "φωτιές", όπως ακριβώς ο Έλληνας πολιτικός (με λιγοστές εξαιρέσεις) από τους εμπρησμούς και τα αποκαΐδια στα δάση και στα χωράφια. Το ζήτημα είναι πάντοτε η εκμετάλλευση της φωτιάς και των αποτελεσμάτων της. Αν το παράδοξο για τον πολιτικό είναι πως η γη γυρίζει - κυρίως με φήμες, κουτσομπολιά, προπαγάνδα, χυδαιότητα, ιδεολογία, αγορά, τεχνολογία και σπέκουλα για ειρήνη ή πόλεμο - και όχι πως η γη καίγεται, τότε αυτός εκτός από υποκριτής είναι και κακός λογιστής. Δεν λογαριάζει σωστά το έξοδο, εστιάζοντας αποκλειστικά στο εφήμερο κέρδος ή/και στο πολιτικό κόστος.

Το έξοδο για την ανθρωπότητα από τη γη που καίγεται είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο από τη γη που περιστρέφεται μαζί με την τεχνολογία του διαδικτύου (της). Αυτός ο λογαριασμός είναι υπόθεση ηθικής και βιοοικονομίας και όχι υπόθεση μικροπολιτικής, ατομικής περιουσίας και "real estate"! Ανάλογα με το πώς κάνεις αυτόν τον λογαριασμό και τι είναι εκείνο που σε συντρίβει, σε θυμώνει και σε οργανώνει, τοποθετείσαι αντικειμενικά σήμερα στο δίπολο αριστερός-δεξιός.

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Φίδια με Kουστούμι αλλά και με Φούστα!


Όλοι μιλούν για τον υψηλό βαθμό ανεργίας ωστόσο λίγοι αναφέρονται σε όσους έχουν ακόμα εργασία (εάν και οι θέσεις εργασίας θα μειώνονται διαρκώς όπως ανέφερα στο κείμενο μουΤεχνητή Νοημοσύνη και το Τέλος της Εργασίας) και είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται σε ένα παρενοχλητικό, κακοποιητικό και τοξικό επαγγελματικό περιβάλλον. Πλανάται, δε, αλλά και καλλιεργείται ένα ενοχικό συναίσθημα σε συνδυασμό με την υποταγή στην κακοποίηση του τύπου "ε, αφού έχεις δουλειά, μην μιλάς καθόλου, δεν βλέπεις που οι άλλοι πεινάνε;". Το συναίσθημα αυτό βέβαια δεν βασίζεται σε καμία λογική γιατί όσοι εργάζονται παράγουν έργο και δεν τους έχει κάνει χάρη κανένας. Στη χρήση όμως του φόβου ως εργαλείου χειραγώγησης και υποταγής έχω αναφερθεί πολλές φορές.  

Η κρίση έχει εντείνει την ψυχολογική βία στις επιχειρήσεις και στους οργανισμούς. Στην Ελλάδα το φαινόμενο αυτό έχει πλέον μόνιμο χαρακτήρα. Σε έρευνα που έγινε το 2007 από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών μόνο το 1,2% των ατόμων που συμμετείχαν δεν είχαν πέσει ποτέ θύματα εργασιακής ψυχολογικής βίας.



Σε ένα τοξικό επαγγελματικό περιβάλλον, οι ικανοί και ταλαντούχοι εργαζόμενοι στοχοποιούνται από τους ανασφαλείς και είναι προφανές ότι η διοίκηση της επιχείρησης φέρει μεγάλη ευθύνη για τη δημιουργία αυτών των κακοποιητικών συμπεριφορών. Τα προβλήματα που δημιουργούνται για τον οργανισμό είναι μείωση της παραγωγικότητας, προβλήματα υγείας των εργαζόμενων αλλά και νομικά έξοδα.


Αυτός που ασκεί αυτού του τύπου τις συμπεριφορές (ο παρενοχλούντας) εκλαμβάνει ακόμα και τις πιο αθώες πράξεις των συναδέρφων του ως απειλητικές για τον ίδιο/α και προσπαθεί να αμυνθεί ασκώντας τρομοκρατία. Η συμπεριφορά του είναι ναρκισσιστική, φθονερή,  εγωϊστική και αναίσθητη, φοβάται,δε,όπως προαναφέρθηκε τους πιο ικανούς από αυτόν. Όταν γίνει αντιληπτός, προσπαθεί, ως χαμαιλέων, να κρύψει τη συμπεριφορά του προκαλώντας τη συμπάθεια και κατηγορώντας τον άλλο ως υπαίτιο – συμπεριφορά που είναι ιδιαίτερα σύνηθης για τις γυναίκες που παρενοχλούν.



Κάποιοι κατηγοριοποιούν τους παρενοχλούντες ως εξής: Έχουμε αυτόν που ασκεί συνεχή κριτική, είναι αρνητικός και παραπονιέται συνέχεια. Συνήθως οι διευθυντές τον/την αγαπάνε γιατί αναγκάζει τους εργαζόμενους να δουλεύουν πολύ. Οι τακτικές που χρησιμοποιεί είναι οι φωνές, οι προσβολές, οι επιθετικές ματιές, κατηγορεί τους άλλους για λάθη και ποτέ δεν παραδέχεται τα λάθη του.

Ο άλλος τύπος είναι το διπρόσωπο φίδι. Το φίδι είναι κακό και πονηρό. Όταν στοχοποιεί κάποιον φροντίζει να μην του δίνει τους απαραίτητους πόρους και εκπαίδευση για να κάνει τη δουλειά του, του αναθέτει ανούσια και προσβλητικά καθήκοντα για να τον/την τιμωρήσει, είναι αναιδές και κάνει επιθετικές παρατηρήσεις στον στόχο ενώ στους άλλους παρουσιάζεται ως λογικός, μοιράζεται τα προσωπικά στοιχεία του στόχου με τους ανώτερους αλλά και με τους συναδέρφους του, μπορεί να συκοφαντεί τον στόχο με απώτερο σκοπό να καταστρέψει την καριέρα του και θέλει να παίρνει τα εύσημα για τη δουλειά που έχουν κάνει οι άλλοι.

Άλλος τύπος είναι ο φωνακλάς που με τις φωνές και την επιθετική συμπεριφορά προσπαθεί να τρομοκρατήσει ακόμα και να απειλήσει τους άλλους. Ο ελεγκτικός προσπαθεί να ελέγξει τους άλλους με τη δύναμή του και δεν μπορεί να ζήσει χωρίς να ασκεί έλεγχο. Συνηθισμένες του συμπεριφορές είναι η παντελής έλλειψη ενσυναίσθησης, η διάδοση φημών, η απόκρυψη σημαντικής πληροφορίας, η υπόθαλψη των άλλων πίσω από την πλάτη τους ακόμα και η καταστροφή προσωπικής περιουσίας. 

Ο φύλακας είναι ένας άλλος τύπος που είναι μανιακός με το να ασκεί έλεγχο και μερικές από τις τακτικές που ακολουθεί είναι η απομόνωση του θύματος μέσω της διακοπής της επικοινωνίας (μη αποστολή ηλεκτρονικών μηνυμάτων, δεν απαντά στα τηλέφωνα κοκ). Οπαρενοχλών κατά λάθος χρησιμοποιεί άστοχα σχόλια συνήθως προσβλητικά προσωπικά ή  σεξιστικά σχόλια και δεν έχει επιμονή. Δεν καταλαβαίνει ότι παρενοχλεί τους άλλους και όταν κάποιος του αναφέρει ότι η συμπεριφορά του είναι προσβλητική τότε ζητά συγνώμη. Ο τύπος αυτός δεν έχει κοινωνικές δεξιότητες, είναι άγαρμπος αλλά μόλις τις μάθει τότε η συμπεριφορά του αυτόματα βελτιώνεται.

Ο χειρότερος τύπος φιδιού – παρενοχλούντα είναι ο χρόνιος. Πάντα στοχοποιεί κάποιον και προσπαθεί να κυριαρχήσει στους άλλους με κάθε τρόπο, όπου και εάν βρίσκεται. Βρίσκει πάντα ελαττώματα στους άλλους αλλά στην ουσία κάνει προβολή των δικών του ελαττωμάτων. Επιτίθεται συνέχεια, κάτι που έχει μάθει να κάνει από την παιδική του ηλικία. Προκαλεί φόβο, υποτιμά, εξευτελίζει, απειλεί με σκοπό τον έλεγχο του στόχου του. Θεωρεί ότι όλοι του επιτίθενται και αναζητά συνέχεια εκδίκηση.  Έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και ορισμένοι από αυτούς έχουν σοβαρή διαταραχή της προσωπικότητας.

Ο κατ’εξακολούθηση παρενοχλούντας έχει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά και είναι αυτός που έχει παρενοχλήσει, παρενοχλεί και θα παρενοχλήσει στο μέλλον. Για να τον εντοπίσει κάποιος θα πρέπει να δει πόσοι υφιστάμενοί του έχουν φύγει ξαφνικά, είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας, είχαν πειθαρχικά ή νομικά θέματα ή βγήκαν σε πρόωρη συνταξιοδότηση. Συχνά βρίσκεται σε θέσεις εξουσίας που όμως δεν απαιτούν ηγετικές ικανότητες ή ικανότητες ενσυναίσθησης.

Ο ναρκισσιστής παρενοχλεί τους υφισταμένους του, έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και είναι ανήθικος. Η συμπεριφορά του έχει διαμορφωθεί από την παιδική του ηλικία με κύριους υπεύθυνους τους γονείς.

Η συμπεριφορά του παρενοχλούντα, ανεξαρτήτως κατηγορίας, χωρίζεται σε δύο στάδια. Στο πρώτο στάδιο επιλέγει το στόχο και προσπαθεί να ασκήσει έλεγχο. Στο δεύτερο στάδιοαντιλαμβανόμενος ότι δεν μπορεί να ασκήσει ολοκληρωτικό έλεγχοπροσπαθεί να εξοντώσει τον στόχο. Αυτό συμβαίνει όταν ο στόχος αντιληφθεί περί τίνος πρόκειται ή όταν ο στόχος επαναστατεί και αντεπιτίθεται. Τότε προσπαθεί να εξοντώσει τον συγκεκριμένο στόχο πριν επιλέξει κάποιον άλλο. Αυτού του τύπου η συμπεριφορά δεν γίνεται αντιληπτή από την εργοδοσία γιατί ο στόχος συνήθως βρίσκει μία άλλη θέση εργασίας.

Ο παρενοχλούντας δεν βασανίζει τον οποιονδήποτε αλλά η επιλογή του στόχου του εξαρτάται από το επίπεδο αυτοεκτίμησης που έχει (εάν και κατ’άλλους η αιτία δεν είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση αλλά ηεσωτερικευμένη ντροπή), τη θέση του στον οργανισμό, τη δυνατότητα αποφυγής τιμωρίας για τη συμπεριφορά του, την αντίσταση του στόχου και την προσωπικότητα του στόχου.

Ο παρενοχλούντας κατηγορεί ψευδώς τον στόχο ότι είναι αντικοινωνικός, ότι δεν συνεργάζεται καλά με τους άλλους, ότι ήταν λάθος η επιλογή του ως εργαζόμενου κτλ. Συνήθως οι στόχοι είναι άτομα που είναι ικανά, έξυπνα, δημιουργικά, με ακέραιο χαρακτήρα, με ομαδικό πνεύμα, επιτεύγματα και αφοσίωση. Ο παρενοχλούντας τα ζηλεύει γιατί αντιλαμβάνεται τη δική του έλλειψη ικανότητας.

Είναι προφανές ότι οι παρενοχλούντες δεν θα υφίσταντο εάν το εργασιακό περιβάλλον ήταν υγιές. Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί οργανισμοί/επιχειρήσεις ανέχονται αυτή τη συμπεριφορά η οποία μετά γίνεται μέρος της οργανωσιακής κουλτούρας δηλαδή η παρενόχληση πλέον γίνεται ανεκτή και θεωρείται σύνηθες φαινόμενο.

Οι συνάδερφοι του θύματος δεν είναι αμέτοχοι όταν παραμένουν σιωπηλοί μάρτυρες αλλά κατ’αυτό τον τρόπο (μέσω της παθητικής σιωπής) υποστηρίζουν τον παρενοχλούντα.  Σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και οι ίδιοι οι συνάδερφοι συμμετέχουν πιο ενεργά στην παρενόχληση απομονώνοντας τον στόχο από κοινωνικές συναναστροφές.

Σύμφωνα με έρευνες, οι παρενοχλούντες ευδοκιμούν σε ένα περιβάλλον που χρησιμοποιεί την ιεραρχία ως τρόπο επιβολής της δύναμης και θέτει τα έτη προϋπηρεσίας και όχι την απόδοση ως στοιχείο προαγωγής. Η αυστηρή ιεραρχία ευνοεί και τον αυταρχικό τρόπο συμπεριφοράς. Συνήθως οι παρενοχλούντες  σπέρνουν την καταστροφή αλλά παραμένουν ατιμώρητοι για πολλά χρόνια ενώ μόλις αντιληφθούν ότι μπορεί να αντιμετωπίσουν κάποια τιμωρία αλλάζουν θέση εργασίας και ξαναρχίζουν τα ίδια από την αρχή.


Στο σημείο αυτό είναι άκρως ενδιαφέρουσα η παρατήρηση των Κοϊνη και Σαρίδη που υποστηρίζουν ότι η παρενόχληση στο δημόσιο τομέα μπορεί να είναι χρόνια γιατί τα άτομα που την ασκούν δεν μπορούν να απολυθούν παρά μόνο εάν έχουν υποπέσει σε σοβαρό παράπτωμα και έτσι αδιαφορούν για τη συμπεριφορά και το ήθος τους. Πολλές φορές σημειώνεται και κατάχρηση εξουσίας υπό την έννοια ότι οι διευθυντές αποφασίζουν να αναθέσουν καθήκοντα σε εργαζόμενους χωρίς να γνωρίζουν ούτε τις ικανότητες των εργαζομένων ούτε τον τρόπο που διεκπεραιώνεται μία εργασία. Η ασάφεια επίσης των καθηκόντων στο δημόσιο τομέα δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Τα οργανωτικά προβλήματα δε του δημοσίου τομέα πυροδοτούν συγκρούσεις και την εξεύρεση «μαύρων προβάτων» ήτοι εργαζόμενων που στιγματίζονται και γίνονται τα εξιλαστήρια θύματα.
 Ως εκ τούτου, οι μέθοδοι της παρενόχλησης στο δημόσιο τομέα είναι περισσότερο ολέθριες και έχουν δραµατικά αποτελέσµατα στην υγεία αλλά και στην προσωπικότητα των θυµάτων» κάτι που ενδυναμώνεται από το γεγονός ότι τα θύματα λόγω της  μονιμότητας της θέσης εργασίας δεν μπορούν εύκολα να αποχωρήσουν.  Στην Ελλάδα, η σωστή εφαρμογή του νόμου της κινητικότητας μπορεί να βοηθήσει στην έστω μερική επίλυση του προβλήματος και έτσι τα θύματα να μπορούν να διαφύγουν. Είναι τελείως όμως λανθασμένη η εντύπωση ότι η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων θα οδηγήσει και στην τιμωρία των παρενοχλούντων γιατί αντίθετα έχει αποδειχτεί ότι αυτοί που φεύγουν είναι τα θύματα και όχι οι θύτες.

Η παρενόχληση στον ιδιωτικό τομέα είναι πιο βίαιη αλλά και πιο σύντομη γιατί το άτομο αποχωρεί, συνήθως μέσω απόλυσης γιατί όπως προαναφέρθηκε αυτοί που φεύγουν είναι τα θύματα.

Η λύση για μείωση αυτής της συμπεριφοράς θα ήταν η δημιουργία ενός ειρηνικού και παραγωγικού περιβάλλοντος όπου τα άτομα θα ήταν ευχαριστημένα από την εργασία τους, τα εργασιακά καθήκοντα θα ήταν ποιοτικά, η γραφειοκρατία λίγη και θα υπήρχε μεγαλύτερη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων. Σημαντική είναι επίσης και η ενημέρωση των εργαζόμενων για το θέμα, η συστηματική παρακολούθηση και συλλογή στοιχείων, η αναδιοργάνωση του καταμερισμού της εργασίας και της κατανομής ευθυνών ειδικότερα στο δημόσιο τομέα όπου η έλλειψη κανόνων και ευθυνών προκαλεί κατάχρηση εξουσίας. Οι εργαζόμενοι, δε, θα πρέπει ομαδικά να καταγγέλλουν τα περιστατικά αυτά και όχι να τα υποθάλπουν μέσω της σιωπής τους, όπως έχω τονίσει και σε άλλα μου κείμενα, μόνο με τη συλλογικότητα επιτυγχάνονται οι αλλαγές προς το καλύτερο.  Νούμερο ένα όμως είναι η πλήρης απαλλαγή του οργανισμού από τα φίδια με κουστούμια


Σε εθνικό επίπεδο θα πρέπει η νομοθεσία για την παρενόχληση και την ψυχολογική κακομεταχείριση να είναι πιο εκτεταμένη γιατί ενώ οι διακρίσεις στον χώρο εργασίας απαγορεύονται, εν τούτοις η ψυχολογική βία δεν έχει επαρκή νομική αντιμετώπιση.

Η ψυχολογική βία και παρενόχληση στον εργασιακό χώρο είναι όμως ένα κοινωνικό φαινόμενο διαρκείας που προκαλεί σοβαρά ερωτήματα τόσο για τη διαμόρφωση του εργασιακού περιβάλλοντος όσο και της κοινωνίας. Θα μπορέσει ο άνθρωπος να δημιουργήσει ένα ποιοτικότερο εργασιακό περιβάλλον ή είναι πλέον τόσο αλλοτριωμένος που πλέον η βία αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητάς του και ως εκ τούτου την αποδέχεται πλήρως; Η πλήρης αποδοχή της βίας όμως θα οδηγήσει και ήδη οδηγεί και σε απόλυτο απολυταρχισμό. Μήπως αυτό τελικά επιθυμεί ο άνθρωπος  ή υπάρχουν ακόμα υγιή κύτταρα που επιζητούν την ελευθερία και μια καλύτερη κοινωνία;

 Προτεινόμενα αναγνώσματα

Γιαννοπούλου Εύα. 2016. Εργασιακή ψυχολογική κακομεταχείριση. Είστε και εσείς θύματα; Διαθέσιμο στο:
<http://www.dikigorosergatologos.gr/index.php/psychologia/item/1051-ergasiaki-psixologiki-kakometaxeirisi-eiste-kai-eseis-thimata/1051-ergasiaki-psixologiki-kakometaxeirisi-eiste-kai-eseis-thimata.html>

Ζιγρικά Ευαγγελία. 2013. Η ηθική παρενόχληση των δημοσίων υπαλλήλων στον εργασιακό χώρο και η σημασία της συναισθηματικής νοημοσύνης στην αντιμετώπιση του φαινομένου. Διαθέσιμο στο:
https://dspace.lib.uom.gr/bitstream/2159/16082/6/ZigrikaEuangeliaMsc2013.pdf>

Μαστρογιάννη Φωτεινή. 2017. Τεχνητή νοημοσύνη και το τέλος της εργασίας. Διαθέσιμο στο: <http://mastroyanni.blogspot.gr/2017/03/blog-post_4.html>

Μαστρογιάννη Φωτεινή. 2017. Ανθρώπινο κεφάλαιο. Η κρυμμένη αξία της επιχείρησης. Εκδ. Αρναούτη.

Σαρίδη Μαρία. 2013.Mobbing in the workplace. Effects mobbing in health care systems. Διαθέσιμο στο: 

Ξενόγλωσσα

Babiak, P., Hare, R.D. 2006.Snakes in Suits. When psychopaths go to work. NY: Harper.

Lamia, M. 2017. The psychology of a workplace bully. Διαθέσιμο στο: <https://www.theguardian.com/careers/2017/mar/28/the-psychology-of-a-workplace-bully>

Levine, S.I. 2006. Bosses who bully. Διαθέσιμο στο: 
<http://www.sciencemag.org/careers/2006/09/bosses-who-bully>

Lynn Fisher-Blando, J. 2008. Workplace bullying: Aggressive behavior and its effect on job satisfaction and productivity. 
Διαθέσιμο στο: <http://www.workplaceviolence911.com/docs/20081215.pdf>

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates