Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

ΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ Ή ΟΧΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ;

bike tracks
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τραμπ- Γκορμπατσώφ και η Πτώση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας

του Raja Murthy, Asia Times, 7-11-2018

« Ο μόνος πλούτος που σου μένει είναι αυτός που χάρισες,» είπε ο Μάρκος Αυρήλιος (121-180 μ Χ), ο τελευταίος των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων. Ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να ξέρει για έναν άλλο Ιταλό, τον Ντον Βίτο Κορλεόνε, (στην ταινία) του Μάριο Πούζο (Ο Νονός) και τον περίφημο ψίθυρό του: «Θα του κάνω μια προσφορά που δεν θα μπορέσει να αρνηθεί.» Το ότι ξεχνιούνται οι κωδικοί του Αυρηλίου και του Νονού επιταχύνει τον μαρασμό και την πτώση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Τραμπ κάνει προσφορές που ο κόσμος μπορεί να απορρίπτει. Με την αναθεώρηση εμπορικών συμφωνιών, το κόψιμο της δωροδοκίας και τον εξαναγκασμό ισχυρών εταιρειών να επιστρέψουν οίκαδε, οι ΗΠΑ ανακτούν οικονομικό πλούτο αλλά εγκαταλείπουν διεθνή εξουσία. Όπως η Περεστρόικα (αναδιάρθρωση) του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ οδήγησε στον κατακερματισμό της αχανούς, (22 εκατομμύρια τετραγωνικά μίλια), επικράτειάς του. Οι αποτυχημένες πολιτικές του Γκορμπατσώφ οδήγησαν στον κατατεμαχισμό της Σοβιετικής ΄Ενωσης σε Ρωσία και ανεξάρτητα κράτη και στο τέλος της υπερδύναμης. Με ειρωνική νομοτέλεια, οι επιτυχίες των πολιτικών πρωτοβουλιών του Τραμπ θα επιταχύνουν τον θάνατο της αμερικανικής αυτοκρατορίας -με τις ΗΠΑ να ανακτούν την οικονομικήν υγεία τους αλλά να χάνουν τον ύπουλο, επίβουλο έλεγχό τους στον κόσμο.
Αυτή η εξασθένηση της επιρροής καταδείχτηκε όταν η Ινδία και επτά άλλες χώρες ορθώθηκαν για να αντιταχτούν στην απόφαση της Ουάσιγκτον να επανεπιβάλει τις μονομερείς παράνομες κυρώσεις της εναντίον του Ιράν. Η μεταγενέστερη ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ότι εκχωρεί άδεια στις οκτώ χώρες να αγοράζουν πετρέλαιο από το Ιράν, έμοιαζε με την ύψωση της πράσινης σημαίας εκκίνησης του τραίνου που είχε ήδη απομακρυνθεί από τον σταθμό.
Ο Νόμος της δράσης και αντίδρασης λειτουργεί αδυσώπητα. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέρρευσε μετά από πολέμους απληστίας και όργια καταναλωτισμού. Μια παρόμοια Νέμεσις, το «πνεύμα/δαιμόνιο» Γκορμπατσώφ, στοιχειώνει τη Λεωφόρο Πενσυλβανίας, όπου ο Τραμπ, ανύποπτος, γράφει το τελευταίο κεφάλαιο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου: Τον επίλογο  των δυο ανταγωνιστικών υπερδυνάμεων που αναδύθηκαν από την τρομερότερη σύγκρουση της ανθρωπότητας.
Ο ανοικονόμητος 45ος Πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να πετύχει να γίνει ένας οικονομικός Μεσσίας για την χώρα του, που είναι φορτωμένη με ένα χρέος 21,6 τρισεκατομμυρίων. Αλλά οι επιπτώσεις θα είναι ο θάνατος της αμερικανικής ηγεμονίας. Αυτές που ζούμε, είναι οι μέρες παρακμής της τελευταίας αυτοκρατορίας.
Αυτοκράτορες και νονοί της Μαφίας ήξεραν ότι η άσκηση μεγάλης επιρροής σημαίνει να εξαγοράζεις . Ο Τραμπ ωστόσο ξεμπερδεύει με τα μπαξίσια -την ψαρόκολλα που συγκρατεί συνεκτική την αμερικανική αυτοκρατορία- και κάνει προτάσεις που αυτός τις θεωρεί «δίκαιες» αλλά που αντίθετα αποδιώχνουν την διεθνή κοινότητα – από τις προσταγές στα μέλη του ΝΑΤΟ και σε άλλες χώρες  να πληρώσουν περισσότερα για την φιλοξενία των αμερικανικών λεγεώνων (800 στρατιωτικές βάσεις σε 80 χώρες) ως τις περικοπές της αμερικανικής βοήθειας.
Η αμερικανική βοήθεια σε διάφορες χώρες μειώθηκε από 50 δις στο οικονομικό έτος 2016, σε 37 δις το 2017 και σε 7,7 δις ως τώρα το 2018. ΄Ενας κόσμος λιγότερο εξαρτημένος από την αμερικανική γαλαντομία και τους  γενναιόδωρους εμπορικούς δασμούς θα απορρίψει πολύ ευκολότερα το τραμπουκικό δόγμα «Είστε με εμάς ή εναντίον μας;» των Αμερικανών προέδρων. Με την τακτική του καρότου και του ροπάλου, που βασικά περνάει ως αμερικανική διπλωματία, το ρόπαλο χάνει την επιβολή του όσο το καρότο εξαφανίζεται.

Ο Ντον Βίτο Κορλεόνε (Μάρλον Μπράντο) στον Νονό. Μεγάλα Μπαξίσια απαιτούνται για μεγάλη επιρροή. Βασικό μάθημα για τον Ντον Τραμπ.

Ηγέτες με μεγαλύτερο αυτοσεβασμό θα έχουν λιγότερη ανοχή για την αμερικανική υποκρισία, όπως το να επιβάλεις κυρώσεις σε άλλες χώρες για πυρηνικά όπλα, ενώ διαθέτεις το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον πλανήτη.
Θα καγχάζουν πιο απροκάλυπτα με την υστερία που περιβάλλει την δήθεν παρέμβαση στις εκλογές του 2016, δείχνοντας το βεβαρημένο μητρώο της Ουάσιγκτον σε βίαιες παρεμβάσεις παντού στον κόσμο. Θα επικαλούνται παραδείγματα της αμερικανικής υποκρισίας όπως  τα υποκινημένα πραξικοπήματα εναντίον εκλεγμένων ηγετών στην Λατινικήν Αμερική, το Σχέδιο Καμελό, του Αμερικανικού Στρατού το 1964, για επέμβαση σε 22 χώρες (μεταξύ των οποίων στην Τουρκία, στο Ιράν, στην Ταϋλάνδη και στην Μαλαισία), την υποστήριξή σε αιμοδιψείς δικτάτορες και την αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής, με την καταστροφή του Ιράκ και της Λιβύης.
Μετανάστες τροφή για κανόνια.
Η προσήλωση του Τραμπ στην οικονομία μειώνει τις πιθανότητες να αρχίσει έναν πόλεμο. Τερματίζοντας την μαζική εισροή παράνομων μεταναστών για να σώσει θέσεις δουλειάς για Αμερικανούς πολίτες, αθέλητα μειώνει επίσης την επάνδρωση παρανόμων πολέμων. Μη Αμερικανοί μετανάστες αντιπροσωπεύουν το 5% του αμερικανικού στρατού. Για τους πολέμους του στο Ιράκ και Αφγανιστάν, ο αμερικανικός στρατός υποσχόταν την αμερικανική υπηκοότητα για να δελεάσει  σε κατάταξη μετανάστες, κυρίως από την Λατινική Αμερική.
Από τους πρώτους Αμερικανούς στρατιώτες που σκοτώθηκαν στον πόλεμο του Ιράκ ήταν ο 22χρονος Χοσέ- Αντώνιο Γκουτιέρεζ, ορφανό από τους δρόμους της Πόλης της Γουατεμάλας, που θάφτηκε σε φέρετρο με την αμερικανική σημαία και πήρε την υπηκοότητα νεκρός.
Η πολιτική του Τραμπ για την περιστολή της παράνομης μετανάστευσης περιορίζει παράλληλα την διαθεσιμότητα τροφής κανονιών για τους παράνομους πολέμους που απαιτούνται για την διατήρηση της αμερικανικής ηγεμονίας.
Όλα έχουν ένα τέλος και αυτό ισχύει και για την τελευταία αυτοκρατορία της εποχής μας.
Ο αυτοκρατορικός αμερικανικός αετός που πετά προς την Δύση θα δει την αυγή μιας οικονομικά υγιέστερης Αμερικής, που κοιτάει την δουλειά της και αυξάνει έτσι τις ελπίδες για ένα πιο ίσο και ευτυχέστερο κόσμο –χάρις στον αθέλητα Γκορμπατσώφ 2 στον Λευκό Οίκο. 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Ξήλωμα του Σχεδίου Νετανιάχου για την Μέση Ανατολή

του Alastair Crooke, Zero Hedge, Strategic Culture,6-11-18

[Στο πιο κάτω άρθρο του, ο Βρετανός τέως διπλωμάτης και υψηλός αξιωματούχος της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας, ξεναγεί τον αναγνώστη στον σκοτεινό λαβύρινθο  ίντριγκας, μίσους και απληστίας, πλειάδας ξένων  δυνάμεων, καιροσκοπικά  διαπλεκόμενων και αλληλοσυγκρουόμενων, για συμμετοχή στην διανομή πλούτου, επιρροής και εξουσίας στην στρατηγικά και οικονομικά πολύτιμη περιοχή. Στο μόνιμα σεισμικό τοπίο, η πρόσφατη στυγερή δολοφονία του σημαντικού πράκτορα ΗΠΑ , Τουρκίας και Αδελφών Μουσουλμάνων Τζαμάλ Κασόγκι έχει προκαλέσει υποχθόνια «κίνηση πλακών», που φαίνεται να οδηγεί σε αλλαγή της φυσιογνωμίας του τοπίου στην περιοχή και στο διεθνές πολιτικό πεδίο. Από την προκείμενη ανάλυση, χαμένος προκύπτει ο Νετανιάχου και ενισχυμένος ο κερδοσκόπος Ερντογάν, με τις νέο-Οθωμανικές βλέψεις του στην ηγεσία του Σουνιτικού αραβικού κόσμου.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ναούμ  Μπαρνεά, κορυφαίος Ισραηλινός σχολιαστής, με άρθρο του στην εφημερίδα Yedioth Ahronoth περιέγραψε τον Μάιο την «συμφωνία» που κρύβεται πίσω από την Μεσανατολική πολιτική του Τραμπ.
Μετά την αμερικανική έξοδο από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν (που έγινε στις 8 Μαΐου) ο Τραμπ- έγραψε ο Μπαρνεά- θα απειλήσει με φωτιά και σίδερο την Τεχεράνη… ενώ ο Πούτιν αναμένεται να συγκρατήσει το Ιράν από του να επιτεθεί στο Ισραήλ από το έδαφος της Συρίας, αφήνοντας έτσι τον Νετανιάχου ελεύθερο να επιβάλει νέους «κανόνες του παιχνιδιού», με τους οποίους το Ισραήλ θα μπορεί να επιτίθεται και να καταστρέφει ιρανικές δυνάμεις οπουδήποτε στην Συρία (και όχι μόνο στην περιοχή των συνόρων, όπως ήταν συμφωνημένο νωρίτερα) οποτεδήποτε θέλει, χωρίς να φοβάται αντίποινα.
Αυτό αντιπροσώπευε το ένα επίπεδο της στρατηγικής του Νετανιάχου: Συγκράτηση τoυ Ιράν συν ρωσική συναίνεση σε συντονισμένους ισραηλινούς  βομβαρδισμούς στην Συρία.                                                                                                       
« Υπάρχει ένα μόνο σημείο που μένει ασαφές (σχετικά με την συμφωνία)», είπε στον  δημοσιογράφο Μπεν Κασπίτ ανώτερος στρατιωτικός αξιωματούχος έμπιστος του Νετανιάχου, « και αυτό είναι ποιος δουλεύει για ποιον; Ο Νετανιάχου δουλεύει για τον Τραμπ ή ο Τραμπ είναι στην υπηρεσία του Νετανιάχου… Από έξω… μοιάζει ότι οι δύο τους συμφωνούν απόλυτα. Από μέσα φαίνεται ακόμη περισσότερο έτσι. Αυτού του είδους η συνεργασία… συχνά δίνει την εντύπωση προς πρόκειται για ένα ενιαίο μεγάλο γραφείο.»
Υπήρξε όμως εξ αρχής και ένα δεύτερο επίσης επίπεδο αυτής της στρατηγικής του Νετανιάχου.
Αυτή η όλη «αντεστραμμένη πυραμίδα» της Μεσανατολικής μηχανικής είχε ως το μοναδικό σημείο εκκίνησής της τον Μωχαμέντ Μπιν Σαλμάν  (MbS), διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Τζάρετ Κούσνερ (γαμπρός του Ντόναλντ Τραμπ) ήταν –γράφει η Ουάσιγκτον Ποστ- που « διαφήμιζε τον Μωχαμέντ ως μεταρρυθμιστή, ταγμένον να εισαγάγει την πλούσια σε πετρέλαιο οπισθοδρομική μοναρχία στην νεωτερικότητα. Ο Κούσνερ, επί μήνες επιχειρηματολογούσε πέρυσι, πως ο Μωχαμέντ  θα ήταν το κλειδί για την κατάστρωση ενός σχεδίου ειρήνευσης της Μέσης Ανατολής και ότι με τις ευλογίες του ο αραβικός κόσμος θα ακολουθούσε.» Ο Κούσνερ ήταν , συνέχιζε η Ουάσιγκτον Ποστ, «που έπεισε τον πενθερό του να διαλέξει την Ριάντ για το πρώτο του ταξίδι ως Προέδρου στο εξωτερικό, παρά τις αντιρρήσεις του τότε υπουργού των Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον και τις προειδοποιήσεις του υπουργού Αμύνης Τζέημς Μάτις.»
Τώρα όμως συμβαίνει ο Μωχαμέντ Μπιν Σαλμάν να είναι, κατά το ένα ή τον άλλο τρόπο, μπλεγμένος στην δολοφονία του Κασόγκι. Ο Μπρους Ρίντελ του (Ινστιτούτου) Μπρούκινς, από μακρού παρατηρητής των Σαούντ και πρώην ανώτερος αξιωματούχος της CIA και του υπουργείου Αμύνης, σημειώνει: « Για πρώτη φορά σε πενήντα χρόνια το Βασίλειο έχει καταστεί μια δύναμη αστάθειας» (μάλλον παρά σταθερότητας στην περιοχή) Και παρατηρεί ότι υπάρχει ένα στοιχείο «μεταμέλειας αγοραστού» εμφανές τώρα σε τμήματα της Ουάσιγκτον.
Η «διαδικασία του ενιαίου γραφείου», στην οποία αναφέρθηκε ο Ισραηλινός  αξιωματούχος στην συνομιλία του με τον δημοσιογράφο Κάσπιτ, ονομάζεται και «επικοινωνία από την καπνοδόχο», που συμβαίνει όταν  μια σύσταση για την εξωτερική πολιτική ή μυστική πληροφορία λέγεται απευθείας στο αυτί του Προέδρου –παρακάμπτοντας τους καθιερωμένους διαύλους και  αφαιρώντας από στενούς συνεργάτες και συμβούλους την δυνατότητα να γνωμοδοτήσουν. Αυτό τώρα οδήγησε στην στρατηγική γκάφα (της δολοφονίας) Κασόγκι. Η οποία φυσικά έρχεται μετά από προηγούμενα στρατηγικά «σφάλματα»: τον πόλεμο στην Υεμένη, την πολιορκία του Κατάρ, την απαγωγή του (πρωθυπουργού του Λιβάνου) Χαρίρι και την φυλάκιση των (πολλών δεκάδων) πριγκίπων Σαούντ  στο ξενοδοχείο                            Ριτς-Κάρλτον.
Για την θεραπεία αυτής της ζημιάς, ένας «θείος» (ο πρίγκιπας Αχμάντ μπιν Αμπντέλ Ασίζ) στάλθηκε από την Δυτική εξορία του στην Ριάντ (με εγγυήσεις ασφάλειας από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Βρετανίας) για να βάλει σε τάξη αυτές τις ταραχώδεις υποθέσεις και να εισαγάγει κάποιες ισορροπίες και ελέγχους στον κύκλο των στενών συμβούλων του διαδόχου Μωχαμέντ, ώστε να αποφευχθούν άλλα πρωθόρμητα «λάθη». Φαίνεται επίσης ότι το αμερικανικό Κογκρέσο θέλει τον τερματισμό του πολέμου στην Υεμένη, με τον οποίο πρίγκιπας Αχμάντ διαφωνούσε εξ αρχής, όπως διαφωνούσε με την προαγωγή του Μπιν Σαλμάν σε διάδοχο). Και ο υπουργός Αμύνης, στρατηγός Μάτις συνέστησε  ανακωχή εντός 30 ημερών. Πρόκειται για ένα μέτρο επιδιόρθωσης της εικόνας του Βασιλείου.
Ο Μωχαμέντ μπιν Σαλμάν παραμένει διάδοχος –προς το παρόν. Ο Πρόεδρος Σίσι (της Αιγύπτου) και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου εξέφρασαν και οι δύο την υποστήριξή τους σε αυτόν και «ενώ αξιωματούχοι των ΗΠΑ σκέπτονται μια πιο σθεναρή αντίδραση (στην δολοφονία Κασόγκι), ο Κουσνέρ ετόνιζε την σπουδαιότητα της συμμαχίας με την Σαουδική Αραβία για την περιοχή, έγραψε η Ουάσιγκτον Ποστ. O θείος του Μωχαμέντ μπιν Σαλμάν,( που ως γιος του βασιλιά Αμπντέλ Ασίζ θα ήταν ο ίδιος διάδοχος του θρόνου, υπό το παραδοσιακό σύστημα διαδοχής), ελπίζει αναμφίβολα να προσπαθήσει να επανορθώσει μέρος της ζημιάς που υπέστη η οικογένεια των Σαούντ και το Βασίλειο. Θα επιτύχει; Θα συγκατανεύσει τώρα ο Μωχαμέντ στην ακύρωση της υπερσυγκέντρωσης της εξουσίας που η πραγματοποίησή της δημιούργησε τόσους εχθρούς στον διάδοχο; ΄Εχει την αναγκαία αποφασιστικότητα η οικογένεια των αλ-Σαούντ, ή είναι σε πλήρη σύγχυση από τα γεγονότα;
Και μπορεί ο Ερντογάν να ρίξει νέο λάδι στην φωτιά , κατά την λεπτή αυτή διαδικασία, αποκαλύπτοντας νέα στοιχεία από αυτά που διαθέτει η Τουρκία, εάν η Ουάσιγκτον δεν ανταποκριθεί αρκετά στις απαιτήσεις του. Ο Ερντογάν φαίνεται έτοιμος για νέα εξόρμηση για την Οθωμανική ηγεσία του Σουνιτικού κόσμου και δείχνει να διαθέτει ακόμη κάποια δυνατά χαρτιά σε εφεδρεία ( όπως καταγραφές τηλεφωνικών επικοινωνιών μεταξύ του δολοφονικού πυρήνα και της Ριάντ). Ο χρόνος θα δείξει, το θέμα όμως είναι αυτή η εστία αστάθειας στη ν Σαουδική Αραβία για την οποία μιλάει ο Μπρους Ρέϊντελ.
 Το θέμα πάντως που τίθεται εδώ πως αυτά τα γεγονότα  μπορούν να επηρεάσουν τον πόλεμο κατά του Ιράν των Νετανιάχου και Μωχαμέντ μπιν Σαλμάν. Ο Μάιος 2018 φαίνεται τώρα μια μακρινή εποχή. Ο Τραμπ είναι πάντα ο ίδιος Τραμπ αλλά ο Πούτιν δεν είναι ο ίδιος Πούτιν. Το Ρωσικό Αμυντικό Κατεστημένο άσκησε την ισχύ της επιρροής του στον Πρόεδρο τους να εκφράσει την δυσφορία του για τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στην Συρία  που δικαιολογούνται  ότι στοχεύουν ιρανικές δυνάμεις. Το ρωσικό υπουργείο Αμύνης περιέβαλε επίσης την Συρία σε μια ζώνη πυραύλων και συστημάτων ηλεκτρονικής εξουδετέρωσης στο εναέριο χώρο της. Η κατάσταση έχει επίσης αλλάξει από την πολιτική άποψη. Η Γερμανία και η Γαλλία συντάχτηκαν στην διαδικασία της Αστάνα για την ειρήνευση της Συρίας. Η Ευρώπη θέλει οι πρόσφυγες της Συρίας να επιστρέψουν στις εστίες τους και αυτό σημαίνει πως η Ευρώπη θέλει  σταθερότητα στην Συρία. Κάποια κράτη του Περσικού Κόλπου επίσης έχουν αρχίσει δοκιμαστικά την εξομάλυνση των σχέσεων του με την Δαμασκό.
Αυτά σημαίνουν μεγάλο ξήλωμα του σχεδίου του Νετανιάχου για την Μέση Ανατολή, αλλά ιδιαίτερης σημασίας είναι δυο επιπλέον ανατροπές:                     
Πρώτα η απώλεια για τον Νετανιάχου και τον Μωχαμέντ μπιν Σαλμάν της «επικοινωνίας καπνοδόχου» στον Τραμπ μέσω Τζάρετ Κούσνερ, παρακάμπτοντας όλο το αμερικανικό σύστημα «ελέγχων και ισορροπιών». Η «καπνοδόχος» Κούσνερ ούτε προειδοποίησε την Ουάσιγκτον για τα ερχόμενα «σφάλματα», ούτε ο Κούσνερ φάνηκε ικανός να τα αποτρέψει. Τόσο το Κογκρέσσο όσο και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και την Βρετανίας σκύβουν τώρα σε αυτές τις υποθέσεις. Και δεν είναι θαυμάστριες του Μωχαμέντ μπιν Σαλμάν. Δεν είναι μυστικό ότι ευνοούμενός τους ήταν ο πρίγκιπας Μωχαμέντ μπιν Ναγιέφ ( ο οποίος είναι ακόμη κρατούμενος στο παλάτι). Ο Τραμπ θα ελπίζει ακόμη να συνεχίσει στο σχέδιο του για το Ιράν και στην «Συμφωνία του Αιώνα» μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων (υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, με όλο τον Σουνιτικό κόσμο να την ακολουθεί). Ο Τραμπ δεν επιζητεί τον πόλεμο με το Ιράν, αλλά είναι μάλλον πεπεισμένος πως μια λαϊκή εξέγερση στο Ιράν θα ανατρέψει το καθεστώς.
Και η δεύτερη ανατροπή είναι ότι ο σαφής αντικειμενικός στόχος του πρίγκιπα Αχμάντ πρέπει να είναι διαφορετικός από  αυτό –εσωτερική αστάθεια ή πόλεμος με το Ιράν. Δική του αποστολή είναι να αποκαταστήσει το κύρος της οικογένειας και να ανακτήσει  σε κάποιο βαθμό την εκτίμηση του Σουνιτικού κόσμου, η οποία καταρρακώθηκε από τον πόλεμο στην Υεμένη -και τώρα αμφισβητείται απροκάλυπτα από την νέο-Οθωμανική Τουρκία. Η οικογένεια των αλ-Σαούντ, μπορεί να εικάσει κανείς, δεν θα  έχει όρεξη να αντικαταστήσει έναν καταστροφική και πολυδάπανο πόλεμο στην Υεμένη με έναν άλλο – μιαν ακόμη μεγαλύτερη σύρραξη, με έναν μεγάλο και ισχυρό γείτονα, το Ιράν. Κάτι τέτοιο στερείται λογικής. ΄Ισως γι΄αυτό βλέπουμε τώρα σημάδια βιασύνης του Ισραήλ να επισπεύσει την εξομάλυνση σχέσεων με τα αραβικά κράτη –ακόμη και χωρίς την βελτίωση της θέσης των Παλαιστινίων.
Ο Ναούμ Μπαρνεά προφητικά ανέφερε στο άρθρο του τον Μάιο: «Ο Τραμπ θα ανακοίνωνε την αμερικανική απόσυρση από την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν και θα σταματούσε εκεί. Αλλά κάτω από την πίεση του Νετανιάχου και της νέας ομάδας συμβούλων του, αποφάσισε να πάει ένα βήμα πιο πέρα. Οι οικονομικές κυρώσεις κατά του Ιράν θα είναι πολύ σκληρότερες, προχωρώντας βαθύτερα από αυτές που ίσχυαν πριν από την υπογραφή της συμφωνίας. «Χτύπα τους στις τσέπες τους», συμβούλεψε τον Τραμπ ο Νετανιάχου: « ΄Αν τους χτυπήσεις στις τσέπες θα πνίγονται και όταν πνίγονται θα πετάξουν έξω τους Αγιατολαχ.»

Αυτή ήταν άλλη μια συμβουλή μέσω «καπνοδόχου», που πέρασε κατευθείαν στον Πρόεδρο. Οι σύμβουλοί του θα μπορούσαν να τον προειδοποιήσουν ότι ήταν προϊόν φαντασίας. Δεν υπάρχει προηγούμενο όπου μόνες οι κυρώσεις ανέτρεψαν ένα κράτος. Και ενώ οι ΗΠΑ μπορούν να ισχυριστούν ότι έχουν την δικαστική ηγεμονία ως μηχανισμό επιβολής, με την επιβολή κυρώσεων πέτυχαν να περιέλθουν σε απομόνωση. Η Ευρώπη δεν θέλει περισσότερη ανασφάλεια. Δεν θέλει πορείες προσφύγων προς την Ευρώπη. ΄Ηταν η σκληρή στάση του Τραμπ που έφερε τον ηγέτη της  Βορείου Κορέας στο τραπέζι των συνομιλιών; ΄Η ίσως αντίθετα, ο Κιμ μπορεί να είδε μια συνάντηση με τον Τραμπ απλά σαν το τίμημα για να προωθήσει την ενοποίηση της Κορέας; Προειδοποιήθηκε ο Τραμπ ότι το Ιράν θα υποστεί οικονομική οδύνη, αλλά θα επιμείνει στις θέσεις του, παρά τις κυρώσεις; Όχι – έ αυτό είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις όταν αφουγκράζεσαι κυρίως τις «καπνοδόχους».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συγχαρητήρια Επιστολή του Βλαντίμιρ Πούτιν στον Πρόεδρο Τραμπ για τις Εκλογές της Τρίτης


Général Dominique Delawarde, Réseau International (Humour)          7-11-2018

[ Το πιο κάτω δημοσίευμα δεν είναι καν άρθρο ή είδηση του κλασσικού τύπου, αν και ωστόσο μας πληροφορεί – και εκεί βρίσκεται το ειδησεογραφικό του ενδιαφέρον- ότι η Γαλλία δεν είναι μόνο οι Μακρόν, Ολάντ, Σαρκοζί, Μπερνάρ Κουσνέρ, Κον Μπεντί, Μπερνάρ-Ανρί Λεβύ και άλλες μεταστάσεις της αμερικανικής υποκουλτούρας, ή τα συνήθη γλυκομίλητα αρπακτικά, που μας επισκέπτονται για την  «ιδιωτικοποίηση» του νερού και όσων μας απομένουν δημόσιων αγαθών. Υπάρχει και η άλλη, η παραγκωνισμένη ακόμη, παλαιά Γαλλία της υψηλής παιδείας, καλλιέργειας και αρχοντιάς, της δικαιολογημένης εθνικής υπερηφάνειας και της λεπτής ειρωνείας. Δείγμα μερικών από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι αυτό το, διδακτικό και σε πληροφορίες, ευθυμογράφημα του Στρατηγού Ντελαβάρντ, υπό μορφή επιστολής του Πούτιν στον Τραμπ, που δεν στερείται ενδιαφέροντος και για τον καθ’ ημάς αναγνώστη.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Kαλημέρα σε όλους,

Την επομένη της ψηφοφορίας στις αμερικανικές εκλογές μελών του Κογκρέσου και κυβερνητών Πολιτειών, ο Βλαντίμιρ απευθύνει τα συγχαρητήριά του στον Ντόναλντ.
Καλή ανάγνωση                                                                                                              D.D.
Βλαντίμιρ Μόσχα,  7 Νοεμβρίου 
2018-11-07                                 
Κατοικία Κρεμλίνου, Κόκκινη Πλατεία, Μόσχα   
mail: Jamesb007@ Russia.net

Αγαπητέ μου Ντόναλντ,
 Οι υπηρεσίες μου δεν έπεσαν έξω. Οι εκλογές σας του μέσου της θητείας σου καταλήγουν πολύ κοντά στα αποτελέσματα που σου ανακοίνωσα την 1η Νοεμβρίου. Διατηρείτε τον έλεγχο της Γερουσίας, αυξάνοντας  μάλιστα την πλειοψηφία σας (53 έναντι 47), είστε πρώτοι στον αριθμό των κυβερνητών και των κρατικών αξιωματούχων (28-22) και χάνετε, με μικρή διαφορά, τον έλεγχο της Βουλής, με 206 έδρες σε σύνολο 435. Συγχαρητήρια λοιπόν σε σας (και στις υπηρεσίες μου πού πρόβλεψαν σωστά).
Το πακέτο δεν έφτασε βέβαια γεμάτο, αλλά ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα ήταν σπάνιο στην ιστορία της χώρας σας για εκλογές μέσης θητείας, που στις  συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις κλίνουν την πλάστιγγα προς μιαν συνδιοίκηση ως το τέλος της προεδρικής τετραετίας. Αυτό το αντίβαρο εξουσίας θα σου περιπλέξει τα πράγματα σχετικά με την υπόθεση του Ιράν. Δεν είμαι αλήθεια θυμωμένος… Περιμένω  από εδώ και πέρα πολλά από τις προσεχείς συναντήσεις μας. Θα βρεθούμε και οι δυο στο Παρίσι στις 11 Νοεμβρίου και θα συναντηθούμε χωρίς αμφιβολία στο Μπουένος Άιρες στις 30 Νοεμβρίου , στα πλαίσια της συνόδου των G20.
Όπως ξέρεις, η χώρα μου, (στην παλαιά φυσιογνωμία της) κατέρρευσε το 1990 για λόγους οικονομικούς. Από τότε που ανέλαβα την ανασυγκρότηση  της σε υγιέστερες βάσεις είμαι λοιπόν πολύ προσεκτικός στις οικονομικές εξελίξεις στον κόσμο για οτιδήποτε θα μπορούσε να απειλήσει την πλήρη ανάρρωση της πατρίδας μου. Πολλά ανησυχητικά  σημάδια με οδήγησαν τους τελευταίους μήνες να μειώσω τα συναλλαγματικά μου αποθέματα σε δολάρια και να διαθέσω στην αγορά τα 85% των δισεκατομμυρίων σε αμερικανικά χρεόγραφα που διατηρούσε η χώρα μου, για να αγοράσω χρυσό.
Ο Οίκος Αξιολόγησης Dagong των Ασιατών φίλων μου, που είναι συνήθως οξυδερκείς,  χαρακτήρισαν τα χρεόγραφα της χώρας σου τον περασμένο Ιανουάριο ως ριψοκίνδυνη επένδυση, βαθμολογώντας τα ΒΒΒ+ με αρνητικές προοπτικές. Επιπλέον ένας πρώην υπουργός σας των Οικονομικών, ο Λάρυ Σάμερς, έθεσε το εξής ανησυχητικό ερώτημα: «Για πόσον καιρό ο μεγαλύτερος χρεοφειλέτης του κόσμου μπορεί να μείνει η μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη;» Τέλος, κάθε μέρα που περνά βλέπω πάρα πολλές σοβαρές χώρες να ξεφορτώνονται προοδευτικά τα αμερικανικά ομόλογα (Ιαπωνία, Κίνα, Ελβετία, και ακόμη Γερμανία, Ολλανδία, Ινδία, Τουρκία… κλπ.)  Μόνο μια εικοσιπενταριά χώρες, ( μεταξύ των οποίων η Σαουδική Αραβία, η Γαλλία και η Βρετανία) φαίνονται, για λόγους που δεν καταλαβαίνω, να εξακολουθούν να  εμπιστεύονται τυφλά την χώρα σας, να αγοράζουν αμέριμνα τα ομόλογά της και να συνδέουν την τύχη τους με την δική σας  τύχη και την  τύχη αυτού που είναι, κάθε μέρα και πιο πολύ, ένα  είδος που κινδυνεύει: το δολάριο.  
Αυτό που με απασχολεί είναι ότι τα 22 τρισεκατομμύρια δολάρια, όπου το δημόσιο χρέος σας θα φτάσει ως το τέλος του χρόνου  - λόγω αδυναμίας της χώρας σας να ελέγξει τον εθισμό της στον δανεισμό-  απειλούν να προκαλέσουν κάποιες δυσάρεστες εκπλήξεις σε σας και στον υπόλοιπο κόσμο. Μια παλαιά παροιμία της χώρας μου λέει:  « Τρέχει η στάμνα στην βρύση τόσο συχνά, που στο τέλος θα σπάσει.»                                                                                                                                                                  
Η οικονομική κατάρρευση είναι συχνά βίαιη και οδυνηρή. Η χώρα μου το διδάχτηκε πληρώνοντας ακριβά.  Άλλες χώρες μπορεί να το μάθουν (ή να το ξαναμάθουν, μετά τον σεισμό του 1929) στο προσεχές μέλλον.
Για να συμπληρώσω αυτό το σύντομο μήνυμα και προσβλέποντας στις συναντήσεις  μας, που μπορεί ίσως να μας επιτρέψουν να αναπτύξουμε αυτά τα θέματα και να συνεννοηθούμε καλύτερα, θα επιθυμούσα να σου ζητήσω να  σκεφτείς για τον κίνδυνο που μπορεί να προκαλέσει σε ένα κράτος, όποιο και αν είναι,  η υπερβολική σιγουριά της κυβέρνησής του και η ροπή του να επιτίθεται ταυτόχρονα σε ένα  μεγάλο αριθμό αντιπάλων, παράλληλα δυσαρεστώντας τους φίλους του.
Πρόσεχε τον εαυτό σου.
Ο «εταίρος» σου: Βλαντίμιρ.
Αποστολέας:  Στρατηγός Ντομινίκ Ντελαβάρντ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Δυτική Όχθη των Βαλκανίων


της Αθανασίας Πέτσα *

Ένα τραγικό γεγονός φούντωσε για άλλη μια φορά τα πάθη και δίχασε την -πάντα έτοιμη να διχαστεί- κοινή γνώμη. Ο φόνος του βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνου Κατσίφα από τα πυρά της Αλβανικής αστυνομίας. Και τι δεν ακούστηκε, αμέσως μόλις έγινε γνωστό το συμβάν και προτού ακόμα έρθει στο φως η παραμικρή λεπτομέρεια για τις συνθήκες και τον τρόπο με τον οποίο σκοτώθηκε.

Τα δυο στρατόπεδα -όχι «σαν», αλλά πραγματικά- έτοιμα από καιρό, όμως καθόλου «θαρραλέα», σχηματίστηκαν εν ριπή οφθαλμού, κραυγάζοντας: «εθνικιστής!», «φασίστας!», «χρυσαυγίτης!» από τη μια μεριά και «ήρωας!», «παλικάρι!», «θάνατος στους Αλβανούς!» από την άλλη. Οι δυο αυτοί πόλοι που εδώ και πολύ καιρό έχουν καταφέρει να κυριαρχούν σε οποιαδήποτε συζήτηση για οποιοδήποτε εθνικό μας θέμα. Τα δυο -φαινομενικά- αντίθετα στρατόπεδα, που όμως συνεργάζονται τόσο αρμονικά για τη συσκότιση της αλήθειας και την αλλοίωση κάθε εθνικής μας υπόθεσης, κάθε πατριωτικού προτάγματος.

Από τη μια μεριά λοιπόν, οι γνωστοί μας «αριστερούληδες», της συνωμοταξίας των «αντίφα». Η ετυμηγορία βγήκε αμέσως: «ήταν χρυσαυγίτης!». Χαρακτηρισμός που είναι τουλάχιστον αστείος, αν σκεφτεί κανείς το τρόπο δράσης του εν λόγω μορφώματος. Στα σοβαρά, τώρα, έχετε δει ποτέ χρυσαυγίτη να βγαίνει ΜΟΝΟΣ του και να υπερασπίζεται τα -όποια- πιστεύω του μέχρις εσχάτων, και μάλιστα με κίνδυνο της ζωής του; Όσο κι αν ψάξουμε, δεν θα βρούμε ούτε έναν. Όλη τους η «παλικαροσύνη» εξαντλείται στο να μαζεύονται τουλάχιστον καμιά δεκαριά μαζί, για να πλακώσουν στο ξύλο κανέναν δύσμοιρο Πακιστανό! Από πού προέκυψε ο χαρακτηρισμός του χρυσαυγίτη; Μήπως το είχε δηλώσει ο ίδιος ο Κατσίφας; Όχι, απ’ όσο ξέρουμε, δεν φαίνεται πουθενά κάτι τέτοιο. Ο μόνος λόγος για τον οποίο χαρακτηρίστηκε έτσι, είναι επειδή οτιδήποτε φέρει ελληνική σημαία, ή υπερασπίζεται εθνικά προτάγματα, αυτομάτως χαρίζεται από τους λεγόμενους διεθνιστές, στο νεοναζιστικό μόρφωμα.  

Αυτό το «δωράκι», το δέχεται ευχαρίστως η πλευρά των εθνικοφρόνων-φιλοφασιστών-φιλοναζί-φιλοχουντικών (και λοιπών συμπαρομαρτούντων) και φροντίζει να το εκμεταλλεύεται με τον χειρότερο τρόπο. Κραυγές, βρισιές, ρατσιστικό παραλήρημα εναντίον των Αλβανών, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας όπου κυριαρχούν συνθήματα... μεστά πολιτικού νοήματος, όπως «1, 2, 3, γ***ται η Αλβανία!» Πού αποσκοπούν, αλήθεια, όλα αυτά; Μήπως στο να φωτίσουν καλύτερα τις, εν πολλοίς, άγνωστες πτυχές των εθνικών μας ζητημάτων; Μήπως στο να υπερασπιστούν δυναμικά τα δίκια του ελληνισμού, να συσπειρώσουν τον λαό για να αγωνιστεί για την κατάκτησή τους; Ούτε κατά διάνοια.

Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Γιατί, ποιος λογικός άνθρωπος, με δημοκρατικά αισθήματα και με αγάπη γι’ αυτήν τη χώρα θα μπορούσε να ταυτιστεί και να κινητοποιηθεί με αυτόν τον οχετό; Έτσι λοιπόν, το καθένα από αυτά τα δυο στρατόπεδα αυτοδικαιώνεται μέσα από την αντιπαράθεσή του με το άλλο, αλλά και τα δυο μαζί, σε αγαστή συνεργασία, φροντίζουν να κάνουν τόση φασαρία, που να μην μπορεί να ακουστεί καμία άλλη φωνή.

Περίσσια είναι και η υποκρισία και από τις δύο πλευρές. Οι μεν εθνικιστές κόπτονται για τα δεινά της σκλαβωμένης Βόρειας Ηπείρου, αλλά δεν θα τολμήσουν να πουν κουβέντα για τις μεγάλες δυνάμεις που, για τα δικά τους συμφέροντα, πίεσαν ώστε το πρωτόκολλο της Κέρκυρας να μείνει στα χαρτιά και να μην εφαρμοστεί ποτέ. Ούτε βέβαια θα πουν λέξη τώρα, που οι ίδιες αυτές μεγάλες δυνάμεις έχουν θέσει όλη την Ελλάδα υπό κατοχή, σε συνεργασία με τις ντόπιες μαριονέτες τους που παριστάνουν τις ελληνικές κυβερνήσεις. Οι ίδιες αυτές μεγάλες δυνάμεις ανακατεύουν πάλι την τράπουλα στην «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης», τα Βαλκάνια, διαλύοντας τα κράτη είτε με τα όπλα, όπως στη Γιουγκοσλαβία, είτε με οικονομικά μέσα, όπως στην Ελλάδα. Θα τους ακούσετε να ωρύονται με μένος «γουρούνια Αλβανοί», αλλά για τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, θα λένε πάντα τα καλύτερα! Κατά τ’ άλλα, «Ζήτω η Ελλάς»!

Οι δε «αγωνιστές της αριστεράς και των δικαιωμάτων» έχουν αναπτύξει μια... υπερφυσική ικανότητα να ανακαλύπτουν τον φασισμό στην κάθε παραμικρή πτυχή της καθημερινότητας, σε κάθε αποστροφή του καθημερινού λόγου και να μάχονται με πάθος για να τον εξοβελίσουν, αλλά είναι εντελώς ανίκανοι να τον δουν όταν ορθώνεται ολοφάνερα μπροστά στα μάτια τους και στρέφεται εναντίον των Ελλήνων. Τότε, όχι μόνο δεν στρέφονται ενάντιά του, αλλά και υιοθετούν άκριτα τη λογική και τα επιχειρήματά του. Έτσι και τώρα, στην περίπτωση του Κατσίφα, δεν διστάζουν να αναπαράγουν την εκδοχή της αλβανικής αστυνομίας, που ενοχοποιεί για τον φόνο το ίδιο το θύμα!

Το πιο ενδιαφέρον στην περίπτωσή τους -και εδώ θα σταθούμε- είναι ότι αυτή η πλευρά εμφανίζεται ως υπέρμαχη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Παλαιστινίων. Φυσικά, αυτό είναι προς τιμήν τους, ο αγώνας των Παλαιστινίων είναι δίκαιος και αξίζει κάθε δυνατή υποστήριξη, αλλά αυτό που εντυπωσιάζει είναι τα δυο μέτρα και δυο σταθμά στις απόψεις που εκφράζουν. Ο Παλαιστίνιος που υψώνει περήφανα τη σημαία του μπροστά στα ισραηλινά πυρά, είναι ήρωας και δοξάζεται. Ο Έλληνας που ύψωσε τη σημαία στους Βουλιαράτες και δέχτηκε τη σφαίρα κατάστηθα, είναι φασίστας και «πήγαινε γυρεύοντας». Ο ισραηλινός στρατός που σκοτώνει τους Παλαιστίνιους διαδηλωτές είναι φασιστικός και απάνθρωπος. Στην περίπτωση όμως του Βορειοηπειρώτη, ο «φασίστας» είναι το θύμα, άρα, προφανώς, το κράτος που τον δολοφόνησε είναι «δημοκρατικό» και «προοδευτικό», άσε που γλίτωσε τον κόσμο από ένα ακόμα «εθνίκι». Και ο κατάλογος των αντιφάσεων δεν έχει τέλος...

Οι Έλληνες φίλοι του Παλαιστινιακού αγώνα γνωρίζουν πολύ καλά την ιστορία πίσω από τις χρονολογίες 1948 και 1967. Δύο χρονιές που σημάδεψαν την τύχη της Παλαιστίνης. Το 1948: η χρονιά της μεγάλης καταστροφής, της «Νάκμπα», του μεγάλου διωγμού και της σφαγής που σηματοδότησε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Το 1967, μετά τον πόλεμο των 6 ημερών, διαμορφώθηκαν τα λεγόμενα «σύνορα του 1967», ανάμεσα στο κράτος του Ισραήλ και το υπό διαμόρφωση Παλαιστινιακό κράτος. Η απόφαση για ίδρυση δύο κρατών στην περιοχή είχε παρθεί από τον ΟΗΕ ήδη από το 1947 και όριζε ως Παλαιστινιακό κράτος τρεις εδαφικές περιοχές, μεταξύ των οποίων η Λωρίδα της Γάζας και η Δυτική Όχθη, με πρόβλεψη για ανεξαρτητοποίησή τους τον Αύγουστο του 1948. Αλλά ακόμα και αυτό, το «κουτσουρεμένο» κράτος της Παλαιστίνης, δεν ανεξαρτητοποιήθηκε ποτέ, αντίθετα κουτσουρεύτηκε ακόμα περισσότερο, μέχρις εξαφανίσεως. Με τη Νάκμπα του 1948, με τον πόλεμο των 6 ημερών του 1967, με τις συνεχείς επεκτάσεις των Ισραηλινών εποικισμών, με τις κατεδαφίσεις σπιτιών, αλλά και ολόκληρων χωριών, με τη συνεχή, βάναυση καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, έχουμε φτάσει στο σήμερα, όπου από τα λεγόμενα «σύνορα του 1967» δεν έχουν μείνει παρά σκόρπιες κουκίδες στον χάρτη...

Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, όπως και η ζοφερή κατάσταση την οποία βιώνουν καθημερινά οι Παλαιστίνιοι, υπό το φασιστικό καθεστώς του Ισραήλ, και γι’ αυτό δίκαια οι φίλοι του Παλαιστινιακού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα υψώνουν με περηφάνια τη σημαία της Παλαιστίνης.

Ωστόσο, η σημαία της Αυτόνομης Βόρειας Ηπείρου, με την εμβληματική χρονολογία 1914, για πολλούς δεν είναι παρά μια σημαία «που την υπερασπίζονται οι χρυσαυγίτες»!

Στις αρχές του 1914 και, αφού οι μεγάλες δυνάμεις είχαν επιδικάσει τη Βόρεια Ήπειρο στο υπό διαμόρφωση Αλβανικό κράτος, η ελληνική κυβέρνηση -μάλλον μετά από «σκληρή διαπραγμάτευση»- αποδέχθηκε να αποχωρήσει ο ελληνικός στρατός από την περιοχή, με αντάλλαγμα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε την ισχυρή αντίδραση των Βορειοηπειρωτών, οι οποίοι οργανώθηκαν και εξεγέρθηκαν για την απελευθέρωσή τους. Μετά από έντονες συγκρούσεις, στις 17 Φεβρουαρίου 1914, ανακηρύχθηκε η αυτονομία της Βόρειας Ηπείρου και υψώθηκε για πρώτη φορά η σημαία με τον δικέφαλο αετό και τον γαλανόλευκο σταυρό στο Αργυρόκαστρο. Οι μάχες συνεχίστηκαν, μέχρι που τον Μάιο του 1914 υπογράφηκε το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, που αναγνώριζε την Αυτόνομη Βόρεια Ήπειρο, υπό τη διοίκηση του Αλβανικού κράτους, και έγινε αποδεκτό και από τις μεγάλες δυνάμεις τον Ιούλιο του ίδιου έτους.

Βέβαια, τα βάσανα της Βόρειας Ηπείρου δεν τελείωσαν εδώ. Παρότι οι μεγάλες δυνάμεις προέτρεψαν την Ελλάδα να ανακαταλάβει τη Β. Ήπειρο -το οποίο και έγινε στις 17 Οκτωβρίου του 1914- παρότι «έταξαν» τη Βόρεια Ήπειρο στην Ελλάδα αν η τελευταία συμμετείχε στο πλευρό τους στον Α’ΠΠ, παρότι η Ελλάδα συμμετείχε στο πλευρό των «συμμάχων» και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και παρότι απελευθέρωσε για άλλη μια φορά τη Βόρεια Ήπειρο το 1940-41, κατά το Αλβανικό Έπος, η Β. Ήπειρος δεν προσαρτήθηκε ποτέ στην επικράτεια του ελληνικού κράτους, παρά για ένα πολύ σύντομο διάστημα που έληξε άδοξα. Όσο για την «αυτονομία» της και τα δικαιώματα της ελληνικής κοινότητας, καταπατήθηκαν κατάφωρα από το αλβανικό κράτος.

Στην Αλβανία δεν χτίστηκε τείχος γαι να χωρίσει τους Έλληνες από τους Αλβανούς, όπως έγινε στην Παλαιστίνη. Δεν υπάρχουν σε κάθε γωνιά πάνοπλοι στρατιώτες, έτοιμοι να πυροβολήσουν ακόμα και μικρά παιδιά με την παραμικρή αφορμή. Δεν υπάρχουν ακόμη και τα πάμπολλα «σημεία ελέγχου» που εμποδίζουν τους Παλαιστίνιους να μετακινηθούν στην ίδια τους τη χώρα. Ούτε βέβαια υπάρχει περιοχή αντίστοιχη της μαρτυρικής Γάζας, η οποία υφίσταται μια συστηματική γενοκτονία.

Η Αλβανία, η Ήπειρος, όπως και όλη η Ελλάδα υπέφερε τους αιώνες της σκληρής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Ηπειρώτες, από την εποχή του Σκεντέρμπεη μέχρι και το 1821, έκαναν πάνω από 30 ένοπλες εξεγέρσεις, ενώ όταν ξεκίνησε η Επανάσταση, την υποστήριξαν με κάθε τρόπο και πολέμησαν για τη λευτεριά της Ελλάδας. Όμως, η απελευθέρωση της Ελλάδας δεν έφερε και την απελευθέρωση της Ηπείρου, η οποία συνέχισε να πολεμά: Βαλκανικοί Πόλεμοι, Α’ Παγκόσμιος, Β’ Παγκόσμιος... τρεις ελπιδοφόρες απελευθερώσεις από τον ελληνικό στρατό... απανωτές απογοητεύσεις και προδομένες ελπίδες, για να βρεθεί και πάλι, ως μέρος του αλβανικού κράτους απομονωμένη, όχι με πέτρινο τοίχο, αλλά με αγκαθωτό συρματόπλεγμα στα χρόνια του καθεστώτος του Χότζα.

Διώξεις, φυλακές, εξορίες, στέρηση των πολιτικών και θρησκευτικών ελευθεριών, πλήρης αγνόηση του γεγονότος ότι εκεί υπάρχει μια αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα, αγνόηση τόσο από το αλβανικό κράτος, όσο και από τις ελληνικές κυβερνήσεις.
Στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής συνηθίζουν να πυροβολούν και να εκτελούν επί τόπου τον Παλαιστίνιο «παραβάτη», χωρίς να μπουν στον κόπο να τον συλλάβουν, να σχηματίσουν κατηγορητήριο, να περάσει από μια δίκαιη δίκη, όπως ορίζει το δικαιακό σύστημα κάθε ευνομούμενης πολιτείας. Μια πρακτική, η οποία από τον καιρό του Στάλιν, που τη χρησιμοποιούσε κατά κόρον για την εξόντωση των «εχθρών του λαού», πολιτογραφήθηκε με τον όρο «εξωδικαστική εκτέλεση». Μήπως αυτή η πρακτική μας θυμίζει κάτι από τα πρόσφατα γεγονότα στους Βουλιαράτες της Βόρειας Ηπείρου;

Συνηθίζουν επίσης οι ισραηλινές αρχές να παρακρατούν για πολύ καιρό τη σορό του θύματός τους και να μην την παραδίδουν στους συγγενείς για ταφή. Μήπως και αυτό μας θυμίζει κάτι;

Όχι, η Αλβανία δεν δημιουργήθηκε εκ του μη όντος με εισαγόμενους εποίκους από τις τέσσερις γωνιές της γης, όπως το Ισραήλ, αλλά, είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε ταιριάζει στα ιδεολογήματά μας είτε όχι, στη Δυτική Όχθη των Βαλκανίων υπάρχει μια αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα, η οποία στερείται το πιο θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα: το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση.          

Στο «χωνευτήρι των φυλών» που υπήρξε για αιώνες η Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι λαοί επιβίωσαν ως διακριτές οντότητες, διαμορφώθηκαν ή εξαφανίστηκαν, με βάση το αν αντιστάθηκαν ή αν συμπορεύτηκαν με τον κατακτητή. Στην εποχή της Επανάστασης, η διάκριση ήταν μία: είτε πολεμούσες για την ελευθερία, ασχέτως εθνικής καταγωγής, είτε «τούρκευες», υποτασσόσουν στον αγά και στρεφόσουν ενάντια στους ίδιους τους συμπατριώτες σου. Οι εθνικές συνειδήσεις διαμορφώθηκαν μέσα από τον αγώνα για την ελευθερία του κάθε έθνους και οι μορφές που ξεχώρισαν ως ηρωικές στην ιστορία του κάθε λαού και συνέβαλαν στην αίσθηση συνοχής της ιστορικής του πορείας,  ήταν αυτές που πρωτοστάτησαν σ’ αυτόν τον αγώνα και όχι αυτές που είχαν την «γνησιότερη» εθνική καταγωγή, ή αιματολογική συγγένεια. Ταυτόχρονα, αυτές οι μορφές λειτουργούν για τον κάθε λαό και ως πρότυπα συμπεριφοράς και στάσης ζωής.

Ασχέτως του τρόπου και των συνθηκών που οδήγησαν στη δημιουργία του αλβανικού κράτους, οι Αλβανοί επέλεξαν ως εθνικό τους ήρωα τον Σκεντέρμπεη και όχι κάποιον άλλο, υπάκουο διοικητή του σουλτάνου, όσο καλός διοικητής και αν υπήρξε. Οι Έλληνες διαμόρφωσαν την εθνική τους συνείδηση, επιλέγοντας ως πρότυπα τον Καραϊσκάκη, τον Μπότσαρη, τον Κολοκοτρώνη και τις άλλες εμβληματικές μορφές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και όχι τον οποιοδήποτε «γνήσια» ελληνικής καταγωγής εκτουρκισμένο γενίτσαρο, όσο γενναία και αν πολέμησε ο τελευταίος στο πλευρό πχ του Ομέρ Βρυώνη. Όσο για την Παλαιστίνη, είναι μάλλον απίθανο να γράψει με χρυσά γράμματα στην ιστορία της το όνομα του Μαχμούτ Αμπάς, παρότι κανείς δεν αμφισβητεί την καταγωγή του.

Ας το θυμόμαστε αυτό, τώρα που η νέα αυτοκρατορία απειλεί να εδραιωθεί, σε παγκόσμιο αυτή τη φορά επίπεδο, καταπίνοντας στο διάβα της, χώρες, λαούς και συνειδήσεις.


* Μέλος του ΕΠΑΜ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πατέντα Άψογων Δημοκρατικών Διαδικασιών Διδάχτηκε -υπό αδιάβλητη εποπτεία- σε γειτονική βαλκανική χώρα

(Αναμένεται η εφαρμογή της στην ελληνική λαϊκή αντιπροσωπεία)

του Αlexandar Pavic, Strategic Culture, 31-10-2018

[Το συναρπαστικό στοιχείο του προκείμενου άρθρου βρίσκεται στο αφήγημα, από τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ (με συμπληρώματα του Σέρβου συντάκτη) της όλης - με άγνωστες σπαρταριστές λεπτομέρειες- παράστασης τσίρκου, στην τραγελαφική διαδικασία υιοθέτησης της Συμφωνίας των Πρεσπών «από τον Λαό των Σκοπίων», σε εφαρμογή της υπαγορευμένης συνταγής δημοκρατικών διαδικασιών, που χαιρετίστηκε στην συνέχεια με ενθουσιασμό από τους αναμένοντες υποψηφίους συμμάχους της χώρας. Τον συναρπαστικό χαρακτήρα του αφηγήματος ( που επιβεβαιώνεται σε μήνυμα του κ. Πάνου Καμμένου) ενισχύει η προσδοκία αναπαράστασης του θεάματος στην ελλαδική πρωτεύουσα -άνευ απροόπτου.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ, σε συνέντευξή του στο  δίκτυο «Russia 1» της ρωσικής τηλεόρασης, αποκάλυψε ότι κατά την συνάντησή του με τον Αμερικανό Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Τζων Μπόλτον, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του τελευταίου  στην Μόσχα, αναφέρθηκε στο θέμα της απροκάλυπτης Δυτικής επέμβασης στο πρόσφατο (30 Σεπτεμβρίου) δημοψήφισμα και στην κοινοβουλευτική ψηφοφορία (19 Οκτωβρίου) στα Σκόπια για την επιβολή αλλαγής στο όνομα  και το Σύνταγμα της χώρας, προκειμένου να γίνει στα γρήγορα η εισδοχή της στο ΝΑΤΟ (και πολύ αργότερα, εάν ποτέ, στην Ε.Ε.).
«Του είπα –ανέφερε οΛαβρώφ- ότι μας κατηγορούν ότι επεμβαίνουμε όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά στην Ισπανία, στο βρετανικό δημοψήφισμα για έξοδο από την Ε.Ε. και σε οτιδήποτε συμβαίνει στα Δυτικά Βαλκάνια… Του υπενθύμισα  πως μείναμε σιωπηλοί στο Μακεδονικό, ενώ τα Σκόπια δέχονταν τις επισκέψεις του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Στόλτεμπεργκ, του Αμερικανού υπουργού ΄Αμυνας, Μάτις, της Γερμανίδας Καγκελαρίου Μέρκελ… που δημόσια και ωμά συνιστούσαν στους πολίτες « να ψηφίσουν για το μέλλον τους» και να δηλώσουν «ναι» σε ένα δημοψήφισμα για την συμμετοχή τους στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ, με «μόνο την αλλαγή του ονόματος της χώρας τους». Ο Λαβρώφ υπέμνησε ακόμη ότι το δημοψήφισμα  εξόκειλε, αλλά  η Βουλή προχώρησε σε ψηφοφορία για την αναθεώρηση του Συντάγματος και η πλειοψηφία των δύο τρίτων «εξασφαλίστηκε με δωροδοκίες και υποσχέσεις για την μη άσκηση ποινικών διώξεων με κατηγορίες εγκλημάτων», σε διαδικασία που εξελίχθηκε υπό την εποπτεία του Αμερικανού πρεσβευτή στη χώρα, ο οποίος ήταν εκεί παρών  και « όχι ως απλός και αδρανής παρατηρητής».
Και η αντίδραση του Μπόλτον; Όπως είπε ο Λαβρώφ, ο Μπόλτον απλά χαμογέλασε και απάντησε πως η «Μακεδονία» είναι «μια πολύ περίπλοκη χώρα».
Ορίστε λοιπόν, τώρα το ξέρετε. ΄Εχουμε επισήμως το μπάτε σκύλοι αλέστε, σε όλου του κόσμου τις «περίπλοκες» χώρες ( και μαντέψτε ποιος ορίζει ποιες είναι «περίπλοκες») εάν ποτέ σκεφτούν να ψηφίσουν «με λάθος τρόπο» κατά την κρίση των Δυτικών θεσμοφυλάκων της Δημοκρατίας, ακόμη και των διακηρυγμένων, στον Λευκό Οίκο, διωκτών των εξωτερικών παρεμβάσεων.
Αλλά στην πραγματικότητα τα όσα είπε ο Λαβρώφ ωχριούσαν μπροστά σε αυτά που ορισμένοι παρατηρητές  χαρακτήρισαν ως βιασμό των δημοκρατικών (sic) θεσμών από το Δυτικό κατεστημένο βαθύ κράτος, αφηνιασμένο να σύρει το μικροσκοπικό κρατίδιο μέσα στο ΝΑΤΟ (με την ουτοπιστική προοπτική της ένταξης του στην ΕΕ απλά να χρησιμοποιείται ως δέλεαρ, για τον κατευνασμό της τοπικής και διεθνούς κοινής γνώμης), μόνο και μόνο για να περικυκλώσουν πλήρως τις μόνες ανένδοτες προς το ΝΑΤΟ οντότητες στην Ευρώπη (εκτός της Ρωσίας και της Λευκορωσίας), την Σερβία και τους Σέρβους στην γειτονική Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
Δεν άρκεσε βέβαια στη Δυτική Νομενκλατούρα ότι απλά αγνόησε την λαϊκή βούληση και υποκρίθηκε πως το 36,91% συμμετοχής στο δημοψήφισμα πράγματι «εξέφρασε την βούληση της πλειοψηφίας» και ότι αρκούσε ως νομιμοποίηση της προώθησης του θέματος  στην Βουλή, όπου μια πλειοψηφία των δύο τρίτων ήταν αναγκαία για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Και αυτό παρά το γεγονός ότι ο επίλεκτος της Δύσης πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ είχε διαβεβαιώσει προ του δημοψηφίσματος ότι « οι πολίτες θα αποφασίσουν» και ότι η Βουλή θα ψηφίσει, για τις απαιτούμενες τροποποιήσεις στο Σύνταγμα, μόνον εφόσον το δημοψήφισμα είναι επιτυχές (δηλαδή με συμμετοχή 50+1% των ψηφοφόρων και πλειοψηφία του «Ναι»).
΄Ετσι, πέντε μέρες πριν από την ψηφοφορία στην Βουλή, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς έστειλε μιαν «επιστολή στήριξης» στον πρωθυπουργό  Ζάεφ, διακηρύσσοντας ότι οι «Μακεδόνες» είχαν πράγματι εγκρίνει τελικά την συμφωνημένη με την Ελλάδα αλλαγή ονόματος, εφόσον το 90% των ψηφισάντων ( σημ. συντάκτη: δηλαδή λιγότερο του ενός τρίτου των ψηφοφόρων της χώρας) ενέκριναν την συμφωνία των Πρεσπών.» Δυο μέρες αργότερα, ο Αμερικανός Υφυπουργός Εξωτερικών για τις Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις Γουές Μίτσελ, (διάδοχος της Βίκης Νούλαντ), εκσφενδόνισε ένα γράμμα στο αρχηγό του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης VMRO-DPMNE, Χριστιγιάν Μικόσκι, εκφράζοντας την «απογοήτευσή του» για την αρνητική στάση του κόμματός του στο δημοψήφισμα και στην επικείμενη κοινοβουλευτική ψηφοφορία και καλώντας τον να «αφήσει χώρο»  στους βουλευτές του κόμματος να ψηφίσουν «ελεύθεροι από απειλές βίας, εκδίκησης και άλλες μορφές καταναγκασμού».
Όπως αποδείχτηκε, ο Μίτσελ ήθελε απλά να εξασφαλίσει ότι  «απειλές βίας, εκδίκησης και καταναγκασμού» θα έμεναν αποκλειστικό εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης-ανδρείκελο του Ζάεφ και της αμερικανικής πρεσβείας. Και έτσι, τέσσερεις μέρες πριν από την ψηφοφορία στην Βουλή, ο Ζάεφ διατύπωσε μιαν «άσεμνη πρόταση» στην αντιπολίτευση: «Αμνηστία για τα μέλη της που δικάζονται για τις ταραχές που συνέβησαν πέρυσι στις 27 Απριλίου στο Κοινοβούλιο», όταν ένας Αλβανός, τέως διοικητής τρομοκρατικής ομάδας ανταρτών,  εκλέχθηκε πρόεδρος της Βουλής, κάτω από ισχυρές αμερικανικές και ευρωπαϊκές πιέσεις. Ο Ζάεφ εξήγησε λακωνικά: «Ξέρω πως όλα έχουν το τίμημά τους. Είμαι έτοιμος να το πληρώσω.»
Την ημέρα της ψήφου, στις 19 Οκτωβρίου, η ψηφοφορία αναβλήθηκε τρεις φορές μέχρι να εξασφαλιστεί η πλειοψηφία των δύο τρίτων. Για τον τρόπο που εξασφαλίστηκε αυτή η πλειοψηφία  η συνοπτική δήλωση του Ρώσου υπουργού των Εξωτερικών είναι κατατοπιστική:
« Θεωρούμε ό,τι συνέβη ως μιαν βάναυση παραβίαση κάθε κανόνα                          -τόσο από την άποψη του Δικαίου όσο και της ηθικής... Οκτώ ψήφοι που απαιτούνταν για την εξασφάλιση της αναγκαίας πλειοψηφίας εξασφαλίσθηκαν με εκβιασμούς, απειλές και δωροδοκία βουλευτών της αντιπολίτευσης. Τρείς από αυτούς, προφυλακισμένοι, αφέθηκαν ελεύθεροι, τελείως τυχαία, την ίδια ημέρα.  Σε δύο άλλους, με υποθέσεις εξεταζόμενες από ειδικόν ανακριτή, δόθηκαν υποσχέσεις απαλλαγής από την κατηγορία. ΄Αλλοι δέχτηκαν χρηματικές προσφορές σε αντάλλαγμα για την σωστή ψήφο τους. Βουλευτές κλειδώθηκαν στα γραφεία τους, τα κινητά τηλέφωνά τους κατασχέθηκαν –όλα αυτά βέβαια απολύτως σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά δημοκρατικά ήθη… Ο Αμερικανός πρεσβευτής ήταν παρών, μέσα στο μέγαρο της Βουλής, μέχρι το τέλος της συνεδρίασης, μην αφήνοντας αμφιβολίες για το ποιός διηύθυνε την διαδικασία… Τέτοιου είδους βρώμικες χειραγωγήσεις δεν μπορούν να θεωρούνται έκφραση της ελεύθερης βούλησης των μελών κοινοβουλίου…»
Ότι οι Ρώσοι δεν έλεγαν υπερβολές επιβεβαιώθηκε, μεταξύ άλλων, από ένα μήνυμα στο Τουίτερ του ΄Ελληνα υπουργού Αμύνης Πάνου Καμμένου: «Ποιος θα το πίστευε πως στην Ευρώπη των αξιών και της Δημοκρατίας αυτοί που δεν ψηφίζουν σύμφωνα με τις οδηγίες φυλακίζονται και αυτοί που συμμορφώνονται εισπράττουν δύο εκατομμύρια δώρο σε μαύρο χρήμα;»
Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Μικόσκι κατήγγειλε το κοινοβουλευτικό τσίρκο ως «Μαύρη Παρασκευή» στην ιστορία της χώρας και κρούσμα «κλασσικού βιασμού». Και προχώρησε στην εκδίωξη από το κόμμα των επτά βουλευτών πού άλλαξαν παράταξη και συνέβαλαν στην εξασφάλιση των δύο τρίτων στην ψηφοφορία. Η βουλγαρική εφημερίδα “Sliven Now” κατήγγειλε την CIA και τα ταμεία του Σόρος στην Ελλάδα για την δωροδοκία των  αποστατών της αντιπολίτευσης. ( Οι δεσμοί μεταξύ Αμερικανών διπλωματών                             –ιδιαίτερα του σημερινού πρεσβευτή στα Σκόπια, Τζες Μπέηλυ- και του δισεκατομμυριούχου και μακροχέρη Τζωρτζ Σόρος και της κοινής δράσης τους για την αποσταθεροποίηση της χώρας, με την χρήση χρήματος των Αμερικανών φορολογουμένων, είναι κοινό μυστικό εδώ και δυο χρόνια.) Σύμφωνα με την δήλωση πρώην συμβούλου του Προέδρου της χώρας, «την ημέρα της ψηφοφορίας, το κτίριο του κοινοβουλίου ήταν σε κατάσταση πολιορκίας, γεμάτο πολιτικούς, αστυνομικούς και αξιωματούχους της Εισαγγελίας.  Οι ηγέτες της αντιπολίτευσης δήλωναν ότι στους βουλευτές τους γίνονταν προσφορές από 250.000 έως δύο εκατομμυρίων ευρώ για να αλλάξουν την ψήφο τους.
Φυσικά, όπως με το αποτυχημένο δημοψήφισμα, η κοινοβουλευτική παντομίμα χαιρετίστηκε από τους γνωστούς αστέρες του ΝΑΤΟ/Ε.Ε..  Ο Ευρωπαίος Επίτροπος για τις  Διαπραγματεύσεις Ευρωπαϊκής Διεύρυνσης και Καλής Γειτονίας, Γιοχάνες Χαν, αποφάνθηκε ότι «ήταν μια μεγάλη ημέρα για την Δημοκρατία στα Σκόπια», προσθέτοντας σε επίμετρο ότι «η ελεύθερη επιλογή όλων των βουλευτών κέρδισε τον γενικό σεβασμό». Ο Χαν επίσης εξέδωσε μιαν κοινή ανακοίνωση με την Φεντερίκα Μογκερίνι, Υψηλή Εκπρόσωπο της Ε.Ε. για τις Εξωτερικές Υποθέσεις και Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτεμπεργκ, αδίστακτα «χαιρέτησε» τα κοινοβουλευτικά καμώματα στα Σκόπια και κάλεσε τους βουλευτές «να δράξουν αυτήν την ιστορική ευκαιρία».
Η διαδικασία δεν τέλειωσε, αφού δυο ακόμη ψηφοφορίες ( ή «ψηφοφορίες») εκκρεμούν σε ότι απομένει από την Βουλή των Σκοπίων – για ένα σχέδιο πρότασης  με αναγκαίες τροπολογίες στο Σύνταγμα (όπου απαιτείται απλή πλειοψηφία) και για την υιοθέτηση της τελικής αναθεώρησης, για την οποία απαιτείται και πάλι πλειοψηφία των δύο τρίτων μαζί με την υπογραφή του Προέδρου Γιόργκε  Ιβανώφ, ο οποίος μποϋκοτάρισε το δημοψήφισμα. Εάν όλα πάνε  όπως σχεδιάστηκαν και/ή πληρώθηκαν, η παράσταση τότε θα μεταφερθεί  στην ελληνική Βουλή, η οποία επίσης θα πρέπει να ψηφίσει τις αλλαγές. Σύμφωνα με την Συμφωνία των Πρεσπών  η σκοπιανή πλευρά θα πρέπει να τελειώσει την δουλειά της μέχρι το τέλος του 2018 και το ελληνικό κοινοβούλιο αναμένεται να κάνει τα δικά του στις αρχές του 2019. Αναμφίβολα με λίγη βοήθεια από τους Δυτικούς φίλους τους.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Eτοιμάζει Πόλεμο στην Αρκτική το ΝΑΤΟ;

του Βrian Cloughly, Zero Hedge, 29-10-2018

H βρετανική Νταίηλυ Μαίηλ είναι μια υστερική φυλλάδα και αγοράζεται καθημερινά από άνω του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων που συμφωνούν μαζί της ότι οι περισσότεροι ξένοι είναι κατώτεροι από τους Βρετανούς. Προ διετίας η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κατά του Ρατσισμού αποφάνθηκε ότι η Μαίηλ και κάποιες άλλες εφημερίδες «αρέσκονται στην χρήση όρων διάκρισης και προκλητικών» και ο Πρόεδρος της Κομισιόν σχολίασε ότι  «το δημοψήφισμα για την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ φαίνεται να οδήγησε σε ενίσχυση του αισθήματος εναντίο ν των ξένων».
Το Μαίηλ ξέρει τους αναγνώστες του και τους λέει αυτό που θέλουν να ακούσουν και ένας από τους στόχους του είναι η Ρωσία, την οποία αδιάλειπτα κακολογεί και ταπεινώνει.
Στις 23 Οκτωβρίου το κεντρικό θέμα της εφημερίδας έγραφε εγκωμιαστικά ότι  την μεθεπομένη «κάπου 50.ΟΟΟ στρατεύματα του ΝΑΤΟ θα ξεκινήσουν στην Νορβηγία τα μεγαλύτερα στρατιωτικά γυμνάσια του μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, μια μαζική επίδειξη δύναμης που έχει ήδη θορυβήσει την γειτονική Ρωσία. Η «Σύνδεση Τρίαινας 18», που θα διεξαχθεί μέχρι τις 7 Νοεμβρίου, στοχεύει στην εκπαίδευση της Συμμαχίας στην ταχεία κινητοποίηση για την υπεράσπιση ενός συμμάχου που υφίσταται επίθεση.» Ο Αμερικανικός 6ος Στόλος ανακοίνωσε ότι το αεροπλανοφόρο Χάρι Τρούμαν και αντιτορπιλικά κατευθυνομένων πυραύλων κινήθηκαν για να κυριαρχήσουν στην Νορβηγική Θάλασσα, για πρώτη φορά από το 1991.
Σύμφωνα με την Αμερικανικές Αεροπορικές Δυνάμεις Ευρώπης, τα γυμνάσια  Σύνδεση Τρίαινας χρηματοδοτούνται εν μέρει από την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Αποτροπής, και τα αμερικανικά μαχητικά αεροπλάνα F-16 με τα στρατοτάνκερ KC-135 αναπτύχθηκαν για να επιχειρούν από αεροπορική βάση στην ουδέτερη Σουηδία.
Όλα αυτά συμπίπτουν με την γραμμή της βρετανικής κυβέρνησης ότι η Ρωσία είναι απειλή για το Ηνωμένο Βασίλειο, ισχυρισμός που αποτελεί φάρσα αλλά που κερδίζει ψήφους και πουλάει εφημερίδες.
Η εφημερίδα Σαν,  ανήγγειλε τον περασμένο Ιούνιο σε κορυφαίο τίτλο: «Η Βρετανία θα στείλει μαχητικά αεριωθούμενα Typhoon στην Ισλανδία για την αντιμετώπιση της ρωσικής επίθεσης» και από τότε ο Βρετανός υπουργός Αμύνης Γκέϊβιν Γουίλιαμσον υποστηρίζει ότι «το Κρεμλίνο  συνεχίζει να μας προκαλεί σε κάθε τομέα». (Ο Γουίλιαμσον είναι το πρόσωπο που διακήρυξε τον Μάρτιο στην Βουλή: «Ειλικρινά, η Ρωσία θα πρέπει να του δίνει –θα πρέπει να βγάλει τον σκασμό», που ήταν η πιοανόητη φράση ανηλίκου που ακούστηκε στην πολιτική τα τελευταία χρόνια.
Στις 29 Σεπτεμβρίου αναφέρθηκε ότι ο Γουίλιαμσον ανησυχεί  για «την αυξανόμενη ρωσική επιθετικότητα στην πίσω αυλή μας» και ότι η κυβέρνηση καταστρώνει μια  «στρατηγική άμυνας της Αρκτικής», με την ανάπτυξη 8οο κομάντος σε μιαν νέα βάση στην Νορβηγία. Σε μια συνέντευξή του «ο κ. Γουίλιαμσον υπογράμμισε ότι η Ρωσία άνοιξε εκ νέου τις βάσεις της σοβιετικής εποχής και αύξησε τον ρυθμό της δραστηριότητας των υποβρυχίων, ως απόδειξη ότι «η Βρετανία πρέπει να επιδείξει ότι είμαστε εδώ για να προστατεύσουμε τα συμφέροντά μας»
 Ο κ. Γουίλιαμσον δεν διευκρίνισε ποια «συμφέροντα» μπορεί να έχει προς  προστασίαν στην περιοχή της Αρκτικής.
Οι οκτώ χώρες με εδάφη βορείως του Αρκτικού Κύκλου είναι ο Καναδάς, η Δανία, η Φινλανδία, η Ισλανδία, η Νορβηγία, η Ρωσία, η Σουηδία και οι ΗΠΑ. Αυτές έχουν νόμιμα δικαιώματα στην περιοχή, που είναι σε έκταση διπλάσια από τις ΗΠΑ μαζί με τον Καναδά. Αλλά η Βρετανία δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα στην Αρκτική. Ούτε καν ένα αμφίβολο, όπως της Ισλανδίας, το οποίο βασίζεται στο ότι ο Αρκτικός Κύκλος περνά διαμέσου της νήσου Γρίμσεϋ, περί τα 25 χιλιόμετρα βορείως της Ισλανδίας. Το βορειότερο τμήμα του εδάφους της Βρετανίας, τα νησιά Σέτλαντ απέχουν 733 χιλιόμετρα νότια του Αρκτικού Κύκλου.


Τότε γιατί η Βρετανία  διακηρύσσει πως έχει «συμφέροντα» στην Αρκτική και πως η περιοχή είναι «στην πίσω αυλή μας»; Πως είναι δυνατόν να αισθάνεται απειλούμενη;
Το Αρκτικό Ινστιτούτο  ανέφερε τον περασμένο  Φεβρουάριο ότι « τα κείμενα της νέας ρωσικής στρατηγικής για την Αρκτική εστιάζονται στην αποτροπή του λαθρεμπορίου, της τρομοκρατίας και της παράνομης μετανάστευσης, αντί της εξισορρόπησης δυνάμεων με το ΝΑΤΟ. Αυτές οι προτεραιότητες υποδηλώνουν ότι οι στοχεύσεις ασφαλείας της Ρωσίας στην Αρκτική αποβλέπουν στην ασφάλεια της Αρκτικής ως βάσης στρατηγικών πλουτοπαραγωγικών αγαθών… Γενικά τα εγκεκριμένα από την κυβέρνηση ρωσικά  στρατιωτικά κείμενα δείχνουν μετακίνηση από τον κατηγορηματικό τόνο που χαρακτηρίζει τον ανταγωνισμό της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ, σε μιαν ηπιότερη διατύπωση, με έμφαση στην ασφάλεια της οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής.
Και πράγματι το όλο ζήτημα αφορά την ανάπτυξη. Στις 28 Σεπτεμβρίου γράφτηκε ότι «ένα Δανικό φορτηγό πλοίο διέσχισε επιτυχώς την ρωσική Αρκτική, σε ένα δοκιμαστικό ταξίδι, δείχνοντας ότι οι τηκόμενοι πάγοι μπορεί ενδεχομένως να ανοίξουν μιαν νέα εμπορική οδό από την Ευρώπη στην Ανατολικήν Ασία.»  Η ανάπτυξη αυτής της οδού για την διακίνηση του εμπορίου είναι εξόφθαλμα προς το  οικονομικό συμφέρον της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης όσο και της Ρωσίας. Και για να επιτευχθεί  αυτή η ανάπτυξη  απαιτείται η αποφυγή συγκρούσεων στην περιοχή.
Επομένως, που είναι το πρόβλημά  σου, υπουργέ ΄Αμυνας Γουίλιαμσον;
Τον Ιανουάριο η Κίνα περιέγραψε την στρατηγική της για την Ανταρκτική, «υποσχόμενη να συνεργαστεί στενότερα με την Μόσχα, ειδικότερα για την δημιουργία ενός θαλάσσιου ανταρκτικού αντιστοίχου της χερσαίας –«μια ζώνη-ένας δρόμος»- οδού  προς την Ευρώπη. Τόσο η Μόσχα όσο και το Πεκίνο έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι οι φιλοδοξίες τους είναι προπάντων εμπορικές και οικολογικές –όχι στρατιωτικές. Δεν μπορεί να γίνει σαφέστερο ότι Ρωσία και Κίνα θέλουν την Αρκτική να είναι μια κερδοφόρα εμπορική οδός, ενώ συνεχίζουν τις έρευνες για κοιτάσματα πετρελαίου, αερίου και ορυκτών.
Όπως επεσήμανε η Sabena Siddigi στους Asia Times, «Η Κίνα έχει κάθε λόγο για την ανάπτυξη αυτών των περιοχών και τα συμφέροντά της συγκλίνουν με της Ρωσίας αφού έχει μια μεγάλη επένδυση στο έργο παραγωγής υγροποιημένου φυσικού αερίου στο Γιαμάλ της Ρωσίας, το οποίο θα παράγει σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια τόνους υγροποιημένου αερίου τον χρόνο. Μόλις η θαλάσσια οδός της Αρκτικής τεθεί σε πλήρη λειτουργία το έργο της Γιαμάλ μπορεί να διπλασιάσει το μερίδιο της Ρωσίας στην παγκόσμια αγορά υγροποιημένου φυσικού αερίου. Η τήξη των πάγων στην Ανταρκτική προικοδότησε επίσης την Ρωσία με μεγαλύτερη πρόσβαση σε ορυκτά και άλλες πολύτιμες πηγές πλούτου.
Μαντέψτε ποιος δεν θέλει την ευδοκίμηση Ρωσίας και Κίνας.
Για την ανάπτυξη της Αρκτικής απαιτείται ειρήνη και σταθερότητα. Θα ήταν αδύνατο να αποκομισθούν τα οφέλη της νέας θαλάσσιας οδού και  πιθανώς του τεράστιου ενεργειακού και ορυκτού πλούτου εάν επρόκειτο να εκδηλωθούν εκεί συρράξεις. Είναι επομένως φανερό πως ειρήνη και ηρεμία αντί στρατιωτικής αντιπαράθεσης εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Ρωσίας και της Κίνας.
Αλλά ο Βρετανός υπουργός Αμύνης επιμένει ότι πρέπει να υπάρξει ισχυρή στρατιωτική παρουσία της Βρετανίας στην Αρκτική, «εάν θέλουμε να προστατεύουμε τα συμφέροντά μας σε αυτό που είναι ουσιαστικά η δική μας πίσω αυλή». Και σε αυτό έχει την υποστήριξη της Επιτροπής Αμύνης της Βουλής, η οποία ανακοίνωσε ότι « Η ανανεωμένη εστίαση του ΝΑΤΟ στον Βόρειο Ατλαντικό  είναι ευπρόσδεκτη και η κυβέρνηση θα πρέπει να δεχτεί συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία που επέδειξε η Βρετανία σε αυτό το πεδίο.»
Το ΝΑΤΟ ψάχνει συνεχώς για προφάσεις  για να εντρυφά σε στρατιωτική δράση (όπως το εννεάμηνο βομβαρδιστικό όργιο, με το οποίο κατέστρεψε την Λιβύη). Και η στραμμένη προς την Αρκτική τρέχουσα «Τρίαινά» του είναι ένας ακόμη πυρρίχιος  χορός, που αποβλέπει να κλιμακώσει την ένταση.

Η στρατιωτική συμμαχία ΗΠΑ-ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για πόλεμο στην Αρκτική και εσκεμμένα προκαλεί την Ρωσία, διεξάγοντας μαζικά γυμνάσια υψηλής στρατιωτικής τεχνολογίας, συνεχώς πιο κοντά στα ρωσικά σύνορα. Αλλά το Πεντάγωνο και το υποκατάστημά του στις Βρυξέλλες καλά θα κάνουν να είναι πολύ προσεκτικοί.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Addthis

Google+ Followers

 

ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΣΙΝΕΜΑ - ΘΕΑΤΡΟ




ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates