Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Kαταδικάζει και η Μέρκελ τις Αμερικανικές Κυρώσεις που θίγουν την Γερμανία

(Δια τον φόβο των Ιουδαίων στην κάλπη…)



του Alexander Mercouris

Η καγκελάριος Μέρκελ κατέστησε σαφές δια του εκπροσώπου της ότι αντιτίθεται στο νομοσχέδιο της αμερικανικής Γερουσίας που επιβάλλει νέες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, οι οποίες πλήττουν ζωτικά συμφέροντα της Γερμανίας.

Μετά την οργίλη καταδίκη αυτών των κυρώσεων από τον Αυστριακό Καγκελάριο και τον Γερμανό υπουργό των Εξωτερικών και η ίδια η Μέρκελ θέλησε να καταστήσει σαφή και την προσωπική της αντίθεση. Αλλά κατά την συνήθη σ’ αυτήν πρακτική της Σφίγγας, ανέθεσε στον εκπρόσωπό της Στέφεν Σάϊμπερτ να την ανακοινώσει.

Υπάρχει σημαντική ομοφωνία στο περιεχόμενο αυτής της δήλωσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι κυρώσεις αφορούν ρωσικές ενέργειες αλλά θίγουν και ευρωπαϊκές εταιρείες. Αυτό είναι απαράδεκτο.

Ο υπουργός των Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ, που εξέδωσε την κοινή με τον Αυστριακό ανακοίνωση, είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος που αντιπαρατάσσεται στη Μέρκελ στις εκλογές του φθινοπώρου, αλλά είναι επίσης γνωστός υποστηρικτής της συνεργασίας με την Ρωσία. Υπήρχε κατά συνέπεια κάποια αμφιβολία εάν η ανακοίνωση που εξέδωσαν εξέφραζε το σύνολο της γερμανικής κυβέρνησης, ή μόνο τους συνεργαζόμενους σοσιαλδημοκράτες.

Η δήλωση του Σάϊμπερτ εκ μέρους της Μέρκελ ξεκαθαρίζει το θέμα και καθιστά απολύτως σαφές για την ενιαία αντίθεση της γερμανικής κυβέρνησης στις νέες αμερικανικές κυρώσεις.

Το τι προκάλεσε την γερμανική οργή καθίσταται σαφές στην κοινή αυστρο-γερμανική ανακοίνωση με την εξής παράγραφο:

«Η απειλή εναντίον εταιρειών από την Γερμανία, την Αυστρία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με ποινές στην αμερικανική αγορά εάν συμμετάσχουν σε προγράμματα φυσικού αερίου όπως το Νόρντ Στρημ 2 με την Ρωσία, ή τα χρηματοδοτήσουν, εισάγει μια εντελώς νέα και πολύ αρνητική ποιότητα στις ευρω-αμερικανικές σχέσεις.»

Με άλλα λόγια, οι Γερμανοί είναι πρόθυμοι να στηρίξουν κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, υπό τον όρο να μην θίγουν τα οικονομικά συμφέροντά τους. Δεδομένου ότι οι Γερμανοί θεωρούν τον αγωγό Νορντ Στρημ 2 αναγκαίο για τα οικονομικά τους συμφέροντα εξαγριώθηκαν μ’ αυτό που βλέπουν σαν απειλή των Αμερικανών να εκτροχιάσουν το πρόγραμμα, απειλώντας με πρόστιμα τις εταιρείες τους.

Το επεισόδιο δείχνει ξανά την παγίδα στην οποία οδήγησε η Μέρκελ την Γερμανία ανατρέποντας την Οστπολιτίκ (του ανοίγματος προς την Ρωσία) που ακολουθούσε η Γερμανία από την δεκαετία του 1960, με το να υποστηρίξει το 2014 τις κυρώσεις που ο Ομπάμα την πίεζε να επιβάλει στη Ρωσία.

Λέγεται συχνά και πολύ σωστά ότι η Ρωσία είναι για την Γερμανία ένας σχετικά μικρός πελάτης και ότι οι επιπτώσεις των κυρώσεων στην γερμανική οικονομία ήσαν μικρές. Ενώ αυτό αληθεύει, παραβλέπει την μεγαλύτερη αλήθεια ότι – όπως έχω πολλάκις ακούσει ο ίδιος- η γερμανική επιχειρηματική κοινότητα θεωρούσε, πριν από τις κυρώσεις, την Ρωσία ως το κλειδί του οικονομικού μέλλοντος της Γερμανίας: Μια τεράστια χώρα, με απεριόριστες οικονομικές δυνατότητες, με γεωγραφική και πολιτιστική γειτνίαση, με ένα Πρόεδρο με ισχυρή συμπάθεια για την Γερμανία, η οποία θα μπορούσε να είναι για την Γερμανία ότι είναι η Δύση για τις ΗΠΑ.

Το κατά πόσο αυτή η θεώρηση υπήρξε ποτέ ρεαλιστική είναι διαφορετικό ζήτημα. Όπως κι’ αν είναι, από ότι είδα και άκουσα ο ίδιος, ήταν ευρέως διαδεδομένη.

Εκτός αυτού υπάρχει ο πρόσθετος παράγων ότι το πρόγραμμα της Γερμανίας να εγκαταλείψει τον άνθρακα και τις πυρηνικές εγκαταστάσεις οδηγεί στην Ρωσία ως την προφανή πηγή φτηνής ενέργειας.

Η απόφαση της Μέρκελ του 2014 να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία οδήγησε σε απότομο τέρμα το πρώτο σκέλος αυτής της στρατηγικής, ενώ γίνεται τώρα σαφές ότι επίσης εξέθεσε το δεύτερο σκέλος της ίδιας στρατηγικής –αυτό που αφορά στην ενεργειακή ασφάλειά - στις εκκεντρικότητες των πολιτικών συγκρούσεων που τώρα μαίνονται στις ΗΠΑ.

Επιπλέον κατέστησε επίσης τη Γερμανία όμηρο των πολιτικών εμπνεύσεων μιας ασταθούς και εξτρεμιστικής ουκρανικής κυβέρνησης, την οποία η Μέρκελ δεν έχει ούτε την θέληση ούτε την ικανότητα να ελέγξει.

Η Μέρκελ προχώρησε σ’ αυτό το βήμα τον Ιούλιο του 2014, επειδή είχε την διαβεβαίωση της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας BND ότι ο Πούτιν γρήγορα θα συνθηκολογούσε εν όψει των κυρώσεων γιατί αλλιώς θα αντιμετώπιζε ένα πραξικόπημα από τους ολιγάρχες. Από τη στιγμή που φάνηκε, το φθινόπωρο του 2014, ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, η Μέρκελ φάνηκε ολοένα και καθαρότερα να τάχει χαμένα, χωρίς σαφή ιδέα για το τι να κάνει.

Από τη μια πλευρά η Μέρκελ σαφώς δεν θέλει να βρεθεί προεκλογικά σε θέση όπου φαίνεται να θυσιάζει τα οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας στις ιδιοτροπίες Αμερικανών πολιτικών, όταν μάλιστα οι αντίπαλοι Σοσιαλδημοκράτες υπερασπίζονται αυτά τα εθνικά συμφέροντα. Και αυτό εξηγεί γιατί έβαλε τον εκπρόσωπό της να κάνει την σχετική δήλωση. Από την άλλη πλευρά, όπως δείχνουν όσα δήλωσε κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στη Ρωσία, δεν μπορεί να φέρει τον εαυτό της να παραδεχθεί ήττα, συμφωνώντας στην άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί.

Αργά η γρήγορα η υπομονή στη Γερμανία θα εκραγεί. Προς το παρόν, με την υποστήριξη της ανακοίνωσης Γκάμπριελ, η Μέρκελ έκανε και πάλι αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: ν’ αγοράζει χρόνο.

Με δεδομένη την αδυναμία των αντιπάλων της, αυτό θα αρκέσει για να την βγάλει μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου. Ωστόσο εάν οι κρίσεις είτε στην Ουκρανία είτε στις ΗΠΑ –επί των οποίων δεν έχει καμιά δυνατότητα ελέγχου- κορυφωθούν, τότε η Μέρκελ βρεθεί σε προβληματική θέση.

πηγή: The Duran, 19-6-17

Ο Σόιμπλε μας έβγαλε στο κλαρί και μας έβαλε στην διαλαθροπλοκή!...

Λέω, θα γράψω ένα μικρό σημείωμα για να δείξω πώς η στρατηγική των υψηλών πλεονασμάτων καταλύει την δημοκρατία στην Ελλάδα, αλλά φοβάμαι πως κανείς δεν θα με πάρει στα σοβαρά, καθώς όσοι δεν φορτώνουν γενικά και αόριστα το πρόβλημα στον καπιταλισμό ή στον Ιούδα, θεωρούν αιτία τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Αυτός ο σατανάς οδηγεί τις γυναίκες και κόρες μας (: πατριαρχική η αφήγηση, ασφαλώς, αν και εμείς είμαστε μοντέρνοι τύποι, απελευθερωμένοι, φεμινιστές και ασφαλώς αντι-ισλαμιστές) στο πεζοδρόμιο και αυτός ο διώκτης της υγιούς επιχειρηματικότητας των καναλαρχών και συκοφάντης της μεγάλης βιομηχανίας μας των θαλασσών, της απλώστρας και της ξαπλώστρας μάς εισαγάγει στον αδελφοκτόνο πόλεμο της διαλαθροπλοκής (διαπλοκή + λαθρεμπόριο). Αυτό κατάλαβα διαβάζοντας ελληνικό τύπο. Αυτό διαδίδεται στα - και από τα - ελληνικά ΜΜΕ και αναπαράγεται για να ενισχυθεί από ευτελή ταμπλόιντ του εξωτερικού ή από δήθεν σοβαρές φυλλάδες που αποβλακώνουν, κατασκευάζοντας το κοινό των προηγούμενων (των χυδαίων ταμπλόιντ). 
Ξέρω, τώρα επιτέλους αποκαλύπτομαι! Ήμουν ανέκαθεν ο δούρειος ίππος του Σόιμπλε, αφού σταθερά υποστηρίζω πως στο βαθμό που "ο κοινοβουλευτισμός είναι ο στρατωνισμός της πολιτικής πορνείας" (Karl Kraus), η πολιτική νομιμοποίηση της πορνείας πολυτελείας και του πεζοδρομίου, καθώς και της διαπλοκής πολιτικών με λαθρέμπορους κάθε είδους είναι ο κανόνας.
Αν σε κάτι χρησιμεύει η δημοσιογραφία, αναγνώστη μου, είναι στο να παρεμποδίζει την μετατροπή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε χώρο (πεδίο) στρατωνισμού της πολιτικής πορνείας. Ως δημοσιογράφος μόνον αυτό είχα διαρκώς στο μυαλό μου. Ως "άνθρωπος της αγοράς" και της στρατηγικής της ανάπτυξης πάντα σε αυτό κατέληγα, παρακολουθώντας τις παραμορφώσεις και σοβαρές στρεβλώσεις στον ανταγωνισμό και μελετώντας τη δομή των σύγχρονων κρίσεων.
Ωστόσο, πώς να μιλήσεις ειλικρινά και έντιμα σήμερα χωρίς να παρεξηγηθείς, χωρίς να υποστείς ερμηνευτικό και υφολογικό βιασμό και να ενταχθείς ο δυστυχής σε ένα στρατόπεδο που φυσιολογικά σιχαίνεσαι; Αν πω «δεν φταίει ο Σόιμπλε για το τραγικό αδιέξοδο της ελληνικής κοινωνίας, αλλά η μορφή της κοινοβουλευτικής πορνείας στην Ελλάδα που αφορά και στις σχέσεις του πολιτικού συστήματος με τον "Σόιμπλε"», ή θα καταλήξω αγκαλιά με κάποιον άθλιο φασίστα-υπερπατριώτη, ή με κάποιο διαπλεκόμενο πρεζόνι του νεοφιλελευθερισμού, ή, τι να σου πω, μπορεί και με κάποιον σαλεμένο του εξτρεμισμού! 
Δεν την γλιτώνεις, αν θες να δείξεις τον πολιτικό, αιτιατό μηχανισμό που οδήγησε στην πτώχευση και στην συγκεκριμένη διαχείριση της κρίσης. Πώς να καταλάβει ο κόσμος την μικρή, πικρή αλήθεια που οδήγησε σε εκτεταμένη κοινωνική καταστροφή την Ελλάδα και σήμερα, επί αριστεράς παρακαλώ, την εγκλωβίζει σε ένα σπιράλ αβύσσου για άλλη μια δεκαετία τουλάχιστον;
Με αυτή την ποιότητα στα ελληνικά ΜΜΕ, μην περιμένεις να κατανοήσεις τον αιτιατό μηχανισμό της κρίσης και άρα να έχεις την πιθανότητα να αντιδράσεις ορθολογικά και δημοκρατικά. Κοίταξε αναγνώστη μου, πόρνη δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Αλλά για να γίνεις και να παραμείνεις στο χώρο, πρέπει να διαθέτεις και την αντίστοιχη κουλτούρα και το χάρισμα να την διασκεδάζεις με την επίκληση της ηθικής της ανάγκης, της σωτηρίας, της αγαθότητας και της θυματοποίησης.
Η στρατηγική των "απίθανων" πλεονασμάτων στη συγκεκριμένη οικονομική και κοινωνική φάση της Ελλάδας, που με ικανοποίηση συνομολόγησε ο απίθανος Αλέξης Τσίπρας με την τρόικα, για να σπρωχτεί κάτω από το χαλί το χάλι του χρέους και του ατομικού μηχανισμού προσαρμογής, δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο σε ό, τι αφορά στην δημοκρατία στην Ελλάδα. Αυτό, το υπογράφω, καθώς αυτό στην πραγματικότητα μελετώ συστηματικά για περισσότερα από 35 χρόνια. Και αυτό διασκεδάζεται καθημερινά στον ελληνικό Τύπο μέσω του γενικού μηνύματος: ο Σόιμπλε μας έβγαλε στο κλαρί και μας έβαλε στην διαλαθροπλοκή!

Αν ήθελες, απλοϊκά έστω, να συναντηθείς με την αλήθεια, θα μπορούσες ίσως να ισχυριστείς: Η (δεξιά, κεντρώα και αριστερή) πολιτική πορνεία μας έβγαλε στο κλαρί και μας έβαλε στην διαλαθροπλοκή, καθώς αυτά τα δύο κυριαρχούσαν στο διεφθαρμένο από κούνια υποσυνείδητό μας. Αλλιώς δεν γίνεται! Πάντα η πορνεία και το λαθρεμπόριο είχαν υψηλό στάτους στη γενική μας κουλτούρα. Τα μνημόνια απλώς βοήθησαν να νομιμοποιηθεί πολιτικώς η πορνεία χαμηλής τιμής και ο πόλεμος των λαθρέμπορων υψηλής πολιτικής (κομματικής, εδώ) αξίας.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

«ιερεμιάδες» και ναρκισσιάδες



Ο φίλος μου ο Γιάννης εργάστηκε ως τραπεζικός και η σύζυγός του, που-αν καλά  θυμούμαι- ως φιλόλογος. Που σημαίνει ότι πρέπει να συγκεντρώνουν απ’ τις δυο συντάξεις τους ένα επαρκές για τη συντήρησή τους ποσό αποδοχών. Τις προάλλες, λοιπόν, που συναντηθήκαμε με κάκισε, γιατί, όπως είπε, γράφω όλο «ιερεμιάδες». Που σημαίνει απαισιόδοξα κείμενα. Γεγονός που κατά τη γνώμη του αποκαλύπτει ότι βρίσκομαι ακόμη στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Και ότι δεν έχω πάρει είδηση ότι στο μεταξύ ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, ο οποίος φώτισε το μέλλον της ανθρωπότητας με το αισιόδοξο φως της Ανάστασής του.
Φοβούμαι όμως ότι μάλλον κάποιος γίνεται απαισιόδοξος, λαβαίνοντας υπόψη του αυτά, που υποστηρίζει ο φίλος μου ο Γιάννης. Γιατί θυμίζουν τα λόγια του Χριστού, ο οποίος λέει σχετικά: «Αν το φως που υπάρχει μέσα σας (σ.σ.και κατ’ επέκταση μέσα στον κόσμο) γίνει σκοτάδι, τότε το σκοτάδι ασφαλώς θα γίνει ακόμη σκοτεινότερο». (Ματθαίου, στ, 23). Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν αυτός που τα λέει αυτά είναι θεολόγος, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Γιάννη. Γιατί αναρωτιέται κάποιος: Πώς είναι δυνατόν να ευαισθητοποιηθεί ο πολύς λαός και να οικειοποιηθεί το πνεύμα του Ευαγγελίου, όταν ακόμη και θεολόγοι και κληρικοί έχουν παρόμοιες τελματώδεις αντιλήψεις;
Ασφαλώς και το μήνυμα του Ευαγγελίου είναι αισιόδοξο. Κι όχι μόνο subspecie aiternitatis (=κάτω απ’ το πρίσμα της αιωνιότητας) αλλά και σχετικά με την εγκόσμια πραγματικότητα. Αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την χαζοχαρούμενη και άκρως ιδιοτελή εκδοχή, που ακολουθεί διαχρονικά και ιδιαίτερα  στις μέρες μας η συντριπτική πλειονότητα των, λεγόμενων, χριστιανών. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν ακόμη και κόμματα, που αυτοτιτλοφορούνται χριστιανικά (χριστιανοδημοκρατικά, κλπ), των οποίων τα έργα και οι ημέρες βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση, με το πνεύμα του Ευαγγελίου. Αφού αποτελούν τους πλέον ακραιφνείς εκφραστές του σατανικού κατεστημένου. Πράγμα που ισχύει και με το παραπάνω μάλιστα σχετικά με το «χριστιανοδημοκρατικό», λεγόμενο, κόμμα της αξιότιμης κ. Μέρκελ.
Και, για να μην φανούν υπερβολικά τα περί «σατανικού κατεστημένου», αρκεί να θυμηθούμε το περιστατικό εκείνο, κατά το οποίο ο Χριστός προλέγει στους μαθητές του τα περί του σταυρικού του θανάτου κι εκείνοι ονειρεύονται πρωτοκαθεδρίες, αξιώματα και μεγαλεία.  Για να επιτιμήσει ιδιαίτερα τον Πέτρο, τον οποίο επανέφερε στην τάξη, λέγοντάς του το παροιμιώδες: «Ύπαγε οπίσω μου σατανά»! Και να δώσει στη συνέχεια στους μαθητές του και στους οπαδούς του όλων των εποχών την πυξίδα του αληθινού χριστιανικού προσανατολισμού, λέγοντας: Αληθινός οπαδός μου δεν είναι ο βολεμένος, που αδιαφορεί για τα  τέρατα και τα σημεία, που συμβαίνουν γύρω του. Αλλά εκείνος, που απαρνείται τον εαυτό του και παίρνει το σταυρό του και με ακολουθεί (Ματθαίου, ΙΣΤ, 21-28). Και, όταν μιλάει για την απάρνηση του εαυτού μας, εννοεί οτιδήποτε θα μας πονούσε, αν το αποχωριζόμασταν: Απ’ τα υλικά μας αγαθά και τα συγγενικά μας πρόσωπα, μέχρι και την ίδια μας τη ζωή. Κι όσο για το νόημα του σταυρού, είναι αυτό, που του έδωσε ο Πατροκοσμάς. Ο οποίος ενώ απολάμβανε την ησυχία της ασκητικής ζωής, κάποια στιγμή είπε στον εαυτό του: Δεν είναι σωστό να κλείνομαι στο καβούκι της αυτάρκειάς μου, αλλά να αναλογισθώ και την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι συνάνθρωποί μου έξω στον κόσμο. Και έπραξε ανάλογα: Πήρε το σταυρό των πολλαπλά μαστιζόμενων  σλάβων στον ώμο του, για να κατορθώσει στα χρόνια της τουρκικής βαρβαρότητας επιτεύγματα απλησίαστα για τους «λαοσωτήρες» της τωρινής «ελεύθερης» Ελλάδας. Κι ας του καταλόγιζαν οι συνασκητές του αμέλεια σχετικά με τα  ασκητικά του καθήκοντα.
Βέβαια ο δρόμος του σταυρού είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Και μπορεί πολλοί βολεμένοι να πανηγυρίζουν θορυβωδώς σχετικά με το φως της αναστάσιμης λαμπάδας αλλά το φως της Ανάστασης του Χριστού είναι πολύ ενοχλητικό για τα μάτια τους. Και σε καμιά περίπτωση δεν θα έβαζαν σε κίνδυνο το ναρκισσιστικό τους περιβάλλον, ερχόμενοι σε αντίθεση με τους σκηνοθέτες της ανθρώπινης τραγωδίας. Αντίθετα μάλιστα αισθάνονται την ανάγκη να τους επευφημούν και παντοιοτρόπως να τους στηρίζουν, γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο στηρίζουν τα συμφέροντά τους.   Και βέβαια το φως της ανάστασης του Χριστού είναι οδυνηρό για τα άρρωστα μάτια των δολοφόνων, που σαν τις νυχτερίδες έχουν μάθει να ζουν και να κινούνται στα σκοτάδια.
Αλήθεια θα μπορούσαν κάποιοι εαυτούληδες και χαζοχαρούμενοι, λεγόμενοι, χριστιανοί να μας δικαιολογήσουν τον ομφάλιο λώρο που συνδέει το θρησκευτικό παρακράτος της δεσποτοκρατίας και το κοσμικό παρακράτος της ληστοκρατίας; Πώς εξηγείται, για παράδειγμα, το γεγονός ότι το θρησκευτικό παρακράτος βάνει κάποιον κληρικό στο περιθώριο και του απαγορεύει το κήρυγμα, ενώ ταυτόχρονα το κοσμικό παρακράτος του εξαφανίζει τα μπλοκ στην Google και τα κανάλια των κηρυγμάτων του στο You Tube; Υπάρχει θέμα παρανομίας; Γιατί δεν τον οδηγούν στα δικαστήριά τους να τον εξοντώσουν παντοιοτρόπως; Τη στιγμή, που συγκριτικά είναι παντοδύναμοι, ενώ  ο φτωχός παπάς ολοσχερώς αδύναμος ν’ αντιμετωπίσει τις ερπύστριες των νόμων και των κανόνων τους!  Όταν ανέχονται τόσους άλλους, που προπαγανδίζουν μύριες όσες διαστροφές!
Η απάντηση είναι απλή: Όταν οι χριστιανοί ζουν και μιλούν ερήμην του Ευαγγελίου και της πραγματικότητας ο λόγος τους είναι νεκρός. Και ασφαλώς κανένας δεν τους ενοχλεί. Γιατί προφανώς κανείς δεν σκοτώνει τα πτώματα. Όταν όμως ο λόγος τους αποκρυπτογραφεί τα μύχια σκοτάδια των λακέδων του υπόκοσμου, τον αισθάνονται σαν  καυτό λάδι σε χαίνουσες πληγές. Και αντιδρούν ανάλογα…

Tout Va Bien στο Μικροτσουτσουνιστάν

Αυτό τo ανυπόφορο "extend and pretend"  επί πρωτοδεύτερης, καλά κρατεί. 
Εμείς  -αυτοί οι αριστεροαδέξιοι που μας κυβερνούν, δηλαδή, παριστάνουν τους αξιόχρεους, ελπίζοντας  ότι με την υποσχετική ενός  μικρού τριμαρίσματος θα βγουν και στις αγορές, τρομάρα τους, πράγμα που θα πείσει τους δημο(σ)κόπους να τους δώσουν πίσω τους χαμένους πόντους, απέναντι στον τρισχειρότερό τους Κούλη και τους συν αυτώ παρατρεχάμενους  που καραδοκούν να πάρουν πίσω την κουτάλα. Δεν τους ενδιαφέρει δα, όλους αυτούς τους αθλιότατους και τίποτε άλλο, παρά τα δωρεάν κουπόνια σίτισης στο Πρυτανείο! 
Οι άλλοι, τ' αφεντικά μας τα ευρωπέη, παριστάνουν τους ευχαριστημένους από τα "πλεονάσματά"  μας που στα εξελόφυλλα των υπαλλήλων τους, των αναλυταράδων, δείχνουν ότι το ελληνικό δημόσιο  "χρέος" είναι εξυπηρετίσιμο,  τουτέστιν ούτε τριμάρισμα χρειάζεται ούτε τίποτα.
Λες και γίνεται τίποτα σε μια καθημαγμένη οικονομία, χωρίς διαθέσιμους πόρους -και κυρίως χωρίς σχέδιο- για παραγωγική ανασυγκρότηση!
Εxtend and pretend, λοιπόν ή με άλλα λόγια, tout va bien στο Μικροτσουτσουνιστάν, άλλως Ψωροκώσταινα, όπου όλοι κοροϊδευόμαστε αναμεταξύ μας και παριστάνουμε και τους ευχαριστημένους! 
Αυτοί που δεν παριστάνουν τίποτα είναι  οι άνεργοι, είναι οι πένητες συνταξιούχοι, είναι οι αναξιοπαθούντες της κρίσης- κοντολογίς όλα αυτά τα αναρίθμητα θύματα της ελληνικής, υπερεπταετούς διάρκειας πλέον, "διάσωσης".  - Διάσωση των γαλλογερμανικών τραπεζών, για να μην ξεχνιόμαστε. 
Ή μάλλον, κάτι παριστάνουν οι αναξιοπαθούντες: παριστάνουν τα πρόβατα στο ειδυλλιακό σκηνικό που έχουν στήσει οι σύνδικοι της (ανομολόγητης) ελληνικής πτώχευσης, σε αγαστή συμπαιγνία με το αθλιότερο ακόμα κι απ' αυτούς, ελληνικό πολιτικό σύστημα των σφουγγοκωλάριων! 
Μέχρι πότε, άραγε... 
Μωρέ, μπας κι έχει δίκιο ο Προφήτης;



Πόσες γλώσσες ακόμη θα μάθει ο Αρχηγός;

"Ζηλευτό" πράγμα, αναγνώστη μου, η λευκή σελίδα στο μυαλό των ενηλίκων! Μπορείς να τοποθετήσεις ό, τι σου υπαγορεύουν κάθε φορά και να μένει και χώρος για τον επόμενο λογογράφο: για μια ακόμη γλώσσα.
Παρακολουθώ με επαγγελματική συνέπεια και ερασιτεχνικό σφρίγος την εξέλιξη του πολιτικού λόγου στην Ελλάδα ήδη από την μεταπολίτευση του 1974 και ειλικρινά σου λέω ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε Αρχηγός που να εκφράζει τις “απόψεις” του με τόσο μεγάλη δόση και ικανότητα πολυγλωσσίας. Εντυπωσιακές είναι οι επιδόσεις στο ζήτημα του σημερινού Αρχηγού. Σπάνιες στο πλαίσιο της νεότερης ευρωπαϊκής ιστορίας. Ελάχιστοι ηγέτες της Ευρασίας επέδειξαν τόσο ταλέντο. Όσο για την Αφρική και τη Νότιο Αμερική δεν έχω γνώμη, δεν γνωρίζω.
Ξέρεις τι είναι την μια μέρα να μιλάς με άνεση μια πολιτική γλώσσα, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που ο ειδικός στην πολιτική μεθοδολογία να θεωρεί πως την κατέχεις σε βάθος και την άλλη ημέρα να ομιλείς μια άλλη εξίσου καλά, για να εκφραστείς την επόμενη μέρα σε μια τρίτη σαν να είναι η μητρική σου!
Όσοι ειρωνεύονταν τον Αρχηγό για τις επιδώσεις του στην Αγγλική είναι συμπλεγματικοί και ανόητοι. Αν ήταν οι ίδιοι γλωσσικώς εκπαιδευμένοι θα τον θαύμαζαν, όπως με κάποια έννοια συμβαίνει να τον θαυμάζω εγώ. Μα, πως τα λέει αυτός ο άνθρωπος, αναρωτιέμαι! Πώς μπορεί να εναλλάσσει τον πολιτικό του λόγο διαρκώς και σχετικά άρτια, πατώντας με άνεση σε μια διαφορετική πολιτική μεθοδολογία κάθε φορά; Με τους σοσιαλιστές, σοσιαλιστής, με τους καπιταλιστές, καπιταλιστής, με τους νεοφιλελεύθερους, νεοφιλελεύθερος, με τους ρεαλιστές, ρεαλιστής, με τους κονστρουκτιβιστές, κονστρουκτιβιστής και πάει λέγοντας, καλύπτοντας και τις 1000 περίπου σελίδες του κλασικού ίσως πλέον μεθοδολογικού εγχειριδίου της Πολιτικής Επιστήμης των "Goodin and Klingemann".
Είναι να μην τον θαυμάζεις, λοιπόν! Είναι μοναδικός! Ξέρεις τι προσπάθεια έχω καταβάλει για να συμβουλεύσω πολιτικούς πάνω σε μια διαφορετική από αυτή που έχουν ήδη εσωτερικεύσει και εντάξει στο γνωστικό τους μοντέλο πολιτική / οικονομική αφήγηση; Τεράστια και συχνά αναποτελεσματικά. Το ίδιο και με άλλες προσωπικότητες σε άλλους χώρους της διοίκησης και των επιχειρήσεων και γενικότερα των διαμορφωτών αποφάσεων. Εδώ - εξομολογούμαι - ιδρώνω για να μάθει η γυναικά μου μια διαφορετική γλώσσα από αυτήν που εκπαιδεύτηκε για να διοικεί την εκπαιδευτική της μονάδα!
Είναι δύσκολο πράγμα, αναγνώστη μου, να μετεκπαιδεύσεις επαγγελματίες πολιτικούς και μάνατζερ σε διαφορετική πολιτική και οικονομική αφήγηση από αυτήν με την οποία έχουν συγκροτήσει το γνωστικό τους μοντέλο, μέσα από μια μακρά συνήθως διαδικασία εκπαίδευσης (θεωρίας, πρακτικής, ρουτίνας, στερεοτύπων και εξάσκησης), ακόμη και εάν οι ίδιοι το επιθυμούν διακαώς.  
Όσο πιο καταρτισμένος στο αντικείμενό του είναι ο ηγέτης, τόσο πιο δύσκολη η άρτια εκμάθηση μιας διαφορετικής πολιτικοοικονομικής discourse, από αυτήν με την οποία είναι εξοικειωμένος. Δύσκολα μπορεί να εμφανιστεί και να μιλήσει μια διαφορετική πολιτική γλώσσα σαν να είναι αυθεντικά δική του. Ελάχιστοι το πετυχαίνουν πραγματικά. Η προηγούμενη εμπεδωμένη γνώση τους "μπερδεύει" και τα μπερδεύουν. 
Έλα όμως που ο Αρχηγός μας στην Ελλάδα, ελάχιστα "μπερδεύεται"! Είναι σχεδόν άψογος περνώντας από την μια γλώσσα στην άλλη! Αυτό θέλει ιδιαίτερη ικανότητα και "λευκή σελίδα" σε ό,τι αφορά στην δομημένη γνώση για να επιτευχθεί. Είναι αρετή;
Πολιτική αρετή όχι, με την έννοια της αρχαιολογίας και γενεαλογίας της συγκεκριμένης γλώσσας / γνώσης και της αίσθησης του κόσμου μέσω αυτής, αλλά σίγουρα αυτό θεωρείται αρετή στον κοινωνικό χώρο που εξομοιώνεται με την αγορά. Διαφορετικές αγορές, διαφορετικές γλώσσες. Διαφορετικό "κοινό στόχος", διαφορετική γλώσσα. Αρκεί το αφήγημα να εμφανίζει κάθε φορά μεγάλο βαθμό μεθοδολογικής συνέπειας και συνοχής.

Η πολυγλωσσία αυτή είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο της μετάβασης από τη νεωτερικότητα στη μετανεωτερικότητα και από τις μοντέρνες πολιτικές στον πολιτικό μεταμοντερνισμό. Ναι, διαθέτουμε έναν μεταμοντέρνο Αρχηγό, που δυστυχώς "βασανίζεται" σε ένα κόμμα που μεταμορφώθηκε μόλις πριν από λίγο σε μοντέρνα πολιτική οντότητα, ενώ τώρα καλείται να ακολουθήσει τον ηγέτη του στον μεταμοντερνισμό. Πόσες γλώσσες, θεέ μου, να μάθει μέσα σε μια κυβερνητική θητεία αυτό το κόμμα!

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Στο τέλος κερδίζουν οι σοβαροί!...


Με λάθος πρότυπα είναι διαπαιδαγωγημένος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Στο τέλος δεν κερδίζουν οι καλοί, όπως νομίζει, αλλά οι πραγματικά σοβαροί. Όχι οι σοβαροφανείς, αλλά οι αυθεντικά σοβαροί, οι έντιμοι και οι υπεύθυνοι που μιλούν όχι για να παραπλανήσουν, όχι για να διασκεδάσουν, όχι για να δεσμεύσουν, αλλά για να δεσμευτούν οι ίδιοι, στο πλαίσιο μιας μικρής αλήθειας που δεν μεταβάλλεται διαρκώς και οβιδιακώς.
Τι να γράψω για το χθεσινό Eurogroup, που δεν έχω ήδη σημειώσει; Όλα εξελίχθηκαν όπως έγραφα πως θα γίνουν, χωρίς καμία απολύτως έκπληξη. Οι "κακοί" - κατά το πολιτικό αφήγημα που κυριαρχεί στην Ελλάδα και αναπαράγεται από μια αριστερά που δεν γνωρίζει πως κάτι τέτοιο είναι ανάρμοστο για την αναφερόμενη παιδαγωγική της και την οντολογία της - κατασκεύασαν έναν λαβύρινθο για την ελληνική κοινωνία και οικονομία χωρίς ορατό τέλος, όπου, ωστόσο, ένας κυριολεκτικώς και μεταφορικώς τσαλακωμένος κύριος Τσακαλώτος (: Τσαλακώτος από σήμερα), διέκρινε "φως στο τούνελ"! Πρόκειται για μια φράση κλισέ κάθε "καλού" που εμφανίζεται σαν αγαθιάρης για να γλιτώσει από την κατακραυγή, μετά από την αποτυχία του να σεβαστεί τα ίδια του τα λόγια: τις προηγούμενες δηλώσεις του και προσεγγίσεις του.
Εγώ είμαι έτοιμος να δεχτώ πως οι κύριοι Τσίπρας και Τσαλακώτος είναι οι "καλοί" της υπόθεσης - αν και στη γλώσσα μου δεν υπάρχουν καλοί και κακοί - μόνον που αν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι είχαν συμφωνήσει σε αυτά που συμφώνησαν οι ίδιοι χθες το απόγευμα στο Eurogroup, θα τους αποκαλούσαν "κακούς" και "άθλιους" και θα τους κατήγγειλαν στον λαό για διπλοπροσωπία, υποκρισία και δραματική αποτυχία που οδηγεί τη χώρα στο απόλυτο αδιέξοδο. Και θα είχαν δίκιο! Το έχουν πράξει άλλωστε σε ανάλογες - της ιδίας μεθοδολογίας - προτάσεις του Οργάνου κατά το παρελθόν, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση. Το χειρότερο ήταν η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου πως "η χθεσινή απόφαση του Eurogroup είναι μια παρά πολύ θετική απόφαση, η οποία δίνει στην ελληνική πλευρά αυτά που ζητούσε"!
Αν αυτά ζητούσε, τότε γιατί άλλα συζητούσε και εμφανιζόταν να απαιτεί, απειλώντας μάλιστα με Σύνοδο Κορυφής; Επειδή προφανώς δεν είναι σοβαροί άνθρωποι. Μόνον αυτό; Όχι, δυστυχώς! Εδώ κινούμαστε πλέον στον πολιτικό χώρο της απόλυτης γελοιότητας. Καθαρές δεσμεύσεις - με τη μορφή μάλιστα υποτελούς πολιτείας στο διηνεκές - ανέλαβε αποκλειστικά η κυβέρνηση και μάλιστα πολύ πέρα από την εξουσία της και της συνταγματικής τάξης, ενώ, αντίθετα, καμία απολύτως καθαρή δέσμευση για το χρέος και την ανάπτυξη δεν ανέλαβαν οι εταίροι-δανειστές. Τίποτε καθαρό, εκτός του ό, τι θα πρέπει η κυβέρνηση να ξεχάσει αυτά που δήλωνε για (δοκιμαστική έστω) έξοδο στις αγορές πριν από τη λήξη του προγράμματος και για αναδιάρθρωση του χρέους. Οι "δοκιμές" μετά τις εκλογές! Εάν θεωρείς "καθαρό" το "εάν και εφόσον" τότε ούτε καθαρός είσαι, ούτε ασφαλώς σοβαρός, εκτός του ότι η πίεση για βιωσιμότητα του χρέους περνά από τους δανειστές στην ελληνική πλευρά, προδηλώνοντας ένα ασφυκτικό πλαίσιο λιτότητας με συνέχιση της εσωτερικής υποτίμησης.

Λένε πως από το σοβαρό στο γελοίο η απόσταση είναι μικρή και έτσι γρήγορα την κάλυψε αυτή η κυβέρνηση - αν δεχθούμε φυσικά πως σοβαρολογούσε ποτέ! Από το γελοίο όμως στο σοβαρό, η απόσταση είναι τεράστια! Μεγάλο, λοιπόν, τεράστιο είναι πλέον το τούνελ που έχει να διασχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ για να συναντηθεί με το φως της σοβαρότητας στην άκρη του. Και ιστορικώς έχει αποδειχθεί πως στο τέλος κερδίζουν οι σοβαροί και όχι αυτοί που κινούνται σαν να πιστεύουν τον Βοναπάρτη πως "από το γελοίο στο μεγαλείο" είναι ένα μόνο βήμα. Ένα βήμα προς το τέλος των γελοίων είναι που σαν σχιζοφρενείς βιώνουν μέσα σε αυτό (το γελοίο) το "μεγαλείο" τους!...

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Έφτασε η ώρα του αντίο;


Το "αντίο σύγκληση" δεν είναι είδηση. Είναι η επτάχρονη πραγματικότητα που αφορά στην ιστορία της Ελλάδας στην ΕΕ.
Κάποιο άλλο αντίο έχει υπόψιν του ο Αλέξης Τσίπρας, το οποίο δεν θα μπορούσε να αρθρώσει στο Eurogroup, ούτε ασφαλώς να δηλώσει σε μια Σύνοδο Κορυφής. Σύνοδος Κορυφής για το ελληνικό ζήτημα θα μπορούσε να γίνει μόνον στην περίπτωση που η κυβέρνηση ήταν έτοιμη να πει "αντίο στην Ευρωζώνη", με ταυτόχρονη αναστολή άρθρων της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτό το γνωρίζει ο κ. Τσίπρας από την προηγούμενη εμπειρία του. Τότε που η κυρία Μέρκελ είχε ζητήσει από πρωθυπουργούς χωρών της ΕΕ που βρίσκονταν σε διακοπές (όπως για παράδειγμα ο Σουηδός) να είναι στο τηλέφωνο, μήπως απαιτηθεί να διακόψουν τις διακοπές τους και να πεταχτούν στις Βρυξέλλες για να "καθαρίσουν" με τον Τσίπρα και την Ελληνική υπόθεση.
Αυτό δεν έγινε επειδή ο κ. Τσίπρας μετά από 17 ώρες απίθανου καραγκιοζιλικιού εμφανίστηκε έτοιμος "να τα δώσει όλα" εκτός από το σακάκι του που δεν το ήθελε κανείς. Τα "έδωσε", συμφώνησε με σκληρούς όρους συνθηκολόγησης που έδιναν ακόμη μεγαλύτερη τυπική και ουσιαστική εξουσία στην τρόικα στα ελληνικά πράγματα, μεταθέτοντας το ζήτημα της ρύθμισης του χρέους σε ένα όργανο που ποτέ δεν θα μπορούσε να προβεί σε αναδιάρθρωσή του, στοEurogroup - καθώς οι υπουργοί που το συνθέτουν δεσμεύονται από το Κοινοβούλιο των χωρών τους και τις σχετικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί για την δανειοδότηση της Ελλάδας. 
Με δύο κουβέντες: Το Eurogroup είναι αναρμόδιο για να προσφέρει λύση στην υπόθεση του ελληνικού χρέους προς τον λεγόμενο επίσημο τομέα. Μια Σύνοδος Κορυφής θα μπορούσε, αλλά αυτό είναι σαφές πως δεν πρόκειται να συμβεί χωρίς η Ελλάδα να πει εκεί "αντίο" ή έστω "auf Wiedersehen" στην Ευρωζώνη.
Και αφού το Eurogroup είναι αναρμόδιο και ανίσχυρο ασφαλώς στο ζήτημα της αναδιάρθρωσης του χρέους, γιατί ο κύριος Τσίπρας και το επιτελείο του επιμένουν να δημιουργούν την εντύπωση πως προσδοκούν λύση στο ζήτημα του χρέους από αυτό;
Μα, πλέον δεν επιμένουν! Στο παρά ένα "απειλούν" με Σύνοδο Κορυφής. Ποιόν "απειλούν"; Σίγουρα όχι αυτόν και αυτούς που τους είχαν απειλήσει με Σύνοδο "Εξόδου από την Ευρωζώνη", αν δεν συμφωνούσαν στο Τρίτο και πολιτικώς ισχυρότερο και αυταρχικότερο Μνημόνιο. Μάλλον στον ελληνικό λαό απευθύνονται, όχι ασφαλώς για να τον ρωτήσουν τι προτιμά, αλλά για να υπονοήσουν πως οποιαδήποτε συμφωνία στο Eurogroup, θα αποτελούσε καλύτερη λύση από εκείνη που θα έδινε μια Σύνοδος Κορυφής. Δεν θα πρόκειται για συμφωνία για αναδιάρθρωση του χρέους, ούτε για συμφωνία σύγκλησης και περιορισμού έστω της λιτότητας, αλλά για συμφωνία παραμονής στην Ευρωζώνη με τους όρους και την μεθοδολογία που έχει αποδεχτεί η κυβέρνηση και η κυβερνητική πλειοψηφία κατά την τρέχουσα φάση της λεγόμενης αξιολόγησης.
Η μεθοδολογία αυτή είναι προφανές πως δεν ευνοεί την ανάπτυξη και την εργασία. Το αντίστροφο είναι το πρακτικό αποτέλεσμά της, για αυτό ο Αλέξης Τσίπρας με άρθρο του που δημοσιεύεται ταυτόχρονα, στη γαλλική Le Monde και τη γερμανική Die Welt λέει πως "πρέπει να ληφθούν αποφάσεις που ουσιαστικά θα δίνουν το σήμα για την είσοδο στην πορεία σε μια νέα εποχή, μακριά από τα λάθη και τις υπερβολές του παρελθόντος, μια εποχή βιώσιμης ανάπτυξης και ευημερίας για όλους".
Μπορεί το Eurogroup να μεταβάλλει μεθοδολογία, όπως ουσιαστικά ζητεί ο πρωθυπουργός; Όχι, ασφαλώς και το γνωρίζει καλά. Γιατί τότε το λέει ενώ γνωρίζει τι θα σήμαινε μια Σύνοδος Κορυφής αυτή τη στιγμή για την Ελλάδα; Διότι έχει στο μυαλό του ένα "αντίο". Προς ποιόν, ποιους; Όχι βέβαια προς τους εταίρους-δανειστές της χώρας μας και το ΔΝΤ, αλλά προς όσους "παγίδευσε" με την υπόθεση της διαπραγμάτευσης του χρέους, που στην πραγματικότητα ποτέ δεν έκανε, καθώς από την αρχή δεσμεύτηκε σε μια μεθοδολογία που δεν την περιελάμβανε, μέχρι τουλάχιστον το τυπικό τέλος του προγράμματος για την Ελλάδα. Μόνον προς αυτούς; Αν το πει σε αυτούς, σύντομα θα υποχρεωθεί αντικειμενικά να το πει και στο υπουργικό του συμβούλιο και μετά στον ΠτΔ για να το ακούσουμε όλοι μας!
Η ίδια η μεθοδολογία του "κουαρτέτου" με την οποία δουλεύει η κυβέρνηση περιλαμβάνει την σταδιακή αναμόρφωση του χρέους - και όχι ασφαλώς την αναδιάρθρωσή του - έτσι ώστε να μην τιναχτεί στον αέρα το πρόγραμμα λόγω αδυναμίας πληρωμών (μη-συντεταγμένης χρεοκοπίας). Αυτό σημαίνει βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος που "προσφέρουν" (: ρυθμιστικά καταφεύγουν σε αυτά για να βγαίνει λογιστικά ο λογαριασμός του προγράμματος) σε συνεννόηση μεταξύ τους οι δανειστές και δεν αποτελούν διαπραγματευτικό πεδίο με την ελληνική κυβέρνηση. Έτσι, εφαρμόζονται ήδη κάποια από τα βραχυπρόθεσμα, ενώ στο Eurogroup θα μπορούσαν να εξειδικευτούν περισσότερο τα μεσοπρόθεσμα, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν ή να να λάβουν την μορφή πολιτικών αποφάσεων για το μέλλον. Μόνα αρμόδια για να αποφασίσουν για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος είναι τα κοινοβούλια των δανειστών.

Και αυτό το γνωρίζει ο κύριος Τσίπρας. Τότε για ποιες αποφάσεις μιλά, σε τι ακριβώς αναφέρεται; Ή επιδιώκει ψευδώς να εμφανίσει τις προτάσεις του Eurogroup - για μετά το τέλος του προγράμματος - προς τα κοινοβούλια και το ΔΝΤ ως αποφάσεις, ή σκηνοθετεί την πολιτική νομιμοποίηση του “αντίο” του. Άλλη εξήγηση δεν βρίσκω!

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Από το όλα είναι οικονομία στο όλα είναι ψυχολογία και τώρα στο όλα είναι μια καλή διατύπωση!

Ο Wittgenstein πέθανε, οι Foucault και Adorno επίσης και εγώ αναγνώστη μου δεν αισθάνομαι καθόλου καλά τελευταία, στο βαθμό που παρακολουθώ την εξέλιξη του πολιτικού δράματος της Ελλάδας.
Όταν οι νεοφιλελεύθεροι ανακάλυψαν την ομορφιά της εξουσίας διά του οικονομικού ολοκληρωτισμού - τον οποίο είχαν προηγουμένως θεοποιήσει οι κρατιστές αντίπαλοί τους - είχε έρθει η ώρα του ψυχολόγου και σε πολλές περιπτώσεις του ψυχιάτρου. Φυσιολογικώς! Περάσαμε τότε από το "όλα είναι οικονομία" στο "όλα είναι ψυχολογία". 
Δεν είναι έτσι, ρε παιδιά, αν και έτσι ιστορικώς εκφράζεται φωνάζει από τον τάφο ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ρωτήστε και την Piera (Aulagnier) που το έχει ψάξει καλά από την πλευρά της ψυχανάλυσης! Μόνον αν θεωρήσεις πως όλα είναι οικονομία θα καταλήξεις στο όλα είναι ψυχολογία. Μόνον αν σκεφτείς ολοκληρωτικά με όρους αγοράς ή οικονομικού συγκεντρωτισμού θα καταλήξεις στο όλα είναι ψυχολογία, για να διασκεδάσεις το φαινόμενο της ηγεμονίας. Αλλιώς δεν γίνεται! 
Κάνει λάθος, λοιπόν, ο οικονομολόγος μας που πιστεύει πως όλα είναι ψυχολογία στην οικονομική στάση και συμπεριφορά; Όχι βέβαια! Μόνον που έτσι αποκαλύπτει την αντιφατική ιδεολογία του και την προσωπική του δογματική θεώρηση. Την γνωστική του παθολογία, με άλλα λόγια, η οποία απαιτεί θεραπεία από έναν έμπειρο κλινικό ψυχολόγο, έτσι ώστε ο οικονομολόγος να ξαναγίνει οικονομολόγος, εγκαταλείποντας τους ψυχολογισμούς για την πολιτική νομιμοποίηση της δουλειάς του.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τους πολιτικούς επιστήμονες, αλλά και τους πολιτικούς (ας μην συγχέουμε την μια δουλειά με την άλλη - όπως άλλο πράγμα είναι η πολιτική επιστήμη και άλλο η επιστήμη της πολιτικής). Είναι όχι απλώς γνωστικά ανεπαρκής, αλλά μάλλον ψυχικά ασθενής ο πολιτικός ή επιστήμονας που από την μεθοδολογία του "όλα είναι οικονομία" καταλήγει στο "όλα είναι μια καλή διατύπωση" στην ανακοίνωση του Eurogroup.
Ο Pierre Bourdieu έδειξε πως οι γλωσσικές παραγωγές που αποτελούν προϊόν της σχέσης ανάμεσα σε μια γλωσσική αγορά και σε μια γλωσσική έξη (habitus), προσαρμόζονται από τους ομιλητές στα αιτήματα του εκάστοτε πεδίου. Έτσι κάθε γλωσσική διάδραση, όσο προσωπική και ασήμαντη και αν είναι, φέρει τα ίχνη της κοινωνικής δομής την οποία εκφράζει και στην αναπαραγωγή της οποίας συντελεί. Δηλαδή, αγαπητέ αναγνώστη, η "καλή διατύπωση" που αναζητεί και ασφαλώς θα λάβει στο Eurogroup η κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να εκφράζει την πραγματικότητα του πεδίου που ορίζει θεσμικά, ηγεμονικά, στενά οικονομικά και κοινωνικά την συγκεκριμένη στρατηγική της τρόικας για την Ελλάδα.
Η "καλή διατύπωση" θα είναι μέρος της "κοινοκτημοσύνης της γλώσσας" του Eurogroup και θα εντάσσει δομικά τον ΣΥΡΙΖΑ στην οικονομική λογική των μνημονίων, η οποία εκφράζει ασφαλώς το ηγεμονικό καθεστώς της Ελλάδας σήμερα, καθώς και την δυναμική επέκτασής του στο μέλλον. Άρα, η "καλή διατύπωση" θα εκφράζει την κακή σχέση και κατάσταση που ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωνε πως σκόπευε να ανατρέψει.
Η "καλή διατύπωση" υπονοεί την "κακή συμφωνία", όχι γενικά και αντικειμενικά, αλλά ειδικά και έτσι όπως προσδιόριζε αρχικά / προγραμματικά "το καλό και συμφέρον" για την χώρα μεσο-μακροπρόθεσμα ο ίδιος ο πρωθυπουργός και το κόμμα του. Είναι προφανές πως η κυβέρνηση προσβλέπει σε ένα κείμενο όχι απλώς δημιουργικής ασάφειας (: σαν ένα κείμενο συντακτικού νομοθέτη, για παράδειγμα), αλλά σε ένα κείμενο που θα επιτρέπει την εφαρμογή μεγάλης δόσης από  ερμηνευτική βία και συνεπώς αυθαίρετων λογιστικών προσεγγίσεων του τύπου "εάν και εφόσον, σίγουρα τόσο"! Και αυτό "οδηγεί" κατευθείαν στον ψυχίατρο ή στον ψυχολόγο. Ποιόν; Μα, τον παράγοντα που ερμηνεύει την "καλή διατύπωση", ασφαλώς!

Η αναζήτηση "καλών διατυπώσεων" αποτελεί το τέλος της πολιτικής και του πολιτικού που αντιμετώπισε την οικονομία σαν ψυχολογία, καθώς πίστεψε ο φουκαράς πως υπάρχουν γητευτές του λαού και αυτός είναι ένας από αυτούς. Γητευτές χωρίς όπλα και καταστολή δεν υπάρχουν. Μεγάλοι ηγέτες υπάρχουν, οι οποίοι έχουν μάθει, ωστόσο, να διακρίνουν μεταξύ οικονομίας, ψυχολογίας και γλώσσας, που δεν οικονομεί ψυχολογώντας και ψυχολογεί οικονομώντας. Ηγέτες που κατανοούν και σέβονται το "κοινωνικό μυστήριο" και το πολιτικό ελατήριο της γλώσσας και δεν την εξευτελίζουν εκλιπαρώντας για μια "καλή διατύπωση".

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

διαλεκτική του τρόμου…

Προκαταβολικά θέλω να δηλώσω ότι είμαι εναντίον οποιασδήποτε μορφής βίας. Ακόμη κι αν στρέφεται εναντίον εκείνων, που με την πανουργία κατόρθωσαν να περιβάλλουν την ασημαντότητά τους με την τήβεννο της εξουσίας. Ή βρίσκονται πλάι σε μηδενικά εξουσίας. Όπως οι αυλικοί κάποιων δεσποτάδων, οι οποίοι χαλκεύουν δολοφονικές συκοφαντίες προκειμένου να εξοντώσουν τους συναδέλφους τους. Και τόσοι άλλοι, που σκότωσαν μέσα τους τη συνείδηση και την ανθρωπιά και  αντιμετωπίζουν τους συνανθρώπους τους, ωσάν τις μύγες και τα κουνούπια. Όπως, για παράδειγμα,  εκείνοι, που βομβαρδίζουν σχολεία και ύστερα λένε: «Ήταν λάθος. Πρόκειται για παράπλευρες απώλειες». Ή νοσοκομεία  και ισχυρίζονται: «Ήταν καταφύγιο υπόπτων». Ή δοκιμάζουν τα φονικά τους όπλα σε ξένες χώρες όπου σκοτώνουν πολλούς και ύστερα διατείνονται: «Μα ήταν τρομοκράτες»! Ή εξοντώνουν ολάκερους λαούς, των οποίων καταστρέφουν τις χώρες, βυθίζοντας τες στο χάος και τη δυστυχία και υποκριτικότατα δικαιολογούνται: «ήταν θέμα δημοκρατίας, δικαιοσύνης, ελευθερίας»…  
Πέραν όμως του πολεμικού υπάρχει και το νομικό οπλοστάσιο. Αφού η συντριπτική πλειονότητα των νόμων είναι δομημένη έτσι, ώστε ο λαός να βρίσκεται πολλαπλά παγιδευμένος  και  πολύ δύσκολα να μπορεί να διεκδικήσει κι ακόμη δυσκολότερα να βρει το δίκιο του. Επειδή προφανώς το δίκιο του λαού έρχεται σε σύγκρουση με τα νόμιμα μεν, ανηθικότατα δε, συμφέροντα της ολιγαρχίας.
 Και βέβαια όλα αυτά τα μηδενικά της εξουσίας βρίσκουν και τα «ανήθικα ηθικά τουςστηρίγματα»: Πανεπιστημιακ ούς προφέσορες,  ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους και άλλα παρόμοια μηδενικά. Οι οποίοι, εκτός  των κυκλώπειων πολεμικών συστημάτων και του νομικού λαβυρίνθου, στον οποίο  φρόντισαν να εγκλωβίσουν τους λαούς έχουν  ναρκοθετήσει παράλληλα και την ηθική και πνευματική του άμυνα. Έχοντας στην εξουσία τους τη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ. Με τα οποία μπορούν να κάνουν το μαύρο άσπρο και τανάπαλιν. Ασκώντας καταλυτική μετάλλαξη των θεατών, ακροατών και αναγνωστών τους. Όση και χειρότερη από αυτήν, που ασκούν οι ναρκωτικές ουσίες. Επειδή ακριβώς στις ναρκωτικές ουσίες σκλαβώνονται σχετικά λίγοι, ενώ τα ναρκωτικά των ΜΜΕ τα καταναλώνουν άφθονα το σύνολο σχεδόν του λαού.
Με αποτέλεσμα να φτάνουν σετέτοιο απελπιστικό σημείο μετάλλαξης , ώστε η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων να βλέπει αναποδογυρισμένη την πραγματικότητα. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε να βλέπει τους ειδεχθείς δολοφόνους του σαν ευεργέτες και σωτήρες. Κι αν κάποιος τολμήσει να επισημάνει τις πολυποίκιλες παγίδες τους να μη γίνεται πιστευτός. Όπως ο δραπέτης εκείνος του πλατωνικού σπηλαίου που παιρνιόταν για τρελός, επειδή τόλμησε να τους αποκαλύψει την πραγματικότητα που αντίκρυσε μετά το σπάσιμο των δεσμών του.
Με αποτέλεσμα ν’ ακούμε ανεγκέφαλους πολιτικούς να υποστηρίζουν αναιδώς τα πλέον τερατώδη ψεύδη και τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού να  τους χειροκροτεί και να τους ζητωκραυγάζει. Που σημαίνει ότι ο λαός μας και η συντριπτική πλειονότητα των λαών της Γης ζούμε κάτω από ένα καθεστώς οργανωμένης πολυπρόσωπης τρομοκρατίας. Η οποία μπορεί να αιματοκυλάει τους λαούς και να διεκδικεί για τον εαυτό της δάφνες δημοκρατικότητας φιλελευθερισμού και δικαιοσύνης.
Και μην πει κάποιος ότι ο χώρος του ιντερνέτ είναι πρόσφορος, προκειμένου ο λαός να οργανώσει την ηθική και πνευματική του άμυνα. Δεδομένου ότι και για το χώρο αυτό κάποιοι διαπρεπείς εκπρόσωποι της κατεστημένης τρομοκρατίας καταγγέλλουν ότι επικρατεί ασυδοσία. Και αξιώνουν να εξαφανίσουν τα οποιαδήποτε μέσα «ελεύθερης» έκφρασης.
Με σκοπό να προετοιμάσουν το έδαφος προκειμένου και ο χώρος αυτός να χρησιμοποιηθεί, όχι μόνο για την αποχαύνωση, όπως και τώρα συμβαίνει, αλλά και τη ληστρική εκμετάλλευση και την παραπλάνηση του λαού. Επειδή ακριβώς ο χώρος αυτός φέρνει στο φως κάποια έστω και επουσιώδη στοιχεία που το επίσημο τρομοκρατικό κατεστημένο φροντίζει να αποσιωπά.
Αλλά η πραγματικότητα λέει πως και το χώρο αυτό τον κατευθύνουν οι παντοδύναμες μαφίες, που κατευθύνουν και όλη την άλλη γαλαζοαίματη τρομοκρατία. Και μπορεί ν’ αφήνουν για λίγο  να λέγονται κάποια πράγματα, που φαίνονται τολμηρά, αλλά από ένα σημείο και πέρα θέτουν σε εφαρμογή τα ναζιστικά τους αντίποινα.
Σύμφωνα με τα οποία, όχι μόνο ναρκοθετούν παντοιοτρόπως τις οποιεσδήποτε προσπάθειες αλλά δεν διστάζουν να καταργούν μπλοκ και κανάλια, επειδή θρυμματίζουν τα ανθρωπιστικά προσωπεία τους αποκαλύπτοντας τα ειδεχθή πρόσωπά τους. Χτίζοντας έτσι κάτεργα αναπόδραστα σε όσους αποκαλύπτουν τα κακουργήματά τους και αντιστρατεύονται στα δόλια συμφέροντά τους.  
Και ασφαλώς δεν αισθάνονται την ανάγκη να δώσουν λόγο σε κανένα, δεδομένου ότι δεν έχουν ν’ αντιπαρατάξουν λογικά ή ηθικά επιχειρήματα. Γιατί υποτίθεται ότι αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι υπέρτατοι νομοθέτες και κριτές, όχι μόνο της υλικής (οικονομικής, κλπ) αλλά και της ηθικής και πνευματικής δεοντολογίας.
Έτσι ώστε να έχουμε και στην περίπτωσή τους κάτι ανάλογο με το βλακώδες «αλάθητο», του Πάπα που χαρακτηρίζει τον τυφλό  θρησκευτικό μεσαίωνα, που μπορεί διαχρονικά ν’ αλλάζει προσωπεία αλλά ποτέ το καταχθόνιο πρόσωπό του.
Ή εξάλλου εκφράζει το απάνθρωπο νιτσεϊκό ιδεώδες. Που αποτελεί και τη βάση της ιδεολογίας πάνω στην οποία  στηρίχτηκαν τα εγκλήματα του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, αλλά και τα τωρινά οικονομικά εγκλήματα της γερμανοκρατούμενης Ε.Ε. Η οποία αποσκοπεί, όχι απλά στην καταπίεση, αλλά και στην καταλήστευση και κατατρομοκράτηση των λαών.  
Και όλα αυτά συμβαίνουν γιατί, όχι μόνο οι μαριονέττες της τρομοκρατικής ολιγαρχίας, αλλά και οι σκηνοθέτες του παρασκηνίου κατατρύχονται-για να χρησιμοποιήσω τη γλώσσα των συνηγόρων τους- από ανίατη βλακεία. Γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν ότι πάνω απ’ όλους και όλα υπάρχει η συμπαντική ηθική νομιμότητα, η οποία αναπόφευκτα λειτουργεί διαλεκτικά απέναντι στη  δική τους νομική βαρβαρότητα. Και γελοιοποιούνται, όταν στην περίπτωσή κάποιας τρομοκρατικής ενέργειας σε βάρος τους θρηνούν και οδύρονται και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους.
Τη στιγμή, που  τις ασύγκριτα απεχθέστερες δικές τους βαρβαρότητες τις περιβάλλουν με την τήβεννο της νομιμότητας. Νομίζοντας έτσι ότι ο νομικός τους στρουθοκαμηλισμός θα εξαπατήσει το νόμο της συμπαντικής διαλεκτικής και δεοντολογίας.

Πραξικόπημα Χωρίς Στρατό Και Στο Βατικανό του Πάπα Μπενουά ΙVI, μετά τον Μπερλουσκόνι.

Του Μιχαήλ Στυλιανού

H βαρυσήμαντη λέξη πραξικόπημα εκτοξεύθηκε στο στερέωμα αυτές τις μέρες και από τις δυο ακτές του Ατλαντικού και με αξιοσέβαστες υπογραφές, για να χαρακτηρίσει την τροπή των πολιτικών εξελίξεων στις αντίστοιχες μεγάλες δημοκρατικές- κατά τεκμήριο- χώρες της Δύσης. Από την Ουάσιγκτων ο διάσημος δημοσιολόγος και κάποτε υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ Πάτρικ Μπιουκάναν χαρακτήριζε έτσι την συνεχιζόμενη επιχείρηση του παρασκηνιακού Υπερκράτους να ανατρέψει τον νεοκλεγέντα Πρόεδρο Τραμπ. Στο Παρίσι, ο στρατηγός ε.α. Ανρί Ρουρ, αναφερόταν –με άρθρο του στο όργανο των πιστών στον Στρατηγό Ντε Γκώλ- στην επιβολή της εκλογής του ευνοουμένου του Παρασκηνιακού Υπερκράτους, μέσω της πολιτικής εξόντωσης όλων των αντιπάλων του με δόλια μέσα. Κοινά χαρακτηριστικά και των δύο κρουσμάτων ήταν ότι στόχος του «πραξικοπήματος» ήταν και στις δυο περιπτώσεις ηγεσίες ταγμένες στην υπεράσπιση του εθνικού κράτους και οι οργανωτές και εκτελεστές τους αποτελούν πλοκάμους διεθνούς Υπερκράτους που προωθεί την παγκοσμιοποίηση.

Πρόσφατες όμως αποκαλύψεις από την Ρώμη συμπληρώνουν την εικόνα σε τρίγωνη διάσταση, με στοιχεία που αναφέρονται βέβαια σε παλαιότερα γεγονότα, αλλά που αφορούν όχι μόνο στην απομάκρυνση του πρωθυπουργού Μπερλουσκόνι αλλά και στην μυστηριώδη παραίτηση του Πάπα Μπενουά -που δεν ήταν καθόλου οικειοθελής, όπως ανακοινώθηκε στο ευσεβές πλήρωμα.

Οι αποκαλύψεις προέρχονται όχι από πηγή των τριόδων αλλά από το εγκυρότατα ιταλικό περιοδικό γεωπολιτικής “Limes”,το οποίο διανέμεται μόνο σε συνδρομητές και του οποίου κάθε νέο φύλλο παρουσιάζεται με επισημότητα σε εθνικό ιταλικό τηλεοπτικό κανάλι από τον εκδότη . Αυτά αναφέρει το Γκωλλικό όργανο «Επιτροπή Βαλμύ», που μετέφερε τα αποκαλυπτικά στοιχεία, εκείθεν των Άλπεων μια και προσθέτουν μια πικάντικη γεύση στην γαλλική εκλογική επικαιρότητα.

Τα εκρηκτικά νέα στοιχεία περιλαμβάνονται στη τελευταία έκδοση του περιοδικού “Limes”, σε άρθρο του Germano Dottori, με τίτλο «Γιατί έχουμε ανάγκη το Βατικανό», που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο, αλλά λόγω της περιορισμένης κυκλοφορίας σε συνδρομητές, είχε βραδυφλεγή ανάφλεξη στην ιταλική δημοσιότητα…

Στο αποκαλυπτικό απόσπασμα του άρθρου του, ο Ντοτόρι γράφει: «Οι προστριβές μεταξύ της Εκκλησίας και των ΗΠΑ δεν εξαφανίστηκαν με τον θάνατο του Πάπα Ζαν-Πωλ ΙΙ.  Αντιθέτως είχαν συνέχεια κατά την διάρκεια της θητείας του Πάπα Ράτζινγκερ (σημ: τον αναφέρει με το γερμανικό του όνομα ως επισκόπου), κατά την οποία όχι μόνο παροξύνθηκαν με την επένδυση του Ομπάμα και της Χίλλαρυ Κλίντον στο πολιτικό Ισλάμ των «Αδελφών Μουσουλμάνων», κατά την διάρκεια των λεγομένων «αραβικών ανοίξεων», αλλά επίσης και από την σταθερή θέληση του Μπενουά του 6ου ( τέως Ράτζινγκερ) να επιτύχει μια πολιτική συμφιλίωση με τον Πατριάρχη της Μόσχας, την οποία ήθελε ως θρησκευτική επίστεψη ενός γεωπολιτικού σχεδίου για την ευρω-ρωσική ενοποίηση, που είχε την υποστήριξη της Γερμανία και της Ιταλίας του Μπερλουσκόνι αλλά όχι εκείνης, της πιο αμερικανόφιλης, που εκπροσωπούσε ο Τζιώρτζιο Ναπολιτάνο (σημ: παλαιό στέλεχος του ΚΚΙ).

Το πώς τέλειωσαν αυτά είναι γνωστό σε όλους. Η ιταλική κυβέρνηση και ο Πάπας χτυπήθηκαν ταυτόχρονα από μιαν συντονισμένη εκστρατεία σκανδάλων σπάνιας βιαιότητας και χωρίς προηγούμενο, με την οποία συνδυάστηκε μια σειρά σκοτεινών χειρισμών στο χρηματο, -πιστωτικό πεδίο, με τελικό αποτέλεσμα, τον Νοέμβριο 2011, την παραίτηση του Μπερλουσκόνι και στις 10 Φεβρουαρίου 2013 την παραίτηση του Ράτζινγκερ. Στο κορύφωμα της κρίσης η Ιταλία είδε να της κλείνονται προοδευτικά οι πόρτες των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών, ενώ το Ινστιτούτο Θρησκευτικών ΄Εργων ( Τράπεζα του Βατικανού) αποκλείστηκε προσωρινά από το διεθνές διατραπεζικό σύστημα αποστολής χρημάτων Swift.

Η είδηση εγνώσθη στο Βατικανό από δημοσίευμα της εφημερίδας Ρεπούμπλικα», που ανέφερε ότι οι αυτόματες ταμιευτικές μηχανές του Βατικανού έπαψαν να λειτουργούν. Το μέτρο εφαρμόστηκε από την Ντώϋτσε Μπανκ, μετά την κατηγορία κατά της Τράπεζας του Βατικανού ότι συνέβαλε στο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.»

Στο τελευταίο σειράς ιταλικών δημοσιευμάτων που προκάλεσε η αποκάλυψη του Limes, άρθρο του Ιταλού δημοσιολόγου Antonio Socci στο «Libero» προσθέτει κάποια στοιχεία περί την παραίτηση του Πάπα Μπενουά του 16ου, που δείχνουν ότι δεν δόθηκε αμαχητί και άνευ όρων.

Υπογραμμίζει σχετικά την «πρωτοφανή ανωμαλία» που συνιστά το γεγονός ότι επέβαλε και έγινε αποδεκτό από το κονκλάβιο να αποχωρήσει του παπικού θρόνου, αλλά διατηρώντας τον τίτλο του «Επίτιμου Πάπα», γεγονός που κατά τον Antonio Socci σημαίνει «ημι-παραίτηση». Επικαλείται σχετική φράση του Πάπα, ο οποίος εξήγησε ότι « η απόφασή μου να παραιτηθώ από την ενεργό άσκηση του λειτουργήματος δεν αναιρεί αυτό» (προφανώς το αξίωμα).

Στο ίδιο άρθρο του, ο Antonio Socci αναφέρει ότι ο συντάκτης των αποκαλύψεων Ντοτόρι, σε συνέντευξή του στο καθολικό πρακτορείο «Ζενίτ», ερωτηθείς για σχετικές αποκαλύψεις και της Γουίκιληκς, είπε πως πάντοτε πίστευε πως ο Πάπας Μπενουά εξαναγκάστηκε σε παραίτηση με μια περίπλοκη πλεκτάνη, που εξυφάνθηκα από αυτούς που έχουν συμφέρον να εμποδίσουν την συμφιλίωση με την ρωσική ορθοδοξία, ως θρησκευτικό σκέλος ενός σχεδίου προοδευτικής προσέγγισης μεταξύ ηπειρωτικής Ευρώπης και Ρωσίας. Και πρόσθεσε. Για τους ίδιους λόγους πιστεύω ότι εμποδίστηκε η κούρσα διαδοχής στον παπικό θρόνο του καρδιναλίου Σκόλα, που ως πατριάρχης της Βενετίας είχε διεξαγάγει τις διαπραγματεύσεις στην Μόσχα.»

-------

Το γεγονός ότι αυτά τα στοιχεία ανασύρονται στην επιφάνεια από τους παφλασμούς των ράδιο-τηλεοπτικών κυμάτων της μαινόμενης πάντοτε στην Ουάσιγκτων θύελλας, περί την θρυλούμενη ρωσική ανάμιξη στις αμερικανικές εκλογές, δεν πρέπει ασφαλώς να αποδοθεί, σε συμπτώσεις, στον παράγοντα Τύχη ή στον …Δαίμονα του Τυπογραφείου.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates