Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ποιο Ηθικό Ανάστημα ΄Εχουμε Μετά Από Αυτό το ΄Ονειδος; Και θα ξαναμπούμε σε έναν ηλίθιο πόλεμο σαν άβουλοι αυλικοί;


του Peter Hitchens * Tue, May 15, 2018

Τυπικοί Ρώσοι, έ.. ; Απάγουν έναν άνδρα και την έγκυο γυναίκα του μέρα-μεσημέρι, και έπειτα τους κρύβουν σε μια μυστική φυλακή σε ένα ασιατικό αεροδρόμιο, όπου διαθέτουν μιαν σκοτεινή επιρροή.
Και εκεί αρχίζουν να τους βασανίζουν. Παρά το γεγονός ότι αυτή είναι εξόφθαλμα έγκυος, την αλυσοδένουν σ’ ένα τοίχο και της καλύπτουν το κεφάλι με μια κουκούλα, για πέντε μέρες.
Στην συνέχεια την τυλίγουν ολόκληρη, από την κεφαλή μέχρι τα δάκτυλα των ποδιών, με συγκολλητική ταινία και ενώ αυτή βρίσκεται σε αγωνία γιατί ένα μάτι της έχει κολληθεί ανοιχτό, τους μεταφέρουν και τους δύο στην Συρία ώστε να μπορούν να βασανιστούν πιο εμπεριστατωμένα επί αρκετά χρόνια.
Μαζί με τους δυο αλυσοδεμένους κρατούμενους έρχεται και ένα Δελτίο Παράδοσης από τον αρχηγό της ρωσικής κατασκοπίας στον Σύρο αρχικατάσκοπο: «Αυτό είναι δείγμα της θαυμαστής συνεργασίας μας.»

Αυτή είναι η εμετική συμπεριφορά που μας έμαθαν να περιμένουμε από το Κρεμλίνο.                                                        
Μόνο πως έχω αλλάξει κάποιες λεπτομέρειες. Αποστολέας δεν ήταν το Κρεμλίνο. Η πραγματική ιστορία αφορά την βρετανική μυστική υπηρεσία ΜΙ6 και τους συμμάχους μας στην αμερικανική CIA. Και ο άνδρας που βοηθήσαμε στην απαγωγή του, ο Abdel Belhaj δεν στάλθηκε στην Συρία, αλλά στην Λιβύη, τον δικτάτορα της οποίας τότε φλερτάραμε.
΄Ολες οι λεπτομέρειες αυτής της ακατανόμαστης, παράνομης επιχείρησης είναι γνωστές και μη επιδεχόμενες  διάψευση. Διέφυγαν την μυστικότητα μόνο χάρις στο γεγονός ότι μια ομάδα πολιτοφυλάκων σκόνταψε σ’ ένα πάκο χαρτιά σε εγκαταλειμμένο γραφείο της Τρίπολης.
Η (βρετανική) κυβέρνηση ομολόγησε την αλήθεια, απολογούμενη γι’ αυτά και έγραψε μια μεγάλη επιταγή ( για πολύ σκληρά κερδισμένα λεφτά φυσικά), στην σύζυγο του κ. Μπελχάζ, την Φατίμα Μπουντσάρ. Δεν αποπειράθηκε καν κανείς να διαψεύσει, μολονότι οι υπεύθυνοι υπουργοί της τότε (2004) εργατικής κυβέρνησης φαίνεται να δυσκολεύονται να θυμηθούν αυτό το επεισόδιο.
Πολλά μπορεί να σκεφτεί κανείς γι’ αυτήν την ιστορία, όπως το εάν όσοι αναμίχθηκαν, πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί, θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν κάποιο είδος δικαιοσύνης. Αλλά δεν θα ενθάρρυνα πολλές ελπίδες.
Αυτό που θέλω να πως είναι το εξής. ΄Ολο το σημερινό μας μένος εναντίον της Ρωσίας και της Συρίας έχει σαν βάση εξόρμησης την  υποθετική ηθική υπεροχή μας. Αλλά διαθέτουμε πράγματι τέτοιαν ηθική υπεροχή, όταν αρπάζουμε ανθρώπους και τους στέλνουμε σε τυράννους για να τους βασανίσουν; Επομένως δεν θα έπρεπε να πάψουμε να παριστάνουμε πως η εχθρότητά μας κατά της Ρωσίας και της Συρίας έχει υψηλά κίνητρα –και να εξηγήσουμε ποια σε αυτήν την περίπτωση είναι τα πραγματικά κίνητρά μας;
΄Η μήπως ντρεπόμαστε γιατί τα κίνητρά μας είναι το ίδιο ελεεινά όπως το απαίσιο επεισόδιο Μπελχάζ;
Είναι βέβαιο πως από πριν την εισβολή στο Ιράκ το 2003, την οποία τα περισσότερα μέλη της σημερινής κυβέρνησης υποστήριζαν, αυτή η χώρα συμμετείχε στις πιο φρικώδεις πράξεις, πολλές από τις οποίες πιθανότατα θα παραμείνουν για πάντα μυστικές.
Παραδόξως, πολλές από αυτές τις απαγωγές και πολλή από αυτή την συνενοχή σε ακατανόμαστα βασανιστήρια δικαιολογείτο από την ηθική αποστροφή μας κατά της Αλ Κάϊντα, το ισλαμιστικό κίνημα με το οποίο τώρα συνεργαζόμαστε στην Συρία.
Μπορεί βέβαια να επιχειρηματολογήσει κανείς ότι η εισβολή στο Ιράκ ήταν το βαρύτερο πολιτικό σφάλμα της εποχής μας, με δεύτερο στην σειρά την επίθεση του Ντέϊβιντ Κάμερον στην Λιβύη.
Και τώρα σπεύδουμε προς ένα σοβαρό πόλεμο στην Μέση Ανατολή, συρόμενοι από του λουράκι αυτού του περίεργου, προφανώς ανισόρροπου τύπου, του Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου η  πλήρης, μορφασμών, σπασμών και ματαιοδοξίας παράσταση το βράδυ της Τρίτης ήταν το πιο τρομαχτικό θέαμα που έχω δει στην ζωή μου. Μπορούσε να δει κανείς καθαρότερα ότι μας βλέπει όχι σαν συμμάχους αλλά σαν λακέδες;
Και γιατί να μην μας βλέπει έτσι όταν συνεργαζόμαστε με την CIA σε δουλειές σαν αυτήν;
Μια ευπρεπής βρετανική κυβέρνηση θα είχε πάψει τέτοιου είδους συνεργασία, οσεσδήποτε μικροπεριποιήσεις και χάδια στην κεφαλή μπορεί να προσφέρονται σε αντάλλαγμα. Και μια σοβαρή βρετανική κυβέρνηση θα όφειλε να κάνει στην άκρη από τις πολιτικές πολέμου στην Μέση Ανατολή, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν μόνο σε περισσότερη φρίκη, βασανιστήρια και οδύνη.


* Ο Πήτερ Τζόναθαν Χίτσενς είναι ΄Αγγλος συγγραφέας και δημοσιογράφος, εργάσθηκε ως ανταποκριτής στην Μόσχα και στην Ουάσιγκτον, είναι κόλουμνιστ στην Mail of Sunday,  σχολιαστής στη τηλεόραση, και έχει δική του ιστοσελίδα. «Η κατάργηση της Βρετανίας», «Η Ιστορία του Εγκλήματος» και «Η Κατάργηση της Ελευθερίας» είναι τα πιο συζητημένα από τα έξη βιβλία του. ΄Εχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες και είναι ο νεότερος αδελφός του συγγραφέα Κρίστοφερ Χίτσενς, υπέρμαχου του αγώνα της Κύπρου και Βιογράφου αποδόμησης του μύθου Κίσινγκερ.

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Στον αγώνα οι ΗΠΑ να κερδίσουν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, χάνουν τον Δεύτερο που είχαν ήδη κερδίσει!


Σημειώνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Το ξέρεις ίσως, αναγνώστη μου, πως θεωρώ την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ μια από τις καλύτερες αφηγήτριες ιστορίας στον κόσμο και μια προσωπικότητα σκέτη απόλαυση. Είναι πηγή απολαυστικής γνώσης. Ένας όμορφος άνθρωπος. Ένας ποταμός ψυχής και πνεύματος ικανός να συμπαρασύρει στην ορμή του και τον πλέον ισχυρό βράχο που θα βρεθεί ο δυστυχής εμπόδιο στη ροή του.

Δεν έχει σημασία αν συμφωνείς ή δεν συμφωνείς με αυτά που λέει, σημασία έχει να εμπνευστείς από αυτά που διηγείται. Πάντα μέσα στην διήγησή της υπάρχει κάτι που απαντά στο ιστορικό δίλημμα της εποχής μας. Και δυστυχώς για τους νεοφιλελεύθερους, ευτυχώς για τον άνθρωπο που θεωρεί τον εαυτό του προϊόν (θέμα και όχι θύμα ή πρότζεκτ) της ιστορίας και όχι της αγοράς, ο κόσμος δεν θα γίνει επίπεδος παρά τις οργανωμένες προσπάθειες των κυριάρχων διαμορφωτών της κοινής γνώμης να σχηματιστεί μια παγκόσμια «επίπεδη Gestalt». Έτσι θέλω να πιστεύω…αν και αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Μέση Ανατολή πάνε κόντρα στο «πιστεύω» μου!

Και αυτός είναι ο λόγος που αναζητώ μια απλή στην διατύπωσή της, σοβαρή απάντηση (με ιστορικό σημαινόμενο) για την εγκληματική συμπεριφορά των σημερινών μεγάλων δυνάμεων και το τυχοδιωκτικό παιχνίδι μικρότερων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Η απάντηση «προκύπτει» παρακολουθώντας την αφήγηση της κυρίας Αρβελέρ στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Θανάση Λάλα και διαβάζω στο ΒΗMΑgazino. Λέει: «Τα σύνορα ήταν πάντα μια συμφωνία εφησυχασμού της κορυφής και όχι των λαών. Θα σας πω κάτι σε σχέση με αυτό, το οποίο μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Μία μέρα πριν πέσει το Τείχος στο Βερολίνο είμαι καλεσμένη για γεύμα στην αμερικανική πρεσβεία στο Παρίσι. Στο τραπέζι που καθόμαστε έχω δίπλα μου έναν παλιό πρέσβη Αμερικανό. Του λέω: "Τώρα πια είναι σίγουρο ότι κερδίσατε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο!". Μου λέει: "Εχετε δίκιο, κυρία Αρβελέρ, και τώρα μας μένει να κερδίσουμε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο!". Μου έκανε πολλή εντύπωση η απάντηση του πρέσβη, άλλα το σκέφτηκα και είχε πολύ δίκιο. Προσέξτε. Αν πάρετε το τι γίνεται στη Μέση Ανατολή τώρα και όλα αυτά τα χρόνια, είναι ακριβώς ότι δεν τελείωσε ποτέ ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Για το συμφέρον της κορυφής, κάποια στιγμή, χωρίσανε τον κόσμο με το μέτρο. Τόσο εσύ, αυτό δικό μου, εσύ από εδώ, εγώ από εκεί. Βάλανε σύνορα χωρίς να υπολογίσουν τους λαούς που θα ζούσαν ή δεν θα ζούσαν μέσα σε αυτά. Δεν σκέφτηκαν τίποτε άλλο παρά μόνο την ησυχία της κορυφής. Ούτε ποιοι είναι οι λαοί, ούτε τι θέλει ο κάθε λαός. Βάλανε σύνορα όπως τους βόλευε στην κορυφή!».

Και να που σήμερα τα σύνορα που βάλανε τότε στην περιοχή δεν βολεύουν την πολιτική «κορυφή» και πρέπει να αλλάξουν! Όχι απλώς τα σύνορα, αλλά και οι πολιτικοί συσχετισμοί σε παγκόσμιο επίπεδο που τα χαράσσουν, τα νομιμοποιούν και τα διασφαλίζουν, πάντα προσωρινώς.

Και ποιος είναι ο στόχος από την πλευρά της ηγεσίας των ΗΠΑ; Ακριβώς αυτό που είπε χαριτολογώντας, πριν από αρκετά μάλιστα χρόνια, ο Αμερικανός Πρέσβης στην κυρία Αρβελέρ: «… και τώρα μας μένει να κερδίσουμε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο»! Μόνο, αναγνώστη μου, στον σύγχρονο αγώνα των ΗΠΑ να κερδίσουν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο διαφαίνεται πλέον η σοβαρή πιθανότητα να χάσουν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον οποίο είχαν κερδίσει σταδιακά και πλήρως σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, τον προηγούμενο αιώνα.

Και τι να σημαίνει για τον κόσμο αυτή η ιστορική αποκοτιά; Έναν Τρίτο Παγκόσμιο που ήδη ξεκίνησε, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να το πληροφορηθούμε. Δεν γίνεται να το μάθουμε, καθώς ο πόλεμος αυτός δεν αποτελεί συνέχεια της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας, αλλά το πραγματικό «τέλος της ιστορίας» που δεν θα μπορούσε να ανακοινωθεί, αλλά απλώς να «εξαγγελθεί» (: Francis Fukuyama, “The End of History and the Last Man”). Και δίχως ιστορία δεν έχει σημασία ούτε ο ίδιος ο πόλεμος.

Δεν θα είναι κανονικός πόλεμος, ο πόλεμος αυτός! Θα είναι κάτι στο οποίο δεν έχει δοθεί ακόμη όνομα και δεν ξέρω αν θα δοθεί ποτέ, καθώς στο κενό της αρχαιολογίας και γενεαλογίας της γνώσης - που έχει σχηματιστεί παγκοσμίως - οι φορτισμένες λέξεις που δομούν και ίσως ταλαιπωρούν την ιστορική μνήμη, θεωρούνται ντεμοντέ. Με αυτή την έννοια ο Τρίτος Παγκόσμιος θα μπορούσε να θεωρείται «εργασία ολοκληρωμένης ειρήνης» ή ένα «πρότζεκτ ολοκλήρωσης της παγκόσμιας ειρήνης». Μόλις ολοκληρωθεί δεν θα υπάρχει άνθρωπος ούτε για να φτιάξει σφεντόνα αγαπητέ Albert!

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Συναγερμός Διάσωσης της Συμφωνίας του Ιράν Από τον Κίνδυνο Επίθεσης Πλαστής Σημαίας



του FINIAN CUNNINGHAM | 15.05.2018  
[Η κατάσταση στην Μέση Ανατολή είναι πολύ εκρηκτικότερη από όσο φαίνεται, μετά την αυτοπαγίδευση της αμερικανικής ηγεσίας σε  στρατηγικές συμπληγάδες, χωρίς δυνατότητα διορθωτικής υπαναχώρησης  και με έντονο τον προκλητικό πειρασμό απόπειρας διεξόδου με την χρήση εκρηκτικών  -με αγνώστων εκτάσεων συνέπειες. Τα δεδομένα αυτής της σημερινής πραγματικότητας -που μπορεί να εκραγεί  αιφνιδιαστικά- παρουσιάζει στο πιο κάτω άρθρο  μια διεθνώς γνωστή δημοσιογραφική προσωπικότητα, με μακρά θητεία στις εγκυρότερες βρετανικές και αμερικανικές εφημερίδες, μιας εποχής όπου ο Τύπος υπηρετούσε ακόμη την αλήθεια και το δικαίωμα του πολίτη στην σωστή ενημέρωση]
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού
Αυτή την εβδομάδα βλέπουμε έναν οργασμό διπλωματικών προσπαθειών από το Ιράν, την Κίνα, την Ρωσία και την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση για την διάσωση της διεθνούς πυρηνικής συμφωνίας, μετά την παραβίαση από τον Πρόεδρο Τραμπ της στηριζόμενης από τα Ηνωμένα έθνη συνθήκης.
Ο Ιρανός υπουργός των Εξωτερικών Μωχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ επισκέπτεται το Πεκίνο, την Μόσχα και τις Βρυξέλλες για να συζητήσει πως οι εναπομένοντες συμβαλλόμενοι στην συμφωνία μπορεί να συνεχίσουν την τήρησή της, παρά την αμερικανική απόπειρα ανατροπής της.
Η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ πρόκειται να συναντηθεί με τον πρόεδρο Πούτιν την Παρασκευή στο Σότσι, της Μαύρης Θάλασσας, όπου αναμένεται να τονίσουν την στήριξή τους στην συμφωνία.
Η παράνομη αποχώρηση του Τραμπ την περασμένη εβδομάδα από την διεθνή συμφωνία του 2015, γνωστή Κοινό Διεξοδικό Σχέδιο Δράσεως, επικρίθηκε δριμύτατα από όλους τους άλλους συμβαλλομένους –Ιράν, Ρωσία, Κίνα, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ευρωπαϊκή ΄Ενωση και Ηνωμένα ΄Εθνη.
Η συμμόρφωση του Ιράν στην συμφωνία επιβεβαιώθηκε κατ΄επανάληψη από το όργανο ελέγχου του ΟΗΕ, την Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας. Ώστε οι ισχυρισμοί του Τραμπ ότι το Ιράν κατασκευάζει κρυφά ένα ατομικό όπλο -ως έναν από τους λόγους παραβίασης της συμφωνίας- είναι αβάσιμοι.
΄Ισως μια από τις σημαντικότερες συνέπειες της ενέργειας του Τραμπ να είναι η ζημία που φαίνεται να προκάλεσε στην 70χρονη διατλαντική συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Ο πρόεδρος τη Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλωντ Γιούνκερ ήταν ένας από τους Ευρωπαίους αξιωματούχους που  κατέκριναν την μονομερή περιφρόνηση της Ουάσιγκτον για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα στο θέμα της συμφωνίας.
Οι απειλές τη αμερικανικής κυβέρνησης για την αύξηση των κυρώσεων στο Ιράν περιλαμβάνουν επίσης δευτερεύουσες κυρώσεις για οποιοδήποτε έθνος πραγματοποιεί συναλλαγές με την Τεχεράνη. Αυτή η εκτός επικράτειας επιβολή των αμερικανικών νόμων αντιμετωπίζεται ως βάναυση επέμβαση στα κυρίαρχα δικαιώματα άλλων χωρών.
Από της υπογραφής της πυρηνικής συμφωνίας προ τριετίας και της άρσης των παλαιών διεθνών κυρώσεων σε βάρος του Ιράν, ευρωπαϊκά κράτη είχαν επενδύσει σε σημαντική εμπορική συνεργασία με την Τεχεράνη. Ευρωπαϊκές εταιρείες όπως η γάλλο-γερμανική Airbus, η βρετανική Shell, οι γαλλικές Total and Peugeot, και η γερμανική Volkswagen είναι μόνο μερικές από τις ευρωπαϊκές εταιρίες που είχαν συνάψει συμβόλαια πολλών δισεκατομμυρίων με το Ιράν.
Ο Τραμπ απειλεί τώρα να τορπιλίσει ζωτικά εμπορικά συμφέροντα της Ευρώπης στο Ιράν όσο και να θέσει σε κίνδυνο την διατήρηση της ασφάλειας στην Μέση Ανατολή, της οποίας η συμφωνία με το Ιράν αποτελούσε στήριγμα, κατά πολλούς παρατηρητές.
Η άξεστη περιφρόνηση του Αμερικανού προέδρου για τις ευρωπαϊκές ανησυχίες σχετικά με την συμφωνία είναι απλώς η τελευταία από μια σειρά προσβολές από την Ουάσιγκτον στους  συμμάχους της στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Οι τραμπουκισμοί του Τραμπ για τις δαπάνες του ΝΑΤΟ, το σχίσιμο της συμφωνίας του Παρισιού για την προστασία του κλίματος, και οι εκφοβισμοί για εμπορικούς δασμούς έχουν ήδη εξοργίσει του Ευρωπαίους. Η απόπειρά του να τορπιλίσει την συμφωνία του Ιράν και να βυθίσει τους στρατηγικούς υπολογισμούς των Ευρωπαίων ίσως είναι το τελευταίο άχυρο (στο υπέρβαρο φορτίο της καμήλας).
Ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών Χέϊκο Μάας δήλωσε στο Σπίγκελ ότι ο Τραμπ δηλητηρίασε την διατλαντική σχέση. Επίσης προειδοποίησε ότι το Βερολίνο θα υιοθετήσει μιαν αποφασιστική στάση απέναντι στην Ουάσιγκτον, σε υποστήριξη των εθνικών συμφερόντων.
Το παιχνίδι επομένως χοντραίνει επικίνδυνα για την Ουάσιγκτον εάν, συνεχίζοντας την εχθρική πολιτική της με το Ιράν, καταλήξει να αποξενωθεί από την Ευρώπη.
Με αυτή την οπτική, φαίνεται πως οι ΗΠΑ και οι περιφερειακοί εταίροι τους, Ισραήλ και Σαουδική Αραβία, μοιάζουν αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τις εντάσεις με το Ιράν, ετοιμάζοντας σύγκρουση και χρησιμοποιώντας προσκλήσεις πλαστής-σημαίας για να υπονομεύσουν την Τεχεράνη.
Η δολιοφθορά από τον Τραμπ της συμφωνίας με το Ιράν φαίνεται να ήταν συντονισμένη με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία. Την βδομάδα που προηγήθηκε της αμερικανικής αποχώρησης, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έκανε τις θεαματικές κατηγορίες του για τα κρυφά πυρηνικά σχέδια του Ιράν. Οι ισχυρισμοί του Νετανιάχου απορρίφτηκαν ευρύτατα σαν θεατρινισμοί, αλλά ο Τραμπ τους επικαλέστηκε στην ανακοίνωση από τον Λευκό Οίκο για την ακύρωση της συμφωνίας.
Ταυτόχρονα, η Σαουδική Αραβία καταδίκασε μιαν πυραυλική επίθεση των Χούθι από την Υεμένη κατά της Ριάντ ως «ενέργεια πολέμου από το Ιράν», ισχυριζόμενη ότι η Τεχεράνη εφοδιάζει τους αντάρτες τη Υεμένης με όπλα.
΄Επειτα οι ΗΠΑ ανήγγειλαν νέες κυρώσεις εναντίον της ισλαμικής επαναστατικής φρουράς του Ιράν για την «κακοποιό δράση» της στην περιοχή
Το Ιράν διέψευσε ότι εκτέλεσε πυραυλική επίθεση εναντίον θέσεων του Ισραήλ στα υψώματα του Γκολάν και κατήγγειλε το Ισραήλ για επιδρομή στη Συρία με ψευδή προσχήματα.
Υπάρχει εδώ κάτι σαν ένα θέατρο με καθρέφτες. Το Ισραήλ έχει εκτελέσει μέχρι και εκατό αεροπορικούς βομβαρδισμούς στην Συρία τα τελευταία χρόνια και εντούτοις ποτέ δεν έχει κατηγορηθεί γι’ αυτό από την Ουάσιγκτον, την Ευρώπη ή τον ΟΗΕ. Το Ισραήλ παράνομα κατέχει εδάφη της Συρίας στα Υψώματα του Γκολάν από τον άραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1967 και εντούτοις, είναι η Συρία και το Ιράν που εισπράττουν καταδίκες όταν τα παράνομα κατεχόμενα αυτά εδάφη δέχονται βολές.
Δεν ξέρουμε ποιος εκτόξευσε τους υποτιθέμενους πυραύλους στο Γκολάν την περασμένη Πέμπτη. Όπως αναφέραμε το Ιράν διαψεύδει κάθε ανάμειξη και συριακές πηγές δήλωσαν ότι μπορεί να επρόκειτο για ισραηλινά πυρά πυροβόλου από την συριακή πλευρά των συνόρων. Αυτό είναι μια πρόκληση ψευδούς σημαίας.                              
Είναι αξιοθρήνητο ότι η Φράου Μέρκελ της Γερμανίας ειδικότερα έσπευσε να καταγγείλει το Ιράν για την επίθεση.
Η Μέρκελ και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες συνιστούν κατευνασμό των αυξανομένων εντάσεων μεταξύ Ισραήλ και Ιράν. Αλλά η Ε Ε  χάνει την φωνή της όταν πρέπει να επιπλήξει το Ισραήλ για τις θρασείες και επαναλαμβανόμενες επιθέσεις του εναντίον συριακών και ιρανικών δυνάμεων, που βρίσκονται νόμιμα στην συριακή επικράτεια.
Αυτό που φαίνεται να εξελίσσεται είναι μια συμπαιγνία μεταξύ Ουάσιγκτον, Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας για την εντατικοποίηση των προσπαθειών ενοχοποίησης του Ιράν για «κακοποιό δράση». Και η συμπαιγνία αυτή αποκτά επείγοντα χαρακτήρα αυτήν την εβδομάδα, όταν οι διεθνείς συμβαλλόμενοι στην συμφωνία του Ιράν εντείνουν τις διπλωματικές τους προσπάθειες για την διάσωση της συμφωνίας.
Εάν οι Ευρωπαίοι ειδικότερα επιμείνουν ακλόνητοι στην υποστήριξη των στρατηγικών συμφερόντων τους ο αντίκτυπος της διάσωσης της πυρηνικής συμφωνίας θα κοστίσει πολύ την Ουάσιγκτον, ιδιαίτερα εάν οι Ευρωπαίοι κινηθούν προς στενότερη συνεργασία με την Ρωσία και την Κίνα για να εμποδίσουν την αμερικανική κατάχρηση των διεθνών χρηματοπιστωτικών μηχανισμών για την εξωχώρια εφαρμογή των κυρώσεων. Για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους οι Ευρωπαίοι θα αναγκαστούν να δημιουργήσουν χρηματοπιστωτικούς και νομικούς μηχανισμούς, οι οποίοι τελικά θα υποσκάψουν την κυριαρχία του δολαρίου και τον έλεγχο της Ουάσιγκτον στο διεθνές τραπεζικό σύστημα.
Ανεξάρτητα από την διακηρυγμένη πίστη του Τραμπ στις αντι-Ιράν φαντασιώσεις του Νετανιάχου, η Ουάσιγκτον μπορεί να γνωρίζει κατά βάθος ότι η τήρηση της συμφωνίας από το Ιράν είναι άψογη. Γεγονός που σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι και όλοι οι άλλοι έχουν ισχυρά κίνητρα να διατηρήσουν την πυρηνική συμφωνία σε εφαρμογή.
Με αυτό δεδομένο, η μόνη άλλη επιλογή για την ανατίναξη της συμφωνίας είναι η πυροδότηση σύρραξης με το Ιράν, ή η πρόκληση του Ιράν σε στρατιωτική ενέργεια που θα μπορούσε επιτήδεια να διαστρεβλωθεί από τα Δυτικά ΜΜΕ ως «κακοποιός δράση». Εάν αυτό το  διαβολικό τέχνασμα πετύχαινε, τότε οι Ευρωπαίοι θα αποσύρονταν πιθανώτατα από την ιρανική συμφωνία
Υπάρχει λοιπόν πραγματικός κίνδυνος ότι μια πλαστής σημαίας «στυγερή ενέργεια» του Ιράν  μπορεί να σκηνοθετηθεί από τις ΗΠΑ, ή κάποιο από τα πελατειακά της καθεστώτα, για να ενοχοποιηθεί το Ιράν και να ανατιναχθεί η διεθνής πυρηνική συμφωνία.

Καλέ, Τι ΄Εγιναν οι Σκρίπαλ; Ποια Μαύρη Τρύπα της Βρετανίας Τους Έχει Ρουφήξει;


Πως ξαφνικά κανείς δεν νοιάζεται για τα θύματα του  σήριαλ κατασκοπείας που συγκλόνισε τον πλανήτη;

The Saker, The Unz Review,Fri, May 11, 2018 

[Αλήθεια, πως γίνεται μια υπόθεση «ρωσικής επίθεσης με χημικά  σε βρετανικό έδαφος», που συγκλόνισε τον Δυτικό Κόσμο, προκάλεσε συναγερμό σε Ατλαντική Συμμαχία, Ε.Ε. και Αυστραλία, κραυγές αγανάκτησης και αλληλεγγύης, τσουνάμι απελάσεων ( άνω των 150)Ρώσων διπλωματών σε τρείς ηπείρους και καθημερινό επί βδομάδες βομβαρδισμό δημοσιευμάτων με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τα τρία ετοιμοθάνατα θύματα και το θανάσιμο χημικό όπλο (που δεν αποδείχτηκε τελικά ρωσικό ούτε από το βρετανικό εθνικό εργαστήριο χημικών ερευνών ούτε από τον οργανισμό του ΟΗΕ για την απαγόρευση των χημικών όπλων), με το οποίο επλήγησαν ένας πρώην Ρώσος και  μαζί Βρετανός κατάσκοπος, η κόρη του και ΄Αγγλος αστυνομικός (όλοι τώρα καλά στην υγεία τους), στο Παμπ του Σώλσμπερυ, όπου γευμάτισαν, όχι, στο παγκάκι του πάρκου όπου κάθισαν αργότερα, όχι, από το αυτοκίνητό τους, με το οποίο κινήθηκαν, όχι, από την βαλίτσα της κόρης από την Ρωσία, όχι, από την χειρολαβή της εξώπορτας του σπιτιού τους -κατά τις αλληλοδιάδοχες εκμυστηρεύσεις της αστυνομίας  στα άπληστα ΜΜΕ… Πως γίνεται ένα τόσο γιγάντιο διεθνές  σκάνδαλο, που έκανε τον φλεγματικό (χα-χά) υπουργό τον εξωτερικών κ. Τζόνσον να αποκαλέσει Χίτλερ τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν, πως έγινε να εξαφανιστεί αιφνίδια από δηλώσεις, δημοσιεύματα, συζητήσεις και από προσώπου της γης, ως από επέμβαση κάποιου υπέργειου μάγου, στο σκότος και στην σιωπή;                        Στο πρώτο αυτό και απίστευτο θαύμα του 21ου Αιώνα (των θαυμάτων και των εκπλήξεων) έρχεται να δώσει εδώ μιαν απάντηση «ειδότος», ο Σέϊκερ, ρωσικής καταγωγής, πολύπειρος  Αμερικανός αναλυτής,  άλλοτε των μυστικών υπηρεσιών της Ελβετίας:]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Θα ήθελα να επισύρω ξανά κάποια προσοχή στην υπόθεση Σκρίπαλ. Επιμένει να υπάρχει σε αυτήν κάτι αλλόκοτο, που αρχικά αρνήθηκα να το πιστέψω αλλά που πραγματικά γίνεται πολύ ανησυχητικό: Το γεγονός ότι οι Βρετανοί κρατούν τον Σέργιο και την Γιούλια Σκρίπαλ σε απομόνωση. Ότι, με άλλα λόγια, τους έχουν απαγάγει.


Υπήρξε μια και μοναδική τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ της Γιούλιας Σκρίπαλ και της εξαδέλφης της Βικτώριας, στην οποία η Γιούλια είπε ότι είναι καλά (ήταν σαφές πως προσπαθούσε να καθησυχάσει την Βικτώρια) αλλά ήταν αντιληπτό πως δεν μπορούσε να μιλήσει ελεύθερα. Επιπλέον, όταν η Βικτώρια ανέφερε πως ήθελε να επισκεφτεί την Γιούλια, εκείνη απάντησε «κανείς δεν θα σου δώσει βίζα». Και μετά από αυτό απόλυτη σιωπή.                                        
Το ρωσικό προξενείο έκανε αμέτρητες αιτήσεις για να επισκεφθούν τους δυο Ρώσους υπηκόους, αλλά το μόνο που η βρετανική κυβέρνηση έκανε σε απάντηση ήταν να βάλει την αστυνομία να ταχυδρομήσει ένα γράμμα, που εξόφθαλμα δεν είχε γράψει η Γιούλια και στο οποίο εφέρετο να λέει: «΄Εχω επικοινωνία με φίλους και οικογένεια και ενημερώθηκα για τις ειδικές επαφές μου στην ρωσική πρεσβεία που ευγενικά μού πρόσφεραν κάθε δυνατή βοήθεια> Προς το παρόν δεν επιθυμώ να επωφεληθώ των υπηρεσιών τους, αλλά αν αλλάξω γνώμη, ξέρω πως να επικοινωνήσω μαζί τους.»
Ποιους φίλους; Ποιαν οικογένεια; Σαχλαμάρες!
Η εξαδέλφη της προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί της, πολλές φορές, από διαφορετικούς διαύλους, ακόμη και επίσημους και τελικά, σε κατάσταση απόγνωσης, έβαλε στο Φέϊσμπουκ το ακόλουθο μήνυμα:
«Αγαπημένη μου εξαδέλφη Γιούλια! Δεν επικοινωνείς μαζί μας. Δεν ξέρουμε τίποτα για σένα και τον Σεργκέι Βικτόροβιτς. Ξέρω πως δεν έχω το δικαίωμα να αναμιγνύομαι στις υποθέσεις σου χωρίς την άδειά σου, αλλά ανησυχώ πάρα πολύ. Ανησυχώ για σένα και για τον πατέρα σου. Ανησυχώ επίσης για τον Νουάρ. (Νουάρ είναι ο σκύλος της Γιούλιας, που φεύγοντας για την Αγγλία τον άφησε σε κέντρο φύλαξης κατοικιδίων.)Βρίσκεται σε ξενοδοχείο σκύλων και αυτοί ζητούν τώρα να πληρωθούν. Θα πρέπει να αποφασίσουμε κάτι, τι θα κάνουμε με αυτόν. Είμαι πρόθυμη να τον αναλάβω και να τον φροντίζω, μέχρι να γυρίσεις στην πατρίδα. Εκτός από τον Νουάρ, ανησυχώ και για το διαμέρισμά σου και  για το αυτοκίνητο. Τίποτα δεν έχει αποφασιστεί για τη ασφάλεια και την συντήρησή τους. Μπορούμε να βοηθήσουμε σε όλα αυτά, αλλά χρειάζομαι ένα πληρεξούσιο στο όνομα το δικό μου ή της αδελφής μου Λάνας. ΄Αν νομίζεις ότι όλα αυτά είναι σημαντικά, βγάλε ένα πληρεξούσιο σε ένα ρωσικό προξενείο, σε οποιαδήποτε χώρα. Εάν δεν το κάνεις, θα καταλάβουμε και δεν θα αναμιχθούμε πλέον στις υποθέσεις σου.
Βίκα.»
Η Βίκα δεν πήρε καμίαν απάντηση.
Μόλις έβαλα το σχετικό ερώτημα στο Google. Βρήκα: «Σκρίπαλ» 10 Απριλίου υπήρξε αναφορά ότι έγινε εξαγωγή της από το νοσοκομείο.» Αυτή είναι η τελευταία εγγραφή που βρήκα. Κοίταξα και στην Wikipedia, το ίδιο, δεν έχει εντελώς τίποτα.
Πρέπει να ομολογήσω ότι όταν πρωτάκουσα τις ρωσικές διαμαρτυρίες είπα πως δεν είναι τίποτα σημαντικό. Σκέφτηκα:  Οι Εγγλέζοι είπαν στους Σκρίπαλ πως οι Ρώσοι προσπάθησαν να τους δηλητηριάσουν και αυτοί φοβούνται ή είναι ακόμη άρρωστοι, από οτιδήποτε τους πείραξε. Αλλά οι Βρετανοί δεν θα απήγαγαν ποτέ δυο ξένους υπηκόους και προπάντων ποτέ έτσι χοντρά και δημόσια.
Γι’ αυτά , δεν είμαι πλέον καθόλου σίγουρος.
Πρώτα, για τις ενδεχόμενες δικαιολογίες της εξαφάνισης των Σκρίπαλ, ας δούμε καταρχήν την πλέον πιθανή: Την ανησυχία                        ( των Βρετανών) για την ασφάλεια των Σκρίπαλ. Επίκληση αυτής της εξήγησης θα ήταν απίστευτη ανοησία. Οι Βρετανοί μπορούν να οργανώσουν μια συνάντησή τους με Ρώσο διπλωμάτη σε αγγλική βάση υψηλής ασφάλειας, υπό την φρούρηση ειδικών δυνάμεων, τανκς, ιπτάμενων ελικοπτέρων και βομβαρδιστικών. Ο Ρώσος διπλωμάτης θα μπορούσε να τους μιλήσει πίσω από αλεξίσφαιρο κρυστάλλινο διάφραγμα, με το τηλέφωνο. Και επειδή οι Ρώσοι είναι τόσο επικίνδυνοι, μπορούν να τον υποβάλλουν προηγουμένως σε σωματική έρευνα για οπλοφορία. Το μόνο που θα είχαν οι Σκρίπαλ να του πουν θα ήταν «ευχαριστούμε, δεν χρειαζόμαστε τις υπηρεσίες σας.» Τέλος συνομιλίας. Οι Βρετανοί αρνούνται ακόμη και αυτό.
Αλλά ας πούμε και ότι οι Σκρίπαλ είναι σε τέτοιο βαθμό τρομοκρατημένοι από τους κακούργους Ρώσους, ώστε αρνούνται κατηγορηματικά. ΄Εστω και βίντεο-συζήτηση θα ήταν τραυματική γι’ αυτούς, έτσι; Εντάξει.
Τι λέτε τότε για μια συνάντησή τους με τον Τύπο;
Ακόμη πιο τραγικό, κατά την προσωπική μου τουλάχιστον εκτίμηση, είναι ότι κανένας από τα Δυτικά κατεστημένα ΜΜΕ δεν ζητάει να τους πάρει μιαν συνέντευξη. Ο Σνόουντεν μπορεί με ασφάλεια να μιλάει από την Ρωσία, ακόμη και σε μεγάλες διασκέψεις, και οι Σκρίπαλ να μην μπορούν να μιλήσουν σε κανέναν εντελώς;
Αλλά εδώ είναι το χειρότερο στοιχείο αυτής της υπόθεσης: Πάνε δυο μήνες τώρα που οι Σκρίπαλ κρατούνται υπό πλήρη μυστικότητα από τις βρετανικές αρχές. Δυο μήνες ίσον 60 ημέρες. Ρωτήστε οποιονδήποτε ειδικό των ανακρίσεων ή ψυχολόγο τι είδους αποτέλεσμα μπορεί να έχει 60 ημερών καθεστώς «ειδικής μεταχείρισης» σε έναν άνθρωπο.
Δεν αψηφώ καθόλου πλέον τις ρωσικές καταγγελίες για «απαγωγή». Αυτό που βλέπω είναι το εξής: Στην ουσία η επιχείρηση Σκρίπαλ Πλαστής Σημαίας συντρίφτηκε και κάηκε, ακριβώς όπως και η κατάρριψη του αεροπλάνου ΜΗ17, ή ο βομβαρδισμός με χημικά στην Ντούμα τη Συρίας.  
Οι Σκρίπαλ είναι δυο μάρτυρες των οποίων οι καταθέσεις μπορούν να πυροδοτήσουν ένα γιγάντιο σκάνδαλο, όχι μόνο για την κυβέρνηση της Τερέζας Μέι, αλλά για όλους αυτούς τους ασπόνδυλους Ευρωπαίους που έσπευσαν να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους με την Βρετανία. Με άλλα λόγια οι Σκρίπαλ μπορεί να μην αφεθούν ποτέ να μιλήσουν ελεύθερα: θα πρέπει είτε να δολοφονηθούν, είτε να υποστούν πλύση εγκεφάλου ή απλά να εξαφανιστούν.
Δεν μπορώ να υποκριθώ πως η καρδιά μου σπαράζει για τον Σεργκέι Σκρίπαλ. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ένας αξιωματικός που είχε δώσει όρκο και στη συνέχεια πρόδωσε την πατρίδα του στους Βρετανούς, (ήταν κατάσκοπος της Βρετανίας, όχι «Ρώσος κατάσκοπος» όπως γράφει ο Δυτικός τύπος.) Αυτοί που τον κρατούν τώρα είναι τα πρώην αφεντικά του. Αλλά η Γιούλια;
Αυτή είναι τελείως αθώα και ως την 5η Απριλίου και το τηλεφώνημα στην εξαδέλφη της Βικτώρια ήταν σαφώς σε καλή υγεία και με καθαρό μυαλό. Τώρα είναι εξαφανισμένη και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, το ότι μπορεί να μην ξαναεμφανιστεί ποτέ, ή το να επανεμφανιστεί μια μέρα, μετά από μήνες βρετανικών «νουθεσιών». ΄Οσον αφορά τον πατέρα της, και αυτός έχει πληρώσει για την προδοσία του και δικαιούται μιας καλύτερης τύχης από του να έχει δηλητηριαστεί, χρησιμοποιηθεί και στην συνέχεια εξαφανιστεί.
Στην μεγάλη αρένα των διεθνών πραγμάτων (τον πόλεμο των σιωνιστών εναντίον του ολόκληρου πλανήτη) η τύχη δυο ανθρώπων όπως ο Σεργκέι και η Γιούλια Σκρίπαλ μπορεί να μην έχει σημασία. Όμως νομίζω πως το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να θυμόμαστε αυτούς και την συμφορά τους. Και αυτό υψώνει το ερωτηματικό σε ποια κοινωνία ζούμε; Δεν με ξαφνιάζει πως το βρετανικό κράτος καταφεύγει σε τέτοιες μεθόδους (πάντοτε τις χρησιμοποιούσαν). Αυτό που με συγκλονίζει είναι ότι σε μια λεγόμενη δυτική «δημοκρατία», με ελευθερίες, πλουραλισμό και «ευρωπαϊκές αξίες» (οτιδήποτε και αν σημαίνει αυτό) οι Μπρίτς μπορούν να κάνουν κάτι τέτοια χωρίς καμιά συνέπεια.
Και εσείς, Ευρωπαίοι, τι λέτε για λίγη αλληλεγγύη για τους Σκρίπαλ; !

Οι πρώην κοίτες χειμάρρων πλημμύρισαν πρώτες!

Οι οικολόγοι  ζητούν αποκατάσταση και φύτευση των ρεμάτων που έχουν μπαζωθεί 
Ανασχεδιασμό του συστήματος αντιπλημμυρικής προστασίας ζητάει η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης  με αποκατάσταση και προστασία των χειμαρρικών οικοσυστημάτων, διάνοιξη της κοίτης των ρεμάτων που έχουν καλυφθεί ή μπαζωθεί, ταυτόχρονη αποκατάσταση της φυσικής τους βλάστησης και μετατροπή τους σε χώρους πρασίνου και αναψυχής.

Η καταιγίδα της 10ης Μαΐου ήταν πράγματι ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο, καθώς έπεσαν πάνω από 70 χιλιοστά νερού ανά τετραγωνικό μέτρο. Πρόκειται για ένα φαινόμενο από αυτά που χαρακτηρίζονται «πεντηκονταετίας» ή «εκατονταετίας», για τα οποία οι επιστήμονες του κλίματος ήδη έχουν προειδοποιήσει ότι αναμένονται να αυξηθούν όσο αυξάνεται η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας λόγω της συσσώρευσης διοξειδίου του άνθρακα από την καύση ορυκτών καυσίμων.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η πόλη δεν πρέπει να είναι προετοιμασμένη και για τέτοια ενδεχόμενα. Με ανησυχία διαβάζουμε καταγγελίες για το ότι τα τελευταία αντιπλημμυρικά έργα δημοπρατήθηκαν το 2011 και επτά χρόνια μετά η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, στην οποία πέρασε η αρμοδιότητα, δεν δημοπράτησε ούτε ένα, ενώ οι μελέτες και οι πόροι υπήρχαν. Ότι δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη η κατασκευή του δεύτερου κλάδου του κεντρικού αποχετευτικού αγωγού, πού δημοπρατήθηκε το 2011 και έπρεπε να τελειώσει το 2014.
Ακόμη και αυτά τα έργα που δεν έγιναν, διέπονταν από μια παρωχημένη λογική, η οποία μάλλον έκρυβε το πρόβλημα κάτω από το χαλί αντί να το αντιμετωπίσει δραστικά. Και αυτή είναι μια συνήθης πρακτική από τις αρχές της πόλης και της χώρας, καθώς έχουν συσσωρευτεί προβλήματα δεκαετιών, αν όχι αιώνων, από την ταχύτατη και χωρίς έλεγχο αστικοποίηση.
Κάποτε όμως, πρέπει να αλλάξει αυτή η στάση. Γιατί όσο συνεχίζεται, τόσο τα προβλήματα θα διογκώνονται. Αυτό δείχνουν και τα δεδομένα από τη χθεσινή πλημμύρα. Τα πιο προβληματικά σημεία ήταν και πάλι στα γνωστά σημεία από όπου περνούσαν κατά το παρελθόν οι κύριοι χείμαρροι της πόλης, όπως στον Εύοσμο/Κορδελιό, στην Αγίων Πάντων και στη Μοναστηρίου, στα δικαστήρια, στην έκθεση, μπροστά στη ΧΑΝΘ και στον Λευκό Πύργο.
Το δίκτυο απορροής ομβρίων και η συντήρησή του δεν επαρκεί πλέον, καθώς κατασκευάστηκε για τα δεδομένα μιας μικρότερης πόλης. Η γεωμορφολογία της περιοχής δεν γίνεται να καταργηθεί, όπως καταργήθηκαν οι κοίτες των χειμάρρων που δέχονταν τα νερά της βροχής. Το έδαφος έχει καλυφθεί με τσιμέντο και άσφαλτο έως το τελευταίο τετραγωνικό εκατοστό και δεν μπορεί πλέον να απορροφήσει την περίσσεια του νερού. Έτσι, είναι δεδομένο ότι τα νερά των καταιγίδων θα ακολουθούν τους αρχαίους δρόμους του νερού, όταν δεν επαρκεί το υπόγειο δίκτυο απορροής, προξενώντας ζημιές, υλικές και όχι μόνο.
Χρειάζεται λοιπόν να μελετηθεί, να καταρτιστεί και να εφαρμοστεί ένα νέο σχέδιο αντιμετώπισης πλημμυρικών κινδύνων, στο οποίο να υπάρχει πρόβλεψη για διεύρυνση των αγωγών απορροής, με πιο εύκολη και επιθυμητή επιλογή την διάνοιξη της κοίτης χειμάρρων που έχουν καλυφθεί ή και μπαζωθεί κατά το παρελθόν, με ταυτόχρονη αποκατάσταση της φυσικής τους βλάστησης και της μετατροπής τους σε χώρους πρασίνου και αναψυχής. Εάν θεωρηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα ως αναγκαία προτεραιότητα, όπως έχει γίνει σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, τότε μπορούν να εξευρεθούν και τα απαραίτητα ευρωπαϊκά κονδύλια ενίσχυσης, που θα αλλάξουν και τη συνολική απαράδεκτη εικόνα της πόλης.
Η Θεσσαλονίκη έχει μείνει πολύ πιο πίσω από την Αθήνα σε τέτοια έργα υποδομής και ποιότητας ζωής. Ακόμη συζητάμε για το αν τα πρώην στρατόπεδα πρέπει να γίνουν χώροι πράσινου ή εμπορικά κέντρα και σταθμοί logistics. Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, προτεραιότητα δίνεται στην ανάπλαση της Αθήνας, και εκεί με αμφιλεγόμενους τρόπους, ενώ η Θεσσαλονίκη αφήνεται να πλημμυρίζει, να μένει χωρίς νερό και ρεύμα, στο κάθε έκτακτο καιρικό φαινόμενο.

Διχάζει τους διχασμένους η αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια!...



Έχει πλάκα η συζήτηση στη βουλή για την αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια! Μια υπόθεση νεοσυντηρητισμού εμφανίζεται σαν μια τολμηρή νομοθετική πρωτοβουλία προοδευτισμού.

Αντί ο αριστερός-προοδευτικός πολίτης να νομοθετήσει με γνώμονα το  λεγόμενο «children’s Perspective», δηλαδή, πώς το κάθε παιδί βιώνει το ίδιο την ύπαρξή του και αναζητεί να ικανοποιήσει τις ιδιαίτερες ανάγκες του ασχέτως αν μεγαλώνει στο πλαίσιο της οικογένειας ή σε μια άλλη κοινωνική δομή-διαφορετικό θεσμό, νομοθετεί με το παρωχημένο παιδαγωγικώς «child Perspective», που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο τρόπος που ο ενήλικας αντιμετωπίζει το παιδί ως στοιχείο, συμπλήρωμα ή προέκταση της ταυτότητας, προσωπικότητας και ίσως ιδιαιτερότητάς του, ή απλώς ως ευαίσθητο κοινωνικό υποκείμενο που χρήζει προστασίας.

Έτσι, παρατηρώ αντιπροσώπους στο ελληνικό κοινοβούλιο που εμφανίζουν σαφή εικόνα ατόμων με διασπαστική διαταραχή της ταυτότητας ή διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας να ερίζουν ουσιαστικά για ένα άλλο θέμα που αφορά στα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, λεσβιών, αμφιφυλόφιλων και τρανσντζεντερ-διεμφυλικών! Τελικώς, κατέληξε το κρίσιμο ζήτημα της ανάπτυξης του παιδιού σε ένα περιβάλλον που δεν θα διαταράσσει τις φυσιολογικά καλώς ενσωματωμένες λειτουργίες της προσωπικότητάς του ως καλά οργανωμένο όλον, να αντιμετωπίζεται σαν υπόθεση διακρίσεων (ή μη-διακρίσεων) ετερόφυλων και ομόφυλων ως προς το δικαίωμα στην αναδοχή.

Είναι σαν να μην υπάρχει εμπειρικό και θεωρητικό υλικό από ένα ευρύ φάσμα επιστημονικής έρευνας (childhood sociologycontextual-relational developmental psychologyinterpretative humanistic psychology and developmental pedagogy) και η ελληνική κοινωνία να βιώνει το πολιτικό δράμα της κοινοβουλευτικής και μιντιακής ψυχανάλυσής της στο δίπτυχο ετεροφυλόφιλος-ομοφυλόφιλος… Και στη μέση το παιδί! Το παιδί σαν προέκταση κάποιου τραυματισμένου Εγώ ενηλίκων. Το παιδί εμπόρευμα σαν σκυλάκι ή γατάκι! Το παιδί σαν σύμβολο ισότητας, ισονομίας και ομοιότητας μιας κατακερματισμένης στην αγορά κοινωνίας και μιας κατακερματισμένης από την αγορά ενήλικης προσωπικότητας που αναζητεί δικαίωση των σεξουαλικών και γενικότερα συμπεριφορικών παραγόντων που ορίζουν την  ελευθερία επιλογής τρόπου ζωής, μέσω της αναδοχής.

Ευτυχώς που υπάρχει στη βουλή και αυτός ο κύριος Θεοδωράκης για να τονίσει με γνώση ασφαλώς, πως δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια στην εξέλιξη! Ποια εξέλιξη; Όχι, ασφαλώς μιας προοδευτικής κοινωνίας που εστιάζει με σοβαρότητα στο «children’s Perspective», αλλά μιας άλλης αβάσταχτα νεοσυντηρητικής που εστιάζει στο μοίρασμα της εξουσίας (power sharing) μεταξύ ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων με σημαίνον αυτή τη φορά όχι έναν θεσμό όπως για παράδειγμα ο γάμος, αλλά το παιδί.

O γάμος, αγαπητέ αναγνώστη, δεν με ενδιαφέρει, ούτε θα μπορούσα να κάνω κάτι για τη σύγχρονη διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας που εμφανίζουν αδιακρίτως ολοένα και περισσότεροι ετεροφυλόφιλοι και μέλη της κοινότητας ΛΟΑΤ, σε σχέση με αυτόν. Το παιδί, ωστόσο, είναι άλλης τάξεως ζήτημα. Είναι πράγματι σοβαρή υπόθεση, μόνον που δεν αντιμετωπίζεται έτσι από τον υποκριτή νομοθέτη. Βλέπεις δεν ψηφίζει το παιδί, δεν συναλλάσσεται το ίδιο το παιδί σε μια διευρυνόμενη αγορά που το καθιστά εμπόρευμα.

Το ζήτημα, λοιπόν, σε αυτή την υπόθεση δεν είναι αν ο κύριος Λοβέρδος «δεν πρόκειται να κάνει τα …ρεπό του Καμμένου», αλλά αν ο βουλευτής νομοθετεί υποκριτικά ως προς το παιδί, δίνοντας υποχρεωτικό «ρεπό» στη σύγχρονη παιδαγωγική…


Ανακοίνωση συμπαράστασης στους διωκόμενους συναγωνιστές κατά των πλειστηριασμών



Το ΕΠΑΜ Θεσσαλονίκης δηλώνει ότι καταδικάζει απερίφραστα τις προσπάθειες ποινικοποίησης των κινητοποιήσεων κατά των πλειστηριασμών, καθώς και τις διώξεις που υφίστανται τα μέλη του Συντονισμού Συλλογικοτήτων γι’ αυτήν τους τη δράση.

Το ΕΠΑΜ, που από την αρχή βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στους πλειστηριασμούς, έχει γνωρίσει το ανάλγητο πρόσωπο της κρατικής καταστολής και των άδικων διώξεων, καθώς πρόσφατα αρκετά μέλη του πέρασαν από δίκη, όντας ανάμεσα στους πρώτους συλληφθέντες των κινητοποιήσεων κατά των πλειστηριασμών.

Γνωρίζοντας από πρώτο χέρι ότι η κατασκευή ανυπόστατων «ποινικών» κατηγοριών δεν είναι παρά μια απέλπιδα προσπάθεια εκφοβισμού του λαού, από ένα σύστημα που τρέμει μπροστά στην ίδια του την κατάρρευση, εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους διωκόμενους συναγωνιστές και διατρανώνουμε την δέσμευσή μας ότι:

Η προσπάθεια τρομοκράτησης του λαού και ποινικοποίησης του νόμιμου δικαιώματος στη διαμαρτυρία και την προάσπιση των δικαιωμάτων μας, δεν θα περάσει!

Το ληστρικό σύστημα που λυμαίνεται τα σπίτια και την περιουσία του ελληνικού λαού σύντομα θα ανατραπεί και όσα ακίνητα παρανόμως εκπλειστηριάστηκαν θα επιστραφούν στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους!

Σε κάθε τους βήμα, σε κάθε εγκληματική τους επιδίωξη, θα μας βρίσκουν μπροστά τους, μέχρι την τελική νίκη, μέχρι να ανασάνουμε στη χώρα μας τον αέρα της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης!

Θεσσαλονίκη 8 Μαΐου 2018
ΕΠΑΜ – Τομέας Θεσσαλονίκης

Ο μαρξισμός από πολιτικό φιλοσόφημα, νευρωτικό σύμπτωμα της μνημονιακής αριστεράς!



Αν δεν έβλεπα το σημερινό πρωτοσέλιδο της Αυγής (με κύριο άρθρο: Για τα 200 χρόνια του Μαρξ - Επαναστάτης, Οραματιστής, Επίκαιρος) δεν θα είχα σκεφτεί πώς ο μαρξισμός από πολιτικό και κοινωνικό φιλοσόφημα θα μπορούσε να μεταβληθεί 200 χρόνια μετά τον θάνατο αυτού του μεγάλου στοχαστή σε κατεξοχήν νευρωτικό σύμπτωμα και αφήγημα!

«Το σύμπτωμα πρέπει να το ορίσουμε ως κάτι που σηματοδοτείται ως μια γνώση ήδη εκεί, σε ένα υποκείμενο που γνωρίζει ότι το αφορά, αλλά δεν γνωρίζει τι είναι», έλεγε οJacques Lacan, αλλά στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ συμβαίνει το παράδοξο το κόμμα να γνωρίζει τι είναι η ουσία και ίσως η παθολογία του μαρξισμού, αλλά να πιστεύει πως αυτή δεν αφορά στην πολιτική πρακτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην συγκυρία των μνημονίων!

Ο Lacan σε μια διάλεξή του στο Yale στα μέσα του 1970, έλεγε για τους νευρωτικούς: «Αυτό που αποκαλείται νευρωτικό σύμπτωμα είναι απλά κάτι που τους επιτρέπει να ζουν. Ζουν μια δύσκολη ζωή και προσπαθούμε να ελαφρύνουμε την δυσχέρειά τους. Μερικές φορές τους δίνουμε την αίσθηση ότι είναι κανονικοί. Ευτυχώς, δεν τους κάνουμε αρκετά κανονικούς για να καταλήξουν ψυχωτικοί». Έ, κάτι αντίστοιχο κάνουμε και εμείς, οι οποίοι από την σκοπιά της κριτικής θεωρίας στην πολιτική ανάλυση προσεγγίζουμε το φαινόμενο «πρώτη φορά αριστερά στην εξουσία» της Ελλάδας και της μεταδιπολικής Ευρώπης: Αντιμετωπίζουμε τους νευρωτικούς του μαρξισμού σαν κανονικούς μαρξιστές για να μην καταλήξουν με δική μας ευθύνη ψυχωτικοί!

Ωστόσο, μάλλον δεν βοηθήσαμε με τον σωστό τρόπο και ιδού σήμερα ο νευρωτικός του μαρξισμού να εμφανίζεται σαν κανονικός μαρξιστής που βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου οικονομικής και πολιτικής ανάγκης!

Πώς όμως τα καταφέρνουν οι μαρξιστές του ΣΥΡΙΖΑ να θεωρούν τους εαυτούς τους κανονικούς αριστερούς; Απλώς βλέπουν την ψυχωτική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από παραισθήσεις και αυταπάτες προοδευτικής, κοινωνικής πολιτικής ως σύμπτωμα του Άλλου που συμβαίνει να είναι ο σύντροφός τους ή ακόμη ο άλλος τους Εαυτός. Και έτσι έχει μάλλον δίκιο ο Alain Miller όταν ισχυρίζεται πως στην ψύχωση το σύμπτωμα είναι πάντα του Άλλου, το σύμπτωμα αποδίδεται στον Άλλο, ο ψυχωτικός γνωρίζει ότι το σύμπτωμα είναι του Άλλου και έτσι αυτός δεν μπορεί παρά να είναι κανονικός εφόσον είναι ο Άλλος που έχει το σύμπτωμα και όχι ο ίδιος!

Υπάρχει θεραπεία; Όχι, δυστυχώς, όσο το σημαινόμενο της λεγόμενης μνημονιακής πολιτικής είναι του Άλλου, ή του «άλλου μας εαυτού» που νομιμοποιείται πολιτικώς και δικαιολογείται υπαρξιακώς από το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης εντός του οποίου ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά.

Μα τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ; Απλώς κατέστρεψε την (προηγούμενη) πολιτική του ρητορεία για να σώσει την χώρα, λένε τα στελέχη του. Είναι κακό αυτό ή τέλος πάντων, αυτό δεν είναι το μικρότερο κακό; Ρωτούν ρητορικώς! Εγώ δεν θα το όριζα καν ως «κακό». Παθολογικό είναι, αποδίδοντας μια μορφή μαρξιστικής νεύρωσης, η οποία μέσα από την εμπειρία της κυβερνητικής οντολογίας και λειτουργίας μπορεί να καταλήξει σε σοβαρή ψύχωση στο πλαίσιο αναφοράς του μαρξισμού, στο βαθμό που χαθεί η εξουσία.

Όταν ο μαρξισμός καταλήγει να είναι ένα αφήγημα της εξουσίας για την εξουσία, αποτελεί μορφή και έκφραση νεύρωσης. Το να κουβεντιάζουμε με τους όρους του ενώ ασκούμε - και ασκούμαστε σε - μια νεοφιλελεύθερη πολιτική, την οποία υποσχόμαστε να αναθεωρήσουμε, στο βαθμό που αυτή ολοκληρωθεί και παράγει το κοινωνικό της αποτέλεσμα σύμφωνα με το πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας, προϊδεάζει για την μορφή της ψύχωσης που θα εκδηλωθεί εάν ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει την κυβερνητική εξουσία.

Τελικώς, 200 χρόνια μετά τον θάνατο του Μαρξ, ο μαρξισμός από το σοβαρότερο και δυναμικότερο κοινωνικό και πολιτικοοικονομικό αφήγημα του περασμένου αιώνα μέχρι τις μέρες μας, καταλήγει να είναι μια όμορφη ιστορία για ψυχανάλυση και μια αφορμή για ψυχανάλυση των ψυχαναλυτών του, στο βαθμό που αυτοί αναλαμβάνουν την εκτέλεση ή υποστήριξη προγραμμάτων προσαρμογής του καπιταλισμού στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο, την ώρα που οι ίδιοι με πάθος συνεχίζουν να το καταδικάζουν ασφαλώς!...

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates