Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η μετακοινωνική φιλοσοφία της νέας πολιτικής εκκλησίας της Ελλάδας...

Διάβασα την ομιλία του κ. Μητσοτάκη στο Ελληνογερμανικό Επιμελητήριο και εκείνη του κ. Στουρνάρα στην Ελληνοαμερικανική Ένωση για να διαπιστώσω πως πράγματι υπάρχει κάτι που τους συνδέει με τον κ. Τσίπρα και πως είναι αυτό ακριβώς που επιφέρει σταδιακή σύγκλιση των πολιτικών δυνάμεων της Ελλάδας σε μια μορφή "μεταμνημονιακού" παραμιλητού, το οποίο δομεί φαντασιακά μια νέα κατηγορία πολιτικών - ως πολιτική εκκλησία - που ορίζονται ως "αναγκαίες πολιτικές". 
Οι πολιτικές (μεταρρυθμίσεις) δεν ορίζονται πλέον στον ιστορικό άξονα δεξιά-αριστερά, αλλά σε έναν μάλλον θρησκευτικό άξονα, εκείνον του αναγκαίου, που για τους κυρίους Μητσοτάκη και Στουρνάρα είναι καί επιθυμητό, ενώ για τον κ. Τσίπρα ανεπιθύμητο.
Ποιό είναι το αναγκαίο; Η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Τι σημαίνει αυτό; Αερολογία με απορητικό κατακερματισμό και ψέλλισμα διαφόρων πολιτικώς ορθών στερεοτύπων από τον χώρο της οικονομίας της σύγχρονης ανάπτυξης, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν τα πραγματικά χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας και χωρίς επίγνωση των δεδομένων της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης.
Πρόκειται για ένα παραμιλητό μέσα σε ένα όνειρο ανάπτυξης, το οποίο θα ήταν εφιάλτης αν μελετούσε κάποιος στοιχειωδώς σοβαρά τα θεσμικά και μακροοικονομικά δεδομένα που ορίζονται από την επιτροπεία των λεγόμενων "θεσμών" και του ΔΝΤ στις ελληνικές πολιτικές. Παραμιλούν - όπως ακριβώς και ο κ. Τσίπρας - αγνοώντας την απόλυτη αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να ασκήσει αυτόνομες πολιτικές. Όλα αποτελούν και θα αποτελούν στο μέλλον ετερόνομες και εξωκοινωνικές πολιτικές, αν η χώρα δεν απελευθερωθεί από το θεσμικό περίβλημα που την καθιστά "αποικία χρέους" - Υποτελή Πολιτεία.
Πέραν αυτού μιλούν για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, παραμένοντας στο επίπεδο της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και θεωρώντας πως αν ιδιωτικοποιηθεί πλήρως η παραγωγή όλα τα διαρθρωτικά προβλήματα θα επιλυθούν αυτομάτως, καθώς αυτό αναφέρεται στο ευαγγέλιο των αυτορυθμιζόμενων αγορών. Έτσι λένε τα βιβλία μιας μορφής οικονομικού στοχασμού που καμία σχέση δεν έχει με τον βαθύτερα επιστημονικό στοχασμό, ο οποίος βασίζεται στην κριτική θεωρία. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα μετακοινωνικό φιλοσόφημα που συστήνει εξωκοινωνικά και εξωανθρώπινα μια νέα πολιτική εκκλησία της Ελλάδας.
Στο βαθμό που συσταθεί αυτή η "εκκλησία", η συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων θα λάβει αυτονόητα, δηλαδή αναγκαία χαρακτηριστικά! Και ο στόχος της εξαφάνισης της ελληνικής κοινωνίας με την μετατροπή της σε μια απολύτως ετερόνομη αγορά θα έχει επιτευχθεί. Μετά από αυτό οι κανόνες θα είναι αποτέλεσμα των συγκυριακών αναγκών της αγοράς και όχι ασφαλώς της κοινωνίας και του ανθρώπου σε αυτήν. Και ποιος ορίζει αυτές τις ανάγκες; Μα, το "αόρατο χέρι" της αγοράς (: ένα άτομο που δρα για το προσωπικό του συμφέρον τείνει να προωθεί και το συμφέρον της κοινότητάς του -  Άνταμ Σμιθ). Πρόκειται για μια παράδοξη αρχή που ωστόσο μια χαρά συστήνει πολιτική εκκλησία στον νεοφιλελευθερισμό, κατά ανάλογο τρόπο που συστήθηκαν και κατέρρευσαν οι εκκλησίες του "υπαρκτού σοσιαλισμού" στις οποίες το ρόλο της  Αόρατης Χείρας έπαιζε η Χείρα του Κόμματος.
Στην πραγματικότητα κανείς δεν μιλά επί μιας μεθοδολογίας αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου της χώρας (που είναι ασφαλώς ζητούμενο και κατά την δική μου γνώμη), αλλά για άναρχες ιδιωτικοποιήσεις και για εκποίηση της δημόσιας περιουσίας που καμία σχέση δεν έχουν με την εξωστρέφεια την οποία επικαλούνται με έναν απατηλό τρόπο. Ούτε παραγωγική αναδιάρθρωση στον βιομηχανικό κλάδο πραγματοποιείται, ούτε ασφαλώς στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα απαιτείτο αυτόνομη, ελληνική στρατηγική με έμμεσες ή / και άμεσες επιδοτήσεις και φορολογικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες ωστόσο απαγορεύονται αυστηρά από το καθεστώς επιτροπείας της χώρας μας.

Άρα, τα τροπάρια που ψάλλονται στο πλαίσιο της κατασκευής της νέας πολιτικής εκκλησίας της Ελλάδας, ή από δεξιά, ή από το κέντρο, ή από την αριστερά του κ. Τσίπρα, έρχονται απλώς να νομιμοποιήσουν πολιτικώς την σοβαρή πολιτική εξασθένηση της ελληνικής κοινωνίας και παραγωγής και να διασκεδάσουν την απόλυτη ετερονομία στην άσκηση των ελληνικών πολιτικών στο παρόν και στο μέλλον. Για να διασκεδάσουν, με άλλα λόγια, τον δικό τους αντιπαραγωγικό και τραγικά αντικοινωνικό ρόλο. Και αυτό δεξιοί και κεντρώοι αρέσκονται να αποκαλούν ρεαλισμό, ενώ τα καλαμπούρια της αριστράς Realpolitik! Μεσιανικοί και εσχατολόγοι είναι στην ουσία όλοι αυτοί. Φάρσες της ιστορίας που δεν τελείωσε, ούτε θα τελειώσει, καθώς "η εξέλιξη είναι ασυνεχής, μεταπτωτική, ανεπανόρθωτη, παράδοξη, για να γεννήσει όχι το γνωστό αλλά το άγνωστο" (Ζαν-Φρανσουά Λυοτάρ). Αυτή η εξέλιξη φοβίζει κάθε είδους εκκλησίες και τους αυθαίρετους ιερείς τους. Είναι αυτός ο φόβος που τους οδήγησε, τους οδηγεί και θα τους οδηγεί να τρομοκρατούν, όταν δεν υπνωτίζουν, τις κοινωνίες, στον βαθμό που αντιλαμβάνονται οτι η κρίση στα συστήματα παραγωγής είναι αντικειμενικά η δική τους προσωπική κρίση.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ε… Εσύ Ποιητή!


του Βασίλη Λιόγκαρη

Ας έρθουμε στις σημερινές μέρες που η κυριαρχία και η παντοδυναμία των ΜΜΕ ευτελίζει και υποβαθμίζει την κοινωνική και πολιτιστική μας ζωή με προϊόντα υποκουλτούρας. Με την παραπληροφόρηση και την διαστρέβλωση εννοιών και αξιών μας έχει δώσει καινούργια πρότυπα, χωρίς ήθος και ηθική, βουτηγμένα πολλές φορές μέσα στην διαφθορά και την εμπορευματοποίηση των πάντων.

Καινούργιες συμπεριφορές, γεμάτες life style, οι εικόνες των πετυχημένων, μεγαλοεπιχειρηματιών, μεγαλοδικηγόρων, μεγαλοχρηματιστών, μεγαλοκομπιναδόρων, μεγαλοπαρουσιαστών και μεγαλομοντέλων.

Ναρκωτικά και εκπόρνευση από την μία, ανεργία και λιτότητα από την άλλη. Η καθαρότητα του νερού (λες και μπορούμε να ζήσουμε χωρίς καθαρό νερό), της γης και του αέρα θυσιασμένες στον βωμό του κέρδους και αυτές. Σαν να μην έφταναν αυτά, να και ο έρποντας φασισμός που ξεχύνεται σταθερά μέσα από το αυγό του φιδιού με το πρόσωπο της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

Όσο επιβάλλουν την παρακμή, τόσο θέλουν τον λογοτέχνη, τον κάθε καλλιτέχνη παροπλισμένο και χωρίς φωνή. Όσο η οργή μας ξεχειλίζει και όσο ο δρόμος επιστροφής σε έναν νέο σκοταδισμό και μεσαίωνα είναι ορατός, τόσο μέσα στην Τέχνη ανατρέπονται οι γενεσιουργικές της δομές και για αυτό επιβάλλεται να πάρει πρωτοβουλίες. Να βγει και να χαράξει δρόμους αντίστασης και να αρνηθεί να συμμετέχει σε αυτή την οπισθοδρόμηση. Να πει αντισταθείτε, εμπνευστείτε και εμπνεύστε!

Σε αυτές λοιπόν τις σημερινές δύσκολες συνθήκες ο ρόλος της Τέχνης πρέπει να είναι πρωταγωνιστικός. Αυθεντικός, πρωτοποριακός, εποικοδομητικά επιθετικός στην σήψη του πολιτισμού μας και εμπνευστικός. Είναι όμως; Υπάρχουν τόσες ενστάσεις από απλούς ανθρώπους της εργατιάς, της αγροτιάς, από άνεργους, από χαμηλά αμειβόμενους, από συνταξιούχους που εκλιπαρούν και ικετεύουν.

«Κάντε κάτι. Γράψτε. Μιλήστε. Διαμαρτυρηθείτε. Καταγγείλετε. Βάλτε μπροστά την πένα σας, το χρωστήρα, το καλλιτεχνικό σας κύρος και ηγηθείτε… Δεν μπορούμε άλλο. Δεν αντέχουμε άλλο. Βουλιάζουμε σε μολυσμένους βάλτους. Πνιγόμαστε σε βρωμερές θάλασσες και ποτάμια. Πεθαίνουμε στο πρώτο χιόνι και στην πρώτη καταιγίδα. Μας τσαλαπατούν πέταλα αφηνιασμένων αλόγων και σπιρούνια αδίστακτων καβαλάρηδων. Μας μαστουρώνουν, μετατρέποντας σε χαμαιτυπεία τα ίδια μας τα σπίτια και τις ζωές των παιδιών μας μέσα από τα διάφορα τύπου reality. Αφουγκραστείτε τις φωνές μας, ακούστε τις κραυγές μας, είναι από την απελπισία μας, από την απόγνωση μας και την καθημερινή μας αγωνία».

Ε… εσύ Ποιητή. Δεν βλέπεις; Δεν ακούς; Δεν ζεις εδώ; Σπαταλάς το ταλέντο σου, να ξεσκονίζεις τις βρωμιές αρχομανών, αχόρταγων και ανάξιων με δημιουργίες της μίας χρήσης; Μίλα μας όχι μόνο για αστέρια μακρινά και ηλιοβασιλέματα, για νύχτες μαγικές και λάγνες, μίλα μας για τα παγωμένα πρόσωπα που συναντάς τις νύχτες και τους ξεθεωμένους στις ουρές των νοσοκομείων, αφουγκράσου τον παλμό του ανθρώπου που ζει δίπλα σου, γιατί αυτή την στιγμή μας πολεμούν και μας ζώνουν με χιλιάδες προβλήματα. Γιατί ξέρεις η μόρφωση, η γνώση, ο αληθινός πολιτισμός έχουν πάντα ταξική μορφή και ανάλυση!

Η Ελλάδα ανήκει στις ΗΠΑ, είναι το δόγμα της ελληνικής νεοαριστεράς...


Η αριστερά στην Ελλάδα έκτισε την μεταπολεμική της ταυτότητα στον αντιαμερικανισμό. Και προφανώς υπήρχε ιστορική και μεθοδολογική βάση σε αυτό το δόγμα. Όπως μεθοδολογική συνάφεια υπάρχει στην αντιστροφή αυτού του δόγματος από την νεοαριστερά που εκπροσωπεί σήμερα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.
Η σύντηξη του αριστερού αφηγήματος και ύφους με την πολιτική και οικονομική πρακτική του νεοφιλελευθερισμού, διαμορφώνει αντικειμενικά συνθήκες επιστροφής της Ελλάδας στην αγκαλιά των ΗΠΑ. Ακόμη και των ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ! Η τάση αυτή ενισχύεται από τις πιέσεις που ασκεί το ευρωπαϊκό πρόγραμμα προσαρμογής (: μνημόνια) και κυρίως από τις σαρωτικές για την ελληνική κοινωνία παράπλευρες απώλειες αυτής της βίαιης και αυθαίρετης προσαρμογής, της οποίας ηγήθηκε και ηγείται η Γερμανική κυβέρνηση.
Ο μύθος της (νεο)αριστεράς, όπως διαμορφώθηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου, καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του καθημερινά εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου πολιτικής, όπως και εντός του ελληνικού πλαισίου διακυβέρνησης, στο βαθμό που διακηρύσσεται η αναστολή των λεγόμενων αριστερών πολιτικών - από την ίδια την κυβέρνηση των αριστερών - μέχρι τουλάχιστον να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα Σόιμπλε-ΔΝΤ και μεταβληθούν οι συσχετισμοί πολιτικής ισχύος στην ΕΕ!
Δεν υπάρχει πλέον ο μύθος της αριστερής μεταρρύθμισης για την Ελλάδα. Υπάρχει μόνον η πραγματικότητα της δεξιάς (νεοφιλελεύθερης με άκρως αυταρχική και συγκεντρωτική μάλιστα μεθοδολογία) μεταρρύθμισης και ασφαλώς η ανεκδοτολογία περί επανάστασης. Η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου αποδείχθηκε η πλέον αποτελεσματική κυβέρνηση της οκταετούς κρίσης στο ζήτημα της πολιτικής νομιμοποίησης του προγράμματος Σόιμπλε-ΔΝΤ. Πέτυχε χωρίς μείζονες αντιδράσεις να περάσει και να εφαρμόσει μέτρα που δομούν ένα σαφές νεοφιλελεύθερο Κοινωνικό Μοντέλο και να διασκεδάσει το καθεστώς Υποτελούς Πολιτείας που έχει επιβληθεί στην χώρα από την γενική θεσμική υπόσταση της ΕΕ. Πέτυχε, με άλλα λόγια, να νομιμοποιήσει ευρύτερα πολιτικά την μεγαλύτερη πολιτική ανωμαλία που έχει βιώσει η Ελλάδα μετά τον εμφύλιο. Και αυτό δεν έγινε τυχαία. Έγινε με σχέδιο, άφθονο "θέατρο" και καπατσοσύνη από μια ομάδα ανθρώπων και ένα κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ), το οποίο κατάφερε στην αρχή να ξεγελάσει ακόμη και υψηλού κύρους διανοητές με την στάση του. Ξεγέλασε όσους είχαν πιστέψει πως η φιλελεύθερη αριστερά ήταν μια ανώτερη και ώριμη πολιτισμικά οντότητα, η οποία είχε ξεπεράσει την χυδαιότητα (: ανηθικότητα) και τον τυχοδιωκτισμό του "ο σκοπός της εξουσίας αγιάζει τα μέσα". Σε ό, τι με αφορά έχω ζητήσει συγνώμη από τον αναγνώστη των σημειωμάτων μου, καθώς δεν μπόρεσα να αντιληφθώ από την αρχή την ποιότητα νέων και άφθαρτων πολιτικών που επαγγέλθηκαν αυτά για τα οποία αγωνίστηκε και συνεχίζει να μιλά η λεγόμενη μη-λενινιστική αριστερά, απλώς και μόνον για να έρθουν αυτοί στα πράγματα, καταλαμβάνοντας τις θέσεις των προηγούμενων - τους οποίους μάλλον ζήλευαν και στους οποίους τελικά φαίνεται πως ήθελαν να μοιάσουν, αν και τους κατηγορούσαν ως "παλιό" και "παρηκμασμένο".
Δυστυχώς, τμήμα αυτής της παρακμής είναι και η ίδια η νεοαριστερά. Και στοιχείο της είναι το πέρασμα από τον αντιαμερικανισμό στην αμερικανολαγνεία, την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη κρατά αποστάσεις από την διοίκηση Τραμπ και αναζητεί μια νέα ταυτότητα που θα την ξεχωρίζει από τις ΗΠΑ.
Η "Δύση" δεν είναι όπως τότε που ο Καραμανλής αποφαινόταν δογματικά: Η Ελλάδα ανήκει στην Δύση! Η "Δύση" σήμερα και ασφαλώς πολιτικώς έχει μια εντελώς διαφορετική οντολογία και βρίσκεται σε καθεστώς αναθεώρησης σχεδόν σε όλους του τομείς άρθρωσης του συμφέροντος και της ισχύος. Η νεοαριστερά στον τόπο μας αντιμετωπίζει καί αυτήν την σύγχρονη διάσταση στις παγκόσμιες πολιτικές τυχοδιωκτικά. Η Ελλάδα ανήκει στις ΗΠΑ, μοιάζει να είναι το νέο ευκαιριακό δόγμα "Τσίπρα - Καμμένου", για να διασκεδαστούν τα αδιέξοδα που προκαλούνται από την συμμόρφωσή τους σε ένα καταστροφικό για την ελληνική κοινωνία και οικονομία ευρωπαϊκό πρόγραμμα, για την διατήρηση της Ελλάδας, έστω και υπό καραντίνα και υπό αυστηρή επιτήρηση και αυταρχική διακυβέρνηση, στην ευρωζώνη. Αυτό το μήνυμα πέρασε από την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον, ενώ αυτό το μήνυμα αρθρώνει εδώ και καιρό ο κ. Καμμένος.
Και το πρόβλημα που προκαλεί αυτό το δόγμα στην διεθνή και ευρωπαϊκή υπόσταση της Ελλάδας ήταν μικρό, σχεδόν ανύπαρκτο επί Ομπάμα, ενώ αντίθετα δεν θα είναι έτσι καί επί Τραμπ. Ο τελευταίος είναι κυνικός επιχειρηματίας και δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει τον κ. Τσίπρα για να κάνει κινήσεις αντιπερισπασμού στην ευρωπαϊκή σκακιέρα ή / και στην ευρύτερη γεωπολιτικώς περιοχή μας. Ο Ομπάμα δεν θέλησε να "παίξει" με την Ελλάδα, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα ακολουθήσει την ίδια τακτική ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, που βρίσκεται ήδη σε μεγάλη απόσταση από την σημαντικότερη φιλοαμερικανική δύναμη της Ευρώπης, την κεντροαριστερά, ενώ τον βλέπει με καχυποψία και ένα μεγάλο τμήμα της κεντροδεξιάς. Ο Τραμπ βρήκε έναν ιδανικό σύμμαχο για τις δύσκολες μέρες του στο πρόσωπο του Αλέξη, αλλά ο κ. Τσίπρας ίσως αισθανθεί πολύ σύντομα την ασφυξία που θα του προκαλέσει η αγκαλιά του πρώτου.

Είναι ίσως ανορθολογισμός σήμερα το "ανήκουμε στην Δύση", αλλά αποτελεί απόλυτη τρέλα και μοιραίο τυχωδιωκτσμό το "ανήκουμε στις ΗΠΑ". Αλλά για τη νεοαριστερά δεν μοιάζει να υπάρχει πρόβλημα, καθώς έχει ξεπεράσει το ζήτημα της "ιδιοκτησίας" και "παλαιά" στερεότυπα που χαρακτήριζαν τις σχέσεις κρατών και ηγετών. Για την νεοαριστερά, που με δέος ανακαλύπτει τον κόσμο των μπίζνες, όλα είναι ένα winwin game. Έτσι φαντάζεται! Και έτσι φαντάζονται όσοι αναλύουν την συνάντηση Τραμπ-Τσίπρα στον σημερινό ελληνικό Τύπο. Μάλλον βρίσκονται σε σύγχυση, δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας ο Σι Τσινπίνγκ, ο οποίος αν δεν ήταν σεμνός και ευγενής θα μπορούσε να πει: οι ΗΠΑ ανήκουν στην Κίνα!

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ –ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΜ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


Ολοκληρώθηκε με επιτυχία  εχθές, 14 Οκτώβρη 2017, η προγραμματισμένη συνάντηση μελών και φίλων της  Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου, στο πλαίσιο του  Προσυνεδριακού Διαλόγου.
Στη συνάντηση, που έγινε στον 4ο όροφο της ΕΔΟΘ  και ώρα 18:00,  παρευρέθηκαν μέλη και φίλοι των Τ.Ο. του ΕΠΑΜ Θεσσαλονίκης και συζήτησαν τα ζητήματα  που θα απασχολήσουν το 60 Συνέδριο του ΕΠΑΜ, που θα πραγματοποιηθεί στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Μοσχάτου «Θεόδωρος Αγγελόπουλος» στις 20, 21 και 22 Οκτώβρη 2017.
Στη συζήτηση που έγινε, οι τοποθετήσεις των συναγωνιστών – πολλοί εκ των οποίων είναι και σύνεδροι -  κινήθηκαν γύρω από την ανάλυση της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης  και εξέφρασαν τις απόψεις και τις θέσεις τους σχετικά με το πώς θα πρέπει να κινηθεί το ΕΠΑΜ  για κάνει γνωστές τις θέσεις του σε ευρύτερα στρώματα του λαού, επαγγελματικών ομάδων και συνολικότερα στη κοινωνία.
Τέθηκε το ζήτημα της εντατικοποίησης της εξειδίκευσης του κυβερνητικού προγράμματος του ΕΠΑΜ  ανά τομέα ενδιαφέροντος, με σκοπό να αποτελέσει μια αξιόπιστη πρόταση, με εξειδικευμένο περιεχόμενο και  να αποκτήσει σταθερά ερείσματα μέσα στην κοινωνία.
Μια άλλη θεματική προβληματισμού που αναδείχθηκε από τους ομιλητές ήταν το πώς το Μέτωπο θα αποκτήσει τη μέγιστη συνοχή, έτσι ώστε να εκπληρώσει του στόχους του. Διατυπώθηκαν θέσεις σχετικά με τη  δουλειά στη γειτονιά, τη δουλειά μέσα στις επιτροπές κυβερνητικού έργου και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει αυτή να οργανωθεί, καθώς και θέσεις για την αλλαγή του Καταστατικού μας. Οι προτάσεις που κατέθεσαν και θα μεταφέρουν οι σύνεδροι για συζήτηση, ήταν ενδιαφέρουσες, δημιουργικές και σε κάθε περίπτωση ενισχυτικές του διαλόγου προς την κατεύθυνση της παραγωγής πολιτικής και της πρακτικής δουλειάς.
Το γενικό συμπέρασμα που προέκυψε απ αυτήν τη συνάντηση είναι ότι οι ΕΠΑΜιτες, περισσότερο από ποτέ ώριμοι πολιτικά, κατεβαίνουν στο 60 Συνέδριο για να συμβάλουν στο παραπέρα δυνάμωμα της ενότητας του μετώπου και στην εμπλουτισμό της πολιτικής δράσης του, έτσι ώστε να ανακτηθεί η Εθνική μας  Κυριαρχία και να γίνει ο Λαός αφέντης στον τόπο του, ανατρέποντας  τη σύγχρονη κατοχή που μας έχουν επιβάλει Ευρωπαϊκή Ένωση και Ευρωζώνη, με όπλα το χρέος και τα μνημόνια.


60 ΣΥΝΕΔΡΙΟ Ε.ΠΑ.Μ. – ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΣΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ!

Στο πλευρό των εργαζομένων η Λαϊκή Συσπείρωση Θερμαϊκού - Ανακοίνωση

Έξω οι επιχειρηματικοί όμιλοι από τις υπηρεσίες του δήμου. 
Όχι άλλα βάρη στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων μέσα από τα ανταποδοτικά τέλη.
Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους τους εργαζόμενους.

Χαιρετίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων ενάντια στην νέα ανάθεση της αποκομιδής απορριμμάτων σε ιδιώτη με  το άνοιγμα των προσφορών που επιχειρείται  από τη δημοτική αρχή.
Η Λαϊκή Συσπείρωση όλα αυτά τα χρόνια στάθηκε στο πλευρό των εργαζομένων ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και στο δικαίωμα για μόνιμη και σταθερή δουλειά.
Καταδίκασε κάθε προσπάθεια τόσο της παλιάς όσο  και της  σημερινής  δημοτικής αρχής που στο όνομα δήθεν καλύτερων υπηρεσιών και της «ανάπτυξης» παρέδωσε τομείς υπηρεσιών και ακίνητη περιουσία σε ιδιώτες αξιοποιώντας το νομοθετικό πλαίσιο και τις Οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι εργαζόμενοι, οι λαϊκές οικογένειες όλα αυτά τα χρόνια  γνώρισαν τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής,  έβαλαν βαθύτερα το χέρι στην τσέπη για κάθε υπηρεσία που τους παρέχονταν στο όνομα της «ανταποδοτικότητας».
Που είναι όμως οι καλύτερες υπηρεσίες και ειδικά στον τομέα της καθαριότητας, αποκομιδής – ανακύκλωσης που όλα παραδόθηκαν σε ιδιώτες με βάση το ΤΣΔΑ και τον Εθνικό Σχεδιασμό;    Ξεχειλισμένοι κάδοι, κατεστραμμένοι, υλικοτεχνική υποδομή που δεν ανανεώνεται για να αποτελέσει το άλλοθι για την παράδοση σε ιδιώτες.
Τίποτα τυχαία αφού «τα απορρίμματα είναι χρυσός» για τους επιχειρηματικούς ομίλους που θα δραστηριοποιηθούν σε αυτό τον τομέα και χρηματοδοτούνται με  ένα πακτωλό χρημάτων  από το ΕΣΠΑ.

Ενώ Νέα οικονομικά βάρη περιμένουν  τους εργαζόμενους, τις λαϊκές οικογένειες  στο όνομα της περιβαλλοντικής συνείδησης!   

Πως οι Δισεκατομμυριούχοι Γίνονται Δισεκατομμυριούχοι



Μετάφραση από τα Αγγλικά: Φωτεινή Μαστρογιάννη

Η Αμερική έχει τις μεγαλύτερες ανισότητες, το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας, τις μεγαλύτερες φορολογικές επιβαρύνσεις στα χαμηλά εισοδήματα και τις μεγαλύτερες δημόσιες επιδοτήσεις για τραπεζίτες και δισεκατομμυριούχους από κάθε άλλη  αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα.

Σε αυτό το δοκίμιο θα συζητήσουμε τις κοινωνικοοικονομικές ρίζες των ανισοτήτων και τη σχέση ανάμεσα στη συγκέντρωση του πλούτου και την καθοδική κινητικότητα των μισθωτών εργαζόμενων και της εργατικής τάξης.

Μια από τις πηγές πλούτου των δισεκατομμυριούχων είναι η φοροδιαφυγή σε όλες τις μορφές.

Σε αντίθεση με την προπαγάνδα του οικονομικού τύπου, το  67% - 72% των εταιρειών είχαν μηδενικές φορολογικές υποχρεώσεις ενώ οι εργαζόμενοι τους πλήρωναν μεταξύ 25 και 30% σε φόρους. Μόνο το 14% των επιχειρήσεων κατέβαλλε κάποιο φόρο.

Σύμφωνα με την υπηρεσία εσωτερικών εσόδων των ΗΠΑ (IRS), η απώλεια δημοσίων εσόδων από τη φοροδιαφυγή ανέρχεται σε 458 δισεκατομμύρια δολάρια  - σχεδόν ένα τρισεκατομμύριο δολάρια ανά διετία με συντηρητικές εκτιμήσεις.

Οι μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες διοχέτευσαν άνω των  $ 2,5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων  σε εξωχώριους φορολογικούς παραδείσους, όπου δεν πλήρωσαν καθόλου φόρους ή πλήρωσαν κάποιους φόρους με μονοψήφιους φορολογικούς συντελεστές.

Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές εταιρείες που αντιμετώπιζαν κρίση έλαβαν πάνω από 14,4 τρισεκατομμύρια δολάρια (το Bloomberg ισχυρίζεται ότι είναι 12,8 τρισεκατομμύρια δολάρια) σε δημόσιο χρήμα προερχόμενο κυρίως από φορολογούμενους των ΗΠΑ δηλαδή εργάτες, υπάλληλους και συνταξιούχους.

Οι τραπεζίτες που επωφελήθηκαν επένδυσαν τα άτοκα ή χαμηλού επιτοκίου αμερικανικά κεφάλαια διάσωσης που έλαβαν και κέρδισαν δισεκατομμύρια, τα οποία προέρχονταν περισσότερο από κατασχέσεις ενυπόθηκων δανείων των νοικοκυριών της εργατικής τάξης.

Μέσω ευνοϊκών δικαστικών αποφάσεων και παράνομων κατασχέσεων, οι τραπεζίτες έκαναν έξωση σε 9,3 εκατομμύρια οικογένειες. Πάνω από 20 εκατομμύρια άτομα έχασαν τις περιουσίες τους, συχνά λόγω παράνομων ή δόλιων χρεών.

Ένας μικρός αριθμός οικονομικών απατεώνων, συμπεριλαμβανομένων στελεχών από τις κορυφαίες τράπεζες της Wall Street (Goldman Sachs, J.P. Morgan κ.λπ.), πλήρωσε πρόστιμα - αλλά κανείς δεν πήγε στη φυλακή για την τρομακτική απάτη που οδήγησε εκατομμύρια Αμερικανούς στη δυστυχία.

Υπάρχουν και άλλοι τραπεζίτες απατεώνες, όπως ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Steve Mnuchin, οι οποίοι πλούτισαν από τις παράνομες κατασχέσεις  χιλιάδων ιδιοκτητών κατοικιών στην Καλιφόρνια. Μερικοί ερευνήθηκαν αλλά όλοι απαλλάχτηκαν, χάρη στην επιρροή των Δημοκρατικών πολιτικών ηγετών κατά τα χρόνια του Ομπάμα.

Η Silicon Valley και οι πρωτοποριακοί δισεκατομμυριούχοι της έχουν βρει έναν καινοτόμο τρόπο για να αποφύγουν τους φόρους χρησιμοποιώντας εξωχώριους φορολογικούς παραδείσους και εσωτερικές φορολογικές απαλλαγές. Αυξάνουν τον πλούτο τους και τα εταιρικά κέρδη, πληρώνοντας τους εργαζόμενούς τους με μισθούς φτώχειας. Τα στελέχη της Silicon Valley «κερδίζουν» χίλιες φορές περισσότερο από τους εργαζόμενούς  τους.

Οι ταξικές ανισότητες  ενισχύονται περαιτέρω από εθνικές διαιρέσεις. Οι Λευκοί, Κινέζοι και Ινδοί πολυεκατομμυριούχοι εκμεταλλεύονται τους Αφροαμερικανούς, Λατινοαμερικάνους, Βιετναμέζους και Φιλιππινέζους εργάτες.

Οι δισεκατομμυριούχοι των εμπορικών ομίλων επιχειρήσεων, όπως είναι η Walmart, εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους καταβάλλοντας μισθούς φτώχειας και παρέχοντας λίγα, αν όχι  καθόλου επιδόματα. Η Walmart κερδίζει $ 16 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως  πληρώνοντας τους εργαζόμενους της  $ 10 και $ 13 την ώρα, στηριζόμενη σε κρατική και ομοσπονδιακή βοήθεια για την παροχή υπηρεσιών στις οικογένειες των φτωχών εργαζομένων μέσω της Medicaid και των κουπονιών τροφίμων.

Ο πλουτοκράτης του Amazon Jeff Bezos εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους πληρώνοντας 12,50 δολάρια την ώρα ενώ έχει συγκεντρώσει πάνω από 80 δισεκατομμύρια δολάρια σε κέρδη. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της UPS, David Albany, λαμβάνει 11 εκατομμύρια δολάρια ετησίως εκμεταλλευόμενος τους εργαζόμενους δίνοντάς τους $ 11 την ώρα. Ο διευθύνων σύμβουλος της Federal Express, Fred Smith κερδίζει 16 εκατομμύρια δολάρια και πληρώνει τους εργαζόμενους του 11 δολάρια την ώρα.

Η ανισότητα δεν είναι αποτέλεσμα της «τεχνολογίας» και της «εκπαίδευσης» -  σύγχρονων ευφημισμών για τη λατρεία της ανωτερότητας της κυρίαρχης τάξης - όπως επιθυμούν οι φιλελεύθεροι και συντηρητικοί οικονομολόγοι και δημοσιογράφοι. Οι ανισότητες είναι αποτέλεσμα των χαμηλών μισθών, και βασίζονται στα μεγάλα κέρδη, στις οικονομικές απάτες, στα κρατικά δάνεια πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων και στη φοροδιαφυγή πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η άρχουσα τάξη κατέχει την «τεχνολογία» της εκμετάλλευσης του κράτους, μέσω της λεηλασίας του δημόσιου ταμείου  και της εργατικής τάξης. Η καπιταλιστική εκμετάλλευση των χαμηλόμισθων εργαζομένων  παρέχει επιπλέον δισεκατομμύρια στα «φιλανθρωπικά» ιδρύματα των οικογενειών των δισεκατομμυριούχων που τα χρησιμοποιούν για να βελτιώνουν την εικόνα τους - χρησιμοποιώντας ένα άλλο τέχνασμα φοροαποφυγής – τις αυτοεξουσιοδοτημένες «δωρεές».

Οι εργαζόμενοι καταβάλλουν δυσανάλογους φόρους για την εκπαίδευση, την υγεία, τις κοινωνικές και δημόσιες υπηρεσίες και  τις επιδοτήσεις για τους δισεκατομμυριούχους.

Οι δισεκατομμυριούχοι στη βιομηχανία όπλων  λαμβάνουν πάνω από $ 700 δισεκατομμύρια δολάρια από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, ενώ πάνω από 100 εκατομμύρια Αμερικανοί εργαζόμενοι στερούνται επαρκούς υγειονομικής περίθαλψης και τα παιδιά τους αποθηκεύονται σε σχολεία κακής κατάστασης.

Εργαζόμενοι και αφεντικά: Ποσοστά θνησιμότητας

Οι δισεκατομμυριούχοι, πολυεκατομμυριούχοι και οι οικογένειές τους απολαμβάνουν μακροβιότερη και πιο υγιεινή ζωή από τους εργαζόμενούς  τους. Δεν χρειάζονται ασφαλιστήρια συμβόλαια υγείας ή δημόσια νοσοκομεία. Οι διευθύνοντες σύμβουλοι ζουν κατά μέσο όρο δέκα χρόνια περισσότερο από έναν εργαζόμενο και απολαμβάνουν είκοσι χρόνια περισσότερη υγιεινή και χωρίς πόνο ζωή.

Οι ιδιωτικές, αποκλειστικές κλινικές και η κορυφαία ιατρική περίθαλψη παρέχουν τις πιο εξελιγμένες ιατρικές και ασφαλείς ιατρικές θεραπείες δίνοντας τη δυνατότητα στους δισεκατομμυριούχους και τα μέλη των οικογενειών τους να ζουν περισσότερο και πιο υγιεινά. Η ποιότητα της ιατρικής τους περίθαλψης και τα προσόντα των ιατρικών παροχέων τους έρχονται σε μεγάλη αντίθεση με το απαρτχάιντ της υγειονομικής περίθαλψης που χαρακτηρίζει τις υπόλοιπες Ηνωμένες Πολιτείες.

Το σύστημα υγείας κακομεταχειρίζεται τους εργαζόμενους: έχουν ανεπαρκή και συχνά ανίκανη ιατρική περίθαλψη, συνοπτικές εξετάσεις από άπειρους ιατρούς  και καταλήγουν θύματα της εκτεταμένης υπερβολικής συνταγογράφησης υπερβολικά εθιστικών ναρκωτικών και άλλων φαρμάκων. Η υπερβολική συνταγογράφηση ναρκωτικών από ανίκανους «παροχείς» έχει συμβάλει σημαντικά στην άνοδο των πρόωρων θανάτων των εργαζομένων, πολλών περιπτώσεων υπερβολικής δόσης οπιούχων,  αναπηρίας εξαιτίας του εθισμού, φτώχεια και έλλειψη στέγης.

Αυτές οι ανεύθυνες πρακτικές έχουν φέρει κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων στην ασφαλιστική εταιρική ελίτ, η οποία μπορεί να μειώσει τις συντάξεις και την υγειονομική περίθαλψη σε τραυματίες, άτομα με αναπηρία και εθισμένους εργαζόμενους.

Το μικρότερο προσδόκιμο ζωής για τους εργαζόμενους και τα μέλη των οικογενειών τους γιορτάζεται στη Wall Street και στον οικονομικό Τύπο. Περισσότεροι από 560.000 εργαζόμενοι σκοτώθηκαν από οπιοειδή κατά την περίοδο 1999-2015 συμβάλλοντας στη μείωση του προσδόκιμου ζωής των μισθωτών και μειωμένες συνταξιοδοτικές υποχρεώσεις για τη Wall Street και τη Διοίκηση Κοινωνικής Ασφάλισης.
Οι ανισότητες είναι σωρευτικές, διαγενεακές και πολυτομεακές.

Οι οικογένειες των δισεκατομμυριούχων, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, κληρονομούν και επενδύουν δισεκατομμύρια. Έχουν προνομιακή πρόσβαση στα καλύτερα σχολεία και στις καλύτερες ιατρικές παροχές και συχνά ερωτεύονται  εξίσου προνομιούχους, με καλές γνωριμίες  συντρόφους  προκειμένου να ενώσουν τις περιουσίες τους και να διαμορφώσουν ακόμη μεγαλύτερες οικονομικές αυτοκρατορίες. Ο πλούτος τους αγοράζει ευνοϊκή, ακόμη και κακή, κάλυψη από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις υπηρεσίες των πιο σημαινόντων δικηγόρων και λογιστών για να καλύψουν τις απάτες τους και τη φοροδιαφυγή.

Οι δισεκατομμυριούχοι μισθώνουν  καινοτόμους, διευθυντές με MBA για να σχεδιάσουν περισσότερους τρόπους μείωσης των μισθών, αύξησης της  παραγωγικότητας και για να εξασφαλίσουν ότι οι ανισότητες θα διευρυνθούν ακόμη περισσότερο. Οι δισεκατομμυριούχοι δεν χρειάζεται να είναι οι πιο έξυπνοι  ή πιο καινοτόμοι άνθρωποι: οι έξυπνοι και καινοτόμοι  μπορούν απλά να αγοραστούν ή να εισαχθούν στην «ελεύθερη αγορά» και να απορριφθούν κατά βούληση.

Οι δισεκατομμυριούχοι έχουν εξαγοράσει ή σχηματίσει κοινές επιχειρήσεις μεταξύ τους, δημιουργώντας αλληλένδετους οργανισμούς. Οι τράπεζες, η πληροφορική, τα εργοστάσια, οι αποθήκες, τα τρόφιμα, τα φαρμακευτικά προϊόντα και τα νοσοκομεία συνδέονται άμεσα με τις πολιτικές ελίτ που προέρχονται από το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα,  τις τράπεζες της Wall Street και των μεγάλων  νομικών εταιρειών.

Συνέπειες των ανισοτήτων

Πρώτα απ 'όλα, οι δισεκατομμυριούχοι και οι πολιτικοί, οι νομικοί και εταιρικοί συνεργάτες τους κυριαρχούν στα πολιτικά κόμματα. Ορίζουν τους ηγέτες και τα βασικά πολιτικά στελέχη, διασφαλίζοντας έτσι ότι οι προϋπολογισμοί και οι πολιτικές θα αυξήσουν τα κέρδη τους, θα υποβαθμίσουν τα κοινωνικά οφέλη για τις μάζες και θα αποδυναμώσουν την πολιτική δύναμη των λαϊκών οργανώσεων.

Δεύτερον, το βάρος της οικονομικής κρίσης μετατοπίζεται στους εργαζομένους που απολύονται και αργότερα εκ νέου προσλαμβάνονται ως εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης. Τα προγράμματα διάσωσης, που προέρχονται από τον φορολογούμενο, διοχετεύονται στους δισεκατομμυριούχους σύμφωνα με το δόγμα που υποστηρίζει οι τράπεζες της Wall Street είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν και οι εργαζόμενοι πολύ αδύναμοι για να υπερασπιστούν τους μισθούς, τις θέσεις εργασίας και το βιοτικό τους επίπεδο.

Οι δισεκατομμυριούχοι αγοράζουν τις πολιτικές ελίτ, οι οποίες διορίζουν τους αξιωματούχους της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ που επιφορτίζονται με τη θέσπιση πολιτικών για το πάγωμα ή μείωση των μισθών, τη μείωση των δαπανών για την υγεία αλλά και των υποχρεώσεων των επιχειρήσεων και την αύξηση των κερδών τους μέσω της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων επιχειρήσεων  και διευκολύνοντας τη μετεγκατάσταση των επιχειρήσεων σε χώρες με χαμηλή φορολογία και χαμηλούς μισθούς.

Οι μισθωτοί και οι εργάτες είναι λιγότερο οργανωμένοι και ασκούν μικρότερη επιρροή, εργάζονται περισσότερο και με μικρότερη αμοιβή, υφίστανται μεγαλύτερη ανασφάλεια στο χώρο εργασίας και τραυματισμούς - σωματικούς και διανοητικούς – βγαίνουν εκτός συστήματος, πεθαίνουν νωρίτερα και φτωχότεροι και παράγουν αδιανόητα κέρδη για την τάξη των δισεκατομμυριούχων.

Ακόμα και ο εθισμός και οι θάνατοι των εργαζομένων είναι ευκαιρία για τεράστιο κέρδος – όπως αυτό που εισπράττει  η οικογένεια Sackler που είναι οι παρασκευαστές  του Oxycontin.

Οι δισεκατομμυριούχοι και οι πολιτικοί βοηθοί τους ισχυρίζονται ότι η βαθύτερη σταδιακή φορολόγηση εις βάρος των εργαζομένων θα αυξήσει τις επενδύσεις και τις θέσεις εργασίας. Τα δεδομένα ωστόσο είναι διαφορετικά. Ο κύριος όγκος των επαναπατρισθέντων κερδών έχει ως στόχο την αγορά μετοχών για αύξηση των μερισμάτων για τους επενδυτές, δεν επενδύονται στην παραγωγική οικονομία. Οι χαμηλότεροι φόροι και τα μεγαλύτερα κέρδη για τους ομίλους επιχειρήσεων συνεπάγονται περισσότερες εξαγορές και μεγαλύτερες εκροές σε χώρες με χαμηλούς μισθούς.

Οι εταιρικές ελίτ, οι δισεκατομμυριούχοι στο σύμπλεγμα  Silicon Valley-Wall Street, είναι αρκετά ικανοποιημένοι από το γεγονός ότι οι ανισότητες είναι εγγυημένες και επεκτείνονται υπό την προεδρία Δημοκρατικο-Ρεπουμπλικανών Προέδρωνς – και οι «καλές εποχές» συνεχίζονται.

Εκτός από την «ελίτ δισεκατομμυριούχων», οι «ξένοι» - εγχώριοι καπιταλιστές - ζητούν μεγαλύτερες δημόσιες επενδύσεις στις υποδομές για την ανάπτυξη της εγχώριας οικονομίας, χαμηλότερους φόρους για αύξηση των κερδών και κρατικές επιδοτήσεις για την αύξηση της κατάρτισης του εργατικού δυναμικού, την υγειονομική περίθαλψη και τη δημόσια εκπαίδευση. Δεν γνωρίζουν την αντίφαση.

Με άλλα λόγια, η καπιταλιστική τάξη στο σύνολό της, παγκοσμιοποιημένη και τοπική, επιδιώκει τις ίδιες πολιτικές προώθησης των ανισοτήτων ενώ αγωνίζεται για μεγαλύτερο μερίδιο στα κέρδη.

Εκατόν πενήντα εκατομμύρια μισθωτοί φορολογούμενοι εξαιρούνται από τις πολιτικές και κοινωνικές αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα το εισόδημα, την απασχόληση, τους φορολογικούς συντελεστές και την πολιτική εκπροσώπηση.

Κατανοούν, ή τουλάχιστον βιώνουν, πώς λειτουργεί το ταξικό σύστημα. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι γνωρίζουν την αδικία των ψεύτικων συμφωνιών «ελεύθερου εμπορίου» και το  φορολογικό καθεστώς, το οποίο επιβαρύνει την πλειοψηφία των μισθωτών.

Ωστόσο, η εχθρότητα και η απελπισία των εργαζομένων στρέφεται κατά των «μεταναστών» και κατά των «φιλελευθέρων» που υποστήριξαν την εισαγωγή φτηνών εξειδικευμένων και ημι-εξειδικευμένων εργαζομένων με το πρόσχημα της «ελευθερίας». 

Αυτή η «πολιτικά ορθή» εικόνα της εισαγόμενης εργασίας καλύπτει μια πολιτική, η οποία έχει συμβάλει στη μείωση των μισθών, των επιδομάτων και του βιοτικού επιπέδου των Αμερικανών εργαζομένων, είτε αυτοί εργάζονται στην τεχνολογία, στις κατασκευές ή στην παραγωγή. Πλούσιοι συντηρητικοί, από την άλλη, αντιτίθενται στη μετανάστευση με το πρόσχημα της «τάξης και νόμου» και για τη μείωση των κοινωνικών δαπανών - παρά το γεγονός ότι όλοι χρησιμοποιούν εισαγόμενες νταντάδες, δασκάλους, νοσηλευτές, γιατρούς και κηπουρούς για να υπηρετούν τις οικογένειές τους. Οι υπηρέτες  τους μπορούν πάντα να απελαθούν όταν δεν τους χρειάζονται πλέον.

Το ζήτημα υπέρ και κατά των μεταναστών αποφεύγει τη βασική αιτία της οικονομικής εκμετάλλευσης και της κοινωνικής υποβάθμισης της εργατικής τάξης - των δισεκατομμυριούχων ιδιοκτητών που λειτουργούν σε συμμαχία με την πολιτική ελίτ.

Προκειμένου να αντιστραφούν οι πρακτικές φοροαποφυγής και φοροεπιβάρυνσης εις βάρος των εργαζομένων, οι χαμηλοί μισθοί και τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας που οφείλονται σε ναρκωτικά και άλλα αίτια που μπορούν να αποφευχθούν, από τα οποία όμως κερδίζουν οι δισεκατομμυριούχοι των ασφαλιστικών και φαρμακευτικών εταιρειών, πρέπει να δημιουργηθούν ταξικές συμμαχίες  που να συνδέουν τους εργαζομένους, τους καταναλωτές, τους συνταξιούχους, τους φοιτητές, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τους ιδιοκτήτες που έχασαν τα σπίτια τους, τους εκδιωχθέντες ενοικιαστές, τους οφειλέτες, τους υποαπασχολούμενους και τους μετανάστες και να δημιουργηθεί μία ενιαία πολιτική δύναμη.

 Τα πάντα και όλοι διακυβεύονται: η ζωή, η υγεία και η ευτυχία.


 Το πρωτότυπο κείμενο μπορείτε να διαβάσετε εδώ: https://petras.lahaine.org/how-billionaires-become-billionaires/ 

Η πολιτική σημειολογία ενός νομοσχεδίου περιτομή του φιλελευθερισμού!


Αν ήμουν βουλευτής θα ψήφιζα το νομοσχέδιο για την "ταυτότητα φύλου", αλλά δεν θριαμβολογούσα. Δεν θα έβλεπα μέσω αυτού "φως στο σκοτάδι" και δεν θα το όριζα ως "μεγάλη τομή". Δεν πρόκειται στην πραγματικότητα για φιλελεύθερη τομή, αλλά μάλλον για περιτομή του φιλελευθερισμού... και εξηγούμαι:
Ένα νομοσχέδιο δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται απομονωμένα. Είναι ένα σημείο-κόμπος στο νομοθετικό δίχτυ μιας κυβέρνησης, το οποίο περιλαμβάνει πλήθος κόμπων. Πρόκειται για ένα σημείο που ενώνεται με τα άλλα σημεία-νομοθετήματα, χωρίς να είναι αυτό που καθορίζει την πολιτική φύση των υπολοίπων. Η αντικειμενική πολιτική φύση μιας κυβέρνησης (η ταυτότητά της, με άλλα λόγια) προσδιορίζεται από ολόκληρο το δίχτυ του νομοθετικού της έργου και από την διαδικασία της νομοθέτησης και εφαρμογής των κανόνων δικαίου στην πράξη (: διοίκηση).
Είναι, λοιπόν, αυτό το δίχτυ - και κυρίως η στρατηγική στόχευση και η διαδικασία κατασκευής του - το γενικό πολιτικό αφήγημα μέσα στο οποίο αποκτά νόημα και το νομοσχέδιο για την “ταυτότητα φύλου”, όπως και οποιοδήποτε άλλο.
Έτσι, η πολιτική σημειολογία του συγκεκριμένου νομοθετήματος πηγάζει από τον συνδυασμό του με όλα τα υπόλοιπα και δεν προκύπτει αυτοτελώς και απομονωμένα. Αν έκανες δημοσιογραφία και όχι προπαγάνδα θα το γνώριζες! Και καθώς θα το γνώριζες, θα προβληματιζόσουν και δεν θα εμφανιζόσουν να το "γιορτάζεις" σαν χαζοχαρούμενος/η.
Το συγκεκριμένο νομοθέτημα δεν είναι έκφραση κάποιας αριστερής πολιτικής, αλλά μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής με την μορφή του ριζοσπαστικού κέντρου, η οποία ενώ φαίνεται να εστιάζει στην αντιμετώπιση κοινωνικών ανισοτήτων, στην πραγματικότητα τις ενισχύει, υποστηρίζοντας μια μορφή κοινωνικής ανάπτυξης κατά την οποία η οικονομική ελευθερία κυριαρχεί. Ναι, στα δικαιώματα και τις ελευθερίες που υπηρετούν τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό ή τέλος πάντων δεν τον βλάπτουν, είναι το μήνυμα που προκύπτει από την σημειολογία του νομοθετικού διχτιού (και διχτυού), το οποίο συνθέτει το πραγματικό αφήγημα της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. 
Είναι αυτό φιλελευθερισμός και προοδευτική πολιτική; Όχι, είναι προοδευτισμός που συνιστά περιτομή του φιλελευθερισμού. Πρόκειται για την έμμεση παραδοχή πως η οικονομική ελευθερία υπερισχύει όλων των δικαιωμάτων του ανθρώπου, τα οποία στην πραγματικότητα ετεροκαθορίζονται από την οικονομική ισχύ και μια ολοκληρωτική αγορά που αγωνίζεται να ξεφύγει από σχέσεις της νεωτερικότητας και του μοντερνισμού, χωρίς, ωστόσο, να ξεφεύγει από τις λέξεις που ορίζουν αυτές τις σχέσεις. Τις υιοθετεί για να ακυρώσει το νόημα τους.
Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να ερμηνεύσεις και το συγκεκριμένο νομοθέτημα περί "ταυτότητας φύλου". Δεν είναι έκφραση προοδευτικής πολιτικής, αλλά έκφραση προοδευτισμού, ο οποίος κατατείνει:
- Στο τέλος της ιστορίας, με την χαοτική παραφορά στη γενεαλογία και αρχαιολογία της γνώσης.
- Στο τέλος των μονοθεϊστικών θρησκειών.
- Στο τέλος οποιουδήποτε νοήματος δεν οργανώνεται από κάποιο μονοπώλιο η ολιγοπώλιο της αγοράς.
- Στο τέλος των φύλων και ασφαλώς της έννοιας της ταυτότητας των φίλων.
- Στο τέλος του κόσμου των παλαιών ψευδαισθήσεων, αλλά και των αισθήσεων.
- Στην αρχή ενός κόσμου που δομείται πάνω στην ιδέα του "θαυμαστού καινούργιου κόσμου" του Άλντους Χάξλεϋ. 
Και, τότε, εγώ γιατί να ψήφιζα αυτό το νομοσχέδιο; Επειδή θα με είχαν εγκλωβίσει οι κουτοπόνηροι! Επειδή η λύση δεν βρίσκεται στο φοβικό παρελθόν, αλλά στο προοδευτικό μέλλον, έστω υπό το απατηλό καθεστώς του προοδευτισμού. Και το τελευταίο προϋποθέτει να καταλαβαίνεις τουλάχιστον τον κίνδυνο από τον προοδευτισμό και τις πιθανές συνέπειες των επιλογών σου, στο πλαίσιο του. Απαιτείται πολιτική ωριμότητα και έντιμη, δημοκρατική κριτική.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον προοδευτισμό του νεοφιλελευθερισμού να πνίξει ή διαστρέψει το αυθεντικό προοδευτικό κίνημα. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε την απόλυτη, ασυνείδητη διολίσθηση στον "θαυμαστό καινούργιο κόσμο", αν και δεν μπορούμε πλέον να αποφύγουμε εκφάνσεις του. Μόνον αν ξέρουμε πού βαδίζουμε, μπορούμε ίσως να χαράξουμε ένα προοδευτικό μονοπάτι για να ξεφύγουμε από τον νέο ολοκληρωτισμό που περιβάλλεται από τον παραπλανητικό μανδύα του προοδευτισμού. 

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η αλλαγή φύλλου της αριστεράς διαταράσσει φύλα και ταυτότητες!...

Όταν το φύλλο της αριστεράς προβάλλει υπερηφάνως και διαρκώς την αύξηση των θέσεων απασχόλησης στην Ελλάδα ως επίτευγμα της κυβέρνησης Τσίπρα και ως ένδειξη προόδου, στην πραγματικότητα νομιμοποιεί πολιτικώς το "στίγμα" του νεοφιλελευθερισμού: καθιέρωση ελαστικών συμβάσεων εργασίας και διπλασιασμός των εργαζομένων με συμβάσεις μερικής απασχόλησης (ΕΡΓΑΝΗ).
Αυτή ακριβώς η αλλαγή πολιτικού φύλλου της αριστεράς διαταράσσει φύλα και ταυτότητες στην Ελλάδα, όπου κυρίαρχο στοιχείο της ζωής γίνεται ο ερμαφροδιτισμός σε ένα σικέ παίγνιο (πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό). Δεν αναφέρομαι στην ταυτόχρονη παρουσία ανδρικών και θηλυκών γεννητικών οργάνων στον ίδιο άνθρωπο, που καθιστά προβληματική την ένταξή του σε ένα από τα δύο μέχρι πρότινος αναγνωρισμένα φύλα (ταυτότητες) και φυσιολογικό δικαίωμα την αναγνώριση, την υπεράσπιση και τον σεβασμό προς αυτόν έξω από τις κατηγορίες του αρσενικού ή του θηλυκού, ή στην επιλογή του να μεταβάλλει ταυτότητα φύλου. Δεν αναφέρομαι, αναγνώστη μου, στις διαταραχές της σεξουαλικής διαφοροποίησης (: Disorders of Sexual Differentiation - DSD). Για την δραματική κοινωνικοπολιτική ανωμαλία του ερμαφροδιτισμού μιλώ, η οποία σαν μετανεωτερική και μεταμοντέρνα μόδα ήρθε για να βασανίσει το σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Στην αριστερονεοφιλελεύθερη σύντηξη αναφέρομαι που έχει τις πολιτικές αναλογίες της στην ανδρογυνική σύντηξη.
Είναι σαν η κυβερνώσα αριστερά να αποτελεί μια παραλλαγή και μετεξέλιξη όχι του δημοκρατικού σοσιαλισμού ή του λενινισμού, αλλά του νεοφιλελευθερισμού. Είναι σαν η κυβέρνηση Τσίπρα να αποτελεί διαταραχή ενός δήθεν βασικού και πρωταρχικού πολιτικού φύλου με τη μορφή του ολοκληρωτισμού της ελευθέριας αγοράς. Είναι σαν η κυβέρνηση αυτή να προέκυψε από την εφαρμογή του νεοφιλελευθερισμού στην πράξη και ως προϋπόθεση για την εξέλιξη της κοινωνικής και οικονομικής αναπαραγωγής στη βάση της γενεαλογίας και αρχαιολογίας της οικονομικής ελευθεριότητας.
Ποιό άραγε είναι το "στίγμα" - όπως το χαρακτηρίζει η σημερινή Αυγή; Η απόλυτη διαταραχή στην "σεξουαλική" σχέση εργασίας-κεφαλαίου, ή η στάση και συμπεριφορά αυτής της κυβέρνησης ως προς την ίδια αυτή σχέση;
Ρώταγε τις προάλλες στην Βουλή ο κύριος Τσίπρας τον κύριο Μητσοτάκη να του εξηγήσει αν μπορεί, την εκτίμηση που τρέφουν ομοϊδεάτες του δεύτερου ως προς τις επιτυχίες του πρώτου στον οικονομικό τομέα. Και ο άλλος δεν απάντησε! Τι να πει; Πως ήρθε η αριστερά στα πράγματα για να νομιμοποιήσει πολιτικώς αυτά που δεν θα μπορούσε ποτέ καμία απολύτως δεξιά ή κεντρώα κυβέρνηση στην σημερινή Υποτελή Πολιτεία - Ελλάδα; Πως ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να καταστήσει τον ερμαφροδιτισμό φυσιολογικό φαινόμενο και την πολιτικοικονομική ανωμαλία των λεγόμενων μνημονίων πολιτική Flexicurity για δήθεν πρόοδο, επενδύσεις και τελικώς για δήθεν έξοδο από την "μνημονιακή πολιτική", η οποία με απολύτως αυταρχικό τρόπο θεμελιώνει το καθεστώς του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα;
Τι να πει ο Μητσοτάκης; Πως ο ίδιος στη θέση του Τσίπρα θα είχε προ πολλού πέσει, εάν η πράξη του δικού του αφηγήματος για μείωση της ανεργίας περιελάμβανε τις πραγματικότητες που δομεί η σημερινή κυβέρνηση για τους εργαζόμενους ωρομίσθιους και με μια ποικιλία εξευτελιστικών για τον άνθρωπο ευέλικτων μορφών εργασίας; Να γιατί μιλάμε για απασχόληση ή εργασία και όχι πλέον για εργαζόμενους! Πώς να πεις εργαζόμενο τον άνθρωπο που σε μια χώρα του αναπτυγμένου καπιταλισμού αμείβεται με 3 ευρώ την ώρα;
Καί τα φύλα καί οι ταυτότητες διαταράσσονται σε μια χώρα όπου το 60% των νέων προσλήψεων στον ιδιωτικό τομέα είναι με ευέλικτες μορφές απασχόλησης, εκ των οποίων 126.956 εργαζόμενοι αμείβονται με μεικτό μηνιαίο μισθό έως 100 ευρώ! Ούτε σαν άντρας, ούτε σαν γυναίκα μπορείς να νιώθεις άνετα αν είσαι ωρομίσθιος - ο ΟΑΕΔ δεν σε θεωρεί άνεργο - κατακλύζοντας τα τελευταία χρόνια τις εταιρείες πωλήσεων, την προώθηση προϊόντων μέσω τηλεφώνου, ταe-shop, τις εταιρείες σεκιούριτι, τα ντελίβερι και τα συνεργεία καθαρισμού. Και δεν χρειάζεται να φέρεις στην παρέα τον Ντουρκχάιμ, τον Φρόυντ ή τον φίλο μου τον Πιαζέ για να σου πουν πόσο πιέζονται φύλα και ταυτότητες με καθαρούς μηνιαίους μισθούς κάτω των 800 ευρώ, που αφορά σε περισσότερους από τους μισούς εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα ενώ σχεδόν 1.200.000 συνταξιούχοι ζουν με κύρια σύνταξη κάτω από 500 ευρώ... και έπεται ακόμη πιο δραματική εξέλιξη με τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης για συνέχιση την μνημονιακής πολιτικής μετά το "σκίσιμο" του παρόντος μνημονίου!
Με μια κουβέντα: Η αλλαγή φύλλου της αριστεράς νομιμοποιεί πολιτικώς κάθε διαταραχή και ανωμαλία στον κοινωνικό και οικονομικό χώρο της Ελλάδας, ενισχύοντας μια ερμαφρόδιτη κουλτούρα στις κοινωνικές σχέσεις και κυρίως στην αναπαράστασή τους στον Τύπο και στην Τηλεόραση. Αν βλέπεις τον κόσμο γύρω σου να σαπίζει μέσα στο τέλμα, την σαχλαμάρα, την φτηνιάρικη αντιδραστικότητα, το σύμπλεγμα και την παρακμή, να ξέρεις πως η ερμαφρόδιτη διαταραχή γίνεται και δική σου, προσωπική κατάσταση. Για να λυτρωθείς προσωρινά, για να την βγάλεις και σήμερα, περιμένοντας τους επενδυτές σαν τους μάγους με τα δώρα, σε μια χώρα αποεπένδυσης, αποβιομηχάνισης με μείωση της ανταγωνιστικότητας παρά τον εξευτελισμό των εργαζομένων.
Το άστρο που οδηγεί τους επενδυτές στον πρωτογενή και κυρίως δευτερογενή τομέα της οικονομίας δεν θα σταθεί ούτε μια στιγμή στον ουρανό της Ελλάδας όσο κυριαρχεί ο ερμαφροδιτισμός. Να το ξέρεις! Η μορφή επενδύσεων για τις οποίες διψά η χώρα για να σταθεροποιηθεί και να προοδεύσει, απεχθάνεται το ερμαφρόδιτο και τους ερμαφρόδιτους. Αντίθετα, έτσι αναπτύσσονται οι αρπαχτές, το real estate σε κατάσταση ανάγκης και οι ανταλλαγές σε κατάσταση ανωμαλίας, οι οποίες με έναν απολύτως διαστροφικό τρόπο εκθειάζονται σήμερα από πολιτικούς και δημοσιογραφικά όργανα!

Φίλε μου, καί το φύλο καί οι ταυτότητες είναι τελικά υπόθεση της μορφής παραγωγής και των σχέσεων παραγωγής. Αν δεν είναι, τότε κάτι ανώμαλο συμβαίνει. Και αν δεν σου συμβαίνει ήδη, να δεις που σύντομα θα σου συμβεί, ασχέτως αν το θεωρήσεις φυσιολογικό ή ντροπιαστική παρέκκλιση.

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates