Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Από την ποίηση της ιδεολογίας, στην ποίηση της επιστολής Τσίπρα…


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος  *
Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ έδειξε όμορφα την ποίηση της ιδεολογίας, με το ανέκδοτο που εμφανίζει τον γύφτο να κάνει τραγούδι το ερώτημα του θαμώνα του μπαρ: «γιατί αυτή η μαϊμού βάζει διαρκώς τα αρχίδια της στο ουίσκι μου»;
Αυτό το άσεμνο ανέκδοτο από την Ανατολική Ευρώπη απεικονίζει την αντίθεση ανάμεσα στον ανόητο (θαμώνα του μπαρ) και τον απατεώνα (τραγουδοποιό). Η Ιδεολογία είναι το ποίημα του πολιτικού απατεώνα που ανακουφίζει κάθε πολικώς ανόητο.
Έλα όμως, αναγνώστη μου, που οι εποχές άλλαξαν και σήμερα η ιδεολογία είναι ντεμοντέ! Δεν προσφέρει αντικειμενικά παρηγοριά, ελπίδα και ισχυρή νομιμοποίηση στις μέρες μας η ιδεολογία και έτσι νέα κόλπα (πολιτικά/επικοινωνιακά τεχνουργήματα) εφευρίσκονται για να υποκαταστήσουν την ποίηση της ιδεολογίας.
Ένα από αυτά είναι η περίφημη επιστολή του Αλέξη Τσίπρα προς στους ηγέτες της ΕΕ και τους ομολόγους του εν όψει της επετειακής Συνόδου της ΕΕ στη Ρώμη. Με αυτήν ο κ. Τσίπρας κάνει τραγούδι τον αποκλεισμό της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης και την καραντίνα της χώρας μας εντός της ΕΕ.
Εκφράζει μια απορία σαν και αυτή του θαμώνα του μπαρ στο ανέκδοτο του Ζίζεκ. Και την εκφράζει σήμερα και όχι όταν συμφωνούσε και νομοθετούσε το Τρίτο Μνημόνιο! Ρωτά, ρητορικώς, κατά πόσο το κοινωνικό μοντέλο και ειδικά σε ό,τι αφορά εργασιακά και συλλογικές διαπραγματεύσεις ισχύει και για την Ελλάδα.
Δεν είναι ανόητος ο πρωθυπουργός - όπως δεν γνωρίζω αν ήταν ανόητος ο θαμώνας του μπαρ, ο οποίος ρώτησε το γύφτο, τραγουδοποιό βιολιστή, για την ανάρμοστη συμπεριφορά της μαϊμούς προς αυτόν και μόνον αυτόν – απλώς φαίνεται να ρωτά κάτι ανόητο για να διασκεδάσει τη διπλή πολιτική του αδυναμία: (1) να υπερασπιστεί το ευρωπαϊκό καταστατικό/πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο και την ευρωπαϊκή νομιμότητα σε ό, τι αφορά όλες τις πτυχές του κοινωνικού μοντέλου της Ελλάδας και  (2) να επιβεβαιώσει εμπράκτως την κυβερνητική φημολογία πως εξαιτίας της προσβολής της ευρωπαϊκής διάστασης του κοινωνικού μοντέλου στην Ελλάδα, ο ίδιος δεν θα υπέγραφε την Διακήρυξη.
Ας γίνουν λοιπόν ποίηση και τραγούδι για τον λαουτζίκο, μέσω αυτής της επιστολής, οι «όρχεις» της τρόικας στο ποτήρι με το κρασί ή το ουίσκι μας! Στο κάτω-κάτω εκεί και στις γυναίκες σπαταλούμε το χρήμα και σπαταλιόμαστε ως προσωπικότητες, όπως εξ ιδίων έκρινε αυτό το ιδιαίτερα καλλιεργημένο αγόρι, πρόεδρος του Eurogroup!
Το καινοτόμο στην υπόθεση της «ποίησης των όρχεων» που διατρέχει την επιστολή Τσίπρα είναι πως εδώ θιγμένος έως αγανακτήσεως θαμώνας του μπαρ και γύφτος βιολιστής, αυθεντικός ποιητής εκ του προχείρου, ταυτίζονται ως ρόλοι και αναφερόμενες ταυτότητες. Έτσι ξεπερνιέται το ζήτημα της ιδεολογίας, δημιουργικώς.
Δεν χρειάζεται να με διορθώσεις, αναγνώστη μου! Γνωρίζω και εγώ τη σχέση «όρχεων» και επιστολών, όπως και την πολιτική τακτική επιστολές να συντάσσονται και να αποστέλλονται όταν υπάρχει έλλειψη ή δυσλειτουργία των πρώτων.
 Όχι, η κυβέρνησή μας, το πολιτικό σύστημα και οι ηγήτορες μας κάθε μορφής δεν θέλω να πιστεύω πως πάσχουν σε αυτό τον τομέα. Αλλοίμονο, δεν βλέπεις πόσο μάγκες είναι; Απλώς αυτή την περίοδο απασχολούν τους «όρχεις» τους ανατολικά, ενώ στέλνουν τις επιστολές τους δυτικά. Και ξέρεις τι με ανησυχεί; Μήπως, όπως το πάμε, έρθει η στιγμή να κάνουμε ποίηση τα «αρχίδια της μαϊμούς» και στο Αιγαίο και στα Ελληνοτουρκικά μετά τα Ευρωπαϊκά, συντάσσοντας παράλληλα νέες επιστολές που θα ανασυντάσσουν Συνθήκες.

Πάντα με προβλημάτιζε η ποίηση της ιδεολογίας, ωστόσο σήμερα με ανατριχιάζει η ποίηση των πολιτικών επιστολών στη θέση της πολιτικής.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

"Πουτ@@νες" των κατακτητών είστε, όχι του Νότου...

«Δε μου αρέσει να με δουλεύουν. Να στηρίζεις μία κυβέρνηση της Αριστεράς και να μην ακούς, ούτε ένα ευχαριστώ και να σου κουνάνε και το δάχτυλο».

Άννα Καραμανλή
__________________

Ως «Μια “πουτάνα” του Νότου» υπογράφει η πρώην υφυπουργός Παιδείας, Σία Αναγνωστοπούλου, την ανάρτησή της στο facebook, απαντώντας έτσι, στις δηλώσεις Ντάισελμπλουμ ότι οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου «έφαγαν τα λεφτά σε ποτά και γυναίκες»

 «...Καλώ τις “πουτάνες” του Νότου να αναδείξουμε το μάταιο πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού (περί αυτού πρόκειται), να αναδείξουμε το αντιδημοκρατικό πρόσωπο της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης. Το ζήτημα δεν είναι “γυναικεία” υπόθεση. Αλλά, όπως έλεγε η Σιμόν ντε Μποβουάρ, στις περιόδους κρίσης (πόλεμος, φτώχεια, κλπ) οι γυναίκες (όπως και οι αδύναμες κοινωνικά τάξεις) πληρώνουν πρώτες τη νύφη».

Δεν αμφισβητούμε στην κ . Αναγνωστοπούλου το δικαίωμα στον (έστω και κατ’ αλληγορία) αυτοπροσδιορισμό και την αυτογνωσία.

Το οξύμωρο, εν προκειμένω, είναι η προτροπή μιας –κατά δήλωσή της- «πουτάνας του Νότου» προς τις συναδέλφους της, έτερες «πουτάνες του Νότου».  Δεν τις προτρέπει να ξεσηκωθούν και να απελευθερωθούν από το  νταβατζιλίκι, αλλά, αλλά να αναδείξουν το μάταιο και αντιδημοκρατικό πρόσωπο του νταβατζή (δανειστή-κατακτητή)!

Τώρα, πως γίνεται μια «πουτάνα του Νότου», από τη μια να συναγελάζεται και να εξυπηρετεί άνευ αντιρρήσεων, τις επιθυμίες του νταβατζή της  (δανειστή-κατακτητή) κι απ’ την άλλη να καλεί τις συναδέλφους της, να αναδείξουν το μάταιο και αντιδημοκρατικό του πρόσωπο, μόνο η ΣΥΡΙΖΑιικη σχολή σκέψης το γνωρίζει.

Το πιο ενδιαφέρον είναι, ότι τα λαμόγια του ΣΥΡΙΖΑ, διατηρούν «αυταπάτες», ακόμα και για το ρόλο τους, ως πουτάνες.

Δεν είναι πουτάνες του Νότου.
Πουτάνες των κατακτητών είναι

Να κρατήσουμε καλά μέσα στην ψυχή μας, το πνεύμα του μετώπου!

askordoulakos

Η Κομμουνιστική Νεολαία θεωρεί τον Τσίπρα "πουλημένο" και τον χαρακτηρίζει ανεπιθύμητο στην Ιταλία


Η νεολαία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας κήρυξε ως ανεπιθύμητο τον Έλληνα πρωθυπουργό.

Το Μέτωπο της Ένωσης Κομμουνιστών της Ιταλίας, μια νεολαιίστικη οργάνωση, έφτιαξε μέχρι και αφίσα για να δηλώσει πως ο Αλέξης Τσίπρας, είναι ανεπιθύμητος στη Ρώμη και στο Πανεπιστήμιό της, όπου αναμένεται να μιλήσει σε ανοιχτή εκδήλωση που διοργανώνει το Δίκτυο “Transform Europe” με τίτλο: «Μία Ευρώπη για τον Λαό από τον Λαό».

Η αφίσα της Κομμουνιστικής Νεολαίας, με το πρόσωπο του Τσίπρα, αναφέρει χαρακτηριστικά: “Εξαπάτησε τους Έλληνες και συνέχισε την αντιλαϊκή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ με τον εκβιασμό του χρέους. Ο Τσίπρας πρέπει να πάρει ένα μάθημα:

Εκείνος που ξεπουλάει το λαό του, δεν είναι ευπρόσδεκτος.”

πηγή

Η Συνωμοσία εναντίον του Προέδρου Τραμπ


του Paul Graig Roberts 21-3-2017

[Κατατοπιστικό και διεξοδικό, σαν έκθεση έντιμου ιατροδικαστή, το κατωτέρω άρθρο-ανάλυση του καθηγητή Ρόμπερτς, πρώην υπουργού του Προέδρου Ρέϊγκαν, για την εκτυλισσόμενη στην Ουάσιγκτων πολιτική σκευωρία,  με στόχο την ανατροπή του  νέου Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, που αναδείχτηκε από τη λαϊκή προτίμηση και αντίθετα προς τις προσδοκίες και τους σχεδιασμούς του εμπεδωμένου συστήματος εξουσίας, αποτελεί χρησιμότατη ανάγνωση.
 Επειδή πλοκάμια του ίδιου συστήματος κινούνται μανιωδώς, με βομβαρδισμό τοξικής προπαγάνδας , με ανάσυρση μουχλιασμένων σκελετών από σκοτεινές κατακόμβες , και με κάθε λογής απατηλά εφευρήματα, για την αποτροπή παρόμοιων  απειλητικών εκπλήξεων από πατριωτικά κινήματα και στην Ευρώπη, η γνώση των μεθόδων, των δραστών και των ηθικών  αυτουργών της συνωμοσίας αποτελεί πολύτιμο  διαγνωστικό εφόδιο  για τους πολίτες της ηπείρου μας.]

Παρουσίαση Μιχαήλ Στυλιανού

 Οι καταθέσεις των διευθυντών του FBI, Τζέημς Κόμι και της NSA, ναυάρχου Μάϊκ Ρότζερς, στην αρμόδια για τις μυστικές υπηρεσίες επιτροπή της Βουλής, έκαναν φανερό στον ακροατή τους μέσω τηλεόρασης  ότι οι Δημοκρατικοί βουλευτές και οι δυο διευθυντές επιδιώκουν σύρραξη με τη Ρωσία.
Από τους Ρεπουμπλικανούς που ρωτούσαν τους δυο αξιωματούχους, οι περισσότεροι ζητούσαν να μάθουν πώς οι διαρροές μυστικών πληροφοριών πού στόχευαν να πλήξουν τους συνεργάτες του Προέδρου Τραμπ διέρρευσαν από μια σύσκεψη του Προέδρου με μόνους παρόντες τους διευθυντές  των υπηρεσιών FBI και NSA, δηλαδή τους ίδιους τους καταθέτοντες στην επιτροπή. Φυσικά απάντηση δεν πήραν, όπερ δείχνει πόσο ανίσχυρες είναι οι κοινοβουλευτικές επιτροπές εποπτείας αυτών των μυστικών υπηρεσιών να επιτελέσουν τον ρόλο τους.
Ο  διευθυντής του FBI δήλωνε συνέχεια πως δεν μπορεί να πει οτιδήποτε στην επιτροπή, επειδή αυτό θα επιβεβαίωνε ότι η διαρροή στον Τύπο ήταν υπαρκτή. Αλλά –είπε- μιλώντας γενικά και όχι για μια συγκεκριμένη διαρροή, όλες οι διαρροές προέρχονται «από κάποιον που άκουσε κάτι» και το πέρασε στα ΜΜΕ, γεγονός πού επίσης εξηγεί την ανακρίβεια ορισμένων διαρροών. Με άλλα λόγια, δεν φταίμε εμείς…
Οι Δημοκρατικοί έβαλαν τα δυνατά τους να δαιμονοποιήσουν τη Ρωσία, τον Πούτιν, ειδικότερα τους Ρεπουμπλικανούς του Τραμπ και οποιονδήποτε μιλά με τους Ρώσους -ακόμη και όταν το άτομο είναι απλός πολίτης, όπως ήταν ακόμα ο στρατηγός Φλιν όταν εισηγήθηκε στον Ρώσο πρεσβευτή να μη προχωρήσει η Ρωσία σε αντίποινα για την απέλαση Ρώσων διπλωματών από τον Ομπάμα, τα Χριστούγεννα.
Οι Δημοκρατικοί πρόσθεσαν ένα ακόμη δαιμονικό χαρακτηρισμό στον Πρόεδρο Πούτιν. Επιπλέον του «νέος Χίτλερ», «εγκληματίας» και «νονός μαφιόζος», τώρα έγινε «φονική αράχνη Ταραντούλα, με γύρω του έναν ιστό κατασκόπων.»
Η θέση που υποστήριζαν οι Δημοκρατικοί ήταν πως ο στρατηγός Φλιν (τον οποίο ο Πρόεδρος Τραμπ προόριζε τότε για Σύμβουλο εθνικής Ασφάλειας), με το να αποτρέψει τους Ρώσους να προβούν σε αντίποινα, είχε παρέμβει στην πολιτική επιδίωξη της κυβέρνησης Ομπάμα να επιδεινώσει τις σχέσεις με τη Ρωσία. Μερικοί Δημοκρατικοί το θεώρησαν αυτό προδοσία. Άλλοι το είδαν σαν απόδειξη ότι ο Φλιν και ο Τραμπ είναι στην τσέπη του Πούτιν και κάποιοι άλλοι σαν κάτι ακόμη χειρότερο.
Τους Δημοκρατικούς  πολύ ανησυχούσαν ακόμη οι λομπίστες -εάν ήταν Ρεπουμπλικανοί και δούλευαν για την προώθηση ρωσικών συμφερόντων. Επέμεναν να παρουσιάζουν ως τέτοιον τον πρώην Γενικό Διευθυντή του πετρελαϊκού κολοσσού Exxon-Mobil και σημερινό υπουργό των Εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον. Όταν είναι πασίγνωστο ότι όλες οι χώρες χρησιμοποιούν λομπίστες, ότι οι λομπίστες δεν δηλώνονται πάντα ως υπερασπιστές ξένων συμφερόντων -όπως πάγια συμβαίνει με τους λομπίστες του Ισραήλ- και όταν ακόμη κι’ αν είναι σωστός ο ισχυρισμός για τον Τίλλερσον, ο φανατικός νεοσυντηρητικός (του στρατοπέδου των κατηγόρων) Ρίτσαρντ Περλ ήταν επί χρόνια στην Ουάσιγκτων εκπρόσωπος της Τουρκίας.
 Οι Δημοκρατικοί επέμεναν επίσης εναντίον του στρατηγού Φλιν επειδή είχε αρνηθεί πως είχε πάρει χρήματα από τη Ρωσική κυβέρνηση. ( Σημ. μτφ: Ο Φλίν είχε εισπράξει αμοιβή 33.000 δολάρια καθαρά για ομιλία στην εκδήλωση για τη δεκαετή επέτειο του ρωσικού διεθνούς τηλεοπτικού δικτύου R.T. -λιγότερα από τον ΓΑΠ- όταν η Κλίντον εισέπραττε 300.000 δολ. από τραπεζικούς κολοσσούς και περισσότερα από τη Σαουδική Αραβία.)
 Είναι όμως ο ειδησεογραφικός οργανισμός R.T η ρωσική κυβέρνηση; Ο προϋπολογισμός του υποστηρίζεται από τη ρωσική κυβέρνηση, το ίδιο όπως από την αμερικανική κυβέρνηση στηρίζεται ο προϋπολογισμός των National Public Radio, Radio Free Europe/ Radio Liberty και Voice of America. Σημαίνει αυτό ότι όποιος δίνει μια συνέντευξη στα NPR, Radio Liberty, και VOA είναι πράκτορας των ΗΠΑ και στην τσέπη του Αμερικανού Προέδρου; Το να παραστείς σε μιαν εκδήλωση ενός από αυτούς τους οργανισμούς σε καθιστά «πράκτορα των Αμερικανών» ή «χρήσιμο ηλίθιο»; Θα συνταχθεί μαύρη λίστα και γι’ αυτούς τους ανθρώπους;
Αυτό που προσπάθησαν να κάνουν οι Δημοκρατικοί χθες ήταν να ενοχοποιήσουν όποιον εργάζεται για καλύτερες σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Το να είσαι υπέρ της ειρήνης μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων σε κάνει πράκτορα των Ρώσων προς καταγραφή σε μαύρη λίστα. Οι Δημοκρατικοί επέμεναν ότι η Ρωσία είναι εχθρός έτοιμος να μας πλήξει. Και δεν είχαν καμιά δυσκολία να κάνουν τους  κυρίους Κόμι και Ρότζερς, αμφότερους διορισμένους από τον Ομπάμα, να συμφωνήσουν. Οι διευθυντές των υπηρεσιών FBI και NSA κατέθεσαν ότι η Ρωσία είναι η κύρια απειλή για τις ΗΠΑ, ότι κινείται εναντίον των συμφερόντων μας και ότι έχει σκοπό να μας βλάψει.
Μας βλάπτει, εμπεριέχει το  αντιτίθεται στην αμερικανική ηγεμονία και την μονομερή λήψη κρίσιμων διεθνώς αποφάσεων. Με άλλα λόγια, εάν η ρωσική κυβέρνηση ενεργεί προς το συμφέρον της Ρωσίας, η ρωσική κυβέρνηση βλάπτει τις ΗΠΑ. Από τις καταθέσεις τους προέκυψε σαφώς πως οποιαδήποτε αντίσταση σε οτιδήποτε κάνει η Ουάσιγκτων είναι εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων.
Και οι δυο, Κόμι και Ρότζερς, δήλωσαν ψευδώς ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία και κατέλαβε την Κριμαία με τη βία. Εάν οι επικεφαλής του FBI και της NSA είναι τόσο κακά πληροφορημένοι ώστε να πιστεύουν ό,τι κατέθεσαν, τότε είναι ακατάλληλοι για την αποστολή τους.
Η Κριμαία ήταν τμήμα της Ρωσίας επί 300 χρόνια. Ο πληθυσμός της είναι σχεδόν  εξ ολοκλήρου ρωσικός. Όταν η Σοβιετική ΄Ενωση κατέρρευσε και η Ουάσιγκτων την ερήμαξε, η Ουκρανία ανεξαρτητοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Ιστορία. Η Κριμαία, μεταφέρθηκε το 1954 από τον (Ουκρανό)Κρουτσώφ από την επικράτεια της Ρωσικής Σοβιετικής  Σοσιαλιστικής  Δημοκρατίας στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, υπό τον όρο ότι η Ρωσία θα διατηρούσε το δικαίωμα μακράς δεσμευτικής ενοικίασης (lease) της ναυτικής βάσης της Κριμαίας.
Όταν το πραξικόπημα της Ουάσιγκτων ανέτρεψε την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Ουκρανίας, οι ρωσικοί πληθυσμοί της Κριμαίας και των νέων δημοκρατιών του Λουχάνσκ και του Ντονέτσκ υπέστησαν επιθέσεις και απειλήθηκαν από τα νέο-ναζιστικά στοιχεία της Δυτικής Ουκρανίας που είχαν πολεμήσει υπέρ του Χίτλερ και εναντίον της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Οι πληθυσμοί αυτών των περιοχών ψήφισαν κατά συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της ένωσης με τη Ρωσία, από την οποία προέρχονται. Οι εκλογές ήταν ελεύθερες και δίκαιες. Καθώς η Κριμαία ήταν ρωσική ναυτική βάση στη Μαύρη Θάλασσα, η Κριμαία ήταν ήδη κατηλειμμένη από ρωσικές δυνάμεις. Το να το λένε αυτό «εισβολή» οι Κόμι και Ρότζερς  δείχνει άγνοια ή έλλειψη εντιμότητας.
Πράγματι, η έλλειψη εντιμότητας από το FBI, την NSA, την CIA και το καθεστώς Ομπάμα βεβαιώνεται από τη συστηματική εκστρατεία ψευδών, διαστροφών και στοχευμένων  « ειδησεογραφικών διαρροών», δηλαδή  ιστοριών φυτεμένων σε εκπορνευόμενα ΜΜΕ από μυστικές υπηρεσίες για ρωσική επέμβαση στη προεδρική εκλογή. Όλα αυτά αποσκοπούν στην προστασία του τεράστιου προϋπολογισμού δαπανών και των εξουσιών των συμφερόντων άμυνας/ασφάλειας. Ο Τραμπ απείλησε τόσο τις δαπάνες όσο και τις εξουσίες τους , όταν διακήρυξε ότι η πολιτική του θα απέβλεπε στην εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία.
Εάν οι σχέσεις με τη Ρωσία εξομαλυνθούν τότε η προσεκτικά ενορχηστρωμένη «ρωσική  απειλή» εξαφανίζεται. Οι μυστικές υπηρεσίες δεν θέλουν να συμβεί αυτό. Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες προτιμούν το ρίσκο ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος από μια περικοπή του προϋπολογισμού δαπανών. Οι Δημοκρατικοί δεν είναι προφανώς αρκετά ευφυείς για να κατανοήσουν ότι αναρριπίζουν τις φλόγες πολέμου μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων. Οι Δημοκρατικοί  απεγνωσμένα ψάχνουν κάποιον να του φορτώσουν την ήττα τους στις εκλογές. Επιπλέον, φορτώνοντάς την σε μια συνωμοσία του Τραμπ με τον Πούτιν, ελπίζουν να εκτοπίσουν τον Τραμπ από την προεδρία. Μολονότι ο (αντιπρόεδρος) Πενς, που είναι αντιρώσος, είναι αποδεκτός από το σύμπλεγμα συμφερόντων άμυνας/ασφάλειας, οι Δημοκρατικοί ελπίζουν να απαλλαγούν επίσης και από τον Πενς, αφού η εκλογή του είναι προϊόν της δήθεν συνωμοσίας, και να επανεγκατασταθούν αυτοί στον Λευκό Οίκο.
Οι Αμερικανοί οφείλουν να καταλάβουν ότι ο πολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών είναι για το ποιο κόμμα θα εισπράττει τα λεφτά για να είναι η πόρνη του  Ενός τοις Εκατό ( σημ. μτφ: δηλαδή της αθέατης  Δυναστείας του Πλούτου). Παραδοσιακά  το κόμμα που μπήκε στον Λευκό Οίκο εισπράττει τα περισσότερα λεφτά, γι’ αυτό και τα δύο κόμματα εποφθαλμιούν αυτή τη στέγη  .
 Ο Μάϊκλ Μορέλ, υποστηρικτής της Χίλλαρυ Κλίντον και του Ομπάμα, που ασκούσε καθήκοντα διευθυντού της  CIA μέχρι και τις εκλογές και  προοριζόταν να εδραιωθεί στη διεύθυνση της υπό την Χίλλαρυ, δήλωσε πρόσφατα στην τηλεόραση: « Στο ερώτημα της συνωμοσίας με τους Ρώσους στην εκστρατεία του Τραμπ υπάρχει καπνός, αλλά δεν υπάρχει φωτιά, καθόλου.  Δεν υπάρχει ούτε φωτιά τζακιού κατασκήνωσης, δεν υπάρχει κερί, δεν υπάρχει ούτε σπίθα. Και υπάρχουν πολλοί που ψάχνουν γι΄ αυτό»
Ο Μορέλ πιστεύει πως οι Ρώσοι υπέκλεψαν τα ενοχοποιητικά για την Χίλλαρυ Κλίντον μηνύματα, αλλά όχι σε συνεργασία με τον Τραμπ, αν και υπάρχουν στοιχεία ότι υπήρξε διαρροή μέσα από την εθνική επιτροπή του Δημοκρατικού Κόμματος, από αγανακτισμένους οπαδούς του Μπέρνι Σάντερς.
Ο επί Ομπάμα διευθυντής  της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Τζέϊμς Κλάπερ εδήλωσε στην εκπομπή «Συνάντηση με το Τύπο», στις 5 Μαρτίου, ότι «δεν είχε δει στοιχεία συνωμοσίας του Τραμπ με τον Πούτιν όταν αποχώρησε από την υπηρεσία, στις 20 Ιανουαρίου»
Ακούγοντας χθες τις καταθέσεις (των διευθυντών  των υπηρεσιών FBI και  NSA) Κόμι και Ρότζερς ρωτιέσαι, αν δεν δουλεύουν εναντίον του προέδρου Τραμπ, τι μπορεί να καταλογιστεί σαν δουλειά  εναντίον του Προέδρου;  Οι υποστηρικτές του ερωτούν γιατί  ο Πρόεδρος δεν απολύει αυτούς τους δύο ανθρώπους που δουλεύουν για να εμποδίσουν τη μείωση  των επικίνδυνων εντάσεων μεταξύ Ουάσιγκτων και Ρωσίας. Είναι οι Δημοκρατικοί, ο Κόμι, ο Ρότζερς, η CIA και οι δημοσιογραφικές πόρνες τους τόσο ηλίθιοι ώστε να μη καταλαβαίνουν  τι σημαίνει  όταν ο Πρόεδρος της Ρωσίας λέει «οι Αμερικανοί κατέστρεψαν την εμπιστοσύνη που τους είχαμε;»
Ο Τραμπ δεν απολύει τον Κόμι και τον Ρότζερς, επειδή δεν μπορεί να τους απολύσει. Εάν τους απολύσει οι Δημοκρατικοί και τα εκπορνευόμενα ΜΜΕ θα εξηγήσουν τις απολύσεις ως απόδειξη ότι ο Τραμπ είναι πράκτορας της Ρωσίας και καλύπτει την προδοσία του απολύοντας αυτούς που την ερευνούν.
Ο Τραμπ προσπαθεί με το Τουίτερ να αποκρούσει την ενορχηστρωμένη επίθεση των ΜΜΕ εναντίον του  και να επιτύχει κάποιαν οργάνωση των υποστηρικτών του, της τάξης των εργαζομένων που τον εξέλεξαν. Ωστόσο ο Τραμπ δεν μπορεί να υπολογίζει ούτε στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Οι περισσότεροι Ρεπουμπλικανοί  (μέλη του Κογκρέσου) εξαρτώνται επίσης από πολιτικές συνεισφορές από του συμπλέγματος άμυνας/ασφάλειας και  επίσης  ξέρουν πως οι μυστικές υπηρεσίες έχουν στο χέρι όλη τη βρώμα που τους αφορά. Το να δώσουν μάχη για τον Τραμπ θα τους εκθέσει σε κίνδυνο…
Είναι αδιάψευστο πως η CIA ελέγχει τα ΜΜΕ, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ.  Το βιβλίο του Udo Ulfkotte *, Gekauftge Journalisten  (αγορασμένοι δημοσιογράφοι), παρουσίασε τον έλεγχο της CIA επί των δημοσιογράφων, όταν δημοσιεύτηκε το 2014 στη Γερμανία. Μια έκδοση στα αγγλικά, Δημοσιογράφοι προς Ενοικίαση: Πως η CIA Αγοράζει τις Ειδήσεις, αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Μάϊο. Στο μεταξύ το βιβλίο του Joel Whitney : Finks: How the CIA Tricked the Worlds Best Writers (Πως η CIA παγίδευσε τους καλύτερους συγγραφείς του κόσμου) αρκεί για να καταδείξει πως οι πιο σεβάσμιοι  Αμερικανοί δημοσιογράφοι ήπιαν το μαγικό φίλτρο της CIA «και νόμισαν πως έσωζαν την ελευθερία», υπηρετώντας ως προπαγανδιστές.
 Οι πολίτες στη Δύση είναι ανάγκη να καταλάβουν ότι εάν οι ειδήσεις που τους προσφέρονται υπηρετούν τα συμφέροντα του αμερικανικού συμπλέγματος άμυνας/ασφάλειας, οι ειδήσεις είναι γραφτά της  CIA. Και η CIA υπηρετεί τα δικά της συμφέροντα, όχι τα συμφέροντα του αμερικανικού λαού ή τα συμφέροντα της ειρήνης.

*Σημ. μτφρ. Ο Udo Ulfkotte, που σε δυο συνεντεύξεις του προ διετίας, είχε δηλώσει ότι έχει δεχθεί απειλές θανάτου, πέθανε προ τριμήνου, από καρδιακή προσβολή. Κάπου, κάποιο πρακτορείο σημείωσε τον θάνατό του.

Επαναστάτης με Αιτία

της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Σύμφωνα με στοιχεία (Πετράκης, 2017), η παγκόσμια οικονομία δείχνει να ανακάμπτει με διεύρυνση ωστόσο των κοινωνικών ανισοτήτων τόσο εντός των χωρών όσο και μεταξύ χωρών ενώ οι ευκαιρίες για τους νέους είναι περιορισμένες. Η κατάσταση αυτή παρατείνει την πολιτική αναταραχή και η αβεβαιότητα είναι μεγάλη.
Ταυτόχρονα δημιουργούνται διάφορα κινήματα με σκοπό την ανατροπή αυτής της κατάστασης. Είναι η ανατροπή (κατ’άλλους επανάσταση) πιθανή; Υπάρχουν οι συνθήκες ανατροπής;
Ο Γουστάβος Λε Μπον στο βιβλίο του "Ψυχολογία των Επαναστάσεων" αναφέρει ότι τα στοιχεία του χαρακτήρα των ανθρώπων που επικρατούν σε περιόδους επανάστασης είναι το μίσος, ο φόβος, η φιλοδοξία, η ζηλοφθονία και ο ενθουσιασμός. Ενώ παρατηρούμε στην κοινωνία έντονα τα πρώτα δηλαδή τον φόβο, τη φιλοδοξία, τη ζηλοφθονία, εν τούτοις, το στοιχείο του ενθουσιασμού λείπει.


Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ - Ιερέας

Ο Λε Μπον αναφέρει ότι τον ενθουσιασμό μπορεί να δημιουργήσει ένας δημαγωγός, πολύ ενδιαφέρουσα όμως είναι και η άποψη του McLoughlin (1977) για τον ενθουσιασμό για την ελευθερία όσον αφορά τη μελέτη του για την Αμερικανική Επανάσταση.
Ο McLoughlin υποστηρίζει ότι οι θρησκευόμενοι (οι καλβινιστές της εποχής) ήταν περισσότερο επαναστάτες από τους ορθολογιστές γιατί ένας ορθολογιστής δέχεται τον κόσμο ως έχει ενώ ο θρησκευόμενος έχει μία διαφορετική αίσθηση της πραγματικότητας. Ο θρησκευόμενος βλέπει τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι και όχι όπως είναι. Ο ορθολογιστής αποδέχεται έννοιες όπως το κύρος, η δύναμη, η μάθηση και ο πλούτος ενώ ο θρησκευόμενος τα θεωρεί προσωρινά αγαθά, ανάξια μπροστά στη θεία ευλογία. Ενώ ο ορθολογιστής δρα με προσοχή, ο θρησκευόμενος μπορεί να δώσει τα πάντα για να δημιουργήσει ένα καλύτερο κόσμο και εμπιστεύεται πάνω απ’όλα τον Θεό.
Ως εκ τούτου, ο θρησκευόμενος επιδιώκει την ισότητα πιο πολύ από τον ορθολογιστή γιατί θεωρεί όλους τους ανθρώπους πλάσματα του Θεού που έχουν την ίδια πνευματική δύναμη ενώ ο ορθολογιστής πιστεύει φαινομενικά στην ισότητα γιατί γνωρίζει ότι οι άνθρωποι διαφέρουν σε χαρακτηριστικά όπως είναι π.χ. διαφορετική ευφυΐα, ταλέντο, βιολογική δύναμη και κοινωνική τάξη.
Συνεπώς, ο ορθολογιστής πιστεύει ότι ο κόσμος πρέπει να κυβερνάται από τους καλύτερους, τους άριστους ενώ αντίθετα ο θρησκευόμενος πιστεύει ότι οι προνομιούχοι και οι έχοντες καλύτερη εκπαίδευση δεν μπορούν να αντιληφθούν τη δύναμη του Θεού ως Κυρίαρχου του σύμπαντος. Με άλλα λόγια, η δημοκρατία πρέπει να δημιουργείται με βάση την αρετή που κρύβεται σε κάθε ανθρώπινη ψυχή.
Η ενδιαφέρουσα αυτή προσέγγιση του McLoughlin θέτει τα ακόλουθα ερωτήματα; Είναι η ορθολογικότητα της Δύσης και η συνεπακόλουθη έλλειψη θρησκευτικότητας εμπόδιο για τη δημιουργία ενθουσιασμού για την ελευθερία που να μπορέσει να ανατρέψει τη δυσάρεστη κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα λαϊκά στρώματα; Ο McLoughlin αναφέρονταν στον ενθουσιασμό για την ελευθερία των καλβινιστών χριστιανών. Στις μέρες μας έχουμε αθρόα είσοδο μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη που έχουν τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του Λε Μπον δηλαδή μίσος εναντίον του Δυτικού πολιτισμού, φόβο (του διαφορετικού), φιλοδοξία (για καλύτερη ζωή), ζηλοφθονία (για την καλύτερη οικονομική κατάσταση των δυτικών) και ενθουσιασμό λόγω της έντονης θρησκευτικότητάς τους, είναι λοιπόν αυτοί οι πληθυσμοί που θα κάνουν την κοινωνική και οικονομική ανατροπή; Εάν ισχύει αυτό, τότε ποιος θα είναι ο κατά Λε Μπον «δημαγωγός» τους; Προς ποια κατεύθυνση θα είναι αυτή η ανατροπή; Ποιο θα είναι το μέλλον της ορθολογικής και καθόλου θρησκευτικής Δύσης;
Σίγουρα, οι απαντήσεις δεν είναι σίγουρα εύκολες.


Βιβλιογραφία

ΛεΜπον, Γ. Ψυχολογία των Επαναστάσεων. Διαθέσιμο στο: https://pernoamparizabooks.files.wordpress.com/2014/11/gustav-le-bon-cf88cf85cf87cebfcebbcebfceb3ceafceb1-cf84cf89cebd-ceb5cf80ceb1cebdceb1cf83cf84ceaccf83ceb5cf89cebd.pdf
McLoughlin, W.C. (1977). Enthusiasm for Liberty: The Great Awakening as the Key to the Revolution. Διαθέσιμο στο: http://www.americanantiquarian.org/proceedings/44539310.pdf
Πετράκης, Π.Ε. (2017) Οικονομική Ανάκαμψη Πολιτική Αναταραχή, Διαθέσιμο στο:
http://www.indeepanalysis.gr/oikonomia/oikonomikh-anakampsh-politikh-anataraxh?utm_source=Newsletter&utm_medium=Email_Newsletter&utm_campaign=Newsletter_Mar17_3rd&utm_term=InDeepAnalysis_Newsletter

Η Ελλάδα ανήκει στο Eurogroup και όχι στη Μονή!


Εκμεταλλευόμενος την «ασυλία» που απολαμβάνω από το ανυπόκριτο πνεύμα (: το μόνο «άγιο πνεύμα» που γνωρίζω), σπεύδω να «διορθώσω» τον ΠτΔ Προκόπη Παυλόπουλο, για να μην «εκτίθεται» στην ιστορία. Όχι, η Ελλάδα δεν ανήκει εδώ και χρόνια πλέον στην Ευρωζώνη! Στο Eurogroup και στο ΔΝΤ ανήκει και αυτό την καθιστά οντολογικώς μοναδική περίπτωση στον κόσμο και όχι απλώς στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη.  
Αν υπάρχει αμφιβολία ρωτήστε τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα τι απαντά όταν η κυρία Μέρκελ τον παραπέμπει στο Eurogroup για όλες τις αποφάσεις που αφορούν όχι απλώς στενά στα δημοσιοοικονομικά, αλλά καί στο κοινωνικό μοντέλο καί στο πολιτικό μοντέλο (κυβερνητική και κοινοβουλευτική διαδικασία /λειτουργία) καί στη διοικητική λειτουργία καί στην αγορά… καί σε λίγο άμεσα και για την εξωτερική πολιτική και άμυνα.  Μάλιστα, λέει, μετά το Τρίτο Μνημόνιο.
Είναι αυτό Ευρώπη με την έννοια της ευρωπαϊκής, θεσμικής (συντακτικής) κουλτούρας και νομιμότητας; Είναι αυτό ευρωπαϊκός πολιτισμός, όπως θα τον όριζε o Jürgen Habermas; Ασφαλώς και δεν είναι. Είναι εξαίρεση, είναι αποκλεισμός, είναι καραντίνα, είναι έκφραση της ευρωπαϊκής πολιτικής παθολογίας. Είναι αυταρχισμός χωρίς όρια. Είναι μεγάλη υποκρισία, αναγνώστη μου! Πρόκειται για ένα συντεταγμένο «Grexit», το οποίο ενώ εξελίσσεται βήμα-βήμα επί μία επταετία, εξορκίζεται από το πολιτικό μας σύστημα, με κύριο μέσο την «discourse» της περίφημης «αξιολόγησης».  
Τι σημαίνει η νομοθέτηση «προληπτικών μέτρων» Κύριε Πρόεδρε; Ανήκουμε στην Ευρωζώνη ή ανήκουμε μόνοι εμείς στο Eurogroup, με «διευθύνοντα σύμβουλο» το ΔΝΤ; Και, εν τέλει, τι σημαίνει «ανήκουμε στο Eurogroup»; Πως είμαστε μια μεταμοντέρνα «puppet state» (κράτος-μαριονέτα της Ευρωζώνης). Δεν κάνω λάθος, δεν υπερβάλω καθόλου, κυριολεκτώ! Και αυτό είναι επιλογή της Ελλάδας, επιλογή του πολιτικού της συστήματος, επιλογή της οικονομικής της ελίτ, μέχρι σήμερα… μέχρι σήμερα, το τονίζω! Είναι μια επιλογή, στην «Ευρώπη των Πολλαπλών Επιλογών», που υποκατέστησε την «Ευρώπη των Λαών» στον λόγο του Αλέξη Τσίπρα.
Είναι μια επιλογή, αναγνώστη μου, που δεν μπορεί να εκφραστεί και να υποστηριχθεί ως τέτοια, για να μην παρουσιαστή γυμνή η αλήθεια που αφορά στο πολιτικό «Είναι» και «Υπάρχειν» της Ελλάδας. Για να διασκεδαστεί, λοιπόν, το φαινόμενο (η επιλογή), επιστρέφουμε, σαν τον ναυαγό που πιάνεται από τα μαλλιά του, στο σκάνδαλο της Μονής. Καλά/λογικά κάνει ο Καραμανλής και νοιώθει ανακουφισμένος από την απόφαση των δικαστών. Καλά χειρίστηκε (μικρο)πολιτικώς το σκάνδαλο, όταν πλέον μια σειρά κακουργήματα ήταν πρόδηλα. Η ακύρωση των μεταβιβάσεων, εξαφάνισε την αδικοπραξία και το σκάνδαλο δεν έλαβε τελικώς εμπράγματη διάσταση. Ο Καραμανλής για να διασωθεί έδειξε πως δεν ανήκει στη Μονή. Και θα ήταν μάλλον ηλιθιότητα να επιτρέψει σήμερα να εμφανιστεί ως «ανήκων» στη Μονή.
Πολιτικώς και νομικώς επιβεβαιώθηκε πως η Ελλάδα δεν ανήκει στη Μονή, αν και οι μισές εφημερίδες στο σημερινό περίπτερο υποδηλώνουν διαφορετική βούληση. Αυτοί που προπαγανδίζουν πως η «Ελλάδα ανήκει στη Μονή» [πνευματικώς ασφαλώς(!), αν και το πνεύμα χρειάζεται την ύλη για να εκφράζεται και αναπτύσσεται] δεν είναι (η) κοινωνική δεξιά, είναι η «μαύρη, φασιστική δεξιά» που δύσκολα συμβιώνει με την «εμπριμέ δεξιά» των νεοφιλελευθέρων του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο Κώστας Καραμανλής δεν ανήκει στη «μαύρη δεξιά», όπως δεν ανήκει και στην «εμπριμέ» και θα χρειαστεί να το ξεκαθαρίσει αμέσως, αν πράγματι ενδιαφέρεται να επιστρέψει στο πολιτικό προσκήνιο «επανιδρυμένος».   
Με αυτή την έννοια ο Κώστας Καραμανλής πρέπει να κτίσει από την αρχή την αναφερόμενη (πολιτική) ταυτότητά του. Και αυτό δεν πιστεύω πως θα μπορούσε να κάνει αποτελεσματικά όσο η Ελλάδα ανήκει στο Eurogroup. Όσο η Ελλάδα θα ανήκει στην πολιτικοοικονομική κλινική του Eurogroup, δεν θα υπάρχει χώρος για τον Καραμανλή, ούτε για κάποιον άλλον «Καραμανλή» από αριστερά. Και επειδή ακριβώς δεν υπάρχει τέτοιος «χώρος» οι συστημικοί και αντισυστημικοί απατεώνες κάνουν πάρτι στην Ελλάδα, εξευτελίζοντας όποιον αγκαλιάζουν ή απλώς ακουμπούν.

Φαντάζομαι πως ο Καραμανλής θα αναζητεί αυτή την στιγμή χώρο και μέσο «απολύμανσης», μετά την σημερινή επίθεση φιλίας, με θερμό εναγκαλισμό από κάθε απατεώνα ή απατεωνίσκο. Έτσι θέλω να φαντάζομαι! Δυστυχώς, είναι η ίδια αγκαλιά που πνίγει και βρωμίζει καθημερινά και τον Τσίπρα. Είναι να μην σε αγαπήσει ο «απατεώνας-έμπορος»! Θα σε «πουλήσει» και μάλιστα σε εξευτελιστική τιμή, αν δεν μπορεί να σε ανταλλάσσει τμηματικώς με διαρκώς περισσότερα προνόμια και παροχές!... 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Από το πατρίδα στο παρτίδα ήταν επτά χρόνια κατηφόρας!


Δεν πρόκειται για σαρδάμ του παρουσιαστή! Είναι απλώς η φυσιολογική εξέλιξη της διαδικασίας συντεταγμένης χρεοκοπίας της Ελλάδας με εσωτερική υποτίμηση που υποκαθιστά το «πατρίδα» με το «παρτίδα».  Ένας αναγραμματισμός που δεν έχει σχέση με τη (κοινή) γραμματική, αλλά με την πολιτική της γραμματικής.
Μετά από επτά χρόνια αντιευρωπαϊσμού, ύφεσης και καταστροφής κεφαλαίου και εργασίας - στο πλαίσιο των αυτοματοποιημένων σχέσεων υποτέλειας που ορίζει το καθεστώς των μνημονίων με την τρόικα - δεν είναι καθόλου παράδοξο το «εξευτελιζόμαστε ως κυβέρνηση για να σωθεί η πατρίδα» να λέγεται: «αγωνιζόμαστε για να σωθεί η παρτίδα της οικονομικής μας υπανάπτυξης»!
Δεν υπάρχει μόνον οικονομία της ανάπτυξης, υπάρχει και οικονομία της υπανάπτυξης. Για να σωθεί η παρτίδα της δεύτερης «παίζουν» τα ρέστα τους οι όμηροι/υπουργοί του Αλέξη Τσίπρα στις Βρυξέλλες. Αν σωθεί αυτή η παρτίδα, προφανώς δεν θα καταστραφεί η πατρίδα, καθώς αυτό έχει ήδη επισυμβεί την εποχή που «σώθηκε η πατρίδα», με την αχαρακτήριστη και ιστορικώς μοναδική σε αβελτηρία μεθοδολογία διάσωσης του ευρωπαϊκού και διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος από την σοβαρή απειλή της πιστωτικής κρίσης της Ελλάδας.
Έχει πάντως ενδιαφέρον για τον πολιτικό επιστήμονα και ασφαλώς τον κοινωνιολόγο το πώς από το «για να σωθεί η πατρίδα» φτάσαμε μετά από επτά δραματικά χρόνια να ορίζουμε ως κράτος και αγορά τη διάσωση με όρους παρτίδας και όχι πατρίδας: «για να σωθεί η παρτίδα».
Για τον δημοσιογράφο φαίνεται να μην έχει σημασία. Τι πατρίδα, τι παρτίδα! Προσωπικά τον κατανοώ πλήρως. Η Ελλάδα μετεξελίχθηκε αντικειμενικά και μέσα σε μια επταετία από πατρίδα σε παρτίδα. Μόνον που δεν συμμετέχει στην παρτίδα αυτή ο ελληνικός λαός – όπως ασφαλώς δεν συμμετείχε και στις προηγούμενες. Η πολιτική συμμετοχή δια των εκλογών που αφορά στην πατρίδα, αντιφάσκει απολύτως οντολογικώς με τη συμμετοχή στις αποφάσεις για να σωθεί η παρτίδα με την τρόικα. Και αυτό δεν είναι απλώς «έλλειμμα» δημοκρατίας, είναι μετουσίωση του αστικού πολιτεύματος σε παρτίδα πολιτικής νομιμοποίησης ενός νέου κοινωνικού μοντέλου που δεν υπερασπίζεται ανοιχτά κανείς στην Ελλάδα. Έχει κόστος που κανείς δεν μπορεί να επωμισθεί.

Και έτσι για να διασκεδαστεί αποτελεσματικά το αβάσταχτο πολιτικό κόστος των νέων μέτρων εσωτερικής υποτίμησης και απαξίωσης, «συμβουλεύω» κυβέρνηση και αντιπολίτευση την 25η Μαρτίου αντί για το σύνθημα «Αθάνατη Ελλάδα», να χρησιμοποιήσουν το σύγχρονο, καινοτόμο και ασφαλώς δημιουργικό και σοσιαλνεοφιλελεύθερο σύνθημα - το οποίο υπερβαίνει αναμφισβήτητα τη μιζέρια της πατρίδας - «Αθάνατη Παρτίδα»! Τι νομίζεις αναγνώστη μου, και ο Αθανάσιος Διάκος σε μια παρτίδα έπαιξε και έχασε. Για μια παρτίδα αγωνίστηκε και ανασκολοπίστηκε! Για τις λεπτομέρειες του ανασκολοπισμού θα μιλήσει - κάποια στιγμή - ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ή ο βιογράφος του!...

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ο Αρτέμης Σώρρας και οι Αρτέμηδες της διπλανής πόρτας


του Γιάννη  Βλαστάρη 

Ο Αρτέμης Σώρρας μπορεί να είναι για την ώρα άφαντος, αλλά οι ποικιλώνυμοι οπαδοί του είναι σαφώς ορατοί ανάμεσά μας.
Οι γλωσσολόγοι υποστηρίζουν ότι όσοι γοητευτούν από την απατηλή "διπλή γλώσσα" της δημαγωγίας, οδηγούνται σταδιακά και στη "διπλή σκέψη". Ενώ οι ψυχολόγοι συμπληρώνουν πως ακολουθεί το φαινόμενο της "γνωσιακής ασυμφωνίας". Της τάσης, δηλαδή, να εμμένει κανείς στις πεποιθήσεις του παρά το ότι αυτές διαψεύδονται από την ίδια την πραγματικότητα.
Κατόπιν αυτών, οι αντιστοιχίες προκύπτουν ευλόγως:

Όποιοι πίστεψαν, το 2015, πως το "μνημόνιο καταργείται με ένα άρθρο σε έναν νόμο", λίγο μετά θεώρησαν ότι το τρέχον Γ΄ μνημόνιο είναι ένας καλός, "έντιμος συμβιβασμός". 
Και σήμερα, βεβαίως, επιμένουν πως "η ανάπτυξη έφτασε" και γύρω μας εξέλειπαν οι φτωχοί.
Συμπέρασμα: Σε κατάσταση "γνωσιακής ασυμφωνίας" δεν βρίσκονται μόνο όσοι εξακολουθούν να ορκίζονται στον Δία. Αλλά και εκείνοι που ενώ κάποτε ορκίστηκαν στη Σεισάχθεια και στην 13η σύνταξη και αργότερα πλήρωσαν περισσότερους φόρους και με μικρότερες αποδοχές, επιμένουν να πιστεύουν στον αποδεδειγμένα ανύπαρκτο "θεό".
Όσοι, δηλαδή, δεν έχουν τη δύναμη να κοιταχτούν στον καθρέφτη, να συμπεράνουν και να προχωρήσουν μπροστά. Αλλά που συμπλεγματικά επιμένουν να κλείνουν τα μάτια, αναλογιζόμενοι ένα είδωλο παραπλανητικό.
Εκτός του Σώρρα, λοιπόν, ας αναζητήσουμε γύρω μας και τις "συνιστώσες" του. Τους Αρτεμηδες της διπλανής πόρτας...

πηγή

Την Απόφαση Χαλιναγώγησης του Βερολίνου Σηματοδότησε ο Πρόεδρος Τραμπ κατά την Επίσκεψη της ΄Ανγκελας Μέρκελ στον Λευκό Οίκο.

Επέλεξε συμβολικά μηνύματα ριζικών αναθεωρήσεων. Η Καγκελάριος σε αναζήτηση παρηγορίας στη Μόσχα.


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Η αμερικανο-γερμανική συνάντηση κορυφής στον Λευκό Οίκο την περασμένη Παρασκευή σημειώνει ιστορικό σταθμό στις μεταπολεμικές σχέσεις των δύο χωρών και σηματοδοτεί ριζικές αναθεωρήσεις με σοβαρούς αντικτύπους και ανατροπές στα ευρωπαϊκά δεδομένα και στην διεθνή σκηνή.

Βιντεοσκοπήσεις, φωτογραφίες και αμακιγιάριστες περιγραφές της πρώτης συνάντησης της Γερμανίδας καγκελαρίου με τον Πρόεδρο Τραμπ δικαίωσαν τον τίτλο του άρθρου «Προσκύνημα Συντριβής της ΄Ανγκελα Μέρκελ στον Λευκό Οίκο», με το οποίο ο γράφων προανήγγελλε το γεγονός.

Τα αδιάψευστα αυτά τεκμήρια έδειξαν ότι η καγκελάριος μάταια αγωνίστηκε, με χαμόγελα θεατρικής άνεσης, να μεταδώσει στην Ευρώπη την εικόνα συμμαχικού ειδυλλίου. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αρνήθηκε να της κάνει έστω αυτή την. . . προεκλογική χάρη. Αντίθετα, επέλεξε συμβολικές χειρονομίες, εκτός πρωτοκόλλου και χωρίς ιστορικό προηγούμενο, για να καταστήσει πασίδηλο ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών τοποθετούνται τώρα επί εντελώς νέας βάσεως:

1-Της αρνήθηκε την κλασσική χειραψία για τις κάμερες, κωφεύοντας και στη δική της παράκληση, μετά από την αίτηση των φωτογράφων, μένοντας παγερός, με το βλέμμα στυλωμένο μπροστά, στις ενωμένες παλάμες του. (Οι επί τόπου ρεπόρτερ την άκουσαν και το δημοσίευσαν, ενώ οι τηλεθεατές την είδαν σε όλες τις κινήσεις και τις εκφράσεις του προσώπου που σκύβει και ερωτά -αν θέλει ο οικοδεσπότης να ανταλλάξουν την χειραψία- και στη συνέχεια επανέρχεται στην πρότερη στάση, με χαμόγελο αμηχανίας).

2-Στην κοινή συνέντευξη αργότερα, ο Πρόεδρος Τραμπ , προφανώς προμελετημένα, αναφέρθηκε στις υποκλοπές/συνακροάσεις της CIA, με νέο δηλητηριώδες καρφί για τη σχέση της με τον υπεύθυνο προκάτοχό του -που κατασκόπευε και αυτήν- για να δηλώσει στο παγκόσμιο ακροατήριο ότι το μόνο κοινό που έχει με την κ. Μέρκελ είναι ότι και οι δυο τους υπήρξαν στόχοι της προηγούμενης κυβέρνησης…
Το κρατικό γερμανικό κανάλι Ντώϋτσε Βέλλε αναζήτησε σωσίβιο κύρους σε μεταγενέστερο μήνυμα Τραμπ στο Τουίτερ, ότι «Σε πείσμα όσων μετέδωσαν τα ψευδόμενα ΜΜΕ, είχα μια ΣΠΟΥΔΑΙΑ (“GREAT”) συνάντηση με την Γερμανίδα Καγκελάριο ΄Ανγκελα Μέρκελ. Ωστ…

3- « Ωστόσο ( πρόσθετε αμέσως) η Γερμανία χρωστάει τεράστια ποσά στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ και πρέπει να πληρώσει για την ισχυρή και πολύ δαπανηρή άμυνα που προσφέρει στη Γερμανία».

Το γερμανικό κρατικό κανάλι κράτησε από το μήνυμα το πρώτο μισό (που προσφέρεται και σε ειρωνική ανάγνωση) και παρέλειψε το υπόλοιπο -της εκκρεμότητας του «τεράστιου χρέους της Γερμανίας».

Την ερμηνεία της «ΣΠΟΥΔΑΙΑΣ» συνάντησης, πρέπει να αναζητήσει κανείς και στα μηνύματα της διάσκεψης των υπουργών Οικονομικών των G-20, που διεξαγόταν στο Μπάντεν-Μπάντεν, βασικά για την καταδίκη και τον εξορκισμό κάθε ιδέας προστατευτισμού, όπου η Γερμανία θέλησε αυτή τη φορά να παίξει τον ρόλο μεσολαβητή μεταξύ ΗΠΑ και Ε Ε, Κίνας και υπολοίπων, με συμβιβαστικές προτάσεις που απορρίφθηκαν από τις ΗΠΑ και από την Ε.Ε.!

Μετά από ώρες εντάσεως και συγκρούσεων, στη διάσκεψη επιβλήθηκε η αμερικανική άρνηση. Και μια διάσκεψη, που αντικείμενο είχε την κοινή δέσμευση «αποφυγής κάθε μορφής προστατευτισμού», κατέληξε στην ανώδυνη υπόσχεση να εργασθούν «για την ενίσχυση της συνδρομής του εμπορίου» στην ανάπτυξη.

Προσφυγή στη «διπλωματία» Ερντογάν
Χρήσιμο επίσης, για την αξιολόγηση του βάθους αυτής της εικόνας και των προεκτάσεών της στο μέλλον, είναι να αναφερθεί ότι η «σιδηρά καγκελάριος» και επίτροπος των ευρωπαϊκών κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, προτού αναχωρήσει για την Ουάσιγκτων, προνόησε και έστειλε τον υπουργό των εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ και τον Υπουργό-Πρόεδρο τη Βαυαρίας Χορστ Σηχόφερ στη Μόσχα , με τους θερμούς προσωπικούς χαιρετισμούς της στον πρόεδρο Πούτιν και πρόταση για συνάντησή τους τον Μάιο.

Το ότι προέβλεψε την ανάγκη προσφυγής στην « διπλωματία» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αποτελεί πρόσθετο βοήθημα ερμηνείας των αιχμηρών μηνυμάτων του Προέδρου Τραμπ ότι γνωρίζει και ότι είναι αποφασισμένος να αποκαταστήσει την τάξη.

Η αποκατάσταση της τάξεως στις αμερικανο-γερμανικές σχέσεις αναφέρεται βασικά σε δύο τομείς γερμανικής κερδοσκοπίας σε βάρος της αμερικανικής γαλαντομίας απέναντι στη σύμμαχο ηγέτιδα της Ευρώπης: α) Στο εμπορικό ισοζύγιο, με έλλειμμα 68 δισεκατομμυρίων για τις ΗΠΑ, έναντι διπλάσιων γερμανικών εξαγωγών. Και β) στην ισχνή συμβολή της οικονομικά ισχυρής Γερμανίας στις ανάγκες της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, όπου μόνο οι ΗΠΑ και η Ελλάδα σέβονται την υποχρέωση συμβολής κατά 2% του ΑΕΠ.

Η γερμανική απάντηση για το εμπορικό ισοζύγιο επικαλείται, σε αντιστάθμισμα του αμερικανικού ελλείμματος, τις γερμανικές επενδύσεις στις ΗΠΑ και την απασχόληση που εξασφαλίζουν οι εκεί γερμανικές βιομηχανίες και επιχειρήσεις – ψαλμούς εκτός ψαλτηρίου στο θρήσκευμα Τραμπ, για τον επαναπατρισμό της αμερικανικής βιομηχανίας, στην υπηρεσία του στόχου «πρώτα η Αμερική».

Για το ΝΑΤΟ, η κ. Ούρσουλα Φον Λέυεν, δυναμική Γερμανίδα υπουργός Αμύνης, απαντά στον Πρόεδρο Τραμπ, με μία σαλάτα δαπανών για ειρηνευτικές αποστολές, για ευρωπαϊκές αποστολές, για δαπάνες του ΟΗΕ και για συμβολή στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, που πρέπει- δήλωσε- να συνυπολογίζονται στη συμβολή στις δαπάνες του ΝΑΤΟ. Ενδιαφέρουσα δήλωση!

Μέχρι προεδρίας Τραμπ γινόταν, στο θέμα του ΝΑΤΟ, σιωπηρά αποδεκτή η άυλη αναπλήρωση του κενού με την ειδική βαρύτητα της Γερμανίας ως συμμάχου ηγέτιδας της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και με τις στενές σχέσεις εμπιστοσύνης της κ. Μέρκελ με τους προκατόχους του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ, ιδίως τους κυρίους Μπους και Ομπάμα.

Η ανατροπή του ορισμού του Λόρδου Ισμέη


Η Γερμανία – λόγω της «ήπιας δύναμης που πρόσθετε έτσι στη συμμαχία- είχε βαθμιαία ουσιαστικά υποκαταστήσει τη Βρετανία στην θέση βασικού μοχλού της ευρωπαϊκής πολιτικής της Ουάσιγκτων στην αντίληψη των τότε ηγεσιών της Αμερικής: ΄Ηταν η υποδειγματική σύμμαχος, πρόθυμα ανταποκρινόμενη και στις διαφαινόμενες επιθυμίες της υπερατλαντικής ηγεσίας, ιδίως κατά την τελευταία περίοδο της βαθμιαίας αναζωπύρωσης του ψυχρού πολέμου.

Με καγκελάριο Μέρκελ και υπουργό Εξωτερικών Στάϊνμάγιερ, η σχέση Ουάσιγκτων-Βερολίνου έφθασε να θυμίζει την ταινία «Ο Υπηρέτης» του Τζόζεφ Λόζι, με το ΝΑΤΟ να αξιοποιείται σαν θερμοκήπιο για την καλλιέργεια του «Drang nach Osten», του παλαιού γερμανικού οράματος και σχεδίου «εξόρμησης στην Ανατολή» για την κατάκτηση ζωτικού χώρου προς τη Ρωσία, τα Βαλκάνια και επέκεινα…

Την. . . προέλαση ανέκοψε αιφνίδια η κ. Βικτώρια Νούλαντ, με εκείνο το αλησμόνητο « Fuck E.U.» στον πρέσβη της στο Κίεβο, παράγγελμα που σκότωσε το σχέδιο ανάθεσης της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης της Ουκρανίας στον γερμανικής υπηκοότητας, υπόδειξης και προπαρασκευής μποξέρ και στέλεχος της Πλατείας Μεϊντάν. Επισκέπτης της οποίας πλατείας σε εξέγερση ήταν και ο Γερμανός τότε υπουργός των Εξωτερικών, σήμερα Πρόεδρος Φρανκ Βάλτερ Στάϊνμάγιερ, όπως και η κ. Βικτώρια Νούλαντ και ο Αμερικανός γερουσιαστές Μακέιν, διάσημος πρόμαχος της ασφάλειας της ανατολικής Ευρώπης.

- - - - - - - - - -

Ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Βρετανός Λόρδος Χέιστινγκς Ισμέη, στρατηγός στον 2ο Π.Π., σε ερώτηση για την χρησιμότητα της Συμμαχίας του Βορείου Ατλαντικού είχε δώσει την ακόλουθη, κλασσικής λιτότητας και πληρότητας, απάντηση: «To keep the Americans In, the Soviets Out and the Germans Down», τουτέστιν: Να κρατάει τους Αμερικανούς Μέσα (στην Ευρώπη), τους Σοβιετικούς Έξω και του Γερμανούς Κάτω».

Με την περιλάλητη πειθαρχία, εργατικότητα και μεθοδικότητα που τους χαρακτηρίζει, οι Γερμανοί έφθασαν στο όριο να αναποδογυρίσουν το σχήμα Ισμέη. Τους συνοδεύει όμως κάποιο κληρονομικό στίγμα, στο τέλος ακράτητοι, με μια κλωτσιά, να χύνουν το γάλα.

Στο ανθολόγιο των σχετικών ιστορικών ρήσεων υπάρχει και εκείνη του ιδιοφυούς Τσώρτσιλ, που είχε μεγάλη πέραση στην περίοδο του πολέμου: «Τους Γερμανούς -έλεγε- πρέπει να τους βομβαρδίζεις κάθε πενήντα χρόνια. Δεν είναι απαραίτητο να ξέρεις γιατί. Αυτοί ξέρουν.»

Να θύμισε άραγε κάποιος τα λόγια του Τσώρτσιλ στον Πρόεδρο Τραμπ, με αφορμή το εναντίον του προπαγανδιστικό όργιο από τα γερμανικά και δορυφορικά ΜΜΕ και τις απαξιωτικές δηλώσεις Γερμανών και δορυφόρων τιτλούχων και αξιωματούχων των Βρυξελλών;

Στην μνήμη του υπογράφοντος πάντως ξανάφερε τη σύσταση του Τσώρτσιλ η δήλωση, σε τηλεοπτικό συνεργείο, μαινόμενης Γερμανίδας καθηγήτριας, οδηγού ομάδας τουριστριών που βρήκαν την Ακρόπολη κλειστή λόγω απεργίας των φυλάκων για λόγους κατοχικής εξαθλίωσης. Κραύγαζε, με έκφραση μίσους, πως «αυτό δεν είναι ανεκτό, επειδή τούτο εδώ είναι ένα διεθνές μνημείο».

Και δεν το έλεγε με την έννοια που δίνουν οι ΄Ελληνες στη φράση, αλλά με τη γερμανική έννοια, του αναγνώστη της Βild Zeitung.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates