Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική άποψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η αδιέξοδη πολιτική 27 χρόνων για την ονοματολογία των Σκοπίων


του Σπύρου Κουζινόπουλου*

H απόφαση της Συνέλευσης της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Μακεδονίας», στις 25 Ιανουαρίου 1991 να διακηρύξει την ανεξαρτησία αυτής της ομόσπονδης πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας από την ενιαία Γιουγκοσλαβία και η εν συνεχεία νέα απόφαση της ίδιας Συνέλευσης, με συνταγματική τροπολογία, να απαλείψει τη λέξη «Σοσιαλιστική», από την ονομασία της χώρας, καθιερώνοντας έτσι την εναπομείνασα «Δημοκρατία Μακεδονίας» ως τη νέα ονομασία του γειτονικού μας νέου κράτους, κατατάραξε την πολιτική ηγεσία αλλά και την κοινή γνώμη στην Ελλάδα.
Από εκεί που όλες ανεξαίρετα οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, διαβεβαίωναν ότι δεν υπάρχει Μακεδονικό πρόβλημα, χαρακτηρίζοντάς το «ανύπαρκτο» ή «κατασκευασμένο», ξαφνικά βρεθήκαμε στο απόλυτο κενό. Με τη χώρα να έχει φορτωθεί ένα σημαντικό αγκάθι για την εξωτερική της πολιτική και τους έλληνες πολίτες να ανακαλύπτουν ξαφνικά, ότι δημιουργείται ένα μείζον θέμα στα βόρεια σύνορα της χώρας και ότι οι ίδιοι βρίσκονται στο απόλυτο κενό, χωρίς σωστή ενημέρωση για τη δημιουργία και την εξέλιξη του θέματος. Έρμαια της παραπληροφόρησης. Με συνέπεια, να επακολουθήσουν όσα ζήσαμε την περίοδο 1991-93: Την πατριωτική έξαρση που εξελίχθηκε όμως σε   εθνικιστικό πυρετό, αλλά και τις κατοπινές εξελίξεις, με τα τυχοδιωκτικά εμπάργκο και την ατολμία, ελέω «πολιτικού κόστους», να προχωρήσουμε κατά τη δεκαετία 1994-2004 στην επίτευξη μίας αμοιβαία αποδεκτής από τις δυο πλευρές λύσης. Με συνέπεια, να οδηγηθούμε το Νοέμβριο του 2004 στην αναγνώριση από τις ΗΠΑ της ΠΓΔΜ ως «Δημοκρατίας Μακεδονίας». Για να αναγκαστούμε έκτοτε, διαισθανόμενοι την επιζήμια για τα εθνικά συμφέροντα εξέλιξη του θέματος, να προσπαθούμε να επιβάλουμε μία σύνθετη ονομασία, κάτι που θα μπορούσαμε να το είχαμε επιτύχει ακόμη από το 1992, ώστε να μην υπάρξει μία χαμένη δωδεκαετία.
Δυστυχώς, υπό το βάρος του εθνικιστικού πυρετού που μας είχε καταλάβει, λειτουργήσαμε περισσότερο με το συναίσθημα παρά με τη λογική, κλωτσήσαμε αλαζονικά και απερίσκεπτα τις ιδιαίτερα ευνοϊκές για τα ελληνικά συμφέροντα αποφάσεις των Συνόδων Κορυφής του Γκιμαράες, και του Εδιμβούργου, δεν πιέσαμε να εφαρμοστεί η απόφαση του Συμβουλίου κορυφής της Ε.Ε. της Λισαβόνας, στις 26 Ιουνίου 1992, που όριζε ότι «η Ε.Ε. θα αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ μόνο με όνομα που δεν θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία». Κι ακόμη, δεν αξιοποιήσαμε τη δυνατότητα να συμπεριληφθούν οι Ελληνικές θέσεις στη γνωμοδότηση της «Επιτροπής Μπατεντέρ», πετάξαμε στο καλάθι των αχρήστων το περίφημο «πακέτο Πινέϊρο», αγνοήσαμε ή και πολεμήσαμε ρεαλιστικές προτάσεις αλλά και προσγειωμένες φωνές, όπως του πρώην υπουργού Εξωτερικών Μιχάλη Παπακωνσταντίνου ή του τέως πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη, ο οποίος στις 29 Μαρτίου 1993 επισήμαινε ότι «δόθηκε εξαρχής υπέρμετρη βαρύτητα στο θέμα του ονόματος και λιγότερη στα θέματα του Συντάγματος και της προπαγάνδας, που κατ΄ εμέ είναι περισσότερο σημαντικά».

Αυτό ακριβώς ήταν το μεγάλο μας λάθος. Εγκλωβιστήκαμε  στην απόφαση που είχαν λάβει τα πολιτικά κόμματα στη σύσκεψη της 13ης Απριλίου 1992 του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών, υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή για απάλειψη του ονόματος «Μακεδονία» από την ονομασία των Σκοπίων. Και εμμένοντας στην αδιέξοδη πολιτική της «ονοματολογίας», δείχναμε σε όλο τον κόσμο ότι την Ελλάδα την απασχολούσε μόνο το όνομα και όχι ο σφετερισμός των εμβλημάτων και της ιστορίας, ούτε και οι συνταγματικές διατάξεις που θεμελίωναν την πολιτική του μειονοτικού επεκτατισμού των Σκοπίων, ούτε η εχθρική κατά της Ελλάδος προπαγάνδα από τους υπερεθνικιστικούς κύκλους των Σκοπίων.   
Παγιδευμένοι στο τελματωμένο αδιέξοδο που δημιουργήθηκε για το όνομα των Σκοπίων, χάσαμε τη μοναδική ευκαιρία που είχε παρουσιασθεί στην Ελλάδα, μετά την κατάρρευση των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο σε ολόκληρη την περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, καθώς αποτελούσε τη μόνη χώρα-μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Και όπως εύστοχα επισημάνθηκε από πολιτικούς και διπλωμάτες, θα ήταν πολύ διαφορετικά βελτιωμένη η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδος, εάν είχε πλήρως εκτονωθεί η ένταση με τα Σκόπια. Καθώς η χώρα μας, θα μπορούσε να παίξει απρόσκοπτα το ρόλο του κοινοτικού/νατοϊκού καταλύτη περιφερειακών συστημάτων συνεργασίας και ασφάλειας στην περιοχή μας, χωρίς να δυσχεραίνουμε τη θέση μας με τη «βαλκανική εμπλοκή μας».


* Ο Σπύρος Κουζινόπουλος είναι δημοσιογράφος-συγγραφέας, , ιδρυτικό στέλεχος και επί 18 χρόνια Γενικός Διευθυντής του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων. Το άρθρο που δημοσιεύουμε, γράφτηκε πριν από 10 χρόνια και αποτελεί τον πρόλογο του βιβλίου του "Τα παρασκήνια του Μακεδονικού ζητήματος" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Καστανιώτης"

Θα είμαστε ΟΛΟΙ στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία

του ακτιβιστή

Ήμουν το '92 στο μεγάλο συλλαλητήριο για την Μακεδονία, ένας από τους 1.000.000 Έλληνες που βρέθηκαν στην Αριστοτέλους και βροντοφώναξαν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας.
Δεν με πείραξε τότε, αν και δεν ήταν της αισθητικής μου, η προβολή και ίσως η οικειοποίηση της κινητοποίησης από τον Χριστόδουλο, δημάρχους και άλλους κυρίως προερχόμενους από την δεξιά. Κι αυτό γιατί το ζήτημα της Μακεδονίας είναι πάνω από θρησκεία και πολιτική θέση. Είναι ζήτημα ΕΘΝΙΚΟ, είναι καθοριστικό για την ενιαία και αδιαπραγμάτευτη πατρίδα μας.
Το ίδιο θα πράξω και την προσεχή Κυριακή 21 Ιανουαρίου. Θα κατεβώ στο συλλαλητήριο. Για τους ίδιους λόγους που το έκανα και τότε. Δεν θα με εμποδίσουν οι αφωνίες του υποταγμένου και ξενόδουλου στην πλειοψηφία του πολιτικού συστήματος της χώρας. Δεν ξεθώριασε καθόλου η αναγκαιότητα να περιφρουρηθεί το όνομα της Μακεδονίας. Δεν άλλαξε καθόλου το συναίσθημα, ο πατριωτισμός και το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων, όσο και αν το προσπάθησαν οι ολετήρες του καθεστώτος, προηγούμενοι και νυν.
Και δεν με απασχολούν καθόλου προβληματισμοί του τύπου γιατί οι κατά τόπου δήμαρχοι δεν βάζουν λεωφορεία για να μεταβούν οι εκτός Θεσσαλονίκης στο συλλαλητήριο. Θα πάω όπως και όλοι με την συγκοινωνία ή με δικό μου μέσο. Το χρωστάω στη χώρα μου, στην Μακεδονία μου, που με έθρεψε, με μεγάλωσε, με μόρφωσε.
Και δεν με νοιάζει αν πάρει θέση οποιοσδήποτε υποταγμένος, σε οποιαδήποτε θέση κι αν βρίσκεται. Δεν με αφορούν τα κόλια - μπόλια της Συριζέϊκης κυβέρνησης με τους Αμερικανούς για την προτεραιότητα των Σκοπιανών στο ΝΑΤΟ.  Αυτοί και οι προηγούμενοι ξεπουλήσαν στο βωμό της υποταγής τους όλη τη χώρα. Μνημόνια, εξαθλίωση, συσσίτια, υπερχρέωση των πάντων, ανεργία, νέοι - φυγάδες σε νέα μετανάστευση, συνταξιούχοι στην πείνα, εργαζόμενοι όμηροι των 500 ευρώ.
Δεν δέχομαι από κανένα Τσίπρα, Κοτζιά και Καμμένο να δοθεί προίκα το όνομα στους γείτονες άμα τη εισόδου τους στο ΝΑΤΟ.
Και αδιαφορώ ακόμα και για τις φήμες για διαφωνίες, συγκρούσεις και καπελώματα στη συντονιστική επιτροπή για το συλλαλητήριο. Δεν είναι αυτό που θα πρέπει να μας απασχολεί τώρα. Ούτε καν με ενδιαφέρει η σύνθεση της επιτροπής.

Θα ήθελα όμως να σταθώ και στους δακρυσμένους Εθνάρχες (λέγε με Κωνσταντίνο Καραμανλή) αλλά και σε όλο το πολιτικό σύσημα της δεξιάς που κυβερνούσε από τον εμφύλιο μέχρι και το '81, αλλά και στο Πασοκικό κατεστημένο που ακολούθησε. Να δούμε τι έκαναν (ή μάλλον τι δεν έκαναν) τότε που θα μπορούσαν και αντ' αυτού κάνανε και πάλι πιρουέτες στους Αμερικάνους φίλους μας.
Παραθέτω άρθρο του φίλου Σπύρου Κουζινόπουλου, που προέρχεται από το βιβλίο του με τίτλο: «Τα παρασκήνια του Μακεδονικού ζητήματος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτης.

Η επίσκεψη Τίτο στη Θεσσαλονίκη πριν από 64 χρόνια. Πώς έθεσε θέμα «μακεδονικής μειονότητας» και ποια ήταν η στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Το δώρο του στρατάρχη στον βασιλιά Παύλο...



Γράφει ο Σπύρος Κουζινόπουλος

Ο πρόεδρος της ενιαίας τότε Γιουγκοσλαβίας, στρατάρχης Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, είχε φτάσει στην Αθήνα στις 3 Ιουνίου 1954, κομίζοντας ως δώρο προς τον τότε βασιλιά Παύλο δύο άλογα. Κι αφού του απονεμήθηκε το χρυσό μετάλλιο της Αθήνας και επιθεώρησε τον ελληνικό πολεμικό στόλο, δύο μέρες αργότερα, στις 5 Ιουνίου 1954, επιβαίνοντας του καταδρομικού «Έλλη», έφτασε στη Θεσσαλονίκη, όπου έγινε προς τιμήν του μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο αεροδρόμιο του Σέδες.

Σε εκείνη την επίσημη επίσκεψη υπήρξε έντονο παρασκήνιο, καθώς η τότε πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας, στην κυριολεξία «κατάπιε» μπροστά στον γιουγκοσλάβο στρατάρχη το θέμα του Μακεδονικού ζητήματος, προκειμένου να ικανοποιήσει τις αμερικανικές αξιώσεις για σύσφιγξη των ελληνογιουγκοσλαβικών σχέσεων. 

Για να θυμηθούμε, ήταν η περίοδος που ο Τίτο, λίγα χρόνια πριν είχε έρθει σε πλήρη ρήξη με τον Στάλιν, με συνέπεια την αποπομπή της Γιουγκοσλαβίας από την Κομινφόρμ. Και οι Αμερικανοί, προσπαθώντας να ρυμουλκήσουν τον Τίτο και τη χώρα του στο άρμα τους, είχαν βάλει την Ελλάδα να εξαπολύσει «επίθεση φιλίας» προς τη γιουγκοσλαβική πλευρά, παρά το γεγονός ότι η τελευταία είχε ανεβάσει στα ύψη την προπαγάνδα κατά της χώρας μας, ανακαλύπτοντας «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα και υποστηρίζοντας την υπερεθνικιστική στάση των υποστηρικτών της σοβινιστικής ιδέας περί «Μεγάλης Μακεδονίας» 

Ενδιαφέροντα στοιχεία για το παρασκήνιο εκείνης της επίσκεψης του Τίτο στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Κατσάνου «Βελιγράδι-Σκόπια και Θεσσαλονίκη-Αθήνα για τη Μακεδονία, Τεκμήρια και απόρρητα έγγραφα 1950-1960», το οποίο εκδόθηκε από την Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών το 2009. 

Οι εμπρηστικές αξιώσεις της Γιουγκοσλαβίας 

Η προσέγγιση της Ελλάδας με τη Γιουγκοσλαβία ξεκίνησε στις αρχές του 1950 και ολοκληρώθηκε στα τέλη του ίδιου έτους με την τοποθέτηση πρεσβευτών στο Βελιγράδι και την Αθήνα, αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων οι δύο πλευρές επιδόθηκαν σε μία διελκυστίνδα σχετικά με το Μακεδονικό Ζήτημα: Η γιουγκοσλαβική πλευρά επιχείρησε να θέσει ως προϋπόθεση για την εξομάλυνση των διμερών σχέσεων την αναγνώριση της ανύπαρκτης «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα και τη χορήγηση σε αυτήν μειονοτικών δικαιωμάτων. 

Αντίθετα, η ελληνική πλευρά προσπάθησε να εκμαιεύσει δήλωση της κυβέρνησης του Βελιγραδίου ότι «δεν πρόκειται στο μέλλον να ανακινήσει το ζήτημα του καθεστώτος της μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα. Τελικά, η πλήρης αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων πραγματοποιήθηκε χωρίς οι δύο πλευρές να υπαναχωρήσουν από τις αρχικές τους θέσεις. 

Στο διάστημα που ακολούθησε την εξομάλυνση των διμερών σχέσεων η ελληνική κυβέρνηση συνέχισε να προβάλλει την άποψη περί ανύπαρκτου Μακεδονικού Ζητήματος μετά τον Β΄ Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο Πόλεμο στην Ελλάδα, θεωρώντας ότι όσοι Σλαβόφωνοι παρέμειναν εντός της ελληνικής επικράτειας είχαν ελληνική συνείδηση. Νόμος της κυβέρνησης της ΕΡΕ, στις 27-10-1959, με υπογραφές Κ. Καραμανλή, Κανελλόπουλου, Καλλία, Στράτου, Αβέρωφ, Μάρτη, Τσάτσου, Κεφαλογιάννη, ανέφερε τα Σκόπια ως «Μακεδονία» 

Η Γιουγκοσλαβία, αντιμετωπίζοντας τις έντονες επικρίσεις της Σοβιετικής Ένωσης και των υπολοίπων ανατολικοευρωπαϊκών κρατών, αλλά και σοβαρά οικονομικά προβλήματα, απέσυρε προσωρινά το μειονοτικό ζήτημα από την ατζέντα των συνομιλιών. Συνέχισε, ωστόσο, να το θεωρεί ως «ένα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα» στις διμερείς σχέσεις. 

Το «εύκρατο κλίμα» που επικράτησε στις σχέσεις Αθηνών και Βελιγραδίου από τα τέλη του 1950 και εξής είχε ως αποτέλεσμα οι διπλωματικοί και πολιτικοί κύκλοι της Γιουγκοσλαβίας να αποφεύγουν πλέον να θέτουν το ζήτημα αυτό στο πλαίσιο των διμερών σχέσεων. Το στίγμα της νέας πολιτικής εκφράστηκε μέσα από το περιεχόμενο της πρώτης συνέντευξης του γιουγκοσλάβου πρεσβευτή στην Αθήνα Ράντος Γιοβάνοβιτς στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Ερωτηθείς για το ζήτημα της «μακεδονικής» μειονότητας, απάντησε ότι «πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τα ζητήματα τα οποία θα μπορούσαν να επιδεινώσουν τις σχέσεις των δύο χωρών». 

Όλα αυτά την ώρα που η γιουγκοσλαβική ηγεσία, ανέχονταν και υποδαύλιζε την αλυτρωτική προπαγάνδα που αναπτύσσονταν στα Σκόπια από τη λεγόμενη «Λαϊκή Δημοκρατία Μακεδονίας» περί «Μακεδονικού ζητήματος». Ενώ ουδέποτε παραιτήθηκε από την προσπάθειά της να κηδεμονεύσει τους σλαβόφωνους πληθυσμούς που είχαν παραμείνει στην Ελλάδα μετά τα «δίσεκτα» χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου. 

Μέσα στο κλίμα αυτό, λίγο πριν φτάσει ο Τίτο στην Ελλάδα, ο Γενικός Γραμματέας της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (ΕΜΣ), Αλέξανδρος Λέτσας, επισκέφθηκε τον υπουργό Βόρειας Ελλάδας, Ανδρέα Στράτο και ζήτησε στο επίσημο πρόγραμμα να ενταχθεί και η επίσκεψη του Στρατάρχη στην ΕΜΣ. Ο υπουργός όμως, προφανώς μετά από συνεννόηση με την κυβέρνηση της Αθήνας, απέρριψε το αίτημα με το πρόσχημα της έλλειψης χρόνου του γιουγκοσλάβου ηγέτη. Έτσι χάθηκε η ευκαιρία του συμβολισμού μιας επίσκεψης του Τίτο στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. 

Η επίσκεψη του Τίτο στη Θεσσαλονίκη 

Όπως μετέδιδε ο τότε Γενικός Πρόξενος της Γιουγκοσλαβίας στη Θεσσαλονίκη, Πόποβιτς, ακόμη και αν υπήρχε στο πρόγραμμα ανάλογη πρόβλεψη, δεν φαίνεται ότι θα γινόταν αποδεκτή από τη γιουγκοσλαβική πλευρά, λόγω των διαστάσεων που θεωρούσε η ίδια ότι θα σηματοδοτούσε μια τέτοια ενέργεια. Κατά τον γιουγκοσλάβο διπλωμάτη, ενδεχόμενη επίσκεψη του Τίτο στην ΕΜΣ θα μπορούσε πράγματι να ερμηνευθεί ως απόδοση αναγνώρισης στο ίδρυμα και παράλληλα ως σιωπηρή έλλειψη ενδιαφέροντος από τη Γιουγκοσλαβία για το ζήτημα της μακεδονικής μειονότητας. Λίγο αργότερα, στην έκθεσή του προς το Υπουργείο Εξωτερικών για τα αποτελέσματα της επίσκεψης του Τίτο στη Θεσσαλονίκη, ο Πόποβιτς αναφερόμενος στα διάφορα επικριτικά δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου της Θεσσαλονίκης για τη γιουγκοσλαβική πολιτική έναντι της Ελλάδας που δημοσιεύθηκαν στις αρχές Ιουνίου, τα απέδωσε σε «αλυτρωτικούς κύκλους προσκείμενους στην ΕΜΣ». 

Οι φιλοφρονήσεις της τότε ελληνικής κυβέρνησης προς τον Τίτο, οι επιθεωρήσεις του στόλου μας και οι παρελάσεις των ενόπλων μας δυνάμεων ενώπιον του, ήταν που τα κατοπινά χρόνια αποθράσυναν τόσο την γιουγκοσλαβική ηγεσία όσο και τους υπερεθνικιστικούς αλυτρωτικούς κύκλους των Σκοπίων. Την ίδια ώρα, η ελληνική πλευρά διαλαλούσε σε όλους τους τόνους «ότι δεν υφίσταται Μακεδονικό ζήτημα». Για να φτάσουμε εδώ που έφτασε το πρόβλημα με ευθύνη των μεταπολεμικών κυβερνήσεων του τόπου. 

Και κάτι τελευταίο: επειδή ήταν διαταραγμένες οι σχέσεις του Τίτο με τους σοβιετικούς και καθώς το ΚΚΕ ήταν συντεταγμένο με τη Μόσχα, οι κυβερνώντες στην Ελλάδα και τα σαϊνια των υπηρεσιών ασφαλείας, κατέληξαν δια της εις άτοπον απαγωγής στο συμπέρασμα ότι ο γιουγκοσλάβος ηγέτης κινδύνευε από τους έλληνες αριστερούς. Έτσι, μερικές ημέρες πριν από την άφιξη του Τίτο στην πόλη μας, είχαν συλληφθεί και κρατηθεί στα αστυνομικά τμήματα εκατοντάδες μέλη και στελέχη της ΕΔΑ. Κι όχι μόνο εδώ στη Θεσσαλονίκη, αλλά ακόμη στον Έβρο ή τη Φλώρινα και την Καστοριά!!

Κοινωνία Χρεωμένων Σκλάβων


Είμαστε μία κοινωνία οφειλετών. Το κράτος χρωστάει , χρωστούν οι πολίτες σε αυτό  κράτος και κυρίως στις τράπεζες. Οι τράπεζες αποτελούν πλέον το μεγάλο αφεντικό.  Η ζωή ακριβαίνει διαρκώς λόγω του δημόσιου χρέους. Οι φόροι αυξάνονται και κατά συνέπεια αυξάνονται και οι τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών ενώ οι μισθοί μειώνονται διαρκώς. Ο κύκλος αυτός του θανάτου είναι πλέον η καθημερινότητά μας.

Ωστόσο, η κοινωνία οφειλετών με τα μεγάλα αφεντικά τις τράπεζες δεν ξεκίνησε από την Ελλάδα αλλά από την Αμερική.  Στην Αμερική του υπερκαταναλωτισμού, του δανεισμού για τα πάντα (σπουδές, σπίτια, υγεία), στην Αμερική των υψηλών μισθών αλλά των χαμηλών αποταμιεύσεων. Το 62% των Αμερικάνων έχουν αποταμιεύσεις μικρότερες από  $1.000 και οι λόγοι, πέραν του υπερκαταναλωτισμού τους που εν πολλοίς χρηματοδοτείται και από τις υπόλοιπες χώρες, είναι και το ότι έχουν να πληρώσουν σπουδαστικά δάνεια, στεγαστικά, ιατροφαρμακευτικές καλύψεις κτλ.

Αυτό που ζούμε πολλοί το έχουν αποκαλέσει καπιταλιστική υποανάπτυξηόπου το χρέος των πολιτών αποτελεί μηχανισμό σκλαβιάς. Ο μεγαλοεπενδυτής Γουώρεν Μπάφετ είχε πει ότι οι ΗΠΑ από κοινωνία ιδιοκτητών θα μετατραπoύν σε κοινωνία κολλήγων (η Ελλάδα, ακολουθώντας την μοίρα όλων των αποικιών, υπήρξε πάντα κοινωνία κολλήγων και πλέον δουλοπάροικων).

Οι πολίτες επιβαρύνονται με χρέη για τα πάντα, δεν θα μπορούν διαφορετικά να επιβιώσουν, η παραγωγική οικονομία σχεδόν δεν υφίσταται και ο δημόσιος τομέας, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και του εκσυγχρονισμού (!) στερείται πόρων τους οποίους διοχετεύει σε έναν ιδιωτικό κρατικοδίαιτο τομέα με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τον πολίτη. Κοινωνικές παροχές όπως είναι η δωρεάν παιδεία και υγεία απλά δεν θα υπάρχουν. 

Το βιώνουμε όλοι με την πτώση του επιπέδου εκπαίδευσης. Τα δημόσια σχολεία, στην πλειοψηφία τους , παράγουν στρατιές λειτουργικά αναλφάβητων ενώ η δημόσια υγεία απλά πνέει τα λοίσθια. Τα νοσοκομεία δεν έχουν  γιατρούς οι οποίοι προτιμούν τη μετανάστευση ή τη μετάβαση στον ιδιωτικό τομέα και οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό και νοσοκομειακό υλικό είναι μεγάλες. Ο απλός πολίτης δεν μπορεί να πάει στα πανάκριβα ιδιωτικά νοσοκομεία ούτε να πληρώνει ιδιωτικές επισκέψεις σε γιατρούς. Η παιδεία και η υγεία θα είναι αποκλειστικά για τους έχοντες. 

Το ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα από  5,5% του ΑΕΠ το 1995 έφθασε το 2016 το 60% του ΑΕΠ. Όσον αφορά την αποταμίευση μόνο το 13,5% των ελληνικών νοικοκυριών έναντι 45,1% των νοικοκυριών της ευρωζώνης έχει τη δυνατότητα να αποταμιεύει σε συστηματική βάση (σύμφωνα με στοιχεία του 2014).  Πέραν αυτού «Τον Ιούνιο 2016, ταυπόλοιπα των στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων ανέρχονταν σε 67,2 δισ. ευρώκαι 27,6 δισ. ευρώ αντιστοίχως, με το 41,8% των στεγαστικών και το 55,3% τωνκαταναλωτικών να είναι μη εξυπηρετούμενα. Ένα ποσοστό 40% των στεγαστικών και65% των καταναλωτικών δανείων είναι σε οριστική καθυστέρηση και οι συμβάσειςέχουν καταγγελθεί».

Η χρηματοδότηση της φτώχειας αποτελεί πλέον μία κερδοφόρα επιχείρηση. Βρίθουν οι τοκογλύφοι, οι υπεραναλήψεις σε χρεωστικές και πιστωτικές κάρτες κτλ. Υπάρχουν περιπτώσεις που ο τόκος ανέρχεται σε 300% ίσως και παραπάνω. Στην Αμερική μεγάλο μέρος αυτών των δραστηριοτήτων, που στο παρελθόν θα ήταν παράνομες και θα ενέπιπταν στους νόμους περί τοκογλυφίας, συνδέονται με τις μεγάλες τράπεζες όπως είναι η Citibank, η American Express κτλ. Η Ευρώπη την ακολουθεί κατά πόδας.

Οι ηλικιωμένοι, οι νέοι, οι χαμηλόμισθοι δεν έχουν άλλο τρόπο επιβίωσης παρά μόνο τον δανεισμό. Η εργασιακή ανασφάλεια, η περικοπή των θέσεων εργασίας, η μείωση του κοινωνικού κράτους, η ανάπτυξη που όλο λέει να έρθει και δεν έρχεται, αναγκάζει τους ανθρώπους να προσφεύγουν στον δανεισμό που ελέγχεται από μεγάλα κέντρα όπως η Γουώλ Στρητ.

Το σύστημα πλέον δεν είναι καπιταλιστικό αλλά κανιβαλιστικόΤο χρέος αποτελεί το μέσο ελέγχου των ανθρώπων και μετατροπής κρατών από ανεπτυγμένα σε υπανάπτυκτα. Η περίπτωση της Ελλάδας είναι χαρακτηριστική.

Το απογοητευτικό είναι, εάν κρίνουμε στα καθ’ημάς, ότι η πολιτική αντίσταση στη δουλοπαροικία του ανθρώπου μέσω χρεών είναι πλέον σχεδόν ανύπαρκτη εάν και πριν λίγα χρόνια ήταν ορατή και αρκετά μαχητική. Οι πολίτες έχουν παραδοθεί στη μοίρα τους χωρίς  καμία ελπίδα φωτός.  

Θα υπάρξει ξανά πολιτική αντίσταση στον εφιάλτη και την υποτέλεια που δημιουργεί το χρέος  ή είναι κάτι που πρέπει να ξεχάσουμε γιατί έχουμε συνηθίσει στο να ζούμε χειρότερα;

πηγή

Το μήνυμα της Ζωής για τη Μακεδονία: Καμμία νέα παραχώρηση κυριαρχίας


Οι θέσεις μας για τη Μακεδονία

  1. Το Μακεδονικό ζήτημα αφορά πολλά περισσότερα από το όνομα Μακεδονία
Το λεγόμενο Μακεδονικό ή Σκοπιανό ζήτημα αφορά πολλά περισσότερα από την ονομασία:
  • Αφορά την εξαπάτηση ενός ολόκληρου λαού, του ελληνικού λαού, που για δεκαετίες οι Κυβερνήσεις του τού έκρυβαν πως είχαν επιτρέψει να χρησιμοποιείται ο όρος Μακεδονία για το γειτονικό κρατίδιο. Ήδη από το 1944, όταν ακόμη ήταν ένα μικρό κομμάτι της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, υπό τον Τίτο.
  • Αφορά την εξαπάτηση ενός ολόκληρου πληθυσμού, του πληθυσμού του κρατιδίου αυτού, που οι δικοί του ηγέτες του έχτισαν μια ψεύτικη εθνική συνείδηση των δήθεν απόγονων των αρχαίων Μακεδόνων, για να ενώσουν με τον τρόπο αυτό τις τόσο διαφορετικές εθνικές ταυτότητες των ανθρώπων που ζούσαν στην περιοχή. Να συνενώσουν δηλαδή τούρκους, σέρβους, σλάβους, αλβανούς, ρομ, έλληνες, βούλγαρους, που συναπάρτιζαν τον τοπικό πληθυσμό.
  • Αφορά τα διεθνή συμφέροντα που ενεργοποιούνται στην περιοχή μας και θέλουν την Ελλάδα και τη γειτονική της χώρα χειραγωγούμενα προτεκτοράτα.
  • Αφορά τις αλυτρωτικές βλέψεις που σκόπιμα καλλιεργήθηκαν στο γειτονικό πληθυσμό και αποτυπώθηκαν στο Σύνταγμα και τη σημαία του. Βλέψεις που συνδέθηκαν με το όνομα Μακεδονία και συνδυάστηκαν με τη χρήση του άστρου της Βεργίνας και αναφορές στην «απελευθέρωση υπόδουλων αδελφών»: «θα φτάσουμε μέχρι το λιμάνι της Θεσσαλονίκης».
Η σημερινή Κυβέρνηση πουλάει το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Όπως το νερό της Θεσσαλονίκης. Όπως και το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Όπως και το αεροδρόμιο της Καβάλας. Όπως και τα χρυσωρυχεία της Χαλκιδικής.
Πουλάει ολόκληρη τη χώρα. Και φυσικά δεν μπορεί να προστατεύσει τη Μακεδονία.

  1. Το Μακεδονικό είναι εθνικό ζήτημα: είναι υπόθεση του λαού. Ο χειρισμός των εθνικών υποθέσεων γίνεται στο όνομα του λαού, από ανεξάρτητες κι αυτεξούσιες κυβερνήσεις και όχι από Κυβερνήσεις ελεγχόμενες και παραδομένες
Τα εθνικά ζητήματα είναι υποθέσεις του λαού. Νομιμοποιούνται να τα χειρίζονται μόνο ανεξάρτητες κι αυτεξούσιες κυβερνήσεις, που εκπροσωπούν κι υπηρετούν το λαό.
Που αντλούν δημοκρατική νομιμοποίηση από το λαό και μιλούν στο όνομά του. Που προστατεύουν το λαό και τη χώρα και συνολικά τα κεκτημένα μέσω του διεθνούς δικαίου δικαιώματα των λαών και των ανθρώπων.
Οφείλουν να τα χειρίζονται με εθνική στρατηγική, γνωστή και αποδεκτή από τους πολίτες, και όχι με τη μυστική διπλωματία των συναλλαγών πίσω από κλειστές πόρτες.
Η Κυβέρνηση ομολογεί ότι δεν έχει την εξουσία. Και μετατρέπει αυτή την θλιβερή δικαιολογία σε κεντρικό προεκλογικό αφήγημα, διεκτραγωδώντας μια μάχη που δεν έδωσε ποτέ, αφού παρέδωσε τη χώρα αμαχητί.

  1. Η σημερινή Κυβέρνηση είναι υποτελής: δεν εκπροσωπεί τον λαό, δεν δρα στο όνομά του, έχει η ίδια παραδώσει τα πάντα και παραβιάσει ολόκληρο το διεθνές δίκαιο και κεκτημένο. Δεν νομιμοποιείται να χειρίζεται εθνικά ζητήματα
Η σημερινή Κυβέρνηση είναι υποτελής.
Έχει εκχωρήσει εθνική κυριαρχία, δημοκρατία, ανεξαρτησία, συνολικά την πατρίδα μας στους δανειστές.
Χαρίζει τα στρατηγικά εργαλεία της χώρας, λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηροδρόμους, χρυσωρυχεία, αιγιαλούς, τις δημόσιες επιχειρήσεις ύδρευσης ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ, φυσικού αερίου, τη ΔΕΗ, τους αυτοκινητοδρόμους, τουριστικές περιοχές, αρχαιολογικούς χώρους, ιστορικά κτίρια, σε εγχώριους και ξένους ολιγάρχες και σε ξένα κράτη.
Παρέδωσε το λιμάνι του Πειραιά στην Κίνα, παρέδωσε τα αεροδρόμια όλης της χώρας στη Γερμανία, παρέδωσε τραίνα και σιδηροδρόμους στην Ιταλία.
Παραιτείται καθημερινά από το διεθνές δίκαιο, το δίκαιο της θάλασσας και παραβιάζει το δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όποτε της ζητηθεί. Έχει υπογράψει με την Τουρκία την εκχώρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ανθρώπων ήδη από το Μάρτιο του 2016. Συζητά και δρα για την παράδοση των 8 εκζητουμένων στην Τουρκία, ενάντια στην προστασία του διεθνούς δικαίου.
Έχει αναγνωρίσει ένα παράνομο χρέος, που δεν οφείλουμε, και παραιτηθεί από τις Γερμανικές Οφειλές, που μας τις οφείλουν.
Παραδίδει τα σπίτια των πολιτών στις τράπεζες και τις τράπεζες στα funds.
Αυτή η Κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να διαπραγματεύεται παίζοντας και με την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας, το μόνο που μέχρι στιγμής δεν έχει παραδοθεί.

  1. Η κατάλυση της δημοκρατίας είναι πάντοτε πλήγμα στην εθνική κυριαρχία
Κάθε φορά που καταλύθηκε η δημοκρατία στη χώρα, οι απώλειες για τον Ελληνισμό ήταν τραυματικές. Η Χούντα των Συνταγματαρχών της Επταετίας εξυπηρέτησε την εισβολή και κατοχή στην Κύπρο. Οι ίδιοι που κραύγαζαν δήθεν  για το έθνος ήταν οι ίδιοι που παρέδωσαν τη Βόρεια Κύπρο βορρά στην τουρκική εισβολή και κατοχή, που διαρκεί μέχρι σήμερα. Ας μην ξεχνάμε τίποτε.
Η Μνημονιακή Δικτατορία μετράει σχεδόν οκτώ χρόνια και μόνο νέες απώλειες μπορεί να εγγυηθεί για τη χώρα μας.
Αυτή η Κυβέρνηση δεν μπορεί να προστατεύσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, που δεν αφορά μόνο την Μακεδονία, αλλά και τη Θράκη, την Ήπειρο, τα νησιά του Αιγαίου.
Μια Κυβέρνηση που έχει εκχωρήσει την δημοκρατία, την Ελλάδα και τους έλληνες, δεν μπορεί βέβαια να προστατεύσει τη Μακεδονία. Κόμματα που κυβέρνησαν και παρέδωσαν την Ελλάδα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα δεν δικαιούνται να παριστάνουν ότι θα προστατεύσουν την Μακεδονία.
Είτε περιληφθεί είτε δεν περιληφθεί ο όρος Μακεδονία στην ονομασία, είναι βέβαιο ότι αυτή η Κυβέρνηση, και κάθε μνημονιακή Κυβέρνηση, θα εκχωρήσει και άλλα ανεκχώρητα κυριαρχικά δικαιώματα.
Και για αυτό δεν νομιμοποιείται να διαπραγματευθεί.

  1. Δεν αποτελεί προτεραιότητα η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ. Η εξωτερική πολιτική συνολικά ασκείται με τρόπο επικίνδυνο και επιζήμιο για τη χώρα, την εδαφική μας ακεραιότητα, το διεθνές δίκαιο και το κράτος δικαίου.
Η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ, που ήδη έχει, με τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, αναπτύξει δυνάμεις στο Αιγαίο και επαναστρατιωτικοποιήσει την περιοχή μας, δεν μπορεί υπό καμμία έννοια να αποτελέσει προτεραιότητα της Εξωτερικής μας Πολιτικής, που ούτως ή άλλως ασκείται με τρόπο επικίνδυνο, τρόπο ασυνάρτητο και θερμοκέφαλο, από πρόσωπα που δεν παρέχουν καμμία εγγύηση προστασίας των δικαιωμάτων και της χώρας μας όπως οι κκ.  Παυλόπουλος, Τσίπρας, Κοτζιάς, Καμμένος. Από την πώληση όπλων στη Σαουδική Αραβία, στο ξέπλυμα του Κράτους Εγκληματία-Ισραήλ και την εγκατάλειψη του Παλαιστινιακού λαού, στις συμφωνίες εξοπλισμών με τον Τράμπ, στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για την παράδοση των 8 τούρκων εκζητουμένων στον Ερντογάν.

  1. Η θέση μας: Η υποτελής Κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται και δεν πρέπει να διαπραγματευτεί για τη Μακεδονία. Καμμία νέα παραχώρηση κυριαρχίας. Καμμία παραχώρηση της πατρίδας μας.
Στη διαπραγμάτευση υπάρχουν πράγματα στα οποία κάθε πλευρά μπορεί να υποχωρήσει, με σκοπό μια καλύτερη λύση.
Υπάρχουν όμως κι εκείνα στα οποία δεν επιτρέπονται υποχωρήσεις, τα αδιαπραγμάτευτα.
Εμείς δεν εκχωρήσαμε ούτε τη δημοκρατία ούτε την ελευθερία μας.
Και δεν εκχωρούμε σπιθαμή από το έδαφος και την κυριαρχία μας.
Δεν εκχωρούμε πόντο από τα σύνορά μας, σταγόνα από τα χωρικά μας ύδατα
Δεν εκχωρούμε ούτε τη δράση μας υπέρ της Ειρήνης ούτε θα ενδώσουμε στην καλλιεργούμενη εχθρότητα με τον γειτονικό λαό.
Γνωρίζουμε το διεθνές δίκαιο και τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που έχει κάθε κράτος και κάθε λαός. Γνωρίζουμε και το αφόρητο αίσθημα αδικίας και υποτέλειας του λαού μας, που βλέπει να παραδίδονται τα κομμάτια της πατρίδας μας.
Η θέση μας είναι Κρυστάλλινη:
Καμμία διαπραγμάτευση του Μακεδονικού ή Σκοπιανού ζητήματος ή του ονόματος μέχρι την αποκατάσταση της δημοκρατίας και της κυριαρχίας στη χώρα.
Καμμία διαπραγμάτευση στο όνομα του Ελληνικού λαού από την υποτελή Κυβέρνηση.
Όταν η χώρα είναι σε στιγμή αδυναμίας η πίεση για διαπραγμάτευση είναι πίεση για την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας
Καμμία διαπραγμάτευση και καμμία παραχώρηση για τη χρήση του ονόματος Μακεδονία
Καμμία άλλη παραχώρηση κυριαρχίας.
Ανάπτυξη διαλόγου και σχέσεων με το γειτονικό λαό για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, τον τερματισμό της παραχάραξης της ιστορίας και την πραγματική προστασία της λαϊκής κυριαρχίας αλλά και του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των λαών στη βάση του σεβασμού των άλλων λαών και των συνόρων.
Οι γείτονές μας δεν είναι εχθροί μας. Δεν θα παίξουμε το παιχνίδι των εθνικισμών και των εξοπλισμών. Διάλογος στην κατεύθυνση του τερματισμού της ξένης στρατιωτικής παρουσίας στη χώρα μας και στις γείτονες χώρες, του τερματισμού των διευκολύνσεων στρατιωτικών δυνάμεων που επιδίδονται σε πράξεις επιθετικού πολέμου κι εγκλημάτων και στην κατεύθυνση της παγκόσμιας Ειρήνης και του αφοπλισμού. Με πλήρη συνείδηση ότι η παγκόσμια βιομηχανία όπλων είναι μηχανισμός παράνομης υπερχρέωσης των κρατών και εξαγοράς αξιωματούχων μέσω μιζών, όπως περίτρανα αποδείχθηκε για την Ελλάδα.
Θέλουμε αυτεξούσια, ανεξάρτητη χώρα.
Θέλουμε χειραφετημένη κι ελεύθερη την Ελλάδα.
Για αυτό θα παλέψουμε και για κανέναν διεθνοπολιτικό ή οικονομικό πάτρονα ή προστάτη.
Πατρίδα μας είναι η χώρα μας, ο λαός μας, η δημοκρατία, τα δικαιώματα, η ιστορία κι ο πολιτισμός μας.
Πατρίδα μας είναι η ελευθερία μας.
Η Ελευθερία μας βρίσκεται στην ανεξαρτησία μας.
Καμμία άλλη παραχώρηση της πατρίδας μας.

Τουλάχιστον, ο Τσολάκογλου είχε πολεμήσει!


Photo: Gemma Ward by Mert Alas and Marcus Piggot 

του Αλέξανδρου Raskolnick

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι είναι ασύλληπτη η φαιδρότητα των πατριδοκάπηλων, από την άλλη μεριά των συνόρων μας, που αυτοαποκαλούνται απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν τη Μακεδονία του Φιλίππου, τη χωρίζουν 10 αιώνες, πάνω-κάτω, από την κάθοδο των σλαβικών φίλων στη Βαλκανική.

Σ’ αυτή τη βάση, μπορεί κανείς ν αντιληφθεί το σκεπτικό των συνελλήνων και την αγανάκτησή τους που τους κάνει να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την ελληνικότητα της Μακεδονίας — ή τουλάχιστον κάποιων απ’ αυτούς.

Διότι κάποιοι άλλοι από εκείνους που αυτές τις μέρες καλούν τον κόσμο να βγει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, ίσως οι περισσότεροι, είναι φυσικοί και πολιτικοί απόγονοι των γραικύλων και των δοσίλογων που κυβερνώντας τη μετεμφυλιακή Ελλάδα, με τη δουλική και επονείδιστη σιωπή τους, επέτρεψαν στον στρατάρχη Τίτο να δημιουργήσει, και στο βάθος του χρόνου να «τεκμηριώσει», την εθνική υπόσταση της γειτονικής, πρώην γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας της Μακεδονίας. Εκείνους τους άθλιους που μας κυβερνούσαν εκείνα τα χρόνια, τους ονομάσαμε, μάλιστα, «εθνάρχες» και «γέρους της Δημοκρατίας», τρομάρα μας!


Θυμήθηκα αυτές τις μέρες, και διηγούμουν σ’ ένα φίλο τις προάλλες, μιαν προσωπική εμπειρία που με σημάδεψε: το 1991, στο φόρτε της ιστορίας του νεομακεδονικού ζητήματος, έτυχε να βρίσκομαι στην Ολλανδία ως μεταπτυχιακός φοιτητής. Τότε που πολλοί από εσάς στην Ελλάδα θα κάνατε ασφαλώς μποϊκοτάζ στα ολλανδικά προϊόντα, διαμαρτυρόμενοι για τη στάση της Ολλανδίας στο ζήτημα, έδινα κι εγώ τη μάχη μου εκεί –και μάλιστα, όχι χωρίς κόστος, που πάντως ούτε είναι της παρούσης να καταθέσω ούτε ενδιαφέρει κανέναν.

Το Χρόνινγκεν, η πόλη που βρισκόμουν στην Ολλανδία, ήταν ένα φοιτητικός πύργος της Βαβέλ, με τις ευλογίες του Εράσμου –του προγράμματος κινητικότητας των φοιτητών. Έτυχε τότε να γνωρίσω και μερικά εξαιρετικά παιδιά από τη FYROM, με τα οποία γίναμε φίλοι εν μέσω έντονων συζητήσεων και πυρακτωμένων αντιπαραθέσεων που πολλά λίτρα από μοναστηριακές μπύρες φούντωναν ακόμα περισσότερο. Αυτοί οι φίλοι μου, ήταν που κάποια στιγμή μου υπέδειξαν να πάω στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της πόλης, στο τμήμα φιλολογίας και να ρίξω μια ματιά. Έτσι κι έκανα και προς μεγάλη μου, ομολογώ, έκπληξη, ανακάλυψα πολλά μέτρα ραφιών, γεμάτα με βιβλία σχετικά με τη “μακεδονική” γραμματεία. Ο Τίτο, βλέπετε είχε κάνει πολύ συστηματική και σοβαρή δουλειά!

Τότε κατάλαβα ότι το παιχνίδι ήταν χαμένο κι ήλπισα ότι, εναλλακτικά, η Ελλάδα, που εκείνη την εποχή φάνταζε ως η ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων, απλώς θα έλυνε το θέμα με την οικονομική εισβολή και την de facto κατάκτηση της γειτονικής Σλαβικής Μακεδονίας.

Λάθος είχα κάνει! Οι ντόπιοι πατριδοκάπηλοι, αντί να διορθώσουν αυτό, τουλάχιστον, το λάθος των δοσίλογων προγόνων τους, προτίμησαν να παίξουν το χαρτί του σκληρού πατριωτισμού. Βλέπετε, το εμπάργκο που ακολούθησε κατά της γειτονικής χώρας, γέννησε ευκαιρίες για λαθρεμπόριο κι εύκολο πλουτισμό. Έφαγαν κι από κει μέχρι σκασμού! Κι ύστερα, αφού χόρτασαν, οι αχόρταγοι, έπεσαν σε χειμερία νάρκη επί δυόμισι σχεδόν δεκαετίες, για να χωνέψουν. Ξυπνούν ξανά σήμερα για ν’ αρχίσουν πάλι τους πατριωτικούς παιάνες, οι αγύρτες…

Αλλά ας μην ξεχάσουμε να πούμε δυο λόγια και γι’ αυτά τα θρασίμια που μας κυβερνούν σήμερα, αυτούς τους αγάνωτους τενεκέδες που αυτοαποκαλούνται αριστεροί και που για κακή μας τύχη, ετούτη την εποχή, διαχειρίζονται τις ζωές μας. Αυτά τα βδελυρά υποκείμενα, που παρέλαβαν την Ελλάδα στο ναδίρ, όπως την κατάντησαν οι προηγούμενοι ολετήρες, για να ρίξουν την πατρίδα μας ακόμα πιο χαμηλά κι από το ναδίρ, αν είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο σημείο -να που από τα πράγματα δείχνουν ότι υπάρχει!

Διότι όταν βρίσκεσαι ταπεινωμένος και καταφρονεμένος, καταγέλαστο ράκος της διεθνούς κοινότητας και ανομολόγητα πτωχός, δεν ανοίγεις εκουσίως τέτοιες συζητήσεις. Όταν πράττεις κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε παίρνεις τη θέση σου στην ιστορία, δίπλα στους δοσίλογους των περασμένων γενεών κι ακόμα χαμηλότερα: στο κάτω-κάτω της γραφής, τουλάχιστον ο Τσολάκογλου είχε πραγματικά πολεμήσει, πριν γονατίσει για να γλύψει τη γερμανική μπότα.


Πως Τσίπρας και Καμμένος σχεδιάζουν την πτώση τους!...


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Η φάρσα του «σκοπιανού» είναι η καλύτερη αφορμή, στο πλαίσιο της ανάπτυξης ενός σικέ παιχνιδιού μεταξύ των δύο κυβερνητικών εταίρων στην Ελλάδα, που θα οδηγήσει στις κάλπες των γενικών εκλογών. Προφανώς επιδίωξη (τους) είναι να εμπλακεί ενεργά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα στην υπόθεση της επαναφοράς του «σκοπιανού» στο προσκήνιο, αλλά μέχρι σήμερα οι υπόλοιποι προσπαθούν να το αποφύγουν. Και αν είναι στοιχειωδώς σοβαροί θα το αποφύγουν, παρά τις πιέσεις που δέχονται από το εσωτερικό του κόμματός τους – κυρίως ο κ. Μητσοτάκης.

Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που η βουλή θα διαλυθεί πρόωρα για διαφορετικό λόγο από αυτόν που ορίζει την πραγματική ανάγκη των κυβερνώντων. Ναι, αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για τη κυβέρνηση, έτσι ώστε να οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές μέσα σε ένα κλίμα (καλοπληρωμένης και ασφαλώς κατασκευασμένης) αισιοδοξίας ως προς την εθνική οικονομία και άρα επιτυχίας της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Από την άνοιξη το κλίμα αυτό, που διαμορφώνει θετικό «social mood» αυτή τη στιγμή, θα επιβαρυνθεί από τις διαδικασίες για μια νέα συμφωνία με τους επίσημους ευρωπαίους δανειστές και το ΔΝΤ, που θα ορίζει τη δεύτερη φάση «διάσωσης», στο πλαίσιο μιας νέας μορφής «μνημονίων», τα οποία δεν θα επιβαρύνουν πλέον τους προϋπολογισμούς των εταίρων της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Είναι εύλογο πως μια τέτοια διαπραγμάτευση θα εκμηδένιζε την εκλογική ισχύ και του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ!

Και να η ευκαιρία για «βελούδινο διαζύγιο» μεταξύ του κυρίου Τσίπρα και του κυρίου Καμμένου. Διαφωνούν ως προς την τελική ονομασία της ΠΓΔΜ! Και αντί ο λαός να γελά με το καλαμπούρι, τους παίρνει στα σοβαρά, καθώς τα ΜΜΕ φρόντισαν να διαμορφώσουν κλίμα σύγκρουσης στα όρια του διχασμού για μια υπόθεση απολύτως παραπλανητική, η οποία αν δεν στηριζόταν στο πραγματικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ για επίσημη ένταξη της γείτονος στο ΝΑΤΟ το καλοκαίρι - στο πλαίσιο της νέας στρατηγικής τους για την Ευρώπη, σύμφωνα με την οποία τα Δυτικά Βαλκάνια μετατρέπονται σε γεωστρατηγικό πυρήνα του ΝΑΤΟ - θα μπορούσε κάποιος να της δώσει την διάσταση των fake news.

Η Ελλάδα δεν μπορεί (αντικειμενικά) να εμποδίσει την επίσημη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, χωρίς να προσβάλει πλέον ευθέως (και για δεύτερη φορά) την Ενδιάμεση Συμφωνία της 13ης Σεπτεμβρίου 1995, αλλά και την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (5 Δεκεμβρίου 2011). Τότε με ψήφους 15 προς 1 το Δικαστήριο έκρινε ότι η Ελληνική Δημοκρατία ασκώντας βέτο στην εισδοχή της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, παραβίασε την υποχρέωσή της βάσει του άρθρου 11, παρ.1, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, ενώ απέρριψε όλα τα άλλα αιτήματα της ΠΓΔΜ για επιβολή μελλοντικών μέτρων από το Δικαστήριο. Αυτό σημαίνει πως σήμερα - σε αντίθεση με τη σύνοδο του Βουκουρεστίου του 2008 - η άρνηση της Ελλάδας θα οδηγούσε σε κρίση με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ακριβώς την περίοδο που θα είχε ανάγκη το αντίθετο, για να υπολογίζει σε μια σχετικά ομαλή επανένταξή της στη διεθνή χρηματαγορά και πολιτική υποστήριξη στη βήμα-βήμα ρύθμιση του χρέους, έναντι μέτρων περιοριστικής πολιτικής και μεταρρυθμίσεων υπέρ της αγοράς.

Ποιος θα αποτολμούσε τέτοια σύγκρουση, η οποία θα έφερνε στο προσκήνιο των ΗΠΑ – ερεθίζοντας παράλληλα το υποσυνείδητο στην ΕΕ – τις απόψεις που διατύπωσαν οι απίθανοι τύποι Σάμιουελ Χάντινγκτον και Ρόμπερτ Κάπλαν περί της Ελλάδος ως ανωμαλία στην Ευρώπη και στην Μέση Ανατολή που πρέπει να εξοβελιστεί από κεντρικούς Δυτικούς Θεσμούς; Ποιος; Μήπως οι δεξιοί και κεντροαριστεροί που διαδίδουν πως «οι Αμερικανοί είναι οι μοναδικοί φίλοι της Ελλάδας»; Μήπως ο Αλέξης Τσίπρας; Έχει πολύ πλάκα ο υπερ-φιλοαμερικανός Πάνος Καμμένος στο ζήτημα!

Γενικότερα η κατάσταση είναι μια ακόμη παράσταση για γέλια και για κλάματα, όπου απουσιάζει εντελώς η σοβαρότητα, ενώ περισσεύει η κουτοπονηριά και η χυδαιότητα. Με ενοχλεί αισθητικά, αναγνώστη μου!

Σύμφωνοι, οι εκλογές υπό αυτές τις συνθήκες συμφέρουν καί τον κ. Τσίπρα καί τον κ. Καμμένο, ο οποίος εμφανιζόμενος να διαφωνεί με τον πρωθυπουργό στο «σκοπιανό» βάσιμα θα μπορούσε να θεωρήσει πως θα αντλήσει ψήφους από τη δεξαμενή των «εθνικοφρόνων» που δεν δέχονται να απωλέσουν το ιδεαλιστικό και εμπορικό μονοπώλιο ως προς τη Μακεδονία – το οποίο, ωστόσο, έχουν αντικειμενικά χάσει ήδη από το 1992-93. Και όχι μόνον αυτό. Με την απολύτως ηλίθια συμπεριφορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος στο ζήτημα υπάρχει κίνδυνος να διαμορφωθεί μονοπώλιο από τα Σκόπια στο «Μακεδονία», στο βαθμό που το ζήτημα συνεχίσει να παραμένει εκκρεμές.

Ήταν τραγικό λάθος ο χειρισμός για την ονομασία της ΠΓΔΜ. Σήμερα είναι απλώς φάρσα. Το όνομα ασφαλώς θα έπρεπε να περιέχει προσδιορισμό, ο οποίος θα καταδήλωνε ή υποδήλωνε ή προδήλωνε πως το νέο κράτος της περιοχής δεν κατασκευάζει εθνική ταυτότητα κατακυριεύοντας πολιτικά ολόκληρη τη Μακεδονία. Η ονομασία θα πρέπει να δηλώνει σαφώς διάκριση από την Ελληνική Μακεδονία και ασφαλώς η εθνική ταυτότητα του «νέου» κράτους και η συντακτική του οντολογία να μην δομούνται στη βάση συμβόλων που αποσκοπούν στο μονοπώλιο της Μακεδονίας και στον αλυτρωτισμό.

Έτσι, το όνομα είναι δευτερεύον ζήτημα. Σε αυτό καταλήγουμε αφού πρώτα συμφωνήσουμε σε όλα τα άλλα, τα σοβαρά, τα πολιτικά που αποσκοπούν ενδεχομένως στον αποκλεισμό του άλλου και στην παραχάραξη των ιστορικών πηγών. Το πώς θα ονομάζονται οι γείτονες και πως θα αναφέρονται δεν είναι δική μας υπόθεση. Ωστόσο, το εάν συγκροτούνται εθνικά στη βάση μιας πολιτικής που θίγει το καλώς εννοούμενο εθνικό-ελληνικό συμφέρον, είναι. Και δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος σοβαρός παράγοντας στις διεθνείς πολιτικές που αρνείται στην Ελλάδα το δικαίωμα να εμποδίσει πολιτικές της γείτονος που κατατείνουν στον αποκλεισμό της χώρας μας ως προς την ιστορική, εμπορική και πολιτισμική διάσταση της ελληνικής Μακεδονίας. Αυτό μπορούν να το πετύχουν μόνον ηλίθιοι, τυχοδιώκτες Έλληνες που ορκιζόμενοι στο μονοπώλιο της Μακεδονίας, εμφανίζονται αποφασισμένοι να αποκλείσουν κάθε άλλον που θεωρεί τον εαυτό του Μακεδόνα και δεν είναι Έλληνας.

Η εθνική ταυτότητα, αναγνώστη μου, είναι πολιτικό δημιούργημα και σχηματίζεται με πολύ φαντασία και μπόλικο μύθο. Σε όλες τις περιπτώσεις ανεξαιρέτως. Αυτό που θα έπρεπε να ενδιαφέρει τη σύγχρονη Ελλάδα είναι πώς το «νέο» (όμορο κράτος) πολιτικό δημιούργημα στα βόρεια σύνορά της να μην θίγει το πολιτικό και διοικητικό δημιούργημα Ελλάδα. Αυτό είναι ζήτημα διαπραγμάτευσης και μόνον έτσι έχει έννοια η διαμεσολάβηση από τον ΟΗΕ. Όλα τα άλλα είναι ελεεινοί εθνικισμοί που ήδη αποδείχθηκαν της «πλάκας», του παραεμπορίου και της «αρπαχτής», παράλληλα με τον εκχυδαϊσμό του «εθνικού» και της ποδοσφαιροποίησης του εθνικού συμφέροντος. Αν μάλιστα όλοι αυτοί που εμφανίζονται να μην διανοούνται η γειτονική χώρα να φέρει στη σύνθεση της ονομασίας της το «Μακεδονία», ενώ μια χαρά δέχθηκαν και αποδέχονται την εκχώρηση του πυρήνα της ελληνικής κυριαρχίας στην τρόικα, σκέφτονταν για μια στιγμή ώριμα, μάλλον θα έθεταν οι ίδιοι την ηθική τους υπόσταση σε δοκιμασία! Είναι άκρως αναισθητικό το αποτέλεσμα.

Όπως επίσης είναι αντιαισθητικό το σικέ παίγνιο που οδηγεί στην πρόωρη διάλυση αυτής της βουλής, για να έρθει η κυβέρνηση που θα προκύψει από την επόμενη να συναινέσει όπως-όπως (και κάτω από την πίεση του χρόνου και του χρήματος) σε μια σύνθετη του «Μακεδονία» τελική ονομασία για την ΠΓΔΜ , χωρίς μάλιστα να έχουν διασφαλιστεί προηγουμένως και πλήρως τα πολιτικά και νομικά ζητήματα που ευλόγως προκύπτουν από τη κοινή χρήση του όρου «Μακεδονία» και των παραγώγων του μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ.


Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ζούσαμε καλύτερα πριν 50 χρόνια;

Απίστευτα πραγματικά είναι τα στοιχεία που προκύπτουν από έρευνα που πραγματοποιήθηκε με το ερώτημα αν το βιωτικό επίπεδο είναι καλύτερο τώρα ή 50 χρόνια πριν.

Την έρευνα (συμμετείχαν 43.000 πολίτες) πραγματοποίησε το Think Tank Pew Research Center, σε 38 χώρες παγκοσμίως.

Κανονικά η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα θα έπρεπε να ήταν αυτονόητη.
50 χρόνια δεν είναι καθόλου λίγα, αντίθετα είναι πάρα, πάρα πολλά.
Αν σκεφτεί κανείς την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, τις απίστευτες κατακτήσεις και τα βήματα που έκανε ο άνθρωπος από τότε μπορεί να καταλάβει πολύ εύκολα ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμιά αμφιβολία στους ανθρώπους που ρωτήθηκαν για το πότε ήταν καλύτερα, τώρα ή τότε.
Κι όμως...
Σε όλες σχεδόν τις χώρες αν βγάλει κανείς έξω το Βιετναμ ή και την Ινδία, που έτσι κι αλλιώς αποτελούν κάπως ειδικές περιπτώσεις περίπου πρωτόγονης φτώχειας λίγες δεκαετίες πριν, στις υπόλοιπες χώρες τα ποσοστά που απαντούν πως 50 χρόνια πριν ζούσαμε καλύτερα είναι από μεγάλα έως τεράστια.
Για να πάμε γρήγορα στην Ελλάδα, το 53% απάντησε πως η ζωή το '60-'70 ήταν καλύτερη από τώρα!
Δηλαδή απάντησαν ότι ήταν καλύτερα την εποχή που πάρα πολλά σπίτια μόλις περνούσαν στην ηλεκτροδότηση, που δεν υπήρχε καν τηλέφωνο, που τα ψυγεία ήταν μόνο με πάγο που πουλούσαν πλανώδιοι, που ελάχιστες αστικές οικογένειες είχαν αυτοκίνητο, που τα φάρμακα ήταν σε επίπεδα άλλων εποχών, που οι γειτονιές δεν είχαν καν ασφαλτοστρωθεί, που το φαγητό ψηνόταν στο φούρνο της γειτονιάς γιατι σχεδόν καμιά λαική οικογένεια δεν είχε ηλεκτρ. κουζίνα κλπ κλπ κλπ.
Κι όμως 53% απάντησε πως τότε ζούσαμε καλύτερα... Γιατί άραγε;
Βέβαια πολλοί θα μπορούσαν να μιλήσουν για την απογοήτευση στην Ελλάδα της κρίσης.
Οταν όμως ανάλογα ποσοστά, απλά λίγο μικρότερα έχουμε σε πολλές χώρες και μάλιστα προηγμένες όπως η Ιταλία(50% καλύτερα 50 χρόνια πρίν έναντι 23% για το τώρα), η Γαλλία(46% έναντι 33%) και οι ΗΠΑ(41% έναντι 37%) τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καθόλου καλά εδώ στον υπέροχο και λαμπερό κόσμο του καπιταλισμού.
Σε μια συζήτηση στο ΣΚΑΙ γύρω απο το θέμα αυτό, οι γνωστοί αναλυτές απάντησαν με ευκολία ότι οι άνθρωποι περνούν από φίλτρο το παρελθόν και το εξωραίζουν, ξεχνωντας τις δυσκολίες του τότε. Ετσι κατέληγαν στο συμπέρασμα που ήθελαν, δηλαδή ότι αυτοί που απάντησαν ότι 50 ολόκληρα χρόνια πριν η ζωή ήταν καλύτερη δεν ήξεραν τι τους γίνεται. Καποιος μαλιστα είπε ότι τον ρώτησε το παιδί του και όταν του εξήγησε ότι τότε δεν είχαμε έγχρωμη τηλεόραση και ιντερνετ τότε εκείνο γέλασε και είπε ότι τώρα φυσικά είναι καλύτερα. Αν ρωτούσε βέβαια το παιδί κάποιου που είναι άνεργος με κομένο το ρεύμα μάλλον δεν θα απαντούσε το ίδιο.

Εδώ όμως πρέπει να μπουν κάποια σοβαρά ερωτήματα.
1. Δεν είναι η έρευνα αυτή ένα πραγματικό χαστούκι στο ίδιο το λαμπερό σύστημα του καπιταλισμού, αφού δεν μπορεί παρά να είναι φρικτή αποτυχία για το ίδιο το σύστημα το να καλοβλέπει κανείς με νοσταλγία την εποχή του κάρου και του χωματόδρομου;
2. Τι είναι αυτό που κάνει τόσους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη να δίνουν μια απάντηση τόσο πραγματικά αδιανόητη;

Η απάντηση στο πρώτο είναι αυτονόητη.
Όταν άνθρωποι από όλο τον κόσμο, από τις υπερπροηγμένες ΗΠΑ μέχρι την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη φτωχή Γκάνα, τον Λίβανο, την Ιορδανία, την Αργεντινή, τη Βραζιλία ή την Κένυα απαντούν με μεγάλα πλειοψηφικά ποσοστά ότι η ζωή ηταν καλύτερη 5 δεκαετίες πριν, όταν η ανθρωπότητα ήταν κυριολεκτικά σε άλλο στάδιο, σημαίνει ότι αυτά που κατακτήθηκαν συλλογικά από τον άνθρωπο όλα αυτά τα χρόνια, από την Ιατρική και την υψηλή τεχνολογια, μέχρι την πληθώρα καλών και φθηνών προιόντων ευρειας κατανάλωσης, προφανέστατα δεν ανήκουν σε όλους αλλά μόνο στους λίγους. Οι πολλοί έχουν πλέον ελεύθερη και ανεμπόδιστη πρόσβαση μόνο στα κακά και τις συμφορές, που με γενναιοδωρία προσφέρει το σύστημα.

Σημαίνει ακόμη ότι αυτός ο κόσμος των λίγων, δηλαδή του καπιταλισμού, δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει και να υποσχεθεί για το μέλλον εκτός από φτώχεια και πολέμους.

Αν προσπαθούσαμε να απαντησουμε σύντομα το δεύτερο ερώτημα θα λέγαμε αυτό.
Πως είναι δυνατόν να αισθάνεται κάποιος καλά και να υπερψηφίζει έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει και που ολοφάνερα δεν είναι δικός του;
Όταν κοιτάζει γύρω του στο χώρο και στο χρόνο και βλέπει να έχουν χαθεί και να συνεχίζουν να χάνονται τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως είναι το δικαίωμα στη δουλειά που είναι η βάση των πάντων, και μαζί το δικαίωμα στην υγεία, στη μόρφωση και γιατί όχι στον ελεύθερο χρόνο, τον αθλητισμό, την ψυχαγωγία ;
Μπορεί βέβαια 50 χρόνια πριν να έλειπαν τα μύρια όσα από τον κόσμο και τη λαική οικογένεια. Υπήρχε όμως κάτι πολύ βασικό.
Η βάσιμη αισιοδοξία που γινόταν βεβαιότητα ότι τα πράγματα βάδιζαν προς το καλύτερο και τότε βέβαια η υπομονή στις δυσκολίες είχε νόημα. Τωρα υπάρχει η ακριβώς αντίθετη βεβαιότητα.
Και στην Ελλάδα αλλά και στις περισσότερες χώρες του κόσμου είναι ολοφάνερο ότι τα πράγματα βαδίζουν με σταθερό βήμα προς το χειρότερο. Και αυτό ακριβώς είναι που κόβει κυριολεκτικά τα πόδια των λαών που καλούνται να κάνουν υπομονή χωρίς να έχουν κάτι καλύτερο να περιμένουν. Ο λόγος βέβαια είναι ότι πρέπει να διασωθεί η οικονομία, δηλαδή οι επιχειρήσεις των ελάχιστων που αφού καταβρόχθισαν σαν καρχαρίες ότι παράχθηκε, τώρα ζητούν από το λαό να σώσει με τη φτώχεια του το δικό τους πλούτο και το αποτυχημένο μοντέλο τους.
Αυτό που αποδείχτηκε όλα αυτά τα χρόνια ήταν το ότι όταν ο ίδιος ο λαός δεν κρατάει τη ζωή του στα χέρια του, και τη βάση της ζωής που είναι η οικονομία την κατέχουν και την ορίζουν οι ελάχιστοι και τα ιδιωτικά συμφέροντα που βέβαια νοιάζονται για τον κόσμο και τους άλλους μόνο όσο αυτό είναι κερδοφόρο για τους ίδιους, τότε η εξέλιξη και η κίνηση της ανθρωποτητας προς τα μπρος και προς το καλύτερο αναστρέφεται με ευκολία όταν περνάμε σε εποχές μεγάλης κρίσης.

Το τι σημαίνει αυτό είναι μάλλον ολοφάνερο.
Οι λαοί, οι πολλοί δηλαδή έχουν ένα βασικό καθήκον αν θέλουμε να δούμε αυτη την πραγματικά αδιανόητη, απάνθρωπη, απαράδεκτη και αηδιαστική κατάσταση να αντιστρέφεται.
Οι πολλοί, οι από κάτω πρέπει να αμφισβητήσουν την εξουσία των λίγων, την εξουσία δηλαδή των μεγάλων επιχειρήσεων και τη λογική του ατομικού κέρδους που με επιστημονική πλέον ακρίβεια σπρώχνει τον κόσμο προς τα πίσω και το σκοτάδι, και τους ανθρώπους προς τη δυστυχία και τον πόλεμο.

ΥΓ. Είναι μάλλον φανερό ότι οι αναλυτές του συστήματος προσπαθούν να υποβιβάσουν και να λοιδωρήσουν την απάντηση που έδωσαν αυτοί που ρωτήθηκαν στην έρευνα. Λένε π.χ. ότι δεν είναι δυνατόν να δίνει κανείς σημασια σε απαντήσεις που έδωσαν άνθρωποι που δεν έζησαν εκείνη την εποχή. Ξεχνανε όμως ότι ο άνθρωπος είναι ένα όν που λειτουργεί συλλογικά, ή πιο απλά ρωτάει και μαθαίνει, διαβάζει μελετά, ενημερώνεται, σκέφτεται και αποφασίζει.
Η πραγματικότητα βέβαια δεν προσλαμβάνεται και δεν κατανοείται από τον άνθρωπο, μόνο με τις 5 αισθήσεις του ενός ατόμου.

πηγή

Μίκης: Να κινητοποιηθούν οι διανοούμενοι για τα Σκόπια


«Θέλω να εκφράσω μια μεγάλη απορία που με βασανίζει εδώ και καιρό: Σκοπιανοί και ορισμένοι Αμερικανοί φίλοι τους μας έχουν ζαλίσει εδώ και πολλά χρόνια ότι είναι τάχα οι μοναδικοί Μακεδόνες και ότι η γλώσσα τους είναι η Μακεδονική, δηλαδή αυτή περίπου που μιλούσε ο Μέγας Αλέξανδρος. Κι αυτά τα τερατώδη ψέματα διδάσκονται σαν αλήθειες σε ξένα Πανεπιστήμια, ενώ πάνω από 100 κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο τα έχουν εμπράκτως αποδεχθεί σαν ιστορικές αλήθειες.

Ιδού λοιπόν η απορία μου:

Υπήρξε έως τώρα από την πλευρά μας η οφειλόμενη επιστημονική αποκάλυψη όλης αυτής της γελοιότητας; Αν ναι, με ποιους επιστημονικούς τρόπους και αν όχι, γιατί; Αφού είναι βέβαιο πως αυτοί οι άνθρωποι είναι καθαρόαιμοι Σλάβοι και η γλώσσα τους είναι καθαρά Σλαβική. Πού είναι η Βουλή των Ελλήνων, η Ακαδημία Αθηνών, τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, οι Έλληνες ιστορικοί και γλωσσολόγοι, ώστε με ακλόνητες επιστημονικές αναλύσεις να αποκαλύψουν την αλήθεια στην παγκόσμια κοινή γνώμη, τις κυβερνήσεις, τα Πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ των άλλων κρατών, όπως ακριβώς κάνουν οι Σκοπιανοί ανενόχλητοι και μόνοι εδώ και δεκάδες χρόνια;

Πώς αξιοποιούνται οι επιστημονικές αναλύσεις και μελέτες ξένων καθηγητών και ειδικών που αποδεικνύουν περίτρανα την αλήθεια των δικών μας θέσεων και γελοιοποιούν τους ισχυρισμούς των Σκοπιανών; 

Ιδιαίτερα σε χώρες όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία, όπου κυριολεκτικά ‘σαρώνουν’ οι Σκοπιανοί, οι δυστυχείς συμπατριώτες μας μένουν ακάλυπτοι και παραπονεμένοι, εγκαταλελειμμένοι από την Πατρίδα Μητέρα τους που… σφυρίζει αδιάφορα. 

Οι Σκοπιανοί έχουν γεμίσει τις μεγάλες Βιβλιοθήκες όλου του κόσμου με χιλιάδες βιβλία, έτσι που στο τέλος, μπροστά σ’ αυτή τη σιωπηλή αντιμετώπιση αυτών των παραμυθιών, να αρχίζουν να πιστεύουν και οι ίδιοι ότι είναι… κατ’ ευθείαν απόγονοι του Φιλίππου και της Ολυμπιάδος! Κι έτσι φτάσαμε ώς εδώ, να μας κατηγορούν ότι είμαστε… κατακτητές της Θεσσαλονίκης! 

Σας παρακαλώ, κάντε κάτι, γιατί εγώ όπως ξέρετε θεωρούμαι… εθνικιστής και επομένως προκατειλημμένος αφού πιστεύω ότι αποτελεί μέγα εθνικό λάθος να τους χαρίσουμε τουλάχιστον εμείς ένα τόσο ιερό όνομα όπως είναι η Μακεδονία, που τόσο ιστορικά όσο και πολιτιστικά είναι δικό μας, όπως η Θράκη, η Θεσσαλία, η Ήπειρος και η Κρήτη.»

Πηγή: e-dromos.gr, το είδαμε εδώ

Γιατί είναι εθνικός αυτοχειριασμός το “Νέα Μακεδονία”


του Σταύρου Λυγερού

Όλα δείχνουν ότι το όνομα “Νέα Μακεδονία”, στη σλαβική εκδοχή του (Νόβα Ματσεντόνια) όχι μόνο είναι στο τραπέζι, αλλά και θεωρείται φαβορί. Δεν πρόκειται για τυχαία εξέλιξη. Συγκεντρώνει ισχυρή προτίμηση από διεθνείς παράγοντες, επειδή από την αρχή τους προσανατόλισε εκεί η ελληνική πλευρά. Σε μία προσπάθεια να διασκεδάσει τις ελληνικές καταγγελίες ότι τα Σκόπια σφετερίζονται την ιστορική κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Δύση προσανατολίσθηκε στο όνομα “Νέα Μακεδονία” για να την αντιδιαστείλει με την αρχαία! Αυτό ήταν το κίνητρο και του Πινέιρο και του Βανς και τώρα του Νίμιτς.

Η ειρωνεία είναι ότι το όνομα “Νέα Μακεδονία” δεν ακυρώνει ούτε το σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς. Σημειολογικά, ο προσδιορισμός “νέα” υποδηλώνει μετεξέλιξη ή αναγέννηση. Υποδηλώνει την ύπαρξη και όχι την απουσία δεσμού. Τη Νέα Υόρκη, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νέα Ιωνία τις έφτιαξαν μετανάστες ή πρόσφυγες από τη βρετανική Υόρκη, την ολλανδική Ζηλανδία και τη μικρασιατική Ιωνία.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα του ονόματος “Νέα Μακεδονία” είναι ότι αναφέρεται στην όλη Μακεδονία και όχι σε τμήμα της. Ως εκ τούτου, επικυρώνει, αντί να ακυρώνει το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, την προσπάθεια του Μέρους (Σλαβομακεδόνες) να σφετερισθεί το Όλον (Μακεδονία). Το “Νέα Μακεδονία” ουσιαστικά θα νομιμοποιήσει όχι μόνο το σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς, αλλά και τις βλέψεις των Σλαβομακεδόνων επί της ελληνικής Μακεδονίας.

Για να δικαιολογήσει τη θέση της υπέρ του ονόματος “Νέα Μακεδονία”, η Μπακογιάννη είχε παλαιότερα επικαλεστεί το παράδειγμα του Μεξικού και της πολιτείας των ΗΠΑ Νέο Μεξικό. Ο παραλληλισμός είναι άτοπος. Το Νέο Μεξικό ήταν επαρχία του Μεξικού πριν αποσπασθεί απ’ αυτό και ενσωματωθεί στις ΗΠΑ. Το διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος είναι το Μεξικό κι όχι το Νέο Μεξικό, ενώ στην περίπτωσή μας το διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος θα είναι η “Νέα Μακεδονία”.

Η πρώην υπουργός Εξωτερικών προωθούσε το “Νέα Μακεδονία” και ταυτοχρόνως μιλούσε για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό. Πώς έλυσε την αντίφαση; Είχε ισχυρισθεί ότι το “Νέα” είναι γεωγραφικός προσδιορισμός! Είναι αξιοσημείωτο ότι την ταχυδακτυλουργική μετατροπή του χρονικού προσδιορισμού σε γεωγραφικό είχε υποστηρίξει και ο Πάγκαλος.

Το γεγονός ότι το “Νέα Μακεδονία” επικυρώνει το ιδεολόγημα του “Μακεδονισμού” δεν θα εμποδίσει τα Σκόπια να προσπαθήσουν να το πουλήσουν σαν μεγάλη υποχώρηση. Σύμφωνα με τη δική τους εθνική μυθολογία, το “νέο μακεδονικό έθνος” προέκυψε από την επιμιξία των αρχαίων Μακεδόνων με τα σλαβικά φύλα που εγκαταστάθηκαν τον 7οαιώνα στην περιοχή. Δεν είναι τυχαίο ότι η για δεκαετίες καθεστωτική εφημερίδα των Σκοπίων ονομάζεται “Νέα Μακεδονία” (στα σλαβομακεδονικά Νόβα Ματσεντόνια).

Με επιπολαιότητα που σκοτώνει, η Αθήνα εμφανίζεται έτοιμη να αποδεχθεί το «Νέα Μακεδονία». Εάν το πράξει, ουσιαστικά θα έχει εμμέσως νομιμοποιήσει όχι μόνο τον σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς, αλλά και το φαντασιακό επεκτατισμό των Σλαβομακεδόνων επί της ελληνικής Μακεδονίας. Όσο κι αν οι γείτονες δεν έχουν την ισχύ να απειλήσουν την Ελλάδα, το επεκτατικό τους ιδεολόγημα είναι αρκετό για να δηλητηριάζει τις διμερείς σχέσεις και να λειτουργεί αποσταθεροποιητικά στη Βαλκανική.

Διαχείριση απορριμμάτων: Αυτό ΔΕΝ θα πει σχεδιασμός…

Του Στέφανου Σταμέλλου*

Μια πολύ ενδιαφέρουσα «είδηση» μας κάνει ακόμα πιο απαισιόδοξους για τις εξελίξεις στον τομέα της Ολοκληρωμένης και Εναλλακτικής Διαχείρισης των Απορριμμάτων. Προχωράει και η ΣΔΙΤ στην Πελοπόννησο!** Προχωράει και η «ενδιάμεση» λύση/κινητή μονάδα για την προσωρινή διαχείριση των απορριμμάτων του δήμου Καλαμάτας!! Να ετοιμαζόμαστε κι εμείς στην Στερεά…

Το θέμα είναι ότι, παρά τις κατά τόπου κορώνες, κόβεται το ίδιο «κοστούμι» για όλους.  Και ακόμα περισσότερο ότι υλοποιούνται τα Περιφερειακά Σχέδια Διαχείρισης Αποβλήτων (ΠΕΣΔΑ) του 2005 που στηρίζονταν στη διαχείριση συμμείκτων μέσω των Μονάδων Επεξεργασίας Aποβλήτων (ΜΕΑ) και όχι ο ΕΣΔΑ και τα ΠΕΣΔΑ του 2017, που δίνουν έμφαση και προτεραιότητα στην πρόληψη, στη διαλογή στην πηγή και στην αποκεντρωμένη διαχείριση.   Ο λόγος φυσικά είναι ότι ο νέος σχεδιασμός είναι ανώριμος για υλοποίηση∙ κι έτσι παραμένει στα χαρτιά.  Από την άλλη οι υπέρμετρες καθυστερήσεις έχουν δημιουργήσει εκρηκτικές καταστάσεις και επιτακτικές ανάγκες διαχείρισης, που οδηγούν δυστυχώς στις αδιέξοδες και αναποτελεσματικές λύσεις των ώριμων έργων της περασμένης δεκαετίας.

Ακόμη όμως κι αυτά τα ώριμα έργα θα χρειαστούν αρκετό χρόνο μέχρι να υλοποιηθούν και να λειτουργήσουν, τουλάχιστον 2-3 χρόνια,οπότε ως στάχτη στα μάτια της ΕΕ, αλλά και των πολιτών που διαμαρτύρονται για τη συνεχιζόμενη ανεξελέγκτη διάθεση, προωθούνται πανελλαδικά οι λεγόμενες ενδιάμεσες λύσεις.  Αυτές είναι υπαίθριες κινητές ΜΕΑ, σημαντικού όμως  κόστους αρκετών εκατομμυρίων -6,8 εκ είναι ο προϋπολογισμός για την κινητή μονάδα που θα κατασκευαστεί στη Λαμία-  που είναι άγνωστο τί θα απογίνουν όταν λειτουργήσουν οι ΜΕΑ.  Μάλλον θα καταλήξουν ως ένας πανάκριβος σωρός από παλιοσίδερα, όπως τα κοντέινερ κομποστοποίησης που σκουριάζουν.  Στην περίπτωση δε που επιλεγεί ως λύση η μίσθωση μιας τέτοιας μονάδας, αυξάνεται κατακόρυφα το κόστος διαχείρισης, όπως στην Καλαμάτα [1] σε 74,39 ευρώ ανά τόνο, ενώ θα  εξακολουθεί να παραμένει πάντα το θέμα και το κόστος της διάθεσης του  υπολείμματος που παράγουν.  

Πέρα όμως από το κόστος η βασική ένσταση είναι ότι αυτές οι κινητές μονάδες, όπου λειτούργησαν, κυρίως στην Πελοπόννησο, απέτυχαν παταγωδώς, γιατί δεν παράγεται ούτε κόμποστ, ούτε ανακυκλώσιμα από σύμμεικτα.  Τελικά καταλήγουν να δεματοποιούν ή να διαθέτουν σε ΧΥΤΑ, αντί υπολείμματος, τον μεγαλύτερο όγκο των απορριμμάτων.  Δηλαδή κάνουν «μια τρύπα στο νερό», έχοντας όμως επιβαρύνει σημαντικά το κόστος διαχείρισης που περνάει αναπόφευκτα στους δημότες.  Από την άλλη στερούν κονδύλια από λύσεις, όπως η διαλογή στην πηγή και η κομποστοποίηση προδιαλεγμένων οργανικών που έχουν ουσιαστικό αποτέλεσμα στη μείωση των απορριμμάτων. Είναι πραγματικά απορίας άξιο  πώς συνεχίζεται η χρηματοδότηση τέτοιων μονάδων μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων, που μόνο ως φύλο συκής μπορούν να χρησιμεύσουν έναντι της απέραντης γύμνιας της διαχείρισης των σκουπιδιών.

Και φυσικά στο τέλος του δρόμου, αφού γίνουν οι κινητές μονάδες και γίνουν και οι ΜΕΑ, και αποδειχθεί ότι δεν μειώνουν σημαντικά τον όγκο των απορριιμμάτων, γιατί τα "προϊόντα" τους δεν θα είναι εμπορεύσιμα, αλλά θα καταλήγουν και αυτά στους ΧΥΤΥ, που θα είναι ουσιαστικά ΧΥΤΑ, θα εμφανισθεί ως ο από μηχανής θεός η καύση, που θα μας "σώσει" επιτέλους από τη μάστιγα των σκουπιδιών.  Και θα υλοποιηθεί έτσι το αρχικό σχέδιο των εργολάβων, να οδηγηθούμε αναπόφευκτα στην καύση, αφού φαινομενικά οι άλλες λύσεις θα έχουν αποτύχει και θα δημιουργείται συνεχώς ανάγκη για καινούριους ΧΥΤΑ.  Και επειδή θα έχουν εξαντληθεί και τα ευρωπαϊκά κονδύλια σε αυτοσχεδιασμούς με ΜΕΑ και κινητές μονάδες,  θα οδηγηθούμε σε ιδιωτικές μονάδες καύσης με ΣΔΙΤ.  Τότε βέβαια θα φανεί και ο πραγματικός λόγος κατασκευής των ΜΕΑ που είναι φυσικά η παραγωγή υλικού προς καύση, το λεγόμενο RDF, ένα βρώμικο μείγμα χαρτιού και πλαστικών που δεν ανακυκλώνεται. 

Κάποιοι προσπαθούν να κόψουν δρόμο, δείχνοντας ήδη τις ξεκάθαρες προθέσεις τους, εγκαταλείποντας την «αντικαυσική»  ρητορική προηγούμενων ετών και προωθώντας την κατασκευή ΜΕΑ που παράγουν SRF, ουσιαστικά αποξηραμένα  σύμμεικτα που ο μόνος σκοπός τους είναι να καούν σε κλιβάνους.  Αυτό δείχνει η πρόσφατη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Βόλου του περασμένου Νοεμβρίου για  δημιουργία μονάδας SRF στο ΧΥΤΑ Βόλου.  Η οποία φυσικά συμβαδίζει απόλυτα με τη μεθόδευση για καύση απορριμμάτων από την ΑΓΕΤ [2], όπου η πειραματική καύση των 7.000 τόνων δευτερογενούς καυσίμου υλικού για το 2015, μετατράπηκε με πρόσφατη τροποποίηση των περιβαλλοντικών όρων σε καύση 200.000 τόνων ετησίως και σε μόνιμη βάση τέτοιου υλικού και δυνατότητας άλλων 600.000 τόνων παρόμοιας κατηγοριοποίησης.

Άλλο τρανό παράδειγμα αποτελεί η Θεσσαλονίκη, όπου στη 2η Συνεδρίαση στις 10/7/17 το Δ.Σ. του ΦΟΔΣΑ, όπου συμμετέχουν εκπρόσωποι 43 δήμων,  αποφάσισε να υποβάλει πρόταση [3] στην Ειδική Γραμματεία ΣΔΙΤ, για την υλοποίηση έργου που θα καλύψει τις 5 από τις 7 Περιφερειακές Ενότητες της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας με συνολική δυναμικότητα επεξεργασίας 350.000 tn/έτος και παραγωγή εναλλακτικών καυσίμων SRF, RDF. Το κόστος του έργου υπολογίζεται στα 100 εκ. ευρώ.  Η πρόταση δεν περιλαμβάνει μονάδα καύσης, αλλά προφανώς κάπου θα πρέπει να καίγονται αυτές οι τεράστιες παραγόμενες ποσότητες εναλλακτικών καυσίμων, αλλιώς ποιος ο λόγος παραγωγής τους;  Το κλίμα φυσικά στη Θεσσαλονίκη έχει διαμορφωθεί από χρόνια με κύριο εκφραστή τον νυν δήμαρχο και την τεχνοκρατική υποστήριξη του αν. υπουργού Περιβάλλοντος, κ. Φάμελλου [4] που αρθρογραφούσε στο παρελθόν υπέρ της ενεργειακής αξιοποίησης καθώς: «Μία μονάδα συμβάλλει στην αντιμετώπιση του φαινομένου του θερμοκηπίου, εφόσον αντικαθιστά για την ηλεκτροπαραγωγή ορυκτά καύσιμα, που θα παρήγαγαν επιπλέον εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, εκπομπές που τα απορρίμματα είναι αναπόφευκτο να δημιουργήσουν κατά την ελεγχόμενη ή μη βιοαποικοδόμησή τους».

Άρα το μέλλον προοιωνίζεται: Σύμμεικτα, ΣΜΑ, ΜΕΑ, RDF/SRF, καύση και ΧΥΤΥ. Ποια Διαλογή στην Πηγή και ανακύκλωση μου λες τώρα; Αυτοί σχεδιάζουν, υλοποιούν και απαιτούν βιώσιμες Μονάδες με εγγυημένες ποσότητες σκουπιδιών σε βάθος 30ετίας… Και γιατί να μην το κάνουν άλλωστε αφού είναι επενδύσεις με εξασφαλισμένα έσοδα, άρα χαμηλού ρίσκου.  Άσε που μπορεί να φτάσουμε να τους επιδοτούμε και πολλαπλώς.  Μία φορά σίγουρα μέσω των τελών καθαριότητας, που αναπόφευκτα θα αυξηθούν, μιας και τα σκουπίδια μας πλέον θα «επεξεργάζονται»  αντί να ρίχνονται στους ΧΥΤΑ.  Μπορεί και μέσω επιδότησης των ΜΕΑ για παραγωγή εναλλακτικών καυσίμων από την Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης(ΕΕΑΑ) (βλ. μπλε κάδοι), το οποίο ήδη επιχειρήθηκε για την ΕΜΑΚ Φυλής, αλλά το σταμάτησε ο ΕΟΑΝ.  Μην ξεχνάμε ότι αυτή η επιδότηση θα προέρχεται από τα ειδικό τέλος με το οποίο επιβαρύνονται τα συσκευασμένα προϊόντα που αγοράζουμε και το οποίο προορίζεται για προώθηση της ανακύκλωσης των συσκευασιών.  Και τέλος μπορεί να δούμε να επιδοτείται και η παραγόμενη ενέργεια από την καύση μέσω του τέλους που πληρώνουμε στους  λογαριασμούς του ρεύματος για την προώθηση των ΑΠΕ, αφού όπως επιχειρηματολογεί και ο ίδιος ο υπουργός τα σκουπίδια αντικαθιστούν για την ηλεκτροπαραγωγή ορυκτά καύσιμα.

Και ποιο είναι το μέλλον της ανακύκλωσης όταν αυτή θα αντιστρατεύεται τα κέρδη των ιδιωτών; Ζοφερό φυσικά∙ γιατί μην περιμένουμε σε μια χρεωκοπημένη χώρα, όπου η προστασία του περιβάλλοντος έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, να εξαντλούμε πρώτα όλες τις δυνατότητες ανακύκλωσης πριν την καύση.  Είναι ήδη προφανές από τον κυκεώνα εξαγγελιών για έργα διαχείρισης, υποβολής προτάσεων και  εγκρίσεων, ότι δεν ακούμε τίποτα για έργα και δράσεις Διαλογής στην Πηγή(ΔσΠ).  Δεν ανακοινώνεται καμία σοβαρή μελέτη ή χρηματοδότηση που να προωθεί τη ΔσΠ, ενώ θα μπορούσε ήδη η ΕΕΑΑ να ξεκινήσει πρόγραμμα χωριστής συλλογής με 4 κάδους και να δημιουργείται συνείδηση στους πολίτες, χωρίς να απαιτείται η κατασκευή μεγάλων έργων, παρά μόνο η παραχώρηση εξοπλισμού στους δήμους.  Έτσι χάνεται κι άλλος πολύτιμος χρόνος, γεμίζουν οι υφιστάμενοι ΧΥΤΑ και σύντομα θα δημιουργηθούν δύσκολες καταστάσεις, που θα οδηγήσουν μαθηματικά στην καύση.

Βλέποντας επομένως τι γίνεται πανελλαδικά και την επέλαση των ΣΔΙΤ, δημιουργείται μια απορία για το δικό μας ΦΟΔΣΑ της Στερεάς Ελλάδας. Πού στηρίζει την αισιοδοξία του ότι τα έργα της Στερεάς θα χρηματοδοτηθούν από το ΕΣΠΑ και όχι από ΣΔΙΤ;; Όχι ότι έχει καμιά διαφορά ως προς την αναποτελεσματικότητά τους, αλλά λέω… - άλλοι με ΣΔΙΤ και άλλοι όχι;  Ποιος αποφασίζει γι’ αυτό;  Προτείνουν οι εργολάβοι προαποφασισμένα σενάρια στους κατά τόπου ΦΟΔΣΑ, δήθεν μέσω των εκπονούμενων μελετών «ωρίμανσης» ή των ΠΕΣΔΑ και το υπουργείο απλώς τα προωθεί, επειδή έχει ένα «ώριμο έργο» έτοιμο προς υλοποίηση;  Αυτό θα πει σχεδιασμός…  Ό,τι θέλει η κάθε εταιρεία… Άρα, αν δεν περισσεύουν χρήματα για να γίνουν όλα τα έργα πανελλαδικά μέσω ΕΣΠΑ, γιατί να ευνοηθεί η Στερεά, αν λάβουμε υπόψη ότι ήδη δύο έργα, της Θήβας και της Άμφισσας, θα υλοποιηθούν από το ΕΣΠΑ;   Το πιο πιθανό είναι ότι τα επόμενα έργα, της Λαμίας και της Χαλκίδας, θα υλοποιηθούν με ΣΔΙΤ.  Όσον αφορά δε τα έργα των 4 δήμων που αποσχίστηκαν από το σχεδιασμό του ΦΟΔΣΑ, αγνοείται η τύχη τους γιατί από ότι φαίνεται δεν έχει ακόμη υποβληθεί πρόταση ούτε για τις μελέτες.

Τελικά όπως δείχνει και η περίπτωση της Πελοποννήσου, πολύ φασαρία για το τίποτα. Πού πάνε οι μεγάλες κορώνες [5] για τη ΣΔΙΤ και οι διαξιφισμοί του προηγούμενου αναπληρωτή Υπουργού Περιβάλλοντος με τον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου;  Τραγικά απροετοίμαστοι όλοι για μία εναλλακτική πρόταση στα σχέδια των μεγαλοεργολάβων κι από ό,τι φαίνεται, γονυπετείς θα παρακαλάνε την ΤΕΡΝΑ να πάρει τα σκουπίδια τους οι επαναστάτες δήμαρχοι.  Το πουκάμισο ήταν αδειανό! [6] Ακόμη και το καλοκαίρι ξιφουλκούσαν ότι θα προχωρήσουν με τις κινητές μονάδες ως μόνιμη λύση και ότι δεν είχαν ανάγκη την ΤΕΡΝΑ.  Πράγμα φυσικά ανεφάρμοστο, γιατί αυτές οι μονάδες δεν πληρούν βασικούς όρους προστασίας του περιβάλλοντος και των εργαζομένων, παρά μόνον σαν λύση έκτακτης ανάγκης.  Για την Ηλέκτωρ που ανέλαβε την προσωρινή διαχείριση των απορριμμάτων του δήμου Καλαμάτας [7], προφανώς η ενδιάμεση λύση δεν περιλαμβάνονταν στον σχεδιασμό της ΤΕΡΝΑ κι έγινε καινούρια ανάθεση.  Έτσι στα 174,3 εκατομμύρια Ευρώ για τις εγκαταστάσεις της ΤΕΡΝΑ προστέθηκαν άλλα 103,35 εκατομμύρια Ευρώ για την ενδιάμεση διαχείριση και έτσι ροκανίζονται σιγά σιγά οι πολύτιμοι πόροι του ΕΣΠΑ χωρίς να δίνεται οριστική λύση στο πρόβλημα κορεσμού των ΧΥΤΑ ή των ΧΥΤΥ που θα κατασκευαστούν.

Όχι, για να ξέρουμε όταν ακούμε μεγάλα λόγια του στυλ: «εμείς θα λύσουμε το πρόβλημα των σκουπιδιών και θα τα κάνουμε με δημόσια χρηματοδότηση και δεν θα επιτρέψουμε καμιά ΣΔΙΤ στη Στερεά» τι μας περιμένει…. Και να βλέπουμε πόσο σημαντικές είναι οι στάσεις των δημάρχων και οι αποφάσεις των Δημοτικών συμβουλίων και των ΦΟΔΣΑ στις λύσεις που δρομολογούνται ερήμην των  πολιτών.  Πόσο σημαντικό είναι να επιλέγονται άνθρωποι σ’ αυτές τις θέσεις ευθύνης που θα τιμήσουν το όνομα του αυτοδιοικητικού, θα ενημερώσουν τους πολίτες και θα τους εμπλέξουν στις όποιες αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον τους.   Όχι μπροστά να αναλώνονται σε μεγάλα λόγια και από πίσω να ανοίγουν το δρόμο στα μεγαλοεργολαβικά συμφέροντα. 

Λαμία, 11.1.2018
* Στέφανος Σταμέλλος
Οικολογία Αλληλεγγύη Στερεάς

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates