Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Θύμα Απαγωγής Η Ρωσική Πολιτική του Τραμπ


του Patrick Buchanan 

[ Τα δραματικά ερωτήματα, για τις άμεσες προοπτικές της παγκόσμιας ειρήνης, που εγείρονται από το πρόσφατο νομοθέτημα του κογκρέσου, αποφάσεις των υπουργείων Εξωτερικών και ΄Αμυνας και εχθρικών κατά της Ρωσίας δηλώσεων της Αντιπροέδρου Πρενς στη Γεωργία και στο Μαυροβούνιο, αξιολογεί στο ακόλουθο άρθρο του ο συγγραφέας δημοσιολόγος Πάτρικ Μπιουκάναν, πρώην σύμβουλος προέδρων και υποψήφιος για την  προεδρία των ΗΠΑ. Ως απάντηση στα ερωτήματα του, συνέπεσε –και ακολουθεί- το άρθρο του ετέρου Νέστωρα της αμερικανικής πολιτικής, του καθηγητή και πρώην υπουργού Ρόμπερτς, του οποίου οι εκ συμπτώσεως απαντήσεις παρουσιάζουν ακόμη μελανότερους τους οιωνούς για όσα εγκυμονεί ο παροξυσμός αντιρωσικής υστερίας και το φιλοπολεμικό πνεύμα που κυριαρχεί στην Ουάσιγκτων.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Καταστρώνοντας τις προεκλογικές θέσεις τους Τραμπ στο Κλήβελαντ, οι υπερασπιστές της πολιτικής «πρώτα η Αμερική» υπέβαλαν σε μείζονα ήττα του Κόμμα του Πολέμου.
Η επιτροπή του προγράμματος απέρριψε μια πολιτική που θα μας ενέπλεκε βαθύτερα στην Ουκρανία, απορρίπτοντας νέες μεταφορές αμερικανικών όπλων στο Κίεβο.
Βελτιωμένες σχέσεις με την Ρωσία ήταν αυτό που ο υποψήφιος Τραμπ υποσχέθηκε και που οι Αμερικανοί θα ψήφιζαν τον Νοέμβριο.
Ωστόσο, αυτή τη βδομάδα, η Γουώλ Στρητ Τζέρναλ αναφέρει: «Η αμερικανική κυβέρνηση και το Πεντάγωνο κατέστρωσαν σχέδια να εφοδιάσουν την Ουκρανία με αντιαρματικούς πυραύλους και άλλα όλα και επιζητούν την έγκριση του Λευκού Οίκου… καθώς το Κίεβο μάχεται με σχισματικούς υποστηριζόμενους από τη Ρωσία…Ο υπουργός ΄Αμυνας Μάτις υιοθέτησε το πρόγραμμα.»
Καθώς οι φιλοΡώσοι αντάρτες στην Ανατολική Ουκρανία διαθέτουν τεθωρακισμένα οχήματα, το Κίεβο θέλει αρματοκτόνα βλήματα Τζάβελιν (ακόντιο) όπως και αντιαεροπορικά όπλα.
Τα υπουργεία Εξωτερικών και Αμύνης θέλουν τον Τραμπ να στείλει αυτά τα θανάσιμα όπλα.
Αυτή είναι η συνταγή για έναν ανανεωμένο πόλεμο, με μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων από τις 10.000 νεκρούς που είχαν ήδη οι δύο πλευρές στην Ουκρανία.
Και είναι ένας πόλεμος που ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν είναι πιθανόν να επιτρέψει στο Κίεβο να νικήσει.
Εάν ο στρατός της Ουκρανίας, ενισχυμένος με το αμερικανικό οπλοστάσια, επιτεθεί στην ανατολή, θα αντιμετωπίσει μιαν αντεπίθεση ενισχυμένη από τη Ρωσία και θα κατατροπωθεί και ο ρωσικό στρατός θα αποκτήσει τον μόνιμο έλεγχο του Ντονμπάς.
Πράγματι, εάν ο Τραμπ εγκρίνει το σχέδιο κλιμάκωσης των υπουργείων Εξωτερικών/Αμύνης θα δούμε μιαν επανάληψη του πολέμου Ρωσίας-Γεωργίας του 2008.
Τότε η Γεωργία εισέβαλε για να ανακαταλάβει την επαρχία της Νότιας Οσσετίας, η οποία είχε ανεξαρτητοποιηθεί όταν η Γεωργία αποσπάσθηκε από τη Ρωσία το 1992.
Ο Πούτιν έστειλε τον στρατό του, πέταξε έξω τους Γεωργιανούς και αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Νότιας Οσσετίας, ενώ ο γερουσιαστής Μακέϊν κραύγαζε «Είμαστε όλοι Γεωργιανοί τώρα.»
Σοφά, ο Τζωρτζ Μπους αγνόησε τον Μακέϊν και δεν και δεν αντέδρασε.
Αλλά γι’ αυτή την νέα συμφωνία για όπλα γεννώνται ερωτήματα:
Καθώς οι στασιαστές δεν διαθέτουν αεροπλάνα, ποιού τα αεροπλάνα προορίζονται να καταρρίψουν οι αμερικανικοί πύραυλοι; Και εάν ο ρωσικός στρατός μόλις κοντά στα σύνορα μπορεί να μπει και να συντρίψει τον ουκρανικό, γιατί εμείς να θέλουμε να ξαναρχίσουμε έναν εμφύλιο πόλεμο, το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα του οποίου θα είναι περισσότεροι νεκροί Ουκρανοί και από τις δύο πλευρές;
Η απάντηση της εφημερίδας: Σκοπός μας είναι να ματώσουμε τη Ρωσία.
«Ο λόγος της φονικής βοήθειας είναι να ανεβάσουμε το τίμημα που πληρώνει ο Πούτιν για τον ιμπεριαλισμό του μέχρις ότου αποσυρθεί και ζητήσει ειρήνη. Οι Ρώσοι δεν θέλουν να γυρίζουν πίσω νεκροί στρατιώτες πριν τις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου χρόνου.»
Νεοσυντηρητικός προκύπτει επίσης και ο αντιπρόεδρος Μάϊκ Πενς. Στην Γεωργία αυτή τη βδομάδα, παρατηρώντας ότι τα ρωσικά τανκς βρίσκονται ακόμα στη Νότιο Οσσετία, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ δεν δήλωσε μόνο «Στεκόμαστε δίπλα σας», είπε στους Γεωργιανούς ότι οι ΗΠΑ μένουν προσηλωμένες στην υπόσχεσή τους του 2008 να τους βάλουν στο ΝΑΤΟ.
Αυτό σημαίνει, σύμφωνα με το άρθρο 5 της συνθήκης του ΝΑΤΟ, ότι σε περίπτωση μελλοντικής σύρραξης Γεωργίας-Ρωσίας οι ΗΠΑ θα βρεθεί μπλεγμένη σε πόλεμο με τη Ρωσία στον Νότιο Καύκασο.
Τα συμφέροντα της Ρωσίας εκεί φαίνονται ξεκάθαρα. Τα δικά μας ποια είναι;
Παράλληλα με την υπογραφή από τον Τραμπ του νέους νόμου των κυρώσεων που επέβαλε το κογκρέσο, ο οποίος του αφαιρεί την εξουσία να άρει τις κυρώσεις χωρίς την έγκριση του κογκρέσου, αυτές οι εξελίξεις εγείρουν μεγάλα ερωτηματικά.
Χάνει ο Πρόεδρος Τραμπ τον έλεγχο της πολιτικής απέναντι στη Ρωσία; ΄Εχει συνθηκολογήσει στους νεοσυντηρητικούς; Αυτά δεν είναι ακαδημαϊκά ερωτήματα. Επειδή δείτε τον αρχιτέκτονα του νέου σχεδίου για φονικά όπλα στην Ουκρανία, τον Κούρτ Βόλκερ, νέον Αμερικανό Ειδικό Αντιπρόσωπο για τις Ουκρανικές Διαπραγματεύσεις.
Τέως πράκτορας της CIA, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας και απεσταλμένος στο ΝΑΤΟ, ο Βόλκερ πιστεύει πως τα ρωσικά στρατεύματα στην Τρανσνιστερία, στην Αμπχαζία, στη Νότια Οσσετία, στην Κριμαία, στο Ντονέτσκ και στο Λουχάνσκ είναι παντού παράνομα και η αμερικανική πολιτική οφείλει να είναι η έξωσή τους.
΄Αλλοτε στο προσωπικό του γερουσιαστή Μακέϊν, ο Βόλκερ ήταν μέχρι τον Ιούλιο εκτελεστικός διευθυντής του νεοσυντηρητικού Ινστιτούτου Μακέϊν. Είχε ζητήσει την επιβολή προσωπικών κυρώσεων στον Πούτιν και την οικογένειά του και ευρωπαϊκών ταξιδιωτικών περιορισμών στον Πρόεδρο της Ρωσίας.
Στη Γουώλ Στρητ Τζέρναλ αυτή τη βδομάδα αξιωματούχοι εξηγούσαν την στρατηγική του.
« Ο Βόλκερ πιστεύει πως μια αλλαγή στην Ουκρανία μπορεί να επιτευχθεί μόνο ανεβάζοντας το κόστος συνέχισης της επέμβασης για την Μόσχα. Με τις δηλώσεις του προσπαθεί να πείσει ότι η προμήθεια δραστικών όπλων δεν θα κλιμακώσει την σύγκρουση με τη Ρωσία.»
Εν ολίγοις, ο Βόλκερ πιστεύει ότι δίνοντας αντιαρματικούς και αντιαεροπορικούς πυραύλους στην Ουκρανία θα φέρει τον Πούτιν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με τον φόβο του φάσματος  φερέτρων Ρώσων στρατιωτών να επιστρέφουν στη Ρωσία πριν τις εκλογές του 2018.
Και θεωρεί αδικαιολόγητες όποιες ανησυχίες ότι ο Πούτιν μπορεί να στείλει τον στρατό του στην Ουκρανία.
Ο Βόλκερ οραματίζεται μιαν εμβάθυνση της αμερικανικής εμπλοκής στον ουκρανικό εμφύλιο πόλεμο που να ματώσει και να τσακίσει τους συμμάχους της Ρωσίας στην Ουκρανία και να αναγκάσει την Πούτιν να υποχωρήσει και να δεχτεί ότι εμείς θεωρούμε σαν δίκαιη λύση.
Τα πιστεύει αυτά ο Τραμπ; Πιστεύει ο Τραμπ ότι να φέρεις τον Πούτιν αντιμέτωπο με αυξανόμενα θύματα στον στρατό του και στους συμμάχους του στην Ουκρανία είναι ο τρόπος να αναγκάσεις τον Ρώσο Πρόεδρο να αποχωρήσει από την Κριμαία, από το Λουχάνσκ και Ντονέτσκ, όπως ο Νικήτας Κρουτσώφ από την Κούβα το 1962;
Και τι γίνεται αν ο Πούτιν αρνηθεί να υποχωρήσει και επιλέξει να συγκρουστεί;
-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -

Απάντηση, καθόλου ηρεμιστική, στα παραπάνω δραματικά ερωτήματα του Πάτρικ Μπιουκάναν παρέχει το κατωτέρω άρθρο του Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς, που συνέπεσε την ίδια ημερομηνία. Ιδού τι γράφει:

Ο Τραμπ Θα Γίνει Τώρα Ο Πρόεδρος του Πολέμου

του Paul Graig Roberts, Aug.4.2017

Ο Πρόεδρος Τραμπ ηττήθηκε από το σύμπλεγμα ΄Αμυνας/Ασφάλειας και εξαναγκάστηκε να συνεχίσει τις συντονισμένες και επικίνδυνες εντάσεις με την Ρωσία. Η ήττα του Τραμπ εδίδαξε στους Ρώσους το μάθημα που προσπάθησα επί χρόνια να τους μάθω και αυτό είναι ότι η Ρωσία είναι πολύ πιο χρήσιμη στην Ουάσιγκτων σαν εχθρός παρά σαν φίλος.

Συμπεραίνουμε τώρα μαζί με τον Ρώσο πρωθυπουργό Ντιμίτρι Μεντβέντεβ ότι ο Τραμπ είναι πια τελειωμένος και «τελείως ανίσχυρος;
Νομίζω πως όχι.

Ο Τραμπ είναι από τη φύση του αρχηγός. Θέλει να είναι πάντα μπροστά και αυτό θα του επιβάλλει να είναι η προσωπικότητά του. ΄Εχοντας εμποδιστεί από το σύμπλεγμα συμφερόντων ΄Αμυνας/Ασφάλειας, από τα δύο αμερικανικά πολίτικά κόμματα, από τα εκπορνευόμενα ΜΜΕ, από την φιλελεύθερη-προοδευτική αριστερά και από τους Ευρωπαίους υποτακτικούς της Ουάσιγκτων να είναι μπροστά ηγέτης για την ειρήνη, ο Τραμπ θα είναι τώρα αρχηγός για πόλεμο.
Αυτός είναι ο μόνος ανεκτός ρόλος που η CIA και η βιομηχανία όπλων θα του επιτρέψει να έχει.

Η απώλεια της ευκαιρίας για ειρήνη μπορεί να στοιχίσει σε όλους μας τη ζωή μας. Τώρα η Ρωσία και η Κίνα βλέπουν ότι η Ουάσιγκτων δεν δέχεται να μοιραστεί μαζί τους την παγκόσμια σκηνή. Η Ρωσία και η Κίνα θα αναγκαστούν να γίνουν περισσότερο μαχητικές με την Ουάσιγκτων προκειμένου να εμποδίσουν την Ουάσιγκτων να τις περιθωριοποιήσει. Οι πολεμικές προετοιμασίες θα αποκτήσουν προτεραιότητα για να προστατεύσουν τα δικαιώματα των δύο χωρών. Η κατάσταση είναι πολύ πιο επικίνδυνη από οποτεδήποτε στον Ψυχρό Πόλεμο.

Η ανόητη αμερικανική φιλελεύθερη-προοδευτική-αριστερά, εγκλωβισμένη όπως είναι στην πολιτική προσώπων και στο μίσος κατά των «αξιοθρήνητων» οπαδών του Τραμπ, συντάχθηκε με την επίθεση του συμπλέγματος ΄Αμυνα/Ασφάλεια εναντίον του Τραμπ. Το ίδιο έκαναν και οι πόρνες που παριστάνουν τα Μέσα Ενημέρωσης στη Δύση και οι υπηρέτες της Ουάσιγκτων στην Ευρώπη, ούτε ένας εκ των οποίων είχε την εξυπνάδα να δει ότι το αποτέλεσμα της επίθεσης εναντίον του Τραμπ θα ήταν η κλιμάκωση της σύγκρουσης με την Ρωσία, σύγκρουσης που δεν είναι προς το συμφέρον των επιχειρήσεων και της ασφάλειας της Ευρώπης.

Η Ουάσιγκτων ανεβάζει ήδη το κατώφλι της βίας. Τα ίδια ψέματα που έλεγε η Ουάσιγκτων για τον Σαντάμ Χουσεΐν, τον Καντάφι, τον ΄Ασαντ, το Ιράν, τη Σερβία και τη Ρωσία λέγονται τώρα για την Βενεζουέλα. Τα αμερικανικά πορνο-μίντια αναπαράγουν πειθήνια τα ψέματα που τους πασάρει η CIA, όπως έχουν περιγράψει ο Udo Ulfkotte (αρχισυντάκτης της Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε) και ο Seymour Hersh  (περίφημος Αμερικανός δημοσιογράφος- ερευνητής ιστορικών σκανδάλων). Αυτά τα ψεύδη συνιστούν την προπαγάνδα που προετοιμάζει ψυχολογικά τους δυτικούς λαούς να αποδεχθούν το προετοιμαζόμενο πραξικόπημα για την ανατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης της Βενεζουέλας και την αντικατάστασή της με μια πειθήνια κυβέρνηση, που θα επιτρέψει την αποκατάσταση της εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας από τις αμερικανικές πολυεθνικές.
Καθώς τα παραγωγικά στοιχεία του αμερικανικού καπιταλισμού καταρρέουν, τα εκμεταλλευτικά στοιχεία γίνονται η ουσία του. Μετά την Βενεζουέλα θα ακολουθήσουν άλλα νότιο-αμερικανικά θύματα. Και καθώς δεν υπάρχει προοπτική μείωσης της εντάσεως με την Ρωσία, δεν υπάρχει πια κίνητρο για την εγκατάλειψη των πεισματικών σχεδίων των ΗΠΑ και του Ισραήλ για την ανατροπή της κυβέρνησης της Συρίας και στη συνέχεια του Ιράν.
Τούς εύκολους πολέμους εναντίον του Ιράκ, της Λιβύης και της Σομαλίας θα ακολουθήσουν απείρως πιο επικίνδυνες συγκρούσεις με το Ιράν, τη Ρωσία και την Κίνα.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ήττας του Προέδρου Τραμπ από τον Τζων Μπρέναν ( Επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών επί Ομπάμα).


Επικαιροποίηση: Η κλιμάκωση της σύγκρουσης με την Ρωσία άρχισε. Ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος Μάϊκ Πρενς διατύπωσε ψευδείς ισχυρισμούς σε βάρος της Ρωσίας την Τετάρτη στο Μαυροβούνιο, με στόχο να τρομάξει τους Μαυροβούνιους να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Η εικοσάχρονη προέλαση του ΝΑΤΟ ανατολικά, παρά την υπόσχεση της Ουάσιγκτων για το αντίθετο, ασφαλώς εδίδαξε τη Ρωσία πως καμιά συμφωνία με την Ουάσιγκτων δεν είναι αξιόπιστη. Γιατί τότε συνεχίζει να επιζητεί συμφωνίες;

Η Σύρραξη με την Ρωσία Είναι η Επιλογή Πολιτικής της Ουάσιγκτων.

To αποδεικνύει η ομοφωνία στο Κογκρέσο για τις νέες απρόκλητες «κυρώσεις»

του Paul Graig Roberts, 30-7-2017

[ «Ο Πόλεμος είναι στα χαρτιά, είναι η δυσοίωνη διάγνωση του πολύπειρου Αμερικανού καθηγητή, συγγραφέα, πρώην υπουργού, αρχισυντάκτη και δημοσιολόγου διεθνούς ακτινοβολίας, μετά την ομόφωνη στο κογκρέσο κήρυξη οικονομικού πολέμου στη Ρωσία. Ο δικός του τίτλος στο κατωτέρω άρθρο ήταν: «Το νέο νομοσχέδιο ρωσικών κυρώσεων είναι το μνημείο εγκληματικότητας της Ουάσιγκτων». Ιδού πως τον υποστηρίζει:]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, με σχεδόν παμψηφία στη Βουλή όσο και στη Γερουσία, κατέστησε σαφές ότι προτιμά να καταστρέψει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και να αυξήσει τον κίνδυνο πυρηνικού πολέμου από το να αποφύγει την σύρραξη με τη Ρωσία, ομαλοποιώντας τις σχέσεις.
Η ψήφος για τις νέες κυρώσεις καθιστά μάταιο για τον Πρόεδρο Τραμπ να θέσει βέτο κατά του νομοσχεδίου, αφού υιοθετήθηκε και από τα δύο σώματα με πλειοψηφία μεγαλύτερη των δύο τρίτων που απαιτείται για την ανατροπή της προεδρικής αρνησικυρίας. Το μόνο που μπορεί να πετύχει ο Τραμπ με ένα βέτο είναι να αποδείξει τις ψευδείς κατηγορίες ότι συνεργάζεται με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Το νομοσχέδιο των νέων κυρώσεων αποκλείει την δυνατότητα μείωσης των αυξανομένων εντάσεων μεταξύ των δύο μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων. Επίσης αποδεικνύει ότι εάν το Κογκρέσο έχει οποιοδήποτε ενδιαφέρον για την μείωση του κινδύνου πολεμικής σύρραξης και την αποφυγή ρήξεως με την Ευρώπη για τις κυρώσεις, το Κογκρέσο ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο να συνεχίσει να εισπράττει την χρηματοδότηση των προεκλογικών δαπανών των μελών του από το ισχυρό και πλούσιο σύμπλεγμα συμφερόντων άμυνας και ασφάλειας και να κερδοσκοπεί με το διογκούμενο μίσος κατά της Ρωσίας που καλλιεργούν τα αμερικανικά ΜΜΕ.
Αυτή η ριψοκίνδυνη και ανεύθυνη ενέργεια του Κογκρέσου καθιστά απολύτως σαφές ότι η Ουάσιγκτων έχει εσκεμμένως επιλέξει την σύρραξη με την Ρωσία ως το βασικό στοιχείο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. ΄Ισως τώρα η ρωσική κυβέρνηση να εγκαταλείψει την προσφιλή της ψευδαίσθηση ότι ένα διακανονισμός με την Ουάσιγκτων είναι επιτεύξιμος.
Όπως έχω γράψει επανειλημμένως, ό μόνος τρόπος που μπορεί η Ρωσία να επιτύχει έναν διακανονισμό με την Ουάσιγκτων είναι να συνθηκολογήσει και να αποδεχτεί την αμερικανική ηγεμονία. Κάθε περαιτέρω αντίσταση της ρωσικής κυβέρνησης σ’ αυτό το εξόφθαλμο γεγονός θα αποδείκνυε επικίνδυνη πλάνη της ρωσικής ηγεσίας.
 Το φύλλο συκής που επέλεξε το Κογκρέσο για την παραβίαση των διπλωματικών πρωτοκόλλων και του Διεθνούς Δικαίου είναι ο ανυπόστατος ισχυρισμός περί ρωσικής επέμβασης υπέρ του Τραμπ στην αμερικανική προεδρική εκλογή.
Μια οργάνωση πρώην αξιωματούχων των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών πρόσφατα ανακοίνωσε ότι πραγματοποιήθηκε επισταμένη επιστημονική έρευνα για το θρυλούμενο ρωσικό «χάκινγκ» και το πόρισμα είναι πως δεν υπήρξε τέτοια ηλεκτρονική παρέμβαση. Υπήρξε μια εσωτερική διαρροή και η διαρροή αντιγράφηκε σε ειδική συσκευή όπου της προστέθηκαν ρωσικά «δακτυλικά αποτυπώματα». Δεν υπάρχει το παραμικρό έγκυρο ερευνητικό στοιχείο που να τεκμηριώνει και ίχνος ρωσικής ηλεκτρονικής παρέμβασης.
Είναι όλα κατασκευάσματα, και όλοι όσοι υποστηρίζουν ρωσική ανάμειξη το ξέρουν. Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ισχυρισμό για ρωσικό «χάκινγκ» και τον ισχυρισμό του Χίτλερ το 1939 «χθες τη νύχτα πολωνικά στρατεύματα πέρασαν τα σύνορά μας», το φύλο συκής του Χίτλερ για την εισβολή στην Πολωνία.
Το γεγονός ότι το Κογκρέσο χρησιμοποιεί ένα διαβόητα διαφανές ψεύδος για να δικαιολογήσει την παραβίαση του διεθνούς δικαίου και εσκεμμένα επιδεινώνει τις σχέσεις τόσο με την Ρωσία όσο και με την Ε.Ε. αποδεικνύει πόσο αποφασισμένη είναι η Ουάσιγκτων να εντείνει την σύγκρουση με την Ρωσία.
Περιμένετε περισσότερους ψευδείς ισχυρισμούς, περισσότερη δαιμονοποίηση, περισσότερες απειλές.

Ο Πόλεμος είναι στα χαρτιά.

Επέτρεψε ο Πούτιν στον Ερντογάν Να Επιτεθεί Κατά των Υποστηριζόμενων από τους Αμερικανούς Κούρδων στο Αφρίν;


[Με τίτλο το ανωτέρω ερώτημα, η ρωσική ιστοσελίδα Russia Insider δημοσίευσε χθες το πιο κάτω άρθρο του Tom Luongo, νέου συνεργάτη που ανήγγειλε προ τριημέρου και οποίος παρουσιάζει σ’ αυτή την τρίτη παρουσία του μιαν τουλάχιστο αξιοπρόσεκτη ερμηνεία των τουρκικών κινήσεων. Ιδού τι γράφει:]

Μετάφραση: Μιχ. Στυλιανού

Η επίθεση της Τουρκίας στον κουρδικό θύλακο του Αφρίν στη Βόρειο Συρία μοιάζει περισσότερο με μια τακτική νίκη παρά ακόμη μια εκδήλωση της διαβολιάς του Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Πράγματι κοιτάζοντας τις πληροφορίες περί αυτό το συμβάν μοιάζει προφανές ότι ο πραγματικός στόχος ήταν η Ράκα και όχι οι ίδιοι οι Κούρδοι. Συγκεκριμένα:
1.- Οι Ρώσοι μπήκαν στο Αφρίν πριν μήνες, κατά την πολιορκία του Χαλεπιού, για να εμποδίσουν τους Τούρκους να επανεξοπλίσουν τους αντάρτες. Απέσυραν τις δυνάμεις τους πριν την επίθεση.
2.- Οι Τούρκοι συγκέντρωναν δυνάμεις στην περιοχή σε προπαρασκευή επίθεσης.
3.- Υπάρχουν πληροφορίες ότι τουρκικά στρατεύματα πυροβολούν εναντίον αμερικανικών μονάδων που είναι ενσωματωμένες με τους Κούρδους και αυτές δεν ανταποδίδουν τα πυρά. Αυτό δύο βδομάδες μετά την κατάρριψη από τους Αμερικανούς του συριακού αεροπλάνου SU-22, «επειδή απειλούσε τις αμερικανικές δυνάμεις».
4.-Οι Κούρδοι απειλούν να αποσυρθούν από την επιχείρηση εναντίον των τζιχαντιστών Ντάες στη Ράκα.

Αυτά είναι τα γεγονότα πού ξέρουμε. Ακόμη και αν οι SDF                         ( κουρδικές δυνάμεις) δεν έχουν επισήμως δηλώσει πως θα αποσυρθούν από την Ράκα σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης στα βόρεια του Χαλεπιού, είναι εντελώς προφανές πως αυτή η επίθεση (στο Αφρίν) προοριζόταν να επιβραδύνει τα αμερικανικά σχέδια  για την αποικιοποίηση της Συρίας ανατολικά του ποταμού Ευφράτη.
Με την κλιμάκωση της αμερικανικής επιθετικότητας εναντίον του συριακού στρατού τις τελευταίες εβδομάδες, αυτή η κίνηση του Ερντογάν αποκαλύπτει την πρόθεσή του να χρησιμοποιήσει όποια μέσα διαθέτει για να ασκήσει πίεση στον ΝΑΤΟικό σύμμαχό του.

Αυτό είναι ακριβώς το είδος της «παράλληλης κλιμάκωσης» στην οποία διακρίνεται η Ρωσία. Αντί να συγκρούεται με τις ΗΠΑ κατά μέτωπο και να προκαλεί απροκάλυπτη ένταση, ο Πούτιν χρησιμοποιεί τις διαθέσιμες δυνάμεις πίεσης επί των Αμερικανών κατά διαφορετικό τρόπο. Χρησιμοποιώντας έτσι τους Τούρκους, εξυπηρετεί τόσο στρατηγικές όσο και τακτικές επιδιώξεις, και αυτό πιστεύω είναι ο λόγος που αυτή η επίθεση άρχισε ξαφνικά και το ίδιο ξαφνικά σταμάτησε.

Τώρα όλοι όσοι εμπλέκονται δεν έχουν ψευδαισθήσεις για το τι διακυβεύεται. Οι Αμερικανοί δεν μπορούν να κρατούν και την Τουρκία στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ και νάχουν τους Κούρδους να τους κάνουν την βρώμικη δουλειά, με τελικό σκοπό την διχοτόμηση της Συρίας, ενώ οι ΗΠΑ εγκαθιστούν βάσεις που απειλούν το Ιράκ, το Ιράν και τη Ρωσία.

Αυτό το πρόγραμμα δεν είναι ανεκτό από τον Ερντογάν και τον Πούτιν. Ώστε μοιάζει πολύ λογικό νάχουν συζητήσει αυτό το σχέδιο από πριν. Σημαίνει επίσης ότι ο Πούτιν, που είχε παραμείνει ουδέτερος στο Κουρδικό ζήτημα, τους κάνει τώρα γνωστό μέχρι που μπορούν να τον πατήσουν προτού εξαπολύσει το κυνηγόσκυλο του, τον Ερντογάν.

Οι Ρώσοι ανάγκασαν τώρα τους Αμερικανούς στρατιωτικούς και το Βαθύ Κράτος να διαλέξουν ανάμεσα στο να εγκαταλείψουν τουλάχιστο έναν από τους τρεις στόχους τους ή να κλιμακώσουν την σύγκρουση περισσότερο. Επειδή οι Κούρδοι το έχουν καταστήσει σαφές ότι δεν εμπιστεύονται τους Αμερικανούς πως δεν θα τους εγκαταλείψουν στο τέλος.

΄Ετσι τώρα η αμερικανική απαντητική κίνηση θα πρέπει να κάνει τον πρόεδρο Τραμπ να εξουσιοδοτήσει μαζικές στρατιωτικές ενισχύσεις στη Συρία, εάν οι Κούρδοι τους εγκαταλείψουν στη Ράκα για να σπεύσουν σε βοήθεια του θύλακα του ΠΚΚ που απειλούν οι Τούρκοι. Αυτή η κίνηση του Ερντογάν αναχαιτίζει την προέλαση προς την Ράκα και εξασφαλίζει στον συριακό στρατό περιθώρια χρόνου για να συμπληρώσει τις επιχειρήσεις του στον Νότο, προτού προχωρήσει ανατολικότερα.


Η γραμμή του μετώπου είναι τώρα πολύ εκτεταμένη και είναι ανάγκη να συντμηθεί για να επιτρέψει συντομότερες γραμμές εφοδιασμού για μιαν επίθεση κατά των τζιχαντιστών Ντάες στο Ντέϊρ Εζόρ.

Kαταδικάζει και η Μέρκελ τις Αμερικανικές Κυρώσεις που θίγουν την Γερμανία

(Δια τον φόβο των Ιουδαίων στην κάλπη…)



του Alexander Mercouris

Η καγκελάριος Μέρκελ κατέστησε σαφές δια του εκπροσώπου της ότι αντιτίθεται στο νομοσχέδιο της αμερικανικής Γερουσίας που επιβάλλει νέες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, οι οποίες πλήττουν ζωτικά συμφέροντα της Γερμανίας.

Μετά την οργίλη καταδίκη αυτών των κυρώσεων από τον Αυστριακό Καγκελάριο και τον Γερμανό υπουργό των Εξωτερικών και η ίδια η Μέρκελ θέλησε να καταστήσει σαφή και την προσωπική της αντίθεση. Αλλά κατά την συνήθη σ’ αυτήν πρακτική της Σφίγγας, ανέθεσε στον εκπρόσωπό της Στέφεν Σάϊμπερτ να την ανακοινώσει.

Υπάρχει σημαντική ομοφωνία στο περιεχόμενο αυτής της δήλωσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι κυρώσεις αφορούν ρωσικές ενέργειες αλλά θίγουν και ευρωπαϊκές εταιρείες. Αυτό είναι απαράδεκτο.

Ο υπουργός των Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ, που εξέδωσε την κοινή με τον Αυστριακό ανακοίνωση, είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος που αντιπαρατάσσεται στη Μέρκελ στις εκλογές του φθινοπώρου, αλλά είναι επίσης γνωστός υποστηρικτής της συνεργασίας με την Ρωσία. Υπήρχε κατά συνέπεια κάποια αμφιβολία εάν η ανακοίνωση που εξέδωσαν εξέφραζε το σύνολο της γερμανικής κυβέρνησης, ή μόνο τους συνεργαζόμενους σοσιαλδημοκράτες.

Η δήλωση του Σάϊμπερτ εκ μέρους της Μέρκελ ξεκαθαρίζει το θέμα και καθιστά απολύτως σαφές για την ενιαία αντίθεση της γερμανικής κυβέρνησης στις νέες αμερικανικές κυρώσεις.

Το τι προκάλεσε την γερμανική οργή καθίσταται σαφές στην κοινή αυστρο-γερμανική ανακοίνωση με την εξής παράγραφο:

«Η απειλή εναντίον εταιρειών από την Γερμανία, την Αυστρία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με ποινές στην αμερικανική αγορά εάν συμμετάσχουν σε προγράμματα φυσικού αερίου όπως το Νόρντ Στρημ 2 με την Ρωσία, ή τα χρηματοδοτήσουν, εισάγει μια εντελώς νέα και πολύ αρνητική ποιότητα στις ευρω-αμερικανικές σχέσεις.»

Με άλλα λόγια, οι Γερμανοί είναι πρόθυμοι να στηρίξουν κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, υπό τον όρο να μην θίγουν τα οικονομικά συμφέροντά τους. Δεδομένου ότι οι Γερμανοί θεωρούν τον αγωγό Νορντ Στρημ 2 αναγκαίο για τα οικονομικά τους συμφέροντα εξαγριώθηκαν μ’ αυτό που βλέπουν σαν απειλή των Αμερικανών να εκτροχιάσουν το πρόγραμμα, απειλώντας με πρόστιμα τις εταιρείες τους.

Το επεισόδιο δείχνει ξανά την παγίδα στην οποία οδήγησε η Μέρκελ την Γερμανία ανατρέποντας την Οστπολιτίκ (του ανοίγματος προς την Ρωσία) που ακολουθούσε η Γερμανία από την δεκαετία του 1960, με το να υποστηρίξει το 2014 τις κυρώσεις που ο Ομπάμα την πίεζε να επιβάλει στη Ρωσία.

Λέγεται συχνά και πολύ σωστά ότι η Ρωσία είναι για την Γερμανία ένας σχετικά μικρός πελάτης και ότι οι επιπτώσεις των κυρώσεων στην γερμανική οικονομία ήσαν μικρές. Ενώ αυτό αληθεύει, παραβλέπει την μεγαλύτερη αλήθεια ότι – όπως έχω πολλάκις ακούσει ο ίδιος- η γερμανική επιχειρηματική κοινότητα θεωρούσε, πριν από τις κυρώσεις, την Ρωσία ως το κλειδί του οικονομικού μέλλοντος της Γερμανίας: Μια τεράστια χώρα, με απεριόριστες οικονομικές δυνατότητες, με γεωγραφική και πολιτιστική γειτνίαση, με ένα Πρόεδρο με ισχυρή συμπάθεια για την Γερμανία, η οποία θα μπορούσε να είναι για την Γερμανία ότι είναι η Δύση για τις ΗΠΑ.

Το κατά πόσο αυτή η θεώρηση υπήρξε ποτέ ρεαλιστική είναι διαφορετικό ζήτημα. Όπως κι’ αν είναι, από ότι είδα και άκουσα ο ίδιος, ήταν ευρέως διαδεδομένη.

Εκτός αυτού υπάρχει ο πρόσθετος παράγων ότι το πρόγραμμα της Γερμανίας να εγκαταλείψει τον άνθρακα και τις πυρηνικές εγκαταστάσεις οδηγεί στην Ρωσία ως την προφανή πηγή φτηνής ενέργειας.

Η απόφαση της Μέρκελ του 2014 να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία οδήγησε σε απότομο τέρμα το πρώτο σκέλος αυτής της στρατηγικής, ενώ γίνεται τώρα σαφές ότι επίσης εξέθεσε το δεύτερο σκέλος της ίδιας στρατηγικής –αυτό που αφορά στην ενεργειακή ασφάλειά - στις εκκεντρικότητες των πολιτικών συγκρούσεων που τώρα μαίνονται στις ΗΠΑ.

Επιπλέον κατέστησε επίσης τη Γερμανία όμηρο των πολιτικών εμπνεύσεων μιας ασταθούς και εξτρεμιστικής ουκρανικής κυβέρνησης, την οποία η Μέρκελ δεν έχει ούτε την θέληση ούτε την ικανότητα να ελέγξει.

Η Μέρκελ προχώρησε σ’ αυτό το βήμα τον Ιούλιο του 2014, επειδή είχε την διαβεβαίωση της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας BND ότι ο Πούτιν γρήγορα θα συνθηκολογούσε εν όψει των κυρώσεων γιατί αλλιώς θα αντιμετώπιζε ένα πραξικόπημα από τους ολιγάρχες. Από τη στιγμή που φάνηκε, το φθινόπωρο του 2014, ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, η Μέρκελ φάνηκε ολοένα και καθαρότερα να τάχει χαμένα, χωρίς σαφή ιδέα για το τι να κάνει.

Από τη μια πλευρά η Μέρκελ σαφώς δεν θέλει να βρεθεί προεκλογικά σε θέση όπου φαίνεται να θυσιάζει τα οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας στις ιδιοτροπίες Αμερικανών πολιτικών, όταν μάλιστα οι αντίπαλοι Σοσιαλδημοκράτες υπερασπίζονται αυτά τα εθνικά συμφέροντα. Και αυτό εξηγεί γιατί έβαλε τον εκπρόσωπό της να κάνει την σχετική δήλωση. Από την άλλη πλευρά, όπως δείχνουν όσα δήλωσε κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στη Ρωσία, δεν μπορεί να φέρει τον εαυτό της να παραδεχθεί ήττα, συμφωνώντας στην άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί.

Αργά η γρήγορα η υπομονή στη Γερμανία θα εκραγεί. Προς το παρόν, με την υποστήριξη της ανακοίνωσης Γκάμπριελ, η Μέρκελ έκανε και πάλι αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: ν’ αγοράζει χρόνο.

Με δεδομένη την αδυναμία των αντιπάλων της, αυτό θα αρκέσει για να την βγάλει μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου. Ωστόσο εάν οι κρίσεις είτε στην Ουκρανία είτε στις ΗΠΑ –επί των οποίων δεν έχει καμιά δυνατότητα ελέγχου- κορυφωθούν, τότε η Μέρκελ βρεθεί σε προβληματική θέση.

πηγή: The Duran, 19-6-17

Γερμανία και Αυστρία Καταδικάζουν τις Νέες Αμερικανικές Κυρώσεις Εναντίον της Ρωσίας Προειδοποιούν για Κατάρρευση Σχέσεων

Με τον ανωτέρω τίτλο, το αμερικανικό ελεύθερο οικονομικό πρακτορείο Ζero Hedge, μετέδιδε χθες το βράδυ τα ακόλουθα:
Λιγότερο της μιας μέρας μετά την συντριπτική πλειοψηφία στη Γερουσία για την επιβολή νέων κυρώσεων εναντίον του Κρεμλίνου, την Πέμπτη η Γερμανία και η Αυστρία – δύο από τους μεγαλύτερους ενεργειακούς πελάτες της Ρωσίας στην Ευρώπη- καταδίκασαν τις τελευταίες αμερικανικές κυρώσεις, δηλώνοντας ότι θα πλήξουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που έχουν ως αντικείμενο τους αγωγούς μεταφοράς αερίου από τη Ρωσία.
Λίγο μετά την ψήφο στη Γερουσία την Τετάρτη υπέρ της επιβολής νέων κυρώσεων σε νευραλγικούς τομείς της ρωσικής οικονομίας, λόγω «επεμβάσεως στις αμερικανικές εκλογές του 2016» και επιθέσεων στην Συρία και στην Ουκρανία, ο Αυστριακός Καγκελάριος Κρίστιαν Κερν και ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ, με κοινή ανακοίνωσή τους εδήλωσαν ότι το νομοσχέδιο της Γερουσίας φαίνεται πως αποβλέπει να εξασφαλίσει θέσεις εργασίας στον τομέα της ενέργειας και να εκτοπίσει το ρωσικό αέριο από την ευρωπαϊκή αγορά.

Οι Γκάμπριελ και Κερν κατηγόρησαν επίσης τις ΗΠΑ ότι έχουν απώτερα κίνητρα, επιδιώκοντας να επιβάλλουν ενεργειακόν αποκλεισμό, προκειμένου να ευνοήσουν τους Αμερικανούς εξαγωγείς φυσικού αερίου σε βάρος των Ρώσων ανταγωνιστών τους. Και προειδοποίησαν ότι η απειλή επιβολής προστίμων σε ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που συμμετέχουν στο πρόγραμμα του αγωγού Βόρειο Ρεύμα 2  «εισάγει μιαν εντελώς νέα, πολύ αρνητική διάσταση στις σχέσεις μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής.»
Στο πολύ έντονο μήνυμά τους, οι δύο αξιωματούχοι καλούν τις Ηνωμένες Πολιτείες να αναθεωρήσουν τον συσχετισμό της κατάστασης στην Ουκρανία με το ερώτημα για το ποιος μπορεί να πωλεί αέριο στην Ευρώπη. «Ο ενεργειακός εφοδιασμός της Ευρώπης είναι υπόθεση της Ευρώπης και όχι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής,» δήλωσαν οι Κερν και Γκάμπριελ.
 Ορισμένες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και η Πολωνία και η Ουκρανία φοβούνται την απώλεια των προσόδων από τα δικαιώματα διέλευσης του αερίου από τη χώρα τους, μετά την έναρξη λειτουργίας του νέου αγωγού.
Ενώ οι διπλωμάτες είχαν δηλώσει ότι είναι σημαντικό Ευρώπη και ΗΠΑ να αποτελέσουν ενιαίο μέτωπο στο θέμα της Ουκρανίας, «δεν μπορούμε να ανεχθούμε την απειλή παράνομων και εξωχώριων κυρώσεων εναντίον ευρωπαϊκών επιχειρήσεων», τόνισαν οι δύο αξιωματούχοι, αναφερόμενοι σε άρθρο του νομοσχεδίου που καλεί την κυβέρνηση να συνεχίσει να αντιτίθεται στον Αγωγό Νορθ Στρημ 2, που θα μεταφέρει ρωσικό αέριο στην Γερμανία δια του βυθού της Βαλτικής Θάλασσας.
Σύμφωνα με το Ασοσιέτετ Πρες, το μισό του κόστους του αγωγού θα επιβαρύνει την γιγαντιαία ρωσική εταιρεία Γκαζ Προμ, ενώ το υπόλοιπο θα επωμισθεί μια ομάδα εταιρειών, μεταξύ των οποίων η αγγλο-ολλανδική  Royal-Dutch Shell, η γαλλική  Engie, η αυστριακή OMV και οι γερμανικές Uniper και  Wintershall.
Ανάλογες ανησυχίες εκφράστηκαν και από τη Ρωσική Γκαζ Προμ, ο βοηθός Γενικός Διευθυντής της οποίας, Αλεξάντερ  Μεντβέντεφ δήλωσε πως οι κυρώσεις της Γερουσίας σε βάρος του Αγωγού Νορθ Στρημ 2  είναι ένα μέσο για την εξασφάλιση εξαγωγών αμερικανικού υγραερίου στην Ευρώπη. Δήλωσε επίσης ότι το έργο προχωρεί σύμφωνα με το πρόγραμμα και ότι έχει ήδη χρηματοδοτηθεί με περισσότερο του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ από τους συνεταίρους στον αγωγό, κυριώτεροι των οποίων είναι η Γερμανία και η Αυστρία.
Υπό το φως της υστερίας των αμερικανικών ΜΜΕ, αμφιβάλλουμε- καταλήγει το πρακτορείο- ότι η Γερουσία θα ακυρώσει την απόφασή της, μπροστά στον κίνδυνο να κατηγορηθεί ότι έχει διαβρωθεί από Ρώσους πράκτορες και συνεργεί με τον Πούτιν.


Μετάφραση: Μ.Σ.

Για τον Διάλογο με τη Ρωσία

του Μ.Κ. Bhadrakumar, Asia Times, 12-5-17

[Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η κατωτέρω  αισιόδοξη διάγνωση για την καμπή και πορεία του Αμερικανο-ρωσικών σχέσεων, ιδίως όταν προέρχεται από σχολιαστή με πλούσια διπλωματική πείρα (διετέλεσε πρεσβευτής της Ινδίας σε διάφορες χώρες),μεγάλη οξυδέρκεια και ικανότητα «ανάγνωσης» της δυναμικής των γεγονότων, των φράσεων και των εκφράσεων. Τα άρθρα του κ. Μπαντρακουμάρ αποτελούν πολύ χρήσιμο βοήθημα για πολιτικούς, διπλωμάτες, δημοσιογράφους και πολίτες με ερωτήματα για την πορεία του κόσμου.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Η απόφαση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ την Τρίτη να απολύσει τον διευθυντή του Εφ Μπι ΄Αι ,Τζέϊμς Κόμυ, δεν είχε πιθανώς καμιά σχέση με την έρευνα για την υποτιθέμενη ρωσικής ανάμειξης στις εκλογές του Νοεμβρίου. Αλλά η επιλογή του χρόνου που έγινε –όταν ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ πετούσε στην Ουάσιγκτων για την πρώτη συνάντηση του Τραμπ με ανώτερο αξιωματούχο του Κρεμλίνου- είχε έναν υψηλό συμβολισμό.
Εξέφραζε την εμπιστοσύνη του Τραμπ ότι το αφήγημα της γραφειοκρατίας της Ουάσιγκτων, το οποίο μέχρι τότε αναχαίτιζε το μεγάλο του σχέδιο να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις σε πνεύμα εποικοδομητικού διαλόγου, είχε αλλάξει υπέρ αυτού.
Ο χρόνος θα δείξει αν αυτή η εκτίμηση είναι άψογη. Οι πιθανότητες λένε πως είναι. ΄Εχοντας κρατήσει τους μοχλούς της εξουσίας για 100 ημέρες, ο Τραμπ θα γνώριζε πως δεν υπάρχει ούτε ίχνος στοιχείου που να τον εμπλέκει προσωπικά. Και το σημαντικό είναι πως και οι Ρώσοι αισθάνονται το ίδιο.
Επομένως, ο Τραμπ ξανάβγαλε τον χάρτη πορείας του από την αποθήκη. Η παρουσία του Χένρυ Κίσινγκερ στο Οβάλ Γραφείο για μιαν απρογραμμάτιστη συνάντηση με τον Τραμπ αμέσως πριν την είσοδο του Λαβρώφ – συνοδευόμενου από τον περίφημο «Ρώσο κατάσκοπο» Πρέσβη Σεργκέι Κίσλιακ-  ήταν μια ηθελημένη «ύψωση της αυλαίας». Ο Κίσινγκερ έχει από μακρού προσωπικές εξισώσεις με τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν και φυσικά ο ψαρός καρδινάλιος της αμερικανικής διπλωματίας ήταν ο μηχανικός της ύφεσης με την Σοβιετική ΄Ενωση.
Η πρώτη συνάντηση μεταξύ Τραμπ και Πούτιν τον Ιούλιο στο Αμβούργο υπόσχεται να είναι ιστορική. Τα αισιόδοξα σχόλια του Λαβρώφ μετά τη συνομιλία του με τον Αμερικανό ομόλογό του Ρεξ Τίλλερσον και η επίσκεψη στον Πρόεδρο την Τετάρτη ενθαρρύνουν υψηλές προσδοκίες από την συνάντηση του Ιουλίου.
Ο Τραμπ και ο Πούτιν σχεδιάζουν απλά να πηδήξουν επί κοντώ πάνω από τα ναρκοπέδια που ο τέως πρόεδρος Ομπάμα  σε πανικό προετοίμασε τις τελευταίες εβδομάδες της θητείας του, με σκοπό  να εμποδίσει οποιεσδήποτε τολμηρές κινήσεις για το ξήλωμα της στρατηγικής του, του περικλεισμού της Ρωσίας.
Ο Ομπάμα κατόρθωσε να δημιουργήσει ισχυρό κλίμα κακής θέλησης με παράνομα μέτρα, όπως με κατασχέσεις ρωσικών περιουσιών στις ΗΠΑ και απελάσεις δωδεκάδων Ρώσων διπλωματών. Το δικηγορικό μυαλό του πυρετικά εσχεδίασε πλεκτάνες προορισμένες να καταστήσουν τις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις το αντικείμενο οξείας αντιδικίας και εχθρότητας για ένα σημαντικό διάστημα.
Ωστόσο, οι Τραμπ και Πούτιν θα προχωρήσουν μπροστά, αφήνοντας στους επαγγελματίες της διπλωματίας να καθαρίσουν επιδέξια το πεδίο. Αρνούνται να εκτραπούν από την πορεία προς την ύφεση στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις. Ο γραφειοκρατικός νους του  Ομπάμα θα υπολόγισε ότι μέχρι να καταργηθούν οι κυρώσεις δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν συναλλαγές με τη Ρωσία σε πρακτικό επίπεδο. Αλλά και αυτό δεν θα ισχύσει.
Ο Πούτιν αποφάσισε να μη δημιουργήσει ζήτημα για τις κυρώσεις. Υπολογίζει σωστά πως εάν υπονομευθεί η στρατηγική Ομπάμα, του περικλεισμού, οι κυρώσεις καθ’ εαυτές χάνουν τη σημασία τους.
Ο Λαβρώφ σηματοδότησε ότι το Κρεμλίνο θεωρεί τον Τραμπ ως κάποιον που δεν άγεται από την ιδεολογία αλλά αντίθετα από την επιδίωξη της αποτελεσματικότητας. Και ότι συντάσσεται με την άποψη ότι οι δυο χώρες μπορούν να συνεργαστούν για τη λύση διεθνών προβλημάτων.
Από τις δηλώσεις του Λαβρώφ προκύπτει ότι η Συρία κυριάρχησε στις συζητήσεις. Η καταπολέμηση του ισλαμικού εξτρεμισμού είναι σαφώς η κεντρική φροντίδα της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ και η Ρωσία αισθάνεται πως βλέπει ειδικά τον Πούτιν ως φυσικό σύμμαχο σ’ αυτόν τον αγώνα. Από τη ρωσική πλευρά η προσδοκία μπορεί να είναι ότι κοινές προσπάθειες στη Συρία μπορούν να δώσουν ώθηση σε ευρύτερο συνεταιρισμό βασιζόμενο στη καλή πίστη και στην αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Οι συνομιλίες του Λαβρώφ για τη Συρία ήσαν ουσιαστικές. Κατ’ αρχήν οι ΗΠΑ θα συμβάλουν στη λειτουργία των λεγομένων «ζωνών παύσης  εχθροπραξιών» ( “deconfliction zones”), που συμφωνήθηκαν πρόσφατα στην Αστάνα από τη Ρωσία, την Τουρκία και το Ιράν. Η Ρωσία χαροποιείται γι’ αυτό.
Ο Λαβρώφ δήλωσε πως συζητήθηκαν «λεπτομερειακά τα βήματα και οι μηχανισμοί που μπορούμε να χειρισθούμε μαζί.» Η Ρωσία και οι ΗΠΑ βλέπουν τις «ζώνες παύσης συγκρούσεων» ως  ένα βήμα προς τον τερματισμό της βίας στη Συρία και συμφωνούν «στην ιδέα και ακόμη στα πρακτικά βήματα αναφορικά με την γεωγραφία των «ζωνών παύσης συγκρούσεων» Ο Τραμπ επανέλαβε πως « η κατανίκηση της τρομοκρατίας είναι η κύρια προτεραιότητα των ΗΠΑ. . . . Εδώ συμπίπτουμε απολύτως.»
Είναι ενδιαφέρον ότι οι ΗΠΑ εξακολουθούν να συντάσσονται με την διαδικασία της Αστάνα. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η σχετική ανακοίνωση του Λευκού  Οίκου αναφέρει ωστόσο ότι οι ΗΠΑ αναμένουν από τη Ρωσία να χαλιναγωγήσει το καθεστώς ΄Ασαντ, το Ιράν και τους πληρεξουσίους του Ιράν.( Ο Τραμπ αναμένεται να επισκεφθεί τη Σαουδική Αραβία στις 20 Μαΐου.)
Ο Λαβρώφ αναφέρθηκε στην Ουκρανία, στο Αφγανιστάν και στην Ισραελο-Παλαιστινιακή διαμάχη ως τα άλλα θέματα που απασχόλησαν τις συνομιλίες με τον Τραμπ και τον Τίλλερσον. Η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου ανέφερε πως ο Τραμπ εδήλωσε «την δέσμευση των ΗΠΑ να επιμείνουν στη προσπάθεια επίλυσης της  σύγκρουσης» στην Ουκρανία και «τόνισε την ευθύνη της Ρωσίας να εφαρμόσει πλήρως τις συμφωνίες του Μινσκ». Είναι ενδιαφέρον ότι δεν υπάρχουν αιχμές εναντίον της Μόσχας.
Σ’ αυτό που μπορεί να είναι μια έμμεση αναφορά στην Ισραελο-παλαιστινιακή σύγκρουση και στο Αφγανιστάν, η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου ανέφερε ότι ο Τραμπ « εξέτασε την δυνατότητα μιας ευρύτερης συνεργασίας (με την Ρωσία) για τη λύση συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή και αλλού». Ο Τραμπ αναμένεται να επισκεφθεί το Ισραήλ στα τέλη του μηνός. Η Ρωσία είναι φυσικά μέλος του λεγόμενου Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή.
Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν ο Τραμπ θα ζητήσει τη συνεργασία της Ρωσίας για την επίτευξη διακανονισμού στο Αφγανιστάν. Κατά τις υπάρχουσες πληροφορίες ο Τραμπ μπορεί να εγκρίνει την αποστολή μόνο 3.000 επιπλέον ανδρών στο Αφγανιστάν, πράγμα που σημαίνει πως δεν φιλοδοξεί να κερδίσει τον πόλεμο. Μια ρωσο-αμερικανική συνεργασία για τον τερματισμό του πολέμου στο Αφγανιστάν θα ήταν συνεπής με τους υπολογισμούς του Τραμπ.
Οι δηλώσεις του Λαβρώφ και τα ρωσικά δημοσιεύματα για τις συνομιλίες στην Ουάσιγκτων υποδηλώνουν ένα μεγάλο βαθμό ικανοποίησης στην Μόσχα με την διαπίστωση ότι τα προκαταρκτικά τελείωσαν και ότι ο πολύ-αναμενόμενος ρωσο-αμερικανικός διάλογος με την προεδρία Τραμπ αρχίζει στα σοβαρά. Η γλώσσα του σώματος έμοιαζε εξαιρετική, από τις φωτογραφίες του Τραμπ αστειευόμενου με τον Λαβρώφ και τον Κίσλιακ.
Ο διάλογος με τη Ρωσία και το χωρίς προηγούμενο επίπεδο συνεργασίας με την Κίνα στο πρόβλημα της Βορείου Κορέας υπογραμμίζουν ότι ο Τραμπ ανακτά τελικά τον έλεγχο στην αρένα της εξωτερικής πολιτικής. Και αναμφίβολα κηρύσσει μιαν ριζικά διαφορετική κατεύθυνση στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Κατήγοροι εναντίον του ασφαλώς θα υπάρξουν. Αλλά από ότι μπορεί να αντιληφθεί κανείς, μακρά από του να είναι ένας ανεμόμυλος, ο Τραμπ συμβαίνει πράγματι να έχει ένα λογικά συγκροτημένο, ριζοσπαστικό δόγμα εξωτερικής πολιτικής. ΄Εχει μια ευρεία στρατηγική θεώρηση και ένα σαφή χάρτη πορείας, με άξονα το κεντρικό επιχείρημα ότι οι ΗΠΑ έχουν υπέρ-διασταλεί.
Βασικά ο Τραμπ βλέπει πως τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Ρωσίας συμπίπτουν. Αυτό είναι πλήρως κατανοητό όσον αφορά τη Συρία. Αλλά το πώς λειτουργεί και στην περίπτωση της Ουκρανίας θα γίνει αντικείμενο προσεκτικής παρατήρησης. Κατά πάσα πιθανότητα μπορεί να βαδίζουμε ψηλαφώντας προς μια «ουδετεροποίηση», υπό την οποία η Ουκρανία δεν θα αποτελέσει μέλος οποιασδήποτε συμμαχίας.
Είναι αδιανόητο ότι μπορεί να βλέπει ο Τραμπ οποιοδήποτε υπέρτερο αμερικανικό συμφέρον στην Ουκρανία. Από την άλλη πλευρά, ο Πούτιν μπορεί να βλέπει στον Τραμπ κάποιον διατεθειμένο να αναγνωρίσει τα νόμιμα συμφέροντα της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Εάν ένα τέτοιο σενάριο εκτυλιχθεί στην Ουκρανία, ο ανακαθορισμός από τον Τραμπ της αμερικανικής μεταπολεμικής εξωτερικής πολιτικής, πάνω στη βάση της σύγχρονης  πραγματικότητας, διανοίγει την δυνατότητα επαναχάραξης της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής της ασφάλειας. Η ανάδυση του μη επαγγελματία πολιτικού ως συντηρητικού αμφισβητία του υφιστάμενου καθεστώτος  μπορεί σε τελευταία ανάλυση να επιτύχει πολλά αγαθά αποτελέσματα για την Αμερική και την παγκόσμιο ειρήνη.

Ατλαντικές Συνενοχές στο Ναζιστικό Ολοκαύτωμα Αποκαλύπτουν τα Αρχεία του ΟΗΕ

Η Βαθύτερη Ιστορία του Ατέρμονα Ψυχρού Πολέμου ΗΠΑ και Βρετανίας εναντίον της Ρωσίας.

Finian Cunningham, Strategic Culture Foundation

[To ακόλουθο άρθρο, του διεθνώς γνωστού Ιρλανδού συγγραφέα και δημοσιολόγου, παρουσιάζει άγνωστα και εντυπωσιακά στοιχεία της απόκρυφης ιστορίας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, που εκτίθενται επίσημα σε δημόσια θέα, με την αποδέσμευση και δημοσίευση από τον ΟΗΕ των αρχείων τη δίκης των Ναζιστικών Εγκλημάτων του Ολοκαυτώματος. Μετά την εσκεμμένη, επί δεκαετίες, καθυστέρηση της αποδέσμευσης αυτών των αρχείων, τα ΜΜΕ του Συστήματος της Δυτικής  ενημέρωσης απέστρεψαν το βλέμμα από το περιεχόμενό τους, βοηθούμενα και από μιαν επικαιρότητα που περιελάμβανε αξιοσημείωτες εξελίξεις, στη Γαλλία, στη Συρία και στην Ουάσιγκτων. Η παρούσα δημοσίευση έρχεται να συμπληρώσει το κενό σε ενημέρωση και ιστορική γνώση. Οι υπογραμμίσεις είναι του αρθρογράφου.]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Μετά κωλυσιεργία δεκαετιών, τα Ηνωμένα ΄Εθνη έδωσαν τελικά στη δημοσιότητα τα αρχεία της Ανακριτικής Επιτροπής Εγκλημάτων του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία ερεύνησε το Ναζιστικό Ολοκαύτωμα. Πηγή αυτών των αρχείων των ναζιστικών εγκλημάτων ήταν ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, περιλαμβανομένων και εκείνων που ήσαν εξόριστες, όπως η βελγική, η πολωνική και η Τσεχοσλοβάκικη. Η περίοδος που καλύπτουν τα αρχεία είναι του 1943-1949. Η Ουάσιγκτων και το Λονδίνο προσπαθούσαν από πολύ καιρό να εμποδίσουν την δημοσίευση. Γιατί;
΄Όπως παρατήρησε κατά την παρουσίαση των αρχείων δημοσιογράφος της Ντώϋτσε Βέλλε: « Τα αρχεία καθιστούν σαφές ότι οι (δυτικές) συμμαχικές δυνάμεις γνώριζαν -πριν το τέλος του πολέμου- περισσότερα για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως από ό,τι πιστευόταν γενικά.»
Αυτή η αποκάλυψη υποδεικνύει περισσότερα από απλή «γνώση» των δυτικών συμμάχων για τα εγκλήματα του ναζιστικού καθεστώτος. Υποδεικνύει μιαν ενοχοποιητική κρατική συνέργεια. Και αυτό επίσης εξηγεί γιατί η Ουάσιγκτων και το Λονδίνο  δεν ήθελαν την δημοσίευση των αρχείων εγκλημάτων πολέμου του ΟΗΕ.
Υπήρξε για πολλά χρόνια μια μακρά και οξεία συζήτηση μεταξύ δυτικών εθνών γύρω από το γιατί οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί ιδιαίτερα δεν προσπάθησαν περισσότερο να βομβαρδίσουν τη ναζιστική υποδομή των στρατοπέδων συγκεντρώσεως και των σιδηροδρόμων. Η Ουάσιγκτων και το Λονδίνο συχνά ισχυρίστηκαν ότι δεν είχαν γνώση της έκτασης των φρικαλεοτήτων που διέπρατταν οι ναζί, μέχρι το οριστικό τέλος του πολέμου, όταν τα κέντρα εξοντώσεως, όπως το Άουσβιτς και η Τρεμπλίνκα απελευθερώθηκαν –από τον Ρωσικό στρατό, ας σημειωθεί και αυτό.
Ωστόσο, αυτό που δείχνουν τα αρχεία του ΟΗΕ για το Ολοκαύτωμα είναι ότι η Ουάσιγκτων και το Λονδίνο  είχαν στην πραγματικότητα πλήρη γνώση της «Τελικής Λύσης» των Ναζί, σ’ εφαρμογή της οποίας εκατομμύρια Εβραίων και Σλάβων της Ευρώπης εξοντώνονταν, είτε με καταναγκαστικά έργα είτε με τους θαλάμους αερίων. ΄Ετσι το ερώτημα παραμένει επίμονο: Γιατί οι ΗΠΑ και η Βρετανία δεν στοχοποίησαν τη ναζιστική υποδομή του μηχανισμού εξόντωσης εκατομμυρίων ανθρώπων στους βομβαρδισμούς τους;
Μια πιθανή απάντηση είναι ότι αυτοί οι δυτικοί σύμμαχοι διακατέχονταν από  παχυλή αδιαφορία για τα θύματα ναζιστών. Οι ηγετικές τάξεις της Ουάσιγκτων και του Λονδίνου είχαν καταγγελθεί ότι και αυτές διαπνέονταν από αντισημιτικές προλήψεις, όπως φάνηκε από σκάνδαλα στα οποία και οι δύο κυβερνήσεις πέταξαν έξω με περιφρόνηση Εβραίους πρόσφυγες από την Ευρώπη στον 2ο Π.Π., ουσιαστικά στέλνοντας πολλούς από αυτούς πίσω στους ναζιστές εκτελεστές τους.
Χωρίς να εξαιρείται ο ανωτέρω παράγοντας της δυτικής ρατσιστικής αδιαφορίας, υπάρχει και ένας δεύτερος πολύ πιο βαρυσήμαντος λόγος. Ότι οι Δυτικές κυβερνήσεις, ή τουλάχιστον ισχυροί τομείς τους, αποστρέφονταν μια δράση που θα υπέσκαπτε τη ναζιστική πολεμική προσπάθεια εναντίον της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Παρά το γεγονός ότι η Σοβιετική ΄Ενωση ήταν επίσημα «σύμμαχος» της Δύσης στον πόλεμο κατά της ναζιστικής Γερμανίας.
Αυτή η αναδυόμενη εικόνα προβάλλει μια τελείως διαφορετική αντίληψη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου από την επίσημη Δυτική αφήγηση. Σ’ αυτή την εναλλακτική ιστορική εικόνα, η άνοδος του ναζιστικού 3ου Ράιχ  υποβοηθήθηκε εσκεμμένα από τους κυβερνώντες τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, σαν ευρωπαϊκό προπύργιο κατά της διάδοσης του κομμουνισμού.
Ο λυσσώδης αντισημιτισμός του Αδόλφου Χίτλερ συγκρινόταν μόνο με την απέχθειά του για τον κομμουνισμό και τους σλαβικούς λαούς της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Στη ναζιστική ιδεολογία, Εβραίοι, κομμουνιστές και Σλάβοι ήταν όλοι «undermenschen» (υπάνθρωποι) προς εξολόθρευση σε μια «Τελική Λύση».
΄Ετσι, όταν η Ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική ΄Ενωση και εφάρμοζε την «Τελική Λύση της», από τον Ιούνιο του 1941 έως τα τέλη του 1944, καθόλου περίεργο ότι ΗΠΑ και Βρετανία έδειχναν μια δυσεξήγητη απροθυμία να διαθέσουν πλήρως τις στρατιωτικές δυνάμεις τους στο άνοιγμα ενός Δυτικού Μετώπου. Οι Δυτικοί σύμμαχοι ήταν σαφώς ευχαριστημένοι να βλέπουν τη Ναζιστική μηχανή να εκτελεί αυτό που εξ αρχής προοριζόταν να κάνει: Να καταστρέψει τον κύριο εχθρό του Δυτικού καπιταλισμού, που αντιπροσώπευε η Σοβιετική ΄Ενωση.
Τούτο δεν σημαίνει πως όλοι οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί ηγέτες συμμερίζονταν ή έστω είχαν γνώση αυτής της σιωπηρής στρατηγικής στόχευσης. Ηγέτες όπως ο Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ φαίνονταν γνήσια αφοσιωμένοι στο να νικήσουν τη ναζιστική Γερμανία. Ωστόσο οι προσωπικές τους απόψεις θα πρέπει να τοποθετηθούν στο πλαίσιο μιας συστηματικής μυστικής συνέργειας μεταξύ ισχυρών Δυτικών επιχειρηματικών συμφερόντων και της Ναζιστικής Γερμανίας.
Όπως ο Αμερικανός συγγραφεύς Νταίηβιντ Τάλμποτ έχει τεκμηριώσει στο βιβλίο του «Η Σκακιέρα του Διαβόλου: Ο Άλλεν Ντάλλες, η CIA και η ΄Ανοδος της Μυστικής Κυβέρνησης της Αμερικής» (2015), υπήρχαν ισχυρότατοι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ της Wall Street και του 3ου Ράιχ, που πήγαιναν πίσω αρκετά χρόνια πριν της έκρηξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο ΄Αλλεν Ντάλλες που δούλευε στη νομική εταιρεία της Wall Street Sullivan & Cromwell, και που αργότερα τέθηκε επικεφαλής της CIA, είχε παίξει ρόλο-κλειδί στην διασύνδεση του αμερικανικού κεφαλαίου με την γερμανική βιομηχανία. Αμερικανικοί βιομηχανικοί γίγαντες, όπως οι Ford, General Motors, ITT και Du Pont είχαν επενδύσει βαθιά σε αντίστοιχες γερμανικές βιομηχανίες, όπως η Krupp Steel, Daimler και η  IG Farben, ( η παραγωγός του δηλητηριώδους αερίου  Zyclon B, που χρησιμοποιείτο στους θαλάμους του Ολοκαυτώματος.) Το Αμερικανικό αλλά και το βρετανικό κεφάλαιο ήταν λοιπόν ενσωματωμένο στη Ναζιστική πολεμική μηχανή και την εξάρτησή της από την  εκμετάλλευση  των  δούλων-εργατών, που της εξασφάλιζε η «Τελική Λύση».
Και αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί οι Δυτικοί σύμμαχοι έκαναν τόσο λίγη προσπάθεια να παραβλάψουν τη ναζιστική υποδομή με τις αναμφίβολα τεράστιες δυνάμεις βομβαρδισμού που διέθεταν. Ακόμη βαρύτερα καταδικαστική διαπίστωση, από την απλή αδράνεια και αδιαφορία εκ λόγων ρατσιστικής προκατάληψης σε βάρος των θυμάτων του Ναζισμού, αποτελεί το γεγονός ότι η αμερικανική και βρετανική καπιταλιστική ελίτ είχαν επενδύσει στο Τρίτο Ράιχ. Κυρίως για την εξάλειψη της Σοβιετικής ΄Ενωσης και κάθε γνησίου σοσιαλιστικού κινήματος. Ο βομβαρδισμός της γερμανικής υποδομής θα ισοδυναμούσε με την καταστροφή Δυτικών κεφαλαίων.
Προς αυτόν τον σκοπό, καθώς ο πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του και η Σοβιετική ΄Ενωση φαινόταν ικανή να τελειώσει το Τρίτο Ράιχ από μόνη της, Αμερικανοί και Βρετανοί ενίσχυσαν καθυστερημένα την πολεμική προσπάθειά τους από τη δυτική και τη νότιο Ευρώπη. Ο στόχος ήταν να περισώσουν τα Δυτικά κεφάλαια που απέμεναν στο Ναζιστικό καθεστώς. Ο ΄Αλλεν Ντάλλες, ο μετ’ ολίγο διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών CIA, φυγάδευσε κορυφαίους Ναζί και τον χρυσό που είχαν λεηλατήσει από την Ευρώπη, με μυστικές συμφωνίες παράδοσης, γνωστές ως «Operation Sunrise» (Επιχείρηση Ηλιοχάραγμα). Η βρετανική μυστική υπηρεσία ΜΙ6 συνεργάστηκε επίσης στην αμερικανική μυστική επιχείρηση διάσωσης ναζιστικών κεφαλαίων, μέσω σκοτεινών μυστικών διαδρομών. Η κακή πίστη που επιδείχτηκε προς τους Σοβιετικούς «συμμάχους» προανήγγειλε τον παγετώνα του Ψυχρού Πολέμου, που ακολούθησε αμέσως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σημαντική καταδικαστική μαρτυρία του τι διαπράχτηκε τότε έδωσε πρόσφατα, σε συνέντευξη στο BBC o Ben Ferencz, o Αμερικανός πιο υψηλόβαθμος από τους επιζώντες δημόσιους κατηγόρους στις δίκες της Νυρεμβέργης. Σε ηλικία 98 ετών, ο Ferencz ήταν σε θέση, με πλήρη διαύγεια, να αφηγηθεί πως εικοσάδες εγκληματιών πολέμου Ναζί αφέθηκαν ελεύθεροι από τις αμερικανικές και τις βρετανικές αρχές. Ο Ferencz  επικαλέστηκε και την φράση του Αμερικανού στρατηγού Τζωρτζ Πάττον, που δήλωσε λίγο πριν την τελική συνθηκολόγηση του 3ου Ράιχ τον Μάιο του 1945 «Πολεμούμε τον λάθος εχθρό.»
Η ειλικρινής έκφραση από τον Πάττον της μεγαλύτερης εχθρότητας για την Σοβιετική ΄Ενωση παρά για την Ναζιστική Γερμανία ήταν σε πλήρη αρμονία με τη συνέργεια της ηγετικής τάξεως στην Αμερική και τη Βρετανία στον γαιο-στρατηγικό πόλεμο του Χίτλερ εναντίον της Σοβιετικής ΄Ενωσης και των σοσιαλιστικών κινημάτων που αναπτύσσονταν στην Ευρώπη και στην Αμερική.
Με άλλα λόγια, ο Ψυχρός Πόλεμος, στον οποίο ΗΠΑ και Βρετανία αποδύθηκαν μετά το 1945 δεν ήταν παρά η συνέχεια της εχθρικής πολιτικής κατά της Μόσχας, που ήδη είχε ξεκινήσει πριν την έκρηξη του πολέμου το 1939, υπο τη μορφή της ενδυνάμωσης της Ναζιστικής Γερμανίας. Για διάφορους λόγους κατέστη επείγον για τις Δυτικές δυνάμεις να εξαλείψουν τη ναζιστική πολεμική μηχανή μαζί με την Σοβιετική ΄Ενωση. Αλλά όπως γίνεται τώρα φανερό, τα Δυτικά κεφάλαια, που ήταν ενσωματωμένα στη ναζιστική πολεμική μηχανή, ανακυκλώθηκαν στην αγγλο-αμερικανική ψυχρο-πολεμική αντιπαράθεση στη Σοβιετική ΄Ενωση. Είναι πράγματι μια βαριά ιστορική κηλίδα το ότι αμερικανικές και βρετανικές  στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες ισχυροποιήθηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από ναζιστικά εγκλήματα.
Η πρόσφατη αποδέσμευση των αρχείων του ΟΗΕ για το Ολοκαύτωμα –παρά τις πολυετείς αγγλο-αμερικανικές παρελκυστικές προσπάθειες- εισφέρει νέα στοιχεία στην ιστορικήν ανάλυση, ότι αυτές οι δυνάμεις ήταν βαθειά συνένοχες στα μνημειώδη εγκλήματα του ναζιστικού 3ου Ράιχ. Εγνώριζαν γι’ αυτά τα εγκλήματα, επειδή είχαν συμβάλει στην διευκόλυνση της τελέσεώς τους. Και η συνενοχή εκπήγαζε από την εχθρότητα προς την Ρωσία, ως διαβλεπόμενο γεωπολιτικό ανταγωνιστή.
Και αυτό δεν αποτελεί μιαν απλή ακαδημαϊκή διαπίστωση. Η Δυτική συνενοχή με τη Ναζιστική Γερμανία βρίσκει την αντιστοιχία της με την σημερινή επιδεικνυόμενη εχθρότητα της Ουάσιγκτων, της Βρετανίας και των συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ εναντίον της Μόσχας. Η πεισματική συνεχής ενίσχυση των επιθετικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ γύρω από τα σύνορα της Ρωσίας, η αδιάκοπη αντιρωσική προπαγάνδα από τα Δυτικά ΜΜΕ, ο οικονομικός αποκλεισμός  με τη μορφή κυρώσεων, βασιζόμενος σε έωλους ισχυρισμούς, έχουν όλα βαθειές τις ρίζες τους στην Ιστορία.
Ο Ψυχρός πόλεμος της Δύσης κατά της Μόσχας προηγήθηκε του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, συνεχίσθηκε μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, παρά το γεγονός ότι η Σοβιετική ΄Ενωση δεν υπάρχει πια. Γιατί; Επειδή η Ρωσία θεωρείται ανταγωνίστρια της Αγγλο-Αμερικανικής καπιταλιστικής ηγεμονίας, όπως και η Κίνα και όποια άλλη ανερχόμενη δύναμη που υπονομεύει την επιθυμητή μονοπολική ηγεμονία.
Η αμερικανο-βρετανική συνέργεια με τη Ναζιστική Γερμανία βρίσκει την σύγχρονη έκφρασή της στην συνέργεια του ΝΑΤΟ με το νεοναζιστικό καθεστώς της Ουκρανίας και της τρομοκρατικές ομάδες τζιχαντιστών που αποστέλλονται σε πολέμους μέσω αντιπροσώπων εναντίον ρωσικών συμφερόντων στη Συρία και αλλού. Οι πρωταγωνιστές μπορεί να αλλάζουν κατά καιρούς, αλλά η ριζική παθολογία είναι ο ηγεμονικός εθισμός του αμερικανο-βρετανικού καπιταλισμού.

Ο ατέρμων Ψυχρός Πόλεμος θα τελειώσει μόνο όταν ο αγγλο-αμερικανικός καπιταλισμός αντικατασταθεί τελικά από ένα γνησιότερα δημοκρατικό σύστημα.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates