Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Kαταδικάζει και η Μέρκελ τις Αμερικανικές Κυρώσεις που θίγουν την Γερμανία

(Δια τον φόβο των Ιουδαίων στην κάλπη…)



του Alexander Mercouris

Η καγκελάριος Μέρκελ κατέστησε σαφές δια του εκπροσώπου της ότι αντιτίθεται στο νομοσχέδιο της αμερικανικής Γερουσίας που επιβάλλει νέες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, οι οποίες πλήττουν ζωτικά συμφέροντα της Γερμανίας.

Μετά την οργίλη καταδίκη αυτών των κυρώσεων από τον Αυστριακό Καγκελάριο και τον Γερμανό υπουργό των Εξωτερικών και η ίδια η Μέρκελ θέλησε να καταστήσει σαφή και την προσωπική της αντίθεση. Αλλά κατά την συνήθη σ’ αυτήν πρακτική της Σφίγγας, ανέθεσε στον εκπρόσωπό της Στέφεν Σάϊμπερτ να την ανακοινώσει.

Υπάρχει σημαντική ομοφωνία στο περιεχόμενο αυτής της δήλωσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι κυρώσεις αφορούν ρωσικές ενέργειες αλλά θίγουν και ευρωπαϊκές εταιρείες. Αυτό είναι απαράδεκτο.

Ο υπουργός των Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ, που εξέδωσε την κοινή με τον Αυστριακό ανακοίνωση, είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος που αντιπαρατάσσεται στη Μέρκελ στις εκλογές του φθινοπώρου, αλλά είναι επίσης γνωστός υποστηρικτής της συνεργασίας με την Ρωσία. Υπήρχε κατά συνέπεια κάποια αμφιβολία εάν η ανακοίνωση που εξέδωσαν εξέφραζε το σύνολο της γερμανικής κυβέρνησης, ή μόνο τους συνεργαζόμενους σοσιαλδημοκράτες.

Η δήλωση του Σάϊμπερτ εκ μέρους της Μέρκελ ξεκαθαρίζει το θέμα και καθιστά απολύτως σαφές για την ενιαία αντίθεση της γερμανικής κυβέρνησης στις νέες αμερικανικές κυρώσεις.

Το τι προκάλεσε την γερμανική οργή καθίσταται σαφές στην κοινή αυστρο-γερμανική ανακοίνωση με την εξής παράγραφο:

«Η απειλή εναντίον εταιρειών από την Γερμανία, την Αυστρία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με ποινές στην αμερικανική αγορά εάν συμμετάσχουν σε προγράμματα φυσικού αερίου όπως το Νόρντ Στρημ 2 με την Ρωσία, ή τα χρηματοδοτήσουν, εισάγει μια εντελώς νέα και πολύ αρνητική ποιότητα στις ευρω-αμερικανικές σχέσεις.»

Με άλλα λόγια, οι Γερμανοί είναι πρόθυμοι να στηρίξουν κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, υπό τον όρο να μην θίγουν τα οικονομικά συμφέροντά τους. Δεδομένου ότι οι Γερμανοί θεωρούν τον αγωγό Νορντ Στρημ 2 αναγκαίο για τα οικονομικά τους συμφέροντα εξαγριώθηκαν μ’ αυτό που βλέπουν σαν απειλή των Αμερικανών να εκτροχιάσουν το πρόγραμμα, απειλώντας με πρόστιμα τις εταιρείες τους.

Το επεισόδιο δείχνει ξανά την παγίδα στην οποία οδήγησε η Μέρκελ την Γερμανία ανατρέποντας την Οστπολιτίκ (του ανοίγματος προς την Ρωσία) που ακολουθούσε η Γερμανία από την δεκαετία του 1960, με το να υποστηρίξει το 2014 τις κυρώσεις που ο Ομπάμα την πίεζε να επιβάλει στη Ρωσία.

Λέγεται συχνά και πολύ σωστά ότι η Ρωσία είναι για την Γερμανία ένας σχετικά μικρός πελάτης και ότι οι επιπτώσεις των κυρώσεων στην γερμανική οικονομία ήσαν μικρές. Ενώ αυτό αληθεύει, παραβλέπει την μεγαλύτερη αλήθεια ότι – όπως έχω πολλάκις ακούσει ο ίδιος- η γερμανική επιχειρηματική κοινότητα θεωρούσε, πριν από τις κυρώσεις, την Ρωσία ως το κλειδί του οικονομικού μέλλοντος της Γερμανίας: Μια τεράστια χώρα, με απεριόριστες οικονομικές δυνατότητες, με γεωγραφική και πολιτιστική γειτνίαση, με ένα Πρόεδρο με ισχυρή συμπάθεια για την Γερμανία, η οποία θα μπορούσε να είναι για την Γερμανία ότι είναι η Δύση για τις ΗΠΑ.

Το κατά πόσο αυτή η θεώρηση υπήρξε ποτέ ρεαλιστική είναι διαφορετικό ζήτημα. Όπως κι’ αν είναι, από ότι είδα και άκουσα ο ίδιος, ήταν ευρέως διαδεδομένη.

Εκτός αυτού υπάρχει ο πρόσθετος παράγων ότι το πρόγραμμα της Γερμανίας να εγκαταλείψει τον άνθρακα και τις πυρηνικές εγκαταστάσεις οδηγεί στην Ρωσία ως την προφανή πηγή φτηνής ενέργειας.

Η απόφαση της Μέρκελ του 2014 να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία οδήγησε σε απότομο τέρμα το πρώτο σκέλος αυτής της στρατηγικής, ενώ γίνεται τώρα σαφές ότι επίσης εξέθεσε το δεύτερο σκέλος της ίδιας στρατηγικής –αυτό που αφορά στην ενεργειακή ασφάλειά - στις εκκεντρικότητες των πολιτικών συγκρούσεων που τώρα μαίνονται στις ΗΠΑ.

Επιπλέον κατέστησε επίσης τη Γερμανία όμηρο των πολιτικών εμπνεύσεων μιας ασταθούς και εξτρεμιστικής ουκρανικής κυβέρνησης, την οποία η Μέρκελ δεν έχει ούτε την θέληση ούτε την ικανότητα να ελέγξει.

Η Μέρκελ προχώρησε σ’ αυτό το βήμα τον Ιούλιο του 2014, επειδή είχε την διαβεβαίωση της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας BND ότι ο Πούτιν γρήγορα θα συνθηκολογούσε εν όψει των κυρώσεων γιατί αλλιώς θα αντιμετώπιζε ένα πραξικόπημα από τους ολιγάρχες. Από τη στιγμή που φάνηκε, το φθινόπωρο του 2014, ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, η Μέρκελ φάνηκε ολοένα και καθαρότερα να τάχει χαμένα, χωρίς σαφή ιδέα για το τι να κάνει.

Από τη μια πλευρά η Μέρκελ σαφώς δεν θέλει να βρεθεί προεκλογικά σε θέση όπου φαίνεται να θυσιάζει τα οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας στις ιδιοτροπίες Αμερικανών πολιτικών, όταν μάλιστα οι αντίπαλοι Σοσιαλδημοκράτες υπερασπίζονται αυτά τα εθνικά συμφέροντα. Και αυτό εξηγεί γιατί έβαλε τον εκπρόσωπό της να κάνει την σχετική δήλωση. Από την άλλη πλευρά, όπως δείχνουν όσα δήλωσε κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στη Ρωσία, δεν μπορεί να φέρει τον εαυτό της να παραδεχθεί ήττα, συμφωνώντας στην άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί.

Αργά η γρήγορα η υπομονή στη Γερμανία θα εκραγεί. Προς το παρόν, με την υποστήριξη της ανακοίνωσης Γκάμπριελ, η Μέρκελ έκανε και πάλι αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: ν’ αγοράζει χρόνο.

Με δεδομένη την αδυναμία των αντιπάλων της, αυτό θα αρκέσει για να την βγάλει μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου. Ωστόσο εάν οι κρίσεις είτε στην Ουκρανία είτε στις ΗΠΑ –επί των οποίων δεν έχει καμιά δυνατότητα ελέγχου- κορυφωθούν, τότε η Μέρκελ βρεθεί σε προβληματική θέση.

πηγή: The Duran, 19-6-17

Γερμανία και Αυστρία Καταδικάζουν τις Νέες Αμερικανικές Κυρώσεις Εναντίον της Ρωσίας Προειδοποιούν για Κατάρρευση Σχέσεων

Με τον ανωτέρω τίτλο, το αμερικανικό ελεύθερο οικονομικό πρακτορείο Ζero Hedge, μετέδιδε χθες το βράδυ τα ακόλουθα:
Λιγότερο της μιας μέρας μετά την συντριπτική πλειοψηφία στη Γερουσία για την επιβολή νέων κυρώσεων εναντίον του Κρεμλίνου, την Πέμπτη η Γερμανία και η Αυστρία – δύο από τους μεγαλύτερους ενεργειακούς πελάτες της Ρωσίας στην Ευρώπη- καταδίκασαν τις τελευταίες αμερικανικές κυρώσεις, δηλώνοντας ότι θα πλήξουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που έχουν ως αντικείμενο τους αγωγούς μεταφοράς αερίου από τη Ρωσία.
Λίγο μετά την ψήφο στη Γερουσία την Τετάρτη υπέρ της επιβολής νέων κυρώσεων σε νευραλγικούς τομείς της ρωσικής οικονομίας, λόγω «επεμβάσεως στις αμερικανικές εκλογές του 2016» και επιθέσεων στην Συρία και στην Ουκρανία, ο Αυστριακός Καγκελάριος Κρίστιαν Κερν και ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ, με κοινή ανακοίνωσή τους εδήλωσαν ότι το νομοσχέδιο της Γερουσίας φαίνεται πως αποβλέπει να εξασφαλίσει θέσεις εργασίας στον τομέα της ενέργειας και να εκτοπίσει το ρωσικό αέριο από την ευρωπαϊκή αγορά.

Οι Γκάμπριελ και Κερν κατηγόρησαν επίσης τις ΗΠΑ ότι έχουν απώτερα κίνητρα, επιδιώκοντας να επιβάλλουν ενεργειακόν αποκλεισμό, προκειμένου να ευνοήσουν τους Αμερικανούς εξαγωγείς φυσικού αερίου σε βάρος των Ρώσων ανταγωνιστών τους. Και προειδοποίησαν ότι η απειλή επιβολής προστίμων σε ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που συμμετέχουν στο πρόγραμμα του αγωγού Βόρειο Ρεύμα 2  «εισάγει μιαν εντελώς νέα, πολύ αρνητική διάσταση στις σχέσεις μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής.»
Στο πολύ έντονο μήνυμά τους, οι δύο αξιωματούχοι καλούν τις Ηνωμένες Πολιτείες να αναθεωρήσουν τον συσχετισμό της κατάστασης στην Ουκρανία με το ερώτημα για το ποιος μπορεί να πωλεί αέριο στην Ευρώπη. «Ο ενεργειακός εφοδιασμός της Ευρώπης είναι υπόθεση της Ευρώπης και όχι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής,» δήλωσαν οι Κερν και Γκάμπριελ.
 Ορισμένες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και η Πολωνία και η Ουκρανία φοβούνται την απώλεια των προσόδων από τα δικαιώματα διέλευσης του αερίου από τη χώρα τους, μετά την έναρξη λειτουργίας του νέου αγωγού.
Ενώ οι διπλωμάτες είχαν δηλώσει ότι είναι σημαντικό Ευρώπη και ΗΠΑ να αποτελέσουν ενιαίο μέτωπο στο θέμα της Ουκρανίας, «δεν μπορούμε να ανεχθούμε την απειλή παράνομων και εξωχώριων κυρώσεων εναντίον ευρωπαϊκών επιχειρήσεων», τόνισαν οι δύο αξιωματούχοι, αναφερόμενοι σε άρθρο του νομοσχεδίου που καλεί την κυβέρνηση να συνεχίσει να αντιτίθεται στον Αγωγό Νορθ Στρημ 2, που θα μεταφέρει ρωσικό αέριο στην Γερμανία δια του βυθού της Βαλτικής Θάλασσας.
Σύμφωνα με το Ασοσιέτετ Πρες, το μισό του κόστους του αγωγού θα επιβαρύνει την γιγαντιαία ρωσική εταιρεία Γκαζ Προμ, ενώ το υπόλοιπο θα επωμισθεί μια ομάδα εταιρειών, μεταξύ των οποίων η αγγλο-ολλανδική  Royal-Dutch Shell, η γαλλική  Engie, η αυστριακή OMV και οι γερμανικές Uniper και  Wintershall.
Ανάλογες ανησυχίες εκφράστηκαν και από τη Ρωσική Γκαζ Προμ, ο βοηθός Γενικός Διευθυντής της οποίας, Αλεξάντερ  Μεντβέντεφ δήλωσε πως οι κυρώσεις της Γερουσίας σε βάρος του Αγωγού Νορθ Στρημ 2  είναι ένα μέσο για την εξασφάλιση εξαγωγών αμερικανικού υγραερίου στην Ευρώπη. Δήλωσε επίσης ότι το έργο προχωρεί σύμφωνα με το πρόγραμμα και ότι έχει ήδη χρηματοδοτηθεί με περισσότερο του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ από τους συνεταίρους στον αγωγό, κυριώτεροι των οποίων είναι η Γερμανία και η Αυστρία.
Υπό το φως της υστερίας των αμερικανικών ΜΜΕ, αμφιβάλλουμε- καταλήγει το πρακτορείο- ότι η Γερουσία θα ακυρώσει την απόφασή της, μπροστά στον κίνδυνο να κατηγορηθεί ότι έχει διαβρωθεί από Ρώσους πράκτορες και συνεργεί με τον Πούτιν.


Μετάφραση: Μ.Σ.

Για τον Διάλογο με τη Ρωσία

του Μ.Κ. Bhadrakumar, Asia Times, 12-5-17

[Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η κατωτέρω  αισιόδοξη διάγνωση για την καμπή και πορεία του Αμερικανο-ρωσικών σχέσεων, ιδίως όταν προέρχεται από σχολιαστή με πλούσια διπλωματική πείρα (διετέλεσε πρεσβευτής της Ινδίας σε διάφορες χώρες),μεγάλη οξυδέρκεια και ικανότητα «ανάγνωσης» της δυναμικής των γεγονότων, των φράσεων και των εκφράσεων. Τα άρθρα του κ. Μπαντρακουμάρ αποτελούν πολύ χρήσιμο βοήθημα για πολιτικούς, διπλωμάτες, δημοσιογράφους και πολίτες με ερωτήματα για την πορεία του κόσμου.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Η απόφαση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ την Τρίτη να απολύσει τον διευθυντή του Εφ Μπι ΄Αι ,Τζέϊμς Κόμυ, δεν είχε πιθανώς καμιά σχέση με την έρευνα για την υποτιθέμενη ρωσικής ανάμειξης στις εκλογές του Νοεμβρίου. Αλλά η επιλογή του χρόνου που έγινε –όταν ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ πετούσε στην Ουάσιγκτων για την πρώτη συνάντηση του Τραμπ με ανώτερο αξιωματούχο του Κρεμλίνου- είχε έναν υψηλό συμβολισμό.
Εξέφραζε την εμπιστοσύνη του Τραμπ ότι το αφήγημα της γραφειοκρατίας της Ουάσιγκτων, το οποίο μέχρι τότε αναχαίτιζε το μεγάλο του σχέδιο να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις σε πνεύμα εποικοδομητικού διαλόγου, είχε αλλάξει υπέρ αυτού.
Ο χρόνος θα δείξει αν αυτή η εκτίμηση είναι άψογη. Οι πιθανότητες λένε πως είναι. ΄Εχοντας κρατήσει τους μοχλούς της εξουσίας για 100 ημέρες, ο Τραμπ θα γνώριζε πως δεν υπάρχει ούτε ίχνος στοιχείου που να τον εμπλέκει προσωπικά. Και το σημαντικό είναι πως και οι Ρώσοι αισθάνονται το ίδιο.
Επομένως, ο Τραμπ ξανάβγαλε τον χάρτη πορείας του από την αποθήκη. Η παρουσία του Χένρυ Κίσινγκερ στο Οβάλ Γραφείο για μιαν απρογραμμάτιστη συνάντηση με τον Τραμπ αμέσως πριν την είσοδο του Λαβρώφ – συνοδευόμενου από τον περίφημο «Ρώσο κατάσκοπο» Πρέσβη Σεργκέι Κίσλιακ-  ήταν μια ηθελημένη «ύψωση της αυλαίας». Ο Κίσινγκερ έχει από μακρού προσωπικές εξισώσεις με τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν και φυσικά ο ψαρός καρδινάλιος της αμερικανικής διπλωματίας ήταν ο μηχανικός της ύφεσης με την Σοβιετική ΄Ενωση.
Η πρώτη συνάντηση μεταξύ Τραμπ και Πούτιν τον Ιούλιο στο Αμβούργο υπόσχεται να είναι ιστορική. Τα αισιόδοξα σχόλια του Λαβρώφ μετά τη συνομιλία του με τον Αμερικανό ομόλογό του Ρεξ Τίλλερσον και η επίσκεψη στον Πρόεδρο την Τετάρτη ενθαρρύνουν υψηλές προσδοκίες από την συνάντηση του Ιουλίου.
Ο Τραμπ και ο Πούτιν σχεδιάζουν απλά να πηδήξουν επί κοντώ πάνω από τα ναρκοπέδια που ο τέως πρόεδρος Ομπάμα  σε πανικό προετοίμασε τις τελευταίες εβδομάδες της θητείας του, με σκοπό  να εμποδίσει οποιεσδήποτε τολμηρές κινήσεις για το ξήλωμα της στρατηγικής του, του περικλεισμού της Ρωσίας.
Ο Ομπάμα κατόρθωσε να δημιουργήσει ισχυρό κλίμα κακής θέλησης με παράνομα μέτρα, όπως με κατασχέσεις ρωσικών περιουσιών στις ΗΠΑ και απελάσεις δωδεκάδων Ρώσων διπλωματών. Το δικηγορικό μυαλό του πυρετικά εσχεδίασε πλεκτάνες προορισμένες να καταστήσουν τις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις το αντικείμενο οξείας αντιδικίας και εχθρότητας για ένα σημαντικό διάστημα.
Ωστόσο, οι Τραμπ και Πούτιν θα προχωρήσουν μπροστά, αφήνοντας στους επαγγελματίες της διπλωματίας να καθαρίσουν επιδέξια το πεδίο. Αρνούνται να εκτραπούν από την πορεία προς την ύφεση στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις. Ο γραφειοκρατικός νους του  Ομπάμα θα υπολόγισε ότι μέχρι να καταργηθούν οι κυρώσεις δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν συναλλαγές με τη Ρωσία σε πρακτικό επίπεδο. Αλλά και αυτό δεν θα ισχύσει.
Ο Πούτιν αποφάσισε να μη δημιουργήσει ζήτημα για τις κυρώσεις. Υπολογίζει σωστά πως εάν υπονομευθεί η στρατηγική Ομπάμα, του περικλεισμού, οι κυρώσεις καθ’ εαυτές χάνουν τη σημασία τους.
Ο Λαβρώφ σηματοδότησε ότι το Κρεμλίνο θεωρεί τον Τραμπ ως κάποιον που δεν άγεται από την ιδεολογία αλλά αντίθετα από την επιδίωξη της αποτελεσματικότητας. Και ότι συντάσσεται με την άποψη ότι οι δυο χώρες μπορούν να συνεργαστούν για τη λύση διεθνών προβλημάτων.
Από τις δηλώσεις του Λαβρώφ προκύπτει ότι η Συρία κυριάρχησε στις συζητήσεις. Η καταπολέμηση του ισλαμικού εξτρεμισμού είναι σαφώς η κεντρική φροντίδα της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ και η Ρωσία αισθάνεται πως βλέπει ειδικά τον Πούτιν ως φυσικό σύμμαχο σ’ αυτόν τον αγώνα. Από τη ρωσική πλευρά η προσδοκία μπορεί να είναι ότι κοινές προσπάθειες στη Συρία μπορούν να δώσουν ώθηση σε ευρύτερο συνεταιρισμό βασιζόμενο στη καλή πίστη και στην αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Οι συνομιλίες του Λαβρώφ για τη Συρία ήσαν ουσιαστικές. Κατ’ αρχήν οι ΗΠΑ θα συμβάλουν στη λειτουργία των λεγομένων «ζωνών παύσης  εχθροπραξιών» ( “deconfliction zones”), που συμφωνήθηκαν πρόσφατα στην Αστάνα από τη Ρωσία, την Τουρκία και το Ιράν. Η Ρωσία χαροποιείται γι’ αυτό.
Ο Λαβρώφ δήλωσε πως συζητήθηκαν «λεπτομερειακά τα βήματα και οι μηχανισμοί που μπορούμε να χειρισθούμε μαζί.» Η Ρωσία και οι ΗΠΑ βλέπουν τις «ζώνες παύσης συγκρούσεων» ως  ένα βήμα προς τον τερματισμό της βίας στη Συρία και συμφωνούν «στην ιδέα και ακόμη στα πρακτικά βήματα αναφορικά με την γεωγραφία των «ζωνών παύσης συγκρούσεων» Ο Τραμπ επανέλαβε πως « η κατανίκηση της τρομοκρατίας είναι η κύρια προτεραιότητα των ΗΠΑ. . . . Εδώ συμπίπτουμε απολύτως.»
Είναι ενδιαφέρον ότι οι ΗΠΑ εξακολουθούν να συντάσσονται με την διαδικασία της Αστάνα. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η σχετική ανακοίνωση του Λευκού  Οίκου αναφέρει ωστόσο ότι οι ΗΠΑ αναμένουν από τη Ρωσία να χαλιναγωγήσει το καθεστώς ΄Ασαντ, το Ιράν και τους πληρεξουσίους του Ιράν.( Ο Τραμπ αναμένεται να επισκεφθεί τη Σαουδική Αραβία στις 20 Μαΐου.)
Ο Λαβρώφ αναφέρθηκε στην Ουκρανία, στο Αφγανιστάν και στην Ισραελο-Παλαιστινιακή διαμάχη ως τα άλλα θέματα που απασχόλησαν τις συνομιλίες με τον Τραμπ και τον Τίλλερσον. Η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου ανέφερε πως ο Τραμπ εδήλωσε «την δέσμευση των ΗΠΑ να επιμείνουν στη προσπάθεια επίλυσης της  σύγκρουσης» στην Ουκρανία και «τόνισε την ευθύνη της Ρωσίας να εφαρμόσει πλήρως τις συμφωνίες του Μινσκ». Είναι ενδιαφέρον ότι δεν υπάρχουν αιχμές εναντίον της Μόσχας.
Σ’ αυτό που μπορεί να είναι μια έμμεση αναφορά στην Ισραελο-παλαιστινιακή σύγκρουση και στο Αφγανιστάν, η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου ανέφερε ότι ο Τραμπ « εξέτασε την δυνατότητα μιας ευρύτερης συνεργασίας (με την Ρωσία) για τη λύση συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή και αλλού». Ο Τραμπ αναμένεται να επισκεφθεί το Ισραήλ στα τέλη του μηνός. Η Ρωσία είναι φυσικά μέλος του λεγόμενου Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή.
Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν ο Τραμπ θα ζητήσει τη συνεργασία της Ρωσίας για την επίτευξη διακανονισμού στο Αφγανιστάν. Κατά τις υπάρχουσες πληροφορίες ο Τραμπ μπορεί να εγκρίνει την αποστολή μόνο 3.000 επιπλέον ανδρών στο Αφγανιστάν, πράγμα που σημαίνει πως δεν φιλοδοξεί να κερδίσει τον πόλεμο. Μια ρωσο-αμερικανική συνεργασία για τον τερματισμό του πολέμου στο Αφγανιστάν θα ήταν συνεπής με τους υπολογισμούς του Τραμπ.
Οι δηλώσεις του Λαβρώφ και τα ρωσικά δημοσιεύματα για τις συνομιλίες στην Ουάσιγκτων υποδηλώνουν ένα μεγάλο βαθμό ικανοποίησης στην Μόσχα με την διαπίστωση ότι τα προκαταρκτικά τελείωσαν και ότι ο πολύ-αναμενόμενος ρωσο-αμερικανικός διάλογος με την προεδρία Τραμπ αρχίζει στα σοβαρά. Η γλώσσα του σώματος έμοιαζε εξαιρετική, από τις φωτογραφίες του Τραμπ αστειευόμενου με τον Λαβρώφ και τον Κίσλιακ.
Ο διάλογος με τη Ρωσία και το χωρίς προηγούμενο επίπεδο συνεργασίας με την Κίνα στο πρόβλημα της Βορείου Κορέας υπογραμμίζουν ότι ο Τραμπ ανακτά τελικά τον έλεγχο στην αρένα της εξωτερικής πολιτικής. Και αναμφίβολα κηρύσσει μιαν ριζικά διαφορετική κατεύθυνση στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Κατήγοροι εναντίον του ασφαλώς θα υπάρξουν. Αλλά από ότι μπορεί να αντιληφθεί κανείς, μακρά από του να είναι ένας ανεμόμυλος, ο Τραμπ συμβαίνει πράγματι να έχει ένα λογικά συγκροτημένο, ριζοσπαστικό δόγμα εξωτερικής πολιτικής. ΄Εχει μια ευρεία στρατηγική θεώρηση και ένα σαφή χάρτη πορείας, με άξονα το κεντρικό επιχείρημα ότι οι ΗΠΑ έχουν υπέρ-διασταλεί.
Βασικά ο Τραμπ βλέπει πως τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Ρωσίας συμπίπτουν. Αυτό είναι πλήρως κατανοητό όσον αφορά τη Συρία. Αλλά το πώς λειτουργεί και στην περίπτωση της Ουκρανίας θα γίνει αντικείμενο προσεκτικής παρατήρησης. Κατά πάσα πιθανότητα μπορεί να βαδίζουμε ψηλαφώντας προς μια «ουδετεροποίηση», υπό την οποία η Ουκρανία δεν θα αποτελέσει μέλος οποιασδήποτε συμμαχίας.
Είναι αδιανόητο ότι μπορεί να βλέπει ο Τραμπ οποιοδήποτε υπέρτερο αμερικανικό συμφέρον στην Ουκρανία. Από την άλλη πλευρά, ο Πούτιν μπορεί να βλέπει στον Τραμπ κάποιον διατεθειμένο να αναγνωρίσει τα νόμιμα συμφέροντα της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Εάν ένα τέτοιο σενάριο εκτυλιχθεί στην Ουκρανία, ο ανακαθορισμός από τον Τραμπ της αμερικανικής μεταπολεμικής εξωτερικής πολιτικής, πάνω στη βάση της σύγχρονης  πραγματικότητας, διανοίγει την δυνατότητα επαναχάραξης της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής της ασφάλειας. Η ανάδυση του μη επαγγελματία πολιτικού ως συντηρητικού αμφισβητία του υφιστάμενου καθεστώτος  μπορεί σε τελευταία ανάλυση να επιτύχει πολλά αγαθά αποτελέσματα για την Αμερική και την παγκόσμιο ειρήνη.

Ατλαντικές Συνενοχές στο Ναζιστικό Ολοκαύτωμα Αποκαλύπτουν τα Αρχεία του ΟΗΕ

Η Βαθύτερη Ιστορία του Ατέρμονα Ψυχρού Πολέμου ΗΠΑ και Βρετανίας εναντίον της Ρωσίας.

Finian Cunningham, Strategic Culture Foundation

[To ακόλουθο άρθρο, του διεθνώς γνωστού Ιρλανδού συγγραφέα και δημοσιολόγου, παρουσιάζει άγνωστα και εντυπωσιακά στοιχεία της απόκρυφης ιστορίας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, που εκτίθενται επίσημα σε δημόσια θέα, με την αποδέσμευση και δημοσίευση από τον ΟΗΕ των αρχείων τη δίκης των Ναζιστικών Εγκλημάτων του Ολοκαυτώματος. Μετά την εσκεμμένη, επί δεκαετίες, καθυστέρηση της αποδέσμευσης αυτών των αρχείων, τα ΜΜΕ του Συστήματος της Δυτικής  ενημέρωσης απέστρεψαν το βλέμμα από το περιεχόμενό τους, βοηθούμενα και από μιαν επικαιρότητα που περιελάμβανε αξιοσημείωτες εξελίξεις, στη Γαλλία, στη Συρία και στην Ουάσιγκτων. Η παρούσα δημοσίευση έρχεται να συμπληρώσει το κενό σε ενημέρωση και ιστορική γνώση. Οι υπογραμμίσεις είναι του αρθρογράφου.]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Μετά κωλυσιεργία δεκαετιών, τα Ηνωμένα ΄Εθνη έδωσαν τελικά στη δημοσιότητα τα αρχεία της Ανακριτικής Επιτροπής Εγκλημάτων του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία ερεύνησε το Ναζιστικό Ολοκαύτωμα. Πηγή αυτών των αρχείων των ναζιστικών εγκλημάτων ήταν ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, περιλαμβανομένων και εκείνων που ήσαν εξόριστες, όπως η βελγική, η πολωνική και η Τσεχοσλοβάκικη. Η περίοδος που καλύπτουν τα αρχεία είναι του 1943-1949. Η Ουάσιγκτων και το Λονδίνο προσπαθούσαν από πολύ καιρό να εμποδίσουν την δημοσίευση. Γιατί;
΄Όπως παρατήρησε κατά την παρουσίαση των αρχείων δημοσιογράφος της Ντώϋτσε Βέλλε: « Τα αρχεία καθιστούν σαφές ότι οι (δυτικές) συμμαχικές δυνάμεις γνώριζαν -πριν το τέλος του πολέμου- περισσότερα για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως από ό,τι πιστευόταν γενικά.»
Αυτή η αποκάλυψη υποδεικνύει περισσότερα από απλή «γνώση» των δυτικών συμμάχων για τα εγκλήματα του ναζιστικού καθεστώτος. Υποδεικνύει μιαν ενοχοποιητική κρατική συνέργεια. Και αυτό επίσης εξηγεί γιατί η Ουάσιγκτων και το Λονδίνο  δεν ήθελαν την δημοσίευση των αρχείων εγκλημάτων πολέμου του ΟΗΕ.
Υπήρξε για πολλά χρόνια μια μακρά και οξεία συζήτηση μεταξύ δυτικών εθνών γύρω από το γιατί οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί ιδιαίτερα δεν προσπάθησαν περισσότερο να βομβαρδίσουν τη ναζιστική υποδομή των στρατοπέδων συγκεντρώσεως και των σιδηροδρόμων. Η Ουάσιγκτων και το Λονδίνο συχνά ισχυρίστηκαν ότι δεν είχαν γνώση της έκτασης των φρικαλεοτήτων που διέπρατταν οι ναζί, μέχρι το οριστικό τέλος του πολέμου, όταν τα κέντρα εξοντώσεως, όπως το Άουσβιτς και η Τρεμπλίνκα απελευθερώθηκαν –από τον Ρωσικό στρατό, ας σημειωθεί και αυτό.
Ωστόσο, αυτό που δείχνουν τα αρχεία του ΟΗΕ για το Ολοκαύτωμα είναι ότι η Ουάσιγκτων και το Λονδίνο  είχαν στην πραγματικότητα πλήρη γνώση της «Τελικής Λύσης» των Ναζί, σ’ εφαρμογή της οποίας εκατομμύρια Εβραίων και Σλάβων της Ευρώπης εξοντώνονταν, είτε με καταναγκαστικά έργα είτε με τους θαλάμους αερίων. ΄Ετσι το ερώτημα παραμένει επίμονο: Γιατί οι ΗΠΑ και η Βρετανία δεν στοχοποίησαν τη ναζιστική υποδομή του μηχανισμού εξόντωσης εκατομμυρίων ανθρώπων στους βομβαρδισμούς τους;
Μια πιθανή απάντηση είναι ότι αυτοί οι δυτικοί σύμμαχοι διακατέχονταν από  παχυλή αδιαφορία για τα θύματα ναζιστών. Οι ηγετικές τάξεις της Ουάσιγκτων και του Λονδίνου είχαν καταγγελθεί ότι και αυτές διαπνέονταν από αντισημιτικές προλήψεις, όπως φάνηκε από σκάνδαλα στα οποία και οι δύο κυβερνήσεις πέταξαν έξω με περιφρόνηση Εβραίους πρόσφυγες από την Ευρώπη στον 2ο Π.Π., ουσιαστικά στέλνοντας πολλούς από αυτούς πίσω στους ναζιστές εκτελεστές τους.
Χωρίς να εξαιρείται ο ανωτέρω παράγοντας της δυτικής ρατσιστικής αδιαφορίας, υπάρχει και ένας δεύτερος πολύ πιο βαρυσήμαντος λόγος. Ότι οι Δυτικές κυβερνήσεις, ή τουλάχιστον ισχυροί τομείς τους, αποστρέφονταν μια δράση που θα υπέσκαπτε τη ναζιστική πολεμική προσπάθεια εναντίον της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Παρά το γεγονός ότι η Σοβιετική ΄Ενωση ήταν επίσημα «σύμμαχος» της Δύσης στον πόλεμο κατά της ναζιστικής Γερμανίας.
Αυτή η αναδυόμενη εικόνα προβάλλει μια τελείως διαφορετική αντίληψη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου από την επίσημη Δυτική αφήγηση. Σ’ αυτή την εναλλακτική ιστορική εικόνα, η άνοδος του ναζιστικού 3ου Ράιχ  υποβοηθήθηκε εσκεμμένα από τους κυβερνώντες τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, σαν ευρωπαϊκό προπύργιο κατά της διάδοσης του κομμουνισμού.
Ο λυσσώδης αντισημιτισμός του Αδόλφου Χίτλερ συγκρινόταν μόνο με την απέχθειά του για τον κομμουνισμό και τους σλαβικούς λαούς της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Στη ναζιστική ιδεολογία, Εβραίοι, κομμουνιστές και Σλάβοι ήταν όλοι «undermenschen» (υπάνθρωποι) προς εξολόθρευση σε μια «Τελική Λύση».
΄Ετσι, όταν η Ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική ΄Ενωση και εφάρμοζε την «Τελική Λύση της», από τον Ιούνιο του 1941 έως τα τέλη του 1944, καθόλου περίεργο ότι ΗΠΑ και Βρετανία έδειχναν μια δυσεξήγητη απροθυμία να διαθέσουν πλήρως τις στρατιωτικές δυνάμεις τους στο άνοιγμα ενός Δυτικού Μετώπου. Οι Δυτικοί σύμμαχοι ήταν σαφώς ευχαριστημένοι να βλέπουν τη Ναζιστική μηχανή να εκτελεί αυτό που εξ αρχής προοριζόταν να κάνει: Να καταστρέψει τον κύριο εχθρό του Δυτικού καπιταλισμού, που αντιπροσώπευε η Σοβιετική ΄Ενωση.
Τούτο δεν σημαίνει πως όλοι οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί ηγέτες συμμερίζονταν ή έστω είχαν γνώση αυτής της σιωπηρής στρατηγικής στόχευσης. Ηγέτες όπως ο Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ φαίνονταν γνήσια αφοσιωμένοι στο να νικήσουν τη ναζιστική Γερμανία. Ωστόσο οι προσωπικές τους απόψεις θα πρέπει να τοποθετηθούν στο πλαίσιο μιας συστηματικής μυστικής συνέργειας μεταξύ ισχυρών Δυτικών επιχειρηματικών συμφερόντων και της Ναζιστικής Γερμανίας.
Όπως ο Αμερικανός συγγραφεύς Νταίηβιντ Τάλμποτ έχει τεκμηριώσει στο βιβλίο του «Η Σκακιέρα του Διαβόλου: Ο Άλλεν Ντάλλες, η CIA και η ΄Ανοδος της Μυστικής Κυβέρνησης της Αμερικής» (2015), υπήρχαν ισχυρότατοι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ της Wall Street και του 3ου Ράιχ, που πήγαιναν πίσω αρκετά χρόνια πριν της έκρηξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο ΄Αλλεν Ντάλλες που δούλευε στη νομική εταιρεία της Wall Street Sullivan & Cromwell, και που αργότερα τέθηκε επικεφαλής της CIA, είχε παίξει ρόλο-κλειδί στην διασύνδεση του αμερικανικού κεφαλαίου με την γερμανική βιομηχανία. Αμερικανικοί βιομηχανικοί γίγαντες, όπως οι Ford, General Motors, ITT και Du Pont είχαν επενδύσει βαθιά σε αντίστοιχες γερμανικές βιομηχανίες, όπως η Krupp Steel, Daimler και η  IG Farben, ( η παραγωγός του δηλητηριώδους αερίου  Zyclon B, που χρησιμοποιείτο στους θαλάμους του Ολοκαυτώματος.) Το Αμερικανικό αλλά και το βρετανικό κεφάλαιο ήταν λοιπόν ενσωματωμένο στη Ναζιστική πολεμική μηχανή και την εξάρτησή της από την  εκμετάλλευση  των  δούλων-εργατών, που της εξασφάλιζε η «Τελική Λύση».
Και αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί οι Δυτικοί σύμμαχοι έκαναν τόσο λίγη προσπάθεια να παραβλάψουν τη ναζιστική υποδομή με τις αναμφίβολα τεράστιες δυνάμεις βομβαρδισμού που διέθεταν. Ακόμη βαρύτερα καταδικαστική διαπίστωση, από την απλή αδράνεια και αδιαφορία εκ λόγων ρατσιστικής προκατάληψης σε βάρος των θυμάτων του Ναζισμού, αποτελεί το γεγονός ότι η αμερικανική και βρετανική καπιταλιστική ελίτ είχαν επενδύσει στο Τρίτο Ράιχ. Κυρίως για την εξάλειψη της Σοβιετικής ΄Ενωσης και κάθε γνησίου σοσιαλιστικού κινήματος. Ο βομβαρδισμός της γερμανικής υποδομής θα ισοδυναμούσε με την καταστροφή Δυτικών κεφαλαίων.
Προς αυτόν τον σκοπό, καθώς ο πόλεμος πλησίαζε στο τέλος του και η Σοβιετική ΄Ενωση φαινόταν ικανή να τελειώσει το Τρίτο Ράιχ από μόνη της, Αμερικανοί και Βρετανοί ενίσχυσαν καθυστερημένα την πολεμική προσπάθειά τους από τη δυτική και τη νότιο Ευρώπη. Ο στόχος ήταν να περισώσουν τα Δυτικά κεφάλαια που απέμεναν στο Ναζιστικό καθεστώς. Ο ΄Αλλεν Ντάλλες, ο μετ’ ολίγο διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών CIA, φυγάδευσε κορυφαίους Ναζί και τον χρυσό που είχαν λεηλατήσει από την Ευρώπη, με μυστικές συμφωνίες παράδοσης, γνωστές ως «Operation Sunrise» (Επιχείρηση Ηλιοχάραγμα). Η βρετανική μυστική υπηρεσία ΜΙ6 συνεργάστηκε επίσης στην αμερικανική μυστική επιχείρηση διάσωσης ναζιστικών κεφαλαίων, μέσω σκοτεινών μυστικών διαδρομών. Η κακή πίστη που επιδείχτηκε προς τους Σοβιετικούς «συμμάχους» προανήγγειλε τον παγετώνα του Ψυχρού Πολέμου, που ακολούθησε αμέσως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σημαντική καταδικαστική μαρτυρία του τι διαπράχτηκε τότε έδωσε πρόσφατα, σε συνέντευξη στο BBC o Ben Ferencz, o Αμερικανός πιο υψηλόβαθμος από τους επιζώντες δημόσιους κατηγόρους στις δίκες της Νυρεμβέργης. Σε ηλικία 98 ετών, ο Ferencz ήταν σε θέση, με πλήρη διαύγεια, να αφηγηθεί πως εικοσάδες εγκληματιών πολέμου Ναζί αφέθηκαν ελεύθεροι από τις αμερικανικές και τις βρετανικές αρχές. Ο Ferencz  επικαλέστηκε και την φράση του Αμερικανού στρατηγού Τζωρτζ Πάττον, που δήλωσε λίγο πριν την τελική συνθηκολόγηση του 3ου Ράιχ τον Μάιο του 1945 «Πολεμούμε τον λάθος εχθρό.»
Η ειλικρινής έκφραση από τον Πάττον της μεγαλύτερης εχθρότητας για την Σοβιετική ΄Ενωση παρά για την Ναζιστική Γερμανία ήταν σε πλήρη αρμονία με τη συνέργεια της ηγετικής τάξεως στην Αμερική και τη Βρετανία στον γαιο-στρατηγικό πόλεμο του Χίτλερ εναντίον της Σοβιετικής ΄Ενωσης και των σοσιαλιστικών κινημάτων που αναπτύσσονταν στην Ευρώπη και στην Αμερική.
Με άλλα λόγια, ο Ψυχρός Πόλεμος, στον οποίο ΗΠΑ και Βρετανία αποδύθηκαν μετά το 1945 δεν ήταν παρά η συνέχεια της εχθρικής πολιτικής κατά της Μόσχας, που ήδη είχε ξεκινήσει πριν την έκρηξη του πολέμου το 1939, υπο τη μορφή της ενδυνάμωσης της Ναζιστικής Γερμανίας. Για διάφορους λόγους κατέστη επείγον για τις Δυτικές δυνάμεις να εξαλείψουν τη ναζιστική πολεμική μηχανή μαζί με την Σοβιετική ΄Ενωση. Αλλά όπως γίνεται τώρα φανερό, τα Δυτικά κεφάλαια, που ήταν ενσωματωμένα στη ναζιστική πολεμική μηχανή, ανακυκλώθηκαν στην αγγλο-αμερικανική ψυχρο-πολεμική αντιπαράθεση στη Σοβιετική ΄Ενωση. Είναι πράγματι μια βαριά ιστορική κηλίδα το ότι αμερικανικές και βρετανικές  στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες ισχυροποιήθηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από ναζιστικά εγκλήματα.
Η πρόσφατη αποδέσμευση των αρχείων του ΟΗΕ για το Ολοκαύτωμα –παρά τις πολυετείς αγγλο-αμερικανικές παρελκυστικές προσπάθειες- εισφέρει νέα στοιχεία στην ιστορικήν ανάλυση, ότι αυτές οι δυνάμεις ήταν βαθειά συνένοχες στα μνημειώδη εγκλήματα του ναζιστικού 3ου Ράιχ. Εγνώριζαν γι’ αυτά τα εγκλήματα, επειδή είχαν συμβάλει στην διευκόλυνση της τελέσεώς τους. Και η συνενοχή εκπήγαζε από την εχθρότητα προς την Ρωσία, ως διαβλεπόμενο γεωπολιτικό ανταγωνιστή.
Και αυτό δεν αποτελεί μιαν απλή ακαδημαϊκή διαπίστωση. Η Δυτική συνενοχή με τη Ναζιστική Γερμανία βρίσκει την αντιστοιχία της με την σημερινή επιδεικνυόμενη εχθρότητα της Ουάσιγκτων, της Βρετανίας και των συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ εναντίον της Μόσχας. Η πεισματική συνεχής ενίσχυση των επιθετικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ γύρω από τα σύνορα της Ρωσίας, η αδιάκοπη αντιρωσική προπαγάνδα από τα Δυτικά ΜΜΕ, ο οικονομικός αποκλεισμός  με τη μορφή κυρώσεων, βασιζόμενος σε έωλους ισχυρισμούς, έχουν όλα βαθειές τις ρίζες τους στην Ιστορία.
Ο Ψυχρός πόλεμος της Δύσης κατά της Μόσχας προηγήθηκε του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, συνεχίσθηκε μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, παρά το γεγονός ότι η Σοβιετική ΄Ενωση δεν υπάρχει πια. Γιατί; Επειδή η Ρωσία θεωρείται ανταγωνίστρια της Αγγλο-Αμερικανικής καπιταλιστικής ηγεμονίας, όπως και η Κίνα και όποια άλλη ανερχόμενη δύναμη που υπονομεύει την επιθυμητή μονοπολική ηγεμονία.
Η αμερικανο-βρετανική συνέργεια με τη Ναζιστική Γερμανία βρίσκει την σύγχρονη έκφρασή της στην συνέργεια του ΝΑΤΟ με το νεοναζιστικό καθεστώς της Ουκρανίας και της τρομοκρατικές ομάδες τζιχαντιστών που αποστέλλονται σε πολέμους μέσω αντιπροσώπων εναντίον ρωσικών συμφερόντων στη Συρία και αλλού. Οι πρωταγωνιστές μπορεί να αλλάζουν κατά καιρούς, αλλά η ριζική παθολογία είναι ο ηγεμονικός εθισμός του αμερικανο-βρετανικού καπιταλισμού.

Ο ατέρμων Ψυχρός Πόλεμος θα τελειώσει μόνο όταν ο αγγλο-αμερικανικός καπιταλισμός αντικατασταθεί τελικά από ένα γνησιότερα δημοκρατικό σύστημα.

Τα αποτελέσματα της Συνάντησης Πούτιν – Ερντογάν στο Σότσι.

Ο Πούτιν δήλωσε πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων αφού πήρε                           περισσότερα από ό,τι έδωσε.      
                                   
 
του Marko Marjanović , Russia Insider, 4-5-17

[ Από όλα τα σχετικά διεθνή ρεπορτάζ, υπ’ όψιν του μεταφραστή, αυτό το άρθρο, ρωσικού οργάνου, κρίθηκε το πληρέστερο, καλύτερα πληροφορημένο και πιο αξιόπιστο]

Μετά τις συνομιλίες με τον Ερντογάν στο Σότσι, ο Πούτιν δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι οι ρώσο-τουρκικές σχέσεις έχουν τώρα αποκατασταθεί πλήρως.
Ασφαλώς και οι δύο συνομιλητές εξέφρασαν την υποστήριξή τους στην καθιέρωση «ζωνών αποκλιμάκωσης» (των συγκρούσεων στη Συρία), που σχεδιάζεται να καλύψουν τους τέσσερεις μείζονες θυλάκους ελέγχου των ανταρτών (Ιντλίμπ, Χομς, Γκούτα, Νταράγια), κάτι που μοιάζει με τις «ζώνες ασφαλείας», για τις οποίες μιλούσε ο Ερντογάν ένα καιρό. Μόνο πως υπό την καλύπτρα αυτών των «ζωνών αποκλιμάκωσης» βρίσκεται η συμφωνία κάτω από την οποία οι Ρώσοι ήθελαν εξ’ αρχής να θέσουν τους αντάρτες και τους υποστηρικτές τους.
Η πρόταση λέει επίσης ότι οι ανταρτικές ομάδες (που θα συμβληθούν) οφείλουν να πολεμήσουν εναντίον του Ισλαμικού κράτους και του Μετώπου Αλ Νούσρα, η Ταχρίρ αλ-Σαμ, παραφυάδα της Αλ-Κάϊντα, που δεν περιλαμβάνονται στην διαδικασία ειρήνευσης.
Οι αντάρτες αποκτούν ζώνη-μη-πτήσεων και αναγνωρίζονται ως νόμιμη αντιπολίτευση, αλλά μόνον αν πολεμήσουν εναντίον της Αλ- Κάϊντα, η τουλάχιστον μείνουν αδρανείς, όταν οι συριακές δυνάμεις και η ρωσική αεροπορία επιχειρούν εναντίον της.
Είναι η ίδια συμφωνία την οποία, με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ και της Τουρκίας, είχαν απορρίψει πολλές φορές στο παρελθόν. Μοιάζει σαν φάντασμα με τη Συμφωνία Λαβρώφ-Κέρυ, του Σεπτεμβρίου 2016, την οποία το Πεντάγωνο σαμποτάρισε τότε, σκοτώνοντας με βομβαρδισμό 100 Σύρους στρατιώτες, στην περικυκλωμένη από τους τζιχαντιστές του Ι.Κ. πόλη Ντέιρ εζ-Ζορ.
Είναι σπουδαία συμφωνία για τη Δαμασκό, που έσπευσε να δηλώσει την υποστήριξη της. Σημαίνει πως οι αντάρτες πρέπει να αδρανήσουν και να σεβαστούν την ανακωχή, ενώ  οι κυβερνητικές  δυνάμεις εκριζώνουν την Ταχρίρ αλ-Σαμ, που αντιπροσωπεύει τη μισή πολεμική ισχύ της ανταρσίας. Μόλις επιτευχθεί αυτό, τότε εξασφαλίζουν τελικές διαπραγματεύσεις ειρήνης, αλλά μέχρι τότε η ισχύ πίεσης τους θα είναι ακόμη μικρότερη από σήμερα.
Είναι μεγάλο κέρδος για τη Ρωσία ότι ο Ερντογάν συμφωνεί τώρα πως η Αλ-Κάϊντα θα πρέπει να ηττηθεί, ιδιαίτερα αν αυτός τηρήσει τον λόγο του (κάτι για το οποίο δεν είναι γνωστός). ΄Ετσι είναι κατανοητό ότι, σε ανταπόδοση, ο Πούτιν ισχυρίζεται πως οι σχέσεις είναι όσο καλές ήσαν προηγουμένως. Αυτό δεν είναι απαραίτητα ένας τόσο υψηλός πήχυς.
Πράγματι, ο Ερντογάν ίσως να εγκατέλειψε το Σότσι σε διάθεση κάτι λιγότερο του ενθουσιασμού. Λίγες μόνο μέρες πριν, Ρώσοι στρατιώτες σταμάτησαν τις δοκιμαστικές επιθέσεις του εναντίον Κούρδων της Συρίας στον θύλακα  Αφρίν. Ο Ερντογάν εσκεμμένα ανέφερε στα ΜΜΕ πως έδειξε στον Πούτιν φωτογραφίες συναδέλφωσης Ρώσων στρατιωτών με Κούρδους πολιτοφύλακες του YPG, τους οποίους η Τουρκία δαιμονοποιεί ως τρομοκράτες. (Τις φωτογραφίες τράβηξαν επίτηδες Ρώσοι στρατιώτες και τις δημοσίευσαν τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης την Τρίτη.)
Σαφώς δεν ήταν ευτυχής ο Ερντογάν ότι οι Ρώσοι μπήκαν ανάμεσα  σ’ αυτόν και τους Κούρδους πολιτοφύλακες, αλλά είναι επίσης σαφές ότι η Μόσχα δεν νοιάζεται ιδιαίτερα, αλλιώς δεν θα είχε διατάξει την κίνηση λίγες μέρες πριν την αναμενόμενη άφιξη του Ερντογάν.
Σε αντάλλαγμα για την πισώπλατη μαχαιριά στη προστατευόμενη του Α-Κάϊντα, ο Ερντογάν αναμφίβολα θέλει διαβεβαιώσεις ότι οι Κούρδοι της Συρίας θα πάρουν όσα λιγότερα γίνεται στον μεταπολεμικό  διακανονισμό, αλλά οι Ρώσοι δεν θα πάνε μέχρι να του επιτρέψουν να πάρει το θέμα στα χέρια του. Δεν τον θέλουν να αποσταθεροποιήσει  μια δύσκολη κατάσταση περισσότερο, ούτε θέλουν έναν απροκάλυπτο ανατροπέα καθεστώτος να εισχωρήσει περισσότερο στη Συρία -με οποιοδήποτε πρόσχημα.
Τις παραμονές της συνάντησης κορυφής, η τουρκική πλευρά ισχυριζόταν πως προσδοκούσε την ολοκλήρωση μιας συμφωνίας για την τουρκική αγορά του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400. Eίχαμε γράψει ότι αυτό είναι άκρως απίθανο. Πράγματι η ρωσική πλευρά μόλις έκανε την ασθενέστερη μνεία ότι το θέμα αυτό εθίγη, αλλά δεν ανέφερε καμιά πρόοδο.
«Οι παραδόσεις των ρωσικών προηγμένων πυραυλικών συστημάτων εδάφους-αέρος S-400 στην Τουρκία συζητήθηκε σε συνάντηση των Ρώσου και Τούρκου Προέδρων, Βλαντιμίρ Πούτιν και Ταγίπ Ερντογάν. Το θέμα αυτό εθίγη, όπως άλλα θέματα σχετιζόμενα με τη στρατιωτική και τεχνική συνεργασία», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντιμίτρι Πεσκώφ.«Η στρατιωτική και τεχνική συνεργασία συζητήθηκε σε θετικό τόνο», πρόσθεσε.
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η Ρωσία Ξανασυνδέει το «Κόκκινο Τηλέφωνο» Επικοινωνίας με τις ΗΠΑ στη Συρία


του Alexander Mercouris, The Duran, 25-4-2017

Πληροφορίες της ρωσικής εφημερίδας Ιζβέστια από πηγή του υπουργείου των Εξωτερικών αναφέρει ότι, ανταποκρινόμενη σε παρακλήσεις των ΗΠΑ, η Ρωσία επανασύνδεσε σιωπηρά την «θερμή γραμμή» επικοινωνίας μεταξύ Ρώσων και Αμερικανών στρατιωτικών στη Συρία.

Η Ρωσία είχε διακόψει αυτή την γραμμή επικοινωνίας σε αντίδραση της αμερικανικής πυραυλικής επίθεσης εναντίον της αεροπορικής βάσεως Αλ-Σαρυάτ της Συρίας στις 6 Απριλίου. ΄Αμεση συνέπεια του μέτρου ήταν η εντυπωσιακή διακοπή των αμερικανικών αεροπορικών επιχειρήσεων, για την αποφυγή του κινδύνου τυχαίας συγκρούσεως με την ρωσική αεροπορία στη Συρία, όπου η Ρωσία –λόγω της παρουσίας των αντιαεροπορικών συστημάτων S-400 και S-300VM Antey- ελέγχει τον εναέριο χώρο.

Αυτή η πτυχή της διακοπής λειτουργίας της «θερμής γραμμής ασφαλείας πτήσεων» ελάχιστα και επιπόλαια αναφέρθηκε από την συστημική ενημέρωση στη Δύση όπως επίσης διέφυγε ανάδειξης και σχολιασμού η δραματική συνέπεια που είχε για τις αμερικανικές αεροπορικές επιχειρήσεις στη Συρία.

Ωστόσο, σε συνδυασμό με την παρουσία των ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων στη Συρία, παρέσχε στους Ρώσους την δυνατότητα να αντιδράσουν στον αμερικανικό βομβαρδισμό κατά τρόπο αποφασιστικό και ταυτόχρονα διακριτικό, που απέφευγε την επικίνδυνη κλιμάκωση αλλά καθιστούσε σαφές και δυνατό το ρωσικό μήνυμα.

Αυτό που έκαναν οι Ρώσοι με την αποκατάσταση της «θερμής γραμμής», αφού την είχαν διακόψει επί αρκετές εβδομάδες, ήταν να καταστήσουν σαφές στους Αμερικανούς ότι η ανεμπόδιστη αεροπορική δράση τους στη Συρία εξαρτάται από τη ρωσική συμφωνία και ότι η Ρωσία δεν πρόκειται να συμφωνήσει εάν οι Αμερικανοί ξαναχτυπήσουν τις συριακές ένοπλες δυνάμεις.

Οι ΗΠΑ επείγοντο να ξαναρχίσουν τις πλήρεις αεροπορικές επιχειρήσεις τους εναντίον των τζιχαντιστών του ΙΚ και γι’ αυτό ήθελαν την ταχύτερη δυνατή επαναλειτουργία του «κόκκινου τηλεφώνου». Οι Ρώσοι, από την πλευρά τους, ήξεραν ότι εάν επέμεναν να κρατούν τη γραμμή κλειστή επί πολύ, σε κάποιο σημείο οι Αμερικανοί θα ήταν αναγκασμένοι –ακόμη και για λόγους γοήτρου- να επαναρχίσουν πλήρεις επιχειρήσεις, ακόμη και με τον κίνδυνο ένοπλης σύγκρουσης με τους Ρώσους.

Και οι δύο πλευρές επομένως είχαν ισχυρό κίνητρο για αποκλιμάκωση.

Είναι βέβαιο ότι οι ΗΠΑ έδωσαν στους Ρώσους την διαβεβαίωση που ζητούσαν –και πράγματι ο Τραμπ, ο ΥΠΕΞ Τίλλερσον και ο Σύμβουλος Ασφαλείας ΜακΜάστερ το έκαναν δημόσια. Είναι ωστόσο απίθανο ότι οι Ρώσοι αποδέχονται οποιεσδήποτε αμερικανικές υποσχέσεις με εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία τους. Γι’ αυτό, κατά τις προσεχείς εβδομάδες θα αρχίσουν διακριτικά να ενισχύουν την αεροπορική άμυνα της Συρίας για να αυξήσουν τους κινδύνους για τους Αμερικανούς οποιασδήποτε νέας επίθεσης εναντίον της. Το είπαν ήδη άλλωστε και θα το κάνουν.

Σε σχέση μάλιστα με τα ανωτέρω, τις τελευταίες μέρες κυκλοφορούν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι οι Ρώσοι σχεδιάζουν να εφοδιάσουν τη Συρία με αντιαεροπορικά συστήματα BUK, Tor και Pantsir, για την αύξηση δραστικότητας της συριακής αεράμυνας.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η γραμμή στρατιωτικής επικοινωνίας αποκαταστάθηκε κατόπιν προσωπικού αιτήματος του υπουργού των Εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον στο Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρώφ. Αυτό θα πρέπει να έγινε στην τηλεφωνική επικοινωνία των δύο ανδρών στις 21 Απριλίου. Και η «θερμή γραμμή» θα αποκαταστάθηκε την επομένη.

Πολιτικοί και εμπειρογνώμονες στη Ρωσία πιστεύουν πως η Ουάσιγκτων αναγκάσθηκε να κάνει αυτό το βήμα, επειδή η έλλειψη συντονισμού με τη Ρωσία θα μπορούσε να έχει αρνητικές συνέπειες.

«Η πολιτική της Ουάσιγκτων είναι πραγματιστική», είπε ο Ιγκόρ Μορόσωφ, μέλος της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της ρωσικής ΄Ανω Βουλής. «Το Στέητ Ντηπάρτμεντ ξέρει καλά ότι η στρατηγική πρωτοβουλία στον εναέριο χώρο της Συρίας είναι στα χέρια των ρωσικών αερο-διαστημικών δυνάμεων. ΄Ετσι, για την αποφυγή οποιωνδήποτε απρόβλεπτων καταστάσεων στο αέρα, οι ΗΠΑ υπέβαλαν αυτό το αίτημα».

Ο Γιούρι Ζίνιν, κορυφαίος ερευνητής στο Κέντρο Συνεργασίας Πολιτισμών, στο Πανεπιστήμιο MGIMO στη Μόσχα, είπε: «Η Ουάσιγκτων υποκίνησε την αντίδρασή μας. Δεδομένου ότι παραβιάστηκε η εθνική κυριαρχία της Συρίας, οι ενέργειές μας μπορούν να χαρακτηριστούν μάλλον μετριοπαθείς. Ιδιαίτερα αυτό θα μπορούσε να είχε οδηγήσει στον θάνατο Αμερικανών συμβούλων και στρατιωτών στη Συρία.»

Με την αναστολή του μηχανισμού ασφαλείας πτήσεων, η Ρωσία σηματοδότησε ότι δεν θα αφήσει τις ΗΠΑ να παίρνουν ασυντόνιστες και μονομερείς αποφάσεις στη Συρία. Προφανώς οι ΗΠΑ έπιασαν το μήνυμα.

Απόδοση: Μιχ. Στυλιανού

Το ΝΑΤΟ Προσπαθεί να Σύρει τη Ρωσία σε Έναν Βαλκανικό Πόλεμο

του Adam Garrie, The Duran, 25-4-2017

Με τον ανωτέρω τίτλο η διαδικτυακή εφημερίδα The Duran, δημοσιεύει το κατωτέρω άρθρο του συνεργάτη της Αdam Garrie, το ενδιαφέρον του οποίου έγκειται στο ότι εκφράζει σαφώς τις ρωσικές απόψεις για το διαμορφούμενο σκηνικό πολεμικής κρίσεως στα Βαλκάνια –της οποίας επιπλέον παρουσιάζει το ιστορικό πλαίσιο.

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Το ΝΑΤΟ και όχι η Ρωσία είναι που ανοίγει ιστορικές πληγές στην πιο ταραγμένη περιοχή της Ευρώπης. Της Ρωσίας η σύγχρονη ανάμειξη στα Βαλκάνια είναι συγκριτικά ελάχιστη. Η Ρωσία κάνει συναλλαγές με την Σερβία, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών, αλλά οι συναλλαγές αυτές δεν έχουν κανένα πιεστικό χαρακτήρα, από τη μια ή την άλλη πλευρά.

Όπως με τον υπόλοιπο κόσμο, η Ρωσία θα ήθελε να έχει καλές εμπορικές σχέσεις με όλες τις βαλκανικές χώρες και όχι μόνο με τα πρώην γιουγκοσλαβικά κράτη. Δεν υπάρχει τίποτε το ασύνηθες σε αυτό ούτε κάτι το ιδιαίτερο σ’ αυτή την επιθυμία. Η Ρωσία ειλικρινά είναι περισσότερο εστιασμένη στην Κεντρικήν Ασία, στην Ανατολικήν Ασία και ακόμη στη Μέση Ανατολή, παρά στα Βαλκάνια.

Οι σχέσεις της Ρωσίας με την περιοχή αυτή είναι κατ’ αρχήν ιστορικές περισσότερο, παρά σύγχρονες.

Από την ιστορική άποψη, οι περισσότερες των Βαλκανικών χωρών χρωστούν την ανεξαρτησία και την σύγχρονη κρατική υπόστασή τους στη Ρωσία.

Η Σερβία ήταν η πρώτη βαλκανική χώρα που εξεγέρθηκε κατά του τουρκικού οθωμανικού ιμπεριαλισμού. Η εξέγερση άρχισε το 1804 και είχε σαν αποτέλεσμα την περιορισμένη αυτονομία της Σερβίας.

Οι ΄Ελληνες ακολούθησαν το 1821. Και το 1829 η Πρώτη Ελληνική Δημοκρατία κατέστη πλήρως ανεξάρτητη από την ιμπεριαλιστική Οθωμανική διοίκηση. Στην αρνητική όψη, πολλές Δυτικές χώρες άρχισαν να ασκούν ένα είδος οικονομικής και ήπιας πολιτικής αποικιοκρατίας επί ενός νεαρού έθνους σε πανάρχαια γη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τον ελληνικό αγώνα της ανεξαρτησίας Ρωσία και Βρετανία συμμάχησαν υπέρ του ελληνικού λαού. Αυτός ήταν ο μοναδικός μεγάλος πόλεμος, μεταξύ 1815 και 1914 στον οποίο η Βρετανία συντάχθηκε με τη Ρωσία εναντίον του υποθετικού Οθωμανού συμμάχου της.

Το 1878 ήταν για τα Βαλκάνια η στιγμή της αλήθειας. Η Ρωσία συνέτριψε τις τουρκικές δυνάμεις στον πόλεμο που κράτησε μεταξύ 1877 και 1878.

Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, που τερμάτισε τον πόλεμο, αναγνώριζε την πλήρη ανεξαρτησία της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Ρουμανίας. Η Βουλγαρία κατέστη εκ των πραγμάτων ανεξάρτητη, ύστερα από χρόνια κτηνώδους οθωμανικής καταπίεσης και οι περιοχές που τώρα ονομάσθηκαν Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Τέως Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας απολάκτισαν όλες τον οθωμανικό ζυγό.

Ορισμένες από τις διατάξεις της Συνθήκης του Αγ. Στεφάνου τροποποιήθηκαν (σ.μ. Συνέδριο του Βερολίνου,13-6/7-1878) με τη Συνθήκη του Βερολίνου, επειδή Βρετανία και Γαλλία ανησυχούσαν για την αύξηση της ρωσικής επιρροής στη νότια Ευρώπη. Ωστόσο η οθωμανική παρουσία στα Βαλκάνια περιορίστηκε δραστικά και η οθωμανική εξουσία συνέχισε να φθίνει στις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Στη περίπτωση της Βοσνίας και των βορείων Βαλκανίων. Η Αυστρο-Ουγγαρία έγινε δύναμη κατοχής, προκαλώντας την δυσφορία στις αρχές του 20ού Αιώνα, κατάσταση που ώθησε σε εξελίξεις που προκάλεσαν τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όλα αυτά έδωσαν στο αθροιστικό αποτέλεσμα το νόημα ότι η Ρωσία άλλαξε την φορά της ιστορίας στα Βαλκάνια. Επέτρεψε σε μια κατά συντριπτική πλειοψηφία ορθόδοξη περιοχή να ελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό και τελικά και από τη Δυτική κυριαρχία. Πολλοί στην Ευρώπη και στην ευρύτερη Δύση δεν έχουν ακόμη συγχωρήσει τη Ρωσία γι’ αυτό.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί ακόμη λαοί των Βαλκανίων εξακολουθούν να βλέπουν τη Ρωσία με θαυμασμό. Αντιστρόφως, οποτεδήποτε αντιρωσικές κυβερνήσεις εκλέγονται σε βαλκανικά κράτη, πολλοί Ρώσοι αισθάνονται πως οι ιστορικές θυσίες τους ανταμείβονται με αχαριστία. Επιβάλλεται όμως να γίνει αντιληπτό πως ουδέποτε ρωσική κυβέρνηση συμμερίσθηκε αυτή την άποψη, η οποία όμως εκφράσθηκε από αντιπολιτευόμενα κόμματα, όπως το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας.

Αντίθετα με ό,τι λένε τα συστημικά ΜΜΕ, είναι το ΝΑΤΟ και όχι η Ρωσία που βλέπει τα Βαλκάνια υπό το πρίσμα της Ιστορίας, αντί της σημερινής πραγματικότητας. Στα Βαλκάνια, το «Μεγάλο Παιχνίδι» δεν παίζεται σήμερα με τη Ρωσία εναντίον της Τουρκίας. Αυτή τη φορά αφορά τις ανεξάρτητες χώρες, με πληθυσμούς κατά πλειοψηφία ορθοδόξων χριστιανών, που υφίστανται τον ανταγωνισμό του αλβανικού κράτους αλλά και αλβανικής εθνότητας τρομοκρατών, που έχουν αποθρασυνθεί από τον παράνομο πόλεμο του ΝΑΤΟ, το 1999, κατά της Γιουγκοσλαβίας.

Ρίχνοντας το βάρος του υπέρ των Αλβανών τρομοκρατών, των οργανωμένων εγκληματιών και του διεφθαρμένου αλβανικού κράτους –τόσο διεφθαρμένου ώστε και οι Αλβανοί να διαμαρτύρονται εναντίον του- το ΝΑΤΟ αντιμάχεται την ανεξαρτησία χωρών που μπορεί να οφείλουν την αρχική ανεξαρτησία τους στη Ρωσία αλλά που έχουν σήμερα πολιτικά λιγότερα κοινά σημεία με τη Ρωσία από οποτεδήποτε μετά τις μέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η ρωσική στήριξη στο Διεθνές Δίκαιο και οι συμπάθειες σε αδελφά έθνη δεν θα έπρεπε να συγχέονται με ανάμειξη. Οι μόνοι ξένοι που ανακατεύονται στα Βαλκάνια είναι τα κράτη του ΝΑΤΟ, με επικεφαλής τις ΗΠΑ και τις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες, περιλαμβανομένης της Γερμανίας όσο και της Τουρκίας, που θέλει να βάλει πόδι στην πρώην κυριαρχία της, αρχίζοντας από τη σουνιτική μουσουλμανική Βοσνία.

Ο αμερικανικός πόλεμος μέσω πληρεξουσίου εναντίον της Ρωσίας, σε περιοχή όπου η Ρωσία δεν είναι παρούσα, είναι στην πραγματικότητα άλλος ένας πόλεμος για εδάφη, πολιτική επιρροή και πολύ σημαντικότερο για οικονομική επιρροή. Ωστόσο αποτελεί έναν διαφανώς μεταμφιεσμένο πόλεμο εναντίον του Χριστιανισμού, στον οποίο χρησιμοποιείται ένας πλειοψηφικά μουσουλμανικός αλβανικός πληθυσμός, που έχει ριζοσπαστικοποιηθεί θρησκευτικά και πολιτικά.

Το ΝΑΤΟ παίζει με τη φωτιά στα Βαλκάνια. Το κατά πόσο θα κατέβει η Ρωσία μ’ ένα πυροσβεστήρα, είναι ένα μεγάλο ερώτημα. Το ΝΑΤΟ προσπαθήσει να τραβήξει τη Ρωσία πίσω στα Βαλκάνια. Μέχρι τώρα η ρωσική αρκούδα αντιστέκεται.

Το Ερώτημα Εάν οι Ρώσοι Κατέρριψαν τους Τόμαχωκ Και η Σημασία της απάντησης


by Jonathan Roth of RiskHedge, 22-4-2017
Μετάφραση.Μ. Στυλιανού

Σε μια αποκλειστική βίντεο-συνέντευξη στο RiskHedge, ένας παλαιός γεωπολιτικός εμπειρογνώμων δηλώνει πως  στις ΗΠΑ κυκλοφορεί ευρύτατα μια εναλλακτική εξιστόρηση της αμερικανικής πυραυλικής επίθεσης της 7 Απριλίου στην αεροπορική βάση Σαϋράτ της Συρίας, σε αντίποινα της υποτιθέμενης χρήσης αερίου Σαρίν από το καθεστώς εναντίον του λαού της Συρίας.
«Δεν έπεσαν όλοι οι πύραυλοι στον στόχο», δηλώνει ο Δρ. Θέοντορ Κάρασικ, ανώτερος σύμβουλος στη Gulf State Analytics. «Οι πύραυλοι υποτίθεται πως ήταν 60. ΄Ενας έπαθε βλάβη σε ένα από τα σκάφη. 36 έφθασαν στον στόχο (*), οι υπόλοιποι όχι. Και εγείρεται το ερώτημα που επήγαν;»
Ο Δρ. Κάρασικ, τέως ανώτερος πολιτικός επιστήμων της Ομάδας Διεθνούς Πολιτικής και Ασφαλείας της RΑΝD Corporation (*),πέρασε την τελευταία δεκαετία τη Μέση Ανατολή και διαθέτει ευρύτατο δίκτυο στην περιοχή.
«Οι απόντες πύραυλοι είτε καταρρίφθηκαν από συστοιχία S-300, ή περιήλθαν σε ρωσικό ηλεκτρονικό έλεγχο και ρίφθηκαν στη θάλασσα.», εξηγεί ο Δρ. Κάρασικ. «Τώρα αυτή η εναλλακτική θεωρία σημαίνει ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία έχουν ήδη συγκρουστεί αν θέλετε –τεχνικά- με την χρήση των πυραύλων Τόμαχωκ που αποκρούστηκαν και τέθηκαν υπό ρωσικό έλεγχο.»
Εάν αυτό αληθεύει, σημαίνει ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία είχαν μιαν άμεση στρατιωτική σύγκρουση για πρώτη φορά σε δεκαετίες.
«Αυτό είναι πολύ σημαντικό», λέγει ο Δρ. Κάρασικ, «επειδή εξεικονίζει ότι είχαμε την πρώτη μας αναμέτρηση με τους Ρώσους και τούτο δημιουργεί προηγούμενο για εν δυνάμει μελλοντικές συγκρούσεις μεταξύ της Ουάσιγκτων και της Ρωσίας στο μέτωπο της Συρίας.»
Επιπλέον, η κατ’ αρχήν αιτιολογία την πυραυλικής επίθεσης – βομβαρδισμός με αέριο Σαρίν του λαού της Συρίας από τον Μπάσαρ Αλ- ΄Ασαντ- μπορεί να βασίζεται σε σφάλμα των μυστικών υπηρεσιών.
«Προφανώς η ίδια η επίθεση έγινε σε μια βιομηχανική περιοχή όπου είναι αποθηκευμένα πολλά τοξικά χημικά», είπε ο Δρ. Κάρασικ. «Η επίθεση σ’ αυτό τον χώρο δημιούργησε ένα δηλητηριώδες νέφος, σαφώς ικανό να σκοτώσει και να τραυματίσει εκατοντάδες. Το ζήτημα εδώ  είναι πως, σε αυτή τη συγκεκριμένη περίπτωση που έχουμε ελευθέρωση βιομηχανικών αερίων, δεν υπάρχει κανενός είδους σχέση με επίθεση τύπου Σαρίν.»
Ο Δρ. Κάρασικ δηλώνει πως το σαρίν είναι ένα άοσμο αέριο, ενώ τα θύματα παραπονούνταν για μια έντονη μυρουδιά. Εξηγεί επίσης ότι το ιατρικό προσωπικό των πρώτων βοηθειών δεν φορούσε γάντια και μάσκες, όπως επιβάλλεται όταν πρόκειται για το δηλητηριώδες σαρίν.
«Ναι, ήταν βιομηχανικά τοξικά αέρια που σκότωσαν και έπληξαν τον κόσμο», δηλώνει ο Δρ. Κάρασικ. «Το αν υπήρχε σαρίν ή όχι δεν έχει αποδειχτεί».
Αυτή η εναλλακτική εκδοχή πηγάζει από διάφορες πλευρές, σύμφωνα με τον Δρα Κάρασικ, και από πηγές στην Ουάσιγκτων, τις χώρες του Κόλπου και τη Ρωσία.
ΤοRiskHedge επικοινώνησε με τον Λευκό Οίκο, το Πεντάγωνο και τη ρωσική πρεσβεία για να σχολιάσουν. Λευκός Οίκος και Πρεσβεία στην ώρα της πρες-κόνφερενς δεν σχολίασαν ακόμη. Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου παρέπεμψε στο μπρίφιγκ της 11 Απριλίου, όπου ο στρατηγός Βότελ είχε δηλώσει ότι οι ΗΠΑ στόχευσαν 59 θέσεις στο αεροδρόμιο και έπληξαν τις 57.


Σημειώσεις:

*1: Ο εκπρόσωπος του ρωσικού στρατηγείου είχε δηλώσει πως 23 μόνο πύραυλοι έπεσαν στην αεροπορική βάση.
*2:RAND Corporation: Μια από τις κορυφαίες «δεξαμενές σκέψεων» εξωτερικής πολιτικής

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates