Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ρωσικές Ειδικές Δυνάμεις Εξόντωσαν τους Δράστες Επιθέσεων Κατά της Ρωσικών Βάσης στη Συρία

Zero Hedge, 13-1-18

Ρώσοι στρατιωτικοί εκπρόσωποι ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν και εξάλειψαν μιαν ομάδα τρομοκρατών εμπλεκόμενων στις επιθέσεις κατά της κύριας ρωσικής βάσης στη Συρία, με κινητοποίηση «του προσωπικού και του εξοπλισμού του πολυεπίπεδου ρωσικού συστήματος πληροφοριών στη Συρία» και ειδικότερα τις επίλεκτες ειδικές δυνάμεις.

Η πρώτη επίθεση πραγματοποιήθηκε την παραμονή της πρωτοχρονιάς από μικρή ομάδα τρομοκρατών οπλισμένων με όλμους, που κατάφεραν να σκοτώσουν δύο Ρώσους οπλίτες και να προκαλέσουν ζημίες σε επτά αεροπλάνα στην αεροπορική βάση Χμεϊμίμ, έξω από την Λατάκια (Λαοδικεία) στη Συρία, γεγονός που αντιπροσωπεύει την μεγαλύτερη απώλεια ρωσικού στρατιωτικού εξοπλισμού στην όλη εκστρατεία της Συρίας.

΄Ανδρες των ρωσικών ειδικών δυνάμεων στη Συρία. Φωτογραφία της Ουάσιγκτον Ποστ

Ακολούθησε στις 6 Ιανουαρίου η συντονισμένη επίθεση από 13 βαριά εξοπλισμένα ανεπάνδρωτα αερόπλοια, η οποία επέσυρε την διεθνή προσοχή καθώς Ρώσοι αξιωματούχοι και ο ίδιος ο Πρόεδρος Πούτιν δήλωσαν ότι οι δράστες θα πρέπει να διέθεταν έξωθεν κρατική κάλυψη, δεδομένου του επαγγελματικού στρατιωτικού χαρακτήρα της επιχείρησης και της παρουσίας δορυφόρου και εκρηκτικών προηγμένης τεχνολογίας στον εξοπλισμό των ιπταμένων ρομπότ.

Κατόπιν των δύο επιθέσεων οι ρωσικές ειδικές δυνάμεις κινητοποιήθηκαν και διεξήγαγαν στοχευμένες επιθέσεις, βασισμένες σε πληροφορίες που είχαν εντοπίσει τη βάση της πρώτης επίθεσης με όλμους.

Κατά τις πληροφορίες του ρωσικού πρακτορείου ΤΑSS, μια ομάδα των ειδικών δυνάμεων εντόπισε την θέση των τρομοκρατών κοντά στα δυτικά όρια της επαρχίας Ιντλίμπ.

« Όταν οι τρομοκράτες έφθασαν στη βάση τους όπου επρόκειτο να επιβιβασθούν σε ένα μικρό λεωφορείο, ολόκληρη η ομάδα τους εξοντώθηκε από ένα πύραυλο Krasnopol υψηλής ακρίβειας,” ανακοίνωσε το υπουργείο Αμύνης. Στην επιχείρηση έλαβε μέρος όλο το προσωπικό και ο τεχνικός εξοπλισμός του πολυεπίπεδου ρωσικού συστήματος μυστικών πληροφοριών, πρόσθετε η ανακοίνωση.

Το 2Κ25 Krasnopol ημικατευθυνόμενο από Λέιζερ εκρηκτικό βλήμα.

Ταυτόχρονα μ’ αυτήν επιχείρηση, είπαν οι Ρώσοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι, το ρωσικό πυροβολικό στόχευσε και κατέστρεψε ένα εργοστάσιο συναρμολόγησης και αποθήκη ανεπάνδρωτων αεροπλάνων κοντά στην ελεγχόμενη από την Αλ Κάϊντα Ιντλίμπ, που πιστεύεται ότι πιθανώς εμπλεκόταν στην επίθεση της 6ης Ιανουαρίου, η οποία -μολονότι εξουδετερώθηκε, όπως ανακοίνωσαν- προκάλεσε σοβαρές ανησυχίες, όσον αφορά το ευπρόσβλητο και την ασφάλεια της πιο δραστήριας βάσης της Ρωσίας στο εξωτερικό.

«Οι ρωσικές υπηρεσίες αναγνώρισης ανακάλυψαν μιαν εγκατάσταση συναρμολόγησης και αποθήκευσης ιπταμένων ρομπότ με σταθερές πτέρυγες στην επαρχία Ιντλίμπ, η οποία καταστράφηκε με βλήματα υψηλής ακριβείας Krasnopol», ανακοίνωσε το υπουργείο Αμύνης.

Οι Ρώσοι στρατιωτικοί ανέφεραν ότι τα ιπτάμενα ρομπότ ήρθαν από το χωριό Μουβαζάρα στο Ιντλίμπ, απόσταση 50 περίπου χιλιομέτρων, γεγονός που υποδεικνύει ως άμεσο δράστη την τρομοκρατική οργάνωση Αχράρ Αλ Σαμ ή Χάι ατ Ταχρίρ Αλ Σαμ, (μετονομασίες της Αλ Κάϊντα). Οι οργανώσεις αυτές, μολονότι καταχωρημένες στον μαυροπίνακα του Πενταγώνου ως τρομοκρατικές, έχουν λάβει άμεσα ή έμμεσα βοήθεια από την CIA και συμμαχικές μυστικές υπηρεσίες σε διάφορες φάσεις του πολέμου στη Συρία, ιδιαίτερα στην εκστρατεία του 2015 για την απόσπαση της πόλης Ιντλίμπ από τον έλεγχο της συριακής κυβέρνησης. «Ξέρουμε ποιοι ήταν και πόσο πληρώθηκαν γι’ αυτήν την δόλια πρόκληση», είχε προηγουμένως προειδοποιήσει ο Πούτιν, ταυτόχρονα δηλώνοντας πως είχε αποδείξεις πως οι δράστες είχαν εξωτερική βοήθεια, προφανώς από ξένες μυστικές υπηρεσίες.

Μολονότι η Ρωσία δεν θέλησε να παρουσιάσει αποδείξεις για την ξένη πατρότητα των επιθέσεων, ο Πούτιν αναφέρεται πως τηλεφώνησε στον Ερντογάν (και αργότερα δήλωσε δημοσία) ότι ξέρει πως η Τουρκία δεν έχει ανάμιξη και ότι ξένοι προβοκάτορες επιχείρησαν να υπονομεύσουν την λεπτή συμφωνία Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν, που επιτεύχθηκε στο Σότσι τον Νοέμβριο, για την πολιτική λύση στη Συρία. Ο επόμενος κύκλος των συνομιλιών αναμένεται ν΄ αρχίσει στα τέλη του μηνός, γεγονός που ενίσχυσε τις ρωσικές υποψίες για την στόχευση των πρόσφατων επιθέσεων.

Την Παρασκευή η εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα κατήγγειλε την Ουάσιγκτον ότι παρασκηνιακά υποκινεί οργανώσεις της συριακής αντιπολίτευσης συμμετέχουσες στις συνομιλίες του Σότσι να σαμποτάρουν τις ρωσικές προσπάθειες για συμφωνία ειρήνευσης και πολιτικό διακανονισμό στη Συρία.

Το Πεντάγωνο διέψευσε οποιαδήποτε ανάμιξη στις επιθέσεις εναντίον ρωσικών βάσεων ή προσωπικού στη Συρία.


Μετάφραση Μ. Στυλιανού

Πούτιν: Ξέρουμε τον Εγκέφαλο της Επίθεσης των Ιπταμένων Ρομπότ στις Ρωσικές Βάσεις

Russia Insider

«Αυτά τα αερόπλοια ήταν απλώς καμουφλαρισμένα για να μοιάζουν χειροποίητες κατασκευές. Αυτό θέλω να το τονίσω. Στην πραγματικότητα είναι απολύτως φανερό ότι ενσωμάτωναν στοιχεία υψηλής τεχνολογίας.»

Με τις παραπάνω φράσεις ο Πούτιν είπε ότι η αποτυχημένη επίθεση σμήνους αεροπλάνων άνευ πιλότου στη ρωσική βάση της Συρίας ήταν έργο των ΗΠΑ. Μιλώντας σε συνάντηση με αρχισυντάκτες ρωσικών εφημερίδων είπε:

«Επρόκειτο για δόλια πρόκληση (προβοκάτσια) που απέβλεπε πρώτα να ανατρέψει προηγούμενες συμφωνίες και στόχευε, δεύτερο, στις σχέσεις μας με την Τουρκία και το Ιράν. ΄Ηταν μιαν απόπειρα να καταστρέψει επίσης αυτές τις σχέσεις. ΄Εχουμε πλήρη συνείδηση αυτής της επιδίωξης και θα αντιδράσουμε αλληλέγγυοι.»

« Υπήρξαν σ’ αυτή την ενέργεια προβοκάτορες, αλλά δεν ήταν Τούρκοι. Ξέρουμε ποιοι ήταν. Ξέρουμε ποιόν και πόσο πλήρωσαν γι’ αυτή την δόλια πρόκληση.»

«Ξέρουμε πότε και που αυτά τα ανεπάνδρωτα εναέρια οχήματα παραδόθηκαν και πόσα ήταν»

«Αυτά τα οχήματα ήταν απλώς μεταμφιεσμένα για να μοιάζουν με αυτοσχέδιες κατασκευές. Ήταν εξόφθαλμο πως περιελάμβαναν στοιχεία υψηλού τεχνολογικού χαρακτήρα.»

Ο Πούτιν λέει πως κάποιος επιχειρεί να πλήξει τη Ρωσία στη Συρία και παρέδωσε τα -μεταμφιεσμένα σε χειροποίητα- ιπτάμενα ρομπότ στους δράστες της επίθεσης για να εκτελέσουν αυτή την αποστολή. Λέει επίσης ότι αυτός ο κάποιος δεν είναι η Τουρκία –υπονοώντας ότι δράστης είναι άλλο κράτος.

Εάν η επίθεση είχε κρατική υποστήριξη, η Τουρκία θα ήταν ο βασικός ύποπτος επειδή, όπως αναφέρθηκε προ ημερών, η επίθεση εξαπολύθηκε από χωριό κατεχόμενο από Ισλαμιστές συνδεόμενους με την Τουρκία. Αλλά αν δεν ήταν η Τουρκία ο ένοχος, ποιος μένει; Ο Πούτιν βασικά αποκαλύπτει εδώ ότι το Κρεμλίνο πιστεύει πως οργανωτής της επίθεσης ήταν οι ΗΠΑ,

Υπάρχουν δυο λόγοι που μπορεί να τον ώθησαν σ’ αυτήν την τοποθέτησή του: Είτε την επίθεση μεθόδευσε η Τουρκία και ο Πούτιν προσπαθεί να περισώσει τις ρώσο-τουρκικές σχέσεις, ή αλλιώς προειδοποιεί τους Αμερικανούς να μην κάνουν καμιά βλακεία.

Mετάφραση Μ.Σ.

Λυπάμαι Κορόιδο. ΄Εχεις Υπογραφή;


του Eric Margolis, Unz Review,16-12-17

[ Ο Συντάκτης του άρθρου, παλαιός Αμερικανός δημοσιογράφος, συγγραφέας και ιδιοκτήτης καναδικής φαρμακοβιομηχανίας, ανάστημα τριών αμερικανικών και ελβετικών πανεπιστημίων, συντηρητικής πολιτικής τοποθέτησης, (ίδε βιογραφικό Wikipedia), σχολιάζει εδώ  γεγονός που συγκαλύφτηκε με ερμητική συνωμοσία σιωπής από το ελεγχόμενο σύστημα Δυτικής «Ενημέρωσης». Πρόκειται για τις αποκαλύψεις που αναδύονται από εσχάτως αποδεσμευμένα αμερικανικά έγγραφα, που επιβεβαιώνουν την εξαπάτηση της σοβιετικής ηγεσίας το 1990 με ψευδείς υποσχέσεις, που ανετράπησαν μετά την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από την Ανατολικήν Ευρώπη. Αυτόπτης των γεγονότων, ως ανταποκριτής στη Μόσχα και στο Βερολίνο, ο συντάκτης εισάγει την προσωπική μαρτυρία του στην ανατροπή του επιβεβλημένου συμμαχικού αφηγήματος, της μετά-ψυχροπολεμικής ευρωπαϊκής ιστορίας.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε εποχή όπου οι ΗΠΑ έχουν σπασμούς αντιρωσικής υστερίας και δαιμονιοποίησης του Βλαδίμηρου Πούτιν, ένας θησαυρός από πρόσφατα αποδεσμευμένα έγγραφα του Ψυχρού Πολέμου αποκαλύπτει την εκπληκτική έκταση των ψευδών, της δολιότητας και της εξαπάτησης που μετήλθαν οι Δυτικές δυνάμεις στις σχέσεις τους με την καταρρέουσα Σοβιετική ΄Ενωση, το 1990.
΄Ημουν ανταποκριτής στη Μόσχα εκείνη της εποχή και συνάντησα μερικούς από τους κεντρικούς ήρωες σ’ αυτό το αισχρό δράμα. Από τότε, δεν έπαψα να γράφω πως ο σοβιετικός ηγέτης  Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και ο υπουργός των Εξωτερικών Εντουάρντ Σεβαρνατζέ  φορτώθηκαν ψέματα και εξαπατήθηκαν ξεδιάντροπα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Βρετανία και την απόφυσή τους, το ΝΑΤΟ.
΄Ολες οι Δυτικές δυνάμεις υποσχέθηκαν στον Γκορμπατσόφ και στον Σεβαρνατζέ ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί ανατολικά «ούτε μιαν ίντσα» εάν η Μόσχα αποσύρει τον Ερυθρό Στρατό από την Ανατολική Γερμανία και της επιτρέψει να επανενωθεί με την Δυτική. Αυτή ήταν μια τιτάνια παραχώρηση από τον Γκορμπατσόφ. Οδήγησε σε ένα αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του το 1991, από σκληρούς κομμουνιστές.
Τα έγγραφα που δόθηκαν στην δημοσιότητα από το Πανεπιστήμιο Τζωρτζ Ουάσιγκτον στην αμερικανική πρωτεύουσα, στο οποίο εφοίτησα ένα εξάμηνο, προκαλούν αηδία στην ανάγνωσή τους. (Δείτε τα στο Διαδίκτυο). Όλες οι Δυτικές δυνάμεις και οι ηγέτες τους διαβεβαίωναν τους Ρώσους ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επωφεληθεί της σοβιετικής υποχώρησης και ότι μια νέα εποχή φιλίας και συνεργασίας θα ρόδιζε στην μετά-ψυχροπολεμική Ευρώπη. Ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών  Τζιμ Μπέϊκερ έδινε «σιδερένιες εγγυήσεις» πως δεν θα υπάρξει επέκταση του ΝΑΤΟ. Ψέματα, όλα ψέματα.
Ο Γκορμπατσόφ ήταν ανθρωπιστής, ένας πολύ έντιμος, έξυπνος άνθρωπος, που πίστευε πως μπορούσε να τερματίσει τον ψυχρό πόλεμο και την κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών. Διέταξε την απόσυρση του Ερυθρού Στρατού από την Ανατολική Ευρώπη. Βρισκόμουν στο Βούνσντορφ, στην Ανατολική Γερμανία, Αρχηγείο της Ομάδας των Σοβιετικών Δυνάμεων Γερμανίας και στο Αρχηγείο της μυστικής υπηρεσίας ΣΤΑΣΙ στο Ανατολικό Βερολίνο, αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης για την απόσυρση των στρατευμάτων. Οι Σοβιετικοί απέσυραν τις 338.000 στρατιώτες τους και τα 4.200 τανκς και τα έστειλαν στη Ρωσία με ταχύτητα αστραπής.
Οι υποσχέσεις που δόθηκαν στους Σοβιετικούς ηγέτες από τον Πρόεδρο Τζωρτζ Μπους (τον πρεσβύτερο) και τον Τζιμ Μπέϊκερ γρήγορα αποδείχθηκαν άδειες. Ήσαν έντιμοι άνθρωποι αλλά οι διάδοχοί τους δεν ήταν. Οι πρόεδροι  Μπιλ Κλίντον και Τζωρτζ Μπους (ο νεότερος) άρχισαν γρήγορα να προωθούν το ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη, παραβιάζοντας τις υποσχέσεις που είχαν δοθεί στην Μόσχα. Οι Πολωνοί, οι Ούγγροι και οι Τσέχοι εισήχθησαν στο ΝΑΤΟ, έπειτα η Ρουμανία, η Βουλγαρία, οι Βαλτικές Χώρες. Η Ουάσιγκτον προσπάθησε να βάλει στο ΝΑΤΟ και τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες  Γεωργία και Ουκρανία. Η ευθυγραμμισμένη με την Μόσχα κυβέρνηση της Ουκρανίας ανατράπηκε, με πραξικόπημα οργανωμένο από τις ΗΠΑ. Ο δρόμος προς την Μόσχα ήταν ανοιχτός.
Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν οι χρεοκοπημένοι και σε σύγχυση Ρώσοι ήταν να καταγγέλλουν αυτές τις προωθήσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά. Και η καλύτερη απάντηση που είχαν να παρουσιάσουν το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον ήταν: «Δεν υπάρχει  όμως καμιά γραπτή υπόσχεση». Αυτό είναι αντάξιο ενός λαθραίου στον δρόμο πωλητή κάλπικων ρολογιών Ρόλεξ. Οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γαλλίας, του Βελγίου και της Ιταλίας, όλοι είπαν ψέματα. Η Γερμανία είχε να διαλέξει ανάμεσα στην τιμή και στην επανένωση. ΄Ετσι και ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ πήγε με τις στρεψοδικίες της Δύσης.
΄Εγραψα τότε πως η καλύτερη λύση θα ήταν η αποστρατικοποίηση της προηγουμένως ελεγχόμενης από τους Σοβιετικούς Ανατολικής Ευρώπης. Το ΝΑΤΟ δεν είχε ανάγκη ούτε καμιά δουλειά να επεκταθεί ανατολικά. Κάνοντάς το θα αποτελούσε μια συνεχή πρόκληση για την Ρωσία, η οποία θεωρούσε την Ανατολικήν Ευρώπη σαν μιαν αμυντικά απαραίτητη νεκρή ζώνη προστασίας της από δυτικές εισβολές.
Τώρα, με τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στα δυτικά της σύνορα, οι χειρότεροι φόβοι της Ρωσίας έχει γίνει πραγματικότητα.
Σήμερα, αμερικανικά πολεμικά αεροπλάνα, από βάσεις στις ακτές της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας, πρώην μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, δοκιμάζουν τον εναέριο χώρο στην Μαύρη Θάλασσα και στο ζωτικό στρατηγικό λιμάνι της Σεβαστούπολης. Η Ουάσιγκτον σχεδιάζει να εξοπλίσει με βαρέα όπλα την χαώδη Ουκρανία. Αμερικανικά και Νατοϊκά στρατεύματα βρίσκονται στην Βαλτική, στα βόρεια σύνορα της Ρωσίας. Πολωνοί δεξιοί χτυπούν τύμπανα πολέμου κατά της Ρωσίας.
Το 1990, KGB και CIA είχαν συμφωνήσει επί της αρχής «ούτε ίντσα» στα ανατολικά για το ΝΑΤΟ. Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Μόσχα, Τζακ Μάτλοκ, επιβεβαιώνει αυτή την συμφωνία. Ο Γκορμπατσόφ, που  καταγγέλλεται σαν ανόητος ιδεαλιστής από πολλούς Ρώσους, εμπιστεύθηκε τις Δυτικές δυνάμεις. Θα έπρεπε να είχε ένα τάγμα δικηγόρων της Νέας Υόρκης να κατοχυρώσουν τη συμφωνία του 1990. Πίστευε πως είχε να κάνει με έντιμους ανθρώπους όπως ο ίδιος.
Είναι περίεργο, μετά από αυτή τη διπλωματία του τυριού και της φάκας, που η Ρωσία δεν έχει καμιάν εμπιστοσύνη στις Δυτικές Δυνάμεις; Η Μόσχα παρακολουθεί το  αμερικανοκίνητο ΝΑΤΟ να έρπει συνεχώς ανατολικότερα. Σήμερα οι Ρώσοι ηγέτες είναι πεπεισμένοι πως τελικός στόχος της Ουάσιγκτον είναι να επιτύχει την διάρρηξη της Ρωσίας και να την καταστήσει ένα ανήμπορο έθνος ζητιάνων. Δυο προηγούμενοι δυτικοί ηγέτες, ο Ναπολέων και ο Χίτλερ είχαν παρόμοια σχέδια.

Αντί να συνεχίζουμε να μιλάμε για την δολιότητα του Χίτλερ μετά τη συμφωνία του Μονάχου, καλύτερα να κοιτάμε την δική μας αδιάντροπή συμπεριφορά μετά το 1990.

Η Τουρκία Διαλέγει την Aκραία Πρόκληση στις ΗΠΑ -Συνεχίζει το Φλερτ με τον Πούτιν

Η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή της Μεσογείου αλλάζει δραματικά, ακόμη και πριν συμφωνηθεί η λύση του Συριακού.

του M.K. Bhadrakumar, Asia Times, December 14, 2017

[Πληθώρα πληροφοριακών στοιχείων  υψίστης εθνικής σημασίας για την Ελλάδα, που πρόδηλα πέρασαν απαρατήρητα όχι μόνο από τους - γνωστόν πως- εκλεγμένους να διαχειρισθούν την τύχη της χώρας ,αλλά και τους διαχειριζόμενους την ενημέρωση της κοινής γνώμης, αναδύονται από τις επισημάνσεις αυτού του άρθρου, που αθροιστικά διαμορφώνουν μιαν πολύ σκοτεινή προοπτική για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, εξηγούν σ’ ένα βαθμό την αλαζονική επέλαση του Ερντογάν σε Αθήνα και Θράκη και επιβεβαιώνουν την ελαφρότητα τον ερασιτεχνισμό, την ακρισία, την ιδιοτέλεια και την εθνική ανευθυνότητα του συνόλου της ελλαδικής «ελίτ». Δυστυχώς δεν προσφέρεται για ανάρτηση στο εορταστικό δέντρο του Δημάρχου Αθηναίων.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Την Δευτέρα ο Αμερικανός Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας H.R. McMaster αύξησε τις εντάσεις στην Μέση Ανατολή καταδικάζοντας την Τουρκία και το Κατάρ ως κύριους προαγωγούς της εξτρεμιστικής ισλαμικής ιδεολογίας.

Επιτέθηκε στην τουρκική ηγεσία, λέγοντας ότι τα αυξανόμενα προβλήματα της χώρας με την Δύση οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην άνοδο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.

Πριν λίγες μέρες, ο ΜακΜάστερ είχε χαρακτηρίσει τη Ρωσία και την Κίνα ως «αναθεωρητικές δυνάμεις», που υπεισέρχονται σφετεριστικά σε συμμάχους των ΗΠΑ και υπονομεύουν την διεθνή τάξη. Και στιγμάτισε το Ιράν και την Βόρειο Κορέα ως καθεστώτα εκτός νόμου, που «υποστηρίζουν την τρομοκρατία και αναζητούν όπλα μαζικής καταστροφής».

Ο ΜακΜάστερ στρέφεται τώρα κατά της Τουρκίας και του Κατάρ για προαγωγή της εξτρεμιστικής ισλαμιστικής ιδεολογίας, που « σαφώς αποτελεί μια σοβαρή απειλή για όλους τους πολιτισμένους λαούς». Το άκρως εκπληκτικό στοιχείο είναι ότι η Τουρκία είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, ενώ το αρχηγείο της αμερικανικής στρατιωτικής διοίκησης έχει την έδρα του στο Κατάρ.

Μπορεί να υποστηριχτεί πως η Τουρκία δεν έχει πια τα προσόντα μέλους του ΝΑΤΟ. Ο ΜακΜάστερ μιλούσε σε ένα δημόσιο βήμα, με τον Βρετανό ομόλογό του Μαρκ Σέντγουιλ, σε μιαν εκδήλωση του πολιτικού ομίλου Policy Exchange στην Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να δούμε πως μεταφράζονται αυτά στην άγγλο-αμερικανική πολιτική. (Είναι ενδιαφέρον ότι σε μιαν επίσκεψη στην Ελλάδα, την περασμένη εβδομάδα, ο Ερντογάν ζήτησε δημόσια της αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923, που εκπονήθηκε υπό την αιγίδα της Βρετανίας και των ΗΠΑ και μεταξύ άλλων εκχώρησε όλες τις τουρκικές διεκδικήσεις επί των Δωδεκανήσων και της Κύπρου.)

Σημαίνον είναι ότι η έκρηξη του ΜακΜάστερ σημειώθηκε εντός ωρών μετά την συνάντηση στην ΄Αγκυρα του Ερντογάν με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, την όγδοη μέσα στον χρόνο, σε ένα ολοήμερο ταξίδι του Ρώσου προέδρου, με σταθμούς στην Τουρκία, στην αεροπορική βάση Χμεϊμίν της Συρίας και στην Αίγυπτο.

Κατά ειρωνική αναλογία, ήταν η υποτιθέμενη σοβιετική απειλή κατά της Τουρκίας, την οποία ο Χάρρυ Τρούμαν και ο Ντην ΄Ατσεσον παραφούσκωσαν για να στρώσουν τον δρόμο σε έναν ενθουσιώδη αμερικανόφιλο Τούρκο πρωθυπουργό , τον Αντνάν Μεντερές, να εισαγάγει την Τουρκία στους κόλπους του ΝΑΤΟ, το 1952. Πενήντα πέντε χρόνια αργότερα, η ανθούσα ρώσο-τουρκική συνεργασία κάνει την Ουάσιγκτον να αμφιβάλλει για τους τίτλους της Τουρκίας ως συμμάχου.

Ωστόσο, στο ΝΑΤΟ δεν υπάρχει προηγούμενο έξωσης μέλους του και οι αποφάσεις τους λαμβάνονται ομοφώνως. Και είναι βέβαιο πως ο Ερντογάν μόνο ουρλιάζοντας και κλωτσώντας θα εγκατέλειπε το αντίσκηνο του ΝΑΤΟ.

Στόχος του Ερντογάν είναι να αποτινάξει την αμερικανική ηγεμονία, κάτι που μπορεί να πετύχει καλύτερα όντας μέσα στη σκηνή του ΝΑΤΟ. ΄Ετσι χλευάζει, περιφρονεί, προκαλεί και –ακόμη χειρότερο- γελοιοποιεί τις αμερικανικές περιφερειακές στρατηγικές.

Οι συνομιλίες του Ερντογάν με τον Πούτιν την Δευτέρα υποδηλώνουν μια νέα φάση της συνεργασίας τους για την υπονόμευση των αμερικανικών συμφερόντων στην Μέση Ανατολή. Ο Πούτιν ανακοίνωσε μια δανειακή συμφωνία, που θα υπογραφεί «πολύ σύντομα» για την επιδίωξη «σημαντικών προοπτικών επέκτασης της στρατιωτικής και τεχνικής συνεργασίας μας».

Ο Ερντογάν πρόσθεσε ότι «οι αρμόδιες υπηρεσίες των δύο χωρών μας αναμένεται να ολοκληρώσουν αυτή την εβδομάδα την εκτίμηση των αναγκαίων ενεργειών» σχετικά με την αγορά του πυραυλικού συστήματος S-400. Πρόκειται για μια φοβερή επίδειξη περιφρόνησης στην Ουάσιγκτον και ορισμένους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, ότι το ρωσικό σύστημα δεν μπορεί να ενταχτεί στην αμυντική οργάνωση της συμμαχίας.

Επιπλέον, ο Ερντογάν ανακοίνωσε πως Τουρκία και Ρωσία είναι «αποφασισμένες να περατώσουν το συντομότερο δυνατό» τον αγωγό Turkish Stream (που θα φέρνει περισσότερο αέριο στην Τουρκία και θα χρησιμοποιεί της Τουρκία ως προμηθευτικό κέντρο εφοδιασμού της Νότιας Ευρώπης) και το εργοστάσιο παραγωγής Πυρηνική Ενέργειας, αξίας 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στο Ακούγιου. Οι ΗΠΑ αντιτίθενται στον τουρκικό αγωγό Turkish Stream, που ανατρέπει τα σχέδιά τους να εξαγάγουν αμερικανικό υγραέριο στην Ευρώπη.

Ο Πούτιν συντάχθηκε με τον Ερντογάν στην επίκριση της αμερικανικής απόφασης για την Ιερουσαλήμ: «Αποσταθεροποιεί την περιοχή και εξαλείφει την προοπτική ειρήνης». Ο Ερντογάν δήλωσε ότι «ήταν ευχαριστημένος» από την στάση του Πούτιν. Είπε ότι η διάσκεψη κορυφής της Οργάνωσης Ισλαμικής Συνεργασίας στην Κωνσταντινούπολη τη Τετάρτη θα «σημείωνε καμπή» στην κρίση. Ο Πούτιν υποσχέθηκε να στείλει ένα εκπρόσωπο.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι το αναδυόμενο περίγραμμα ενός σε βάθος ρώσο-τουρκικού σχεδίου δράσης για τη Συρία. Αποδίδουν κεντρικό ρόλο στην ειρηνευτική διαδικασία της διάσκεψης της Αστάνα, που περιλαμβάνει το Ιράν αλλά αφήνει τις ΗΠΑ και τους περιφερειακούς συμμάχους τους εκτός του νυμφώνα. Μετά την συνομιλία Πούτιν-Ερντογάν ανακοινώθηκε η επόμενη σύνοδος της Αστάνα.

Επίσης, Ρωσία και Τουρκία συνεργάζονται στην οργάνωση ενός συνεδρίου Συριακού Εθνικού Διαλόγου στο Σότσι. Ο Υπουργός των Εξωτερικών Τσαβούσογλου υποδήλωσε την Τρίτη ότι η Τουρκία δεν έχει πια αντιρρήσεις για την συμμετοχή των Κούρδων. Είναι φανερό πως η Ρωσία ασκεί την επιρροή της στις κουρδικές οργανώσεις. Αυτό φέρνει σε δεινή απομόνωση τις ΗΠΑ, στην οποία απομένουν ολοένα αμελητέα υπολείμματα κουρδικών ομάδων, ως οι εναπομένοντες σύμμαχοι. Μια παρατεταμένη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Συρία καθίσταται έτσι άνευ νοήματος, αφού η ικανότητα επηρεασμού του συριακού διακανονισμού εγγίζει το μηδέν.


Μετά την επιστροφή του στη Μόσχα, ο Πούτιν υπέβαλε στη Ντούμα (προς επικύρωση) μια νέα συμφωνία για την επέκταση της ρωσικής ναυτικής βάσης στον συριακό λιμένα επίνειο της Ταρτούς. Η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή της Μεσογείου μεταβάλλεται δραματικά, ακόμη και πριν να συμφωνηθεί η λύση του Συριακού.

Στο μεταξύ, ο Τσαβούσογλου υπαινίχθηκε ότι Ρωσία και Τουρκία σχεδιάζουν να δημιουργήσουν μια νέα πραγματικότητα επί του εδάφους στη Βόρεια Συρία. «Απειλές κατά την Τουρκίας προέρχονται από το Αφρίν. Μπορούμε να μπούμε στην περιοχή χωρίς προειδοποίηση. Εάν εκτελέσουμε αυτήν την επιχείρηση, θα συμφωνήσουμε για όλες τις πλευρές της με τους συμμάχους μας, περιλαμβανομένης της Ρωσίας.»

Προφανώς ο Πούτιν ενωτίστηκε τις ανησυχίες του Ερντογάν ότι η Αφρίν είναι μια κρίσιμη περιοχή για την ασφάλεια της Τουρκίας. Εδώ έχουμε μιαν μεταβολή εικόνας. Εάν η Τουρκία εκτοπίσει την κουρδική πολιτοφυλακή από την Αφρίν σε συντονισμό με την Ρωσία, αυτό είναι ένα ράπισμα στο πρόσωπο της Αμερικής. Μια εστία ανάφλεξης μπορεί να προκύψει.

Αυτό που προκύπτει πάντως είναι πως η άρνηση στις ΗΠΑ κάθε χερσαίας προσέγγισης στις μεσογειακές ακτές της Συρίας και ο περιορισμός των αμερικανικών βάσεων στη Συρία ως απόμακρων και μεμονωμένων θυλάκων θα ήταν μια κοινή ρώσο-τουρκική επιχείρηση. Η εξαγρίωση του ΜακΜάστερ είναι ευνόητη.

Ο Άσσος Σκακιστής Πούτιν Πήγαινε στο Κάιρο Ενώ ο Τραμπ Δενότανε με Κόμπους


του M.K.Bhadrakumar, Indian Punchline, 12-12-17

Το αυτό-γκολ των ΗΠΑ με την Ιερουσαλήμ ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας στη Ρωσία για να ενισχύσει το κύρος της ως του ποιο θετικού και δημιουργικού παίκτη στην πολιτική της Μέσης Ανατολής. Μέσα σε τέσσερεις μέρες μετά την ανακοίνωση Τραμπ για την Ιερουσαλήμ, ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν πραγματοποίησε απρογραμμάτιστες «επισκέψεις εργασίας» στην Αίγυπτο και στην Τουρκία.

Την περασμένη Πέμπτη το ρωσικό υπουργείο των Εξωτερικών εξέδωσε μια μακροσκελή ανακοίνωση επικρίνοντας την αμερικανική απόφαση για την Ιερουσαλήμ και τονίζοντας:
«Πιστεύουμε ότι μια δίκαιη και ανθεκτική λύση της χρονίζουσας ισραελο-παλαιστινιακής διαμάχης θα πρέπει να βασίζεται στο διεθνές δίκαιο, περιλαμβανομένων των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών που προβλέπουν τη διευθέτηση όλων των πλευρών του τελικού καθεστώτος των Παλαιστινιακών εδαφών, περιλαμβανομένου του ιδιαιτέρως λεπτού ζητήματος της Ιερουσαλήμ, μέσω απευθείας ισραελο-παλαιστινιακών συνομιλιών. Η νέα θέση των Ηνωμένων Πολιτειών για την Ιερουσαλήμ μπορεί να περιπλέξει περαιτέρω τις ισραελο-παλαιστινιακές σχέσεις και την κατάσταση στην περιοχή. Η Ρωσία βλέπει την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως την πρωτεύουσα του μελλοντικού Παλαιστινιακού κράτους και την Δυτική Ιερουσαλήμ ως την πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ.

Η Ρωσία υιοθέτησε την σωστή θέση απέναντι στην αραβική κοινή γνώμη. Αλλά δεν είναι το θέμα της Ιερουσαλήμ που έφερε τον Πούτιν στο Κάιρο. Η ανάγνωση του Κρεμλίνου προβάλλει την ανάγκη «εξασφάλισης σταθερότητας και ασφάλειας στη Μέση Ανατολή και στην Βόρειο Αφρική». Που σημαίνει Λιβύη, Σινά και Συρία και σ’ ένα βαθμό Υεμένη –σ’ αυτή τη σειρά πιθανώς.
Η ουσία είναι πως ο «Λιβυκός Φάκελος» ξανάνοιξε. Το «Ισλαμικό Κράτος» μετακομίζει στη Λιβύη, μετά την συντριπτική ήττα του στο Ιράκ και στη Συρία. Η Ρωσία και η Αίγυπτος αισθάνονται την επιτακτική ανάγκη να κινητοποιηθούν τάχιστα για ν’ αντιμετωπίσουν τις εξτρεμιστικές ομάδες στη Λιβύη. Και οι δύο κυβερνήσεις υποστηρίζουν τον διοικητή του Λιβυκού Εθνικού Στρατού, Χαλίφα Χαφτάρ, που είναι εγκατεστημένος στην Βεγγάζη και τον οποίο θεωρούν (σωστά) ως το οχυρό εναντίον του βίαιου εξτρεμισμού στη Λιβύη.
Το κενό ισχύος στη Λιβύη και η αυξανόμενη ανασφάλεια στην δυτική Αίγυπτο απειλούν την σταθερότητα της Αιγύπτου και το γόητρο του προέδρου Σίσι. Από την άλλη πλευρά η παρέμβαση της Αιγύπτου στη Λιβύη επηρεάζει την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Είναι ενδιαφέρον ότι και οι μοναρχίες του Περσικού Κόλπου εμπλέκονται επίσης στη Λιβυκή κρίση.

Είσοδος Τραμπ. Ο Λίβυος πρωθυπουργός Φαγιέζ αλ-Σαράτζ επισκέφτηκε τον Λευκό Οίκο την 1η Δεκεμβρίου και ο Τραμπ συζήτησε μαζί του « ευκαιρίες για μελλοντικούς συνεταιρισμούς», παράλληλα τονίζοντας «την συνεχιζόμενη αμερικανική δέσμευση για την κατανίκηση του «Ισλαμικού Κράτους» και άλλων Τζιχαντιστών τρομοκρατών στην Λιβύη» και για «την κοινή συνεργασία στην προαγωγή της λιβυκής σταθερότητας και ενότητας».
Σε μια παράλληλη κατεύθυνση, ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν υποδέχτηκε επίσης τον Σαράτζ στο Παρίσι (Ο Σαράτζ έχει τη φήμη του «Ασράφ Γκανί» της Βόρειας Αφρικής, δηλαδή πολιτικού εγκαθέτου των Δυτικών Δυνάμεων). Η διατήρηση της Ρωσίας σε απόσταση από τη Λιβύη είναι κυρίαρχος στόχος της Δυτικής στρατηγικής (το ίδιο όπως στο Αφγανιστάν).
Αλλά η Ρωσία και η Αίγυπτος έχουν ειδικά συμφέροντα επίσης. Η Λιβύη ήταν  σύμμαχος της Σοβιετικής Ρωσίας και  κατέχει στρατηγική θέση στη Μεσόγειο, απέναντι στη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ. ΄Οσο για την Αίγυπτο, η αστάθεια στην Λιβύη εκχύνεται στην Χερσόνησο του Σινά, όπως βλέπουμε ήδη. Η φιλοδοξία του Σίσι πρέπει να αποβλέπει στη δημιουργία ενός είδους αιγυπτιακού προτεκτοράτου στην Κυρηναϊκή, εναντίον των εξτρεμιστικών ομάδων. Με σύνορα 1200 χιλιομέτρων με την Λιβύη, οι ανησυχίες για την ασφάλεια της Αιγύπτου είναι αναμφίβολα δικαιολογημένες.

Η Αίγυπτος έχει επίσης ανάγκη εισαγωγών ενέργειας. Ο Χαφτάρ ελέγχει την λεγόμενη πετρελαϊκή ημισέληνο της Λιβύης και ο ρωσικός πετρελαϊκός γίγαντας Ροσνέφτ έχει επιστρέψει εκεί. Σαφώς και η βάση της ενέργειας προσφέρει μια δυνητικά πλουτοφόρα προοπτική τριμερούς συνεργασίας Ρωσίας, Χαφτάρ και Αιγύπτου – αν και δευτερεύουσας σημασίας σε σχέση με την στρατιωτική και ασφάλειας.

Η Μόσχα στα βασικά θέματα κατ’ αρχήν αναφέρεται στα Ηνωμένα ΄Εθνη και συζητεί με την κυβέρνηση Φάρατζ στην Τρίπολη. Που υποδεικνύει ότι η Μόσχα μπορεί να υπεισέρχεται σε θέση μεσολαβητού μεταξύ των εταίρων/ανταγωνιστών στη Λιβύη –κυρίως των Χαφτάρ και Φάρατζ- και μελλοντικά μπορεί να ελιχθεί σε θέση να ανακτήσει τις οικονομικές απώλειες που υπέστη το 2011, μετά την αλλαγή του καθεστώτος, οι οποίες υπολογίζονται σε άνω των 10 δις δολαρίων σε συμβόλαια για σιδηροδρόμους, προγράμματα έργων υποδομής, ενεργειακές συμφωνίες και πωλήσεις όπλων.
Αλλά η Δύση θα ανησυχεί μήπως ο Πούτιν τους τουμπάρει πάλι όπως στη Συρία και τους κάνει ματ στην Λιβύη επίσης. Η κατάσταση στη Λιβύη έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, αλλά ο ανταγωνισμός των δυνάμεων επιταχύνεται. Η Ουάσιγκτον μπορεί να φαίνεται σε καλύτερη θέση στη Λιβύη, δοθέντος ότι ΗΠΑ και ΝΑΤΟ είναι ήδη μέτοχοι. Αλλά τα στοιχήματα σταματούν όταν ο Πούτιν εμφανίζεται στο κέντρο της σκηνής.

Για έναν αποτελεσματικό ρωσικό ρόλο στη στρατιωτική σφαίρα και στο πεδίο ασφάλειας για την σταθεροποίηση της Λιβύης η Μόσχα χρειάζεται ένα περιφερειακό εταίρο. Ο Πούτιν έχει μια εξαιρετική σχέση με τον Σίσι. Η Ουάσιγκτον θα παρακολουθούσε άγρυπνα τις συνομιλίες τους στο Κάιρο.


Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ένας Πόλεμος ΜΜΕ Που η Ρωσία Μπορεί Μόνο να Χάσει

«Το ρωσικό κανάλι R.T. κρατάει απλώς έναν καθρέφτη στο πρόσωπο της αμερικανικής κοινωνίας… Το σκοτεινό μήνυμα διαπερνά σε βάθος.»

του M.K. Bhadrakumar, Asia Times,3-12-17

[Για την έμμεση φίμωση του ρωσικού καναλιού R.T.στις ΗΠΑ, με το στίγμα του «οργάνου ξένης δύναμης», κρίνει σημαντικό να τοποθετηθεί ο διακεκριμένος συνεργάτης των «Τάϊμς της Ασίας», πρώην στέλεχος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ινδίας και κατ’ επανάληψιν πρεσβευτής, τα άρθρα του οποίου αποτυπώνουν αλάνθαστη αξιολόγηση γεγονότων, οξεία παρατηρητικότητα των αποκαλυπτικών στοιχείων τους για αίτια, συνέπειες και εξελίξεις, μιαν ινδουιστική φιλοσοφημένη αυτοσυγκράτηση στις κρίσεις, που, σε συνδυασμό με την υψηλή καλλιέργεια του ανδρός, κάνουν την ανάγνωση των κειμένων του -πέραν της πολύτιμης ενημέρωσης- μιαν δυσεύρετη πνευματική εκδρομή από την επικράτεια της σκουπιδολογίας.]

Παρουσίαση Μιχαήλ Στυλιανού

Ο «πόλεμος των ΜΜΕ» μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, που εκτυλίσσεται εδώ και ένα μήνα, μπορεί να μην κοπάσει σύντομα.
Όλα άρχισαν όταν το αμερικανικό υπουργείο  Δικαιοσύνης ανακοίνωσε τον Σεπτέμβριο ότι το ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι R.T. θα πρέπει να καταγραφεί σύμφωνα με τον Νόμο περί Καταγραφής Ξένων Πρακτόρων (του 1939).

΄Οχημα-συνεργείο της  ρωσικής τηλεόρασης RT, στην Μόσχα.

Αυτός ο νόμος ορίζει ότι εκπρόσωποι συμφερόντων ξένων δυνάμεων «υπό πολιτική η ημι-πολιτική ιδιότητα,» οφείλουν να αποκαλύψουν την σχέση τους με την ξένη κυβέρνηση και πληροφορίες για την δράση τους και τους οικονομικούς τους πόρους. Η νομοθεσία αποβλέπει να διευκολύνει την «αποτίμηση από την κυβέρνηση και τον αμερικανικό λαό των δηλώσεων και δραστηριοτήτων αυτών των προσώπων».
Ο Νόμος ψηφίστηκε αρχικά σαν φραγμός κατά της ναζιστικής προπαγάνδας, αλλά στράφηκε επιλεκτικά εναντίον χωρών τις οποίες οι ΗΠΑ θεωρούσαν ως αντιπάλους (όπως η πρώην Σοβιετική ΄Ενωση).
Στις τελευταίες δεκαετίες ο νόμος εξειδικεύτηκε στο να θέσει υπό έλεγχο προαγωγούς συμφερόντων ξένων χωρών («λομπίστες»)         – ένα είδος χημειοθεραπείας για το κυνήγι υποβοσκόντων καρκινικών κυττάρων. Η μετά-Σοβιετική Ρωσία στοχοποιείται για πρώτη φορά, ενδεικτικά της αντιπαλότητας των δύο εθνών.
Η Μόσχα προειδοποίησε για την λήψη αντιποίνων, αλλά η Ουάσιγκτον επέμεινε και τελικά η RT, η οποία πράγματι αντλεί κρατική χρηματοδότηση, καταγράφηκε ως ξένο όργανο , εντός της ορισμένης προθεσμίας 13 Νοεμβρίου.
Η Μόσχα αντέδρασε αμέσως, περνώντας έναν νόμο αντίστοιχο με τον 80χρονο αμερικανικό και κάλεσε την «Φωνή της Αμερικής» και τους σταθμούς «Radio Free Europe και Radio Liberty» να συμμορφωθούν. Αμέσως η χορωδία των Δυτικών ΜΜΕ κατήγγειλε πως το Κρεμλίνο επιβάλλει λογοκρισία της ενημέρωσης στη Ρωσία.
Η στάση της Αμερικής αντικατοπτρίζει περισσότερο ένα αυξανόμενο συναίσθημα ανασφάλειας και άγχους στην σημερινή της κατάσταση εμφυλίου πολέμου.
Το αμερικανικό Κογκρέσο προχώρησε ένα βήμα περισσότερο την περασμένη εβδομάδα, αφαιρώντας από τους ρεπόρτερ της RT την άδεια εισόδου και παρακολούθησης των συνεδριάσεων των σωμάτων. Η RT δεν θα μπορεί πια να καλύπτει απ’ ευθείας τα καμώματα των Αμερικανών νομοθετών.
Το Κρεμλίνο δήλωσε πως είναι «εξαιρετικά απογοητευμένο» και πρόβλεψε πως θα προκύψει μια «συναισθηματική αντίδραση» από τους Ρώσους βουλευτές. Ο Πρόεδρος της ρωσικής Ντούμα (Βουλής), Βιατσεσλάβ Βολόντιν, δήλωσε πως μελετά «αντίστοιχα μέτρα».
Σε επίσκεψή του στη Ρώμη, ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ, έδωσε ωστόσο μιαν πιο αμφίλογη απάντηση: 
«Μελετούμε την κατάσταση… Είμαι πεπεισμένος πως (η ενέργεια) είναι απολύτως απαράδεκτη για μια λίγο-πολύ σοβαρή, πολιτισμένη χώρα. Δεν μπορώ να πω τώρα ποια θα είναι η απάντησή μας, αλλά δεν θα ήθελα να μπούμε στην κούρσα των απαγορεύσεων, που θα βλάψουν τα μέσα ενημέρωσης όσο και τον κόσμο που περιμένει να μάθει από τα ΜΜΕ τι συμβαίνει στον κόσμο».
Ο Λαβρώφ είναι ένα γέρικο άλογο του πολέμου. ΄Εχοντας ζήσει και υπηρετήσει επί δεκαετίες  τόσο ως Σοβιετικός όσο και ως μετά-Σοβιετικός διπλωμάτης στις ΗΠΑ, αντιλαμβάνεται προφανώς ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι σαν της Συρίας ή του Αφγανιστάν. Η Ουάσιγκτον εσκεμμένα προκαλεί την Μόσχα, σπρώχνοντας ολοένα περισσότερο την RT να αποσυρθεί στην Ευρασία.
Είναι ένας άνισος πόλεμος. Ακόμη και αν οι Ρώσοι ρίξουν τα αμερικανικά κανάλια στις παγωμένες θάλασσες, δεν πρόκειται να βλάψουν τα αμερικανικά συμφέροντα.
Επιπλέον, οι Ρώσοι δεν εξαρτώνται πια από την Φωνή της Αμερικής και τα Radio Liberty- Radio Free Europe για εναλλακτικές ειδήσεις. Τέτοια αμερικανική προπαγάνδα σκοντάφτει σε σφαλισμένα ακουστικά τύμπανα. Η δημοτικότητα του Προέδρου Πούτιν ξεχειλίζει τα 80%. Του φτάνει να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του στις εκλογές του Μαρτίου και είναι τελειωμένη υπόθεση.
Αντίθετα η R.T. χτυπά το αμερικανικό Κατεστημένο εκεί που πραγματικά πονάει. Το εκπληκτικό με την R.T. είναι ότι δεν  χρησιμοποιεί μόνο αμερικανικών πηγών πληροφορίες αλλά και την τεχνική των αμερικανικών ΜΜΕ στην σοβιετική περίοδο.                     
Η R.T. απλώς κρατάει έναν καθρέφτη στο πρόσωπο της αμερικανικής κοινωνίας –στην οικονομία της, στην πολιτική, στον πολιτισμό και στον αθλητισμό. Και η εικόνα που οι Αμερικανοί βλέπουν να αντικατοπτρίζεται είναι και πνευματικά ερεθιστική και συναισθηματικά βαρύνουσα. Το σκοτεινό μήνυμα διαπερνά σε βάθος.
 Η R.T. προβάλλει ζωντανά την βία στην αμερικανική κοινωνία, τις ρατσιστικές διακρίσεις και την σκληρότητα απέναντι στην φτώχεια και στους «αποτυχημένους», μαζί με το αργυρώνητο και τον εκφυλισμό του αμερικανικού δημόσιο βίου. Αντίθετα με την Σοβιετική εποχή, όταν το Κρεμλίνο έπνιγε την ελευθερία και την δημιουργικότητα των ΜΜΕ και ξεφούρνιζε προπαγάνδα πρωτόγονη στα όρια του κωμικού , η R.T. έχει εκπομπές κλασικής τάξεως.
΄Εχει εξαιρετικά επαγγελματικό προσωπικό, που συγκρίνεται με οποιοδήποτε πρώτης κατηγορίας Δυτικό Τηλεοπτικό Οργανισμό από την άποψη του διανοητικού επιπέδου, της ευρυμάθειας και του λεπτού πνεύματος. Και δεν νοιάζεται το παράπαν για τις εισπράξεις. Δεν είναι επομένως εκπληκτικό ότι στα δώδεκα χρόνια από την ίδρυσή της ανεβαίνει συνεχώς στην κλίμακα δύναμης, κερδίζοντας την συμπάθεια και εμπιστοσύνη παγκόσμιων ακροατηρίων και ειδικότερα Δυτικών. Αρκετά για να κατανοηθεί το στρατηγικό συμφέρον της Μόσχας για την παρουσία και άνθηση της  R.T. στο γόνιμο έδαφος της Αμερικής!
Σε μιαν φιλοσοφική υποσημείωση, δεν είναι θλιβερό ότι τα πράγματα έφθασαν έτσι ώστε μια χώρα που καυχάται για το ΄Αγαλμα της Ελευθερίας να είναι στην πραγματικότητα τόσο μισαλλόδοξη;
Η στάση της Αμερικής εκφράζει περισσότερο ένα αίσθημα ανασφάλειας και άγχους στην σημερινή της κατάσταση εμφυλίου πολέμου, με τις ηγετικές ελίτ να αλληλοσπαράσσονται και την υπερδύναμη να υποχωρεί ανελέητα από την παγκόσμια σκηνή. Βασικά η R.T. απειλεί το ηθικό και την αυτοεκτίμηση των ΗΠΑ.

Η Ρωσία Διαπραγματεύεται την Χρήση Αιγυπτιακών Στρατιωτικών Βάσεων

του Marco Marjanovic, Checkpoint Asia, Russia Insider 4-12-17
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Πούτιν και Σίσι επισκέπτονται το ρωσικό καταδρομικό «Μόσχα». Πίσω τους ο Ρώσος υπουργός Αμύνης Σοϊγκού.

Το Κάϊρο και η Μόσχα κατέληξαν σε προκαταρκτική συμφωνία όλοι οι τύποι των στρατιωτικών αεροπλάνων των δύο χωρών να μπορούν να χρησιμοποιούν τον εναέριο χώρο και τις στρατιωτικές βάσεις της άλλης. Οι Τάϊμς της Ν. Υόρκης κρίνουν την συμφωνία «προσβολή» προς τις ΗΠΑ και επικαλούνται δήλωση τέως αξιωματούχου του Στέητ Ντιπάρτμεντ ότι αυτό θα αποτελέσει μεγάλο πρόβλημα στις σχέσεις ΗΠΑ-Αιγύπτου.

Από πρακτική άποψη, η παρουσία ρωσικών αεριωθουμένων στην Αίγυπτο θα εγείρει ανησυχίες για την επιχειρησιακήν ασφάλεια του αμερικανικού στρατιωτικού προσωπικού και θα απαιτήσει τον συντονισμό με τα αμερικανικά στρατιωτικά αεροπλάνα στον ίδια εναέριο χώρο.

«Είναι ένα μείζον πρόβλημα στην αμερικανο-αιγυπτιακή αμυντική σχέση», δήλωσε ο ΄Αντριου Μίλερ, πρώην αξιωματούχος του Στέητ Ντιπάρτμεντ, που εργάζεται τώρα για το «Πρόγραμμα Για Δημοκρατία στη Μέση Ανατολή».

Είναι φανερό πως στους Αμερικανούς δεν αρέσουν οι αυξανόμενοι Ρώσο-Αιγυπτιακοί δεσμοί και ασφαλώς όχι όταν δεν έπαψαν στα τελευταία 40 χρόνια να δωροδοκούν τους Αιγυπτίους (το Κάιρο είναι παραδοσιακά ο μεγαλύτερος αποδέκτης αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας μετά το Ισραήλ) για να μείνουν στα αμερικανικό στρατόπεδο. Αλλά που βρίσκεται εδώ το ρωσικό συμφέρον;

Η αιγυπτιακή δικτατορία δεν εμπιστεύεται πλέον τον Αμερικανό πάτρωνα, επειδή απέφυγε να λάβει αποφασιστικά θέση στο πλευρό της εναντίον της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, το 2011. Επιπλέον οι ΗΠΑ πυροδότησαν την ισλαμική εξέγερση στη Συρία, όπου η Αίγυπτος επιθυμεί την νίκη του υποστηριζόμενου από τους Ρώσους προέδρου ΄Ασαντ. ΄Ετσι η Αίγυπτος έχει κάθε λόγο να καλλιεργεί τις σχέσεις της με τη Ρωσία και να δίνει στην Μόσχα ένα χέρι βοήθειας, αλλά η Μόσχα τι ακριβώς κερδίζει από την χρήση των Αιγυπτιακών στρατιωτικών βάσεων;

Ομολογώ ότι εντίμως δεν ξέρω. Η Αίγυπτος είναι πολύ μακριά για να είναι άμεσα χρήσιμη στην ρωσική επέμβαση στη Συρία. Η χρήση των αιγυπτιακών βάσεων θα ήταν απαραίτητη αν η Μόσχα σχεδίαζε να πολεμήσει το «Ισλαμικό Κράτος» στο αιγυπτιακό Σινά, ή να επέμβει στη Λιβύη. Αλλά εγώ προσωπικά δεν βλέπω ενδείξεις ότι η Ρωσία ενδιαφέρεται για περαιτέρω περιπέτειες προτού κλείσει το θέμα της Συρίας.

Ίσως ρωσικές εγκαταστάσεις εποπτείας στην Αίγυπτο θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν στα πολεμικά τους στην Ανατολική Μεσόγειο, ανοικτά των ακτών της Συρίας, μεγαλύτερη ασφάλεια, δοθέντος ότι αμερικανικά πλοία και αεροπλάνα στην ίδια περιοχή θα μπορούσαν να ανιχνεύονται και από τις αιγυπτιακές βάσεις;

Η Μόσχα είχε μια μεγάλη παρουσία στην Αίγυπτο στην σοβιετική εποχή. Χιλιάδες Σοβιετικοί σύμβουλοι, πιλότοι και μονάδες αεράμυνας πήραν μέρος στον αραβο-ισραηλινό πόλεμο φθοράς, 1967-1973. ΄Οσο για το ποια χρησιμότητα βλέπει σήμερα η Μόσχα στις αιγυπτιακές βάσεις, δεν έχω ιδέα.

Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η Ουάσιγκτον θα κάνει ότι μπορεί για να εμποδίσει την εφαρμογή αυτής της συμφωνίας. Με αυτό σαν δεδομένο, το εάν επιτραπεί στους Ρώσους να μπουν στην χώρα θα αποτελέσει έναν καλό δείκτη του εάν η Αίγυπτος υπό τον Σίσι είναι περισσότερο ανεξάρτητη, ή εξακολουθεί να είναι υπό τον πλήρη έλεγχο των ΗΠΑ.

Πόλεμο με την Μόσχα Ετοιμάζει η Ουάσιγκτον

Σιωπή των Καθεστωτικών ΜΜΕ και Φίμωση Διαδικτύου


 Paul Graig Roberts, 28-11-17

[Η καμπάνα συναγερμού που απεγνωσμένα χτυπά με το σημερινό άρθρο του ο γνωστός μας Αμερικανός Νέστορας της οικονομικής επιστήμης, της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, περιέχει ειδήσεις σημαδιακές για το που ωθείται ο κόσμος, επιμελώς αποκρυπτόμενες από τα Δυτικά Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης (ή επιλεκτικής Εξαγρίωσης) και φυσικά απρόσιτες στην -από τις ίδιες πηγές αρδευόμενη- ελλαδική κοινή γνώμη. Το άρθρο είναι σύντομο όσο και μεστό ουσίας, και προσφέρει όαση διαφυγής από την κυρίαρχη εσωτερική διαμάχη αντιζήλων σε ουκρανικούς και σαουδαραβικούς έρωτες. ]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Σύμφωνα με πληροφορίες του βρετανικού Τύπου, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν συνέστησε στις ρωσικές βιομηχανίες να ετοιμάζονται ώστε να είναι σε θέση να κάνουν μια γοργή μεταστροφή προς πολεμική παραγωγή.
Είναι σαφές ότι η ρωσική κυβέρνηση δεν θα προέβαινε σε μια τέτοιαν ανακοίνωση παρά μόνο εάν ήταν πεπεισμένη ότι η προοπτική ενός πολέμου με την Δύση είναι πραγματική. Στη στήλη μου για αρκετό καιρό τονίζω ότι οι συνέπειες εχθρικών ενεργειών, από την Ουάσιγκτον και τους Ευρωπαίους υπηρέτες της, επί χρόνια στρεφόμενων εναντίον της Ρωσίας οδηγούν στον πόλεμο.
Είναι ευνόητο ότι το θηριώδες αμερικανικό τραστ συμφερόντων στρατιωτικών και ασφάλειας έχει ανάγκην ενός πειστικού εχθρού για να δικαιολογεί τον τεράστιο προϋπολογισμό δαπανών του, ότι οι παράφρονες νέο-συντηρητικοί βάζουν την παρανοϊκή ιδεολογία του αμερικανικού ηγεμονισμού πάνω από την επιβίωση του πλανήτη και ότι Χίλαρυ και ηγεσία των Δημοκρατικών θα κάνουν τα πάντα για να ανατρέψουν την εκλογική νίκη του Τραμπ. Αυτό που είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς είναι γιατί οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες είναι πρόθυμοι να βάλουν σε κίνδυνο τις χώρες τους για το χατίρι της Ουάσιγκτον.
Και ωστόσο το κάνουν. Για παράδειγμα, στις 13 Νοεμβρίου η πρωθυπουργός της Βρετανίας Τερέζα Μέϊ είπε πως η Ρωσία είναι απειλή για την διεθνή ασφάλεια και ότι επεμβαίνει στις ευρωπαϊκές εκλογές και στις επικοινωνίες των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Δεν υπάρχουν γι’ αυτούς του ισχυρισμούς αποδείξεις, όπως δεν υπάρχουν και για τους ισχυρισμούς της Ουάσιγκτον. Παρά ταύτα οι ισχυρισμοί συνεχίζονται και πολλαπλασιάζονται. Τώρα η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση οργανώνει πρώην επαρχίες της Σοβιετικής ΄Ενωσης –Λευκορωσία, Μολδαβία, Ουκρανία, Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν- σ’ έναν «Ανατολικό Συνεταιρισμό» με την Ε.Ε.
Με άλλα λόγια, η Δύση απροκάλυπτα οργανώνει πρώην επαρχίες της Μόσχας εναντίον της Ρωσίας, για την οποία η Τερέζα Μέϊ τους δήλωσε πως είναι «απειλή» και εχθρικό κράτος. Η Ρωσία ξέρει βεβαίως ότι οι εναντίον της κατηγορίες δεν έχουν βάση και τις θεωρεί ως του ίδιου φυράματος με εκείνες που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν, του Καντάφι και του ΄Ασαντ, για να δικαιολογηθούν οι στρατιωτικές επιθέσεις στο Ιράκ, στην Λιβύη και στην Συρία. Πεπεισμένη πως ετοιμάζουν επίθεση εναντίον της, η Ρωσία ετοιμάζεται να πολεμήσει.
Για σκεφτείτε το μια στιγμή. Ο κόσμος οδηγείται σε ολοκαύτωμα απλά και μόνο επειδή ένα άπληστο, διεφθαρμένο αμερικανικό σύμπλεγμα συμφερόντων στρατιωτικών και ασφάλειας χρειάζεται έναν εχθρό, για να δικαιολογήσει τα τεράστια κονδύλια δαπανών του, επειδή η Χίλαρυ και το Δημοκρατικό Κόμμα δεν μπορούν να χωνέψουν μιαν πολιτική ήττα και επειδή οι νέο-συντηρητικοί είναι ιδεολόγοι της Αμερικανικής Υπεροχής. Τώρα, που είναι η διαφορά ανάμεσα στην μισητή «Λευκή Υπεροχή» και την Αμερικανική Υπεροχή που εκθείασε ο ίδιος ο Ομπάμα; Γιατί η «Λευκή Υπεροχή» αποτελεί αποκρουστική ρατσιστική βλασφημία και η Αμερικανική Υπεροχή δώρον Θεού προς το «υπερούσιο» και «απαραίτητο έθνος»;
Η ρωσική κυβέρνηση εξέφρασε δημόσια την ανησυχία της ότι η Ρωσία έχει οριστεί ως στόχος στρατιωτικής επίθεσης. Όπως εγώ –αλλά όχι οι Τάϊμς της Ν. Υόρκης, η Ουάσιγκτον Ποστ, η το CNN- επεσήμανα, ο υπαρχηγός της ρωσικής στρατιωτικής διοίκησης επιχειρήσεων εξέφρασε δημόσια την ανησυχία του ότι η Ουάσιγκτον ετοιμάζει μιαν αιφνιδιαστική πυρηνική  επίθεση εναντίον της Ρωσίας. Ο Πρόεδρος Πούτιν επέσυρε πρόσφατα την προσοχή στο γεγονός ότι η Ουάσιγκτον πραγματοποιεί συλλογή ρωσικού DNA για ένα εργαστήριο ανάπτυξης όπλων της αμερικανικής αεροπορίας, γεγονός που σημαίνει την καλλιέργεια ενός βιολογικού όπλου ειδικής ρωσικής στόχευσης. Σε πλείστες περιπτώσεις η Ρωσία επέσυρε την προσοχή στις αμερικανικές και Νατοϊκές στρατιωτικές βάσεις στα σύνορά της, παρά τις προηγούμενες διαβεβαιώσεις διαδοχικών αμερικανικών κυβερνήσεων πως αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ.
Θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί δεν είναι το κύριο θέμα της δημόσιας και πολιτικής συζήτησης ότι η Ουάσιγκτον έχει πείσει την Ρωσία, μιαν πρωτεύουσα στρατιωτική και πυρηνική δύναμη, ότι πρόκειται να υποστεί επίθεση. Αντίθετα ακούμε για ποδοσφαιριστές που γονατίζουν για τον εθνικόν ύμνο, ψευδείς ειδήσεις για «ρωσικές υποκλοπές», για «σφαγή στο Λας Βέγκας κ.ο.κ.

Θα πρέπει επίσης να αναρωτηθούμε για πόσο καιρό ακόμη η Ουάσιγκτον θα μας επιτρέπει να μεταδίδουμε, μέσω ιντερνέτ, τις πραγματικές ειδήσεις, αντί των ψεύτικών ειδήσεων που χρησιμοποιεί η Ουάσιγκτον για να ελέγχει τις εξηγήσεις. Η προσπάθεια του προέδρου της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Επικοινωνιών να καταλύσει την ουδετερότητα του Διαδικτύου και άλλες παράλληλες επιχειρήσεις δυσφήμησης των αντικειμενικών ειδήσεων ως ρωσικής προπαγάνδας υποδηλώνουν ότι η Ουάσιγκτον συμπέρανε πως για να πολεμήσει την Ρωσία η Ουάσιγκτον πρέπει να πολεμήσει και την αλήθεια.

Οι ΗΠΑ Υποχωρούν. Λένε Πως Η Τουρκία Μπορεί Να Αγοράσει τους Ρωσικούς S-400


Sputnik News, 14-11-17

Tον Σεπτέμβριο, η υπηρεσία Τύπου του Ομοσπονδιακού Οργανισμού Στρατιωτικής-Τεχνικής Συνεργασίας ανακοίνωσε ότι η Μόσχα και η ΄Αγκυρα κατέληξαν σε συμφωνία για την παράδοση συστημάτων S-400 στην Τουρκία. Ο Ερντογάν δήλωσε ότι η Τουρκία είχε ήδη καταβάλει προκαταβολή για την αγορά.

Στις 29 Σεπτεμβρίου, ο προεδρικός βοηθός Βλαντιμίρ Κόζιν επιβεβαίωσε ότι η Τουρκία είχε δώσει προκαταβολή για την αγορά των S-400, προσθέτοντας ότι η παράδοση προβλέπεται για το 2019.

Στα τέλη Οκτωβρίου, ο στρατηγός Πετρ Πάβελ, της στρατιωτικής επιτροπής του ΝΑΤΟ προειδοποίησε την Τουρκία ότι θα υπάρξουν συνέπειες εάν η χώρα αγοράσει το σύστημα αεράμυνας S-400, προσθέτοντας ότι αυτό θα εμπόδιζε την Τουρκία να αποτελέσει μέρος οποιουδήποτε ενιαίου συστήματος αεράμυνας.

Την Δευτέρα, ο Αμερικανός υπουργός Αμύνης, Τζιμ Μάτις, προειδοποίησε επίσης την Τουρκία για τις ανεπιθύμητες συνέπειες αυτής της απόφασης. Αλλά πρόσθεσε:

«Αυτό είναι κυρίαρχη απόφαση της Τουρκίας. Σαφώς αυτό (το ρωσικό σύστημα) δεν θα είναι δια-λειτουργικό με το ΝΑΤΟ. ΄Ετσι θα πρέπει να το μελετήσουν αν θέλουν να προχωρήσουν.»

Το S-400 Triumph κινητό σύστημα εδάφους-αέρος μεταφέρει πυραύλους τριών τύπων, ικανούς να καταστρέψουν ιπτάμενους στόχους σε μικρές έως εξαιρετικά μακρινές αποστάσεις. Ενσωματώνει πολύ-λειτουργικό ραντάρ και συστήματα αυτόνομης επισήμανσης και στόχευσης, εκτόξευσης αντιαεροπορικών πυραύλων και ένα κέντρο διοίκησης και ελέγχου.

Mετάφραση:Μ.Σ.

Διαγραφή της Συνάντησης Τραμπ Πούτιν Από την Εκπρόσωπο του Λευκού Οίκου


του Christopher Brennan, N.Y.Daily News,10-11-17

«Mολονότι βρίσκονται στην ίδια πόλη, Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντιμίρ Πούτιν θα μείνουν σε απόσταση.

Ο Λευκός Οίκος διέψευσε ότι ο Πρόεδρος θα συναντηθεί με τον Ρώσο ομόλογό του σήμερα στο Βιετνάμ, κλείνοντας την αναμονή μιας συνάντησης που είχε προηγουμένως επιβεβαιωθεί από το Κρεμλίνο.

«Σχετικά με συνάντηση με Πούτιν, ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε μια τέτοια συνάντηση και ούτε πρόκειται να γίνει, λόγω ασυμβίβαστων προγραμμάτων των δύο πλευρών», δήλωσε η Γραμματέας Τύπου Σάρα Χάκαμπι Σάντερς.

Πρόσθεσε ότι ενώ δεν υπάρχει επίσημη συνάντηση, οι δύο (Πρόεδροι) μπορεί να «σκοντάψουν ο ένας στον άλλο» στην διάσκεψη οικονομικής συνεργασίας στην Ασία-Ειρηνικό.

Την Πέμπτη, αξιωματούχος του Κρεμλίνου είχε επιβεβαιώσει ότι το πρόγραμμα είχε καταρτιστεί για την συνάντηση των δύο ηγετών στην διάσκεψη, στο κέντρο της πόλης του Ντανάγκ».

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Προσθήκη Μ. Στυλιανού : Η συνάντηση δεν είχε μόνο «επιβεβαιωθεί» από εκπρόσωπο του Κρεμλίνου. Ο ίδιος ο Πρόεδρος Τραμπ είχε δηλώσει στο δίκτυο Φοξ Νιούς ότι μπορεί να συναντηθεί με τον Πρόεδρο Πούτιν και πρόσθεσε ότι είναι πολύ σημαντικό να συναντήσει τον Ρώσο ηγέτη, εκφράζοντας την ελπίδα πως η Ρωσία θα μπορούσε να συμβάλει στη λύση του Κορεατικού προβλήματος.

Είναι αδιανόητο ότι παρόμοιες δημόσιες δηλώσεις έγιναν χωρίς παράλληλη διπλωματική βολιδοσκόπηση των ρωσικών διαθέσεων, όσο και αν προορίζονταν για την προπαρασκευή του εδάφους και βολιδοσκόπηση της έντασης των αντιδράσεων στο εσωτερικό μέτωπο.

Προφανέστατη εξήγηση της τελικής ματαίωσης και της δήλωσης του Λευκού Οίκου είναι πως οι τρείς στρατηγοί/ «σύμβουλοι» του «στενού» επιτελείου του Προέδρου Τραμπ τον «μετέπεισαν» για την εθνικήν ωφελιμότητα της συνάντησης.

Αν και στην ιστορική καμπή της προεδρίας Ντόναλντ Τραμπ κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει εκπλήξεις τις τελευταίας στιγμής.

Η Γερμανία Αντιμέτωπη με την Μοίρα της


του Charles Gave, Comité Valmy

[Το σημερινό άρθρο ενός παγκόσμια αναγνωρισμένου Γάλλου οικονομολόγου, επιτυχημένου επιχειρηματία και συγγραφέα, με πλούσιο βιογραφικό σε διάφορες εγκυκλοπαίδειες, προσφέρει –εν μέσω καταιγιστικής παραπληροφόρησης και συστηματικής συσκότισης- ταυτόχρονα πολύτιμο βοήθημα προσανατολισμού στην διεθνή πραγματικότητα -όπως πράγματι είναι και εξελίσσεται- και διδακτικό, σπινθηροβόλο και απολαυστικό ανάγνωσμα. Ακόμη και πολιτικοί εγκέφαλοι κάτι θα αποκόμιζαν διαβάζοντάς το.]
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Πόλεμοι ανεξιλέωτοι έφεραν ανέκαθεν αντιμέτωπες χώρες που έλεγχαν την θάλασσα με χώρες που κυβερνούσαν την ξηρά. Θυμόμαστε Αθήνα εναντίον Σπάρτης, Ελλάδα εναντίον Περσίας, Καρχηδόνα εναντίον Ρώμης, Βρετανία εναντίον (στη σειρά) Φιλίππου Β’ της Ισπανίας, Λουδοβίκου 14ου, Ναπολέοντα, Γουλιέλμου Β΄, Χίτλερ και τέλος ΗΠΑ εναντίον Σοβιετικής ΄Ενωσης.

Από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ ελέγχουν απεριόριστα τις θάλασσες του πλανήτη με έναν στόλο του οποίου την κυριαρχία δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει, λόγω της συντριπτικής υπεροχής του. Αυτός ο έλεγχος των θαλασσών μετέβαλε τις ΗΠΑ σε «καθολικόν ηγεμόνα», λόγω της κατάρρευσης το 1990 της ηπειρωτικής δύναμης που τις αμφισβητούσε από το 1945,της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Από το 1990 και την άνοδο στην εξουσία της Κίνας του κ.Ξι, κανένας «αμφισβητίας» δεν είχε προβάλει στον ορίζοντα και οι αμερικανικές κυβερνήσεις, μεθύουσες από την παντοδυναμία τους, βάλθηκαν να κυριαρχήσουν όχι μόνο στις θάλασσες αλλά και στην ξηρά -πράγμα που έχει άλλου είδους μεγάλες δυσκολίες.

Και τώρα αντιμετωπίζουν την αποτυχία τους.

Αυτό ήταν τόσο προβλέψιμο όσο είχε αρχίσει να προβάλλει μια νέα «χερσαία» δύναμη με τις απαιτούμενες ανθρώπινες, οικονομικές και τεχνικές ικανότητες για να «κυριαρχήσει» -τουλάχιστον εμπορικά σε ένα μεγάλο μέρος των αναδυομένων χωρών –και εννοώ φυσικά την Κίνα. Κοιτάξτε οποιονδήποτε χάρτη.

΄Οσο κι’ αν ακούγεται παράδοξο, η Κίνα είναι στην πραγματικότητα ένα γιγάντιο «νησί», που πλαισιώνεται από τον Ωκεανό στα ανατολικά, μιαν αχανή έρημο στα δυτικά και προστατεύεται από θεόρατα βουνά και αδιαπέραστες ζούγκλες στα νότια. Και το να φτάσεις στην Κίνα από τον Βορρά καλύτερα ούτε να το σκεφτείς.

Για να συνδέσουν την Κίνα με τον υπόλοιπο κόσμο, οι έμποροι χρησιμοποιούσαν επί χιλιετίες τους «δρόμους» του μεταξιού, τον ένα χερσαίο, περνώντας στα βόρεια των Ιμαλαίων και τον άλλο θαλάσσιο, περνώντας από την Ινδία, την Μέση Ανατολή και φθάνοντας στη Ευρώπη από την Μεσοποταμία και την Συρία.

Η εμφάνιση των ατμόπλοιων και η διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ αχρήστεψε μέσα σε λίγες δεκαετίες αυτούς του δυο δρόμους του μεταξιού και ξαφνικά η Κίνα δεν έλεγχε το εμπόριό της ούτε με την Ευρώπη, ούτε με την υπόλοιπη Ασία και ακόμη λιγότερο με τον υπόλοιπο κόσμο.

Και να που τώρα αυτό αλλάζει.

Το σχέδιο του κυρίου Ξι είναι πολύ απλό: Θέλει απλούστατα να ξανανοίξει τους δυο δρόμους του μεταξιού.

Στον Νότο, η Κίνα θα βοηθήσει στην ανασυγκρότηση όλων των αρχαίων λιμένων του θαλάσσιου δρόμου του μεταξιού, πράγμα που θα θέσει σε κίνηση μιαν ισχυρή ανάπτυξη σε όλες τις περιοχές, λόγω του φαινομένου των λεγομένων δικτύων. Ας φανταστούμε δυο λιμάνια που δημιουργήθηκαν για να συνδέσουν δυο περιοχές που μέχρι τότε δεν είχαν παρά λίγες μόνο ή και καθόλου επαφές. Θα πρέπει να δημιουργηθεί μια σειρά από υποδομές (αεροδρόμια, ξενοδοχεία, κατοικίες, τηλεπικοινωνίες, δρόμοι κλπ . . .και πολύ γρήγορα θα έχουμε μια νέα σειρά από γραμμές επικοινωνιών μεταξύ των δύο κέντρων. ΄Αν προσθέσουμε ένα τρίτο λιμάνι, θα έχουμε ανάγκη από τρεις σειρές από γραμμές επικοινωνίας. Προσθέτοντας ένα τέταρτο, θα πρέπει να ανοίξουμε ΕΞΗ γραμμές επικοινωνίας για να διασυνδέσουμε όλον αυτόν τον μικρό κόσμο και ούτω καθεξής ως την νιοστή δύναμη.

Και έτσι ο έλεγχος της θάλασσας θα γίνεται ολοένα δυσκολότερος για την αμερικανική ναυτική δύναμη.

Και παρεμπιπτόντως όλες αυτές οι περιοχές θα μπορέσουν να εξειδικευθούν σε ό,τι η κάθε μια μπορεί να παράγει καλύτερα και θα μπούμε σε μια περίοδο ανάπτυξης χωρίς προηγούμενο στα νότια των Ιμαλαίων, για την μεγαλύτερη άνθηση της Κίνας και όλου του κόσμου γύρω από αυτήν.

Στο Βορρά τα καραβάνια άλλων εποχών θα αντικατασταθούν από σιδηροδρόμους που θα διασυνδέσουν την βόρεια Κίνα με την Ελλάδα και την Γερμανία (Ντούϊσμπουργκ).

Ήδη οι κινεζικές αρχές έχουν αγοράσει το λιμάνι του Πειραιά για να αποστέλλουν τα προϊόντα τους από τον Πειραιά προς όλη τη Νότια Ευρώπη. Αυτές οι σιδηροδρομικές γραμμές θα εισαγάγουν στον σύγχρονο κόσμο όλους τους πληθυσμούς των περιοχών βορείως των Ιμαλαίων, που σιγά-σιγά θα ξαναγίνουν παραγωγικοί όπως ήταν οι πρόγονοί τους. Και αυτοί οι πληθυσμοί θα έχουν ανάγκη από όλα, πράγμα που θα προσφέρει ευκαιρίες στις κινεζικές εταιρείες έργων υποδομής, που τώρα βρίσκονται με κάπως πλεονάζουσες δυνατότητες. ( Θα συμβούλευα με όλες τις δυνάμεις μου τους αναγνώστες να αγοράσουν ακίνητα πέριξ της Τραπεζούντας, από όπου άλλοτε ξεκινούσαν και κατέφθαναν όλα τα καραβάνια προς και από την Κίνα.)

΄Ενας ελαφρός δισταγμός, ωστόσο, σ’ αυτόν το δρόμο του Βορρά, τον μόνο που θα είναι πάντοτε απρόσιτος στους αμερικανικούς στόλους: ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαδρομής περνά από τα εδάφη της Ρωσίας.

Θα πρέπει κατά συνέπεια η Κίνα να συνδεθεί με σχέσεις μεγάλης αντοχής με την Ρωσία, με κοινή επιδίωξη να θέσουν υπό έλεγχο τον Αμερικανό ηγεμόνα.

Μια τέτοια συμμαχία θα όφειλε να είναι ο εφιάλτης της αμερικανικής διπλωματίας για λόγους ευκολονόητους και ωστόσο αυτή η διπλωματία (;) των Αμερικανών κάνει απολύτως τα πάντα για να ρίξει τους Ρώσους στην αγκαλιά των Κινέζων. Μας φέρνει στον νου την Γαλλία να καταστρέφει την Αυστροουγγαρία με την Συνθήκη των Βερσαλλιών (παλαιός στόχος της γαλλικής διπλωματίας από την εποχή του Ρισελιέ), για να βρεθεί μόνη απέναντι στην Γερμανία και την Ρωσία το 1940 και να τσακιστεί.

Και αυτή η σινο-ρωσική συμμαχία ενισχύεται κάθε μέρα που περνά, μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου.

Οι Κινέζοι το έκαναν υπόθεσή τους να αγοράζουν ρωσικού πετρέλαιο, αντί του Σαουδικού και οι Ρώσοι δέχονται η πληρωμή του να γίνεται στο κινεζικό νόμισμα, το Γιουάν, τρόπος που σπάει το μονοπώλιο που είχε το δολάριο στις αγοραπωλησίες του πετρελαίου. Πρώτο τρομερό πλήγμα κατά του δολαρίου.

Και για να προσθέσουν αλάτι στην πληγή, οι Κινέζοι δημιουργούν στο Χονγκ Κογκ μια προθεσμιακή αγορά πετρελαίου σε Γιουάν, προικισμένη μ’ ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό: Εάν η Ρωσία, για παράδειγμα, (ή η Σαουδική Αραβία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα) βρισκόταν προσωρινά με πολλά Γιουάν και δεν είχε διάθεση να τα κρατήσει στα συναλλαγματικά της αποθέματα, η Κρατική Τράπεζα της Κίνας της ανταλλάσει τα Γιουάν με… χρυσό.

Δεύτερο βαρύ πλήγμα κατά του δολαρίου: Επανεισαγωγή του χρυσού στο διεθνές νομισματικό σύστημα σημαίνει σε κατακλείδα την ανατίναξη αυτού που ο Ζακ Ρουέφ (σημαντικός Γάλλος οικονομολόγος) ονόμαζε «αυτοκρατορικό προνόμιο» ,δηλαδή την δυνατότητα που έχουν οι ΗΠΑ να εξοφλούν τα εξωτερικά χρέη τους με το δικό τους νόμισμα.

Αλλά αυτά είναι γνωστά και τα έχω περιγράψει σε προηγούμενα χρονικά μου. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει από εδώ και εμπρός είναι κάτι άλλο: Πως θα αντιδράσει η Γερμανία μπροστά στην ανάδυση αυτής της σινο-ρωσικής συγκυριαρχίας στο μισό των παρθένων περιοχών του πλανήτη;

Η Γερμανία πάντοτε ήταν μια ηπειρωτική χώρα και ποτέ μια ναυτική δύναμη. Νικήθηκε δυο φορές στην πρόσφατη ιστορία της από μια συμμαχία ναυτικών δυνάμεων, κάτι που αφήνει σημάδια.

Η ανάλυσή μου είναι λοιπόν πολύ απλή: Όλα και το τονίζω, όλα δείχνουν πως η Γερμανία έχει συμφέρον να εγκαταλείψει την σε πλήρη παρακμή ναυτική συμμαχία για να ενταχτεί στην χερσαία συμμαχία σε πλήρη ανάπτυξη. Όπως έλεγε (και)ο Στρατηγός Ντε Γκωλ: «Τα έθνη δεν έχουν φίλους. Έχουν μόνο συμφέροντα.»

Σχεδόν το σύνολο της οικονομικής ανάπτυξης στα χρόνια που έρχονται θα πραγματοποιηθεί γύρω από το κέντρο αυτής της «χερσαίας συμμαχίας» και όλη αυτή η ζώνη θα έχει ανάγκη τα γερμανικά προϊόντα, με την Γερμανία να γίνεται εκ των πραγμάτων ο παραγωγός των προϊόντων ισχυρής προστιθέμενης αξίας γι’ αυτές τις περιοχές.

--Η Ευρωζώνη βρίσκεται σε πολύ κακή θέση, όντας -και κατά πολύ- η περιοχή του κόσμου με το χαμηλότερο ποσοστό ανάπτυξης από δεκαεπταετίας, αλλά επίσης και με το υψηλότερο ποσοστό χρέους του δημόσιου τομέα, την χειρότερη δημογραφία και το υψηλότερο ποσοστό κοινωνικών δαπανών. Η μόνη ελπίδα ( του κυρίου Μακρόν, όπως και του Πουανκαρέ πριν από αυτόν) είναι ότι «η Γερμανία θα πληρώσει». Μπορούν πάντα να ονειρεύονται…

--Η αμερικανική στρατιωτική προστασία γίνεται ολοένα και πιο «αμφίβολη», με ένα υπερατλαντικό πολιτικό σύστημα σε πλήρη αγκύλωση, μεταξύ των «ελίτ» που δεν αντιπροσωπεύουν πια παρά μόνο τον εαυτό τους και ένα λαό αφημένον στην εγκατάλειψη.

--Το να συνταχτείς με την Ρωσία και την Κίνα συνεπάγεται επίσης και έλεγχο της Τουρκίας, που δεν φαίνεται πια αξιόπιστος σύμμαχος του ΝΑΤΟ και επομένως να συμβάλεις έτσι στον έλεγχο των τουρκικών πληθυσμών που διαμένουν στην Γερμανία ή που θέλουν να εγκατασταθούν σ’ αυτήν.

--Το να συνταχτείς με τη Ρωσία σημαίνει επίσης να την αφήσεις να ασχοληθεί με την Μέση Ανατολή, στηριζόμενη αναμφίβολα στο Ιράν, ξαναθέτοντας σε ημερήσια διάταξη την παλαιά συμμαχία Ρωσίας και Περσίας για την στρατιωτική εξουδετέρωση της Τουρκίας.

Ας κάνουμε και λίγη πολιτική μυθιστοριογραφία.

Η Μαντάμ Μέρκελ έχει καταστεί αυτό που οι Αμερικανοί λένε «μια κουτσή πάπια», δηλαδή κάποιος πού κανείς δεν τον ακούει, αφού όλοι ξέρουν πως εδώ τελειώνει η καριέρα του.

Ας υποθέσουμε πως η μια ή η άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα (Ιταλία, Γαλλία)αντιμετωπίζει δεινά προβλήματα, οικονομικά και κοινωνικά και αποφασίζει (ή εξαναγκάζεται) να βγει από το Ευρώ. Η γερμανική οικονομία και ιδιαίτερα ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα βρεθεί σε κατάσταση σχεδόν χρεωκοπίας, με τις απώλειες που θα υποστεί από τα δάνεια αυτών των χωρών από τις γερμανικές τράπεζες. Δεν απαιτείται να είσαι διάνοια για να φανταστείς πως σε τέτοια περίπτωση Ρωσία και Κίνα θα πρόσφεραν την «ανιδιοτελή» βοήθειά τους στην Γερμανία για να ξεπεράσει αυτή την δύσκολη στιγμή -βοήθεια που ασφαλώς θα γινόταν με ευγνωμοσύνη δεκτή από τους γείτονές μας. Και όλα θα ήταν θαυμάσια στον καλύτερο των κόσμων.

΄Αν ο αναγνώστης φρονεί πως γράφω υπερβολές, τότε θα πρέπει να θέσει στο εαυτό του ορισμένα ερωτήματα:
  •  Γιατί η κινεζική κυβέρνηση θα εγκαθιδρύσει στην Σαγκάη ένα νέο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;
  •  Γιατί η Αυστροουγγαρία προχωρεί στην αναγέννησή της υπό την επωνυμία «Group Visegrad», αν δεν είναι για να εμποδίσει την εδαφική σύνδεση της Γερμανίας με την Ρωσία;
  •  Γιατί ο κ. Τραμπ θέλησε να προσφέρει μιαν ενισχυμένη συμμαχία στην Πολωνία με την ομιλία του στην Βαρσοβία, και γιατί κατ’ αρχήν πήγε στη Βαρσοβία;
  • Γιατί τα αμερικανικά στρατεύματα στη Συρία προσπαθούν με όλα τα μέσα να εμποδίσουν την παραμονή στην εξουσία της οικογένειας ΄Ασαντ, ακόμα και πυροβολώντας εναντίον Ρώσων… εάν δεν είναι για να εμποδίσουν την δημιουργία ενός Σιϊτικού τόξου, που θα εκτείνεται από τη Λαοδικεία (Λατάκια), που ελέγχει την ανατολική Μεσόγειο έως το Μπαχρέϊν, που ελέγχει τον Περσικό Κόλπο και όπου αγκυροβολεί ο 5ος Αμερικανικός Στόλος;
Εν ολίγοις, εάν η Γερμανία (όπως οι Σάξονες σε μια περίφημη Ναπολεόντεια μάχη) αλλάξει στρατόπεδο στη μέση του ποταμιού, τότε η διπλωματία θα ξαναγίνει ενδιαφέρουσα και μπορώ να διαβεβαιώσω τον αναγνώστη πως τίποτα το αξιόλογο δεν θα συμβαίνει πια στις Βρυξέλλες… και πολλά στο Βερολίνο, στην Μόσχα ή στο Πεκίνο.

΄Ηδη οι΄Αγγλοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την ηπειρωτική συμμαχία που πάει σε ναυάγιο (η Ευρώπη) για να ξαναγυρίσουν στην ναυτική συμμαχία της οποίας ήσαν πάντοτε μέρος σε δύσκολους καιρούς. Αλλά καλού-κακού δήλωσαν και συμμετοχή στο κινεζικό Δ.Ν.Τ. και στην κινεζική Παγκόσμια Τράπεζα, παράλληλα εισάγοντας και τις συναλλαγές σε Γιουάν στο χρηματιστήριο του Λονδίνου. Κάλλιο διπλοκλείδωνε, δηλαδή.

Και η Γαλλία μέσα σ’ όλα αυτά; Κανένας λόγος ανησυχίας. Ο εθνικός μας κόκορας αναπηδά πάνω σε ένα σωρό από κουτσουλιές, κακαρίζοντας «Ευρώπη, Ευρώπη». Ορίστε, ησύχασα. Τα έχει όλα αντιληφτεί.

Αν ήμουν ένας Γάλλος αναγνώστης, θα αγόραζα ρωσικά και κινεζικά κρατικά ομόλογα για να διαφοροποιήσω το χαρτοφυλάκιό μου. Ασφαλώς δεν θα ήταν δεκτά σαν έντοκο κεφάλαιο στην ασφάλεια ζωής, αλλά αυτά που γίνονται σήμερα δεκτά, δεν θα αξίζουν αύριο τίποτα το αξιόλογο, σε κάθε περίπτωση.

Σου εύχομαι να ζήσεις σε εποχές ενδιαφέρουσες, λέει μια παλιά κινεζική κατάρα.

Είναι φανερό πως μπαίνουμε πλησίστιοι σε εποχές συναρπαστικές.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates