Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

ΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΑΠΟΔΕΧΕΣΤΕ Ή ΟΧΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ ;

bike tracks
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κραυγές Αμερικανο-Γερμανικού Διαζυγίου Γκρεμίzoυν Όνειρα Γερμανικού Imperium - Δράστης και πάλι ο Αμερικανός πρεσβευτής

Του  Μιχαήλ Στυλιανού

Το θέμα ξένης ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις της Γερμανίας εκρήγνυται και πάλι στους τίτλους των γερμανικών εφημερίδων και στην αρτηριακή πίεση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας -αλλά όχι αυτή την φορά ως εκ της  συμμαχικής επιδημίας υπονοιών,περί ρωσικής υποστήριξης σε κόμμα της αντιπολίτευσης.
Την θρυαλλίδα στις εκρήξεις αγανάκτησης, κατά της βάναυσης πλέον ξένης ανάμειξης στην πολιτική  της Γερμανίας, έθεσε αυτήν την φορά  ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Βερολίνο κ. Ρίτσαρντ Γκρένελ, με επιστολή του σε γερμανικές επιχειρήσεις. Κατά ειρωνική συγκυρία, η αναστάτωση των Γερμανών για την αμερικανική επέμβαση στην πολιτική τους, συνέπεσε χρονικά με την επίσκεψη πιέσεων της κ. Μέρκελ στην Αθήνα, για την υπερψήφιση της συνθηκολόγησης των ιθαγενών υπηκόων της στο Μακεδονικό.
Οι επιστολές του Αμερικανού διπλωμάτη στάλθηκαν στις  επιχειρήσεις που συμμετέχουν στην εγκατάσταση και λειτουργία του αγωγού ρωσικού φυσικού αερίου Nord Stream2, και τους προειδοποιούν για τον κίνδυνο των αμερικανικών κυρώσεων που τις απειλεί, εάν επιμείνουν στην εμπλοκή τους με τον αγωγό.
 Το έργο εγκατάστασης αυτού του αγωγού, υποθαλάσσιου στην Βαλτική και συνολικού μήκους 1.250 χιλιομέτρων περίπου, που θα διπλασιάσει την γερμανική εισαγωγή αερίου από την Ρωσία, έχει από τριετίας τουλάχιστον κινήσει εκστρατεία  ματαίωσης του από την Ουάσιγκτον, συνεπικουρούμενη από χώρες της ανατολικής Ευρώπης, όπως η Πολωνία και η Ουκρανία, ωθούμενες από ιδιαίτερα δικά τους κίνητρα.
Η κυβέρνηση Τραμπ ανέβασε τους τόνους και την δραστικότητα αυτής της εκστρατείας, με το επιχείρημα ότι, με τον δεύτερον αυτόν αγωγό, θα αυξηθεί η ενεργειακή εξάρτηση τη Γερμανίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών από την Ρωσία και θα ενισχυθούν έτσι οι ρωσικές δυνατότητες επηρεασμού της ευρωπαϊκής πολιτικής. Ο Πρόεδρος Τραμπ προειδοποίησε για την επιβολή κυρώσεων σε συμμετέχουσες (γερμανικές και αυστριακές) επιχειρήσεις.
Γερμανοί και άλλοι σχολιαστές αποδίδουν την κλιμάκωση της αμερικανικής εκστρατείας εναντίον των ρωσικών αγωγών, όχι στα συνηθισμένα στις ΗΠΑ αντιρωσικά ανακλαστικά, αλλά στην εμποροκρατική πρόθεση του Προέδρου Τραμπ να επιβάλει  στις χώρες-συμμάχους στην Ευρώπη την εισαγωγή και κατανάλωση αμερικανικού υγραερίου σχιστολιθικής προέλευσης, αν και διπλάσιου κόστους από το ρωσικό, ως εκ των δαπανών μεταφοράς.                                                                
Πρόσφατη ανακοίνωση της Καγκελαρίου Μέρκελ ότι θα διαμορφωθεί  ένας γερμανικός λιμένας για την εξυπηρέτηση εισαγωγών αμερικανικού υγραερίου, δεν πέτυχε να κατευνάσει την Ουάσιγκτον, όπως προκύπτει από την επιστολογραφία του πρεσβευτή Ρίτσαρντ Γκρένελ.
Οι επιστολές του στις γερμανικές επιχειρήσεις πυροδότησαν έκρηξη του βραστήρα των γερμανικών αισθημάτων για την μεγάλη υπερατλαντική σύμμαχο, με πρωτάκουστης οξύτητας φρασεολογία, περί «πρόκλησης», «απειλής» και ηγεμονισμού. Τα σχόλια χαρακτήριζαν την ενέργεια ως πρωτοφανή απειλή για την λειτουργία των γερμανικών επιχειρήσεων. Ανακοίνωση της αμερικανικής πρεσβείας δεν πέτυχε να ηρεμήσει τα πνεύματα –εάν σε αυτό απέβλεπε. Απλά διαβεβαίωσε ότι οι επιστολές δεν συνιστούσαν απειλή, αλλά απλώς υπενθύμιζαν την απόφαση της Ουάσιγκτον για την επιβολή κυρώσεων…
Σχολιαστές, Γερμανοί και φίλων χωρών, εκφράζονται με  συγκρατημένη φρίκη για την «ωμή παραβίαση», από τον Αμερικανό πρεσβευτή στο Βερολίνο,  της Σύμβασης της Βιέννης του 1964, που ορίζει ότι διπλωμάτες διαπιστευμένοι σε ξένη χώρα οφείλουν να τηρούν αυστηρά την υποχρέωση μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις της. Και υπενθυμίζουν ότι θεμελιώδης κανόνας ασκήσεως της αποστολής κρατικού εκπροσώπου στην αλλοδαπή είναι η διακριτική  παρουσία και προσπάθεια προώθησης των θέσεων της χώρας που εκπροσωπεί. Τα σχετικά σχόλια συγκλίνουν τελικά στην διάγνωση της «διάλυσης του δι-Ατλαντικού Συνεταιρισμού», και κατηγορούν τον Πρόεδρο Τραμπ ως υπαίτιο για το τραγικό ναυάγιο.
Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση Τραμπ απέστειλε τον κ. Ρίτσαρντ Γκρένελ ως πρεσβευτή των ΗΠΑ στο Βερολίνο, όπως έστειλε τον κ. Πάϊατ από το Κίεβο στην Αθήνα, τον κ. Φρίντμαν και την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ, τον κ. Κουρτ Βόλκερ (ή Φόλκερ;) ειδικό αντιπρόσωπο στην Ουκρανία και τον κ. Τζέιμς Τζέφρυ στην Συρία. Είναι επίσης γεγονός ότι όλοι οι ως άνω Αμερικανοί διπλωμάτες εκφράζουν πιο απερίφραστα την αμερικανική εκδοχή της διπλωματίας –όπως εξ ίσου απροσχημάτιστη είναι η πολιτική και ο τρόπος που εκφράζεται ο Πρόεδρος Τραμπ.
Οι επιστολές του κ. Γκρένελ δεν είναι το πρώτο δείγμα διπλωματικής εκπροσώπησης αυτού του στυλ. Προηγούμενες ψυχικές ταραχές είχε προκαλέσει μήνυμά του στο Τουίτερ, που συνιστούσε στις γερμανικές επιχειρήσεις να θέσουν τέρμα στις συναλλαγές τους με το Ιράν, αν θέλουν να αποφύγουν αμερικανικές κυρώσεις. Αργότερα, εξαγρίωσε τον γνώριμό μας κ. Μάρτιν Σούλτς, τότε αρχηγό του SPD, η παραδοχή του Αμερικανού πρεσβευτή, σε συνέντευξη σε αμερικανικό όργανο ενημέρωσης, ότι θέλει να ενισχύσει και άλλους συντηρητικούς εκτός Γερμανίας. Συνολικά η όλη πολιτεία του πρεσβευτή  της κυβέρνησης Τραμπ στο Βερολίνο έχει τραυματίσει βαθύτατα τις γερμανικές ευαισθησίες, με την επίδειξη έλλειψης σεβασμού στον κώδικα της μη ανάμειξης στα εσωτερικά ξένης χώρας…
Το τραύμα είναι τόσο πιο βαθύ και οδυνηρό, όσο έχει καταρρίψει το βελούδινο κάλυμμα της υποκρισίας, υπό το οποίο -και υπό τα δουλικά χαμόγελα της Καγκελαρίου στις επίσημες συναντήσεις-  οι γερμανικοί μηχανισμοί , ενδεικτικότερα της ενημέρωσης, δεν έπαψαν να διεξάγουν μια λυσσώδη πολεμική εναντίον του κ. Ντόναλντ Τραμπ, ως υποψηφίου και μέχρι σήμερα -σε συγχορδία με τα βρετανικά, αμερικανικά και άλλα όργανα της ορχήστρας του υπερκράτους. Τον ακροατή των δελτίων της Ντώϋτσε Βέλλε δεν παύει να εντυπωσιάζει η γερμανική αδημονία για την παραπομπή του Προέδρου Τραμπ στην διαδικασία καθαίρεσης, για την εξέλιξη της οποίας ρωτά κάθε τόσο ανταποκριτές και σχολιαστές ο Βρετανός κ. Τόμας, παρουσιαστής του πρωινού δελτίου  ειδήσεων του γερμανικού εθνικού δικτύου.
Ωστόσο και προ της εκλογής του Προέδρου Τραμπ, μόνο το βελούδινο προπέτασμα απέμενε από το παλαιό -και  ανεκτίμητο για το 4ο Ράιχ- διατλαντικό ειδύλλιο. Τα συντριπτικά αμερικανικά πρόστιμα πολλών δισεκατομμυρίων στην Φολκσβάγκεν και στην Ντώυτσεμπανγκ παρείχαν ρεαλιστικότερη απεικόνιση της πραγματικότητας του διατλαντικού δεσμού. Η ανακάλυψη ότι το NSA, αμερικανικό σύστημα παγκόσμιας ωτακουστικής παρακολούθησης των πάντων, δεν εξαιρούσε  ούτε την ίδια την αρχισύμμαχο Καγκελάριο της Ενωμένης Ευρώπης, κατέδειξε τον τρόπο απόκτησης σκοτεινών μυστικών ενοχής και άρα πολύτιμων όπλων εκβιασμού, στο κανιβαλικό ( και ενδο-συμμαχικά) στάδιο του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
(Η υφαρπαγή της ΄Αλστομ, γαλλικής βιομηχανικής κορωνίδας, (πυρηνικοί αντιδραστήρες- Υπερταχείς σιδηρόδρομοι κ.λ.π.), η απειλή κλεισίματος της Ρενώ με το σκάνδαλο Γκόζν στην Ιαπωνία, οι απειλούμενες Airbus, Sanofi, Avensis και Societe Generale, στην λίστα των ίδιων συμμαχικών επιδόσεων καταλογίζονται από τους τελικά επαληθευόμενους συνωμοσιολόγους.)
Σε πείσμα αυτής της όχι τόσο ενάρετης συμμαχικής  πραγματικότητας, η κατάρριψη από τη κυβέρνηση Τραμπ του βελούδινου μανδύα ενός ακατάλυτου συμμαχικού ειδυλλίου αποτελεί συντριπτικό πλήγμα κατά της στρατηγικής του γερμανικού ιμπεριαλισμού -ο οποίος, υπό την κάλυψη αυτού του μανδύα και  ως ηγετική δύναμη του ευρωπαϊκού σκέλους της συμμαχίας, αφέθηκε να κυριαρχήσει της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.
Η οποία -ΕΟΚ-ΕΕ- πρέπει να σημειωθεί -για την αφύπνιση των αθεράπευτα και αριστερών ευρωτευμένων- είναι γέννημα χιτλερικού σχεδιασμού και αμερικανικής υπαγόρευσης, προκειμένου να αποτελέσει το πολιτικό συμπλήρωμα του ΝΑΤΟ, για την ασφαλέστερη πρόσδεση της Δυτικής Ευρώπης στο αμερικανικό άρμα, κατά τον Ψυχρό πόλεμο.
Με την ΕΕ ως βάσιν εξόρμησης, το γερμανικό Ράιχ συνέχισε από το 1991- και συνεχίζει- την πατροπαράδοτη «ντράγκ ναχ όστεν» (επέλαση  στην Ανατολή), όπου στην Ουκρανία μεν την σταμάτησε η κ. Βικτώρια Νούλαντ, με την ιστορική εντολή «fuck E.U» στον κ. Πάϊατ, επιμένει όμως προς την πλευρά των Βαλκανίων-Μεσογείου, μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, με Κροατία, Βοσνία, Σκόπια και Ελλάδα…
*****                                                                                                               
Οι Τάϊμς της Νέας Υόρκης αποκάλυπταν προχτές ότι ο Πρόεδρος Τραμπ , τρομάζει επαναληπτικά τους συνεργάτες του μιλώντας για αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, ως πολυδάπανο και άχρηστο οργανισμό  και το δημοσίευμα έχει ήδη κινήσει στις ΗΠΑ συζήτηση μεταξύ οπαδών και αντιπάλων του Προέδρου. Το  ΝΑΤΟ, ηλικίας πλέον 70 ετών, είναι ο «αμυντικός οργανισμός» της Ατλαντικής Συμμαχίας, στον οποίο η γερμανική ηγεσία -ως η κεντρική, «ισχυρότερη και πιο υπολογίσιμη σύμμαχος»- είδε έναν ετοιμοπαράδοτο Δούρειο ΄Ιππο για την εκπλήρωση των εθνικών της αυτοκρατορικών ονείρων, σε μελλοντική περίοδο αμερικανικής χαλάρωσης ενδιαφέροντος και στρατιωτικής σύμπτυξης από την Ευρώπη..
 Ενώ η εξομολόγηση του Προέδρου Τραμπ δεν προαναγγέλλει την επικείμενη διάλυση του ΝΑΤΟ, και μόνη όμως η δηλωμένη επιθυμία του και το απλώς αιωρούμενο ενδεχόμενο -σε συνάρτηση με τον τερματισμό των γερμανικών ερώτων συμφέροντος με την Ουάσιγκτον και με άλλα παράλληλα πλήγματα στο εσωτερικό οικονομικό, κοινωνικό, και πολιτικό πεδίο αλλά και σε ευρωπαϊκή κλίμακα- αναγγέλλουν την επερχόμενη ερείπωση των αθεράπευτων παθολογικών αυτοκρατορικών ονείρων.
Συμπερασματικά, η απροσδόκητα άχαρη πτώση του πολιτικού άστρου της ΄Ανγκελα Μέρκελ, μοιάζει να συνοδεύεται από εξελίξεις που τείνουν να παρουσιάζουν ταπεινωτική εικόνα του «ευρωπαϊκού ηγεμόνα», ως ενός ακόμη υποζυγίου υπό το μαστίγιο της Ουάσιγκτον. 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ισραηλινός Αρχιστράτηγος Ομολογεί: Πολεμούσαμε με τους Τζιχαντιστές την Συρία ! Και με χιλιάδες (αεροπορικές) επιθέσεις…

Zero Hedge, Mon, 01/14/2019

Επί χρόνια το Ισραήλ διέψευδε «ισχυρισμούς» ότι χρηματοδοτούσε και εξόπλιζε την εκστρατεία εναντίον της κυβέρνησης Άσαντ της Συρίας και συχνότατα οι αξιωματικοί του απαντούσαν με την φράση «ουδέν σχόλιο» ακόμη και απέναντι σε  φωτογραφίες ισραηλιτικών όπλων στα χέρια τρομοκρατών της Αλ Κάϊντα. Την εικόνα αυτήν αθωότητας ανατρέπει τώρα συνέντευξη του Αρχιστρατήγου  Γκάντι ΄Αιζενκοτ στους βρετανικούς Σάντεϊ Τάϊμς, ο οποίος απερίφραστα επιβεβαιώνει ότι οι ισραηλινές δυνάμεις εφοδίαζαν με όπλα τους αντάρτες πέρα των συνόρων, «για λόγους αμύνης», και -ακόμη εντυπωσιακότερα- ομολόγησε την μακρά διεξαγωγή ενός «αθέατου πολέμου» στην Συρία, που περιλάμβανε «χιλιάδες επιθέσεις»

Ο απερχόμενος αρχιστράτηγος Γκάντι ΄Αιζενκοτ

Με αυτή την συνέντευξη είναι η πρώτη φορά που κορυφαίος Ισραηλινός στρατιωτικός ή κυβερνητικός αξιωματούχος  ανατρέπει την καθιερωμένη στερεότυπη διάψευση ότι έστελναν οτιδήποτε, εκτός ιατρικής βοήθειας,  στους ενόπλους που επεδίωκαν την ανατροπή της κυβέρνησης ΄Ασαντ, με την βραδείας κίνησης ομολογία του ότι προμήθευαν «ελαφρά όπλα». Αυτό ύστερα από χρόνια δημοσιογραφικών αποκαλύψεων για ένα εκτεταμένο ισραηλινό σχέδιο εξοπλισμού δωδεκάδων τζιχαντιστικών ομάδων και πληρωμής των μισθών τους, ακόμη και εκείνων που συνδέονταν με την Αλ Κάϊντα στην Συρία.
Και αυτό, ενώ επί χρόνια επίσης η κυβέρνηση της Συρίας κατήγγελλε το Ισραήλ, ότι σε συνεργασία με Δυτικές και χώρες του Κόλπου, όπως ΗΠΑ, Βρετανία, Σαουδική Αραβία, Κατάρ και Τουρκία, χρηματοδοτούσαν και εξόπλιζαν μιαν ανατρεπτική εκστρατεία Τζιχαντιστών Ισλαμικού Κράτους/Αλ Κάϊντα, εναντίον της Δαμασκού και των συμμάχων της Ιράν και Εσμπολά. Από τότε, χώρες όπως το Κατάρ, βγήκαν και αποκάλυψαν πόσο τεράστιος ήταν πράγματι ο μυστικός ρόλος τους στην ανθράκευση του εμφυλίου πολέμου.
 Το Ισραήλ ήταν ένας κρυπτόμενος δράστης  μεταξύ των πολλών εμπλεκομένων στο συριακό πεδίο πολέμου.
Ο ΄Αιζενκοτ απερίφραστα καυχήθηκε στην συνέντευξη ότι:                    « Πραγματοποιήσαμε επιχειρήσεις σε μια περιοχή ελεγχόμενη από τους Ρώσους, κάποτε επιτιθέμενοι σε στόχους ένα-δυο χιλιόμετρα από τις ρωσικές θέσεις», προκειμένου να πλήξουμε ιρανικούς στόχους στην Συρία.
Ερχόμενες μετά τις διακυμαινόμενες δηλώσεις Τραμπ, περί  στρατιωτικής απαγκίστρωσης από την Συρία, οι «εξομολογήσεις» ΄Αιζενκοτ μοιάζουν με προειδοποίηση στο Ιράν ότι το Ισραήλ σχεδιάζει να συνεχίσει στρατιωτική δράση στην Συρία.
Ο Ισραηλινός αρχιστράτηγος παραδέχτηκε «χιλιάδες» επιθέσεις εντός της Συρίας. «Εκτελέσαμε χιλιάδες επιθέσεις (τα τελευταία χρόνια), χωρίς να αναλαμβάνουμε την ευθύνη και να διεκδικούμε την επιβράβευση», δήλωσε στους Σάνταιη Τάιμς.
Δοθέντος ότι στρατιωτικοί αξιωματούχοι μιλούσαν προηγουμένως για 200-400 επιθέσεις, εδώ πρόκειται για μιαν εκπληκτική ομολογία, που επιβεβαιώνει ότι το Ισραήλ διεξήγαγε έναν ακήρυκτο πόλεμο κατά της Συρίας, αφότου οι πρώτοι ομολογημένοι ισραηλινοί βομβαρδισμοί άρχισαν το 2013.
Το 2013 ο συριακός στρατός είχε ανακοινώσει ότι κατέσχεσε ισραηλινά όπλα στα χέρια τζιχαντιστών αιχμαλώτων. Ανέφερε ότι το Ισραήλ εφοδίαζε τις ομάδες των τζιχαντιστών τρομοκρατών με τουφέκια, πολυβόλα, όλμους και οχήματα.
Μια προηγούμενη έρευνα της Γουώλ Στρητ Τζέρναλ ανακάλυψε ότι αυτή η συνεργασία περιελάμβανε ισραηλινές αποστολές όπλων, πληρωμή μισθών σε πολέμιους της κυβέρνησης ΄Ασαντ και νοσηλεία τζιχαντιστών τραυματιών σε νοσοκομεία του Ισραήλ, που διαφημιστικά προβάλλονταν μάλιστα με φωτογραφίες να εμφανίζουν τον ίδιο τον Νετανιάχου να χαιρετάει τους Τζιχαντιστές. Όπως μάλιστα ο, τέως ασκών καθήκοντα αρχηγού της CIA, Μάϊκλ Μόρελ είπε κάποτε ευθέως στο ισραηλινό κοινό: Το «επικίνδυνο παιχνίδι» του Ισραήλ στην Συρία συνίσταται  στο να μπαίνει στο κρεβάτι με την Αλ Κάϊντα για να πολεμήσει του Σιίτες του Ιράν.

Πολύ-διαδεδομένη παλαιά φωτογραφία Ισραηλινών στρατιωτών σε κουβέντα με τρομοκράτες της Αλ Κάϊντα, κοντά στα κατεχόμενα από το Ισραήλ Υψώματα του Γκολάν, στην Συρία.

Τα τελευταία χρόνια πολλοί τέως και σημερινοί Ισραηλινοί  στρατιωτικοί αξιωματούχοι δεν δίστασαν να δηλώσουν ότι το Ισλαμικό Κράτος είναι τελικά προτιμότερο από το Ιράν και τον ΄Ασαντ. Για παράδειγμα, ο πρώην πρεσβευτής του Ισραήλ στις ΗΠΑ Μάϊκλ ΄Οουεν,  μιλώντας το 2014 στο ΄Ασπεν του Κολοράντο, κατέπληξε  το ακροατήριό του όταν, σχετικά με τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους»,  είπε ότι είναι «το μικρότερο κακό» απέναντι  στους σιίτες. Το ίδιο, για τον Νετανιάχου και άλλους Ισραηλινούς αξιωματούχους,  βασική έγνοια τους δεν ήταν ποτέ  οι μαυροφορεμένοι κήρυκες του θανάτου, που κινηματογραφούνταν αποκεφαλίζοντες Αμερικανούς και καίγοντας ανθρώπους ζωντανούς, αλλά το ενδεχόμενο «μια σιιτική ιρανική ζώνη να φτάσει από την Τεχεράνη στην Βηρυτό», κατά την ρήση του Κίσινγκερ.

Αυτό που ξεκαθάρισε τώρα τελικά στα πρακτικά της ιστορίας, είναι ότι επί χρόνια το Ισραήλ έκρυβε  το «αθέατο χέρι» του στον συριακό πόλεμο με αντιπροσώπους, ενώ παρίστανε τον αθώο χορηγό «ανθρωπιστικής βοήθειας» -κάτι που τώρα ομολογείται απερίφραστα από τον αρχηγό του στρατού του. Με άλλα λόγια, το ανθρωπιστικό προπέτασμα καπνού ήταν απλά η συγκάλυψη ενός ακήρυκτου γενικού πολέμου εναντίον της Συρίας, όπως εμείς και άλλα ανεξάρτητα όργανα ενημέρωσης γράψαμε πολλές φορές και επί χρόνια. 

Ιδού που μια ακόμη «θεωρία συνωμοσίας» αποδεικνύεται σήμερα αδιάσειστο γεγονός.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ευρώπη Πέθανε Στην Πρίστινα

του Colonel Jacques Hogard , Geo Strategy, R.Insider, 7-1-19

[Είναι ο τίτλος του βιβλίου του Διοικητή των Γαλλικών Ειδικών Δυνάμεων στην Γιουγκοσλαβία, κατά την εκστρατεία του ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας το 1999. Την προσωπική μαρτυρία του για όσα συνέβησαν τότε εναντίον μιας παλαιάς συμμάχου της Γαλλίας συνώψισε σε πρόσφατη ομιλία του στα πλαίσια του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, με πρόσκληση του Κέντρου Γεωστρατηγικών Μελετών του Βελιγραδίου, που δημοσιεύεται με τίτλο « Η Ευρώπη πέθανε όταν το ΝΑΤΟ παράνομα ξερίζωσε την καρδιά της Σερβίας». Υπενθυμίζουμε ότι και ο τότε αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της Γαλλίας, στρατηγός Γκαλουά, είχε προ του θανάτου του, προ τριετίας, προβεί σε αποκαλυπτική συνέντευξη/εξομολόγηση, στην οποία καταδίκαζε το «σφάλμα» της γαλλική συμμετοχής στο έγκλημα, που συνέβη επί προεδρίας του βραβευμένου από τον Πεταίν, «σοσιαλιστή» Φρανσουά Μιτεράν. Την θρυαλλίδα για το ολοκαύτωμα της Γιουγκοσλαβίας έθεσε βέβαια ο γερμανικός εγκέφαλος, με την υποκίνηση ανεξαρτητοποίησης της Κροατίας.                  Η μαρτυρία του συνταγματάρχη Ζακ Ογκάρντ παρουσιάζει επίκαιρο ενδιαφέρον με τα εξελισσόμενα μαγειρέματα μεταξύ ΝΑΤΟ-Ράμα-Χαραντινάϊ- Ζάεφ-Μέρκελ και Σία… Ιδού τι είπε:]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Ως ανώτερος Γάλλος αξιωματικός υπηρέτησα στην «Μακεδονία» και έπειτα στο Κόσσοβο, το πρώτο εξάμηνο του 1999. Όταν μετατέθηκα στην διοίκηση των ειδικών δυνάμεων, τοποθετήθηκα επικεφαλής της ομάδας ειδικών δυνάμεων που επενέβη πριν την γαλλική ταξιαρχία της δύναμης ΚFOR του ΝΑΤΟ.
Όταν μιλάμε για το Κοσσυφοπέδιο, το πλήρες όνομα είναι Κόσσοβο-Μετόχια και δεν μπορείς να αγνοείς το παρελθόν αυτής της περιοχής, το απώτερο παρελθόν, την πολιτισμική και θρησκευτική ιστορία, την ιστορία της Σερβικής και Ορθόδοξης ταυτότητας, πάντοτε παρούσας σε αμέτρητα και πολύ παλαιά μνημεία, εκκλησίες, σερβικά μοναστήρια, που συναντάς σε όλη την επαρχία, αλλά επίσης και στο πρόσφατο παρελθόν της περιοχής  και ιδιαίτερα στα γεγονότα της δεκαετίας 1990, που αποκορυφώθηκαν το 1999, με τον πόλεμο που επιβλήθηκε στην Σερβία, με την υποστήριξη του  ΝΑΤΟ και της  Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στους Αλβανούς  του Ου Τσε Κα . Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο ήταν που βρέθηκα και εγώ στο Κόσσοβο, επικεφαλής γαλλικών ειδικών δυνάμεων, υπό βρετανική διοίκηση.


Αυτό που με εντυπωσίασε στο Κόσσοβο το 1999 ήταν, πρώτα από όλα, η πολύ μεγάλη ψευδόλογη πληροφόρηση που προηγήθηκε και δικαιολόγησε την επιδρομή του ΝΑΤΟ. ΄Ηταν πράγματι η λέξη «γενοκτονία», που εξεστόμισε ο Αμερικανός πρόεδρος Κλίντον
και εξειδίκευσε η υπουργός του των Εξωτερικών Μαντλέν Ωλμπράϊτ – η οποία ανήγγειλε και τον μοιραίο και ψεύτικο αριθμό «100 χιλιάδες νεκροί» στο Κόσσοβο- που  υποτίθεται κίνησε την επίθεση του  ΝΑΤΟ στην Σερβία, τον Μάρτιο του 1999, μετά τις απαράδεκτες απαιτήσεις που διατύπωσαν οι σύμμαχοι στους Σέρβους, στην διάσκεψη στο Ραμπουγιέ, οι οποίες τους ανάγκασαν να απορρίψουν τους όρους (υποδούλωσης) που τους έθεταν.
 Αλλά, όπως αποδείχτηκε μετά τον πόλεμο του 1999, ο αριθμός των θυμάτων κάθε προέλευσης, όλων των εθνικών ομάδων, στρατιωτικών και αμάχων, ήταν μικρότερος από 6.000. Που είναι μεγάλος φυσικά, αλλά που καμιά σχέση δεν έχει με «γενοκτονία».
Το δεύτερο που με εντυπωσίασε ήταν η δυσαναλογία των στρατιωτικών μέσων που χρησιμοποιήθηκαν από τον συμμαχικό συνασπισμό εναντίον της μικρής Σερβίας. Ειδικότερα θυμάμαι τους μαζικούς και ατέλειωτους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, ο οποίοι προκάλεσαν πάρα πολλά θύματα, για να μην αναφέρουμε τα φυσικά και ψυχικά τραύματα.


΄Ηταν φανερό ότι σκοπός ήταν η  βίαιη αποκοπή της Σερβίας από την επαρχία της του Κοσσόβου, θα μπορούσε να πει κανείς ο ακρωτηριασμός της χώρας από μια από τις σημαντικότερες εδαφικές εκτάσεις της. Και όχι οποιασδήποτε, επειδή ενώ το Κόσσοβο-Μετόχια κατοικείται σήμερα κυρίως  από Αλβανούς, αυτό δεν ήταν πάντοτε έτσι. Η επαρχία αυτή παραμένει πάντοτε για τους Σέρβους ο ιστορικός, πνευματικός και πολιτιστικός πυρήνας της εθνικής τους ταυτότητας.
Η απόφαση 1244 των Ηνωμένων Εθνών του 1999, ( που δεν ανατράπηκε ποτέ και ισχύει πάντοτε) επέτρεψε μεν έναν «ντε φάκτο» διαχωρισμό, μιαν ξεχωριστή διοίκηση για μιαν απροσδιόριστη περίοδο, αλλά σαφώς θυμίζοντας την συμμετοχή του Κοσσόβου στην Σερβική Δημοκρατία. Παρά ταύτα, ο στόχος είχε επιτευχθεί και μετά τους διωγμούς των Σέρβων του 2004, που απέβλεπαν να συνεχίσουν και να επιταχύνουν την εθνοκάθαρση, το σενάριο που εφαρμόστηκε το 2008 απέβλεπε στην πραγματοποίηση  του στόχου που είχε θέσει η αλβανική εξέγερση του Ου Τσε Κα με την συνενοχή του ΝΑΤΟ: Την μονομερή ανακήρυξη «ανεξαρτησίας», της λεγόμενης «Δημοκρατίας του Κοσσόβου».
Το νέο «κράτος» γεννήθηκε έτσι από έναν άδικο  πόλεμο, που προκλήθηκε στην  ευρωπαϊκή ήπειρο εναντίον ενός ευρωπαϊκού κράτους  από  άλλα ευρωπαϊκά κράτη, ελεγχόμενα εξ αποστάσεως από τις ΗΠΑ, για να «τιμωρήσουν» την Σερβία επειδή θέλησε να διατηρήσει την κυριαρχία της και την εδαφική της ακεραιότητα, αγωνιζόμενη εναντίον μιας ένοπλης εξέγερσης σε μιαν επαρχία της.
Τι θα λέγαμε αύριο στην Γαλλία εάν η περιφέρεια του Seine Saint Denis, που τώρα κατοικείται από Βόρειο-Αφρικανούς, αποφάσιζε να ανακηρυχτεί σε «ανεξάρτητη δημοκρατία»;
Αυτό είναι βασικά το πρόβλημα του Κοσσόβου.
Αυτή η επίθεση του ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας για το Κόσσοβο το 1999 αποτελεί μιαν παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, μια παραβίαση του σεβασμού της κυριαρχίας των κρατών, μια καταπάτηση του απαραβίαστου των συνόρων.
Και αυτό το κράτος μαριονέτα  -χωρίς φανερούς πόρους- μη βιώσιμο καθεαυτό- είναι τώρα μια εστία ισχυρών εντάσεων στα Βαλκάνια. Το βλέπουμε κάθε μέρα, η σχεδόν.
Τα Ηνωμένα Έθνη δεν αναγνωρίζουν την λεγόμενη « Δημοκρατία του Κοσσόβου», η οποία δεν αναγνωρίζεται ακόμη από μεγάλο αριθμό κρατών στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων ευρωπαϊκών κρατών, μελών της ΕΕ. Και σχεδόν 10 κράτη που είχαν αναγνωρίσει την  λεγόμενη «Δημοκρατία του Κοσσόβου» τελικά ακύρωσαν την αναγνώρισή της.
Η  απόφαση 1244 των Ηνωμένων Εθνών, η οποία υπενθύμιζε τις βασικές αρχές  της αναπαλλοτρίωτης  ιδιότητας του Κοσσόβου  ως  εδάφους της Δημοκρατίας της Σερβίας, κληρονόμου της Ομοσπονδιακής  Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και  της εντολής αφοπλισμού του Ου Τσε Κα, βιάσθηκε έτσι δύο φορές:
Πρώτα με την μονομερή ανακήρυξη «ανεξαρτησίας» των Αλβανών ανταρτών του Ου Τσε Κα. Και τώρα με την ενέργειά τους να μετατρέψουν την τοπική αστυνομική δύναμή τους σε πραγματικό στρατό. Αυτό το απαγορεύει αυστηρά η πάντοτε ισχύουσα απόφαση 1244 του ΟΗΕ.
Σήμερα οι αρχές του Κοσσόβου εφαρμόζουν μιαν ύπουλη πολιτική διωγμού σε βάρος των μειονοτήτων, Σερβικής, Ρομά και Γκοράνι, ιδιαίτερα εχθρική κατά της διατήρησης ορθοδόξων μοναστηριών και θρησκευτικών κοινοτήτων. Σε καθημερινή βάση  είναι μαρτύριο να είσαι Σέρβος, Ρομά ή Γκοράνι στην επαρχία του Κοσμέτ σήμερα. Κάθε είδους διωγμοί, ενοχλήσεις, αρπαγές και φυσική βία απειλούνται ανά κάθε στιγμή.
Το είδαμε πολλές φορές τελευταία, όπως κατά την επίσκεψη του Σέρβου επίσημου απεσταλμένου Μάρκο Τζούριτς, ο οποίος συνελήφθη αυθαίρετα από την κοσοβάρικη αστυνομία, κατά την επίσκεψη του σε σερβική κοινότητα, όπως και με την σύλληψη του Γάλλου  Αρνώ Γκουγιόν, προέδρου της γαλλικής ΜΚΟ «Αλληλεγγύη Κοσσόβου» και το ξαναείδαμε προ ημερών με την βίαιη επίθεση, ξημερώματα, της ίδιας «αστυνομίας», εναντίον Σέρβων κατοίκων της Κόσσοβκα Μιτρόβιτσα, των οποίων η τύχη αγνοείται μέχρι σήμερα. Και επιπλέον, οι αρχές του Κοσσόβου εισήγαγαν τελευταία υψηλούς φόρους σε όλα τα εισαγόμενα από την κεντρική Σερβία προϊόντα, ακόμη και φάρμακα και τρόφιμα, θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή πολλών Σέρβων στην επαρχία.
Είναι ολοφάνερο ότι η καλούμενη «Δημοκρατία του Κοσσόβου» είναι κάθε άλλο παρά ένα κράτος δικαίου, η δημοκρατικό κράτος, όπου τα δικαιώματα και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου είναι σεβαστά.
Το γεγονός ότι αυτό το «κράτος-μαριονέτα» συντηρείται με μεγάλα ποσά δημοσίου χρήματος από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση είναι για μένα αιτία ντροπής και αγανάκτησης. Και αληθινά, βλέποντας τον «πρόεδρο» του Κοσσόβου να γίνεται αντικείμενο επίσημης υποδοχής στο Παρίσι, στις τελετές της εκατονταετηρίδας της νίκης του 1918, ήταν λόγος ντροπής για μένα, εγγονό δυο Γάλλων αξιωματικών βαριά πληγωμένων στον Μεγάλο Πόλεμο και μικρανεψιό ενός νέου αξιωματικού που σκοτώθηκε το 1917 στα βόρεια τη Μακεδονίας.
Επιπλέον, έμαθα προχθές ότι ο Αλβανός πρωθυπουργός ΄Εντι Ράμα παρουσίασε, σε μια συγκέντρωση των κυβερνήσεων της Αλβανίας και του Κοσσόβου στο Πετς την ιδέα ενός «εθνικού σχεδίου ενώσεως της Αλβανίας και του Κοσσόβου». Ο ΄Εντι Ράμα προσκάλεσε τον πρωθυπουργό του Κοσσόβου Ραμούς Χαραντινάι να αρχίσει  την κατάστρωση μιας «κοινής στρατηγικής για την ενοποίηση των Αλβανών μέχρι το 2025». Πάμε για την πραγματοποίηση του παλαιού ονείρου του Πρίζρεν;
Σε κάθε περίπτωση, εγώ προσωπικά ποτέ δεν πίστεψα ότι η «Δημοκρατία του Κοσσόβου» θα έχει μέλλον. Το είπα και το έχω γράψει: Αυτό το κράτος μαριονέτα δεν έχει άλλη διέξοδο, παρά να επανενταχτεί  στην Πατρίδα, Σερβία, ή να συγχωνευτεί με την Αλβανία. Αλλά το δεύτερο θα αποτελούσε μια τόσο  άνομη και απίστευτη  -πραγματική γκανγκστερική αρπαγή (hold-up)- που θα μπορούσε  να γίνει, από τις μαφιόζικες συμμορίες του Κοσσόβου, μόνο με τις ευλογίες των διεθνών οργανισμών. Εάν συμβεί αυτό, τότε θα είναι η αρχή μιας περιόδου μεγάλης αναταραχής σε όλα τα Βαλκάνια.
Εμείς οι Γάλλοι είδαμε τι έγινε το 1871 με την προσάρτηση της Αλσατίας-Λορένης από την Γερμανία. Χρειάστηκαν πενήντα χρόνια, έπειτα ένας πόλεμος και εκατομμύρια νεκρών, για να επιστρέψουν τελικά αυτές οι επαρχίες στην Γαλλία, την πατρίδα τους. Το ίδιο θα γίνει τελικά με το Κόσσοβο. Γι’ αυτό, αν θέλουμε να αποφύγουμε μιαν νέα ανάφλεξη της περιοχής, είναι απαραίτητο να επιστρέψουμε στα θεμελιώδη, που η απόφαση 1244 του ΟΗΕ εκφράζει πολύ καλά με τον τρόπο της.
Το Κόσσοβο-Μετόχια αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Δημοκρατίας της Σερβίας. Το να έχει καθεστώς αυτονομίας είναι απολύτως νοητό, αλλά με σεβασμό της κυριαρχίας του σερβικού κράτους. Το οποίο πρέπει να αποκατασταθεί και η Ε.Ε. θα κερδίσει  σε ανάστημα, βοηθώντας το με όλη την επιρροή της. Αυτό είναι ο μόνος πραγματικός τρόπος να εγγυηθεί μια δίκαιη και ανθεκτική ειρήνη στις μέλλουσες γενεές αυτού του κομματιού της Ευρώπης.

Τέλος, πρέπει να προσθέσω ότι η συμφιλίωση μεταξύ των διαφόρων κοινοτήτων που κατοικούν στο Κόσσοβο θα καταστεί δυνατή μόνο εάν όλη η αλήθεια της ιστορίας αποκατασταθεί και οι ευθύνες του καθενός καταμερισθούν ακριβοδίκαια. Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι αναγκαίο, η δικαστική έρευνα που άρχισε το 2013 μέσα στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση για τα εγκλήματα πολέμου του Ου Τσε Κα και ειδικώτερα το αποτρόπαιο εμπόριο οργάνων, που κατήγγειλε η Έκθεση Dick Marti -και η οποία δικαστική έρευνα αναμενόταν να καταλήξει σε συμπεράσματα το  2015- θα πρέπει να αναδραστηριοποιηθεί και να ολοκληρωθεί.*                                                                              
Επειδή διακυβεύεται η αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πρόβλημα Επιβίωσης για την Ε.Ε. το 2019

του Rostislav Ishchenko, Zero Hedge, 10-1-2019

[ Συντάκτης του άρθρου είναι  ο πρόεδρος του  Ρωσικού Κέντρου Συστημάτων Ανάλυσης και Πρόγνωσης και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του  συνίσταται  στο ότι παρουσιάζει την εικόνα της «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης» όπως ειδικό ρωσικό όργανο έρευνας , ανάλυσης και πρόγνωσης  την εκθέτει -προφανώς  και  στους υπεύθυνους κατάστρωσης της ρωσικής πολιτικής. Για το ιστορικό της γένεσης της ΕΕ  και την διάγνωση της  υπαρξιακής κρίσης που διέρχεται τώρα,  αδέκαστος  Δυτικός ιστορικός ερευνητής  θα δυσκολευτεί να διαφωνήσει. Η  πραγματικότητα , πίσω από το πανηγυρικό σκηνικό περί την κοσμογονία της «Ενωμένης Ευρώπης» είναι όπως εκτίθεται –  διπλωματικά καλλωπισμένη. ΄Οσο για την ρωσική άποψη, για την σωστή πορεία αποφυγής  της επερχόμενης «σύγκρουσης του σκάφους της ΕΕ στα βράχια», αυτή εκτίθεται βέβαια σε συζήτηση και στην κρίση  του αναγνώστη.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

H Ευρωπαϊκή ΄Ενωση μπαίνει στο 2019 με ένα πλήθος άλυτων προβλημάτων, και  επιπλέον σπαρασσόμενη από οξύτατες αντιφάσεις.
To πρώτο και κύριο πρόβλημα είναι ότι η ΕΕ δημιουργήθηκε ως ένας  από τους αμερικανικούς μηχανισμούς  ελέγχου της Δυτικής Ευρώπης. Χωρίς το αμερικανικό Σχέδιο Μάρσαλ χωρίς το άνοιγμα των αμερικανικών αγορών στα ευρωπαϊκά προϊόντα, χωρίς τα αμερικανικά στρατεύματα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, χωρίς το ΝΑΤΟ τελικά, η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση δεν θα ήταν δυνατή.
 Είναι αλήθεια αυτό που λέγεται ότι το σχέδιο της ενωμένης Ευρώπης  ήταν, μεταξύ άλλων, στην σκέψη αυτών που το συνέλαβαν, ένας τρόπος  άρσης των γάλλο-γερμανικών αντιθέσεων , προκειμένου να αποτραπούν μελλοντικές συγκρούσεις, σαν αυτές που οδήγησαν στους δύο παγκοσμίους πολέμους. Αλλά θα πρέπει να έχει κανείς στον νου του ότι η γάλλο-γερμανική ενότητα ήταν αναγκαία  και αποκλειστικά εξυπηρετική για τις ΗΠΑ. Η Βρετανία, αντίθετα, , σε όλη την ιστορία της αγωνιζόταν να κρατήσει την Ευρώπη διαιρεμένη και να αποτρέψει κατάσταση  όπου ένα κράτος ή μιας συμμαχία κρατών θα μπορούσε να κυριαρχήσει στην ήπειρο.
Τις ΗΠΑ χώριζε από την Ευρώπη ένας ωκεανός, όχι κάποια στενά. Επιπλέον αυτές ήταν πολύ ισχυρότερες από ότι ήταν η Βρετανία στην ακμή της ισχύος της. Μια ισχυρή και ενωμένη Ευρώπη ήταν αναγκαία στις ΗΠΑ σαν σύμμαχος στην αναμέτρηση με την Σοβιετική ΄Ενωση. Και αυτή η εκτίμηση εξασφάλιζε εμπορικές προτιμήσεις και στρατιωτική προστασία στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια οι ΗΠΑ επέτρεψαν στην ΕΕ να κερδίζει χρήματα στην αγορά τους, μοιράζονταν τα οφέλη από την νεοαποικιακή της πολιτική και σε αντάλλαγμα επωμίζονταν το κύριο βάρος της ένοπλης προστασίας της, απαλλάσσοντας την Ευρώπη από σημαντικό μέρος των αμυντικών δαπανών της.              Από την άλλη πλευρά όμως, η Ευρώπη γινόταν ένα θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων στον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα που ετοιμαζόταν, επιτρέποντας στις ΗΠΑ να μείνουν άλλη μια φορά σε ασφαλή απόσταση.. Τουλάχιστον έτσι σκεφτόταν η Ουάσιγκτον.
Στον 21ο Αιώνα η κατάσταση άρχισε να αλλάζει σιγά-σιγά και το 2017, με την άνοδο του Τραμπ στην εξουσία στις ΗΠΑ, η κατάσταση άλλαξε άμεσα και δραματικά. Οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν ένα έλλειμμα πόρων, το οποίο αρχικά ενόμιζαν πως θα μπορούσε να καλυφτεί με την λεηλασία της Ρωσίας και της Κίνας. Αλλά όταν έγινε φανερό πως αυτό το σχέδιο δεν είναι  εφαρμόσιμο, οι περικοπές των αμερικανικών δαπανών στην Ευρώπη έγιναν ο μόνος τρόπος μείωσης του ελλείμματος. Επιπλέον, από την αρχή της δεκαετίας του 2010, η Ουάσιγκτον άρχισε να θεωρεί τους Ευρωπαίους συμμάχους σαν μιαν νόμιμη λεία. Η λεηλασία της ΕΕ θα μπορούσε επίσης να λύσει, προσωρινά και εν μέρει, το αμερικανικό πρόβλημα του ελλείμματος διαθέσιμων πόρων.
Υπό αυτές τις συνθήκες, άρχισε στην Ευρώπη η αναγέννηση των συντηρητικών δυνάμεων που αμφισβητούν την εξουσία των οπαδών της παγκοσμιοποίησης . Και καθώς αυτοί έκλιναν προς τις ΗΠΑ και ζητούσαν την υποστήριξη της Ουάσιγκτον, οι συντηρητικοί, τουλάχιστον ορισμένοι από αυτούς, άρχισαν να στρέφουν την κεφαλή τους προς την Ρωσία.
Η διάβρωση των θεμελίων της Ευρω-Αμερικανικής ΄Ενωσης, όπως και ο διχασμός των ευρωπαϊκών ηγετικών τάξεων («ελίτ») και ο αναπροσανατολισμός ορισμένων από αυτές προς την Ρωσία, οδήγησε στην (ολική ή μερική) απώλεια από την Ουάσιγκτον των μηχανισμών που της επέτρεπαν να ελέγχει την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Ο κίνδυνος της μεταστροφής της ΕΕ προς μιαν οικονομική και αργότερα στρατιωτικό-πολιτική ένωση με την Ρωσία  επικαιροποίησε για τις ΗΠΑ την παλιά βρετανική ιδέα μιας τεμαχισμένης Ευρώπης. Η Ουάσιγκτον δεν είχε ούτε έχει καμιάν επιθυμία να παραχωρήσει στην Μόσχα έναν τόσο αποτελεσματικό μηχανισμό διαχείρισης της Ευρώπης όσο η ΕΕ. Και με αυτή την οπτική η Ουάσιγκτον άρχισε την αποσυναρμολόγηση  της ΕΕ.
Η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ, η αναταραχή στην Γαλλία και  στην Ουγγαρία και οι απόπειρες να επεκταθεί αυτή η αναστάτωση στην Γερμανία (μέχρι τώρα ανεπιτυχείς), η ενεργοποίηση από την Βαρσοβία των πολωνό-γερμανικών αντιθέσεων, γενικά ή όρθωση της Ανατολικής Ευρώπης κατά της Δυτικής (Πολωνό-Βαλτικό-Ρουμανικό στρατόπεδο εναντίον γερμανό-γαλλικού). Και  σε αυτό το φόντο,  υπάρχουν και οι αντιθέσεις μεταξύ της ομάδας των πλουσίων του Βορρά και των πτωχών του Νότου, οι οποίες  κυριαρχούσαν μέχρι πρόσφατα στην ΕΕ, ξεθώριασαν προσωρινά στο περιθώριο, αλλά θα αναφλεγούν με νέα  ορμή, ανά πάσα στιγμή.
Μπορούμε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι οι  ενδο-ευρωπαϊκές αντινομίες είναι πάρα πολύ ισχυρές και ότι οι κεντρομόλες δυνάμεις δεν διαθέτουν αξιόλογη υπεροχή έναντι των κεντρόφυγων δυνάμεων. Και γι’ αυτό η διατηρήσιμη και σταθερή  ανάπτυξη της ΕΕ είναι δυνατή μόνο υπό συνθήκες όπου η ιδέα μιας Ενωμένης Ευρώπης και οι δυνάμεις εφαρμογής της διαθέτουν την πολιτική υποστήριξη ενός ισχυρού εξωτερικού συμμάχου, ενδιαφερόμενου για την ενότητα της Ευρώπης. Σήμερα μόνον η Ρωσία μπορεί να είναι ένας τέτοιος σύμμαχος, ιδιαίτερα όταν η Μόσχα βλέπει τα πλεονεκτήματα μιας συμμαχίας με την ΕΕ όχι στο να πληρώνει την Ευρώπη για μιαν αυτό-καταστρεπτική πολιτική, αλλά για την επίτευξη ενός σωρευτικού αποτελέσματος οικονομικής διαδραστικής συνύπαρξης.
Η Ρωσία άπλωσε το χέρι προς την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση επί περισσότερο της εικοσαετίας. Ωστόσο, παραδόσεις ευρωκεντρισμού, πολιτική αδράνεια, ιδεολογική μυωπία και επίσης μια αρχική έλλειψη εμπιστοσύνης προς την ικανότητα της Ρωσίας να ανακτήσει την θέση της ως παγκόσμιας δύναμης εμπόδισαν την ΕΕ να στραφεί προς την συνεργασία με την Ρωσία. Το αποτέλεσμα είναι ότι  η στιγμή  όπου η Ευρώπη θα μπορούσε μάλλον ανώδυνα, χωρίς  βιασύνη, και αθόρυβα να πραγματοποιήσει μια στρατηγική στροφή, χάθηκε αδέξια από τους ευρω-πολιτικούς και την ευρω-γραφειοκρατία.

Σήμερα η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση υφίσταται τριπλή πίεση
Πρώτα, πρόκειται για την γενική πίεση των λαών, που δεν ανέχονται την αναπόφευκτη μείωση του επιπέδου διαβίωσης. Είχαν συνηθίσει να θεωρούν εαυτούς  ως το «άλας της γης» και είναι πεπεισμένοι ότι δικαιούνται υψηλά κοινωνικά αγαθά.
Δεύτερο, Είναι επίσης η πίεση των εθνικών κρατών, που τραβούν προς διαφορετικές κατευθύνσεις.
΄Εχοντας χάσει την ευκαιρία να εξασφαλίσουν χρηματοδότηση σε μιαν πολιτική παγκοσμιοποίησης με δαπάνες των ΗΠΑ, η ευρω-γραφειοκρατία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα για τις εθνικές κυβερνήσεις.  Αλλά βγάζει πολλά βελάσματα, αλλά δεν έχει αρκετό μαλλί. Αντίστοιχα, οι εθνικές αντινομίες, που στο παρελθόν μαλάκωναν με την πανευρωπαϊκή πολιτική, έρχονται ξανά σε  πρώτη γραμμή, σχίζοντας σε  λωρίδες την «Ενωμένη Ευρώπη».
Τρίτο, οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται πια για την διατήρηση ενός υψηλού βιοτικού επιπέδου στην ΕΕ,  της κλείνουν τις αγορές τους και προσπαθούν να στραγγαλίσουν την ευρωπαϊκή βιομηχανία ως ανταγωνιστική της δικής τους. Η Ουάσιγκτον σχεδιάζει επίσης την αναδιανομή υπέρ της ίδιας των πλουτοπαραγωγικών πηγών που ελέγχει η Ευρώπη. Και τέλος, βλέποντας τον κίνδυνο της εν κινήσει (έστω βραδείας) στροφής της ΕΕ προς την Ρωσία, οι ΗΠΑ δεν θέλουν να αφήσουν στην Μόσχα μιαν  ενιαία Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, η οποία μπορεί να ανορθωθεί μάλλον γρήγορα. Η πολιτική της Ουάσιγκτον τα δυο τελευταία χρόνια αποβλέπει στην καταστροφή της ΕΕ.
Το τι θα συμβεί στην συνέχεια εξαρτάται από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Η σωτηρία της βρίσκεται στην επιτάχυνση του αναπροσανατολισμού της προς την πολιτικο-οικονομική συνεργασία  της με την Ρωσία. Η αμερικανική πίεση δεν μπορεί να διεισδύσει σε ένα ευρω-ρωσικό δεσμό. Σήμερα αυτός ο αναπροσανατολισμός επιβραδύνεται αποφασιστικά από τις «Ευρω-Ατλαντικές δομές», οι οποίες δεν έχουν θέση στον νέο ευρωπαϊκό κόσμο. Και αυτές είναι οι χιλιάδες πολιτικοί  και στρατιωτικοί με επιρροή όπως και οι αντιπρόσωποι της γραφειοκρατίας της παγκοσμιοποίησης. Άτομα που έχτισαν την  καριέρα τους τα τελευταία 20-30 χρόνια στην άνευ όρων υποταγή της Ευρώπης τα συμφέροντα των ΗΠΑ δεν μπορούν να αλλάξουν την πολιτική τους. Αυτό  θα ήταν αντίθετο με το συμφέρον τους και επιπλέον έχουν περάσει από μιαν αρνητική επιλογή και  τα διανοητικά χαρακτηριστικά τους  απλά δεν τους επιτρέπουν να αντιληφθούν τον κίνδυνο που διατρέχει η Ευρώπη.
Η αντικατάσταση των υπερμάχων της παγκοσμιοποίησης από τους υπερασπιστές του έθνους-κράτους  επιταχύνεται στην Ευρώπη. Ακόμη και ο σημαιοφόρος της παγκοσμιοποίησης Μακρόν αναγκάζεται να  εφαρμόσει ιδέες συντηρητικών εθνικιστών. Αλλά δεν είναι ακόμη σαφές εάν η αντικατάσταση των  ελίτ (κατεστημένου) θα έχει τον χρόνο να εδραιωθεί και εάν η νέα πολιτική ηγεσία θα μπορέσει ή όχι να αλλάξει την πορεία του ευρωπαϊκού σκάφους, προτού τελικά συντριβεί στα βράχια.
Πολλά θα εξαρτηθούν από τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2019. Εάν οι εθνικιστές επιτύχουν να εξασφαλίσουν μια πλειοψηφία στην Ευρωπαϊκή Βουλή και στην συνέχεια να εξοστρακίσουν τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης από τα υψηλά αξιώματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλες ηγετικές δομές της ΕΕ, τότε η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση μπορεί να έχει ελπίδα. Εάν η σημερινή κατάσταση πραγμάτων συνεχιστεί αμετάβλητη, τότε το πιθανότερο είναι ότι θα αναγκαστούμε να ξεχάσουμε για μιαν ενωμένη Ευρώπη για πολύ καιρό και να αρχίσουμε να οικοδομούμε ένα σύστημα ενώσεων ορισμένων κρατών –ειδικώτερα με την Γερμανία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

H Παγκοσμιοποίηση σε Φονικό Κυκλώνα - Πένθιμες Προβλέψεις Συμβούλων «Ελίτ» για το 2019


Aυτόν τον χρόνο το σύστημα της Δυτικής Συμμαχίας δέχεται ενισχυόμενο σφυροκόπημα και το οικοδόμημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης απειλεί να επιφέρει την κατάρρευση του παλαιού διεθνούς καθεστώτος.

«Το γεωπολιτικό περιβάλλον είναι πιο επικίνδυνο από όσο ποτέ επί δεκαετίες», προειδοποιεί η Ευρασιατική Ομάδα συμβούλων πολιτικού κινδύνου των διεθνών «ελίτ» και φερέφωνο της ιδεολογίας τη παγκοσμιοποίησης.
 Η Pax Americana διαλύεται. Η διατλαντική συμφωνία που υποστύλωνε την Δύση από την δεκαετία του 1950 πνέει τα λοίσθια. Το ΝΑΤΟ, οι G7, οι G20, ο Οργανισμός Διεθνούς Εμπορίου και η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση,  βρίσκονται σε διάφορων βαθμών κρίση, η Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν έχει απροσδιόριστους στόχους. «Κάθε ένα από αυτά τα πεδία έχει αρνητική πορεία εξέλιξης». Και τα πλείστα, κατά τρόπο πρωτοφανή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.», αναφέρει.
Αυταρχικοί  αντιφιλελεύθεροι ηγέτες τραβούν προς τα έξω από τις άκρες,  στην Τουρκία, στην Βραζιλία, στην Ουγγαρία. Ορισμένοι, στις ζώνες του λυκόφωτος του δημοκρατικού κόσμου, συμπαρασύρονται –προς το στρατόπεδο Πούτιν-Ξι Ζι Πινγκ.
«Οι συμμαχίες των ΗΠΑ εξασθενίζουν παντού. Η περιορισμένη εμπιστοσύνη που έμοιαζε να στηρίζει την σχέση ΗΠΑ-Κίνας έχει εξατμιστεί», λέει η Eurasia στην ετήσια πρόγνωσή της.
Η χαώδης  εικόνα είναι αρκετά σκοτεινή σε αυτό το  καταληκτικό στάδιο της διεθνούς οικονομικής ανάπτυξης, γεγονός που εγείρει το ερώτημα: τι θα μπορούσε να συμβεί σε μιαν βαθιά ύφεση, με μαζική ανεργία;
Η Eurasia Group προειδοποίησε ότι το 2019 μπορεί  « να αποδειχτεί ο χρόνος όπου ο κόσμος κομματιάζεται», αν και δεν είναι αυτή η κεντρική της πρόγνωση. Η κατάληξη μπορεί να πάρει λίγο περισσότερο χρόνο. Υπάρχουν πολλά ερείπια σε μια μεγάλης έκτασης γεωπολιτική τάξη, για να παραφράσουμε τον ΄Ανταμ Σμιθ.
Όταν ένα σύστημα αξιών και θεσμών  έχει εξελιχθεί επί δεκαετίες είναι κολλώδες.
«Εάν δεν συμβεί κακοτυχία (όπως στο Σαράγεβο το 1914), παίρνει χρόνια, ακόμη και δεκαετίες, η κατεδάφιση μιας γεωπολιτικής τάξης. Αυτή η διαδικασία διάβρωσης είναι σε ανάπτυξη γύρω στον κόσμο σήμερα», επισημαίνει η έκθεση.
Είναι ένας κόσμος όπου τα γάντια πετιούνται στον κυβερνοπόλεμο,  κινώντας ένα κύκλο « δράσης- αντίδρασης», που θα μπορούσε εύκολα να ξεφύγει του ελέγχου.
Η διοίκηση ηλεκτρονικού πολέμου του Πενταγώνου ετοιμάζεται για  «προληπτικά πλήγματα». Υπάρχουν διερευνητικά σχέδια να επιτρέψουν σε ιδιωτικές εταιρείες τα ηλεκτρονικά αντίποινα σε περίπτωση που υφίστανται εισβολές  χάκινκ (υποκλοπής στοιχείων).
Οι παγκόσμιες αγορές μετοχών τελούν σε νευρική αναμονή καθώς αρχίζει ο νέος χρόνος. Παράλληλα, πλησιάζει ένας   « παγκόσμιος τεχνολογικός ψυχρός πόλεμος». Τα κράτη περικόπτουν την εξάρτησή τους από ξένες εισαγωγές,  όπου διακυβεύεται η εθνική ασφάλεια. Η Δύση κλείνει την πόρτα σε Κινέζους παραγωγούς ηλεκτρονικού εξοπλισμού μεγάλης ταχύτητας 5G. Η ψηφιακή παγκοσμιοποίηση υποχωρεί.
Κατά την  γνώμη της  Eurasia, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο κεντρικός καταλύτης των όσων πηγαίνουν στραβά  σήμερα στον κόσμο.  Αφετηρία όλων είναι η Ουάσιγκτον.
«Προκαλείται ζημιά στην νομιμότητα των δημοκρατικών θεσμών στην μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου», αναφέρει.
Η Ευρασία προβλέπει ότι οι Δημοκρατικοί θα υποβάλουν προτάσεις παραπομπής του προέδρου για παρακώλυση λειτουργίας της Δικαιοσύνης. Αυτό δεν θα λύσει τίποτα. Η Γερουσία  θα αντισταθεί. Η μάχη δεν θα λήξει όπως στο Γουώτεργκέϊτ, με μιαν υπάκουη παραίτηση προς το συμφέρον του έθνους. Ο κ. Τραμπ δεν είναι Ρίτσαρντ Νίξον.  Θα πολεμήσει με τα νύχια και με τα δόντια, και θα προκαλέσει μια συνταγματική κρίση.
Η Ευρώπη δεν είναι σε θέση να καταλάβει το κενό ηγεσίας, καθώς η Αμερική στρέφει την ράχη της προς το σύστημα της φιλελεύθερης συμμαχίας και στον δεσμό των κοινών αξιών.
Οι μωρές ελπίδες ότι ο Εμμανουέλ Μακρόν θα μπορούσε να διαλύσει τις ορδές του εξεγερμένου λαϊκισμού στην Ευρώπη, μετά τον θρίαμβό του (!) το 2017, έχουν εξανεμιστεί. Το ποσοστό δημοτικότητάς του έχει πέσει στο 23 % ( λάθος :στο 18%). Αντιμετωπίζει μια κατάσταση εθνικής ανάγκης με τα κίτρινα γιλέκα. Οι μεταρρυθμίσεις που σχεδίαζε στο εσωτερικό και στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση είναι νεκρό γράμμα.
Η « Ευρασία» προβλέπει ότι οι ευρωσκεπτικιστικές/λαϊκιστικές δυνάμεις θα συγκεντρώσουν 37% των εδρών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Μάιο, έναντι του 28% το 2014.
Το νέο σώμα, που θα συγκροτηθεί αργότερα το 2019, θα βρεθεί σε κρίση, πριν ακόμη αρχίσει την λειτουργία του. Εφέτος θα είναι ο χρόνος  στον οποίο οι λαϊκιστές θα αποκτήσουν πραγματική εξουσία στην μεγαλύτερη  ευρωπαϊκή σκηνή, αναφέρει. Και αυτό προτού χτυπήσει η αναπόφευκτη νέα ύφεση. Όταν έρθει, οι πολιτικοί μηχανισμοί απορρόφησης του  συγκλονισμού θα είναι επικίνδυνα εξασθενημένοι. Η λιτότητα θα αποχαλινώσει  πολλούς αντιπληθωριστικούς δαίμονες.

Η «Ευρασία» λέει ότι η συνεχιζόμενη έριδα  ΗΠΑ-Κίνας 
είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος της διεθνούς οικονομίας.

« Ο λόγος για τον οποίο πολλοί στην Βρετανία ψήφισαν την αποχώρηση από την ΕΕ ήταν γιατί αναγνώρισαν πως δεν ήταν κατάλληλη για μακροπρόθεσμα σχέδια. Από αυτή την άποψη φαίνεται να έχουν δίκιο», αποφαίνεται η ομάδα συμβούλων.
Ο μεγαλύτερος τελικά κίνδυνος είναι μια σινο-αμερικανική ρήξη να απολήξει σε παγκόσμια οικονομική στασιμότητα, οξεία διαμάχη και έναν κύκλο κλιμάκωσης «στο πεδίο δράσης». Κατά την «Ευρασία», οι σχέσεις έχουν ήδη επιδεινωθεί σε σημείο μη επανόδου. Ούτε υφίσταται ένα λειτουργικό κοινό έδαφος για συμβιβασμό.. Αυτό που κρίνεται είναι η τεχνολογική κυριαρχία στον 21ο Αιώνα –όχι το εμπόριο. «Το ενισχυόμενο εθνικιστικό συναίσθημα καθιστά απίθανο ότι το Πεκίνο θα αγνοήσει τις αμερικανικές προκλήσεις.», προσθέτει.
Το ισοζύγιο των πιθανοτήτων είναι ότι ο κόσμος θα διασχίσει, τσάτρα-πάτρα το 2019, χωρίς να εκραγεί κάποια από αυτές τις νάρκες. Αλλά  η ροή των γεγονότων  είναι φανερή. Η Δυτική φιλελεύθερη τάξη, την οποία θεωρούσαμε δεδομένη στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αντιμετωπίζει υπαρξιακή απειλή.
«Πηγαίνουμε σε τρικυμίες, πιο κάτω στον δρόμο. Μεγάλες τρικυμίες», γράφει η έκθεση των προγνώσεων των συμβούλων της Διεθνούς του Κεφαλαίου.

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Θεατρική Φάρσα Δημοκρατίας στην Δύση Και ο Κυρίαρχος στο Παρασκήνιο Ολοκληρωτισμός


Του Rainer Mausfeld, Ζero Hedge

[ Γραμμένο με το νυστέρι πεπειραμένου οξυδερκούς χειρούργου, αν και από καθηγητή άλλης ειδικότητας, το σπάνιας κοινωνικής σημασίας κατωτέρω άρθρο, η μυστική διεθνής σπείρα με το ψευδώνυμο «Ακεραιότητα» και άλλες ανάλογες μυστικές υπηρεσίες, δεν θα μπορέσουν –όσο και αν λαχταρούν- να το στιγματίσουν ως Fake Story, ψευδή είδηση, φτιαχτή από τους καταχθόνιους εχθρούς στον Βορρά. Ο συντάκτης του είναι καθηγητής Emeritus της Ψυχολογίας στο γερμανικό πανεπιστήμιο του Κιέλου και προβαίνει με αυτό σε μιαν εξονυχιστική ανατομική ανάλυση των πολιτικών μηχανισμών και των ψυχοτεχνικών μεθόδων παραγωγής του νεωτερικού ανθρωπίνου τύπου, τελείως στερημένου δυνατότητας επιλογής αλλά και προσωπικής κρίσης και βούλησης για  δημοκρατία και ελευθερία, του οποίου ο κοινωνικός βίος  απορροφάται πλήρως από τον ρόλο του πολιτικά αδιάφορου καταναλωτή. 
Τα αποτελέσματα, αυτής της μακράς και πεισματικής αναμορφωτικής διαδικασίας,  τα υφιστάμεθα και τα βλέπουμε καθημερινά, οι ευτυχείς πολίτες της  Δυτικής «δημοκρατίας», αλλά μόνον ως υποκείμενα, θεατές ή ανύποπτοι κομπάρσοι, αυτού του μακάβριου θεάτρου. Ο Rainer Mausfeld, με αυτό το άρθρο του,  μας εισάγει και μας ξεναγεί στις σκοτεινές στοές, με τα μεφιστοφελικά εργαστήρια, όπου εκπονούνται  οι  οργανωτικές μορφές εξουσίας και οι ψυχοτεχνικές χειραγώγησης της νοητικής λειτουργίας του πολίτη, για  την υποταγή της στην υπηρεσία  των στόχων του αθέατου σκηνοθέτη του Θεάτρου Δημοκρατίας. Προσφέρει έτσι γνώση πολύτιμη, « απαραίτητη για την ανάπτυξη μιας στρατηγικής αποτελεσματικής αντίστασης,σε μιαν ισχύουσα τάξη που στηρίζεται στην δύναμη και στην βία».]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι πολίτες έχουν απογυμνωθεί από τα πολιτικά δικαιώματά τους και έχουν υποβληθεί σε ψυχολογικό εθισμό  μείωσής τους σε υπόσταση απαθών καταναλωτών. Στις τελευταίες δεκαετίες η δημοκρατία έχει αντικατασταθεί από την ψευδαίσθηση της Δημοκρατίας. Νέες μορφές οργάνωσης της εξουσίας και ψυχολογικές μέθοδοι χειραγώγησης του υποσυνειδήτου μας προστατεύουν τους ισχυρούς από τους κινδύνους της δημοκρατικής ενδυνάμωσης και ενισχύουν την θέση τους.

Δημοκρατία και ελευθερία. Δυο λέξεις που είναι φορτισμένες με ανήκουστες κοινωνικές υποσχέσεις και που μπορούν να ελευθερώσουν τεράστιες δυνάμεις ενέργειας για την αλλαγή και την πραγματοποίηση τους. Τι συνέβη, όμως; Ποτέ στο παρελθόν δυο λέξεις,  που είχαν ταυτιστεί με τόσο φλογερές ελπίδες, δεν είχαν αδειαστεί από την αρχική τους έννοια  σε τόσο δραματική έκταση. ΄Εχουν παραποιηθεί, βιαστεί, διαστρεβλωθεί και έχουν αντιστραφεί εναντίον εκείνων των οποίων οι σκέψεις και οι πράξεις εμπνέονται από αυτές.
Η Δημοκρατία σήμερα σημαίνει στην πραγματικότητα μιαν εκλεγμένη  ολιγαρχία πολιτικών και οικονομικών  Ελίτ («επιλέκτων»), στην οποία κεντρικοί τομείς της κοινωνίας - και ιδιαίτερα η οικονομία- έχουν αφαιρεθεί από οποιονδήποτε δημοκρατικό έλεγχο και υποχρέωση λογοδοσίας. Ταυτόχρονα, μεγάλα μέρη της κοινωνικής οργάνωσης της ζωής μας βρίσκονται εκτός του χώρου της δημοκρατίας.                                                                             Και  ελευθερία σήμερα σημαίνει προπάντων την ελευθερία των οικονομικά ισχυρών.

Με αυτήν την Οργουελιανή  παρερμήνευση, οι δύο αυτές λέξεις έχουν  καταλάβει τώρα ξεχωριστή θέση στο απέραντο λεξικό των πλαστογραφημένων λέξεων στην διαδρομή της ιστορίας. Με την τοξίνωση αυτών των δύο λέξεων, οι ελπίδες μας για μιαν πιο ανθρώπινη κοινωνία και τον περιορισμό των μεθόδων βίας στην λύση προβλημάτων, περιπίπτουν σε σύγχυση, θολώνουν, θρυμματίζονται και έχουν σχεδόν σαρωθεί έξω από την συλλογική μνήμη μας. Η απώλεια των ονείρων πολιτισμού που συνδέονται με τις δυο αυτές έννοιες καθιστά δύσκολο για εμάς σήμερα να προτείνουμε ένα ελκυστικό, σωστό εναλλακτικό πολιτικό σύστημα, αντί του σημερινού των σχέσεων ισχύος -και ακόμη χειρότερο, έστω και να σκεφτούμε κάποιο.
Η Δημοκρατία, που αρχικά συνδεόταν με μεγάλες προσδοκίες για πολιτική αυτοδιάθεση και προστασία της εσωτερικής και της εξωτερικής ειρήνης, έχει μείνει μόνο σαν ένα εθιμοτυπικό κέλυφος στην πραγματική δομή της κοινωνίας.

 Η Δημοκρατία έχει υποβιβαστεί σε ένα σκηνοθετημένο θέατρο περιοδικών εκλογών, όπου ο πληθυσμός μπορεί να  διαλέξει από ένα  δειγματολόγιο εμπίστων της «ελίτ». Η πραγματική  Δημοκρατία έχει αντικατασταθεί από μια ψευδαίσθηση δημοκρατίας και η ελεύθερη δημόσια συζήτηση αντικαταστάθηκε από την κατευθυνόμενη «γνώμη» και την σκηνοθετημένη               «εκρηκτική αγανάκτηση». Η καθοδηγούσα αρχή συνείδησης του υπεύθυνου πολίτη αντικαταστάθηκε από το νεοφιλελεύθερο ιδεώδες του  πολιτικά απαθούς καταναλωτή.
Από τις ελπίδες που συνδέονται με τις έννοιες της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, μόνο οι άδειες λέξεις των ψεύτικων υποσχέσεων έχουν διατηρηθεί από τους ολιγάρχες. Με αυτές τις λέξεις είναι δυνατό να χειραγωγήσεις τις συνειδήσεις της υποταγμένης πλειονότητας.
 Το Διεθνές Δίκαιο έχει σήμερα επίσης σε μεγάλο βαθμό εξελιχτεί  σε ένα  όργανο απροσποίητης  πολιτικής της ισχύος. Η  αυτόκλητη «Δυτική Κοινότητα των Αξιών» έχει απροκάλυπτα επιστρέψει στην σχεδόν θρησκευτική πίστη της στην αποτελεσματικότητα της βίας, την ωφελιμότητα των βομβών και της καταστροφής, των σκοτωμών με ιπτάμενα ρομπότ και των βασανιστηρίων, την υποστήριξη τρομοκρατικών οργανώσεων, τον οικονομικό στραγγαλισμό και άλλες μορφές βίας που εξυπηρετούν τους σκοπούς της. Αυτή είναι η πολιτική αγιοποίηση της βίας, της οποίας τα αποτελέσματα είναι εμφανή οπουδήποτε στον κόσμο.

Σχεδόν τίποτα,  εκτός από μιαν ιστορική ανάμνηση, δεν μένει από τις μεγάλες ελπίδες που κάποτε συνδέονταν με την δημοκρατία και το διεθνές δίκαιο, και συγκεκριμένα τις ελπίδες ότι ο πολιτισμός θα μπορούσε να περιορίσει την δύναμη και την βία. Τα λαϊκά πλήθη  πειθαναγκάζονται να δεχτούν την πολιτική ρητορεία περί δημοκρατίας και διεθνούς δικαίου, με την οποία οι οικονομικά ή στρατιωτικά ισχυροί επιζητούν να εξασφαλίσουν την ανοχή του πληθυσμού για την πραγματική επίδοσή τους στην ρεάλ-πολιτίκ της βίας. Στην «πραγματιστική πολιτική» της εποχής μας, έχει προ πολλού γίνει αποδεκτό το «Δίκαιο του Ισχυροτέρου».

Διακόσια χρόνια μετά τον Διαφωτισμό, τον οποίο τόσο εξυμνούμε στην πολιτική ρητορεία μας, ζούμε σε μια περίοδο                                αντί-διαφωτισμού. Ταυτόχρονα όμως,, όταν εξυπηρετεί τα συμφέροντα ισχύος τους, οι κρατούντες αρέσκονται να αναφέρονται στον διαφωτισμό , προκειμένου να πείσουν για την πνευματική υπεροχή τους έναντι εκείνων που θεωρούν εχθρούς τους.

Μια (ελιτιστική) Δημοκρατία των Επιλέκτων είναι ένα σχήμα οξύμωρο. Ενώ περιλαμβάνει εθιμοτυπικά αναμνηστικά δημοκρατίας, αυτά  περιορίζονται διαθρωτικά στο ελάχιστο.  Αλλά παρά την ελαχιστοποιημένη αυτή δημοκρατία, τα εναπομένοντα  ακόμη στοιχεία της δεν είναι -κατά την άποψη των οικονομικών και πολιτικών κέντρων εξουσίας-  τόσο ακίνδυνα όσο θα ήθελαν.
Έτσι, οι σημερινές ισχυρές ομάδες «επιλέκτων», για να θωρακίσουν την εξουσιαστική θέση τους,  φροντίζουν να εξασφαλιστούν από την απειλή των δημοκρατικών διεκδικήσεων.

Το αδύνατο σημείο είναι πλέον ο χώρος της δημόσιας συζήτησης, που –ειδικώτερα στις περιοδικές εκλογές- μπορεί να καταστεί επικίνδυνος για την σταθερότητα. Πως μπορεί  να ελεγχθεί αυτό σε μιαν δημοκρατία των επιλέκτων; Πως μπορεί ο κίνδυνος που δυνητικά εγείρει η δημοκρατία να κρατηθεί στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο; Εάν τα εναπομένοντα  δείγματα στοιχείων δημοκρατίας αφαιρούνταν δεν θα ήταν πια δυνατό να συνεχιστεί η  χρήσιμη για την αποφυγή επανάστασης δημοκρατική ρητορική, αφού η δημόσια συζήτηση και οι περιοδικές εκλογές είναι απαραίτητες  ακόμη και για την απλή ψευδαίσθηση της δημοκρατίας. ΄Ετσι, τα πραγματικά κέντρα εξουσίας θέλουν να διατηρήσουν αυτούς τους τύπους, αλλά  χρειάζονται  περίτεχνους τρόπους εξασφάλισης της σταθερότητας ,που να καθιστούν την δημοκρατία ακίνδυνη γι’ αυτούς.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες , οι ολιγάρχες κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να αναπτύξουν νέους τρόπους εξασφάλισης αυτής της σταθερότητας, προκειμένου να προστατεύσουν τα εναπομένοντα κατάλοιπα στοιχεία στην ελιτιστική «δημοκρατία των προκρίτων» , από τους κινδύνους της δημοκρατικής χειραφέτησης.
Αυτοί ειδικώτερα περιλαμβάνουν νέες δομικές μορφές οργάνωσης της εξουσίας, όσο και ψυχολογικές μεθόδους χειραγώγησης της συνείδησής μας. Φυσικά οι ρίζες αυτών των εξελίξεων πηγαίνουν πολύ πίσω, αλλά αυτές οι τελειοποιήσεις έχουν πολύ επιταχυνθεί και στερεωθεί θεσμικά στις τελευταίες δεκαετίες. Η διαδικασία της κοινωνικής μεταμόρφωσης που συνδέεται με αυτά έχει παρόμοια αποτελέσματα με «μιας επανάστασης εκ των άνω», δηλαδή μιας επανάστασης που αντιπροσωπεύει  ένα σχέδιο των οικονομικών μεγιστάνων (ελίτ) και αποβλέπει στην επέκταση και στερέωση των συμφερόντων τους.

Ο πρώτος πυλώνας αυτής της διαδικασίας μεταμόρφωσης  συνίσταται στο ότι οι οργανωτικές μορφές εξουσίας είναι σχεδιασμένες περισσότερο αφηρημένα και με μιαν εσκεμμένη διάχυση της κοινωνικής ευθύνης, έτσι ώστε η δυσφορία, η οργή και η αγανάκτηση των κυβερνωμένων να μη μπορεί να εντοπίσει συγκεκριμένους, δηλαδή πολιτικά αποτελεσματικούς στόχους. ΄Ετσι η βούληση για αλλαγή του πληθυσμού δεν μπορεί πια να  εστιασθεί μεταξύ αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις.
Αυτή η διαδικασία μεταμόρφωσης αποτελείται από μιαν υφέρπουσα –και όσο το δυνατόν αθέατη από τον λαό- δημιουργία κατάλληλων θεσμικών και συνταγματικών δομών. Με αυτές τις δομές οι σχέσεις ισχύος μπορούν να σταθεροποιηθούν και οι διαδικασίες ανακατανομής να αφαιρεθούν μόνιμα από την δημοκρατική πρόσβαση και να καταστούν έτσι πρακτικά μη ανατρέψιμες. Γι’ αυτό, οι δημοκρατικές δομές, που ιστορικά κερδήθηκαν μετά από σκληρούς αγώνες, πρέπει να εξαλειφθούν ή να διαβρωθούν, έτσι που να εξουδετερωθεί η αποτελεσματικότητά τους.
Επιπλέον το εσωτερικό και το διεθνές δίκαιο πρέπει να «εξελιχθεί» κατά τέτοιον τρόπο ώστε τα κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας να μπορούν νόμιμα να επιβάλλουν αξιωματικά τα συμφέροντά τους στο έτσι δημιουργημένο νομικό πλαίσιο. Ειδικώτερα, πρέπει να δημιουργηθεί ένα νομικό πλαίσιο που να καθιστά δυνατή την μεταμόρφωση της οικονομικής εξουσίας σε πολιτική εξουσία και να προσφέρει ένα νομικό πλαίσιο για τους επιθυμητούς ή εγκατεστημένους ήδη μηχανισμούς ανακατανομής προς τα  άνω, ώστε οι ελάχιστες εναπομένουσες δημοκρατικές δυνατότητες να μη μπορούν να τους ανατρέψουν.
Το οργανωμένο έγκλημα της τάξης των μεγάλων περιουσιών δεν προστατεύεται απλώς από μια τέτοια νομοθεσία, αλλά εξασφαλίζεται και για το μέλλον και σφραγίζεται εναντίον πιθανών δημοκρατικών επεμβάσεων.

O δεύτερος πυλώνας είναι η ανάπτυξη επιτηδευμένων και υψηλής αποτελεσματικότητας τεχνικών που μπορούν στοχευμένα να χειραγωγούν τις συνειδήσεις των κυβερνωμένων. Ιδανικά οι πολίτες δεν θα πρέπει ούτε να υποπτεύονται ότι υπάρχουν κέντρα υπερεξουσίας, πίσω από την πολιτική πρόσοψη της δήθεν δημοκρατικά ελεγχόμενης εξουσίας που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ. Ο σημαντικότερος στόχος είναι η εξουδετέρωση κάθε επιθυμίας του πληθυσμού για αλλαγή, ή η στροφή της προσοχής του σε πολιτικά ασήμαντες επιδιώξεις.
Για να επιτύχουν αυτόν τον στόχο, κατά τον πιο αποφασιστικό και σταθερό τρόπο, οι τεχνικές της χειραγώγησης αποβλέπουν σε πολύ περισσότερα από τον έλεγχο της πολιτικής γνώμης. Στοχεύουν, μπορούμε να πούμε, στην δημιουργία ενός «νέου ανθρώπινου όντος», του οποίου ο κοινωνικός βίος  απορροφάται  πλήρως από τον ρόλο του πολιτικά αδιάφορου καταναλωτή.

Υπό αυτή την έννοια (τα αθέατα αυτά κέντρα πραγματικής εξουσίας) είναι ολοκληρωτικά και ο μεγάλος θεωρητικός της Δημοκρατίας Sheldon Wolin έχει δίκιο όταν μιλά για έναν «διεστραμμένο ολοκληρωτισμό», μια νέα μορφή ολοκληρωτισμού που δεν εμφανίζεται στον πληθυσμό ως τοιούτος. Οι τεχνικές γι’ αυτό άρχισαν και  εξελίσσονται  εδώ και εκατό χρόνια, με μεγάλο κόστος και ουσιαστική ανάμειξη των κοινωνικών επιστημών, των οποίων η κοινωνική σημασία συνδέεται στενά με την προσφορά  μεθόδων κοινωνικού ελέγχου.

΄Ένα κεντρικό στοιχείο αυτών των τεχνικών για τον έλεγχο της συνειδήσεως των λαών είναι η δημιουργία των κατάλληλων ιδεολογιών, που είναι σε μεγάλο βαθμό αθέατες από τον κόσμο ως ιδεολογίες και έτσι παράγουν ένα μη αμφισβητήσιμο πλαίσιο που προσδίδει νόημα σε όλες τις κοινωνικές εμπειρίες του ατόμου.

Ο πυρήνας αυτών των ιδεολογιών, που κορυφώθηκε στην νέο-φιλελεύθερη ιδεολογία κατά τις τελευταίες δεκαετίες, είναι η ιδεολογία μιας «δημοκρατίας της εμπειροκρατικής καπιταλιστικής ελίτ», στην οποία ικανές και αφοσιωμένες ελίτ θα πρέπει να διαχειρίζονται την μοίρα της κοινωνίας κατά τον πιο αποτελεσματικό κατά το δυνατόν τρόπο.
Και οι δυο εξελίξεις χρησιμεύουν στο να καταστήσουν την εξουσία απροσδιόριστη και επομένως αθέατη, προκειμένου να υπονομεύσουν τους φυσικούς μας πνευματικούς αμυντικούς μηχανισμούς εναντίον της υποτέλειας σε άλλους. Και οι δυο αποτελούν χαρακτηριστικά των νεωτερικών μορφών σύγχρονων «δημοκρατιών» της καπιταλιστικής εμπειροκρατικής «ελίτ».

Θα μπορέσουμε να αναπτύξουμε αποτελεσματικές στρατηγικές αντίστασης στην ισχύουσα τάξη, που στηρίζεται στην δύναμη και στην βία, μόνο αν κατανοήσουμε πλήρως αυτές τις νέες οργανωτικές μορφές της εξουσίας. Το ίδιο ισχύει για τις τεχνικές της χειραγώγησης, με τις οποίες ορισμένες ιδιότητες του εγκεφάλου μας  μπορούν να υποταχθούν στην εξυπηρέτηση  πολιτικών σχεδίων.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Addthis

Google+ Followers

 

ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΣΙΝΕΜΑ - ΘΕΑΤΡΟ




ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates