Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Kαταδικάζει και η Μέρκελ τις Αμερικανικές Κυρώσεις που θίγουν την Γερμανία

(Δια τον φόβο των Ιουδαίων στην κάλπη…)



του Alexander Mercouris

Η καγκελάριος Μέρκελ κατέστησε σαφές δια του εκπροσώπου της ότι αντιτίθεται στο νομοσχέδιο της αμερικανικής Γερουσίας που επιβάλλει νέες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, οι οποίες πλήττουν ζωτικά συμφέροντα της Γερμανίας.

Μετά την οργίλη καταδίκη αυτών των κυρώσεων από τον Αυστριακό Καγκελάριο και τον Γερμανό υπουργό των Εξωτερικών και η ίδια η Μέρκελ θέλησε να καταστήσει σαφή και την προσωπική της αντίθεση. Αλλά κατά την συνήθη σ’ αυτήν πρακτική της Σφίγγας, ανέθεσε στον εκπρόσωπό της Στέφεν Σάϊμπερτ να την ανακοινώσει.

Υπάρχει σημαντική ομοφωνία στο περιεχόμενο αυτής της δήλωσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι κυρώσεις αφορούν ρωσικές ενέργειες αλλά θίγουν και ευρωπαϊκές εταιρείες. Αυτό είναι απαράδεκτο.

Ο υπουργός των Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ, που εξέδωσε την κοινή με τον Αυστριακό ανακοίνωση, είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος που αντιπαρατάσσεται στη Μέρκελ στις εκλογές του φθινοπώρου, αλλά είναι επίσης γνωστός υποστηρικτής της συνεργασίας με την Ρωσία. Υπήρχε κατά συνέπεια κάποια αμφιβολία εάν η ανακοίνωση που εξέδωσαν εξέφραζε το σύνολο της γερμανικής κυβέρνησης, ή μόνο τους συνεργαζόμενους σοσιαλδημοκράτες.

Η δήλωση του Σάϊμπερτ εκ μέρους της Μέρκελ ξεκαθαρίζει το θέμα και καθιστά απολύτως σαφές για την ενιαία αντίθεση της γερμανικής κυβέρνησης στις νέες αμερικανικές κυρώσεις.

Το τι προκάλεσε την γερμανική οργή καθίσταται σαφές στην κοινή αυστρο-γερμανική ανακοίνωση με την εξής παράγραφο:

«Η απειλή εναντίον εταιρειών από την Γερμανία, την Αυστρία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με ποινές στην αμερικανική αγορά εάν συμμετάσχουν σε προγράμματα φυσικού αερίου όπως το Νόρντ Στρημ 2 με την Ρωσία, ή τα χρηματοδοτήσουν, εισάγει μια εντελώς νέα και πολύ αρνητική ποιότητα στις ευρω-αμερικανικές σχέσεις.»

Με άλλα λόγια, οι Γερμανοί είναι πρόθυμοι να στηρίξουν κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, υπό τον όρο να μην θίγουν τα οικονομικά συμφέροντά τους. Δεδομένου ότι οι Γερμανοί θεωρούν τον αγωγό Νορντ Στρημ 2 αναγκαίο για τα οικονομικά τους συμφέροντα εξαγριώθηκαν μ’ αυτό που βλέπουν σαν απειλή των Αμερικανών να εκτροχιάσουν το πρόγραμμα, απειλώντας με πρόστιμα τις εταιρείες τους.

Το επεισόδιο δείχνει ξανά την παγίδα στην οποία οδήγησε η Μέρκελ την Γερμανία ανατρέποντας την Οστπολιτίκ (του ανοίγματος προς την Ρωσία) που ακολουθούσε η Γερμανία από την δεκαετία του 1960, με το να υποστηρίξει το 2014 τις κυρώσεις που ο Ομπάμα την πίεζε να επιβάλει στη Ρωσία.

Λέγεται συχνά και πολύ σωστά ότι η Ρωσία είναι για την Γερμανία ένας σχετικά μικρός πελάτης και ότι οι επιπτώσεις των κυρώσεων στην γερμανική οικονομία ήσαν μικρές. Ενώ αυτό αληθεύει, παραβλέπει την μεγαλύτερη αλήθεια ότι – όπως έχω πολλάκις ακούσει ο ίδιος- η γερμανική επιχειρηματική κοινότητα θεωρούσε, πριν από τις κυρώσεις, την Ρωσία ως το κλειδί του οικονομικού μέλλοντος της Γερμανίας: Μια τεράστια χώρα, με απεριόριστες οικονομικές δυνατότητες, με γεωγραφική και πολιτιστική γειτνίαση, με ένα Πρόεδρο με ισχυρή συμπάθεια για την Γερμανία, η οποία θα μπορούσε να είναι για την Γερμανία ότι είναι η Δύση για τις ΗΠΑ.

Το κατά πόσο αυτή η θεώρηση υπήρξε ποτέ ρεαλιστική είναι διαφορετικό ζήτημα. Όπως κι’ αν είναι, από ότι είδα και άκουσα ο ίδιος, ήταν ευρέως διαδεδομένη.

Εκτός αυτού υπάρχει ο πρόσθετος παράγων ότι το πρόγραμμα της Γερμανίας να εγκαταλείψει τον άνθρακα και τις πυρηνικές εγκαταστάσεις οδηγεί στην Ρωσία ως την προφανή πηγή φτηνής ενέργειας.

Η απόφαση της Μέρκελ του 2014 να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία οδήγησε σε απότομο τέρμα το πρώτο σκέλος αυτής της στρατηγικής, ενώ γίνεται τώρα σαφές ότι επίσης εξέθεσε το δεύτερο σκέλος της ίδιας στρατηγικής –αυτό που αφορά στην ενεργειακή ασφάλειά - στις εκκεντρικότητες των πολιτικών συγκρούσεων που τώρα μαίνονται στις ΗΠΑ.

Επιπλέον κατέστησε επίσης τη Γερμανία όμηρο των πολιτικών εμπνεύσεων μιας ασταθούς και εξτρεμιστικής ουκρανικής κυβέρνησης, την οποία η Μέρκελ δεν έχει ούτε την θέληση ούτε την ικανότητα να ελέγξει.

Η Μέρκελ προχώρησε σ’ αυτό το βήμα τον Ιούλιο του 2014, επειδή είχε την διαβεβαίωση της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας BND ότι ο Πούτιν γρήγορα θα συνθηκολογούσε εν όψει των κυρώσεων γιατί αλλιώς θα αντιμετώπιζε ένα πραξικόπημα από τους ολιγάρχες. Από τη στιγμή που φάνηκε, το φθινόπωρο του 2014, ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, η Μέρκελ φάνηκε ολοένα και καθαρότερα να τάχει χαμένα, χωρίς σαφή ιδέα για το τι να κάνει.

Από τη μια πλευρά η Μέρκελ σαφώς δεν θέλει να βρεθεί προεκλογικά σε θέση όπου φαίνεται να θυσιάζει τα οικονομικά συμφέροντα της Γερμανίας στις ιδιοτροπίες Αμερικανών πολιτικών, όταν μάλιστα οι αντίπαλοι Σοσιαλδημοκράτες υπερασπίζονται αυτά τα εθνικά συμφέροντα. Και αυτό εξηγεί γιατί έβαλε τον εκπρόσωπό της να κάνει την σχετική δήλωση. Από την άλλη πλευρά, όπως δείχνουν όσα δήλωσε κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στη Ρωσία, δεν μπορεί να φέρει τον εαυτό της να παραδεχθεί ήττα, συμφωνώντας στην άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί.

Αργά η γρήγορα η υπομονή στη Γερμανία θα εκραγεί. Προς το παρόν, με την υποστήριξη της ανακοίνωσης Γκάμπριελ, η Μέρκελ έκανε και πάλι αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: ν’ αγοράζει χρόνο.

Με δεδομένη την αδυναμία των αντιπάλων της, αυτό θα αρκέσει για να την βγάλει μέχρι τις εκλογές του Νοεμβρίου. Ωστόσο εάν οι κρίσεις είτε στην Ουκρανία είτε στις ΗΠΑ –επί των οποίων δεν έχει καμιά δυνατότητα ελέγχου- κορυφωθούν, τότε η Μέρκελ βρεθεί σε προβληματική θέση.

πηγή: The Duran, 19-6-17

Γερμανία και Αυστρία Καταδικάζουν τις Νέες Αμερικανικές Κυρώσεις Εναντίον της Ρωσίας Προειδοποιούν για Κατάρρευση Σχέσεων

Με τον ανωτέρω τίτλο, το αμερικανικό ελεύθερο οικονομικό πρακτορείο Ζero Hedge, μετέδιδε χθες το βράδυ τα ακόλουθα:
Λιγότερο της μιας μέρας μετά την συντριπτική πλειοψηφία στη Γερουσία για την επιβολή νέων κυρώσεων εναντίον του Κρεμλίνου, την Πέμπτη η Γερμανία και η Αυστρία – δύο από τους μεγαλύτερους ενεργειακούς πελάτες της Ρωσίας στην Ευρώπη- καταδίκασαν τις τελευταίες αμερικανικές κυρώσεις, δηλώνοντας ότι θα πλήξουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που έχουν ως αντικείμενο τους αγωγούς μεταφοράς αερίου από τη Ρωσία.
Λίγο μετά την ψήφο στη Γερουσία την Τετάρτη υπέρ της επιβολής νέων κυρώσεων σε νευραλγικούς τομείς της ρωσικής οικονομίας, λόγω «επεμβάσεως στις αμερικανικές εκλογές του 2016» και επιθέσεων στην Συρία και στην Ουκρανία, ο Αυστριακός Καγκελάριος Κρίστιαν Κερν και ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών Σίγκμαρ Γκάμπριελ, με κοινή ανακοίνωσή τους εδήλωσαν ότι το νομοσχέδιο της Γερουσίας φαίνεται πως αποβλέπει να εξασφαλίσει θέσεις εργασίας στον τομέα της ενέργειας και να εκτοπίσει το ρωσικό αέριο από την ευρωπαϊκή αγορά.

Οι Γκάμπριελ και Κερν κατηγόρησαν επίσης τις ΗΠΑ ότι έχουν απώτερα κίνητρα, επιδιώκοντας να επιβάλλουν ενεργειακόν αποκλεισμό, προκειμένου να ευνοήσουν τους Αμερικανούς εξαγωγείς φυσικού αερίου σε βάρος των Ρώσων ανταγωνιστών τους. Και προειδοποίησαν ότι η απειλή επιβολής προστίμων σε ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που συμμετέχουν στο πρόγραμμα του αγωγού Βόρειο Ρεύμα 2  «εισάγει μιαν εντελώς νέα, πολύ αρνητική διάσταση στις σχέσεις μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής.»
Στο πολύ έντονο μήνυμά τους, οι δύο αξιωματούχοι καλούν τις Ηνωμένες Πολιτείες να αναθεωρήσουν τον συσχετισμό της κατάστασης στην Ουκρανία με το ερώτημα για το ποιος μπορεί να πωλεί αέριο στην Ευρώπη. «Ο ενεργειακός εφοδιασμός της Ευρώπης είναι υπόθεση της Ευρώπης και όχι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής,» δήλωσαν οι Κερν και Γκάμπριελ.
 Ορισμένες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και η Πολωνία και η Ουκρανία φοβούνται την απώλεια των προσόδων από τα δικαιώματα διέλευσης του αερίου από τη χώρα τους, μετά την έναρξη λειτουργίας του νέου αγωγού.
Ενώ οι διπλωμάτες είχαν δηλώσει ότι είναι σημαντικό Ευρώπη και ΗΠΑ να αποτελέσουν ενιαίο μέτωπο στο θέμα της Ουκρανίας, «δεν μπορούμε να ανεχθούμε την απειλή παράνομων και εξωχώριων κυρώσεων εναντίον ευρωπαϊκών επιχειρήσεων», τόνισαν οι δύο αξιωματούχοι, αναφερόμενοι σε άρθρο του νομοσχεδίου που καλεί την κυβέρνηση να συνεχίσει να αντιτίθεται στον Αγωγό Νορθ Στρημ 2, που θα μεταφέρει ρωσικό αέριο στην Γερμανία δια του βυθού της Βαλτικής Θάλασσας.
Σύμφωνα με το Ασοσιέτετ Πρες, το μισό του κόστους του αγωγού θα επιβαρύνει την γιγαντιαία ρωσική εταιρεία Γκαζ Προμ, ενώ το υπόλοιπο θα επωμισθεί μια ομάδα εταιρειών, μεταξύ των οποίων η αγγλο-ολλανδική  Royal-Dutch Shell, η γαλλική  Engie, η αυστριακή OMV και οι γερμανικές Uniper και  Wintershall.
Ανάλογες ανησυχίες εκφράστηκαν και από τη Ρωσική Γκαζ Προμ, ο βοηθός Γενικός Διευθυντής της οποίας, Αλεξάντερ  Μεντβέντεφ δήλωσε πως οι κυρώσεις της Γερουσίας σε βάρος του Αγωγού Νορθ Στρημ 2  είναι ένα μέσο για την εξασφάλιση εξαγωγών αμερικανικού υγραερίου στην Ευρώπη. Δήλωσε επίσης ότι το έργο προχωρεί σύμφωνα με το πρόγραμμα και ότι έχει ήδη χρηματοδοτηθεί με περισσότερο του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ από τους συνεταίρους στον αγωγό, κυριώτεροι των οποίων είναι η Γερμανία και η Αυστρία.
Υπό το φως της υστερίας των αμερικανικών ΜΜΕ, αμφιβάλλουμε- καταλήγει το πρακτορείο- ότι η Γερουσία θα ακυρώσει την απόφασή της, μπροστά στον κίνδυνο να κατηγορηθεί ότι έχει διαβρωθεί από Ρώσους πράκτορες και συνεργεί με τον Πούτιν.


Μετάφραση: Μ.Σ.

Πραξικόπημα Χωρίς Στρατό Και Στο Βατικανό του Πάπα Μπενουά ΙVI, μετά τον Μπερλουσκόνι.

Του Μιχαήλ Στυλιανού

H βαρυσήμαντη λέξη πραξικόπημα εκτοξεύθηκε στο στερέωμα αυτές τις μέρες και από τις δυο ακτές του Ατλαντικού και με αξιοσέβαστες υπογραφές, για να χαρακτηρίσει την τροπή των πολιτικών εξελίξεων στις αντίστοιχες μεγάλες δημοκρατικές- κατά τεκμήριο- χώρες της Δύσης. Από την Ουάσιγκτων ο διάσημος δημοσιολόγος και κάποτε υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ Πάτρικ Μπιουκάναν χαρακτήριζε έτσι την συνεχιζόμενη επιχείρηση του παρασκηνιακού Υπερκράτους να ανατρέψει τον νεοκλεγέντα Πρόεδρο Τραμπ. Στο Παρίσι, ο στρατηγός ε.α. Ανρί Ρουρ, αναφερόταν –με άρθρο του στο όργανο των πιστών στον Στρατηγό Ντε Γκώλ- στην επιβολή της εκλογής του ευνοουμένου του Παρασκηνιακού Υπερκράτους, μέσω της πολιτικής εξόντωσης όλων των αντιπάλων του με δόλια μέσα. Κοινά χαρακτηριστικά και των δύο κρουσμάτων ήταν ότι στόχος του «πραξικοπήματος» ήταν και στις δυο περιπτώσεις ηγεσίες ταγμένες στην υπεράσπιση του εθνικού κράτους και οι οργανωτές και εκτελεστές τους αποτελούν πλοκάμους διεθνούς Υπερκράτους που προωθεί την παγκοσμιοποίηση.

Πρόσφατες όμως αποκαλύψεις από την Ρώμη συμπληρώνουν την εικόνα σε τρίγωνη διάσταση, με στοιχεία που αναφέρονται βέβαια σε παλαιότερα γεγονότα, αλλά που αφορούν όχι μόνο στην απομάκρυνση του πρωθυπουργού Μπερλουσκόνι αλλά και στην μυστηριώδη παραίτηση του Πάπα Μπενουά -που δεν ήταν καθόλου οικειοθελής, όπως ανακοινώθηκε στο ευσεβές πλήρωμα.

Οι αποκαλύψεις προέρχονται όχι από πηγή των τριόδων αλλά από το εγκυρότατα ιταλικό περιοδικό γεωπολιτικής “Limes”,το οποίο διανέμεται μόνο σε συνδρομητές και του οποίου κάθε νέο φύλλο παρουσιάζεται με επισημότητα σε εθνικό ιταλικό τηλεοπτικό κανάλι από τον εκδότη . Αυτά αναφέρει το Γκωλλικό όργανο «Επιτροπή Βαλμύ», που μετέφερε τα αποκαλυπτικά στοιχεία, εκείθεν των Άλπεων μια και προσθέτουν μια πικάντικη γεύση στην γαλλική εκλογική επικαιρότητα.

Τα εκρηκτικά νέα στοιχεία περιλαμβάνονται στη τελευταία έκδοση του περιοδικού “Limes”, σε άρθρο του Germano Dottori, με τίτλο «Γιατί έχουμε ανάγκη το Βατικανό», που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο, αλλά λόγω της περιορισμένης κυκλοφορίας σε συνδρομητές, είχε βραδυφλεγή ανάφλεξη στην ιταλική δημοσιότητα…

Στο αποκαλυπτικό απόσπασμα του άρθρου του, ο Ντοτόρι γράφει: «Οι προστριβές μεταξύ της Εκκλησίας και των ΗΠΑ δεν εξαφανίστηκαν με τον θάνατο του Πάπα Ζαν-Πωλ ΙΙ.  Αντιθέτως είχαν συνέχεια κατά την διάρκεια της θητείας του Πάπα Ράτζινγκερ (σημ: τον αναφέρει με το γερμανικό του όνομα ως επισκόπου), κατά την οποία όχι μόνο παροξύνθηκαν με την επένδυση του Ομπάμα και της Χίλλαρυ Κλίντον στο πολιτικό Ισλάμ των «Αδελφών Μουσουλμάνων», κατά την διάρκεια των λεγομένων «αραβικών ανοίξεων», αλλά επίσης και από την σταθερή θέληση του Μπενουά του 6ου ( τέως Ράτζινγκερ) να επιτύχει μια πολιτική συμφιλίωση με τον Πατριάρχη της Μόσχας, την οποία ήθελε ως θρησκευτική επίστεψη ενός γεωπολιτικού σχεδίου για την ευρω-ρωσική ενοποίηση, που είχε την υποστήριξη της Γερμανία και της Ιταλίας του Μπερλουσκόνι αλλά όχι εκείνης, της πιο αμερικανόφιλης, που εκπροσωπούσε ο Τζιώρτζιο Ναπολιτάνο (σημ: παλαιό στέλεχος του ΚΚΙ).

Το πώς τέλειωσαν αυτά είναι γνωστό σε όλους. Η ιταλική κυβέρνηση και ο Πάπας χτυπήθηκαν ταυτόχρονα από μιαν συντονισμένη εκστρατεία σκανδάλων σπάνιας βιαιότητας και χωρίς προηγούμενο, με την οποία συνδυάστηκε μια σειρά σκοτεινών χειρισμών στο χρηματο, -πιστωτικό πεδίο, με τελικό αποτέλεσμα, τον Νοέμβριο 2011, την παραίτηση του Μπερλουσκόνι και στις 10 Φεβρουαρίου 2013 την παραίτηση του Ράτζινγκερ. Στο κορύφωμα της κρίσης η Ιταλία είδε να της κλείνονται προοδευτικά οι πόρτες των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών, ενώ το Ινστιτούτο Θρησκευτικών ΄Εργων ( Τράπεζα του Βατικανού) αποκλείστηκε προσωρινά από το διεθνές διατραπεζικό σύστημα αποστολής χρημάτων Swift.

Η είδηση εγνώσθη στο Βατικανό από δημοσίευμα της εφημερίδας Ρεπούμπλικα», που ανέφερε ότι οι αυτόματες ταμιευτικές μηχανές του Βατικανού έπαψαν να λειτουργούν. Το μέτρο εφαρμόστηκε από την Ντώϋτσε Μπανκ, μετά την κατηγορία κατά της Τράπεζας του Βατικανού ότι συνέβαλε στο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.»

Στο τελευταίο σειράς ιταλικών δημοσιευμάτων που προκάλεσε η αποκάλυψη του Limes, άρθρο του Ιταλού δημοσιολόγου Antonio Socci στο «Libero» προσθέτει κάποια στοιχεία περί την παραίτηση του Πάπα Μπενουά του 16ου, που δείχνουν ότι δεν δόθηκε αμαχητί και άνευ όρων.

Υπογραμμίζει σχετικά την «πρωτοφανή ανωμαλία» που συνιστά το γεγονός ότι επέβαλε και έγινε αποδεκτό από το κονκλάβιο να αποχωρήσει του παπικού θρόνου, αλλά διατηρώντας τον τίτλο του «Επίτιμου Πάπα», γεγονός που κατά τον Antonio Socci σημαίνει «ημι-παραίτηση». Επικαλείται σχετική φράση του Πάπα, ο οποίος εξήγησε ότι « η απόφασή μου να παραιτηθώ από την ενεργό άσκηση του λειτουργήματος δεν αναιρεί αυτό» (προφανώς το αξίωμα).

Στο ίδιο άρθρο του, ο Antonio Socci αναφέρει ότι ο συντάκτης των αποκαλύψεων Ντοτόρι, σε συνέντευξή του στο καθολικό πρακτορείο «Ζενίτ», ερωτηθείς για σχετικές αποκαλύψεις και της Γουίκιληκς, είπε πως πάντοτε πίστευε πως ο Πάπας Μπενουά εξαναγκάστηκε σε παραίτηση με μια περίπλοκη πλεκτάνη, που εξυφάνθηκα από αυτούς που έχουν συμφέρον να εμποδίσουν την συμφιλίωση με την ρωσική ορθοδοξία, ως θρησκευτικό σκέλος ενός σχεδίου προοδευτικής προσέγγισης μεταξύ ηπειρωτικής Ευρώπης και Ρωσίας. Και πρόσθεσε. Για τους ίδιους λόγους πιστεύω ότι εμποδίστηκε η κούρσα διαδοχής στον παπικό θρόνο του καρδιναλίου Σκόλα, που ως πατριάρχης της Βενετίας είχε διεξαγάγει τις διαπραγματεύσεις στην Μόσχα.»

-------

Το γεγονός ότι αυτά τα στοιχεία ανασύρονται στην επιφάνεια από τους παφλασμούς των ράδιο-τηλεοπτικών κυμάτων της μαινόμενης πάντοτε στην Ουάσιγκτων θύελλας, περί την θρυλούμενη ρωσική ανάμιξη στις αμερικανικές εκλογές, δεν πρέπει ασφαλώς να αποδοθεί, σε συμπτώσεις, στον παράγοντα Τύχη ή στον …Δαίμονα του Τυπογραφείου.

Διακήρυξη της Επιτροπής Βαλμύ Απέναντι στην Νέο-Πεταινική Δικτατορία του Καθεστώτος Μακρόν.

Να συμπήξουμε ένα πατριωτικό μέτωπο της προόδου.

Πέμπτη, 1η Ιουνίου, 2017

[ Η  Επιτροπή Βαλμύ, της οποίας όργανο είναι ομώνυμη γαλλική ιστοσελίδα, εκπροσωπεί την κίνηση των γνησίων Γκωλλικών, πιστών στις αρχές και τις θέσεις του Στρατηγού, ως αρχηγού της Αντίστασης και ηγέτη της Νίκης και συγκεντρώνει Γάλλους πατριώτες, εμπνεόμενους από την κοσμοθεωρία του και την ενωτική του προσπάθεια, διά του ηρωικού Ζαν Μουλέν, στον αντιστασιακό αγώνα του εσωτερικού και στην κυβέρνηση εθνικής ενότητος στην απελευθέρωση. Με οδηγό την σκέψη ότι οι ΄Ελληνες πάντοτε είχαμε για τη Γαλλία ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αισθήματα και εν’ όψει του  πρώτου γύρου των  μεγάλης σημασίας βουλευτικών εκλογών την Κυριακή, κρίνουμε πως η φωνή των πιστών του αναντικατάστατου για την Γαλλία και την Ευρώπη Μεγάλου Ηγέτη θα ακουστεί στην Ελλάδα με προσοχή, ιδίως όταν τα όσα λέει ακούγονται οδυνηρά οικεία.]

Η Επιτροπή Βαλμύ, κρίνοντας ότι η εκλογή του Εμμανουέλ Μακρόν δεν ήταν δημοκρατική, ότι ήταν προκατασκευασμένη με μια μαζική πολιτικο-δημοσιογραφική χειραγώγηση του λαού μας και από τον μηχανισμό του Βαθέως Κράτους, διακηρύσσει ότι το αποτέλεσμα αυτών των προεδρικών εκλογών στερείται νομιμοποίησης. Αυτή η εκλογή μπορεί δικαίως να αναλυθεί ως «η πλέον επεξεργασμένη μορφή πραξικοπήματος» (1), το αποτέλεσμα «ενός πραξικοπήματος χωρίς στρατό.» (2) Η Επιτροπή μας εγκρίνει το περιεχόμενο αυτών των αναλύσεων και την διατύπωσή τους.
Το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών, προϊόν καταδολίευσης της κοινής γνώμης, δεν είναι καθόλου ο θρίαμβος που ανακοίνωσαν τα υπηρετικά ΜΜΕ. Οφείλει να σχετικοποιηθεί. Εάν ο Μακρόν εξελέγη με το 66% των ψήφων, η αποχή ανέρχεται στο 25% και τα λευκά και άκυρα σε 12%. Αυτό μειώνει τη συγκομιδή του Μακρόν στον 2ο γύρο στο 43% των εγγεγραμμένων (από το οποίο ακόμη το 43% είναι ψήφοι εναντίον της Μαρίν Λε Πεν. Επομένως στην πραγματικότητα μόνο το 24,51% των εγγεγραμμένων τον ψήφισαν εκ πεποιθήσεως) έναντι του 18% στον 1ο γύρο. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το βάρος των μέσων (κρατικών και επηρεασμού) που κινητοποιήθηκαν για την ενορχήστρωση της εξαπάτησης των πολιτών, αυτό δεν αντιπροσωπεύει τίποτα το εξαιρετικό.
Αυτή η απατηλή εκλογή εξεικονίζει μιαν βαθειά αλλαγή στη φύση της κοινωνίας μας, η οποία δεν είναι πλέον δημοκρατική ούτε ανήκει στην εθνική μας παράδοση. Οι Ευρωπαϊστές των δεξιοσοσιαλιστών και οι σύμμαχοί τους, αφού επέλεξαν την εθελούσια υποδούλωση απορρίπτοντας την εθνική ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία, καταλήγουν τώρα να εγκαταλείπουν σταδιακά τα τελευταία υπολείμματα δημοκρατίας που είχαν απομείνει στην χώρα μας. Προτίθενται να καταστρέψουν την μία, αδιαίρετη και κυρίαρχη Γαλλική Δημοκρατία, για να ενσωματωθούν στην ομοσπονδιακή  Ευρώπη των L¨ander ( γερμανικά κρατίδια), κατά τις επιθυμίες του γερμανικού ιμπεριαλισμού.

Η επιτροπή Βαλμύ εκτιμά ότι έχει εγκαθιδρυθεί στη Γαλλία μια μορφή   νέο-Πεταινικής  δικτατορίας στην υπηρεσία της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας της  γερμανό-αμερικανικής  Ευρώπης. Αυτή η επιδείνωση, από τους νέους collabos (συνεργάτες των Γερμανών στην κατοχή) της εθνικής προδοσίας και αυτή η αναίρεση της Δημοκρατίας και των δημοκρατικών ελευθεριών καθιστούν πιο επείγουσα από ποτέ την επανεκκίνηση της πολιτικής του συναγερμού των πατριωτών και υπερασπιστών της εθνικής κυριαρχίας. Αυτή η παρόρμηση είναι ένας από τους κυριότερους λόγους ύπαρξης της Επιτροπής Βαλμύ, από 25ετίας και πλέον. Στη χώρα μας υπάρχουν πια στην πραγματικότητα δύο αντίπαλα στρατόπεδα:

-      Το στρατόπεδο των φεντεραλιστών Μάαστριχ, Σοσιαλιστών και Κέντρο-δεξιών και των συμμάχων τους, από την μια πλευρά,
-      Και  το στρατόπεδο των προοδευτικών δημοκρατικών πατριωτών (που είναι επίσης συνεπείς αντι-ιμπεριαλιστές και γνήσιοι διεθνιστές), από την άλλη. Αυτό είναι το στρατόπεδο του εργαζομένου λαού και του ΄Εθνους, το στρατόπεδο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, που αγωνίζεται  εναντίον της εξουσίας της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας, η οποία έχει υποδουλώσει τη Γαλλία

Η γραμμή του ρήγματος, δεν βρίσκεται πια στην διάκριση αριστερά-δεξιά, αλλά αντιπαρατάσσει ασυμφιλίωτα τις πιστές στο ΄Εθνος δυνάμεις  στις Ατλαντικόστροφες, των Δυτικοφρόνων και το σύνολο των ευρωπαϊστών συνεργατών του κατακτητή («collabos»).

Η Επιτροπή Βαλμύ καταγγέλλει ιδιαίτερα την πρόθεση που εξέφρασε ο Μακρόν να επέμβει στρατιωτικά στη Μέση Ανατολή και μάλιστα κατά παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και της χάρτας των Ηνωμένων Εθνών. Εμείς λέμε όχι στον πόλεμο και αγωνιζόμαστε για μια Γαλλία που υπερασπίζεται την ειρήνη, και σέβεται την διεθνή νομιμότητα και την εθνική κυριαρχία των άλλων εθνών.

Άλλη μια φορά η Επιτροπή Βαλμύ καλεί στην συγκρότηση, βήμα προς βήμα, μιας συσπείρωσης των πατριωτικών και αυθεντικά εθνικών δημοκρατικών δυνάμεων , των προοδευτικών ανθρώπων και των αντι-ιμπεριαλιστών, σε ένα Πατριωτικό Μέτωπο της Προόδου. ΄Ενας από τους βασικούς άξονες αυτής της συσπείρωσης αυτονόητα θα είναι η παραδοχή, σαφής και χωρίς αμφισημίες, της ομόθυμης βούλησης για την έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, που είναι ανεπίδεκτη μεταρρύθμισης.
Στο πεδίο των βουλευτικών εκλογών που επίκεινται πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να αποτραπεί η συγκρότηση κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας πέριξ του Μακρόν της κίνησής του «Δημοκρατία εν Πορεία». Ούτε μια δημοκρατική ψήφος δεν επιτρέπεται να πάει στους υποψηφίους της ή σ’ αυτούς που ετοιμάζονται να ενταχτούν σ’ αυτήν. Ο στόχος είναι να εμποδιστεί κάθε υποψήφιος που ευνοεί τον Μακρόν με την υποστήριξη του αντιπάλου του, όποιος κι’ αν είναι, για να αποτραπεί ο θανάσιμος κίνδυνος που ο Πρόεδρος ελπίζει να συγκροτήσει υπό το όνομά του.                                       
Αυτό που διακυβεύεται είναι το  Κράτος-΄Εθνος μας, η ίδια η επιβίωση της Γαλλίας, της ανεξαρτησίας της και της εθνικής κυριαρχίας της.

Επιτροπή Βαλμύ 26 Μαϊου 2017

Σημειώσεις: 1 και 2 - ΄Ένα πραξικόπημα χωρίς στρατό. Στρατηγού Ανρί Ρουρ: http://www.comite-valmy.org/spip.php ?article8599

Post Scriptum:

Ο αγώνας για την ανεξαρτησία και την λαϊκή κυριαρχία οφείλει να συνοδεύεται, όπως πάντοτε έγινε στην ιστορία, ιδιαίτερα με το CNR (Εθνική Επιτροπή Αντίστασης), από μιαν εθνική κινητοποίηση, που εκπηδά από τον ριζωμένο στη χώρα λαό και απέναντι στις εξωχώριες ελίτ, οι οποίες, από τους «εμιγκρέδες» στην εποχή της Επανάστασης μέχρι τους επιτήδειους των φορολογικών παραδείσων σήμερα, δεν βλέπουν κανένα συμφέρον στην υπεράσπιση και την άνοδο της χώρας τους.   Πρέπει λοιπόν να υπάρξει η σύγκλιση του κοινωνικού συμφέροντος της μεγάλης πλειοψηφίας με το εθνικό συμφέρον.
 Σ’ αυτό το πλαίσιο, μπορούμε ν υπενθυμίσουμε τη σημασία αυτής της όμορφης λέξης «εθνικοποίηση», που γνώρισε την ώρα της δόξας της στην απελευθέρωση και μας επέτρεψε να οικοδομήσουμε έναν δημόσιο τομέα που απετέλεσε το καύχημα του έθνους μας και έγινε το παράδειγμα για πολλές χώρες. Ενώ οι ιδιωτικοποιήσεις, στις οποίες στράφηκαν εδώ και τρείς δεκαετίες, έφεραν την αποβιομηχάνιση, τις μεταναστεύσεις επιχειρήσεων, την ενδημική ανεργία και την κοινωνικήν ανασφάλεια.

Η εθνική απελευθέρωση θα περάσει λοιπόν και αυτή τη φορά από την εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων, προκειμένου να εξασφαλίσει την ανάπτυξη της χώρας και να δημιουργήσει μιαν οικονομική σπονδυλική στήλη, ικανή να διασφαλίσει την κοινωνική πρόοδο και την άνοδο του έθνους.

Mετάφραση: Μ.Σ.

Η Διαμόρφωση της Μελλοντικής Πολύκεντρης Παγκόσμιας Τάξης της Μόσχας και του Πεκίνου


του Federico Pieraccini, Strategic Culture Foundation

[ Το κατωτέρω άρθρο Ιταλού ειδικού των διεθνών σχέσεων και της γεωστρατηγικής, συνεργάτη έγκυρων ξένων οργάνων ελεύθερης ηλεκτρονικής ενημέρωσης, αποτελεί ένα χρήσιμο βοήθημα στην  ανίχνευση της πορείας των παγκόσμιων εξελίξεων, των αιτίων των συγκρούσεων που προκαλούν και των προοπτικών που διανοίγουν -εάν οι συγκρούσεις δεν οδηγήσουν σε ολοκαύτωμα. Η ανάγνωσή του συμβάλλει στην πληρέστερη κατανόηση του ότι εν πολλοίς αποκρύπτει η ειδησεογραφική φλυαρία. (Στη μετάφραση, αντί του βαρβαρικού «πολυπολική» επελέγη ο ελληνικός νεολογισμός πολύκεντρη παγκόσμια τάξη.) ]

Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Κάπου και που, «δεξαμενές σκέψης», όπως το Ινστιτούτο Μπρούκινγκς, ασχολούνται με θέματα υψηλής στρατηγικής σημασίας. Συχνά οι διαλέξεις που πραγματοποιούνται από τέτοιες οργανώσεις βασίζονται σε ψευδείς προφάσεις και άφθονες κοινοτοπίες, με μοναδικό προορισμό να υποσκάψουν και υποβαθμίσουν τις προσπάθειες στρατηγικών αντιπάλων των ΗΠΑ. Πρόσφατα το τμήμα Στρατηγικής και Στρατηγικού Σχεδίου του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς διοργάνωσε μια διάλεξη με προσκεκλημένο ομιλητή τον Bobo Lo, αναλυτή στο Ινστιτούτο Lowy Διεθνούς Πολιτικής. Το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα της διάλεξης ήταν η στρατηγική συνεργασία Κίνας και Ρωσίας.
Η βασική θέση του Μπόμπο Λω έχει ως αφετηρία την ερμηνεία για τις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου ότι η υφή των σχέσεων των δύο χωρών συνίσταται  μάλλον σε μιαν αμοιβαία εξυπηρετική συνεργασία σύγκλισης συμφερόντων παρά σε μια συμμαχία. Ο ομιλητής προχώρησε στην άποψη ότι η κυριότερη πηγή προστριβών στη σχέση αυτή αφορά την τύχη της Ευρώπης και ειδικά της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης  που θα προτιμούσαν ο Πούτιν και ο Ξι, επιπλέον της διαφοράς απόψεων για τον ρόλο της Κίνας στον Ειρηνικό. Ο Λω υποστηρίζει ότι  η Ρωσία θέλει το τέλος του «ευρωπαϊκού σχεδίου», ενώ η Κίνα ελπίζει σε μια ισχυρή και πλούσια Ευρώπη. Σχετικά με τον Ειρηνικό, κατά την άποψή του, η Μόσχα επιθυμεί μιαν ισορροπία δυνάμεων, αντί της μετάθεσης της ηγεμονικής κυριαρχίας από την Ουάσιγκτον στο Πεκίνο.
Το μόνο προσόν αυτής της ανάλυσης του Λω είναι ότι αναδεικνύει τις ΗΠΑ ως τον κύριο παράγοντα της στρατηγικής εγγύτητας μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου, μια εκτίμηση που ασφαλώς ελάχιστα αμφισβητείται από τους σχεδιαστές της αμερικανικής πολιτικής. Ο Λω πιστεύει πως η μονομανία της Ουάσιγκτων με τη συνεργασία Κίνας-Ρωσίας έχει τα αντίθετα αποτελέσματα, αν και πιστεύει επίσης ότι οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν την ικανότητα να υπονομεύσουν ή περιορίσουν  τα πολλά πεδία συνεργασίας μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου.
Αυτό που λείπει από την ανάλυση του Λω είναι δύο ουσιώδεις παράγοντες που προσδιορίζουν την δομή των Σινο-Ρωσικών σχέσεων. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν διαφορετικά καθήκοντα στην  οικοδόμηση της δικής τους Παγκόσμιας Τάξης, συγκεκριμένα με στρατιωτικά και οικονομικά μέσα. Αυτή η συνολική συνεργασία εκτείνεται πέρα από την περιοχή της Ευρασίας και εστιάζεται στην όλη διαδικασία δημιουργίας μιας σταθερής παγκόσμιας τάξης, όπου καθένας θα μπορεί να ζήσει σε συνθήκες σταθερής ευμάρειας.

Μόσχα και Πεκίνο: Ασφάλεια και Οικονομία

Το Πεκίνο υπήρξε  οι οικονομικός κινητήρας τού κόσμου για περισσότερο από δύο δεκαετίες και δεν δείχνει σημάδια πτώσης ταχύτητας, τουλάχιστον όχι  κατά πάρα πολύ. Η Μόσχα, αντίθετα προς την προπαγάνδα των Δυτικών ΜΜΕ, επέστρεψε για να διαδραματίσει έναν ρόλο, όχι μόνο σε περιφερειακή κλίμακα, αλλά ως διεθνής δύναμη. Και οι δυο αυτοί δρόμοι στρατιωτικής και οικονομικής ανάπτυξης από τη Ρωσία και την Κίνα έθεσαν τα πράγματα σε μια συγκρουσιακή τροχιά με τις ΗΠΑ, την τρέχουσα παγκόσμια υπερδύναμη, που τείνει να κυριαρχεί των διεθνών σχέσεων με οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό εκβιασμό, χάρις σε συνένοχα ΜΜΕ και διεφθαρμένους πολιτικούς.
Στην περίπτωση του Πεκίνου, η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης έδωσε τεράστια μεγέθυνση στη χώρα, επιτρέποντας στον ασιατικό γίγαντα να καταστεί το εργοστάσιο του κόσμου και επιτρέποντας στις Δυτικές επιχειρήσεις να μετακομίσουν προς την πηγή φθηνής εργασίας. Σε αυτή τη διαδικασία της οικονομικής ανάπτυξης, το Πεκίνο, με την πάροδο των χρόνων, από απλός παράδεισος ξένων ιδιωτικών εταιρειών σε αναζήτηση φτηνής εργασίας, εξελίχθηκε σε παγκόσμιο πρωταθλητή επενδύσεων και μακροπρόθεσμων προγραμμάτων. Οι καρποί της επί έτη συσσώρευσης πλούτου, δαπάναις των Δυτικών χωρών, επέτρεψε στο Πεκίνο να καταστεί περισσότερο από απλός στρατηγικός συνεταίρος άλλων εθνών. Η Κίνα οδηγεί την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, όπως πρόσφατα επεσήμανε ο Ξι Ζι Πινγκ, σε μιαν ιστορική ομιλία στο Νταβός.
Η μετάβαση της Κίνας από την τάξη ενός ανώδυνου εταίρου της Δύσης σε μιαν περιφερειακή υπερδύναμη, με τεράστιες οικονομικές επενδύσεις στο εξωτερικό, θέτει τη χώρα σε τροχιά σύγκρουσης με την Ουάσιγκτων. Αναπόφευκτα το Πεκίνο θα καταστεί ο ασιατικός ηγεμόνας, κάτι που οι Αμερικανοί σχεδιαστές πολιτικής έχουν εγγυηθεί πως δεν θα γίνει ανεκτό.
Ο κίνδυνος που βλέπει η Ουάσιγκτον είναι ότι η Κίνα αναδύεται ως περιφερειακή υπερδύναμη, που θα έχει κυρίαρχο λόγο στον Ειρηνικό, την σημαντικότερη περιοχή του πλανήτη. Οι ΗΠΑ έχουν πολλά επενδυμένα συμφέροντα στην περιοχή και αναντίρρητα βλέπουν να κινδυνεύει το μέλλον τους ως ηγέτη της παγκόσμιας τάξης. Η πολιτική του Ομπάμα «Άξονας η Ασία», προοριζόταν ακριβώς για την ανάσχεση της Κίνας και τον περιορισμό της οικονομικής ισχύος της, ώστε να αμβλύνει τις φιλοδοξίες του Πεκίνου.
Οι ανησυχίες της Ουάσιγκτων όσον αφορά τη Μόσχα αναφέρονται φυσικά στην ανόρθωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της. Η Ρωσία είναι ικανή να αντιταχθεί σε ορισμένες επιδιώξεις των ΗΠΑ (βλέπε Ουκρανία, ή Συρία) με στρατιωτικά μέσα. Η ικανότητα του Κρεμλίνου να περιορίζει την αμερικανική επιρροή στην Ανατολικήν Ευρώπη, στην Μέση Ανατολή και στην Ευρασία γενικά, αποτελεί πηγή ανησυχίας για τους Αμερικανούς σχεδιαστές πολιτικής, που συνεχίζουν να αποτυγχάνουν να περιορίσουν τη Ρωσία και τις σφαίρες επιρροής της.
Σε αυτό το πλαίσιο, η στρατηγική κατανομή έργου μεταξύ Ρωσίας και Κίνας έρχεται να εξασφαλίσει τη σταθερότητα στην όλη περιοχή της Ευρασίας –στην Ασία, στην Μέση Ανατολή και στην Ευρώπη. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, η Μόσχα ανέλαβε κυρίως το στρατιωτικό βάρος, μοιραζόμενο με άλλα φιλικά έθνη των θιγομένων περιοχών. Στην Μέση Ανατολή, για παράδειγμα, η συνεργασία της Τεχεράνης με τη Μόσχα αντιμετωπίζεται θετικά από το Πεκίνο, αφού αποβλέπει στην σταθεροποίηση της περιοχής και την εκρίζωση του προβλήματος της τρομοκρατίας, για το οποίο έθνη όπως η Κίνα και η Ρωσία ανησυχούν ιδιαίτερα.
H επιρροή του ισλαμικού εξτρεμισμού στις περιοχές του ρωσικού Καυκάσου και της αυτόνομης επαρχίας Σινγιάνγκ στην Κίνα είναι, όπως ξέρουν οι Πούτιν και Ξι Ζι Πινγκ, πρόδηλος στόχος εκμετάλλευσης από αντίπαλες Δυτικές χώρες. Στη Βόρειο Αφρική η Αίγυπτος έχει υπογράψει αρκετά συμβόλαια αγοράς στρατιωτικών οχημάτων από τη Ρωσία όπως και δύο πολεμικά σκάφη Μιστράλ από τη Γαλλία, δημιουργώντας έτσι δεσμούς εξάρτησης στρατιωτικού εφοδιασμού με τη Μόσχα. Δεν εκπλήσσει επομένως ότι Ρωσία και Αίγυπτος συνεργάζονται για την κατάσταση στη Λιβύη και στη Βόρειο Αφρική γενικότερα.
Στη Νότιο-Ανατολικήν Ασία, η Μόσχα επιδιώκει να συντονίσει τις προσπάθειες για την επίτευξη μιας συμφωνίας μεταξύ Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ινδίας. Η είσοδος της Ινδίας και του Πακιστάν στην Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης , (θα ακολουθήσει το Ιράν), με τις ευλογίες της Κίνας ως πρωταγωνίστριας στην φετινή σύνοδο  της οργάνωσης, είναι ακρογωνιαίο επίτευγμα και προσφέρει το κατάλληλο οπτικό όργανο για την παρατήρηση των εξελίξεων στην περιοχή. Η Μόσχα ενεργεί βασικά ως μεσολαβητής μεταξύ των μερών και είναι σε θέση να επηρεάζει την Ινδία, παρά την κυρίαρχη παρουσία της Κίνας. Ο απώτερος σκοπός της Μόσχας και του Πεκίνου είναι να εκριζώσουν το φαινόμενο της τρομοκρατίας από την περιοχή της Ασίας, υπό το φως του τι συμβαίνει στη Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή με την Αίγυπτο και το Ιράν.

Οδεύοντας προς μια Πολύκεντρη Παγκόσμια Τάξη.

Η καμπή στις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου αφορά την ικανότητα σύνδεσης τρίτων χωρών με στρατιωτικά ή οικονομικά  μέσα, αναλόγως με τις ανάγκες και τις επιδιώξεις αυτών των χωρών. Σαφώς η Μόσχα ηγείται στο στρατιωτικό πεδίο, με πωλήσεις όπλων σε παρόντες και μέλλοντες εταίρους και συνεργασία αμύνης και ασφαλείας (όπως με τέως σοβιετικές δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας ή στο Ντονμπάς) και στοχευμένες επεμβάσεις ,αν απαιτηθεί, όπως στη Συρία.  Το Πεκίνο, από την άλλη πλευρά, ενεργεί κατά διαφορετικό τρόπο, επικεντρωμένο στην οικονομική αρένα, ειδικότερα με κεντρικό όργανο την Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομής. (ΑΙΙΒ).
Πρωτοβουλίες όπως η Μία Ζώνη Μία Οδός  (ΟΒΟR) και ο θαλάσσιος Δρόμος του Μεταξιού έχουν τον ίδιο στρατηγικό στόχο με τη ρωσική στρατιωτική πρωτοβουλία. Συγκεκριμένα αποβλέπουν στην εξασφάλιση της προοπτικής  γεωστρατηγικής ανεξαρτησίας της περιοχής, με την επίτευξη αμφοτέρωθεν ικανοποιητικών (win-win) διευθετήσεων για όλα τα συμμετέχοντα κράτη. Αυτό σημαίνει ότι μια σειρά διμερών παραχωρήσεων μπορεί να οδηγήσει στην ικανοποίηση όλων των συμβαλλομένων.
΄Ένα σημαντικό παράδειγμα από αυτή την άποψη, που εξηγεί τον σινο-ρωσικό συνεταιρισμό αφορά την συγχώνευση της Ευρασιατικής ΄Ενωσης με τον κινεζικό Δρόμο του Μεταξιού. Οι ρωσικές ανησυχίες για το επιβλητικό βάρος του κινεζικού κολοσσού στην Κεντρική Ασία υποχώρησαν μπροστά σε μια σειρά λύσεων, όπως η υποστήριξη των υποδομών  που προβλέπει το πρόγραμμα ΟΒΟR στην Ευρασιατική ΄Ενωση. Το Πεκίνο δεν ενδιαφέρεται να αντικαταστήσει τον ρόλο της Μόσχας στα μετα-σοβιετικά έθνη της Κεντρικής Ασίας αλλά μάλλον να εξασφαλίσει ενέργεια και οικονομική ανάπτυξη σε ιδιαίτερα υποανάπτυκτα έθνη που έχουν μεγάλην ανάγκη οικονομικών επενδύσεων, κάτι που μόνο το Πεκίνο μπορεί να τους παράσχει.
Η σύνδεση της Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης με την πρωτοβουλία Μια Ζώνη Μια Οδός εξασφαλίζει στη Μόσχα ένα πρωταρχικό ρόλο τη μεταφορά προϊόντων από την ανατολή στη δύση, καθιστώντας την τον συνδετικό κόμβο μεταξύ Κίνας και Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα διευρύνει τον ρόλο και τις λειτουργίες της Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης. Όλοι οι συμμετέχοντες σ’ αυτές τις πρωτοβουλίες έχουν μια μοναδικήν ευκαιρία να επεκτείνουν την οικονομική τους δραστηριότητα με όλες αυτές τις διασυνδέσεις. Το Πεκίνο εγγυάται την χρηματοδότηση των χωρών με προβλήματα και η Μόσχα την ασφάλειά τους. Η Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης θα διαδραματίσει μείζονα ρόλο στον περιορισμό και στην πρόληψη της τρομοκρατικής επιρροής στην περιοχή, προϋπόθεση της επιτυχίας όποιων σχεδίων. Επίσης η Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομής και σε κάποιο βαθμό η Τράπεζα Αναπτύξεως των χωρών BRICS, θα πρέπει να συμβάλουν επίσης, με εναλλακτικές εγγυήσεις στις εμπλεκόμενες στα προγράμματα χώρες, για να τις ελευθερώσουν από τα γνωστά διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Η Μια Ζώνη Μια Οδός και όλα τα σχετιζόμενα προγράμματα συναποτελούν μια μοναδικήν ευκαιρία συμμετοχής των εταίρων στους κοινούς στόχους και τα οφέλη από τέτοιες μεταμορφωτικές γεω-οικονομικές σχέσεις. Αυτή η σχέση ασφάλειας-οικονομίας Μόσχας-Πεκίνου είναι η καρδιά της εξέλιξης της υφιστάμενης παγκόσμιας τάξης, από τον μονοπολικό στον πολύκεντρο κόσμο. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντιταχθούν στην Κίνα στο οικονομικό μέτωπο και στη Ρωσία στο στρατιωτικό. Όλα εξαρτώνται από το πόσο η Κίνα και η Ρωσία μπορούν να συνεχίσουν να παρέχουν και να εγγυώνται την κάλυψη της οικονομίας και της ασφάλειας του υπόλοιπου κόσμου.

Η Μέρκελ Σαλπίζει την Χειραφέτηση από την Αγγλοσαξωνική Προστασία

Μιλώντας απροκάλυπτα ως κορυφή της Ευρώπης.

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Σε βροντώδη ομιλία της στο Μόναχο, που Αμερικανοί χαρακτηρίζουν «σηματοδότηση χωρισμού των δρόμων», η Γερμανίδα Καγκελάριος ΄Ανγκελα Μέρκελ ανήγγειλε χθες ότι η «οι καιροί πού μπορούσαμε να εμπιστευόμαστε σε άλλους τελειώνουν. ..και θα πρέπει να αγωνισθούμε οι ίδιοι για την τύχη μας».
Οι «Άλλοι», όπως προέκυψε από την συνέχεια της ομιλία της, είναι οι Αγγλοσάξωνες σύμμαχοι, Αμερικανοί -και Βρετανοί μετά Βrexit.
Oι «Εμείς» δεν περιορίζονταν στο ακροατήριο της ομιλίας, σε συγκέντρωση Χριστιανοδημοκρατών.  Περιλαμβάνουν όλους στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.

Η κραυγαλέα σχεδιασμένη αυτή αποστροφή, μιας προεκλογικής κατά τα λοιπά ομιλίας, πέτυχε τον ένα τουλάχιστον των στόχων που επεδίωκε: Ο αρχισυντάκτης των Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς Λ. Μπάρμπερ την χαρακτήρισε με τις φράσεις « Μεγάλη στιγμή στις δι-ατλαντικές σχέσεις. Η Μέρκελ δηλώνει πως του Τραμπ η Αμερική δεν είναι πλέον φερέγγυα.» Βρετανός ο Μπάρμπερ, αφαίρεσε την πατρίδα του από τον στόχο της Μέρκελ, για να εντάξει τον γερμανικό πύραυλο αποκλειστικά στην αντι-Τραμπ εκστρατεία. Το Ρώυτερ όμως το διάβασε διαφορετικά: « Η Μέρκελ προειδοποιεί πως ΗΠΑ και Βρετανία δεν είναι πια φερέγγυοι εταίροι.»

Προηγούμενες οξείες δηλώσεις της Μέρκελ, μετά την Σύνοδο των 7, στην Ταορμίνα της Σικελίας, είχαν προετοιμάσει το έδαφος και την δημοσιογραφική ερμηνεία για την υποτιθέμενη έκρηξη του Μονάχου. Σ’ αυτές η Φράου Μέρκελ επικεντρώθηκε στην απροθυμία του Αμερικανού Προέδρου να προσυπογράψει την Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή και την επιφύλαξή του να απαντήσει σε μια εβδομάδα. Και ενώ ο Γάλλος Μακρόν εξέφρασε ικανοποίηση για τα αποτελέσματα της Συνόδου γενικά και συγκρατημένη αισιοδοξία για τις τελικές αποφάσεις του Προέδρου Τραμπ, η Ευρωπαία Καγκελάριος γνωστοποίησε την οργή της με την δήλωση ότι « η όλη συζήτηση για το κλίμα ήταν δύσκολη, η μάλλον πολύ απογοητευτική.»

Έτσι η χθεσινή διακήρυξη Γερμανό-Ευρωπαϊκής χειραφέτησης από την εξάρτηση στην Ατλαντική προστασία ερμηνεύεται -από καλοθελητές στα μικρόφωνα της Ουάσιγκτων και αλλαχού- ως ιστορικό ρήγμα στην Ατλαντική Συμμαχία, οφειλόμενο στην επιμονή του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αντιστρατεύεται στην κοινή προσπάθεια για τη σωτηρία του πλανητικού περιβάλλοντος. Ο πρόεδρος του Ατλαντικού Συμβουλίου, κορυφαίου «Think Tank» των ΗΠΑ και εγκεφάλου του Υπερκράτους, κ Ρίτσαρντ Χάας * έγραψε χαρακτηριστικά : «Η δήλωση της Μέρκελ πως η Ευρώπη δεν μπορεί να στηρίζεται σε άλλους και οφείλει να πάρει στα χέρια της την υπόθεση, αποτελεί έναν υδατοφράχτη και αυτό που οι ΗΠΑ αγωνίστηκαν να αποφύγουν από τον 2ο Π.Π.»

Η σκηνοθέτηση αυτής της ερμηνείας - με τις δηλώσεις αγανάκτησης για την αδικοπραγία Τραμπ σε βάρος του κλίματος (!)- συγκαλύπτει τα πραγματικά κίνητρα της ρουκέτας του Μονάχου -που μπορούσαν να προκαλέσουν αντίθετα των επιδιωκομένων αποτελέσματα: ικανοποίησης στις ΗΠΑ και παρόξυνσης του κλίματος ερεθισμού στην Ευρώπη.

Και τα πραγματικά κίνητρα είναι βέβαια ότι στις Βρυξέλλες διαψεύστηκαν οι ελπίδες του Βερολίνου ότι η μανιώδης πολεμική εναντίον του Τραμπ θα είχε διαγράψει ή αμβλύνει τις θέσεις του για τις ηγεμονικές αξιώσεις της Γερμανίας στην Ευρώπη και ευρύτερα, όσο και για την ιμπεριαλιστική εμπορική και τραπεζική πολιτική της και σε βάρος των ΗΠΑ.

Η ομιλία του Προέδρου Τραμπ στη σύναξη του ΝΑΤΟ, για την εισφοροδιαφυγή της Γερμανίας και άλλων ευπόρων μελών και τα λόγια που του απέδωσε το Σπίγκελ -περί «κακής Γερμανίας» και εισβολής των ΗΠΑ με εκατομμύρια γερμανικά αυτοκίνητα- από διαρροή συνομιλίας του με τους Γιούνκερ και Τουσκ, διέψευσαν και την τελευταία ελπίδα των Γερμανών επιτελών ότι, με Τραμπ Πρόεδρο των ΗΠΑ, θα μπορούσε να συνεχιστεί η εφαρμογή της προώθησης των -αμετάβλητων από πλέον του αιώνος- γερμανικών στρατηγικών σχεδίων γεωπολιτικής, υπό το ράσο του «ευσεβούς λειτουργού» της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Στην Ευρώπη, σε όσους τουλάχιστον έχουν γυμνασμένη την ακοή, της Φράου Μέρκελ το Σάλπισμα αφύπνισης στη νέα πραγματικότητα, «χωρισμού των δρόμων» και ανάγκης «να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις», κηρύσσει απροκάλυπτα πλέον την ανάληψη της ευρωπαϊκής ηγεσίας από την/τον Καγκελάριο της Γερμανίας, την αναβάθμιση του διοικητικού μηχανισμού ενοποίησης της Ε.Ε, τον απροκάλυπτο υποβιβασμό των εθνικών ηγεσιών σε νομάρχες και την δημιουργία Ευρωπαϊκών Ενόπλων Δυνάμεων –παράλληλα και αναπόφευκτα σε βάρος του ΝΑΤΟ.

Προνοητικά για τον αφοπλισμό των ισχυρότερων αντιδράσεων, είπε επίσης στην ομιλία της ότι θα πρέπει προς τον ίδιο σκοπό να ενισχυθεί η συνεργασία με τη Γαλλία. Αναγκαία προληπτική ενέργεια, με δεδομένη αφ’ ενός την εσωτερική ανασφάλεια της εξουσίας του Προέδρου Μακρόν και αφ’ ετέρου των ριζών της πολιτικής του ανάδειξης σε ισχυρά αμερικανικά κέντρα.

Kαταραστείτε τον Νταίηβιντ Κάμερον Για τους Θανάτους στο Μάντσεστερ


του James Petras, Strategic Culture, 26-5-17

΄Οποτε βλέπετε στις ΗΠΑ τα συστημικά ΜΜΕ να κάνουν διάλειμμα στο σφυροκόπημα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για να του παραχωρήσουν ένα ουδέτερο ή απρόθυμα ευνοϊκό ρεπορτάζ είναι λόγος να ανησυχείτε. Είναι σίγουρο σημάδι πως ξεστράτισε από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του να αποξηράνει το έλος της Ουάσιγκτον και έκανε κάτι για να ευχαριστήσει τα παράσιτα του έλους.
Οι φαντασμένοι Τάϊμς της Νέας Υόρκης, δηλητηριώδης εχθρός του Τραμπ και του «λαού των αξιοθρήνητων» που τον ψήφισε, εδήλωσαν με άρθρο τους την διδασκαλική έγκρισή τους για την ομιλία που εξεφώνησε στη Σαουδική Αραβία, απευθυνόμενος προς 50 μουσουλμανικές χώρες –χτυπητά εξαιρώντας το Ιράν και τη Συρία- ως αποκήρυξη των προγενέστερων θέσεών του.
Το βασικό θέμα, στο Σαουδικό σκέλος της παρθενικής προεδρικής περιοδείας στο εξωτερικό, ήταν τα εγκαίνια ενός αμερικανο-σαουδικού «Παγκόσμιου Κέντρου Καταπολέμησης της Εξτρεμιστικής Ιδεολογίας», που θα έχει την έδρα του στη Ριάντ. Η επιλογή της χώρας και του εταίρου είναι, το λιγότερο, σουρεαλιστική. Που μπορούσε καλύτερα να φυτευτεί ένα κέντρο αφιερωμένο στην καταπολέμηση της βίαιης ισλαμικής ιδεολογίας από την πρωτεύουσα της χώρας όπου αυτή η ιδεολογία είναι η επίσημα καθιερωμένη από το κράτος;
Ένα «Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Καταπολέμηση της Γενοκτονικής Ιδεολογίας» θα μπορούσε έτσι να είχε εγκατασταθεί το 1942 στο Βερολίνο. ΄Η στο Ζάγκρεμπ. Φανταστείτε πόση δουλειά θα είχε!
Μπορεί όμως να έγινε απλά μια παρεξήγηση. Μπορεί οι Σαουδάραβες οικοδεσπότες του Τραμπ να νόμισαν πως εννοεί κέντρο για την προαγωγή της εξτρεμιστικής ιδεολογίας. Αναμφίβολα το πράγμα θα διευκρινιστεί σύντομα.
Δεν χρειάζεται να αποδειχτεί ότι ο Τραμπ και οι σύμβουλοί του γνωρίζουν άριστα ότι στην εκστρατεία για την διάδοση, όχι την καταπολέμηση της εξτρεμιστικής ιδεολογίας της Τζιχάντ, η Σαουδική Αραβία είναι το παγκόσμιο κέντρο. Το Ισλαμικό Κράτος, η Αλ-Κάϊντα και τα πολλά παρακλάδια και σύμμαχοί της,  όπως το Τάγμα Ιμάμ Σαμίλ, (που διεκδίκησε την βομβιστική επίθεση του Απριλίου στο Μετρό της Αγ. Πετρούπολης, την οποία τα Δυτικά ΜΜΕ αγνόησαν στην απαρίθμηση των τρομοκρατικών επιθέσεων, αφού τα θύματα ήταν μόνο Ρώσοι, όχι ανθρώπινα πλάσματα), η Αλ- Σάαμπ, η Μπόκο-Χαράμ, οι Ταλιμπάν, η Αμπού-Σαγιάφ- όλες διακηρύσσουν πίστη στο δόγμα Ουαχάμπι, (εξτρεμιστική εκδοχή του ισλαμισμού), με την ευλογία του λεγομένου «Βασιλείου».
 Δεκάδες αν μη και εκατοντάδες χιλιάδες μικρά αγόρια σε «μαντρασάδες» (ιερές σχολές) σε όλο τον κόσμο -και σε περιοχές της Συρίας και του Ιράκ υπό τον έλεγχο του «Ισλαμικού Κράτους»- ακούνε την ανθρωποκτονική τους κατήχηση από σχολικά βιβλία του σαουδικού κράτους. Η χρηματοδότηση και ο εξοπλισμός αυτών των οργανώσεων θα στέγνωνε χωρίς τους ευεργέτες από την Σαουδική Αραβία και τα κράτη του Κόλπου.
Για νιοστή φορά οι Ουαχαμπίτες «σύμμαχοι» υποσχέθηκαν σ’ ένα Αμερικανό πρόεδρο ότι θα επιδοθούν σοβαρά στη δίωξη της υποτίθεται χωρίς έγκριση χρηματοδότησης της τρομοκρατίας από ιδιώτες. Για τη νιοστή φορά ένας Αμερικανός πρόεδρος υποκρίθηκε πως τους πιστεύει.
Σε μιαν αντιστροφή της πραγματικότητας, ο Τραμπ απέδωσε την ευθύνη για την διεθνή τρομοκρατία απροκάλυπτα στο Ιράν και στη Συρία –και συγκεκαλυμμένα στη Ρωσία- που πολεμάνε εναντίον της Αλ-Κάϊντα και του «Ισλαμικού Κράτους». Ανακοίνωσε επίσης πωλήσεις όπλων αξίας άνω των 100 δις δολαρίων στους Σαουδάραβες, για να πολεμήσουν εναντίον των Ιρανών σε μέρη όπως η Υεμένη, όπου οι Ιρανοί δεν έχουν παρουσία και λίγη επιρροή, αλλ’ όπου οι Σαουδάραβες διαπράττουν γενοκτονία σε συνεργασία με την Αλ-Κάϊντα.
Κλείνοντας τα μάτια στους πραγματικούς προαγωγούς της Τζιχάντ, για να καταστρέψεις τις χώρες στο στόχαστρο των Ουαχαμπιτών, δεν σημαίνει μόνο ότι επιβάλλεις αγριότητες εναντίον αυτών των χωρών. Εκτρέφεις επίσης το φίδι που θα επιστρέψει, εδώ πίσω, στο σπίτι μας, να μας δαγκώσει. Δείτε την πρόσφατη βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ, που σκότωσε 22 ανθρώπους και τραυμάτισε εικοσάδες άλλους. Όπως επεσήμανε και ο Ντάνιελ Μακ ΄Ανταμς, του Ινστιτούτου Ρον Πωλ, αυτή η σφαγή δεν θα συνέβαινε εάν οι Σαουδάραβες, και οι κυβερνήσεις Αμερικής ,Βρετανίας και συμμάχων δεν είχαν μεταβάλει την Λιβύη και τη Συρία σε τόπους οργίου των Τζιχαντιστών μαζικών δολοφόνων του είδους Σαϊμάν Αμπεντί.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Τέλεγκραφ του Λονδίνου, ο Αμπεντί, γιός Λιβύων μεταναστών που ζούσαν σε μια ριζοσπαστικοποιημένη συνοικία του Μάντσεστερ, είχε επιστρέψει στη Λιβύη πολλές φορές μετά την ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι και τελευταία πριν λίγες μέρες. Μετά την «απελευθέρωση» της Λιβύης από Αμερικανούς και συμμάχους, κάθε λογής προηγουμένως απαγορευμένες και σκληρά διωκόμενες εξτρεμιστικές τζιχαντιστικές ομάδες ανακάλυψαν ότι είχαν το «ελευθέρας» να δρουν στη Λιβύη. Σ’ αυτή τη Λιβύη επέστρεψε ο Αμπεντί και εκεί προφανώς προετοίμασε την επίθεση αυτοκτονίας  κατά των θαμώνων της συναυλίας στο Μάντσεστερ. Πριν από την επίθεση Αμερικανών και συμμάχων κατά της Λιβύης το 2011, δεν υπήρχε  Αλ-Κάϊντα, «Ισλαμικό Κράτος» ή άλλη τρομοκρατική ομάδα τζιχαντιστών να δρα στο έδαφος της χώρας.
 Ο ίδιος ο Καντάφι είχε προειδοποιήσει την Ευρώπη, τον Ιανουάριο του 2011, ότι αν ανατρέψουν την κυβέρνησή του το αποτέλεσμα θα ήταν επιθέσεις φανατικών Ισλαμιστών στην Ευρώπη. Αλλά οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν του έδωσαν σημασία. Η μετά-Καντάφι Λιβύη έγινε η θερμοκοιτίδα ισλαμιστών τρομοκρατών και τρομοκρατίας, και προνομιακό πεδίο  στράτευσης εξτρεμιστών για να πολεμήσουν στη Συρία εναντίον του επίσης  μη θρησκόληπτου Προέδρου ΄Ασαντ.
Στην περίπτωση του Σαλμάν Αμπεντί έχουμε τη σύγκλιση και των δύο αυτών καταστροφικών επεμβάσεων ΗΠΑ-Βρετανών και συμμάχων. Διότι συμβαίνει ότι ο Αμπεντί δεν έκανε μόνο ταξίδια στη Λιβύη για να εκπαιδευτεί  σε τρομοκρατική δράση, ταξίδεψε επίσης και στη Συρία για να ενταχθεί στους «Σύρους αντάρτες» και να πολεμήσει στο πλευρό Βρετανών και Αμερικανών για την ανατροπή της κυβέρνησης ΄Ασαντ. Μήπως εκπαιδεύτηκε κι’ όλας σε κανένα από τα προγράμματα της CΙΑ; Δεν το ξέρουμε, αλλά είναι ασφαλώς πιθανό. *
Οι Βρετανοί θα πρέπει να θεωρούν τον Κάμερον ένοχο για το αίμα αθώων που χύθηκε στο Μάντσεστερ. Όχι λιγότερο ένοχοι είναι ο Νικολά Σαρκοζί και ο Μπάρακ Ομπάμα. Το ίδιο και η Χίλλαρυ Κλίντον, με  το κατάπτυστο αναφώνημα θριάμβου «ήρθαμε, είδαμε, πέθανε», η οποία  ήταν -όπως λέγεται- η κινούσα δύναμη στον ρόλο της Αμερικής, χωρίς την οποία η ανατροπή του καθεστώτος στη Λιβύη δεν θα συνέβαινε.
 Όταν έρθει η ώρα της κρίσεως και ανοίξουν τα βιβλία και κανονιστούν οι λογαριασμοί, ο Σαλμάν Αμπεντί θα πρέπει ν’ αντιμετωπίσει την ετυμηγορία πού διέφυγε στη ζωή του. Αλλά ας προστεθούν στο ίδιο  εδώλιο μπροστά στον Τρομερό Δικαστή και αυτοί που βοήθησαν τους Σαουδάραβες και τους ομόσπονδούς τους να κάνουν την βρώμικη δουλειά.
Ο Ντόναλντ Τραμπ θα πρέπει να το σκεφτεί καλά προτού προχωρήσει στο ίδιο μονοπάτι.


Ο James George Jatras, ελληνικής προφανώς καταγωγής, είναι τέως Αμερικανός διπλωμάτης, τέως σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής της  Δημοκρατικής ομάδας στη Γερουσία και δημοσιολόγος.

*΄Αρθρο των Amandia-Thomas Johnson και Simon Hooper στο « Middle East Eye» αναφέρει ότι το 2011 η βρετανική μυστική υπηρεσία ΜΙ5 φρόντισε  ώστε να αρθούν οι αστυνομικές «εντολές ελέγχου» των χαρακτηρισμένων ως επικίνδυνων για την ασφάλεια Βρετανό-Λιβύων ισλαμιστών, προκειμένου να πάνε να πολεμήσουν εναντίον του Καντάφι. Το άρθρο περιλαμβάνει μαρτυρία ενός από αυτούς τους εθελοντές, ότι στη Λιβύη απασχολήθηκε στο γύρισμα βίντεο που παρουσίαζαν την εκπαίδευση Λιβύων ανταρτών από μισθοφόρους, πρώην των βρετανικών κομάντο SAS και των ιρλανδικών ειδικών δυνάμεων. Παρόμοιες πληροφορίες αναφέρει άρθρο του Wayne Madsen,  γνωστού Αμερικανού συγγραφέα, σχολιαστή και δημοσιογράφου ειδικευόμενου στις μυστικές υπηρεσίες.  Οι διασταυρούμενες  αυτές πληροφορίες –απρόσιτες στα ΜΜΕ υπηρεσίας- αποδεικνύουν ότι δεν βρίσκονται μόνο στη Σαουδική Αραβία τα τροφεία (ή τα ψυγεία) τρομοκρατίας, η οποία εξ άλλου εξυπηρετεί στην δικαιολόγηση  «εκτάκτων μέτρων» και στην προγραμματιζόμενη λογοκρισία του ΄Ιντερνετ.


Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Εφιαλτική» Περιγράφεται η Εμπειρία των Συμμάχων του ΝΑΤΟ Από την Χθεσινή Σύνοδο Γνωριμίας τους με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.



Στη Ταορμίνα της Σικελίας, όπου συνέρχεται η σημερινή σύνοδος των G7, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, θα διαμείνει στην άλλοτε αμερικανική βάση -δεν θα συγκατοικήσει με τους υπόλοιπους ηγέτες της σύναξης.              
Η διευθέτηση αποδεικνύεται προνοητική, μετά τον ψυχικό αναβρασμό που έχει προκαλέσει σε όσους εξ αυτών συμμετείχαν στη χθεσινή σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Δημοσιογράφοι διαπιστευμένοι στο ΝΑΤΟ, που μεταφέρουν το κλίμα της πρώτης εκ του συστάδην επαφής των Ευρωπαίων ηγετών του ΝΑΤΟ με τον νέο Αμερικανό Πρόεδρο, χαρακτηρίζουν την εμπειρία εφιαλτική.
Παραμερίζοντας την παραδοσιακή πρακτική της υποκριτικής αβρότητας και αντιμετωπίζοντάς τους με την αιχμηρή ευθύτητα του επιχειρηματία οικοδομών απευθυνόμενου προς εργολάβους, διέψευσε τραυματικά τις ελπίδες τους για την αποτελεσματικότητα της αμείλικτης πολεμικής που υφίσταται από εχθρούς στην Ουάσιγκτων και «συμμάχους» στην Ευρώπη.
-      Ο Αμερικανούς Πρόεδρος τους τόνισε  τουλάχιστον δύο φορές ότι μόνο τρεις από τις 28 χώρες του ΝΑΤΟ  ανταποκρίνονται στη συμβατική τους υποχρέωση να συμβάλλουν στις δαπάνες του οργανισμού προστασίας τους με το 2% του ΑΕΠ, ότι πρέπει να θεραπευθεί αυτή η ανωμαλία και ότι το καθορισμένο 2% δεν επαρκεί !
-      Διέψευσε τις προσδοκίες τους ότι θα επαναλάβει την καθιερωμένη,  από όλους τους προκατόχους του στην αμερικανική προεδρία και σε τέτοιες συνόδους, επιβεβαίωση της προσήλωσης της κυβέρνησής του στο άρθρο 5 του καταστατικού της συμμαχίας, που υποχρεώνει όλα τα μέλη της να σπεύσουν σε βοήθεια αυτού που θα υποστεί επίθεση.
Αυτό ήταν το βαρύτερο πλήγμα για τους ακροατές του, και εσφράγισε την έκφραση των προσώπων τους, τους ψιθύρους τους και τα σχόλια των ίδιων και των δημοσιογράφων. Σ’ αυτό σταμάτησε ιδιαίτερα η προσοχή και της Ντώυτσε Βέλλε, φερεφώνου της Γερμανίας, στις σημερινές εκπομπές.
-      Σε αντιδιαστολή με τις ομιλίες των άλλων ηγετών στο ΝΑΤΟ και του προέδρου του Συμβουλίου, Τουσκ ,στην έδρα της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης που πρόβαλλαν την «ρωσική απειλή» για τις χώρες της Ευρώπης, ο Τραμπ την τοποθέτησε τελευταία στην απαρίθμηση των κινδύνων. . . που υπαγορεύουν την αύξηση του επιπέδου της εισφοράς των μελών της συμμαχίας…
Η προηγηθείσα προσπάθεια του Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Γιενς Στόλτενμπεργκ, να εξημερώσει τα ένστικτα του επισκέπτη με την παραπειστική υπόσχεση πως το ΝΑΤΟ θα στρατευθεί σύσσωμο στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας στη Μέση Ανατολή, αποδείχτηκε οικτρά ατελέσφορη. Και ο κ. Γενικός Γραμματέας υποβλήθηκε στην οδυνηρή δοκιμασία –μάρτυρας το πρόσωπό του σε τηλεοπτική και φωτογραφική απεικόνιση- να  δέχεται όρθιος, δίπλα και κάτω από το βήμα του ομιλητή, την βροχή χολής και ματαίωσης που περιείχε το κείμενό του.
Σχολιαστής της Ντώυτσε Βέλλε παραδεχόταν σήμερα άλλωστε ότι αυτή η υπόσχεση Στόλτενμπεργκ ήταν «συμβολική», αφού μόνο δυο ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να συμβάλουν στην εκστρατεία κατά την ισλαμικής τρομοκρατίας στην Μέση Ανατολή, η Γαλλία και η Βρετανία. Και αυτές είναι ήδη παρούσες εκεί.
Ο αντίκτυπος της ιστορικής ψυχρολουσίας είναι ορατός στα ρεπορτάζ των τηλεοράσεων στα πρόσωπα και τις κινήσεις νευροσπάστων των Ευρωπαίων συμμάχων. Στο ρεπορτάζ της Ντώϋτσε Βέλλε διακρίνει κανείς την  Καγκελάριο να προσπαθεί να συντονιστεί με το βάδισμα του Προέδρου και να αγωνίζεται να τον πείσει πως η Γερμανία εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της στη συμμαχία.
Αλλά  είναι δύσκολο να συναγωνιστεί κανείς  σε παραστατικότητα                 -στην απόδοση των συναισθημάτων που πυροδότησε χτες ο Πρόεδρος Τραμπ στο Νατοϊκό ακροατήριό του-  με την περιγραφή στην ηλεκτρονική εφημερίδα  Foreign Policy, με τον χαρακτηριστικό τίτλο: « Ο Τραμπ Δίνει στον Πούτιν μια Νίκη στη Πρώτη Συνάντηση του ΝΑΤΟ»
Ο ανταποκριτής γράφει ότι ο Τραμπ απογοήτευσε τις προσδοκίες  των συμμάχων  ότι θα διακηρύξει την προσήλωσή του στην υπόθεση της κοινής άμυνας, ότι τους κατηγόρησε πως δεν ξοδεύουν αρκετά, ότι τους έκανε να αισθάνονται άσχημα, και ότι τυχαίες πρόσωπο-με πρόσωπο συναντήσεις του προκαλούσαν αμηχανία.
Σε ενίσχυση των προσωπικών του διαπιστώσεων επικαλείται πρώην υψηλό παράγοντα του Πενταγώνου  κατά τις οποίες  οι σύμμαχοι υπέστησαν δεινή απογοήτευση. «Αυτοί οι σύμμαχοι ανησυχούν φοβερά για το μέλλον τους. Βλέπουν τη Ρωσία σαν υπαρξιακή απειλή και ζουν μ’ αυτή κάθε μέρα» είπε. ΄Ενας εμπειρογνώμονας του ΝΑΤΟ στο Ατλαντικό Συμβούλιο του είπε και τη φράση του τίτλου της ανταπόκρισης: « Η συμπεριφορά του Τραμπ σ’ αυτή τη σύνοδο του ΝΑΤΟ είναι ασφαλώς μια νίκη για τον Πούτιν».

Η Δημοκρατία Καταλύθηκε Η συνωμοσία του Βαθέως Κράτους για την Κατάληψη της Αμερικής Επικράτησε.


του John Witehead, The Rutherford Institute, 24-5-17


[ O αρθρογράφος είναι γνωστός Αμερικανός συνταγματολόγος, συγγραφέας και ιδρυτής του ανωτέρω Ινστιτούτου μελέτης συνταγματικών και θεμάτων πολέμου και ειρήνης. Το άρθρο του απευθύνεται σε Αμερικανούς πολίτες και αποτελεί μιαν πολύ ευκρινή ακτινογραφία της αμερικανικής πολιτικο-κοινωνικής πραγματικότητας. Εντούτοις, ο Έλληνας αναγνώστης, διαβάζοντάς το, θα δοκιμάσει το παράξενο συναίσθημα ότι όλα αυτά του είναι κάπου γνωστά, αρκετά οικεία, η περιγραφή, με μικρές παραλλαγές, της δικής του –σε μικρές δόσεις- διαδρομής προς τον βρασμό και τον θάνατο του βατράχου.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Καμιά αμφιβολία γι’ αυτό: Το πραξικόπημα πέτυχε.
Το Βαθύ Κράτος, ήτοι το αστυνομικό κράτος, τουτέστιν η στρατιωτικό-βιομηχανική διαπλοκή πήρε τον έλεγχο.Το αμερικανικό σύστημα αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης ανατράπηκε από ένα κερδοθηρικό, μιλιταριστικό κράτος μεγάλων επιχειρήσεων, αποφασισμένο για κοινωνικό έλεγχο και παγκόσμια κυριαρχία, με την επιβολή του στρατιωτικού νόμου εδώ στο εσωτερικό και την υποκίνηση πολέμων στο εξωτερικό.

Όταν αμφιβάλεις, ακολούθει τα ίχνη του χρήματος, πάντοτε δείχνουν την διαδρομή.
Κάθε ένας στη σειρά των προέδρων, αρχίζοντας από τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ, είχε αγοραστεί ολοκληρωτικά και αναγκαστεί να χορεύει στο ταψί του Βαθέως Κράτους.
Είσοδος Ντόναλντ Τραμπ, του υποψηφίου που ορκίστηκε να αποξηράνει τον βούρκο στην Ουάσιγκτον. Αντί να θέσει τέρμα στη διαφθορά, ο Τραμπ έστρωσε το δρόμο στους λομπίστες, στις πολυεθνικές, στη στρατιωτικό-βιομηχανική διαπλοκή και στο Βαθύ Κράτος, για να ευωχηθούν επάνω στο κουφάρι της θνήσκουσας Αμερικανικής Δημοκρατίας.
Μόλις τελευταία, για παράδειγμα, ο Τραμπ συμφώνησε να πουλήσει στη Σαουδική Αραβία όπλα αξίας μεγαλύτερης των 110 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Στο μεταξύ, ο Τραμπ -σε μια προσπάθεια να εξισορροπήσει υποτίθεται τον προϋπολογισμό σε δέκα χρόνια- σχεδιάζει να περικόψει τα κρατικά κονδύλια προγραμμάτων για τους απόρους, από την υγεία και τα δελτία σίτισης έως τα φοιτητικά δάνεια και τα επιδόματα αναπηρίας.
Οι στρατιωτικοί δεν ανησυχούν για το σφίξιμο της ζώνης. Όχι, οι στρατιωτικές δαπάνες –με τους πολέμους ενός τρισεκατομμυρίου, την διοικητική σπατάλη 125 δις και τις απατηλά φουσκωμένες τιμές εργολάβων, που πλήττουν τον Αμερικανό φορολογούμενο εκεί που τον πονά περισσότερο- θα συνεχίσουν να αυξάνονται, χάρις στον Τραμπ.
Να πως διατηρείς το Βαθύ Κράτος στην εξουσία.
Οι πλούσιοι θα γίνουν πλουσιότεροι, οι φτωχοί θα γίνουν φτωχότεροι, οι στρατιωτικοί θα γίνουν πιο μιλιταριστές, οι ατέλειωτοι πόλεμοι της Αμερικής θα γίνουν πιο ατελεύτητοι και η προοπτική της ειρήνης θα γίνεται όλο και πιο αδιόρατη.

΄Οσο για τους τρομοκράτες, αυτοί θα εξακολουθήσουν να χρησιμοποιούνται σαν πιόνια, όσο η Σαουδική Αραβία παραμένει το εκτροφείο τους και η Αμερική παραμένει η πηγή των όπλων τους, της εκπαίδευσής τους και των τεχνικών τους γνώσεων.
Ακολούθει το χρήμα. Πάντα δείχνει τον δρόμο.
΄Όπως παρατήρησε ο Bertram Gross στο Friendly Fascism: The New Face of Power in America (Φιλικός Φασισμός: Το Nέο Πρόσωπο της Eξουσίας στην Αμερική), « το Κακό κυκλοφορεί τώρα με πρόσωπο φιλικότερο από οποτεδήποτε άλλοτε στην Αμερικανική ιστορία.»

Γράφοντας το 1980, ο Γκρος προανήγγειλε το μέλλον, στο οποίο έβλεπε:
. . .έναν νέον δεσποτισμό να έρπει αθόρυβα από τη μιαν άκρη της Αμερικής στην άλλη. Απρόσωποι ολιγάρχες να κάθονται στο πιλοτήριο ενός συμπλέγματος κυβέρνησης-μεγάλων επιχειρήσεων, που εξελισσόταν αργά σε διάρκεια δεκαετιών. Για να διευρύνουν τις εξουσίες και τα προνόμιά τους, είναι διατεθειμένοι να κάνουν τους άλλους να υποφέρουν τις συνέπειες της θεσμικής τους ή προσωπικής απληστίας. Για τους Αμερικανούς, αυτές οι συνέπειες περιλαμβάνουν χρόνιο πληθωρισμό, επαναλαμβανόμενη ύφεση, ομολογημένη και κρυμμένη ανεργία, τη δηλητηρίαση του αέρα, του νερού, του εδάφους και των οργανισμών και το σημαντικότερο, την ανατροπή του Συντάγματός. Ευρύτερες συνέπειες περιλαμβάνουν ευρείας έκτασης επεμβάσεις στη διεθνή σφαίρα, με οικονομική χειραγώγηση, υπονομευτική δράση, ή στρατιωτική εισβολή…
Χάναμε τις ελευθερίες μας όλο και περισσότερο, σε τόσο μικρές δόσεις επί τόσον πολύ χρόνο –εν ονόματι της εθνικής ασφάλειας και της παγκόσμιας ειρήνης, προστατευόμενων από καθεστώς στρατιωτικού νόμου μεταμφιεσμένο σε έννομο τάξη και επιβαλλόμενο από μια στρατιωτικοποιημένη αστυνομία και μια πολιτική τάξη αποφασισμένη να διατηρήσει πάση θυσία τον έλεγχο της εξουσίας- ώστε είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε πότε ακριβώς άρχισε αυτός ο κατήφορος, στον οποίο σίγουρα κινούμαστε τώρα και μάλιστα με ταχύτητα.

Η «κυβέρνηση του λαού, από τον λαό και για τον λαό» έχει χαθεί.
Δεν θα αναβιώσει ή ανορθωθεί χωρίς μια πραγματική επανάσταση αξιών και μια λαϊκή ανταρσία όμοιες των οποίων μπορεί να μην δούμε για πάρα πολύ καιρό.
Η Αμερική είναι μια επικερδής επιχείρηση για λίγους πολύ επιλέκτους και ο πόλεμος –πόλεμοι στο εξωτερικό εναντίον αντιπάλων-σκιών και πόλεμοι στο εσωτερικό εναντίον του αμερικανικού λαού- έχει γίνει η πρωταρχική πηγή εισοδήματος για το Βαθύ Κράτος.

Στο κάτω-κάτω, ο πόλεμος είναι μεγάλες δουλειές.

Για να εξασφαλίσουν περιθώρια κέρδους, θα πρέπει να βρίσκουν νέους εχθρούς στο εξωτερικό ή να επικεντρωθούν σε έναν πόλεμο στο εσωτερικό, εναντίον του αμερικανικού λαού. Και αυτή είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε τώρα.
· Πόλεμοι διεξαγόμενοι στο εξωτερικό, με δαπάνες τρισεκατομμυρίων δολαρίων από τις 11/9/2001
· Στρατιωτικός εξοπλισμός που πουλιέται σε ξένους εχθρούς.
· Τοπική αστυνομία που μεταμορφώνεται σε στρατό σε επιφυλακή, στο εσωτερικό της χώρας, με επιδοτήσεις εκατομμυρίων δολαρίων σε τοπικές αστυνομίες για στρατιωτικά όπλα, οχήματα, εκπαίδευση και βοήθεια.
· Κοινό εθισμένο στις εικόνες και τους ήχους του στρατιωτικού νόμου, στα αστικά εκπαιδευτικά γυμνάσια, και οικιακές ασκήσεις, χρονικά καθορισμένες και διαμορφωμένες έτσι που να συμπίπτουν με ή να προμηνύουν πραγματικές κρίσεις.
· Πολίτες δασκαλεμένους να φοβούνται και να υποπτεύονται ο ένας τον άλλο και να καλοδέχονται τα καλλωπιστικά του αστυνομικού κράτους.

΄Αν είχε η κυβέρνηση επιχειρήσει να μας σπρώξει στον λαιμό ξαφνικά αυτή την κατάσταση πραγμάτων μπορεί να βρισκόταν αντιμέτωπη με μια εξέγερση. Αντ’ αυτού ο λαός υποβλήθηκε στη «θεραπεία» του βρασμένου βατράχου –βύθισμα στο νερό που θερμαίνεται αργά, βαθμό με βαθμό του θερμομέτρου, έτσι που να μην αντιλαμβάνεται πως έχει παγιδευτεί και πως μαγειρεύεται και θα φαγωθεί.
«Εμείς, ο λαός», είμαστε τώρα στη χύτρα.

Όπως το αποσαφηνίζω στο βιβλίο μου Πεδίο Μάχης Αμερική: Ο Πόλεμος κατά του Αμερικανικού Λαού, το Σύνταγμα δεν έχει καμιά πιθανότητα απέναντι σε ένα πανεθνικό ενοποιημένο στράτευμα σε επιφυλακή, καλυπτόμενο από τις τρεις εξουσίες, νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική, όλες με τη μία πλευρά, δεν έχει σημασία σε ποιες πολιτικές πεποιθήσεις ομνύουν- μαζί μας πάντως δεν είναι, ούτε με την πλευρά της ελευθερίας.
Από τον Κλίντον στον Μπους, έπειτα στον Ομπάμα και τώρα στον Τραμπ, είναι σαν να έχουμε φυλακιστεί στον κλειστό κύκλο του χρόνου, αναγκασμένοι να ζούμε τα ίδια, ξανά και ξανά: Τα ίδια γιουρούσια στις ελευθερίες μας, την ίδια περιφρόνηση για την ισχύ του Νόμου, την ίδια υποταγή στο Βαθύ Κράτος και την ίδια διεφθαρμένη, αρπακτική κυβέρνηση, που υπάρχει μόνο για να συσσωρεύει εξουσίες, να πλουτίζει τους μετόχους της και να διασφαλίζει την συνεχή κυριαρχία της.
Η Δημοκρατία υποτάχτηκε στον φασισμό με το χαμόγελο. Οι εκλογές δεν πρόκειται να μας σώσουν.

Διδαχτείτε από τα μαθήματα της προδοσίας του 2008 και 2016: οι προεδρικές εκλογές γελοιοποίησαν το συνταγματικό σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο υποτίθεται πως η ψήφος μας μπορεί ν’ αλλάξει τα πράγματα, όταν στην πραγματικότητα απλώς χρησιμεύει για να διατηρήσει το ίδιο καθεστώς.

Μην καθυστερείτε.

Αρχίστε τώρα –στις μικρές σας κοινότητες, στα σχολεία σας, στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου, στην αρθρογραφία των εφημερίδων, στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας- αντιμαχόμενοι στους νόμους που είναι άδικοι, στους αστυνομικούς που υπερβαίνουν τις εξουσίες τους, στους πολιτικούς που δεν ακούνε τους ψηφοφόρους τους και στο σύστημα διακυβέρνησης που γίνεται κάθε μέρα τυραννικότερο.

Αν περιμένετε μέχρι το 2020 για να σώσετε τη δημοκρατία από τις αρπάγες του Βαθέως Κράτους, τότε θα είναι πολύ αργά.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates