Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σπιτικό Διχασμένο Δεν Μπορεί Να Στεριώσει


του Paul Graig Roberts

[ Kρίσιμου ενδιαφέροντος και διδακτικό σε κάθε παράγραφο είναι και το κατωτέρω άρθρο του Νέστωρα της αμερικανικής πολιτικής –που κανείς δεν θα τολμούσε να κατηγορήσει ως αντιδραστικό και φασίστα- για τον καταλυτικό εθνικό διχασμό που έχει επιφέρει στις ΗΠΑ η συστηματική επί έτη Οργουελιανή διαστροφή της αλήθειας, των λέξεων , των εννοιών και των παραστάσεων, με την πλύση αφελών και ακατέργαστων εγκεφάλων μεγάλων μαζών, από το όλο σύστημα της «ενημέρωσης» και του θεάματος, που ελέγχεται απόλυτα από ένα υπέρ-πολιτικό/υπέρ εθνικό καθεστώς εξουσίας –πρότυπο που προωθείται προς επιβολή στον Δυτικό-τουλάχιστον-κόσμο.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού
Η φιλελεύθερη/προοδευτική/αριστερά απολαμβάνει ένα βακχικό όργιο καταγγελίας. Δεν μπορώ να πω ότι έχω ξαναδεί στη ζωή μου κάτι παρόμοιο. Είναι οι άνθρωποι που έμειναν απαθείς επί 16 χρόνια ενώ η Ουάσιγκτων κατέστρεφε συνολικά ή εν μέρει επτά χώρες. Ανικανοποίητη με αυτόν τον απολογισμό πολεμοκαπηλείας και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, η Ουάσιγκτων μεθόδευσε μια κατάσταση σύγκρουσης με την Ρωσία. Οι Αμερικανοί εξέλεξαν ένα πρόεδρο που έλεγε πως θα αφόπλιζε αυτή την επικίνδυνη σύγκρουση και η φιλελεύθερη/προοδευτική/αριστερά στράφηκε εναντίον του. Σε αντίθεση, ένα πρόσωπο σκοτώθηκε μετά την μισητή διαμαρτυρία στην Σαρλότεσβιλ και συνεχίζεται μια ατέλειωτη παράλογη έκρηξη εναντίον του προέδρου των ΗΠΑ.

Τρεις πορνοεκδόσεις των Τάϊμς της Νέας Υόρκης κατηγορούσαν χθες τον Τραμπ για την κρίση, γράφοντας ότι «είναι ολοένα και περισσότερο απομονωμένος, σε μια ρατσιστική κρίση που αυτός προκάλεσε.» Προφανώς ο Τραμπ είναι υπεύθυνος για την κρίση επειδή επέρριψε την ευθύνη και στις δυο συγκεντρώσεις για την βία.

Αλλά δεν είναι αυτό που συνέβη; Δεν υπήρξε βία και από τις δύο πλευρές; Αυτήν την εντύπωση αποκόμισα και εγώ από τα ρεπορτάζ των ειδήσεων. Δεν μου κάνει κατάπληξη ότι και ο Τραμπ είχε την ίδια εντύπωση. Πράγματι, πολλοί αναγνώστες έστειλαν μηνύματα ότι είδαν εικόνες βίας και από τις δύο πλευρές.

Ώστε ο Τραμπ καταδικάζεται επειδή δήλωσε την αλήθεια.

Ας υποθέσουμε ότι η εντύπωση του Τραμπ και πολλών άλλων από τις ειδήσεις είναι λανθασμένη. Αυτό θα καθιστούσε τον Τραμπ ένοχο ότι κατέληξε σε λάθος συμπέρασμα. Ωστόσο κατηγορείται ότι υποκίνησε και υπέθαλψε ναζιστική βία. Πως είναι δυνατόν να μεταβάλλεται ένα λάθος εκτίμηση σε δόλια πρόθεση; Μια λανθασμένη εικόνα από δημοσιογραφικό ρεπορτάζ δεν συνιστά «υπεράσπιση των λευκών εθνικιστών διαδηλωτών». ΄Ενας ισχυρισμός των Τάϊμς της Νέας Υόρκης δεν μεταβάλλει την μη ύπαρξη πρόθεσης σε δόλια πρόθεση. Αυτό που προσπαθεί να κάνει το Κατεστημένο είναι να ρίξει τον Τραμπ στην αγκαλιά των ρατσιστών, εκεί που τον θέλουν.

Είναι ξεκάθαρο πως η κατηγορία είναι αβάσιμη. Είναι ένα ψέμα, μια μηχανορραφία που χρησιμοποιείται για να απονομιμοποιήσει τον Πρόεδρο Τραμπ και όσους τον ψήφισαν.

Το ερώτημα είναι: Ποιος βρίσκεται πίσω από αυτή την επιχείρηση;

Η σκευωρία επιφέρει την φυγή των ανθρώπων από τον Τραμπ, ή χρησιμοποιείται από αυτούς ως πρόσχημα για να βοηθήσουν την συνωμοσία να τον απομακρύνει από την προεδρία.

Το στρατηγικό και πολιτικό επιτελείο συμβούλων του Τραμπ, υπό τον Στέφεν Σβάρτζμαν ετράπη εις φυγήν, ακριβώς όπως τα μέλη αντίστοιχου επιτελείου του Κάρτερ λιποτάκτησαν, όταν ο Πρόεδρος Τζίμη Κάρτερ επέκρινε το Ισραήλ για την πολιτική Απαρτχάιντ που ασκεί σε βάρος των Παλαιστινίων. Οι Τάϊμς της Ν. Υόρκης γράφουν ότι οι αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων φεύγουν τρέχοντας, όπως και ολόκληρο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Η υποκρισία είναι ιλιγγιώδης. Επί 16 χρόνια οι αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων, οι Τάϊμς της Νέας Υόρκης και τα υπόλοιπα πορνομίντια, αμφότερα τα πολιτικά κόμματα και η φιλελεύθερη/προοδευτική/αριστερά συμμετείχαν ενεργητικά ή παθητικά σε μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Υπάρχουν εκατομμύρια νεκροί, ακρωτηριασμένοι, πρόσφυγες, αλλά μια νεκρή στην Σαρλότεσβιλ προκάλεσε πλημμύρα εκδηλώσεων διαμαρτυρίας.

Δεν πιστεύω πως είναι ειλικρινής. Δεν πιστεύω πως άνθρωποι αναίσθητοι στους θανάτους εκατομμυρίων από τα χέρια της κυβέρνησής τους μπορεί να αναστατώθηκαν σε τέτοιο βαθμό από τον θάνατο ενός προσώπου. Ας υποθέσουμε πως ο Τραμπ ευθύνεται για τον θάνατο της γυναίκας. Ποια η σύγκριση με το αίμα όπου βυθίστηκαν τα χέρια του Κλίντον, του Μπους και του Ομπάμα; Είναι ολοφάνερο ότι αυτό το ξεχείλισμα πένθους είναι οργανωμένο και προορίζεται να απονομιμοποιήσει τον πρόεδρο και τους ανθρώπους που τον εξέλεξαν. Γευόμαστε τώρα εδώ στην Αμερική αυτό που το καθεστώς Ομπάμα επέβαλε στην Ουκρανία, με την υποστήριξη φυσικά της φιλελεύθερης/προοδευτικής/αριστεράς.

Όπως η πλειονότητα των διαδηλωτών στην Πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου δεν είχαν ιδέα πως τους χρησιμοποιούσαν, το ίδιο ισχύει για την πλειονότητα αυτών που διαδηλώνουν για την ψευδή κατηγορία κατά του Τραμπ. Για πλείστους της φιλελεύθερης προοδευτικής αριστεράς το μίσος που εκφράζουν κατά του Τραμπ και των λευκών εθνικιστών είναι το ανακλαστικό αποτέλεσμα της «πολιτικής-ταυτότητας» με την οποία έχουν διαποτιστεί.

Οποιαδήποτε αντικειμενική εξέταση της κατάστασης οδηγεί στο συμπέρασμα πως το μίσος που περιβάλλει τον Τραμπ και τούς «αξιοθρήνητους» (κατά Χίλλαρυ)που τον επέλεξαν ξεπερνά κατά πολύ το μίσος που εκφράζουν οι λευκοί εθνικιστές.

Μέλη της φιλελεύθερης/προοδευτικής/αριστεράς διακηρύσσουν ότι σε αξιοπεριφρόνητα άτομα όπως οι λευκοί εθνικιστές δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται να διαμαρτύρονται και δεν πρέπει να τους δίδεται άδεια συγκεντρώσεως. Ξεχνούν ότι η διαμαρτυρία είναι δικαίωμα.

Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έλυσε αυτό το ζήτημα πριν 40 χρόνια, το 1977, ακυρώνοντας μιαν απόφαση δικαστηρίου του Ιλινόις που απαγόρευσε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας εξτρεμιστών στο Σκόκι, μιαν εβραϊκή συνοικία του Σικάγου. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το δικαίωμα της διαμαρτυρίας δεν περιορίζεται από το ότι ορισμένα άτομα θα προσβληθούν ή από το ενδεχόμενο να υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις. Αλλιώς, οποιαδήποτε παράταξη τυχαίνει να βρίσκεται στην εξουσία, θα μπορεί να απαγορεύει την διαφωνία οποιουδήποτε άλλου.

Επί δεκαετίες η φιλελεύθερη/προοδευτική/δεξιά επένδυσε πολλά στο να διχάσει τον κόσμο. Μελέτες για τους Μαύρους, μελέτες για το γυναικείο φύλο, μελέτες για τον Ιθαγενή Αμερικανό που εύκολα περνούν το σύνορο της προπαγάνδας και γεννούν το μίσος. Όπως είχε πεί ένας άνθρωπος της ειρήνης: «Σπιτικό διχασμένο δεν μπορεί να στεριώσει».

Η Σαρλότεσβιλ μας έδωσε ένα όργιο καταγγελιών που αποδεικνύει πως είμαστε ένα διχασμένο έθνος. Ένα έθνος τόσο διχασμένο θέλει πράγματι να είναι σε σύγκρουση με τη Ρωσία και με τη Κίνα και με το Ιράν; Εάν οι ΗΠΑ είναι θεσμοποίηση της Λευκής Υπεροχής, όπως λέει η φιλελεύθερη/προοδευτική/αριστερά, πως μπορεί ταυτόχρονα οι Αμερικανοί να είναι ο « ασύγκριτος, αναντικατάστατος λαός», κάτοχος του δικαιώματος να βομβαρδίζει άλλους λαούς ως την εξαφάνιση του πολιτισμού τους;

Πρόδηλα, υπάρχει σ’ αυτό το σενάριο πολλή ανοησία.

Οι αναγνώστες της ιστοσελίδας μου είναι ικανοί για ανεξάρτητη κρίση. Αντιλαμβάνονται ότι η ερμηνεία ενός γεγονότος δεν σημαίνει επιδοκιμασία του. Οι εξηγήσεις μου είναι ερμηνείες. Μπορεί να είναι λανθασμένες, αλλά δεν είναι συνηγορίες. Κρίνω απαραίτητη την διευκρίνιση επειδή τα άρθρα μου δημοσιεύονται σε πολλές άλλες ιστοσελίδες, όπου κάποιοι στο ακροατήριο θέλουν να ακούνε μόνο αυτά που πιστεύουν και πάντοτε ψάχνουν να καταγγείλουν κάποιον. Είναι μια μεγάλη αναπηρία για τις ΗΠΑ ότι μόνο ένας περιορισμένος αριθμός πολιτών τους είναι ικανοί για ανεξάρτητη κρίση. ΄Ισως αυτό να είναι πρόβλημα για κάθε χώρα, αλλά οπωσδήποτε είναι πρόβλημα των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ πάσχουν και από μιαν άλλη μεγάλη αναπηρία. Και αυτή είναι ότι η τάξη των διανοουμένων, ή σωστότερα η μισο-διανοούμενη τάξη, περιλαμβάνει ένα μεγάλο στοιχείο δειλών ανθρώπων που είναι πάρα πολύ φοβητσιάρηδες για να είναι ειλικρινείς. Φυσικά, αν λάβει κανείς υπόψη την νοοτροπία κυνηγιού μαγισσών της προσωποποιημένης πολιτικής, έχουν λόγους να φοβούνται. Ωστόσο η δική τους δειλία αφήνει στους λίγους να σηκώσουν το βάρος της αναζήτησης και της υπεράσπισης της αλήθειας.

Ο Θάνατος Ενός ΄Εθνους


του James George Yatras, Strategic Culture, 17-8-2017

[Άμεσα αφορά την Ελλάδα και το σύνολο του Δυτικού τουλάχιστον κόσμου ή κατωτέρω ανάλυση της υπαρξιακής πολιτιστικής σύγκρουσης που διχάζει τώρα την Αμερική και που τα ΜΜΕ υπηρεσίας του «Συστήματος» παρουσίασαν διεθνώς ως έκρηξη ρατσιστικής βίας υπό την προεδρία Τραμπ. Ο Ελληνικής καταγωγής Αμερικανός αρθρογράφος είναι γνωστός δημοσιολόγος, πρώην διπλωμάτης και πρώην σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής της ηγεσίας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Ο ΄Ελληνας αναγνώστης θα αναγνωρίσει πολλά οικεία στοιχεία μεθοδικά εισαγομένου εθνικού εκφυλισμού, σ’ ένα κείμενο όπου ο ομογενής κ. Γιατράς προσφέρει τροφή για σκέψη και σοβαρό προβληματισμό]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Κάθε ζωντανό έθνος έχει ανάγκη συμβόλων. Αυτά μας λένε ποιοι είμαστε ως ένας λαός, σε τι πιστεύουμε και σε ποια βάση οργανώνουμε τον κοινό μας βίο.
Αυτή η πραγματικότητα φαίνεται να είναι καθαρά αντιληπτή από την σημερινή ηγεσία της Ρωσίας. Ιδιαίτερα από τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, που ανορθώνει και επανενώνει μια χώρα διχασμένη από τρείς γενεές εχθρότητας μεταξύ ερυθρών και λευκών, για να επιτύχει μιαν εθνική σύνθεση.

Σε σχέση με την πνευματική διάσταση, αυτό σήμαινε πρώτα από όλα την επανένωση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μεταξύ του Πατριαρχείου της Μόσχας και της Εξωχώριας Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που είχε την έδρα της στη Νέα Υόρκη. Εσήμαινε επίσης την ανοικοδόμηση του Καθεδρικού Ναού του Σωτήρος, που ανατίναξαν οι κομμουνιστές το 1931 και που –όχι συμπτωματικά- υπήρξε πρόσφατα στόχος απόπειρας βεβήλωσης από εκφυλισμένες (γυμνές φεμινίστριες), υπό τις ζητωκραυγές των Δυτικών υπερασπιστών της δημοκρατίας.

Επίσης σημαντικά είναι τα πολιτικά και στρατιωτικά σύμβολα. Μετά το 1991 υπήρξαν ορισμένοι που ήθελαν την αμείλικτη εξαφάνιση κάθε ίχνους της κομμουνιστικής εποχής, κατά τον ίδιο τρόπο που και οι μπολσεβίκοι είχαν θελήσει να γδάρουν (κατά την έκφραση του Σολζενίτσιν) το παλαιό πρόσωπο της Ρωσίας και να το αντικαταστήσουν με ένα νέο, υποκατάστατο σοβιετικό πρόσωπο. Αλλά η σωφροσύνη επεκράτησε. Ο εθνικός ύμνος, που υιοθετήθηκε το 2001, διατηρεί την σοβιετική μελωδία αλλά με νέους στίχους (γραμμένους από τον Σεργκέι Μιχάλκωφ, που μαζί με τον Γκαμπριέλ Ελ-Ρετζιστάν είχε γράψει και τους αρχικούς στίχους το 1944!) –βγήκαν οι Λένιν και Στάλιν και εισήλθε ο Θεός. Η παλαιά πρωτεύουσα είναι και πάλι Αγία Πετρούπολη, αλλά η περιβάλλουσα περιφέρεια παραμένει Λένινγκραντ. O ερυθρός αστέρας είναι το εθνόσημο στα στρατιωτικά αεροπλάνα και οχήματα της Ρωσίας, ενώ ο σταυρός του Αγίου Ανδρέου είναι η σημαία του στόλου. Ερυθροί αστέρες παραμένουν επίσης στις κορυφές των πύργων του Κρεμλίνου, ενώ η εικόνα του Χριστού του Σμολένσκ φυλάσσει την Πύλη του Σωτήρος στο Κρεμλίνο. Η Κόκκινη Σημαία, που ανυψώθηκε θριαμβευτικά στο Ράϊχσταγκ το 1945, ηγείται της παρέλασης στην επέτειο της νίκης. Τα λείψανα των εξόριστων Διοικητών του στρατού των Λευκορώσων, όπως του Αντόν Ντενίκιν και Βλαντιμίρ Κάπελ, επαναπατρίστηκαν και ενταφιάστηκαν με τιμές στην πατρική γη.

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά θα μου άρεσε να νομίζω πως η Ρωσία άντλησε δίδαγμα από αυτό που ως πρόσφατα ήταν το αμερικανικό παράδειγμα. Στην ομιλία των εγκαινίων της δεύτερης προεδρίας του τον Μάρτιο του 1865, ενώ «ο αδελφικός πόλεμος» έβαινε προς το τέλος του, ο Αβραάμ Λίνκολν μίλησε για την ανάγκη «να επιδέσουμε τα τραύματα του έθνους». Στην προσπάθεια να το κάνουμε τίποτα δεν ήταν σημαντικότερο από το να τιμήσουμε τους ήρωες τόσο των Βορείων όσο και των Νοτίων, γεγονός που συγκινητικά αναδείχτηκε δεκαετίες αργότερα με τις «συνάξεις των βετεράνων στο Γκέτυσμπεργκ».

Βέβαια αυτά δεν διαγράφουν το γεγονός ότι η υπεράσπιση του δουλείας έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στην αποσχιστική απόπειρα των Νοτίων, ούτε παρακάμπτουν το συνταγματικό ερώτημα εάν είχαν νομικά το δικαίωμα της απόσχισης. ( Ίσως σήμερα η Καλιφόρνια να έχει καλύτερη τύχη στον δρόμο της εξόδου. Αdios amigos!) Ούτε συγκαλύπτουν την αντιμετώπιση της Ανοικοδόμησης από τους Νοτίους ως εχθρική, ένοπλη κατοχή, ούτε την επιβολή του φυλετικού διαχωρισμού από τον Τζιμ Κρόου μόλις αποχώρησε ο ομοσπονδιακός στρατός και ανέλαβε την εξουσία το Δημοκρατικό Κόμμα. Αλλά το γεγονός παραμένει ότι ο μύθος της συμφιλίωσης Βορρά-Νότου σε ένα επανενωμένο Αμερικανικό έθνος, υπήρξε το θεμέλιο της ανάδειξής μας σε οικονομικό γίγαντα στα τέλη του 19ου αιώνα, σε παγκόσμια δύναμη στον 20ό (σε βάρος της ετοιμόρροπης ισπανικής αυτοκρατορίας, με την γιορτασμένη στρατιωτική συνδρομή των Νοτίων) και κυρίαρχη δύναμη μετά δυο νικηφόρους παγκόσμιους πολέμους.

Αυτήν την Αμερική μπορεί σύντομα να την έχουν πάρει οι άνεμοι. Η βία στη Σαρλότεσβιλ, η καταστροφή του μνημείου των Ομοσπονδιακών από τον όχλο στο Ντάρχαμ, το ξερίζωμα τεσσάρων μνημείων στην Βαλτιμόρη (που έχει ένα από τα ψηλότερα αμερικανικά ποσοστά ανθρωποκτονιών) υπό τον δειλό μανδύα της νύχτας και κραυγές για την καταστροφή πολλών άλλων, είναι ταυτόχρονα οι σπασμοί θανάτου της παλαιάς Αμερικής, που ήταν χτισμένη στην ιδέα ενός έθνους και οι οδύνες γέννας μιας νέας ασύνορης, πολυεθνικής, πολύγλωσσης, πολυθρησκευτικής, πολυσεξικής, ανίστορης, ψευδο-Αμερικής που γεννάται τώρα μέσα στη βία και την ανομία.

Αυτός που λέει Άλφα υποχρεούται να πει Βήτα. Όταν κάποιος δέχεται την δαιμονοποίηση μέρους της ιστορίας μας και θέτει αυτούς που την υπερασπίζονται πέρα από τα όρια της νόμιμης συζήτησης, δεν θα πρέπει να ξαφνιάζεται όταν ξεσπά η αλαζονική βία των νικητών. Και αυτή παίρνει δύο μορφές: τους μηδενιστές τραμπούκους των δρόμων –κάτ’ όνομα «αντιφασιστές» και «υπερασπιστές των μαύρων»- και τις αρχές ( τις κυβερνητικές και τα ΜΜΕ, τουτέστιν τον βάλτο) που τους εξασφαλίζουν ασυλία για βίαιη, εγκληματική δράση.

Και είναι επί το έργο αυτό επί μήνες, πολύ πριν τη Σαρλότεσβιλ, σε όλη τη χώρα, χωρίς ούτε ματιά από το κόμμα που υποτίθεται έχει τον πλήρη έλεγχο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τα συνταγματικά μας δικαιώματα ως Αμερικανών τελειώνουν εκεί όπου ένας μαυροφορεμένος μασκοφόρος τραμπούκος επιλέξει να βάλει την γροθιά ή το ρόπαλο του,( ή της, ή όποιου ακαθόριστου γένους ανήκει). Που είναι η δικαστική έρευνα των παραβιάσεων πολιτικών δικαιωμάτων από την κατευθυνόμενη οργανωμένη βαρβαρότητα; Ή θα υπάρξει ποτέ μια τέτοια έρευνα του υπουργείου Δικαιοσύνης, που να περιλαμβάνει και την πτυχή Σόρος σ’ αυτήν την υπόθεση; ΄Αν όχι, τι τον έχουμε τον Νόμο περί Διεφθαρμένων Οργανώσεων υπό Εγκληματική Επιρροή;

Ασφαλώς η εμφάνιση γνήσιων ρατσιστών σε επίδειξη στην Σαρλότεσβιλ πρόσφερε το τέλειο πρόσχημα σ’ αυτό το πλήθος, αλλά δεν ήταν η αιτία. Μακράν από του να αποτρέπει την βίαιη, επαναστατική κατάργηση της ιστορικής Αμερικής, με την υποκίνηση κάποιας αντίδρασης, οι οργανωτές της συγκέντρωσης «Οργανώστε τη Δεξιά» στη Σαρλότεσβιλ επιτάχυναν την επανάσταση. Είναι μια επανάσταση που συμπορεύεται με το εξελισσόμενο αντισυνταγματικό πραξικόπημα «Ρωσιαγκέϊτ» κατά του προέδρου Τραμπ, ο οποίος αποτελεί την τελευταία ελπίδα για την διάσωση του ιστορικού Αμερικανικού έθνους. Εάν αυτός απομακρυνθεί και το καλό και κόσμιο αντι-Τραμπ ρεπουμπλικανικό κόμμα αποκατασταθεί, ευχαρίστως θα ενώσουν τα χέρια με τούς δημοκρατικούς και τα ΜΜΕ, τα φιλαράκια τους στο τέλμα, για να σύρουν στον πάτο ότι μένει από την Αμερική.

Εάν κανείς δελεάζεται να ελπίζει ότι η νέα Αμερική θα είναι περισσότερο ειρηνική στη διεθνή σκηνή, θα πρέπει να το ξανασκεφτεί. Δεν είναι σύμπτωση που οι δυνάμεις που αγωνίζονται να ρίξουν τον Τραμπ και ταυτόχρονα να ανακαθορίσουν την ταυτότητα της χώρας μας είναι σχεδόν ομογάλακτες με εκείνες που θέλουν την Αμερική να επιβάλει στον πλανήτη «τις αξίες μας», δηλαδή τις δικές τους αξίες. Όπως το έγραψα, προ εικοσαετίας σχεδόν, υπό κάπως διαφορετικές περιστάσεις, αυτή η ψευδής «Αμερική» είναι η εμπροσθοφυλακή του φασισμού «ουράνιο τόξο», στο εσωτερικό και στο κόσμο.

Αναμφίβολα την ίδια φοβερή προαίσθηση θα είχαν οι Ρώσοι το 1920, όταν είδαν την χώρα τους να θυσιάζεται αιματηρά στον βωμό μιας διεθνιστικής ιδεολογίας. Κατά κάποιο τρόπο, αφού κατέβαλαν ένα αφάνταστο τίμημα σε πόλεμο και καταπίεση, ανέκυψαν, τρία τέταρτα αιώνα αργότερα, πάντοτε ενθυμούμενοι (όπως το είχε πεί ο στρατηγός Αλεξάντερ Λέμπεντ) πώς να «αισθάνονται πάλι σαν Ρώσοι».

Αν αποτύχουμε να αποφύγουμε την επικείμενη μακριά νύχτα, θα είμαστε άραγε το ίδιο τυχεροί εμείς οι Αμερικανοί;

Θύμα Απαγωγής Η Ρωσική Πολιτική του Τραμπ


του Patrick Buchanan 

[ Τα δραματικά ερωτήματα, για τις άμεσες προοπτικές της παγκόσμιας ειρήνης, που εγείρονται από το πρόσφατο νομοθέτημα του κογκρέσου, αποφάσεις των υπουργείων Εξωτερικών και ΄Αμυνας και εχθρικών κατά της Ρωσίας δηλώσεων της Αντιπροέδρου Πρενς στη Γεωργία και στο Μαυροβούνιο, αξιολογεί στο ακόλουθο άρθρο του ο συγγραφέας δημοσιολόγος Πάτρικ Μπιουκάναν, πρώην σύμβουλος προέδρων και υποψήφιος για την  προεδρία των ΗΠΑ. Ως απάντηση στα ερωτήματα του, συνέπεσε –και ακολουθεί- το άρθρο του ετέρου Νέστωρα της αμερικανικής πολιτικής, του καθηγητή και πρώην υπουργού Ρόμπερτς, του οποίου οι εκ συμπτώσεως απαντήσεις παρουσιάζουν ακόμη μελανότερους τους οιωνούς για όσα εγκυμονεί ο παροξυσμός αντιρωσικής υστερίας και το φιλοπολεμικό πνεύμα που κυριαρχεί στην Ουάσιγκτων.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Καταστρώνοντας τις προεκλογικές θέσεις τους Τραμπ στο Κλήβελαντ, οι υπερασπιστές της πολιτικής «πρώτα η Αμερική» υπέβαλαν σε μείζονα ήττα του Κόμμα του Πολέμου.
Η επιτροπή του προγράμματος απέρριψε μια πολιτική που θα μας ενέπλεκε βαθύτερα στην Ουκρανία, απορρίπτοντας νέες μεταφορές αμερικανικών όπλων στο Κίεβο.
Βελτιωμένες σχέσεις με την Ρωσία ήταν αυτό που ο υποψήφιος Τραμπ υποσχέθηκε και που οι Αμερικανοί θα ψήφιζαν τον Νοέμβριο.
Ωστόσο, αυτή τη βδομάδα, η Γουώλ Στρητ Τζέρναλ αναφέρει: «Η αμερικανική κυβέρνηση και το Πεντάγωνο κατέστρωσαν σχέδια να εφοδιάσουν την Ουκρανία με αντιαρματικούς πυραύλους και άλλα όλα και επιζητούν την έγκριση του Λευκού Οίκου… καθώς το Κίεβο μάχεται με σχισματικούς υποστηριζόμενους από τη Ρωσία…Ο υπουργός ΄Αμυνας Μάτις υιοθέτησε το πρόγραμμα.»
Καθώς οι φιλοΡώσοι αντάρτες στην Ανατολική Ουκρανία διαθέτουν τεθωρακισμένα οχήματα, το Κίεβο θέλει αρματοκτόνα βλήματα Τζάβελιν (ακόντιο) όπως και αντιαεροπορικά όπλα.
Τα υπουργεία Εξωτερικών και Αμύνης θέλουν τον Τραμπ να στείλει αυτά τα θανάσιμα όπλα.
Αυτή είναι η συνταγή για έναν ανανεωμένο πόλεμο, με μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων από τις 10.000 νεκρούς που είχαν ήδη οι δύο πλευρές στην Ουκρανία.
Και είναι ένας πόλεμος που ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν είναι πιθανόν να επιτρέψει στο Κίεβο να νικήσει.
Εάν ο στρατός της Ουκρανίας, ενισχυμένος με το αμερικανικό οπλοστάσια, επιτεθεί στην ανατολή, θα αντιμετωπίσει μιαν αντεπίθεση ενισχυμένη από τη Ρωσία και θα κατατροπωθεί και ο ρωσικό στρατός θα αποκτήσει τον μόνιμο έλεγχο του Ντονμπάς.
Πράγματι, εάν ο Τραμπ εγκρίνει το σχέδιο κλιμάκωσης των υπουργείων Εξωτερικών/Αμύνης θα δούμε μιαν επανάληψη του πολέμου Ρωσίας-Γεωργίας του 2008.
Τότε η Γεωργία εισέβαλε για να ανακαταλάβει την επαρχία της Νότιας Οσσετίας, η οποία είχε ανεξαρτητοποιηθεί όταν η Γεωργία αποσπάσθηκε από τη Ρωσία το 1992.
Ο Πούτιν έστειλε τον στρατό του, πέταξε έξω τους Γεωργιανούς και αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Νότιας Οσσετίας, ενώ ο γερουσιαστής Μακέϊν κραύγαζε «Είμαστε όλοι Γεωργιανοί τώρα.»
Σοφά, ο Τζωρτζ Μπους αγνόησε τον Μακέϊν και δεν και δεν αντέδρασε.
Αλλά γι’ αυτή την νέα συμφωνία για όπλα γεννώνται ερωτήματα:
Καθώς οι στασιαστές δεν διαθέτουν αεροπλάνα, ποιού τα αεροπλάνα προορίζονται να καταρρίψουν οι αμερικανικοί πύραυλοι; Και εάν ο ρωσικός στρατός μόλις κοντά στα σύνορα μπορεί να μπει και να συντρίψει τον ουκρανικό, γιατί εμείς να θέλουμε να ξαναρχίσουμε έναν εμφύλιο πόλεμο, το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα του οποίου θα είναι περισσότεροι νεκροί Ουκρανοί και από τις δύο πλευρές;
Η απάντηση της εφημερίδας: Σκοπός μας είναι να ματώσουμε τη Ρωσία.
«Ο λόγος της φονικής βοήθειας είναι να ανεβάσουμε το τίμημα που πληρώνει ο Πούτιν για τον ιμπεριαλισμό του μέχρις ότου αποσυρθεί και ζητήσει ειρήνη. Οι Ρώσοι δεν θέλουν να γυρίζουν πίσω νεκροί στρατιώτες πριν τις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου χρόνου.»
Νεοσυντηρητικός προκύπτει επίσης και ο αντιπρόεδρος Μάϊκ Πενς. Στην Γεωργία αυτή τη βδομάδα, παρατηρώντας ότι τα ρωσικά τανκς βρίσκονται ακόμα στη Νότιο Οσσετία, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ δεν δήλωσε μόνο «Στεκόμαστε δίπλα σας», είπε στους Γεωργιανούς ότι οι ΗΠΑ μένουν προσηλωμένες στην υπόσχεσή τους του 2008 να τους βάλουν στο ΝΑΤΟ.
Αυτό σημαίνει, σύμφωνα με το άρθρο 5 της συνθήκης του ΝΑΤΟ, ότι σε περίπτωση μελλοντικής σύρραξης Γεωργίας-Ρωσίας οι ΗΠΑ θα βρεθεί μπλεγμένη σε πόλεμο με τη Ρωσία στον Νότιο Καύκασο.
Τα συμφέροντα της Ρωσίας εκεί φαίνονται ξεκάθαρα. Τα δικά μας ποια είναι;
Παράλληλα με την υπογραφή από τον Τραμπ του νέους νόμου των κυρώσεων που επέβαλε το κογκρέσο, ο οποίος του αφαιρεί την εξουσία να άρει τις κυρώσεις χωρίς την έγκριση του κογκρέσου, αυτές οι εξελίξεις εγείρουν μεγάλα ερωτηματικά.
Χάνει ο Πρόεδρος Τραμπ τον έλεγχο της πολιτικής απέναντι στη Ρωσία; ΄Εχει συνθηκολογήσει στους νεοσυντηρητικούς; Αυτά δεν είναι ακαδημαϊκά ερωτήματα. Επειδή δείτε τον αρχιτέκτονα του νέου σχεδίου για φονικά όπλα στην Ουκρανία, τον Κούρτ Βόλκερ, νέον Αμερικανό Ειδικό Αντιπρόσωπο για τις Ουκρανικές Διαπραγματεύσεις.
Τέως πράκτορας της CIA, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας και απεσταλμένος στο ΝΑΤΟ, ο Βόλκερ πιστεύει πως τα ρωσικά στρατεύματα στην Τρανσνιστερία, στην Αμπχαζία, στη Νότια Οσσετία, στην Κριμαία, στο Ντονέτσκ και στο Λουχάνσκ είναι παντού παράνομα και η αμερικανική πολιτική οφείλει να είναι η έξωσή τους.
΄Αλλοτε στο προσωπικό του γερουσιαστή Μακέϊν, ο Βόλκερ ήταν μέχρι τον Ιούλιο εκτελεστικός διευθυντής του νεοσυντηρητικού Ινστιτούτου Μακέϊν. Είχε ζητήσει την επιβολή προσωπικών κυρώσεων στον Πούτιν και την οικογένειά του και ευρωπαϊκών ταξιδιωτικών περιορισμών στον Πρόεδρο της Ρωσίας.
Στη Γουώλ Στρητ Τζέρναλ αυτή τη βδομάδα αξιωματούχοι εξηγούσαν την στρατηγική του.
« Ο Βόλκερ πιστεύει πως μια αλλαγή στην Ουκρανία μπορεί να επιτευχθεί μόνο ανεβάζοντας το κόστος συνέχισης της επέμβασης για την Μόσχα. Με τις δηλώσεις του προσπαθεί να πείσει ότι η προμήθεια δραστικών όπλων δεν θα κλιμακώσει την σύγκρουση με τη Ρωσία.»
Εν ολίγοις, ο Βόλκερ πιστεύει ότι δίνοντας αντιαρματικούς και αντιαεροπορικούς πυραύλους στην Ουκρανία θα φέρει τον Πούτιν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με τον φόβο του φάσματος  φερέτρων Ρώσων στρατιωτών να επιστρέφουν στη Ρωσία πριν τις εκλογές του 2018.
Και θεωρεί αδικαιολόγητες όποιες ανησυχίες ότι ο Πούτιν μπορεί να στείλει τον στρατό του στην Ουκρανία.
Ο Βόλκερ οραματίζεται μιαν εμβάθυνση της αμερικανικής εμπλοκής στον ουκρανικό εμφύλιο πόλεμο που να ματώσει και να τσακίσει τους συμμάχους της Ρωσίας στην Ουκρανία και να αναγκάσει την Πούτιν να υποχωρήσει και να δεχτεί ότι εμείς θεωρούμε σαν δίκαιη λύση.
Τα πιστεύει αυτά ο Τραμπ; Πιστεύει ο Τραμπ ότι να φέρεις τον Πούτιν αντιμέτωπο με αυξανόμενα θύματα στον στρατό του και στους συμμάχους του στην Ουκρανία είναι ο τρόπος να αναγκάσεις τον Ρώσο Πρόεδρο να αποχωρήσει από την Κριμαία, από το Λουχάνσκ και Ντονέτσκ, όπως ο Νικήτας Κρουτσώφ από την Κούβα το 1962;
Και τι γίνεται αν ο Πούτιν αρνηθεί να υποχωρήσει και επιλέξει να συγκρουστεί;
-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -

Απάντηση, καθόλου ηρεμιστική, στα παραπάνω δραματικά ερωτήματα του Πάτρικ Μπιουκάναν παρέχει το κατωτέρω άρθρο του Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς, που συνέπεσε την ίδια ημερομηνία. Ιδού τι γράφει:

Ο Τραμπ Θα Γίνει Τώρα Ο Πρόεδρος του Πολέμου

του Paul Graig Roberts, Aug.4.2017

Ο Πρόεδρος Τραμπ ηττήθηκε από το σύμπλεγμα ΄Αμυνας/Ασφάλειας και εξαναγκάστηκε να συνεχίσει τις συντονισμένες και επικίνδυνες εντάσεις με την Ρωσία. Η ήττα του Τραμπ εδίδαξε στους Ρώσους το μάθημα που προσπάθησα επί χρόνια να τους μάθω και αυτό είναι ότι η Ρωσία είναι πολύ πιο χρήσιμη στην Ουάσιγκτων σαν εχθρός παρά σαν φίλος.

Συμπεραίνουμε τώρα μαζί με τον Ρώσο πρωθυπουργό Ντιμίτρι Μεντβέντεβ ότι ο Τραμπ είναι πια τελειωμένος και «τελείως ανίσχυρος;
Νομίζω πως όχι.

Ο Τραμπ είναι από τη φύση του αρχηγός. Θέλει να είναι πάντα μπροστά και αυτό θα του επιβάλλει να είναι η προσωπικότητά του. ΄Εχοντας εμποδιστεί από το σύμπλεγμα συμφερόντων ΄Αμυνας/Ασφάλειας, από τα δύο αμερικανικά πολίτικά κόμματα, από τα εκπορνευόμενα ΜΜΕ, από την φιλελεύθερη-προοδευτική αριστερά και από τους Ευρωπαίους υποτακτικούς της Ουάσιγκτων να είναι μπροστά ηγέτης για την ειρήνη, ο Τραμπ θα είναι τώρα αρχηγός για πόλεμο.
Αυτός είναι ο μόνος ανεκτός ρόλος που η CIA και η βιομηχανία όπλων θα του επιτρέψει να έχει.

Η απώλεια της ευκαιρίας για ειρήνη μπορεί να στοιχίσει σε όλους μας τη ζωή μας. Τώρα η Ρωσία και η Κίνα βλέπουν ότι η Ουάσιγκτων δεν δέχεται να μοιραστεί μαζί τους την παγκόσμια σκηνή. Η Ρωσία και η Κίνα θα αναγκαστούν να γίνουν περισσότερο μαχητικές με την Ουάσιγκτων προκειμένου να εμποδίσουν την Ουάσιγκτων να τις περιθωριοποιήσει. Οι πολεμικές προετοιμασίες θα αποκτήσουν προτεραιότητα για να προστατεύσουν τα δικαιώματα των δύο χωρών. Η κατάσταση είναι πολύ πιο επικίνδυνη από οποτεδήποτε στον Ψυχρό Πόλεμο.

Η ανόητη αμερικανική φιλελεύθερη-προοδευτική-αριστερά, εγκλωβισμένη όπως είναι στην πολιτική προσώπων και στο μίσος κατά των «αξιοθρήνητων» οπαδών του Τραμπ, συντάχθηκε με την επίθεση του συμπλέγματος ΄Αμυνα/Ασφάλεια εναντίον του Τραμπ. Το ίδιο έκαναν και οι πόρνες που παριστάνουν τα Μέσα Ενημέρωσης στη Δύση και οι υπηρέτες της Ουάσιγκτων στην Ευρώπη, ούτε ένας εκ των οποίων είχε την εξυπνάδα να δει ότι το αποτέλεσμα της επίθεσης εναντίον του Τραμπ θα ήταν η κλιμάκωση της σύγκρουσης με την Ρωσία, σύγκρουσης που δεν είναι προς το συμφέρον των επιχειρήσεων και της ασφάλειας της Ευρώπης.

Η Ουάσιγκτων ανεβάζει ήδη το κατώφλι της βίας. Τα ίδια ψέματα που έλεγε η Ουάσιγκτων για τον Σαντάμ Χουσεΐν, τον Καντάφι, τον ΄Ασαντ, το Ιράν, τη Σερβία και τη Ρωσία λέγονται τώρα για την Βενεζουέλα. Τα αμερικανικά πορνο-μίντια αναπαράγουν πειθήνια τα ψέματα που τους πασάρει η CIA, όπως έχουν περιγράψει ο Udo Ulfkotte (αρχισυντάκτης της Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε) και ο Seymour Hersh  (περίφημος Αμερικανός δημοσιογράφος- ερευνητής ιστορικών σκανδάλων). Αυτά τα ψεύδη συνιστούν την προπαγάνδα που προετοιμάζει ψυχολογικά τους δυτικούς λαούς να αποδεχθούν το προετοιμαζόμενο πραξικόπημα για την ανατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης της Βενεζουέλας και την αντικατάστασή της με μια πειθήνια κυβέρνηση, που θα επιτρέψει την αποκατάσταση της εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας από τις αμερικανικές πολυεθνικές.
Καθώς τα παραγωγικά στοιχεία του αμερικανικού καπιταλισμού καταρρέουν, τα εκμεταλλευτικά στοιχεία γίνονται η ουσία του. Μετά την Βενεζουέλα θα ακολουθήσουν άλλα νότιο-αμερικανικά θύματα. Και καθώς δεν υπάρχει προοπτική μείωσης της εντάσεως με την Ρωσία, δεν υπάρχει πια κίνητρο για την εγκατάλειψη των πεισματικών σχεδίων των ΗΠΑ και του Ισραήλ για την ανατροπή της κυβέρνησης της Συρίας και στη συνέχεια του Ιράν.
Τούς εύκολους πολέμους εναντίον του Ιράκ, της Λιβύης και της Σομαλίας θα ακολουθήσουν απείρως πιο επικίνδυνες συγκρούσεις με το Ιράν, τη Ρωσία και την Κίνα.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ήττας του Προέδρου Τραμπ από τον Τζων Μπρέναν ( Επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών επί Ομπάμα).


Επικαιροποίηση: Η κλιμάκωση της σύγκρουσης με την Ρωσία άρχισε. Ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος Μάϊκ Πρενς διατύπωσε ψευδείς ισχυρισμούς σε βάρος της Ρωσίας την Τετάρτη στο Μαυροβούνιο, με στόχο να τρομάξει τους Μαυροβούνιους να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Η εικοσάχρονη προέλαση του ΝΑΤΟ ανατολικά, παρά την υπόσχεση της Ουάσιγκτων για το αντίθετο, ασφαλώς εδίδαξε τη Ρωσία πως καμιά συμφωνία με την Ουάσιγκτων δεν είναι αξιόπιστη. Γιατί τότε συνεχίζει να επιζητεί συμφωνίες;

΄Επεσαν Κεφάλια στην Τουρκική Στρατιωτική Ηγεσία

Ο Ερντογάν με τον Αρχηγό του Γεν. Επιτελείου στρατηγό Χουλούσι Ακάρ.

της Amberin Zaman, Turkey Pulse, 2-8-17

Μετά από μήνες εικασιών, ο Τούρκος Αρχηγός του Γεν. Επιτελείου Χουλούσι Ακάρ διασώθηκε στην ανανέωση της ηγεσίας των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων την Τετάρτη, κατά την οποία αντικαταστάθηκαν οι αρχηγοί του στρατού, της αεροπορίας και του ναυτικού. Για την τύχη του αρχηγού του Γεν. Επιτελείου επικρατούσαν αμφιβολίες μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου και των αντιφατικών αφηγήσεων για τα γεγονότα εκείνης της ημέρας.

Ο Επικεφαλής των χερσαίων δυνάμεων, Σαλιχ Ζεκί Τσολάκ, θα αντικατασταθεί από τον διοικητή της Χωροφυλακής, Γιασάρ Γκιουλέρ, ο οποίος συνελήφθη και φυλακίσθηκε από τους στασιαστές αξιωματικούς κατά το πραξικόπημα. Ο αρχηγός του Ναυτικού Μπουλέντ Μποστάνογλου θα παραδώσει την ηγεσία στον αντιναύαρχο Αντνάν Οζμπάλ και ο διοικητής της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας Χασάν Κουτσουκακιούζ αντικαθιστά τον διοικητή της αεροπορίας Αμπιντίν Ουνάλ.

Η μετάθεση του Γκιουλέρ στην ηγεσία του στρατού δείχνει ότι προορίζεται για την θέση του αρχηγού του Γεν. Επιτελείου, όταν ο Ακάρ, του οποίου ο χειρισμός του πραξικοπήματος κρίνεται από πολλούς ως πλήρης αντιφάσεων και ανικανότητας, πιθανώς αποστρατευθεί του χρόνου. Ο Γκιουλέρ είναι γνωστός για την βίαιη αντίθεσή του στον κληρικό Φετουλάχ Γκιουλέν, που κατηγορείται ότι οργάνωσε το πραξικόπημα της 15 Ιουλίου. Σε μια δημόσια συζήτηση στην Ουάσιγκτων, τον περασμένο μήνα, ο Γκιουλέρ χαρακτήρισε το αποτυχημένο πραξικόπημα «τρομοκρατική ενέργεια» και τον Γκιουλέν αρχηγό μιας «ριζοσπαστικής τρομοκρατικής οργάνωσης». Ο ηλικίας 63 ετών στρατηγός είναι γνωστός ως μαχητικός υπερασπιστής της τουρκικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία και της ένοπλης υποστήριξης των ανταρτών κατά της συριακής εξουσίας.

Ο ανασχηματισμός στις ηγετικές θέσεις του στρατεύματος συνέπεσε με την δεύτερη μέρα της δίκης των περίπου 500 κατηγορουμένων για συμμετοχή στο πραξικόπημα. Ο Γκιουλέν, βασικός κατηγορούμενος στην υπόθεση, δικάζεται ερήμην. Στους άλλους περιλαμβάνονται ένας διοικητής της αεροπορίας, ο Ακίν Οζτούρκ και άλλοι διοικητές από την αεροπορική βάση Ακιντσί, που λέγεται πως ήταν το νευραλγικό κέντρο της αποτυχημένης επιχείρησης. Ο πρόεδρος Ερντογάν, ο Ακάρ και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, μεταξύ άλλων, ζήτησαν από το δικαστήριο να καταθέσουν ως μάρτυρες.

Η συζήτηση για το ποιος ηγήθηκε και οργάνωσε το πραξικόπημα δεν έχει κοπάσει, αλλά πολλοί προβεβλημένοι σχολιαστές στα κοσμικά μέσα ενημέρωσης υποστηρίζουν την θέση του Γκιουλέρ ότι οι Κεμαλιστές δεν είχαν καμιά σχέση με το πραξικόπημα. Αυτές οι ταμπέλες μπορεί ωστόσο να είναι απατηλές και η εξουσία συχνά κατατροπώνει την ιδεολογία στις άλλοτε παντοδύναμες στρατιωτικές δυνάμεις της Τουρκίας. Ο τίτλος του Κεμαλιστή για πολύ καιρό χρησίμευε σαν διαβατήριο για την γοργή αναρρίχηση στην ιεραρχία. Στη σημερινή Τουρκία η απόλυτη πίστη στον Ερντογάν συμπληρούμενη με την απαραίτητη δόση θρησκευτικής ευσέβειας φαίνεται να είναι η συνταγή της επιτυχίας.

Μια επικρατούσα γνώμη είναι ότι πολλοί Γκιουλενιστές αξιωματικοί, που ήξεραν πως είναι υπό εκκαθάριση στο περσινό ανώτατο στρατιωτικό συμβούλιο, υπήρξαν οι πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος, αλλά και ότι και διάφοροι άλλοι αντιτιθέμενοι στον Ερντογάν συμμετέσχον επίσης. Μια άλλη εκτίμηση που συγκεντρώνει ομοφωνία είναι ότι ο Ερντογάν είχε πληροφόρηση για το πραξικόπημα, αλλά το άφησε να εκδηλωθεί ώστε να εντοπίσει τους εχθρούς του.

Σε κάθε περίπτωση ο Ερντογάν χρησιμοποίησε το πραξικόπημα για να πλήξη μυριάδα αντιπάλων του, πραγματικών και φανταστικών. Χιλιάδες αξιωματικών, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 149 στρατηγοί και ναύαρχοι και εκατοντάδες στρατιωτικοί ακόλουθοι τοποθετημένοι σε θέσεις του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ απολύθηκαν, προκαλώντας σχόλια ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, δεύτερος μεγαλύτερος στρατός του ΝΑΤΟ, είναι τώρα μια ανάπηρη πάπια. ΄Ενας κυβερνητικός αξιωματούχος μας είπε πρόσφατα, « Ελάχιστοι άνθρωποι έχουν μείνει μεταξύ των στρατιωτικών με τους οποίους μπορούμε να μιλούμε. Οι υπόλοιποι είναι κατατρομαγμένοι.»

Από την φωτεινή πλευρά, η στρατιωτική κηδεμονία, τουλάχιστον στα χαρτιά, δεν αποτελεί πια απειλή. Υπό τους νέους κανόνες, που επέβαλε η κυβέρνηση τον περασμένον Αύγουστο, οι χερσαίες δυνάμεις, το ναυτικό και η αεροπορία, όλοι υπάγονται στον υπουργό Αμύνης, έναν πολίτη. ΄Ολες οι υπό στρατιωτική διοίκηση ακαδημίες και τα λύκεια έκλεισαν και ο πρόεδρος θα διορίζει τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Εθνικής Άμυνας που ιδρύεται σε αντικατάστασή τους.

Απόφοιτοι των ισλαμικών σχολών κληρικών, που προηγουμένως αποκλείονταν από το στράτευμα, θα μπορούν να εντάσσονται. ΄Ετσι, τεχνικώς ειπείν, στη νέα Τουρκία, θα μπορεί κάποιος να είναι ταυτόχρονα Ιμάμης και Στρατηγός, περίπου όπως οι Οθωμανοί σουλτάνοι, που ήσαν μαζί Χαλίφηδες και Διοικητές. ΄Ετσι και ο Ερντογάν μπορεί να διεκδικήσει αυτούς τους τίτλους για τον εαυτό του.


* Η Αμπερίν Ζαμάν είναι δημοσιογράφος που κάλυψε την Τουρκία, τους Κούρδους και την Αρμενία για την Ουάσιγκτων Ποστ, την Νταίηλυ Τέλεγκραφ, τους Λος ΄Αντζελες Τάϊμς και την Φωνή της Αμερικής. ΄Ηταν σχολιαστής στην φιλελεύθερη τουρκική Ταράφ και την επίσης τουρκική Χαμπερτούρκ.

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Θα Αρχίσουμε Πόλεμο Με΄Ολους;


του Patrick Buchanan 1.8-2017

[Στον καθημερινό αγώνα που καταβάλλει για να αφυπνίσει τους Αμερικανούς πολίτες στην πραγματικότητα ταχείας κατολίσθησης σε πολυμέτωπες καταστροφικές συρράξεις ανά την υφήλιο, ο άλλοτε λογογράφος του προέδρου Νίξον, από τους κορυφαίους συντηρητικούς πολιτειολόγους και πρώην υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ, προβάλλει εδώ το διαμορφούμενο σκηνικό μιας Αμερικής κατά πάντων.Oι υπογραμμίσεις είναι το ιδίου.]

Μετάφραση Μ. Στυλιανού

To Σάββατο ο Κιμ Γιονκ Ουν εδοκίμασε ένα διηπειρωτικό πύραυλο, βεληνεκούς ικανού για να πλήξη την αμερικανική επικράτεια. Βελτιώνει τώρα την ακρίβειά του και μιαν πυρηνική κεφαλή αρκετά μικρή για να ταιριάζει στον πύραυλο και να ανθέξει στην επανείσοδό της στην ατμόσφαιρα.
Η επιδίωξη του είναι σαφής, εκτός εάν πιστεύουμε πως ο Κιμ είναι ένας αυτοκτονικός παράφρων. Θέλει αυτό που θέλει κάθε πυρηνική δύναμη –την ικανότητα να πλήξει την πατρίδα του εχθρού του με τρομακτικά αποτελέσματα, προκειμένου να τον αποτρέψει να του επιτεθεί.
Ο Κιμ επιθυμεί την αναγνώριση και τον σεβασμό για το καθεστώς του και από τις ΗΠΑ, που με σάρωση καταιγιστικών βομβαρδισμών από το 1950-53 απέκοψαν την Βόρειο Κορέα από την χερσόνησο.
Που μας αφήνει αυτή η πραγματικότητα; Κατά τον Cliff Cupchan του Eurasia Group, « Οι ΗΠΑ τίθενται ενώπιον ενός διλήμματος: ή δέχονται την Βόρειο Κορέα στην πυρηνική λέσχη, ή εξαπολύουν  ένα πυρηνικό πλήγμα, προκαλώντας τεράστιο αριθμό αμάχων θυμάτων.»
Είναι η ώρα της αλήθειας. Αμερικανικές κυρώσεις εναντίον της Βορείου Κορέας, όπως αυτές που ψήφισε το κογκρέσο την περασμένη βδομάδα, δεν πρόκειται να σταματήσουν τον Κιμ να αποκτήσει διηπειρωτικούς πυραύλους. Είναι πολύ κοντά στον στόχο του.
Και οποιαδήποτε προληπτική επίθεση στη Βόρειο Κορέα θα προκαλέσει μιαν αντεπίθεση κατά της Σεούλ από το συγκεντρωμένο πυροβολικό στην αποστρατικοποιημένη ζώνη, προκαλώντας δεκάδες χιλιάδες νεκρούς Νοτιοκορεάτες, μαζί με Αμερικανούς στρατιωτικούς και τις οικογένειές τους.
Θα έχουμε εμπλακεί σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο μέχρι τέλους με τη Βόρειο Κορέα, έναν πόλεμο στον οποίο ο αμερικανικός λαός δεν θέλει να πολεμήσει.
Το Σάββατο, ο Πρόεδρος Τραμπ εξέφρασε στο Τουίτερ την απογοήτευσή του για την άρνηση της Κίνας να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά: «Δεν κάνουν τίποτα για μας με την Βόρειο Κορέα, μόνο κουβέντες. Δεν θα επιτρέψουμε πια να συνεχιστεί αυτό. Η Κίνα θα μπορούσε εύκολα να λύσει το πρόβλημα.»
Την Κυριακή αμερικανικά βομβαρδιστικά Β-1Β πέταξαν πάνω από την Κορέα και ο αεροπορικός διοικητής Ειρηνικού προειδοποίησε ότι οι μονάδες του είναι έτοιμες να πλήξουν την Βόρειο Κορέα « με ταχύτατη, θανάσιμη και συντριπτική ισχύ.»
Ωστόσο, επίσης την Κυριακή, ο Ξι Ζινπίνγκ επιθεώρησε μια τεράστια παρέλαση τανκς, αεροπλάνων, στρατού και πυραύλων, ενώ Κινέζοι αξιωματούχοι κορόιδευαν τον Τραμπ ως «πρασινόκερω πρόεδρο» και «κακομαθημένο παιδί», που μπλοφάρει με την Βόρειο Κορέα. Είναι πράγματι; Θα το δούμε σύντομα.
Όπως δήλωσε ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Σίντζο ΄Αμπε, ο Τραμπ υποσχέθηκε την Δευτέρα πως «θα πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα» για να προστατέψει τους συμμάχους των ΗΠΑ. Και η πρεσβευτής στον ΟΗΕ Νίκη Χάλι ξεφώνησε: «Ο καιρός για λόγια τελείωσε».
Πάμε δηλαδή για στρατιωτικό ξεκαθάρισμα και πόλεμο με τον Βορρά; Οι αγορές, σημειώνοντας ρεκόρ πάλι την Δευτέρα, δεν έδειχναν να το νομίζουν.
Αλλά η Βόρειος Κορέα δεν είναι ο μόνος δυνητικός αντίπαλος με τον οποίο οι σχέσεις μας χειροτερεύουν τάχιστα.
Μετά την μαζική ψήφιση από το κογκρέσο των νέων κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας την περασμένη βδομάδα και την υπογραφή του Προέδρου Τραμπ, που ο νόμος του αφαιρεί την εξουσία να άρει τις κυρώσεις χωρίς την έγκριση του κογκρέσου, η Ρωσία εγκατέλειψε τις ελπίδες της για μια επαναπροσέγγιση με την Αμερική του Τραμπ. Την Κυριακή, ο Πούτιν διέταξε την περικοπή του προσωπικού της αμερικανικής πρεσβείας και των προξενείων κατά 755 θέσεις.
Ο Δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος, που άρχισε όταν προωθήσαμε το ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας και βοηθήσαμε στην ανατροπή ενός φιλορωσικού καθεστώτος στην Ουκρανία, ψυχραίνει τώρα περισσότερο. Να περιμένετε απάντηση της Μόσχας στην εχθρότητα του κογκρέσου όταν ζητήσουμε την βοήθειά της στη Συρία και με την Βόρειο Κορέα.
Οι κυρώσεις της περασμένης βδομάδας θα πλήξουν και το Ιράν, επειδή εδοκίμασε ένα πύραυλο για τοποθέτηση δορυφόρου σε τροχιά, παρά το γεγονός ότι η συμφωνία για τα πυρηνικά απαγορεύει μόνο βαλλιστικούς πυραύλους ικανούς να φέρουν πυρηνικές κεφαλές. Απτόητοι Ιρανοί δηλώνουν πως οι πυραυλικές δοκιμές τους θα συνεχιστούν.
Τις τελευταίες ημέρες είδαμε ακόμη αμερικανικά πολεμικά και ιρανικά σκάφη ακτοφυλακής σε μεγάλη εγγύτητα, με τα αμερικανικά να ρίχνουν φωτοβολίδες και προειδοποιητικές βολές. Τα αεροπλάνα και τα πολεμικά μας βρέθηκαν επίσης πολλές φορές πολύ κοντά σε ρωσικά και κινεζικά σκάφη και αεροπλάνα στην Βαλτική και στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.
Ενώ ανησυχεί για ένα πόλεμο με την Βόρειο Κορέα, η Ουάσιγκτων μοιάζει να ξερογλείφεται για έναν πόλεμο με το Ιράν. Πράγματι. Η απειλή του Τραμπ να κηρύξει το Ιράν παραβάτη της συμφωνίας για τα πυρηνικά δείχνει να έρχεται σύγκρουση. Και αναρωτιέται κανείς. Εάν το κογκρέσο είναι αποφασισμένο να συγκρουστεί με την πηγή του κακού που είναι το Ιράν γιατί δεν ακυρώνει την αγορά και την προαναγγελία πρόσθετης αγοράς από το Ιράν των 140 και αεροπλάνων που οι Μουλάδες έχουν παραγγείλει από την Μπόινγκ;
Γιατί πουλάμε αμερικανικά αεροπλάνα στους «μεγαλύτερους υποστηρικτές της τρομοκρατίας στον κόσμο»; Αφήστε στην Αιρμπάς να πάρει το χρήμα του αίματος.
Προφανώς, οι αμερικανικοί πόλεμοι στο Αφγανιστάν, στην Συρία, στην Υεμένη και στη Σομαλία δεν φτάνουν για να κορέσουν το Κόμμα του Πολέμου. Τώρα μας θέλει να οδηγήσουμε τους Σουνίτες στη Μέση Ανατολή να εξοντώσουνε τους Σιίτες, που κυριαρχούν στο Ιράν, στο Ιράκ, στη Συρία και στον Νότιο Λίβανο και αποτελούν την πλειοψηφία στο Μπαχρέϊν και στις πετρελαιοπαραγωγούς περιοχές της Σαουδικής Αραβίας.
Η εκστρατεία προσφέρεται σχεδιασμένη στους Αμερικανούς στρατιωτικούς. Ο Πρόεδρος Τραμπ θα χρειαστεί στρατεύματα, ακόμη και του μεταλλαγμένου φύλου που αποκλείει.
Ανάμεσα στους λόγους για τους οποίους ο Τραμπ κατατρόπωσε τους Δημοκρατικούς αντιπάλους του το 2016 ήταν ότι έδειχνε να μοιράζεται την αμερικανική επιθυμία εσωστρέφειας.
Ωστόσο σήμερα οι σχέσεις μας με την Κίνα και την Ρωσία είναι τόσο κακές όσο ήταν επί δεκαετίες, ενώ γίνεται ανοιχτά συζήτηση για πόλεμο με το Ιράν και τη Βόρειο Κορέα.

Ήταν αυτό για το οποίο ψήφισε η Αμερική, η αυτό εναντίον του οποίου εψήφισε;

Η Σύρραξη με την Ρωσία Είναι η Επιλογή Πολιτικής της Ουάσιγκτων.

To αποδεικνύει η ομοφωνία στο Κογκρέσο για τις νέες απρόκλητες «κυρώσεις»

του Paul Graig Roberts, 30-7-2017

[ «Ο Πόλεμος είναι στα χαρτιά, είναι η δυσοίωνη διάγνωση του πολύπειρου Αμερικανού καθηγητή, συγγραφέα, πρώην υπουργού, αρχισυντάκτη και δημοσιολόγου διεθνούς ακτινοβολίας, μετά την ομόφωνη στο κογκρέσο κήρυξη οικονομικού πολέμου στη Ρωσία. Ο δικός του τίτλος στο κατωτέρω άρθρο ήταν: «Το νέο νομοσχέδιο ρωσικών κυρώσεων είναι το μνημείο εγκληματικότητας της Ουάσιγκτων». Ιδού πως τον υποστηρίζει:]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, με σχεδόν παμψηφία στη Βουλή όσο και στη Γερουσία, κατέστησε σαφές ότι προτιμά να καταστρέψει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και να αυξήσει τον κίνδυνο πυρηνικού πολέμου από το να αποφύγει την σύρραξη με τη Ρωσία, ομαλοποιώντας τις σχέσεις.
Η ψήφος για τις νέες κυρώσεις καθιστά μάταιο για τον Πρόεδρο Τραμπ να θέσει βέτο κατά του νομοσχεδίου, αφού υιοθετήθηκε και από τα δύο σώματα με πλειοψηφία μεγαλύτερη των δύο τρίτων που απαιτείται για την ανατροπή της προεδρικής αρνησικυρίας. Το μόνο που μπορεί να πετύχει ο Τραμπ με ένα βέτο είναι να αποδείξει τις ψευδείς κατηγορίες ότι συνεργάζεται με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Το νομοσχέδιο των νέων κυρώσεων αποκλείει την δυνατότητα μείωσης των αυξανομένων εντάσεων μεταξύ των δύο μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων. Επίσης αποδεικνύει ότι εάν το Κογκρέσο έχει οποιοδήποτε ενδιαφέρον για την μείωση του κινδύνου πολεμικής σύρραξης και την αποφυγή ρήξεως με την Ευρώπη για τις κυρώσεις, το Κογκρέσο ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο να συνεχίσει να εισπράττει την χρηματοδότηση των προεκλογικών δαπανών των μελών του από το ισχυρό και πλούσιο σύμπλεγμα συμφερόντων άμυνας και ασφάλειας και να κερδοσκοπεί με το διογκούμενο μίσος κατά της Ρωσίας που καλλιεργούν τα αμερικανικά ΜΜΕ.
Αυτή η ριψοκίνδυνη και ανεύθυνη ενέργεια του Κογκρέσου καθιστά απολύτως σαφές ότι η Ουάσιγκτων έχει εσκεμμένως επιλέξει την σύρραξη με την Ρωσία ως το βασικό στοιχείο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. ΄Ισως τώρα η ρωσική κυβέρνηση να εγκαταλείψει την προσφιλή της ψευδαίσθηση ότι ένα διακανονισμός με την Ουάσιγκτων είναι επιτεύξιμος.
Όπως έχω γράψει επανειλημμένως, ό μόνος τρόπος που μπορεί η Ρωσία να επιτύχει έναν διακανονισμό με την Ουάσιγκτων είναι να συνθηκολογήσει και να αποδεχτεί την αμερικανική ηγεμονία. Κάθε περαιτέρω αντίσταση της ρωσικής κυβέρνησης σ’ αυτό το εξόφθαλμο γεγονός θα αποδείκνυε επικίνδυνη πλάνη της ρωσικής ηγεσίας.
 Το φύλλο συκής που επέλεξε το Κογκρέσο για την παραβίαση των διπλωματικών πρωτοκόλλων και του Διεθνούς Δικαίου είναι ο ανυπόστατος ισχυρισμός περί ρωσικής επέμβασης υπέρ του Τραμπ στην αμερικανική προεδρική εκλογή.
Μια οργάνωση πρώην αξιωματούχων των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών πρόσφατα ανακοίνωσε ότι πραγματοποιήθηκε επισταμένη επιστημονική έρευνα για το θρυλούμενο ρωσικό «χάκινγκ» και το πόρισμα είναι πως δεν υπήρξε τέτοια ηλεκτρονική παρέμβαση. Υπήρξε μια εσωτερική διαρροή και η διαρροή αντιγράφηκε σε ειδική συσκευή όπου της προστέθηκαν ρωσικά «δακτυλικά αποτυπώματα». Δεν υπάρχει το παραμικρό έγκυρο ερευνητικό στοιχείο που να τεκμηριώνει και ίχνος ρωσικής ηλεκτρονικής παρέμβασης.
Είναι όλα κατασκευάσματα, και όλοι όσοι υποστηρίζουν ρωσική ανάμειξη το ξέρουν. Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ισχυρισμό για ρωσικό «χάκινγκ» και τον ισχυρισμό του Χίτλερ το 1939 «χθες τη νύχτα πολωνικά στρατεύματα πέρασαν τα σύνορά μας», το φύλο συκής του Χίτλερ για την εισβολή στην Πολωνία.
Το γεγονός ότι το Κογκρέσο χρησιμοποιεί ένα διαβόητα διαφανές ψεύδος για να δικαιολογήσει την παραβίαση του διεθνούς δικαίου και εσκεμμένα επιδεινώνει τις σχέσεις τόσο με την Ρωσία όσο και με την Ε.Ε. αποδεικνύει πόσο αποφασισμένη είναι η Ουάσιγκτων να εντείνει την σύγκρουση με την Ρωσία.
Περιμένετε περισσότερους ψευδείς ισχυρισμούς, περισσότερη δαιμονοποίηση, περισσότερες απειλές.

Ο Πόλεμος είναι στα χαρτιά.

Αποκάλυψη του Εκρηκτικότερου Φακέλου Στις Σχέσεις των ΗΠΑ Με το Αδελφό Ισραήλ

Η Επιχείρηση Βύθισης του Πολεμικού Λίμπερτυ


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Σε μιαν κυριολεκτικά εκρηκτικήν εκπομπή, το ρωσικό διεθνές τηλεοπτικό δίκτυο R.T. (Russia Today) παρουσίασε σήμερα τον επί πενήντα χρόνια επτασφράγιστο -άκρως, ακρότατα απόρρητο- φάκελο του μεγαλύτερου  κρατικού εγκλήματος μεταξύ των δύο στενότερων –αδελφικών- συμμάχων, μετά τον Β’Π.Π.
Στην παγκόσμια άγνωστη αυτήν υπόθεση δράστης ήταν το Ισραήλ και θύμα οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά τα δρακόντεια μέτρα για να  εγκιβωτιστεί η υπόθεση σε απόλυτο σκότος –στις ΗΠΑ και διεθνώς- ελήφθησαν και επιβλήθηκαν επί 50 χρόνια, από το θύμα, όχι από τον δράστη.
Η πάντοτε ενδιαφέρουσα εκπομπή συζήτησης «Cross Talk» του  Αμερικανού παρουσιαστή Πήτερ Λαβέλ αφιερώθηκε σήμερα στην προγραμματισμένη και πείσμονα ισραηλινή επιχείρηση καταβύθισης του αμερικανικού πολεμικού σκάφους Λίμπερτυ στα ύδατα της Αιγύπτου, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 χρόνων από το γεγονός και της έκδοσης σχετικού βιβλίου από τον Αμερικανό ιστορικό Phillip Nelson, o oποίος συμμετέσχε στην εκπομπή.
Το γεγονός είναι τελείως άγνωστο στους ΄Ελληνες, τελούντες τότε υπό το πολύ πρόσφατο σοκ της δικτατορίας  της 21 Απριλίου –ημέρα επίσκεψης και περιοδείας ινκόγκνιτο στην Αθήνα και του Στρατηγού Νταγιάν. Είναι όμως τελείως άγνωστο και στα 99% των Αμερικανών -με την εξαίρεση των αναγνωστών του Αμερικανού δημοσιολόγου Phillip Giraldi, τέως πράκτορα της CIA και συνεργάτη του American Conservative και άλλων εξωσυστημικών μέσων ελεύθερης ενημέρωσης, ο οποίος έχει αναφερθεί στην υπόθεση κατ’ επανάληψη, σε άρθρα για την παντοδυναμία του ισραηλινού λόμπυ στις ΗΠΑ.
Στη σημερινή συζήτηση ο ιστορικός Φίλιπ Νέλσον είπε ότι η ισραηλινή επίθεση εναντίον του αμερικανικού πολεμικού είχε σχεδιαστεί πολλούς μήνες πριν, ότι εντασσόταν στα προ διετίας σχέδια του Ισραήλ να εξαπολύσει τον Πόλεμο των Έξη Ημερών για να αποσπάσει εδάφη της Παλαιστίνης και της Αιγύπτου και ότι η προγραμματισμένη καταβύθιση του αμερικανικού πολεμικού Λίμπερτυ προοριζόταν -ως                              « επιχείρηση πλαστής σημαίας»- να αποδοθεί στον Νάσσερ και τους Αιγυπτίους και να παρασύρει τις ΗΠΑ στον πόλεμο.
Ο  συγγραφέας είπε ότι επί ώρες και σε 15 υπερπτήσεις, τα ισραηλινά αεροσκάφη πραγματοποιούσαν αναγνωρίσεις, προφανώς για την επισήμανση  των κρισιμότερων σημείων του στόχου. Κατά την διάρκεια των υπερπτήσεων, αξιωματικοί και ναύτες, θεωρώντας τις ως φιλικές και χαιρετιστήριες, ανταπέδιδαν τον χαιρετισμό στους Ισραηλινούς πιλότους, που συχνά ήσαν σε χαμηλό ύψος και ορατοί. Ακολούθησε αμείλικτος βομβαρδισμός του σκάφους επί δύο ώρες. Το Λίμπερτυ επλήγη κατ’ επανάληψη. Ο κυβερνήτης διέταξε εγκατάλειψη του σκάφους. Οι διασωθέντες από τον βομβαρδισμό επιβιβάστηκαν στις λέμβους. Αλλά τα αεροπλάνα συνέχισαν βομβαρδισμό και πολυβολισμούς  εναντίον και των λέμβων με τους ναυαγούς. Ισραηλινό υποβρύχιο που καραδοκούσε στην περιοχή έριξε εναντίον του αμερικανικού πολεμικού τρείς τορπίλες.
Το σχέδιο- είπε ο αφηγητής- ήταν το Λίμπερτυ να βυθιστεί αύτανδρο, να μην διασωθεί κανείς, να μην υπάρξει μαρτυρία της ταυτότητας του δράστη. Αλλά στην περιοχή βρέθηκε ένα ρωσικό πλοίο. Το Λίμπερτυ τελικά δεν το κατάπιε η θάλασσα.
Βόμβες και πολυβόλα (αμερικανικής πιθανώς προέλευσης) σκότωσαν 34 Αμερικανούς άνδρες του πληρώματος, αλλά οι υπόλοιποι διέφυγαν.
Ο κ. Κεν Ο Κήφη, (από τους  επιζήσαντες του πληρώματος, αν άκουσε καλά ο γράφων) και μαχητικότερος των συζητητών, είπε ότι υπάρχουν τα πρακτικά των συνομιλιών των πιλότων με το αρχηγείο τους στο Ισραήλ, όπου έκπληκτοι ρωτούν αν πρέπει πράγματι να βομβαρδίσουν Αμερικανούς, εάν δεν πρόκειται περί λάθους και να παίρνουν κατηγορηματική επανάληψη της διαταγής.
Ο Φίλιπ Νέλσον είπε ότι την απόφαση περί ερμητικής μυστικότητας πήρε ο πρόεδρος Τζόνσον «περιστοιχιζόμενος από τους σιωνιστές συμβούλους του» και επιτροπή από τους Μακναμάρα (Υπ.Αμύνης), Χελμς  (CIA), Ροσντέηλ και ναύαρχο Μακέϊν, τον πατέρα του θορυβώδους γερουσιαστή. Οι επιζήσαντες του πληρώματος του Λίμπερτυ διασκορπίστηκαν σε πολεμικά στις τέσσερεις άκρες της γης -ένας μόνος σε κάθε πλοίο- και διατάχθηκαν, με απειλή «βαρύτατων συνεπειών», να μην μιλήσουν ούτε στη σύζυγό τους για ό,τι τους συνέβη. Απονεμήθηκαν σε όλους παράσημα –μυστικά, χωρίς αιτιολόγηση και χωρίς ανακοίνωση της απονομής.
Και οι τέσσερεις συνομιλητές στη συζήτηση  χαρακτήρισαν τον  πρόεδρο  Λύντον Τζόνσον αρχιπροδότη ( “First Class Traitor”).
Ο κ. Κεν ο Κήφη καταφέρθηκε βίαια  κατά την τρομακτικής αδικίας σε βάρος των θυμάτων και των συγγενών τους που αποτέλεσε αυτή η τεράστια συνωμοσία σιωπής, η οποία –όπως είπε- καθιέρωσε καθεστώς ασυλίας και άδειας στο Ισραήλ να κάνει ότι θέλει ακαταδίωκτο, στις ΗΠΑ, όπως συνέβη –υποστήριξε- και (με την τρομοκρατική επίθεση στους Πύργους της Νέας Υόρκης ) την 9 Σεπτεμβρίου 2001,  η οποία  –είπε-  ήταν επιχείρηση «πλαστής σημαίας»  από την Μοσάντ, την CIA και το Βαθύ Κράτος, και που συνεχίζεται και σήμερα με τις επιθέσεις του Ισραήλ με προσχήματα  εναντίον του στρατού της Συρίας. Πράκτορες της Μοσάντ συνελήφθησαν τότε  με εκρηκτικά και αφέθησαν ελεύθεροι να επιστρέψουν στο Ισραήλ, υποστήριξε.
Ο Κεν ο Κήφη κατήγγειλε  την δειλία και δουλοπρέπεια των Αμερικανών πολιτικών απέναντι στις ισχυρές και πλούσιες εβραϊκές οργανώσεις , οι οποίοι, για τον φόβο της πολιτικής τους εξαφάνισης, συνεργούν στο να ρυμουλκείται η πατρίδα τους σε πολέμους καταστρεπτικούς για τα συμφέροντά της. Βλέπουμε και σήμερα –είπε- του ίδιους παίκτες στον ίδιο ρόλο, να κάνουν τα ίδια και του Αμερικανούς  βουλευτές και γερουσιαστές να τρέμουν για την πολιτική τους επιβίωση.

Σημείωση: Για την επί λέξει καταγραφή της συζήτησης, της οποίας το ανωτέρω κείμενο είναι προϊόν  προχείρων σημειώσεων απροετοίμαστου  και έκπληκτου ακροατή, ο αναγνώστης μπορεί να προσφύγει στο www.RT.com, το αυριανό δελτίο του οποίου πρέπει να δημοσιεύει το σχετικό βίντεο.

Το Ακατανόμαστο ΄Εγκλημα του Βίκτωρ Ορμπάν


του William Engdahl, New Eastern Outlook, 10-7-127

[Πλούσιο σε επιμελώς αποκρυπτόμενες -από τα Ευρω-υπότροφα συστημικά ΜΜΕ- πληροφορίες και πολλαπλά διαφωτιστικό το κατωτέρω άρθρο έγκυρου Αμερικανού Δημοσιολόγου, παρουσιάζει πρόσθετο ενδιαφέρον για τον ΄Ελληνα αναγνώστη και πειθαρχικό υπήκοο των βλοσυρών κομισαρίων των Βρυξελών, που αποτελούν το αντικείμενο της έρευνάς του. Η ανάγνωσή του οπωσδήποτε εμπλουτίζει τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις…]

Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού


Mερικοί μοιάζει να μη θέλουν να μάθουν ποτέ τους κανόνες του παιχνιδιού. Στην κορυφή της λίστας αυτών των κακότροπων πού τηρεί η Ε. Ε. βρίσκεται αυτές τις μέρες η Ουγγαρία και ο πρωθυπουργός της Βίκτωρ Ορμπάν. Φαίνεται πως δεν θέλει να αντιληφτεί. Δεν καταλαβαίνει πως δεν είναι «ευρωπαϊκό» να υπεραμύνεσαι των κυριαρχικών δικαιωμάτων των συμπολιτών σου και του ΄Εθνους σου. ΄Οσο κι’ αν προσπαθούν να τον εκπαιδεύσουν οι απρόσωποι τεχνοκράτες που περιβάλλουν τον πρόεδρο της Επιτροπής Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, αυτός δεν θέλει να καταλάβει.

Ο χρόνος που πέρασε ήταν δίσεκτος για τους επιτηρητές της πολιτικής ορθότητας στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Πρώτα ο κ. Ορμπάν επέμεινε να πραγματοποιήσει ένα εθνικό δημοψήφισμα. Σκέψου αντιευρωπαϊσμό! Να αφήνεις τους πολίτες να ψηφίζουν για θέματα που επηρεάζουν τη ζωή τους, στις ίδιες τους τις χώρες! Τι ιδέα. Και τι θα ζητήσουν μετά;

Τον περασμένο Οκτώβριο, η κυβέρνηση του Βίκτωρα Ορμπάν οργάνωσε ένα δημοψήφισμα για το αν θα επιτρέψει στην Επιτροπή του Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, που κανείς δεν εξέλεξε, να υπαγορεύει στην Ουγγαρία τον αριθμό των μεταναστών από την Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή που θα υποχρεούται να υποδεχθεί, να συντηρεί και ό,τι άλλο. Οι Ούγγροι πολίτες ψήφισαν με ένα συντριπτικό 98% μαζί με τον πρωθυπουργό τους πως οι Βρυξέλλες δεν θάχουν τέτοιο δικαίωμα.

Στη πραγματικότητα ήταν η Γερμανία και η Γαλλία που τον Σεπτέμβριο του 2016 είχαν πείσει το Γιούνκερ να μεταχειρισθεί την μέθοδο της «εξουσιοδοτημένης πλειοψηφίας», ένα ύπουλο κόλπο της Συνθήκης της Λισσαβώνας, για να επιβάλει αποφάσεις των μεγάλων στις μικρές χώρες. Αντί για την καθιερωμένη στην Ε Ε πρακτική να απαιτείται ομοφωνία σε κρίσιμα ζητήματα, όπως η αναγκαστική εισδοχή προσφύγων/μεταναστών, Γερμανία και Γαλλία πέρασαν δια της βίας ένα σχέδιο εγκατάστασης 120.000 προσφύγων, με αυτό το πλάγιο μέσο, κατά παραβίαση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, σύμφωνα με τους νομικούς επιστήμονες.

Ευτυχώς… οι Βρυξέλλες μπορούσαν να αγνοήσουν το ουγγρικό δημοψήφισμα, με το τεχνικό «πάτημα» ότι είχαν ψηφίσει κατά τι λιγότεροι του 50% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. ΜΚΟ του Σόρος και σύμμαχοί τους στην Ουγγαρία είχαν εξαπολύσει μιαν μαζική εκστρατεία αποχής. «Παρά τρίχα ! Τι αγωνία – η Δημοκρατία παρ’ ολίγο να μας πιάσει στα πράσα!»

Και για να σιγουρευτούν πως κανείς στην Ε Ε δεν θα αντιληφτεί πως κάποια βασικά δημοκρατικά δικαιώματα βιάζονται στη Ουγγαρία, τα ευρω-υπότροφα συστημικά ΜΜΕ άρχισαν πυρά φραγμού κατά του Βίκτορα ΄Ορμπαν γα το πώς τόλμησε να προσφύγει σε λαϊκή ψήφο.

Πανεπιστημιακή διαφάνεια.


Κατόπιν ο αδιόρθωτος ταραχοποιός ΄Ορμπαν και ο υπουργός του επί της Παιδείας κατέθεσαν και ψήφισε η Βουλή νόμο που υποχρεώνει Πανεπιστήμια στην Ουγγαρία που εκδίδουν διπλώματα τα οποία ισχύουν και σε άλλες χώρες, να διατηρούν σε λειτουργία παραρτήματά τους στις αντίστοιχες χώρες. Το μέτρο αφορούσε το Πανεπιστήμιο Κεντρικής Ευρώπης στην Βουδαπέστη. Αυτό το περίεργο εκπαιδευτικό όργανο ιδρύθηκε το 1991, από τον σπεκουλαδόρο και κορυφαίο χρηματοδότη των ψευδό-δημοκρατικών ΜΚΟ, περιβόητο «ανθρωπιστή» Τζωρτζ Σόρος, μέσα στο μετά-κομμουνιστικό χάος της Ευρώπης.

Ο νέος ουγγρικός νόμος επέβαλλε επίσης, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση των υπαλλήλων του πανεπιστημίου Σόρος της Βουδαπέστης να εφοδιάζονται με άδεια εργασίας από το ουγγρικό κράτος, πρακτική αυτονόητη σε κάθε Δυτική δημοκρατία. Το Πανεπιστήμιο Κεντρικής Ευρώπης ισχυριζόταν ότι αυτό θα «περιόριζε τις δυνατότητές του να προσλαμβάνει προσωπικό». Οι εκπρόσωποι του πανεπιστημίου δεν έλεγαν φυσικά ότι ο περιοριστικός χαρακτήρας του νέου νόμου συνίστατο στο ότι οι μυστικοί πράκτορες της CIA ήταν απρόθυμοι να υποβάλουν αίτηση για άδεια νόμιμης εργασίας στις χώρες αποστολής τους. Δηλαδή ποιας άλλης κατηγορίας υπαλλήλων περιόριζε την πρόσληψη ο νόμος για την άδεια εργασίας;

Η κυβέρνηση ΄Ορμπαν επέβαλλε επίσης στο πανεπιστήμιο να ανοίξει παράρτημά του στην Αμερική, εφ’ όσον εκδίδει διπλώματα για την Πολιτεία της Νέας Υόρκης, χωρίς να έχει τμήμα εκεί και ενώ διδάσκει ύλη εγκεκριμένη από τις ουγγρικές αρχές αλλά όχι από τις αμερικανικές –ρύθμιση που προφανώς εξασφάλισε ο Σόρος.

Λεφτά από την ΜΚΟ «Ανοιχτή Κοινωνία» του Σόρος χρηματοδοτούσαν, μεταξύ άλλων, την διδασκαλία και την άσκηση, στο Πανεπιστήμιο του Σόρος στη Βουδαπέστη, για την «ενίσχυση της δομής της πολιτικής κοινωνίας στην Ουγγαρία». Μάλιστα!

Το Πανεπιστήμιο Κεντρικής Ευρώπης χρηματοδοτείται επίσης, με πολλά λεφτά, από την διαβόητη αμερικανική ΜΚΟ «ΝED» (Εθνικό ΄Ιδρυμα για την Δημοκρατία)* όπως και από ιδρύματα του Σόρος. Μια πρόσφατη δωρεά του ΝED στο Πανεπιστήμιο Σόρος της Βουδαπέστης προοριζόταν για την χρηματοδότηση της ανάπτυξης των «δεξιοτήτων νέων Ρομά (τσιγγάνων) και διανοουμένων και της δυνατότητας προώθησής τους στην δημόσια υπηρεσία . . . με ειδίκευση στη δημόσια πολιτική και στα ανθρώπινα δικαιώματα.» Μερικοί λένε πως το πρόγραμμα διδασκαλίας του Πανεπιστημίου του Σόρος στη Βουδαπέστη δίνει την εντύπωση δίδυμης έκδοσης του εγχειριδίου της ΄Εγχρωμης Επανάστασης του Τζην Σαρπ, για την «μη βία ως όπλο πολέμου».

Οι Κανόνες της Λέσχης.

Αυτός ο νέος νόμος περί πανεπιστημίων προκάλεσε μεγάλο βρασμό ψυχής στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, όπως ο Σούπερ-Κομισάριος Φρανς Τίμμερμανς, πρώτος αντιπρόεδρος της Κομισιόν, έως ότου καταφέρει να αναγκάσει τον Ούγγρο πρωθυπουργό να τον αναστείλει, μετά από πολλές απειλές στον ίδιο και την κυβέρνησή του. Ο Τίμμερμανς, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας, που κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει για υπερβολική δημοκρατική ευαισθησία, παρατήρησε τότε: «Η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση είναι ένας θεσμός πού σχεδιάζεται και κατευθύνεται από τα κράτη-μέλη της.» Και μάλωσε τον Ορμπάν, δηλώνοντας πως η Ουγγαρία πρέπει να θυμάται πως υπέγραψε να σέβεται «τους κανόνες της λέσχης.» (sic)

Κομισιόν της Ε. Ε., όπως Πολιτμπυρό

Ναι, κ. Ορμπάν, νόμιζες πως εντασσόμενος στην Ε. Ε. έμπαινες σε μιαν ένωση κυρίαρχων κρατών δεσμευμένων για έναν διάλογο αρχών; Μα τέτοια αφέλεια; Εδώ είναι Λέσχη κύριε, και οι μη εξελεγμένοι ΄Αρχοντες των Βρυξελλών, όπως ο Γιούνκερ και οι επτά υπέρ-κομισάριοί του, όπως ο Τίμμερμανς, θα αποφασίζουν τι είναι καλό για σένα. « Αυτονών είναι οι κανόνες της Λέσχης. Μπήκες; Συγνώμη Βίκτωρ, αλλά δεν σου υποσχεθήκαμε και ρόδα μυρωμένα, έτσι δεν είναι;»

Και για να γίνει σαφές ότι οι υπαγορεύσεις των Βρυξελλών δεν έχουν σχέση με τη Δημοκρατία και τέτοιες ανόητες ξεπερασμένες προλήψεις, ο Γιούνκερ, μόλις πήρε το τελείως αντιδημοκρατικό νεύμα συγκατάθεσης της Μέρκελ για να γίνει Πρόεδρος της Κομισιόν το 2014, δημιούργησε μια νέα δομή εφτά Υπέρ-Επιτρόπων, ή σωστότερα Σούπερ-Κομισάριων. Αντιπροσωπεύουν από κάθε άποψη το παλαιό σοβιετικό Πολιτμπυρό, με μόνη διαφορά πως το σημερινό των Βρυξελλών είναι πιθανώς κάπως λιγότερο δημοκρατικό από το Πολιτμπυρό του Μπρέζνιεφ.

Ο Τίμμερμανς, διοικητικά Πρώτος Αντιπρόεδρος υπό τον Γιούνκερ, είναι «Σούπερ-Κομισάριος» υπεύθυνος πολλών χαρτοφυλακίων, μεταξύ των οποίων και των προσφύγων, ή της «μεταναστευτικής πολιτικής», κατά την ορολογία της Ε.Ε. Οι Σούπερ-Κομισάριοι του Γιούνκερ σπρώχνουν την Επιτροπή της Ε.Ε. ακόμη μακρύτερα από την Δημοκρατία. Αυτοί έχουν την εξουσία να ελέγχουν και να διαμορφώνουν την δραστηριότητα των Επιτρόπων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να προβάλλουν βέτο σε οποιαδήποτε νομοθετική πρόταση υποβάλλουν οι συνάδελφοί τους, σύμφωνα με οδηγίες κανονισμού που διέρρευσαν Ινστιτούτα της ΜΚΟ του Σόρος «Ανοιχτή Κοινωνία».

Σήμερα η Επιτροπή της Ε.Ε. είναι μια εξουσιαστική πυραμίδα μη εκλεγμένων αρχόντων, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Γιούνκερ και τον Πρώτον Αντιπρόεδρο Τίμμερμανς στη δεύτερη θέση. ΄Ολοι οι άλλοι επίτροποι υπάγονται στην εξουσία των πρώτων δύο. Αυτό είναι κάτι που δεν αναφέρεται ποτέ στις συζητήσεις των ευρωπαϊκών συστημικών ΜΜΕ.

Τώρα τα βάζετε και με τις ΜΚΟ;

Το πιο πρόσφατο ουγγαρέζικο ράπισμα, στα μούτρα του Γιούνκερ και αυτών των θεοσεβών κομισαρίων των Βρυξελλών και του φιλαράκου τους Τζωρτζ Σόρος, ήταν ο νέος νόμος που με πρόταση της κυβέρνησης ψήφισε η Βουλή για τις ΜΚΟ οι οποίες χρηματοδοτούνται από το Εξωτερικό. Κατά τον νέο ουγγρικό νόμο, όποια ΜΚΟ στην Ουγγαρία εισπράττει περισσότερα από 24.000 Ευρώ από ξένες πηγές υποχρεούται να κάνει μιαν ετήσια δήλωση στις ουγγρικές αρχές, κατονομάζοντας επακριβώς τις πηγές προέλευσης αυτών των ποσών. Εάν μια ΜΚΟ αρνηθεί να συμμορφωθεί αντιμετωπίζει ποινή κλεισίματός της.

Πόσο χυδαίο! Tώρα μπορεί να είστε βέβαιοι πως η μυριάδα των ουγγρικών ΜΚΟ και άλλων ποικιλώνυμων οργανώσεων που χρηματοδοτούν με δισεκατομμύρια δολάρια ο Σόρος και οι φίλοι των αμερικανικών ΜΚΟ, όπως το Εθνικό ΄Ιδρυμα για την Δημοκρατία (ΝΕD), δεν είναι καθόλου ευτυχείς ακόμη και μ’ αυτόν τον πολύ ήπιο νόμο. ΄Εχουν άραγε κάτι να κρύψουν από την ουγγρική κυβέρνηση; Ποιος ξέρει; Αμέσως το γερμανικό υπουργείο των Εξωτερικών εξέδωσε μιαν ανακοίνωση καταδίκης για τον νέο ουγγρικό νόμο περί ΜΚΟ. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Μάρτιν Σαίφερ δήλωσε πως ο νέος νόμος περί ΜΚΟ βάζει την Ουγγαρία στην συντροφιά χωρών όπως η Ρωσία και η Κίνα,που θεωρούν «την χρηματοδότηση των ΜΚΟ από ξένους εχθρική ενέργεια».

Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να αναφέρει το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν κάτι που ονομάζεται Νόμος Απογραφής Ξένων Οργάνων, που υποχρεώνει άτομα ή όργανα που εκπροσωπούν συμφέροντα ξένων κυβερνήσεων, «υπό πολιτική ή ημι-πολιτική ιδιότητα», να αποκαλύπτουν την σχέση τους με την ξένη κυβέρνηση και πληροφορίες για τις σχετικές δραστηριότητες και τα οικονομικά τους.

Η Ε.Ε. διαπράττει βλακώδη γκάφα

Με τους Κομισάριους των Βρυξελλών να αντιμετωπίζουν σαν απαράδεκτο θράσος την αντίσταση του Ορμπάν και των Ούγγρων στην απόλυτη εξουσία των Ευρωκρατών στις εσωτερικές υποθέσεις μιας χώρας-μέλους, η Ε.Ε. αποφάσισε να φθάσει στα άκρα, κινώντας την διαδικασία κυρώσεων για παραβίαση κανονισμών σε βάρος της ουγγρικής κυβέρνησης. Εάν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κρίνει ένοχη της Ουγγαρία θα μπορούσε να της επιβάλει πρόστιμα και άλλες κυρώσεις. Μέχρι τώρα η Κομισιόν δεν είχε τιμωρήσει άλλο κράτος-μέλος. Μια απόπειρα κυρώσεων κατά της Αυστρίας το 2000, επειδή επετράπη η συμμετοχή σε κυβερνητικό συνασπισμό μελών του Κόμματος της Ελευθερίας, του Γιοργκ Χάϊντερ, γρήγορα εγκαταλείφτηκε μπροστά στην τεράστια αντίδραση κατά της Ε.Ε.
Για λόγους «ισορροπίας», η προσφυγή στο δικαστήριο περιέλαβε επίσης την Πολωνία και την Τσεχία, για την άρνησή τους να συμμορφωθούν με την εντολή των Βρυξελλών για την υποδοχή προσφύγων.
Η δικαστική επίθεση της Κομισιόν ακολούθησε την ψηφοφορία στις 17 Μαΐου στο Ευρωκοινοβούλιο -ένα άλλο περίεργου φύσεως σώμα. Το κοινοβούλιο της Ε.Ε., επικαλούμενο την άρνηση της Ουγγαρίας να δεχτεί μετανάστες ως και τον νέο Νόμο για τις ΜΚΟ και τον Νόμο για το Πανεπιστήμιο του Σόρος, συνέστησε την εφαρμογή του ΄Αρθρου 7.1 της Συνθήκης, που εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να κρίνει εάν ένα μέλος παραβίασε τις «αξίες» της Ε.Ε. και εάν θα πρέπει να τιμωρηθεί, μεταξύ άλλων, με την αναστολή του δικαιώματος ψήφου.

Η δικαστική επίθεση των Βρυξελλών εναντίον της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Τσεχίας είναι πολύ πιθανόν να τους σκάσει στα χέρια και να επιταχύνει την διάλυση της εξόφθαλμα κακοστημένης Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Στην ελάχιστη εκδοχή, η ενέργεια αυτή σφυρηλατεί την ενότητα των χωρών που υφίστανται την επίθεση και χαλυβδώνει την αντίσταση σε μιαν αυταρχική γραφειοκρατία και εξουσιαστική πατριαρχία.

Οπωσδήποτε, γίνεται ολοένα και καθαρότερο σε συνεχώς περισσότερους Ευρωπαίους πολίτες ότι το τέρας που φωλιάζει σήμερα στις Βρυξέλλες δεν αντιπροσωπεύει τα πραγματικά συμφέροντα των πολιτών της Ε.Ε. Το ακατανόμαστο έγκλημα του Β. ΄Ορμπαν είναι η επιμονή του να υπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών της πατρίδας του και όχι των αυτοπρόβλητων και μη εκλεγμένων αλαζόνων Κομισαρίων των Βρυξελλών.


*NED, ήτοι το National Endowment for Democracy (Εθνικό ΄Ιδρυμα για την Δημοκρατία) απέκτησε διεθνή φήμη με το πραξικόπημα στην Ουκρανία, όταν η τότε βοηθός υπουργός των εξωτερικών κ. Βίκυ Νούλαντ είχε δηλώσει σε ομιλία της ότι είχαν δαπανήσει πέντε δισεκατομμύρια δολάρια για την προετοιμασία αλλαγής καθεστώτος. Παράλληλα, λίγο χρόνο νωρίτερα, ο πρόεδρος του Ιδρύματος είχε προαναγγείλει την ανατροπή του Ρώσου προέδρου Πούτιν.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates