Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κούρδοι της Συρίας, Σύμμαχοι των ΗΠΑ, Παρέδωσαν Πηγές Αερίου στους Ρώσους Μετά Μυστικές Συνομιλίες

Ζero Hedge, Oct.20,2017

Σε μια κίνηση που προκάλεσε κατάπληξη σε πολλούς παρατηρητές του συνεχιζόμενου πολέμου, οι υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) παρέδωσαν στις ρωσικές δυνάμεις τα μεγαλύτερα πεδία πηγών φυσικού αερίου της Συρίας, πιθανώς κατόπιν των χωρίς προηγούμενο απ’ ευθείας συνομιλιών μεταξύ υψηλόβαθμων Ρώσων αξιωματούχων και Κούρδων ηγετών, στο Κουαμισλί της βόρειο-ανατολικής Συρίας.

Το εργοστάσιο αερίου Κονόκο ( που τοπικά ονομάζεται επίσης Αλ-Ταμπίγια, από την ονομασία της περιοχής της πηγής αερίου που το τροφοδοτεί) βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Ευφράτη, έξω από την πόλη Ντέϊρ Εζόρ – η οποία ελευθερώθηκε τελευταία από τους Τζιχαντιστές με την προώθηση του Συριακού Στρατού και ρωσικών δυνάμεων από την δυτική πλευρά του Ευφράτη. Το πεδίο Κονόκο ήταν υπό τον έλεγχο των Τζιχαντιστών από το 2014 και καταλήφθηκε από τους SDFστις 23 Σεπτεμβρίου, με την προέλαση της κυρίως κουρδικής δύναμης από τα ανατολικά. Το σε κατάρρευση τώρα «Ισλαμικό Κράτος» αντλούσε μέγα μέρος των χρηματικών πόρων του από την εκμετάλλευση πολλών πηγών πετρελαίου και αερίου στην πλούσια σε πηγές επαρχία Ντέϊρ Εζόρ.

Φωτογραφία από αέρος του εργοστασίου Κονόκο-Ταμπίγια.

Το πεδίο αερίου, που είχε την μεγαλύτερη περιεκτικότητα όλων στη Συρία πριν από τον πόλεμο, μπορεί να παράγει 13 εκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου την ημέρα. Φέρει το όνομα της αμερικανικής εταιρείας που ανακάλυψε τα αποθέματα αερίου και εγκατέστησε το εργοστάσιο επεξεργασίας του. Το 2005, η Κονόκο- Φίλιπς μετεβίβασε τις εγκαταστάσεις στην κρατική Εταιρεία Αερίου της Συρίας και δεν έχει πλέον σχέση με την επιχείρηση.

Την είδηση παράδοσης στους Ρώσους από τους Κούρδους SDF μετέδωσε από την Βηρυτό το al-Masdar News, επικαλούμενο στρατιωτικές πηγές:

Στρατιωτικές πηγές της Συρίας αναφέρουν ότι, με συμφωνία κατόπιν διαπραγματεύσεων μεταξύ Ρωσίας και Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ, ο έλεγχος του πεδίου πηγών αερίου θα περιέλθει στον έλεγχο της συριακής κυβέρνησης.

Εάν αληθεύει η είδηση, τότε το εύρος οποιασδήποτε παρασκηνιακής συμφωνίας που επιτεύχθηκε μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας για την μεταβίβαση των ενεργειακών πόρων που κατέλαβαν οι Κούρδοι πολιτοφύλακες πίσω στην νόμιμη ιδιοκτησία της κυβέρνησης της Δαμασκού μπορεί να έχει μεγαλύτερες διαστάσεις (μελλοντικές μεταβιβάσεις) – αν και δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι αυτό πράγματι ισχύει.

Μολαταύτα, η απροσδόκητη μεταβίβαση των πηγών αερίου Κονόκο από τους SDF στη κυβέρνηση της Συρίας γεννά το ερώτημα εάν συνεχίζεται ή όχι ο μέχρι σήμερα συναγωνισμός μεταξύ του Συριακού Αραβικού Στρατού και των Κουρδικών κυρίων δυνάμεων να αποκτήσουν τον έλεγχο του πολύ μεγαλύτερου πεδίου πηγών φυσικού αερίου νοτιότερα, στο Αλ-Ομάρ, από το «Ισλαμικό Κράτος».

Την Τετάρτη ο Ρώσος υφυπουργός των Εξωτερικών Μιχαήλ Μπογκντάνωφ επισημάνθηκε στην ανακηρυγμένη αυτόνομη ζώνη της Ροζάβα, όπου θα συναντούσε Κούρδους και Σύρους ηγέτες στην βόρεια πόλη Κουαμισλί (βάσει πληροφοριών πηγών του Zero Hedge, που επίσης επιβεβαιώνονται από τρίτους αναλυτές.) Είναι πολύ πιθανό ότι η μεταβίβαση του Κονόκο την Πέμπτη ήταν το αποτέλεσμα αυτής της ιστορικής αν και ανεπίσημης συνάντησης πρόσωπο με πρόσωπο.

Ο Ρώσος υφυπουργός των Εξωτερικών Μπογκντάνωφ είναι ο Ειδικός Προεδρικός Εκπρόσωπος στην Μέση Ανατολή –έτσι, ότι συζητήθηκε ήταν αναμφίβολα τεράστιας σημασίας. Αυτό έρχεται μετά την «μυστική» και χωρίς προηγούμενο αμερικανο-ρωσική συνάντηση μεταξύ στρατιωτικών για την Συρία, τον περασμένο μήνα, κάπου στην Μέση Ανατολή.

Στο μεταξύ, γοργές εξελίξεις στην περιοχή εξακολουθούν να δείχνουν προς μια τελική πλήρη σύρο-ρωσική στρατιωτική και στρατηγική νίκη. Μετά την περιέλευση της κουρδικής πόλης του Κιρκούκ στο Ιράκ υπό τον πλήρη ιρακινό εθνικό έλεγχο αυτήν την εβδομάδα, οι ΗΠΑ είναι τώρα υποχρεωμένες να επανεξετάσουν την παρουσία τους στην βόρειο-ανατολική Συρία, καθώς οι κουρδικές φιλοδοξίες στο Ιράκ ματαιώθηκαν, οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να ευθυγραμμιστούν με την νικήτρια Βαγδάτη όπως και άλλες χώρες σαν την Σαουδική Αραβία, που έσπευσαν να στείλουν συγχαρητήρια στην κυβέρνηση του Ιράκ. Φαίνεται πως η εθνική κυριαρχία θα βγεί νικήτρια αντί της προηγούμενης ροπής προς τον εθνο-θρησκευτικό διαμελισμό του Ιράκ και της Συρίας.

Αυτήν της εβδομάδα ο αμερικανικός συνασπισμός ανακοίνωσε πως τα 98% της Ράκα απελευθερώθηκαν και οι SDF συνεχίζουν να γιορτάζουν τη νίκη υψώνοντας πανό στην πόλη. Αλλά, καθώς οι Τζιχαντιστές έχουν ουσιαστικά νικηθεί, το ερώτημα παραμένει ποιοι θα είναι οι στρατιωτικοί στόχοι των ΗΠΑ στη Συρία και εάν η «Επιχείρηση Σύμφυτη Αποφασιστικότητα» ήταν πράγματι και αποκλειστικά για να νικηθεί το «Ισλαμικό Κράτος».



Όπως είχαμε και άλλοτε σημειώσει, τα κουρδικά συμφέροντα δεν είναι με την Ουάσιγκτον, αλλά με την Δαμασκό και την έναρξη ενός εποικοδομητικού διαλόγου με την κυβέρνηση της Συρίας- εάν πάψουν να τελούν υπό τη γοητεία του προσωρινού αμερικανικού ενδιαφέροντος για την περιοχή. ΄Ετσι η παράδοση του πεδίου πηγών αερίου Κονόκο μπορεί να σημαίνει ότι είτε οι Κούρδοι άρχισαν να συλλαμβάνουν το μήνυμα των καιρών (παρατηρώντας τα γεγονότα στο Ιράκ), φαίνεται πως ξέρουν ότι οι ΗΠΑ τελικά θα τους εγκαταλείψουν (και βλέπουν πως πρέπει να αρχίσουν να συνεννοούνται απ’ ευθείας με Συρία-Ρωσία), ή ίσως ότι οι ΗΠΑ αναγκάσθηκαν να διασώσουν το γόητρό τους και να κεφαλαιοποιήσουν την πραγματοποίηση των διακηρυγμένων στόχων τους εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους».

Στα τέλη Σεπτεμβρίου, ο εκπρόσωπος του αμερικανικού συνασπισμού, συνταγματάρχης Ράϊαν Ντίλον δήλωσε στο Ρώϋτερ: «Από την οπτική του Συνασπισμού δεν πρόκειται για αγώνα ταχύτητας, δεν είμαστε σε αποστολή κατάκτησης εδαφών.» Και πρόσθεσε: «Σκοπός μας, όπως δήλωσα τόσες φορές, είναι να πολεμήσουμε το «Ισλαμικό Κράτος». Δεν έχουμε να πολεμήσουμε το (συριακό) καθεστώς. Και δεν είμαστε για να πολεμήσουμε τους Ρώσους. Είμαστε εδώ για να πολεμήσουμε τους Τζιχαντιστές και αυτό θα κάνουμε.»

Φαίνεται πως οι ΗΠΑ θα αναγκαστούν να τηρήσουν αυτές (τις αρχικά κενές) υποσχέσεις, κάνοντας μια εύσχημη έξοδο ( θα μπορούν να ισχυρισθούν ότι νίκησαν το Ισλαμικό Κράτος). Παραμένει όμως το γεγονός ότι το πληρεξούσιο των ΗΠΑ SDF εξακολουθεί να ελέγχει πολύ σημαντικούς ενεργειακούς πόρους της Συρίας και ότι οι ειδικές αμερικανικές δυνάμεις διατηρούν πάντοτε ίσως και δώδεκα προκεχωρημένες βάσεις επιχειρήσεων σε όλη τη βόρειο χώρα.

Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Πούτιν: Η Ε.Ε. Ευθύνεται Για Την Κρίση της Καταλονίας. ΄Ανοιξε στο Κόσσοβο τους Ασκούς του Αιόλου.


Reseau International, Sputnik, Oct. 20,2017

Υποστηρίζοντας την ανεξαρτησία του Κοσσόβου για να είναι ευχάριστη στον «μεγαλύτερο αδελφό της στην Ουάσιγκτον» η Ευρώπη έδωσε κέντρισμα στις διάφορες χωριστικές τάσεις, μεταξύ των οποίων και στο κίνημα ανεξαρτησίας της Καταλονίας, δήλωσε ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν στην σύνοδο της Λέσχης Συζητήσεων Βαλντάϊ, στη λουτρόπολη Σόχι.

Η κατάσταση στην Καταλονία προκλήθηκε από την ευρωπαϊκή πολιτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών, που εφαρμόστηκε στην εποχή της απόσχισης του Κοσσόβου, δήλωσε ο Ρώσος ηγέτης:

« Η κατάσταση με την Καταλονία μας έδειξε με ποιο τρόπο η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση και αριθμός άλλων χωρών καταδίκασαν τους οπαδούς της ανεξαρτησίας. Σχετικά μ’ αυτό οφείλω να σας πω ένα πράγμα: Θα έπρεπε να το είχαν σκεφτεί νωρίτερα! […] Μα κανένας τους δεν ήξερε πως αντιθέσεις στους κόλπους της Ευρώπης υπάρχουν από αιώνες; Το ήξεραν!» υπογράμμισε Ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

«Ωστόσο –συνέχισε- η Ευρώπη χαιρέτησε την διάλυση ορισμένων κρατών, χωρίς να κρύβει και την χαρά της γι’ αυτήν.»

« Και για ποιον καλό λόγο έπρεπε, με την δεδομένη πολιτική κατάσταση και την επιθυμία να αρέσουν, ας το πούμε καθαρά, στον μεγάλο Αδελφό στην Ουάσιγκτον, να υποστηρίξουν ανεπιφύλακτα την απόσχιση του Κοσσόβου, προκαλώντας παρόμοιες διαδικασίες σε άλλες περιοχές της Ευρώπης και του κόσμου;»

Γι’ αυτό η κατάσταση στην Καταλονία αποτελεί άλλην μιαν απόδειξη της πολιτικής των δύο μέτρων και δύο σταθμών που εφαρμόζει η Δύση.

«Και τώρα ‘όταν «άλλα σημαντικά προβλήματα» έκαναν την εμφάνισή τους, όπως στην Καταλονία, κανείς δεν τους αγαπά. Είναι αυτό που λέω τα δύο μέτρα κρίσεως. Το κουτί της Πανδώρας το έχουν ανοίξει. ΄Εχουν πια βγάλει το τζίνι (δαιμόνιο) από το μπουκάλι», κατέληξε ο Πρόεδρος της Ρωσίας.

Οι εντάσεις μεταξύ Μαδρίτης και Βαρκελώνης έχουν φθάσει στο αποκορύφωμα, μετά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησίας της Καταλονίας, όπου περισσότεροι τοθ 90% των ψηφισάντων τάχθηκαν υπέρ της ανεξαρτησίας.

Με την λήξη του τελεσιγράφου του Ισπανού πρωθυπουργού Ραχόϊ την Πέμπτη, ο ηγέτης της Καταλονίας Πουιτζεμόντ ανακοίνωσε στην Μαδρίτη ότι δεν είχε ανακηρύξει την ανεξαρτησία αλλά θα το κάνει αν η κυβέρνηση συνεχίσει την καταπίεση με μέτρα όπως η αναστολή της αυτονομίας της Καταλονίας.

Σημ. μτφρ: Σήμερα –όπως είχε προαναγγείλει η Μαδρίτη και έμμεσα επιβεβαίωσε χθες ο Ραχόϊ στις Βρυξέλλες - μετά τις συνομιλίες του με τους Μέρκελ-Μακρόν και τους ηλεκτρονικούς εγκεφάλους της ΕΕ, Γιούνκερ-Τουσκ-Μογκερίνι- αναμένεται η ενεργοποίηση του άρθρου 155 του μετά-Φραγκικού Συντάγματος της Ισπανίας , η αναστολή της καταλανικής αυτονομίας , η ισπανική προκήρυξη εκλογών στην Καταλονία και μεγάλες από το βράδυ διαδηλώσεις αντίστασης των οπαδών της ανεξαρτησίας στα νέα καταπιεστικά σε βάρος τους μέτρα.]


Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Aν Χάσουν οι Καταλανοί Εχουμε Όλοι Χάσει


του Mike Krieger, Oct.18, 2017

[Πυρετώδεις συζητήσεις σε ηγετικό επίπεδο, με συμμετοχή Μέρκελ-Μακρόν στις Βρυξέλλες και εξξημένων σχολιαστών σε έκτακτα προγράμματα ευρωπαϊκών καναλιών, μεταφέρουν από χθες μιαν αίσθηση πανικού για τις άγνωστης έκτασης συνέπειες τής αναμενόμενης για αύριο έκρηξης βραδείας καύσης στην Ισπανία, με την αναστολή της καταλανικής αυτονομίας από την ισπανική κυβέρνηση και την κήρυξη της ανεξαρτησίας από την κυβέρνηση της Βαρκελώνης. Τη σημασία του γεγονότος για τη Καταλονία, την Ισπανία και την Ευρώπη πραγματεύεται στο πιο κάτω άρθρο –από την δική του σκοπιά- ο Μάϊκ Κρίγκερ, Βραζιλιάνος μηχανικός ηλεκτρονικών συστημάτων, εφευρέτης του Ινσταγκράμ με συμφοιτητή του στο περίφημο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, επιχειρηματίας στα 25 του με περιουσία 300 εκατομμυρίων, που τα εγκατέλειψε όλα για να επιδοθεί στον αγώνα εναντίον του Συστήματος και –σε ηλικία 31 χρόνων-έχει καθιερωθεί ως πρωτότυπος, οξύς και αξιοπρόσεκτος σχολιαστής-Μπλόγκερ.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Μολονότι έχω ξαναγράψει για το κίνημα ανεξαρτησίας της Καταλονίας, θέλω να καταστήσω σαφές εξ αρχής το εξής: Δεν έχω σταθερή άποψη για το εάν η όχι η ανεξαρτησία είναι η σωστή επιλογή για την περιοχή και τον λαό της. Θα ήταν εντελώς άπρεπο για μένα, έναν Αμερικανό πολίτη, που ζει στο Κολοράντο, να δίνω μαθήματα σε ανθρώπους που ζουν 5.000 μίλια μακριά για το πώς θα έπρεπε να οργανώσουν τον πολιτικό βίο τους.

Ενώ δεν έχω γνώμη για το τι πρέπει να επιλέξουν οι Καταλανοί, υποστηρίζω αταλάντευτα το δικαίωμά τους να αποφασίσουν οι ίδιοι. Όταν τίθεται θέμα ψήφου και δημοψηφίσματος μπαίνουμε σε ένα ζήτημα πολύ μεγαλύτερο από την Καταλονία, την Ισπανία και την ίδιαν της Ευρώπη ακόμη. Όταν τίθεται θέμα πολιτικής αυτοδιάθεσης, μιλάμε για ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που θα όφειλε να θεωρείται σύμφυτο σε όλους μας, παντού.




Η καταλανική αξίωση για το δικαίωμα στην ψήφο για την ανεξαρτησία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μέρος μιας πολύ ευρύτερης αξίωσης για μεγαλύτερη αυτοδιάθεση από συνεχώς μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων στα ερχόμενα χρόνια. Έχει ωριμάσει ο χρόνος για μας ως είδος να επιμείνουμε για μια μετάβαση προς μιαν περισσότερο αυτόβουλη, υγιή, ειρηνική και αποκεντρωμένη διαδικασία πολιτικής οργάνωσης. Αυτή είναι μια ιδέα που η ώρα της ήρθε και ευχαριστώ από βάθος καρδιάς τον Καταλανικό λαό που την έφερε προς συζήτηση και επίσης γιατί συμπεριφέρθηκε με τόσο ευγενή, θαρραλέο και σώφρονα τρόπο. Οδηγείτε τον δρόμο για όλους μας.

Ο κρίσιμος λόγος για τον οποίο η Μαδρίτη κάνει λάθος σ’ αυτό το ζήτημα έχει σχέση με την επιμονή της ότι η Ισπανία πρέπει να διατηρηθεί στην σημερινή της μορφή για πάντα.

Δεδομένου ότι η Ισπανία είναι μια ανθρώπινη πολιτική κατασκευή, αυτή η θέση ισοδυναμεί με την μεταφορά του αρχαϊκού δόγματος της «βασιλείας Δικαίω Θεού» στο επίπεδο της κρατικής επικράτειας.

Όποιος πέρασε κάποιον χρόνο στην Ισπανία αντιλαμβάνεται πόσο διαφορετικές πολιτιστικά και γλωσσικά είναι πολλές επαρχίες, συγκρινόμενες με την Μαδρίτη. Αυτές είναι διαφορές που πηγαίνουν αιώνες πίσω και δεν μπορούν να σκουπιστούν στα σκουπίδια από ένα Σύνταγμα που ψηφίστηκε πριν μερικές δεκαετίες. Η ιδέα ότι αυτές οι διάφορες επαρχίες πρέπει να αποτελούν τμήματα μιας συγκεντρωτικής Ισπανίας, ακόμη και αν ο κόσμος που ζει σ’ αυτές επιθυμεί την πολιτική αυτονομία του, είναι ηθικά αβάσιμος, όσο και αυταρχικός και κάκιστος υπό κάθε έννοια. Η σωστή ανθρώπινη διακυβέρνηση οφείλει να είναι πάντοτε μια εθελούσια διευθέτηση. Εάν μια συντριπτική πλειοψηφία πολιτιστικά διαφορετικών πολιτών αποφασίσει ότι το υπερκράτος έχει πάψει να φροντίζει γι’ αυτούς θα πρέπει να έχουν κάθε δικαίωμα να φύγουν. Οτιδήποτε άλλο είναι δουλεία.
Εάν πρόκειται οι άνθρωποι να εξελιχθούν σε μορφές καλύτερης πολιτικής οργάνωσης, βασισμένες σε εθελούσιες οργανώσεις συμβίωσης, θα πρέπει πρώτα να απορρίψουμε την καθαρά αυταρχική φύση του σημερινού πολιτικού περιβάλλοντός μας. Ο λαός της Καταλονίας αντιλαμβάνεται τον παραλογισμό της υποχρέωσης να ζει σε ένα κρατικό δόμημα που προβάλλεται ως αιώνιο και πήρε μια γενναία θέση απέναντί του. Όποιος γνήσια πιστεύει στα ανθρώπινα δικαιώματα θα πρέπει να συμπαρασταθεί στον λαό της Καταλονίας και να υποστηρίξει το δικαίωμά του στο δημοψήφισμα.

Αφήνοντας κατά μέρος την πολιτική φιλοσοφία, θα ήθελα να προχωρήσω στη συζήτηση της στρατηγικής και στο γιατί νομίζω ότι αυτοί που ηγούνται του κινήματος για την ανεξαρτησία της Καταλονίας ενήργησαν ως τώρα κατά τρόπο αξιοθαύμαστο.

Πρώτον, η έμφαση της ηγεσίας στον ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος απέναντι στην βία τραμπούκων κατά την επίθεση του ισπανικού κράτους είναι εξαιρετικής σπουδαιότητας. Για να επιτύχει ένα κίνημα ανεξαρτησίας και να δημιουργήσει στη συνέχεια μια καλύτερη, μια πιο ελεύθερη κοινωνία, οι ενέργειες πρέπει να γίνουν κατά συνετό τρόπο. Το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει τα μέσα. Τα μέσα είναι το παν. Επιπλέον, εκθέτοντας τους αντιπάλους ως βάρβαρους τραμπούκους αυξάνεις την αλληλεγγύη μεταξύ των γειτόνων που μπορεί να ήταν αναποφάσιστοι σε ότι αφορά την ανεξαρτησία. Επίσης δημιουργείς φανατικούς συμμάχους σε όλο τον κόσμο. Ο καταλανικός λαός πέτυχε και στα τρία μέτωπα

Αμέσως μετά το δημοψήφισμα της 1ης Οκτωβρίου ανησυχούσα ότι ο Πρόεδρος της Καταλονίας Κάρλε Πουιτζεμόντ θα διέπραττε το λάθος να κηρύξει πρόωρα την ανεξαρτησία. Αυτό θα αποτελούσε ένα τεράστιο λάθος επειδή ενώ το 90% ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας, μόνο κάπου 40% είχαν ψηφίσει. Ενώ ένα τόσο ανισοβαρές αποτέλεσμα ασφαλώς στηρίζει την διεκδίκηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης από τους Καταλανούς, η χαμηλή συμμετοχή στην ψηφοφορία δεν δίνει μιαν καθαρή εντολή. Εάν ο λαός της Καταλονίας θέλει να πετύχει στην επιδίωξή του, η Μαδρίτη πρέπει να φανεί –και πολύ δημόσια- ως ο άλογος επιτιθέμενος και σε κάθε κίνηση της στην διεθνή σκηνή. Με το να μη κηρύξει πρόωρα την ανεξαρτησία, η Καταλονία έσπρωξε την ευθύνη της κίνησης πίσω στην πλευρά της Μαδρίτης, ενεργώντας σοφά αφού η εκεί κυβέρνηση έχει τη συνήθεια να παίρνει πραγματικά βλακώδεις αποφάσεις.

Και δεν απετέλεσε έκπληξη ότι η ισπανική κυβέρνηση δεν άργησε να διαπράξει άλλη μια γκάφα, με την χθεσινή σύλληψη, χωρίς το δικαίωμα της προσωρινής εξόδου με εγγύηση, των δύο από τους ηγέτες του καταλανικού κινήματος ανεξαρτησίας.

Το Ρώυτερ μετέδιδε:

Η μεγαλύτερη πολιτική κρίση της Ισπανίας επιδεινώθηκε την νύχτα της Δευτέρας, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο της Μαδρίτης διέταξε την σύλληψη των ηγετών των δύο κυριότερων οργανώσεων υπέρ της καταλανικής ανεξαρτησίας, στην ανάκριση με την κατηγορία της στάσεως.

Η καταλανική κυβέρνηση κατηγόρησε την Μαδρίτη ότι δημιουργεί «πολιτικούς κρατουμένους» και μια από τις οργανώσεις κάλεσε σε ειρηνικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας την Τρίτη, με την μεγαλύτερη να αναμένεται απόψε στην Βαρκελώνη.

Ο Καταλανός ηγέτης Κάρλες Πουιτζεμόντ, σε μήνυμα στο Τουίτερ μετά τις συλλήψεις, είπε: «Δυστυχώς, έχουμε πάλι πολιτικούς κρατουμένους».

Η φράση αποτελεί έμμεση αναφορά στην στρατιωτική δικτατορία υπό τον Φραντσίσκο Φράνκο, όταν οι καταλανικές παραδόσεις και γλώσσα υφίσταντο συστηματική καταπίεση. Η φράση έχει και συναισθηματική απήχηση, δεδομένου ότι ο φασισμός εξακολουθεί να είναι ζωντανή ανάμνηση για πολλούς Ισπανούς.

Ξέροντας ότι είναι πιθανή η σύλληψή του, ο ηγέτης της οργάνωσης ΄Ομνιουμ, Γιόρντι Κουίξαρτ, είχε εγγράψει σε βίντεο ένα μήνυμα. Είναι σύντομο, ισχυρό και εμπνέει. Αν νομίζετε ότι είδατε αρκετά, πάρτε το απόφαση, γιατί η κατάσταση μπορεί να γίνει πιο χαώδης στις μέρες που έρχονται. Εάν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόϊ προχωρήσει στην απειλή του να χρησιμοποιήσει το άρθρο 155 την Πέμπτη, εάν η Καταλονία αρνηθεί να αποσαφηνίσει την στάση της για την ανεξαρτησία (δεν θα το κάνει) το αποτέλεσμα θα ισοδυναμεί με την πολιτική έκρηξη πυρηνικής βόμβας στην Ευρώπη.

Το Ασοσιέϊτετ Πρες μετέδιδε:

Ο αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης δηλώνει ότι ηγέτης της Καταλονίας δεν έδωσε μιαν επαρκή απάντηση στην επιστολή του για την ανεξαρτησία και ότι έχει προθεσμία μέχρι την Πέμπτη για να συμμορφωθεί με τους νόμους του κράτους.

Η επιστολή του Κάρλες Πουιτζεμόντ, που εκδόθηκε δυο ώρες πριν την εκπνοή της προθεσμίας της Δευτέρας δεν αποσαφήνιζε εάν είχε κηρύξει την ανεξαρτησία της Καταλονίας από την Ισπανία. Καλούσε σε συνομιλίες με την ισπανική κυβέρνηση.

Η αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης Σοράγια Σάενζ ντε Σανταμαρία δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι (ο ηγέτης Καταλονίας) θα πρέπει να συμμορφωθεί μέχρι την Πέμπτη με τους νόμους της Ισπανίας, αλλιώς αντιμετωπίζει την ενεργοποίηση του άρθρου 155 του Συντάγματος, που εξουσιοδοτεί την ισπανική κυβέρνηση να ανακαλέσει τομείς της καταλανικής αυτονομίας.

Η ενεργοποίηση του άρθρου 155 από την ισπανική κυβέρνηση θα σημειώσει το αποκορύφωμα ενός τέλειου χειρισμού του κινήματος της ανεξαρτησίας από τους Καταλανούς. Αυτό δεν θέλει να πει ότι ο δρόμος προς την ανεξαρτησία ή προς μεγαλύτερη αυτονομία θα είναι εύκολος από αυτό το σημείο και μετά. Αλλά θα δημιουργήσει ένα συναίσθημα ενισχυμένης αλληλεγγύης μεταξύ του καταλανικού λαού, που δεν ήταν τόσο διαδεδομένο πριν την 1η Οκτωβρίου. Πολλοί από αυτούς ήταν προηγουμένως αντίθετοι προς την ανεξαρτησία, ή δεν είχαν κάνει την επιλογή τους, θα έρθουν να συμπαραταχθούν με τους φίλους και γείτονές τους απέναντι στην απαράδεκτη βίαιη επίθεση της Μαδρίτης. Ο δρόμος μπορεί να είναι μακρύς, αλλά η ενεργοποίηση του άρθρου 155 θα σημάνει την αρχή του τέλους για την κυβέρνηση της Μαδρίτης.

Όπως σημείωσα στην αρχή του άρθρου η υπόθεση της αυτοδιάθεσης είναι πολύ μεγαλύτερη από την Καταλονία και την Ισπανία. Ο καταλανικός αγώνας είναι απλώς μια μάχη στην συνολική ανθρώπινη απαίτηση για ελευθερία και εθελούσιες οργανώσεις συμβίωσης και συνεργασίας. Είναι μια μάχη σε έναν πολύ μεγαλύτερο πόλεμο και πρέπει να κερδηθεί προκειμένου η ελευθερία και η πρόοδος να ανθίσει σ’ αυτόν τον πλανήτη. Μια μάχη για την αποκέντρωση, την ελευθερία και την εθελοντική δράση, εναντίον του συγκεντρωτισμού, της αυταρχικότητας και της βίαιης επιβολής.

Τώρα ξέρετε τις θέσεις μου.

Αερομεταφορά Τζιχαντιστών στο Μέτωπο Εναντίον Σύρων και Ρώσων Καταγγέλλει Τoυς Αμερικανούς η Ρωσική Τηλεόραση

Έχοντας μεταβάλει την Ράκα σε μπάζα ερειπίων, όπως την Δρέσδη στον 2ο Π.Π., οι ΗΠΑ άφησαν να διαφύγουν 1.000 Τζιχαντιστές και τους μετέφεραν αεροπορικώς (!)στο Ντέιρ εζ-Ζορ, σε ενίσχυση των δικών τους, εναντίον Σύρων και Ρώσων.

Δρέσδη έκαναν την Ράκα οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί

του Justin Huebner, Russia Insider, 17-10-2017

Η Ρωσική τηλεόραση βομβαρδίζει τις ΗΠΑ με καταγγελίες για ύπουλο διπλό παιχνίδι και προδοσία, με την κρυφή βοήθεια στους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» να συνεχίσουν τον πόλεμο στη Συρία, παρά την στρατιωτικά απελπιστική θέση τους.

Η αμερικανική βοήθεια στο «Ισλαμικό Κράτος» έχει γίνει το κραυγαλέο ρεφραίν στις εκπομπές των ρωσικών καναλιών (του εσωτερικού) με καθημερινές λεπτομερειακές περιγραφές.

Σχόλια του ρωσικού Υπουργείου Αμύνης και κορυφαίων σχολιαστών στάζουν οργίλο σαρκασμό.

« Μόνο για λόγους στρατιωτικού ήθους δεν δημοσιεύουμε φωτογραφίες που πήραμε από την αμερικανική στρατιωτική βάση στο Αλ-Τανφ, κυριολεκτικά φορτωμένη με οπλισμό μη χρησιμοποιούμενο από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις (όπλα που μόνο για τους Τζιχαντιστές μπορούν να προορίζονται)». Ρωσικό Υπουργείο Αμύνης.

Στις 13 Οκτωβρίου, σύμφωνα με το Voltaire,net:

«Ο Αρχηγός του Ρωσικού Επιτελείου, στρατηγός Σεργκέι Ρουτσκόι δήλωσε πως οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί στο Ιράκ είναι σπάνιοι. Λόγω αυτής της τακτικής, χίλιοι Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» μπόρεσαν να μεταφερθούν στη Συρία, όπου μαζί με άλλους δύο χιλιάδες τρομοκράτες έλαβαν μέρος σε επίθεση εναντίον του Συριακού Αραβικού Στρατού. Ο Συριακός Στρατός κατόρθωσε να τους απωθήσει.

΄Ενας από τους λόγους για τους οποίους αξίζει να βλέπεις ρωσικές ειδήσεις είναι γιατί μεταδίδουν γεγονότα παγκόσμιας σημασίας, που τα δυτικά καθεστωτικά ΜΜΕ ουδέποτε αναφέρουν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, όπως και σε πλήθος άλλες, έχουμε μιαν ιστορία ανθρώπινου ενδιαφέροντος που σπρώχνεται κάτω από το χαλί.

Ενώ οι Αμερικανοί εισπράττουν μόνο απόμακρες πληροφορίες για ανώνυμα «στρατεύματα» που πολεμούν τους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους», Ρώσοι ρεπόρτερ βρίσκονται επί τόπου, μακριά από την πρώτη γραμμή του μετώπου, και αυτό που μας έδειξαν είναι τραγικό αλλά όχι εκπληκτικό.

Αντίθετα με την φροντίδα που δείχνουν Σύροι και Ρώσοι για τους αμάχους, με το τέλος των αμερικανικών βομβαρδισμών δεν υπάρχει πια Ράκα.

Κισελιώφ, ο καλύτερος Ρώσος τηλε-παρουσιαστής:

Πριν δυο βδομάδες είχαμε πει ότι οι Αμερικανοί -και όχι οι μαχητικές ικανότητες των βάρβαρων τρομοκρατών του ψευτο-Χαλιφάτου- είναι αυτοί που έχουν γίνει το κύριο εμπόδιο για τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία.

Αυτή τη βδομάδα, ο στρατηγός Κονασένκωφ, εκπρόσωπος του υπουργείου Αμύνης, χαρακτήρισε τις ενέργειες των ΗΠΑ και του συνασπισμού τους στη Συρία και το Ιράκ ως μια «μίμηση πολέμου εναντίον του «ισλαμικού Κράτους».

Στην πραγματικότητα οι Αμερικανοί συναγελάζονται με τους τρομοκράτες, στην παράνομα εγκατεστημένη στρατιωτική βάση τους στο Αλ-Τανφ, στη Νότια Συρία.

Κισελιώφ:

Μολαταύτα, η διαδικασία απελευθέρωσης της Συρίας βαίνει προς την ολοκλήρωσή της. Τώρα το «Ισλαμικό Κράτος» ελέγχει λιγότερο από το 8% της συριακής επικράτειας.

Στο μεταξύ, οι Αμερικανοί έχουν ουσιαστικά σβήσει την πρωτεύουσα του χαλιφάτου, Ράκα, από τον χάρτη.

Τα ερείπια κληροδοτούνται στους Κούρδους. Οι απομένοντες Τζιχαντιστές τρομοκράτες μεταφέρθηκαν προσεκτικά, για να βοηθήσουν τους συντρόφους τους που υπερασπίζονται το Ντέϊρ εζ-Ζορ, χωρίς επιτυχία.

Τόσο κυνικά.


Μετάφραση: Μ.Σ.

Μήπως Ακυρώθηκαν από το Λόμπυ του Ισραήλ τα Δικαιώματα της 1ης Τροπολογίας*

του Paul Craig Roberts

«Είναι ανειλικρίνεια να αρνούνται την επιρροή αυτής της μικρής μειονότητας στην αμερικανική ζωή. Αυτή η επιρροή γίνεται πρόβλημα όταν χρησιμοποιείται για την φίμωση του ελεύθερου λόγου»
[Το κατωτέρω άρθρο του διεθνώς διάσημου Αμερικανού καθηγητή, συγγραφέα, τέως υπουργού και τέως αρχισυντάκτη της Wall Street Journal, πραγματεύεται ένα θέμα ταμπού, που διεθνώς αποφεύγεται με φόβο, αλλά είναι ωστόσο πολύ υπαρκτό, υποκαίον και απειλητικά διογκούμενο.

Το θέμα-ταμπού με το οποίο καταπιάνεται εδώ ο Δρ. Ρόμπερτς αφορά στο μοναδικό προνόμιο του ακαταδίωκτου και της πλήρους ασυλίας και από την απλή κριτική που έχει κατορθώσει να επιβάλει ευρύτατα ένα έθνος, χάρις στην οικονομική και πολιτικήν ισχύ των ομογενειακών δορυφόρων του σε διάφορες χώρες της Δύσης και κυρίως στις ΗΠΑ. Οποιαδήποτε κριτική ενεργειών αυτού του κράτους ή ομοεθνών του σε ξένη χώρα στιγματίζεται άμεσα, από συγχορδία οργάνων, ως βαρύτατο ηθικό αμάρτημα και επισύρει συντριπτικές κοινωνικές, οικονομικές και ποινικές ενίοτε κυρώσεις.

Το κατωτέρω άρθρο αποτελεί κρούσμα των αυξανομένων εκρήξεων μιας καταπιεσμένης δυσφορίας για τον ακρωτηριασμό της ελευθερίας του λόγου -αισθήματος που παροξύνεται τώρα με την εμπρηστική εκστρατεία του προέδρου Τραμπ εναντίον του Ιράν και της διεθνούς πυρηνικής συμφωνίας με την Τεχεράνη]


Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το κατά πολύ ισχυρότερο συγκρότημα πίεσης στην Αμερική.

Το Λόμπυ του Ισραήλ έδειξε την δύναμή του, πάνω στις αντιλήψεις και την ικανότητα άσκησης της ελευθερίας του λόγου, μέσω της επιρροής του στα ΜΜΕ, την Ψυχαγωγία και την ικανότητα να εμποδίζει διορισμούς στα πανεπιστήμια, όπως των καθηγητών Νorman Finkelstein και Steven Salaita.

Πράγματι η ισχύς του Ισραηλινού Λόμπυ είναι τόσο ευρύτατα αναγνωρισμένη και εμπνέουσα φόβο, ώστε εκδότες, παραγωγοί (ταινιών) και επιτροπές προσλήψεων στα πανεπιστήμια προδικάζουν τις αντιρρήσεις του λόμπυ και αποφεύγουν συγγραφείς, θέματα (βιβλίων ή ταινιών) και καθηγητών που είναι απαράδεκτοι σ’ αυτό το συγκρότημα πίεσης.

Το τελευταίο παράδειγμα είναι της επιθεώρησης «Αμερικανός Συντηρητικός» που απέλυσε τον πρώην αξιωματικό της CIA Phillip Giraldi, ο οποίος είχε γράψει ένα άρθρο στην ιστοσελίδα Unz Revιew για την επιρροή του Ισραήλ στην διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή. Το άρθρο δεν έλεγε τίποτα περισσότερο από αυτά που είχε γράψει προηγουμένως η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz.

Ο εκδότης του περιοδικού, του οποίου ο Τζιράλντι ήταν τακτικός συνεργάτης από δεκαπενταετίας, τρομοκρατήθηκε ότι το περιοδικό του συνεργαζόταν με έναν επικριτή του Ισραήλ και γρήγορα έβαλε τέρμα στην συνεργασία. Η εξευτελιστική δειλία που επέδειξε ο εκδότης του American Conservative δίνει το ακριβές μέτρο της ισχύος του Ισραηλινού Λόμπυ.

Πολλοί ψημένοι εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι χωρίς την επιρροή του Ισραηλινού Λόμπυ, ιδιαίτερα όπως ασκείται από τους Ισραηλίτες Νέο-συντηρητικούς, οι ΗΠΑ δεν θα βρίσκονταν σε πόλεμο στην Μέση Ανατολή και στην Αφρική τα τελευταία 16 χρόνια. Αυτοί οι πόλεμοι δεν έκαναν στις ΗΠΑ τίποτα εκτός από ζημιά: κόστισαν στους φορολογουμένους τρισεκατομμύρια δολάρια και προκάλεσαν μεγάλην έκταση θανάτου και καταστροφής και ένα τεράστιο κύμα προσφύγων στην Ευρώπη.

Για μιαν υπερδύναμη όπως οι ΗΠΑ το να μην ελέγχει την εξωτερική πολιτική της είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Ο Τζιράλντι έχει δίκιο και ενήργησε πατριωτικά εκφράζοντας αυτή την ανησυχία.

Ο Τζιράλντι προβαίνει σε σώφρονες υποδείξεις για την διόρθωση της απουσίας ελέγχου της Ουάσιγκτον στην ίδια την πολιτική της. Αλλά αντί ανάλυσης και συζήτησης των προτάσεων του Τζιράλντι, το αποτέλεσμα ήταν η τιμωρία του από τον εκδότη ενός συντηρητικού οργάνου που πρόλαβε τις επιθυμίες του Ισραηλινού Λόμπυ.

Οι Αμερικανοί θα πρέπει να αναλογιστούν πως το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα στη γη που απαγορεύεται να επικρίνεις.

Οποιοδήποτε επικρίνει την πολιτική του Ισραήλ, ειδικότερα με τους Παλαιστινίους, ή σχολιάζει την επιρροή του Ισραήλ, στιγματίζεται ως «αντί-σημίτης». Ακόμη και ήπιοι επικριτές, που προσπαθούν να οδηγήσουν το Ισραήλ μακριά από την διάπραξη σφαλμάτων, όπως ο πρώην Πρόεδρος Τζίμη Κάρτερ, στιγματίζονται ως «αντί-σημίτες».

Με τον χαρακτηρισμό «αντί-σημίτης» αυτό που επιδιώκει το Ισραηλινό Λόμπυ είναι να στιγματίσει την κριτική σαν μιαν εκδήλωση απέχθειας ή μίσους για τους Εβραίους. Με άλλα λόγια η κριτική παρουσιάζεται ως απλή έκφραση της προσωπικής αποστροφής προς τον Εβραϊσμό. ΄Ενας επίμονος κριτής θα κατηγορηθεί πιθανότατα ότι προσπαθεί να προκαλέσει ένα νέο ολοκαύτωμα.

Μπορείτε να επικρίνετε την πολιτική της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Βρετανίας, της Ιταλίας, της Βραζιλίας, του Μεξικού, της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν, των ΗΠΑ και οποιασδήποτε άλλης χώρας, χωρίς να χαρακτηριστείτε αντί-Γερμανός, αντί-Γάλλος, αντί-Βρετανός, αντί-Αμερικανός κοκ.. -αν και η αμερικανική πολιτική στην Μέση Ανατολή είναι τόσο πιστά ευθυγραμμισμένη με του Ισραήλ ώστε το Ισραηλινό Λόμπυ θεωρεί τους επικριτές της αμερικανικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή ως εχθρούς του Ισραήλ.

Παρά τις αποτυχίες της αμερικανικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή, γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να την επικρίνεις, χωρίς να κατηγορηθείς για έλλειψη πατριωτισμού ή ως «ισλαμόφιλος» και «αντί-σημίτης».

Η δύναμη του Ισραηλινού Λόμπυ φαίνεται σε πολλές εκδηλώσεις. Για παράδειγμα, το αμερικανικό Κογκρέσο ζητεί το τηλεοπτικό δίκτυο R T (Russia Today), μια ειδησεογραφική υπηρεσία, να καταγραφεί ως πράκτορας (εντολοδόχος) της Ρωσίας, αλλά η AIPAC (American Israel Public Affairs Committee), προ της οποίας κάθε χρόνο το Αμερικανικό Κογκρέσο ομνύει πίστη και υποταγή, δεν έχει καταγραφεί ως πράκτορας του Ισραήλ.

Οι πολλές ανωμαλίες στην εξουσία του Ισραηλινού Λόμπυ περνούν απαρατήρητες. Για παράδειγμα ο Αντιδυσφημιστικός Σύνδεσμος (ADL) ορίζει την επίκριση των πολιτικών ενεργειών του Ισραήλ ως δυσφήμηση και στιγματίζει τους επικριτές ως «αντί-σημίτες». Με άλλα λόγια ο ίδιος ο αντιδυσφημιστικός σύνδεσμος επιδίδεται συστηματικά στο έργο της δυσφήμησης και της εξύβρισης. Το οξύμωρο ενός οργανισμού που συστήθηκε για την καταπολέμηση της δυσφήμησης και ωστόσο έχει την άσκηση της δυσφήμησης ως αποκλειστικό έργο του περνά ωστόσο απαρατήρητο.

Το Ισραήλ είναι πολύ υπερήφανο για την εξουσία του πάνω στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Ισραηλινοί πολιτικοί ηγέτες έχουν μιαν ιστορία κομπασμών για την εξουσία τους επί της Αμερικής. Αλλά εάν ένας Αμερικανός διαμαρτυρηθεί γι’ αυτό, είναι «εχθρός των Εβραίων». Ο μόνος ασφαλής τρόπος για έναν Αμερικανό να επισύρει την προσοχή στην εξουσία του Ισραήλ πάνω στις ΗΠΑ είναι να καυχηθεί γι’ αυτό. Είναι εντάξει να αναγνωρίζεις την ισχύ επιρροής του Ισραήλ επί των ΗΠΑ, εάν το παρουσιάσεις υπό θετικό φωτισμό, αλλά όχι αν διαμαρτύρεσαι γι’ αυτό.

΄Ετσι, ας το θέσω με την ακόλουθη διατύπωση: Η μοναδική ικανότητα του Ισραήλ να στιγματίζει κάθε επίκριση της πολιτικής του ως μια ωμή έκφραση αντί-εβραϊκού αισθήματος είναι η μεγίστη επιτυχία της τεχνικής των δημοσίων σχέσεων στην ιστορία των δημοσίων σχέσεων. Η βλακεία του «γκόυ» (μη Εβραίου) εύκολα υποτάσσεται από τον ικανότερο. Μπράβο στο Ισραήλ για το περδίκλωμα των χοντροκέφαλων Αμερικάνων και την υφαρπαγή της εξωτερικής πολιτικής τους.

΄Ισως θα έπρεπε το Ισραήλ να αναλάβει και την εσωτερική αμερικανική πολιτική. ΄Η μήπως το έχει ήδη κάνει; ΄Εχουν περάσει τριάντα χρόνια από τότε που η Ομοσπονδιακή Τράπεζα είχε ένα μη-Ισραηλίτη διοικητή και κατά τελευταία τρία χρόνια ο Στάνλεϋ Φίσερ, πρώην πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας του Ισραήλ είναι υποδιοικητής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ.

Από την περίοδο του καθεστώτος Κλίντον, οι υπουργοί Οικονομικών κατά πλειονότητα Ισραηλίτες. Μπορούμε να πούμε ότι το χρηματιστηριακό ταλέντο τους τούς καθιστά φυσικούς υποψηφίους γι’ αυτές τις θέσεις, αλλά θα ήταν ανειλικρίνεια να αρνηθεί κανείς την επιρροή αυτής της μικρής μειονότητας στη ζωή της Αμερικής. Και αυτή η επιρροή γίνεται πρόβλημα όταν χρησιμοποιείται για την φίμωση του ελεύθερου λόγου.

Και ιδού του άρθρο του Τζιράλντι «Πως με απέλυσαν»: http://www.unz.com/pgiraldi/how-i-got-fired/


*Η Πρώτη τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος κατοχυρώνει τα Δικαιώματα της Ελευθερίας του Λόγου, του Τύπου και του Θρησκεύματος.

Η Τουρκία Συνεργός της Αλ Κάϊντα Στην Επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας


[Ιδού και πάλι ο Τούρκος, σύμμαχος υποτίθεται της Ρωσίας και του Ιράν εναντίον τώρα των Τζιχαντιστών αποκεφαλιστών στη Συρία, και συμβαλλόμενος σε πρόσφατη συμφωνία μαζί τους για 4η ζώνη αποκλιμάκωσης στη βόρεια Συρία, πουλάει άλλη μια φορά τους «συμμάχους» του και χρησιμοποιεί την «συμφωνία» ως τέχνασμα συγκάλυψης εισβολής και προώθησης τουρκικού στρατού προς το Χαλέπι, με. . . συνοδεία Τζιχαντιστών της Αλ Κάϊντα! Ότι το άρθρο-καταγγελία αναδημοσιεύεται στην ιστοσελίδα «Σημερινή Ρωσία», μπορεί να αποτελεί και έμμεση προειδοποίηση στην Άγκυρα.]

Μετάφραση-εισαγωγή: Μ.Στυλιανού

Ο Τουρκικός στρατός που υποτίθεται πέρασε τα σύνορα για να διώξει τους Τζιχαντιστές της Αλ Κάϊντα από την επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας, αντίθετα συμφώνησε μαζί τους να μην δημιουργούν προσκόμματα ο ένας στον άλλο.

της Sophie Mangal, Russia Insider, 13-19-17

Στα μέσα Σεπτεμβρίου τα κράτη εγγυητές των ζωνών ανακωχής στη Συρία (Ιράν, Ρωσία, Τουρκία) υπέγραψαν στην Αστάνα μια συμφωνία για την δημιουργία της τέταρτης ζώνης αποκλιμάκωσης των εχθροπραξιών, που περιλαμβάνει το Ιντλίμπ και κάποια τμήματα των επαρχιών Χαλέπι, Λαοδικείας και Χάμας.
Τα σύνορα της 4ης ζώνης αποκλιμάκωσης


Σ’ εφαρμογή της συμφωνίας, η τουρκική εισβολή στο Ιντίπ άρχισε με ομοβροντίες πυροβολικού των θέσεων της Αλ Νούσρα (παρακλάδι Αλ Κάϊντα) στις 8 Οκτωβρίου, αλλά σε λιγότερο του εικοσιτετραώρου ορισμένα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι τουρκικές στρατιωτικές μονάδες επισημάνθηκαν στην ΄Ατμα κινούμενες με συνοδεία ανταρτών της Αλ Νούσρα. Οι ντόπιοι ανέφεραν ότι ο τουρκικός στρατός κατευθυνόταν στο Χαλέπι, με την εξήγηση ότι θα διεξαγάγει εκεί συνομιλίες με τους διοικητές των δυνάμεων των τρομοκρατών. Το τηλεοπτικό κανάλι Αλ-Ζισρ, όργανο των αντιπάλων της κυβέρνησης της Συρίας επιβεβαίωσε επίσης αυτή την πληροφορία. Το δελτίο του Αλ-Ζισρ ανέφερε ότι Τουρκικός στρατός και δυνάμεις της Αλ Νούσρα διέσχισαν την ΄Ατμα κατευθυνόμενες στο Χαλέπι.

Και η σχετική εικόνα βίντεο.


Στο Κέντρο Τύπου της Συρίας, στρατιωτικοί ανταποκριτές πλησίον του Ελεύθερου Συριακού Στρατού αναφέρουν ότι η τουρκική στρατιωτική διοίκηση συνήψε συμφωνία με την Αλ Νούσρα για την αποχώρηση των μαχητών της από το Ιντλίμπ στην επαρχία Χάμα. Επίσης μια επίθεση μεγάλης κλίμακας ετοιμάζεται εναντίο των θέσεων του συριακού στρατού σε Μασιάφ και Ας-Σουγκαϊλαμπίγια, βορειοδυτικά της Χάμα.

Πάντως ο συριακός στρατός, με την υποστήριξη των συμμαχικών δυνάμεων, συνεχίζει τώρα την προώθησή του προς το Ιντλίμπ Σφοδρές συγκρούσεις με την Αλ Νούσρα εξελίσσονται κατά μήκος των ορίων Ιντλίμπ και Χάμας. Η Αλ Νούσρα υφίσταται βαριές απώλειες σ’ αυτή την μάχη.

Φυσικά η Τουρκία έχει το δικό της σχέδιο για το πώς να αποκτήσει τον έλεγχο της Βόρειας Συρίας. Παρά την συμφωνία με το Ιράν και τη Ρωσία, η Τουρκία ξαναπήρε την απόφαση να συνεργαστεί με τους τρομοκράτες και να εμποδίσει την επιτυχή προέλαση των συριακών στρατευμάτων προς το Ιντλίμπ.

Γιατί Όλοι οι Πελάτες της Ουάσιγκτον Γίνονται Φιλαράκια Με την Μόσχα;


του Nauman Sadiq,* Zero Hedge, Oct.6.2017

Η Τουρκία, που έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, συνεργάζεται από πέρυσι με την Ρωσία στην Συρία, εναντίον των συμφερόντων της Ουάσιγκτον και πρόσφατα υπέγραψε συμφωνία αγοράς του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400.
Παρόμοια, ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Σαλμάν, που πραγματοποίησε μιαν ιστορική επίσκεψη στην Μόσχα, υπέγραψε σειρά συμφωνιών συνεργασίας με την Μόσχα και επίσης εξέφρασε την επιθυμία του να αγοράσει το σύστημα S-400.
΄Ενας άλλος παραδοσιακός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, το Πακιστάν, συμφώνησε να κατασκευάσει ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ισχύος 600 μεγαβάτ με την βοήθεια της Ρωσίας, αγόρασε ρωσικά ελικόπτερα και αμυντικό εξοπλισμό και πραγματοποίησε κοινά στρατιωτικά γυμνάσια με τους Ρώσους.
Όλες οι τρεις χώρες υπήρξαν πιστοί σύμμαχοι των ΗΠΑ από την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, ή για να το θέσουμε ωμότερα, τα πολιτικά κατεστημένα των χωρών αυτών λειτουργούσαν ως ουσιαστικοί πληρεξούσιοι της Ουάσιγκτον στην περιοχή και είχαν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης το 1991.
Για να γίνει αντιληπτή η σημασία των σχέσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Αγκύρας, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, ας θυμηθούμε ότι οι ΗΠΑ  εκτελούσαν αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον στόχων στη Συρία από την αεροπορική βάση του Ινσιρλίκ και ότι περί τις πενήντα αμερικανικές βόμβες υδρογόνου Β-61 ήταν αποθηκευμένες εκεί. Η ασφάλειά τους έγινε μάλιστα θέμα ανησυχίας κατά το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης Ερντογάν, όταν ο διοικητής της βάσης Ινσιρλίκ, στρατηγός Μπεκίρ Ερκάν Βαν, συνελήφθη με άλλους εννέα αξιωματικούς για υποστήριξη του πραξικοπήματος. Απαγορεύτηκε τότε η είσοδος και έξοδος από την βάση, η ηλεκτροδότησή της διακόπηκε και η απειλή ασφαλείας καθορίστηκε στον υψηλότερο βαθμό συναγερμού, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του ΄Ερικ Σλόσσερ στον Νιου Υόρκερ.
Επίσης, για να εκτιμηθεί η φύση της σχέσης βασικού οργάνου μεταξύ των ΗΠΑ αφ’ ενός και της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν αφ’ ετέρου θα πρέπει να μη λησμονείται ότι η Ουάσιγκτον χρησιμοποιούσε τα πετροδολάρια των χωρών του Κόλπου και τις μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν για να ανατρέφει τζιχαντιστές εναντίον της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης  κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Είναι αδιαφιλονίκητο το γεγονός ότι οι ΗΠΑ συντηρούν ένοπλους αντικαθεστωτικούς, αλλά μόνο για μιαν ορισμένη χρονική περίοδο προκειμένου να πετύχουν συγκεκριμένες πολιτικές επιδιώξεις. Για παράδειγμα: Οι ΗΠΑ δημιούργησαν τους Αφγανούς τζιχαντιστές  εναντίον της Σοβιετικής ΄Ενωσης από το 1979 ως το1988, αλλά μετά την υπογραφή των συμφωνιών της Γενεύης και την μετέπειτα αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν οι ΗΠΑ απέσυραν την υποστήριξή τους στους Αφγανούς  τζιχαντιστές.
Επίσης οι ΗΠΑ υποστήριξαν τους αντάρτες κατά τον εμφύλιο πόλεμο στην Λιβύη και την Συρία, αλλά όταν πέτυχαν τον σκοπό τους να ανατρέψουν το εθνικιστικό καθεστώς Καντάφι στη Λιβύη και να εξασθενίσουν το αντι-ισραηλινό καθεστώς ΄Ασαντ στη Συρία οι ΗΠΑ σταμάτησαν την γενική υποστήριξη των ενόπλων αντιπάλων του καθεστώτος και τελικά κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον μιας μερίδας Σουνιτών, του «Ισλαμικού Κράτους», όταν αυτοί παραβίασαν την εξουσιοδότηση για την Συρία και τόλμησαν να καταλάβουν την Μοσούλη και το Ανμπάρ στο Ιράκ, στις αρχές του 2014.
Οι περιφερειακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή δεν είναι ωστόσο τόσο ραφιναρισμένοι και πεπειραμένοι στην μακιαβελική γεωπολιτική. Με την ψευδαίσθηση ότι οι συμμαχίες και οι εχθρότητες στην διεθνή πολιτική κρατούν για πάντα, οι αυταρχικοί ηγέτης της Μέσης Ανατολής συνεχίζουν να εφαρμόζουν απεριόριστα την ίδια πολιτική που οι ιέρακες της Ουάσιγκτον προγραμμάτισαν για τον χρόνο μέχρι επίτευξης των στρατηγικών τους επιδιώξεων.
Για παράδειγμα, το σύστημα ασφαλείας του Πακιστάν συνέχισε την πολιτική της εκπαίδευσης και του εξοπλισμού τζιχαντιστών του Αφγανιστάν και του Κασμίρ σε όλη την εικοσαετία ’80 και΄90 και μέχρι τον Σεπτέμβριο 2001, παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ είχαν αποσύρει την υποστήριξή τους σ’ αυτούς.
Παρόμοια, η υπό την ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας κυβέρνηση της Τουρκίας διέπραξε το ίδια σφάλμα να παρέχει χωρίς διάκριση την υποστήριξή της στους αντικαθεστωτικούς στη Συρία ακόμη και μετά την μερική μεταστροφή της πολιτικής των ΗΠΑ και την κήρυξη πολέμου κατά του «Ισλαμικού Κράτους» τον Αύγουστο του 2014, με σκοπό να εξευμενίσει την διεθνή κοινή γνώμη, όταν οι εικόνες και τα βίντεο με τις αγριότητες των ισλαμιστών τζιχαντιστών πρόβαλαν στα κοινωνικά δίκτυα,
Η τήρηση των προφάσεων, για την συντήρηση της επίφασης Δικαιοσύνης και ηθικής, είναι απαραίτητη στην διεθνή πολιτική και οι Δυτικές Δυνάμεις φροντίζουν  να σέβονται αυτόν τον κανόνα.Τα μεσαιωνικά πελατειακά κράτη της Μέσης Ανατολής δεν διαθέτουν όμως την απαραίτητη πείρα και συχνά συνεχίζουν να εκπαιδεύουν και να εξοπλίζουν τους αντιπάλους των περιφερειακών ανταγωνιστών τους, τακτική που δεν είναι ανεκτή μακροπρόθεσμα σ’ ένα κόσμο όπου η ειρηνοφιλία έχει υιοθετηθεί ως ένα από τα θεμελιώδη αξιώματα της σύγχρονης κοσμοθεωρίας
Σχετικά με την πρόσφατη συνεργασία μεταξύ Μόσχας και Αγκύρας στον συριακό εμφύλιο πόλεμο, η εκπληκτική αυτή εξέλιξη φωτίζει επίσης τις βαθύτερες διαιρέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας στην πολιτική απέναντι της Συρίας.
Μετά την αμερικανική μεταστροφή από την πολιτική της «αλλαγής καθεστώτος» στη Συρία τον Αύγουστο του 2014, όταν το «Ισλαμικό Κράτος» κατέλαβε την Μοσούλη και το Ανμπάρ στο Ιράκ και απειλούσε την πρωτεύουσα Ερμπίλ ενός άλλου πιστού συμμάχου των ΗΠΑ, του Μασούντ Μπαρζανί, στο πλούσιο σε πετρέλαιο Ιρακινό Κουρδιστάν, η Ουάσιγκτον προήγαγε τους Κούρδους σε βασικό όργανο της πολιτικής της στη Συρία και στο Ιράκ.       
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο πόλεμος στη Συρία και στο Ιράκ είναι μια τριμερής σύρραξη μεταξύ Σουνιτών Αράβων, Σιιτών Αράβων και Σουνιτών Κούρδων. Μετά την κήρυξη του πολέμου εναντίον των Σουνιτών του «Ισλαμικού Κράτους», οι ΗΠΑ υποστήριξαν την υπό Σιϊτική ηγεσία κυβέρνηση του Ιράκ, αλλά οι Σιίτες ΄Αραβες του Ιράκ δεν κρίνονται  αξιόπιστοι σύμμαχοι των ΗΠΑ επειδή τελούν υπό την επιρροή του Ιράν.
Κατά συνέπεια στις ΗΠΑ δεν έμενε άλλη επιλογή από το να κάνουν τους Κούρδους το βασικό όργανο της πολιτικής τους στη Συρία και στο Ιράκ όταν οι Σουνίτες Τζιχαντιστές παρέβησαν την δικαιοδοσία τους στη Συρία και επιτέθηκαν σε περιοχές του Ιράκ, από όπου οι ΗΠΑ είχαν αποσύρει τα στρατεύματά τους το 2001.
Οι με αμερικανική υποστήριξη Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, που είναι στα πρόθυρα απελευθέρωσης της Ράκας, πρωτεύουσας του «Ισλαμικού Κράτους», δεν είναι παρά Κούρδοι πολιτοφύλακες, με μια συμβολική παρουσία Αράβων μισθοφόρων για να τους δίνει την εμφάνιση αντιπροσωπευτικού σώματος.
΄Οσον αφορά τους περιφερειακούς παράγοντες στον συριακό εμφύλιο πόλεμο, η Σαουδική Αραβία, η Ιορδανία και τα λοιπά κράτη του Κόλπου μπορεί να μην έχουν σοβαρές επιφυλάξεις γι’ αυτήν την στενή συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και των Κούρδων στη Συρία και στο Ιράκ, επειδή τα κράτη του Περσικού Κόλπου τείνουν να βλέπουν τις περιφερειακές συγκρούσεις με τον φακό της ιρανικής Σιϊτικής απειλής.
Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, ανησυχεί περισσότερο για τις κουρδικές χωριστικές τάσεις στις νότιο-ανατολικές επαρχίες της παρά για το Σιϊτικό  Ιράν. Και ιδιαίτερα τώρα που οι Κούρδοι πραγματοποίησαν ένα δημοψήφισμα στο Ιράκ, παρά την διεθνή πίεση εναντίον μιας τέτοιας αλόγιστης ενέργειας.
Τελικά, είναι εξαιρετικά απίθανη οποιαδήποτε ριζική  μεταβολή της  καθιερωμένης από την εποχή  του Μουσταφά Κεμάλ πολιτικής του τουρκικού πολιτικού κατεστημένου για  την παροχή ανεπιφύλακτης  υποστήριξης στην πολιτική της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Αλλά μετά την απιστία της Ουάσιγκτον να δώσει την υποστήριξή της στους Κούρδους εναντίον των πληρεξουσίων της Τουρκίας στη Συρία είναι πολύ πιθανό ότι η υπό την ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας κυβέρνηση της Τουρκίας μπορεί να προσπαθήσει να ισορροπήσει τις σχέσεις της μεταξύ των αντιπάλων της εποχής του Ψυχρού Πολέμου.
---------------
*Ο Nauman Sadiq είναι νομικός, γεωπολιτικός αναλυτής εστιασμένος στις περιοχές Αφγανιστάν-Πακιστάν και Μέση Ανατολή, στην νέο-αποικιοκρατία και τον πετρο-ιμπεριαλισμό.


Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Τα Μυστήρια της Σφαγής του Λας Βέγκας


Από την επομένη της σφαγής στο Λας Βέγκας ο υπογράφων εντόπισε τουλάχιστον τρία δημοσιεύματα στον αλογόκριτο ηλεκτρονικό αμερικανικό Τύπο που αμφισβητούσαν την επίσημη αφήγηση και παρέθεταν μαρτυρίες αυτοπτών και εικόνες βίντεο για την ύπαρξη και δεύτερου ή περισσότερων δραστών. Το αναμφισβήτητου πατριωτισμού όργανο των Αμερικανών βετεράνων Veteran News Now ήταν μεταξύ των τριών. Προχθές οι σχετικές πληροφορίες αναβαθμίστηκαν με δημοσίευση στο ανεξάρτητο οικονομικό πρακτορείο Zero Hedge. Xθες η επίσης έγκυρη αμερικανική ιστοσελίδα Unz Review αναδημοσίευσε το ακόλουθο άρθρο με την ψυχρή, ορθολογική αλλά και διαφωτιστική προσέγγιση του καθηγητή Paul Craig Roberts, η οποία οξύνει πάντοτε την όραση και την κρίση απείρων αναγνωστών του στις πέντε ηπείρους.  Ο λιτός τίτλος του άρθρου του: Las Vegas Shooting.
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το Φονικό στο Λας Βέγκας

του Paul Craig Roberts, 4-10-17

Αγαπητοί αναγνώστες, εκτιμώ την εμπιστοσύνη που μου δείχνετε, ρωτώντας με στα ηλεκτρονικά μηνύματά σας ποια είναι η γνώμη μου για το φονικό στο Λας Βέγκας. Πολλοί από σας υποπτεύονται ότι πρόκειται για άλλη μια υπόθεση «ψευδούς σημαίας» και με ρωτάτε με ποιο σκοπό έγινε.

Δεν ξέρω αν ήταν επίθεση από άλλους δράστες και αν ήταν από ποιον έγινε και με ποιαν επιδίωξη. Και δεν περιμένω να μάθω ποτέ. Μια αφήγηση στήνεται από αξιωματούχους και ΜΜΕ. Ο μόνος τρόπος για να μάθεις είναι να ερευνήσεις ο ίδιος. Θα έπρεπε να πας στο Λας Βέγκας, να εξετάσεις την σκηνή των γεγονότων, να θέσεις ερωτήματα στο ξενοδοχείο, να ερευνήσεις τις απαντήσεις -εάν σου δώσουν, να βρεις και να θέσεις ερωτήματα στους παριστάμενους στην συναυλία που έγιναν στόχοι, να παραστείς στις κηδείες και να δεις τα σώματα των νεκρών, να μιλήσεις με τους οικείους τους, να μάθεις για τα όπλα που υποτίθεται πως χρησιμοποιήθηκαν, να συγκρίνεις τον αριθμό των θυμάτων με τον καταγεγραμμένο χρόνο των πυροβολισμών και ούτω καθεξής. Με άλλα λόγια θα πρέπει να κάνουμε την δουλειά που σε άλλους καιρούς θα γινόταν από τους δημοσιογράφους, αλλά δεν γίνεται πια.

Είναι σαν το ιστορικό να κρατιέται απρόσιτο στη γνώση μας. Για παράδειγμα, από πληροφορίες των ΜΜΕ ότι τα γεγονότα συνέβησαν στην άλλη πλευρά του δρόμου από το ξενοδοχείο, δεν ήξερα πως η «άλλη πλευρά του δρόμου» ήταν μια απόσταση 1.170 ποδών. Όπως δεν περιμένω να έχω ποτέ μιαν ασφαλή εικόνα για το τι πραγματικά έχει συμβεί, δεν δίνω μεγάλη προσοχή στους ομαδικούς φόνους, ή θα έπρεπε να πω τους παρουσιαζόμενους ως τέτοιους. Μας έχουν πει τόσα ψέματα και μας έχουν εξαπατήσει τόσες φορές ώστε ποτέ δεν μπορούμε να πούμε πότε μας λένε την αλήθεια. Είναι όπως το γράφει ο Ντιμίτρι Ορλώφ:

«…το καλό όνομα ότι λες την αλήθεια μπορεί να το χάσεις ακριβώς μια φορά και από τότε κι’ έπειτα η χρήση της φράσης «πηγές των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών» έγινε συνώνυμη με «ξετσίπωτοι ψεύτες συνωμότες».

«Οποιοδήποτε μήνυμα επιχειρούν να πλασάρουν τα αμερικανικά και Δυτικά ΜΜΕ, μια απόλυτα θεμελιωμένη απόκριση είναι να απαριθμήσεις πόσες φορές ψευδολόγησαν στο παρελθόν και να τους θέσεις το απλό ερώτημα: Πότε έπαψαν να ψεύδονται;»

Επίσημες εξηγήσεις για γεγονότα όπως του Λας Βέγκας, του Σάντι Χουκ και ούτω καθεξής πάντοτε υψώνουν κόκκινη σημαία (απειλής), επειδή οι επίσημες εξηγήσεις πάντοτε αγνοούν πεισματικά αντίθετες μαρτυρίες αυτοπτών και άλλα στοιχεία. Επίσης, συχνά δεν υπάρχουν ούτε βίντεο από κινητά τηλέφωνα, ούτε νεκροί ή τραυματίες. Από όσο ξέρω τα σώματα των νεκρών και των τραυματιών απουσιάζουν από τα στοιχεία σε βίντεο για το Λας Βέγκας. Με δεδομένη την υποψία που προκαλούν τέτοια γεγονότα, θα περίμενε κανείς πως οι αρχές θα κατέβαλαν ιδιαίτερη προσπάθεια να παρουσιάσουν τους νεκρούς και τους τραυματίες. Σε άλλες περιπτώσεις ανάλογων γεγονότων, οι υποτιθέμενοι σωροί μοιάζουν με ανθρώπινα ομοιώματα ή είναι σκεπασμένα και θα μπορούσαν να είναι σωροί από οτιδήποτε. Η παρουσία στη σκηνή προσώπων της κρίσεως, όπως στην περίπτωση της βομβιστικής επίθεσης στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, γεννά πρόσθετα ερωτήματα. Θυμάμαι πως ανεμένετο ότι η Αστυνομία και τα ΜΜΕ θα ερευνούσαν όλες τις μαρτυρίες και θα ξεκαθάριζαν τις αντιφάσεις. Τώρα αυτό που μας δίνουν είναι ένα επίσημο, ετοιμοπαράδοτο αφήγημα, ατέλειωτα επαναλαμβανόμενο από αξιωματούχους και ΜΜΕ.

Θα πρέπει οι ίδιοι να διαμορφώσετε κρίση για το Λας Βέγκας. Ιδού ορισμένα από τα αναφερθέντα γεγονότα που θα πρέπει να λάβει κανείς υπ’ όψιν του.

Τα θύματα, νεκροί και τραυματίες, είναι 573. Αυτός ο αριθμός είναι ο όγκος ενός στρατιωτικού τάγματος. Είναι πολύ δύσκολο να μετατραπεί ένα ολόκληρο τάγμα σε απώλειες με βολές μικρών όπλων, ακόμη και σε συνθήκες σφοδρής μάχης. Δεν ξέρω εάν έχει συμβεί ποτέ. Μπορεί ένα άτομο, χωρίς στρατιωτική εκπαίδευση, πυροβολώντας από ύψος 32 ορόφων –κάτι που απαιτεί ειδικές γνώσεις σκόπευσης- και σε απόσταση μήκους ίσου με τέσσερα γήπεδα ποδοσφαίρου, να πλήξει 573 άτομα με πυροβολισμούς λίγων λεπτών; Ο Jon Rappoport δεν το πιστεύει:   https://jonrappoport.wordpress.com/2017/10/03/more-than-one-vegas-shooter-the-evidence-builds/

Αλλά ούτε και ο προοδευτικός Steve Lendman: http://stephenlendman.org/2017/10/slaughter-las-vegas/ and http://stephenlendman.org/2017/10/las-vegas-another-false-flag/

Υπάρχουν πληροφορίες για πολλούς πυροβολητές.

Υπάρχουν πληροφορίες για λάμψεις εκπυρσοκροτήσεων από τον 4ον όροφο.

Τα παράθυρα του ξενοδοχείου δεν ανοίγουν και θα έπρεπε να σπάσουν τα τζάμια.

Ο Στέφεν Πάντοκ δεν ταιριάζει στο προφίλ του ψυχοπαθούς. Αναφέρεται ως πολυεκατομμυριούχος, με αεροπλάνα και ιδιωτικό πιλότο. Απολάμβανε τη ζωή. Ο αδελφός του είναι εμβρόντητος, λέει πως είναι πέραν της λογικής πως ο Στέφεν είναι δράστης του φονικού.

Το ξενοδοχείο Μαντελέϊ αναφέρεται πως είναι Καζίνο. Εάν είναι έτσι, κάμερες ασφαλείας είναι τοποθετημένες παντού. Γιατί δεν υπάρχουν βίντεο με τον Στέφεν Πάντοκ να εισάγει τα πολλά δέματα με 23 πυροβόλα όπλα και πυρομαχικά; Πως μπορούσε το υπηρετικό προσωπικό να καθαρίζει το δωμάτιο του επί τρεις μέρες και να μην δει τα 23 όπλα και τις σφαίρες; Δεν έχουν αυτά λογική.

Γιατί 23 όπλα; Ο αριθμός είναι περισσότερο από υπερβολικός. Ο όγκος του αριθμού σχεδόν υποδεικνύει επεισόδιο με στόχο το δικαίωμα της οπλοφορίας. Ο μέγας αριθμός των όπλων, ο μέγας αριθμός των θυμάτων. Τελικά, επί τέλους, αρκετή «οπλική βία» για να επιβληθεί έλεγχος.*

Οι σκεπτικιστές περιμένουν να ακούσουν από τις αρχές πως ένα άτομο, από τέτοιαν απόσταση, κατάφερε να χτυπήσει τόσους πολλούς ανθρώπους, σε τόσο σύντομο χρόνο και με ποιου είδους όπλο, ποιας διαμέτρου έγινε το κακό. Καθώς αυτό το μέρος του αφηγήματος είναι δύσκολο να γίνει πιστευτό, δεν πρόκειται πιθανότατα να έχουμε καμία εξήγηση.

Και η αλήθεια δεν σκοντάφτει μόνο στις Αρχές και στα εκπορνευόμενα ΜΜΕ. Το λόμπι του ελέγχου των όπλων έχει τεράστια επενδυμένα συμφέροντα στην επίσημη εκδοχή. Και μπορεί να στοιχηματίσετε πως θα αγνοήσει τελείως όλα τα προβλήματα που παρουσιάζει αυτό το αφήγημα. Και η εκστρατεία έχει ήδη εξαπολυθεί.

Καθώς ο Πάντοκ ήταν λευκός, αρσενικός και πλούσιος, το αφήγημα βολεύει επίσης την «πολιτική ταυτότητας». Είναι άλλο ένα παράδειγμα του κακοποιού λευκού άρρενα. Δείγμα γραφής από την Ουάσιγκτον Ποστ: «Παντού, σε όλη την Αμερική, λευκοί άνδρες, μερικοί νέοι, μερικοί μεσήλικες, γίνονται λύκοι. Πάντοτε, αφού διαπράξουν τρομακτικά εγκλήματα, αποκαλύπτεται ότι αυτοί οι δράστες δεν ήταν τελικά άνθρωποι. Ήσαν κτήνη, ανεγκέφαλα τέρατα, των οποίων η διαστροφή ήταν απρόσωπη, και ψυχρή και τρομακτική».

Οι άνθρωποι ενδιαφέρονται περισσότερο για την επιβεβαίωση των πεποιθήσεων και των προκαταλήψεών τους παρά για την αλήθεια. Εάν ο Πάντοκ ήταν Μουσουλμάνος, οι ισλαμοφοβικοί θα ασπάζονταν την επίσημοι εκδοχή.

Η αλήθεια απαιτεί να πιστεύουν οι άνθρωποι στην Αλήθεια περισσότερο από όσο πιστεύουν στις δικές τους απόψεις και προκαταλήψεις. Στις Ηνωμένες Πολιτείες τέτοιοι άνθρωποι γίνονται συνεχώς λιγότεροι.

Θυμηθείτε πάντοτε το ρωμαϊκό ερώτημα: Qui Bono? –Ποιος ωφελείται;

Επικαιροποίηση: Η σύντροφος του Πάντοκ τον περιγράφει ως «ευγενικόν, προστατευτικόν, ήρεμο» άνθρωπο, με τον οποίον προσέβλεπε σε ένα «ήσυχο μέλλον». Μια γυναίκα ξέρει έναν άνδρα. Η περιγραφή της δεν παρουσιάζει έναν ψυχοπαθή.

Μίλησα με περισσότερο πεπειραμένους ανθρώπους, ειδικούς, μεταξύ των οποίων και πεζοναύτες ελεύθερους σκοπευτές. Δεν πιστεύουν ούτε λέξη από το επίσημο αφήγημα. Θα τους χαρακτηρίσουν και πάλι «κατασκευαστές θεωριών» συνωμοσίας, όπως τους 3.000 αρχιτέκτονες και μηχανικούς που αμφισβητούν την επίσημη εκδοχή για την πτώση των Πύργων της Νέας Υόρκης στις 11 Νοεμβρίου 2001;


*Η οπλοφορία είναι πολιτικό δικαίωμα κατοχυρωμένο από το Αμερικανικό Σύνταγμα για την δυνατότητα αντίστασης των πολιτών στους πειρασμούς αυταρχισμού της κρατικής εξουσίας.

Πούτιν ο Νέος ΄Αρχων στην Μέση Ανατολή


Tο ακόλουθο άρθρο, που δημοσίευσε χθες το αμερικανικό Δελτίο Zero Hedge, με την ευκαιρία της τριήμερης, από σήμερα, πρώτης επίσκεψης βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας στη Μόσχα, αναπαράγει δημοσίευμα του οικονομικού πρακτορείου Bloomberg, που μαζί με την Wall Street Journal και τους Financial Times συναποτελούν τα αυθεντικά φερέφωνα του Διεθνούς Καπιταλισμού. Οι διαπιστώσεις του δεν επιδέχονται επομένως αμφισβήτηση –τουλάχιστον από τους οπαδούς του συστήματος.
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ισραηλινοί και οι Τούρκοι, Αιγύπτιοι και οι Ιορδανοί, όλοι παίρνουν τον δρόμο για το  Κρεμλίνο, με την ελπίδα ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο νέος αυθέντης της Μέσης Ανατολής, μπορεί να εξασφαλίσει τα συμφέροντά τους και να λύσει τα προβλήματά τους», γράφει το (οικονομικό πρακτορείο) Μπλούμπεργκ.

Και τώρα και αυτή η Σαουδική Αραβία έρχεται με φιλικά χαμόγελα προς το Κρεμλίνο, με την επίσκεψη του βασιλιά Σαλμάν, του πρώτου μονάρχη του πετρελαιοφόρου βασιλείου που επισκέπτεται την Μόσχα. Στην κορυφή των θεμάτων που θέλει να συζητήσει θα είναι ο έλεγχος του Ιράν, στενού συμμάχου της Ρωσίας, που αντιμετωπίζεται ως θανάσιμος εχθρός από τα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου.
Μέχρι πρόσφατα -όπως παραδέχεται το Μπλούμπεργκ- η Ουάσιγκτον είχε την αποκλειστικότητα ως προορισμός των προσκυνημάτων τέτοιων ηγετών. Τώρα όμως «η αμερικανική ισχύς στην περιοχή τελεί σε αισθητή υποχώρηση» -φράση αναγνώρισης της επιτυχίας της ρωσικής επέμβασης στη Συρία, η οποία όχι μόνο κατόρθωσε να συντρίψει την τοπική απειλή του «Ισλαμικού Κράτους», αλλά διατήρησε τον πρόεδρο Μπάσερ Αλ ΄Ασαντ στην εξουσία μετά από χρόνια αμερικανικής επιμονής για την ανατροπή του.
«Μετέβαλε την πραγματικότητα, την ισορροπία δυνάμεων στον χώρο», δήλωσε ο Ντενίς Ρος, πρώην κύριος διαπραγματευτής ειρήνης των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή και σύμβουλος προέδρων, από τον πατέρα Μπους ως τον Ομπάμα. « Ο Πούτιν κατόρθωσε να καταστήσει τη Ρωσία παράγοντα στην Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό βλέπετε ένα συνεχές ρεύμα Μεσανατολικών επισκεπτών καθ’ οδόν προς την Μόσχα.»
Είναι επίσης και το χρήμα: Όπως μετέδωσε το ΡΤ, κατά την επίσκεψη του βασιλιά Σαλμάν στην Μόσχα θα ανακοινωθεί η σύσταση κοινού Ρώσο-Σαουδικού ταμείου επενδύσεων στον ενεργειακό τομέα, κατά την δήλωση του Ρώσου υπουργού Ενέργειας Αλεξάντερ Νόβακ στο τηλεοπτικό δίκτυο Ελ Αραμπίγια. Ο Νόβακ ανέφερε ότι η βασική συμφωνία για την δημιουργία αυτού του ταμείου ενός δις δολαρίων έχει ήδη ληφθεί. «Η Ρωσία-είπε- στοχεύει στην ανάπτυξη της συνεργασίας με την Σαουδική Αραβία όχι μόνο στο πλαίσιο του OPEC αλλά και πέραν του καρτέλ». Μεταξύ άλλων, στον ενεργειακό τομέα, στον τομέα του ηλεκτρισμού και στις πηγές ανανεώσιμης ενέργειας. Επιπλέον, Μόσχα και Ριάντ αναμένεται να ανακοινώσουν ένα νέο πρόγραμμα επενδύσεων και βιομηχανικά προγράμματα. Την περασμένη εβδομάδα  ο γενικός διευθυντής του ρωσικού Ταμείου Αμέσων Επενδύσεων (RDIF) Κυρίλ Ντιμιτρίεφ εξήρε την συνεργασία μεταξύ του(RDIF) με την Σαουδαραβική Γενική Αρχή Επενδύσεων (SAGIA) στην κοινή έρευνα επενδυτικών προγραμμάτων στη Ρωσία. Η SAGIA προβλέπεται να εισαγάγει ρωσικές εταιρείες στην Σαουδική αγορά.
Ωστόσο η επιτυχία του Πούτιν θα γεννήσει προβλήματα, αφού  καθώς σωρεύονται τα συγκρουόμενα αιτήματα δεν θα είναι εύκολο να επιστρέψουν όλοι οι επισκέπτες ικανοποιημένοι.» Όσο περισσότερο προσπαθείς να υιοθετήσεις μια πολιτική συνεργασίας με όλους, τόσο ανακαλύπτεις πόσο δύσκολο είναι αυτό το παιχνίδι,» είπε ο Ρος.
Η Μόσχα ήταν μια σημαντική δύναμη στη Μέση Ανατολή κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, εξοπλίζοντας αραβικά κράτη εναντίον του Ισραήλ, αλλά με την κατάρρευση του κομμουνισμού στα τέλη της δεκαετίας του ’80, έσβησε και η επιρροή της Ρωσίας. Όταν οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ, η Ρωσία ήταν θεατής, ανήμπορος να κάνει κάτι περισσότερο από διαμαρτυρίες. Η εικόνα άρχισε να αλλάζει το 2013, όταν ο Ομπάμα αποφάσισε να μην επιτεθεί στον ΄Ασαντ. Δυο χρόνια αργότερα, ο Πούτιν έστειλε στρατό και αεροπλάνα να τον υπερασπίσουν.
Οι περισσότεροι από τους συμμάχους της Αμερικής ήσαν σταθερά στο στρατόπεδο εναντίον του ΄Ασαντ. Απογοητεύτηκαν όταν η αμερικανική στρατιωτική ισχύς δεν χρησιμοποιήθηκε για την ανατροπή του. Η ισχύς και επιρροή της Ρωσίας στην περιοχή ενισχύθηκε «επειδή το επέτρεψε ο Ομπάμα», λέει ο Χαλέντ Μπαταρφί. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αλ Φαϊζάλ της Τζέντας, στη Σαουδική Αραβία. «Δυστυχώς αποσύρθηκαν σε μέγα βαθμό από την Μέση Ανατολή».
Την ίδια άποψη εξέφρασε τον περασμένο μήνα και ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν, που επί χρόνια συνιστούσε αμερικανική δράση εναντίον του ΄Ασαντ. Οι συνομιλίες με τους Αμερικανούς «δεν οδηγούσαν πουθενά», δήλωσε. Και έτσι η Τουρκία              συνεργάζεται τώρα με τη Ρωσία και το Ιράν σ’ ένα σχέδιο για την αποκλιμάκωση της σύγκρουσης. «Επιτυγχάνει αποτελέσματα», δήλωσε ο Ερντογάν
Πριν δυο χρόνια οι εντάσεις με τον Πούτιν απειλούσαν με έκρηξη, όταν οι Τούρκοι κατέρριψαν ρωσικό αεριωθούμενο στα σύνορα της Συρίας. Την περασμένη Παρασκευή, ο Ρώσος Πρόεδρος πέταξε στην ΄Αγκυρα για δείπνο με τον Τούρκο ομόλογο και «φίλο του», ο οποίος έχει συμφωνήσει να αγοράσει ρωσικά πυραυλικά συστήματα S-400, ερεθίζοντας τα άλλα μέλη του ΝΑΤΟ.
 Στο μεταξύ, σε μια παράδοξη μεταστροφή, οι Σαουδάραβες που χρηματοδοτούσαν τους αντάρτες εναντίον της  κυβέρνησης ΄Ασαντ, όπως και ακραίες ομάδες που είχαν αποσπασθεί από την Αλ Κάϊντα συνεργάζονται με την Ρωσία στο να καλοπιάσουν την αντιπολίτευση να ενωθεί για διαπραγματεύσεις ειρήνευσης, που πιθανότατα θα ισχυροποιήσουν το καθεστώς ΄Ασαντ –ενώ παράλληλα η Σαουδαραβία ήρθε σε ρήξη με το Κατάρ, παλαιότατο σύμμαχό της.
Οι σύμμαχοι της Αμερικής χαροποιήθηκαν με την αλλαγή του Αμερικανού Προέδρου και την σκληρή ρητορική του Τραμπ περί αντιμετώπισης του Ιράν. Μέχρι σήμερα ωστόσο και αυτός παρέμεινε κοντά στην πολιτική των προκατόχων του στη Συρία, επικεντρωμένος στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους.
΄Ετσι, καθώς απομακρύνεται ο στόχος της αλλαγής καθεστώτος στη Συρία, έχουν μεταβληθεί και οι προτεραιότητες. Οι Σαουδάραβες και άλλα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου ζητούν από τη Ρωσία να περιορίσει τον ρόλο του Ιράν στη Συρία, όπου οι Εσμπολά και άλλες Σιιτικές πολιτοφυλακές, υποστηριζόμενες από την Τεχεράνη, διέθεσαν δυνάμεις κρούσεως για την επίθεση του ΄Ασαντ.
Ωστόσο γρήγορα θα διαψευσθούν οι όποιες προσδοκίες μπορεί να έχει ο μονάρχης της Σαουδικής Αραβίας, ότι μπορεί να βάλει μια σφήνα ανάμεσα στη Ρωσία και το Ιράν,. Ο Πούτιν δεν θα μεταβάλει την στάση του απέναντι στο Ιράν για να ικανοποιήσει τις σαουδικές επιθυμίες, σύμφωνα με πρόσωπο οικείο στο Κρεμλίνο, που επικαλείται το Μπλούμπεργκ. Και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Νετανιάχου, που επισκέφτηκε τη Ρωσία τέσσερεις φορές μέσα σε 18 μήνες, το βρήκε δύσκολο να μεταπείσει τον Ρώσο ηγέτη.
Τον Αύγουστο ο Νετανιάχου είπε στον Πούτιν ότι η αυξανόμενη παρουσία του Ιράν  στη Συρία είναι «απαράδεκτη». Τον Σεπτέμβριο δήλωσε στο CNN ότι ο Ιρανοί επιχειρούν να καταστήσουν τη Συρία αποικία τους, με σκοπό «να μας καταστρέψουν και να καταλάβουν όλη τη Μέση Ανατολή.»
Ωστόσο η Ρωσία απέρριψε το αίτημά του για μιαν ουδέτερη ζώνη ανάσχεσης εντός της Συρίας, που θα κρατούσε τις δυνάμεις του Ιράν και του Εσμπολά σε απόσταση τουλάχιστον 60 χιλιομέτρων από τα σύνορα του Ισραήλ. Ένα πρόσωπο στη Μόσχα, γνώστης του θέματος, είπε ότι η Ρωσία πρόσφερε στο Ισραήλ μια ζώνη αποκλεισμού μόνο πέντε χιλιομέτρων πλάτους.
Απολαμβάνοντας τον νέο ρόλο της ως ισχυρού διαιτητή, η Μόσχα απέρριψε επίσης την πρόταση των ΗΠΑ να γίνει ο ποταμός Ευφράτης η διαχωριστική γραμμή μεταξύ συριακών κυβερνητικών στρατευμάτων και δυνάμεων υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ στην Ανατολική Συρία. Αυτό οδήγησε σε αγώνα δρόμου για την κατάληψη της στρατηγικά σημαντικής και πλούσιας σε πετρέλαια  περιοχής των συνόρων κα τώρα εκδηλώνεται στον ανταγωνισμό για τον έλεγχο του Ντέϊρ Εζζόρ.
Παράλληλα η Ρωσία πέτυχε να διατηρήσει ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με όλες τις πλευρές, από το Ιράν στη Σαουδική Αραβία και από την Παλαιστινιακή ριζοσπαστική ισλαμική οργάνωση Χαμάς στο Ισραήλ, δήλωσε ο Αϊχάμ Καμέλ , διευθυντής Μέσης Ανατολής Και Βορείου Αφρικής του Eurasia Group.
Eνώ η Ρωσία δεν υποχώρησε στο θέμα της ζώνης ανάσχεσης, παρέχει μια σιωπηρή συγκατάβαση που επιτρέπει στο Ισραήλ να πραγματοποιεί βομβαρδισμούς του Εσμπολά στη Συρία, είπε ο Αντρέϊ  Κορτούνωφ, γενικός διευθυντής του ρωσικού Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων, μιας ομάδας ερευνών συσταθείσας από το Κρεμλίνο.
Η Ρωσία μεσολαβεί μαζί με την Αίγυπτο για τον τερματισμό της δεκαετούς ενδο-παλαιστινιακής ρήξης, μεταξύ της Φατάχ στην Δυτική ΄Οχθη και της Χαμάς στη Γάζα. Ο Πούτιν προσκάλεσε τις αντίπαλες κυβερνήσεις της Λιβύης στο Κρεμλίνο, όταν σειρά  ειρηνευτικών αποπειρών από άλλες χώρες είχαν μηδενικό αποτέλεσμα. Η Ρωσία εξελίχθηκε σε μείζονα επενδυτή στο πλούσιο σε πετρέλαια Κουρδιστάν του Ιράκ και ήταν από τις ελάχιστες χώρες στον κόσμο που απέφυγε να καταδικάσει το πρόσφατο δημοψήφισμα για ανεξαρτησία.
Το εκπληκτικότερο είναι ότι, από την οικονομική άποψη, αυτός ο συναγωνισμός για επιρροή μοιάζει δραματικά άνισος. Το ΑΕΠ της Αμερικής είναι 13 φορές του ΑΕΠ της Ρωσίας. Εντούτοις, αυτός δεν είναι πάντοτε ο αποφασιστικός παράγοντας, είπε ο Αλεξάντερ Ζότωφ, Ρώσος πρεσβευτής στη Συρία από το 1989 ως το 1994.Και πρόσθεσε: «Πολλές φορές βλέπεις δυο πυγμάχους να ανεβαίνουν στο ριγκ, ο ένας να είναι γίγας, με φουσκωμένους μυς και ο άλλος να είναι πιο μικρόσωμος, αλλά ευλύγιστος, ταχύς και να έχει καλύτερη τεχνική».
Ενώ η οικονομία είναι περιοριστικός παράγοντας για τη Ρωσία. Ο Πούτιν έχει ένα άλλο πραγματικό πλεονέκτημα έναντι των Αμερικανών προέδρων, κατά τον Πωλ Σαλέμ, αντιπρόεδρο του Ινστιτούτου Μέσης Ανατολής στην Ουάσιγκτον. « Δεν έχει το Κογκρέσο να τον ανησυχεί και ούτε εκλογές που κινδυνεύει να χάσει. Ο Πούτιν είναι εκεί για σχεδόν δυο δεκαετίες. Πολύ χρόνο για την γεωπολιτική. Με «μια πολύ συνεπή ηγεσία και ένα συνεπές μήνυμα», είπε ο Σάλεμ. «Αυτός λέει ότι κάνει  και κάνει ότι λέει.»
Η άνοδος της Ρωσία σημειώθηκε καθώς η αμερικανική ηγεσία έγινε ανήσυχη για την Ασία και το αμερικανικό κοινό κουράστηκε από τους πολέμους της Μέσης Ανατολής –γεγονός που παραδέχθηκαν ο Τραμπ όσο και ο Ομπάμα.
Ασφαλώς, «η Ουάσιγκτον παραμένει η απαραίτητη δύναμη στην Μέση Ανατολή» είπε ο Αϊχάμ Καμέλ. Αλλά η δέσμευσή της στις παραδοσιακές συμμαχίες εξασθενίζει, και αυτό ωθεί τους περιφερειακούς ηγέτης να ποντάρουν σε δύο ταμπλό.

Και όπως καταλήγει το Μπλούμπεργκ: « Το Κρεμλίνο είναι στην σκέψη όλου του κόσμου.»

Η Καταλωνία και Άλλες Καταστροφές (Ευρω-ενωσιακής Εμβέλειας)

Ούτε η απροσχημάτιστη αλληλεγγύη των Βρυξελλών στον Ραχόϊ, ούτε η συνέργεια του Steven Paddock, σφαγέα του Λας Βέγκας (θα μπορούσε να ήταν βαλτός) στην επιχείρηση ειδησεογραφικής επικάλυψης του αιματηρού οργίου καταστολής στην Βαρκελώνη, κατόρθωσαν να σβήσουν τις φλόγες κάτω από το καζάνι της Ε.Ε. που άναψαν τα γεγονότα της Κυριακής στην Καταλωνία --φωτίζοντας έντονα αποκρουστικές ρυτίδες και στίγματα στο πρόσωπο της «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης».Το κατωτέρω αντιπροσωπευτικό άρθρο Αμερικανού σχολιαστή -πολυγραφότατου και για τα πάθη της Ελλάδος- γράφτηκε το βράδυ της Κυριακής, αλλά μένει αντιπροσωπευτικό. ΄Εκτοτε σημειώθηκαν τα εξής, που παραλείπει ή ακρωτηριάζει η καθεστωτική «πληροφόρηση».

--Οι τραυματίες της αστυνομικής επιχείρησης δεν ήταν οι ανακοινωθέντες την Κυριακή 38, αλλά 893 !. Και σε πείσμα του οργίου της βίας, ψήφισαν 2,3 εκατομμύρια Καταλανοί, κατά 89% υπέρ της ανεξαρτησίας.

--Το αμερικανικό δελτίο Zero Hedge δημοσίευσε εικόνες Βίντεο που παρουσιάζουν Καταλανούς αστυνομικούς σε μέτωπο προστασίας των ψηφοφόρων και συμπλεκόμενους με τους εισβολείς της Γκουάρντια Σιβίλ.

- Το ίδιο δελτίο μετέδωσε τα αποτελέσματα δημοσκόπησης έγκυρου ισπανικού οργανισμού, που είχε προηγηθεί της ψηφοφορίας και παρουσίαζε τεράστια νίκη 80% του Ναι στην ανεξαρτησία. Τίτλος του δημοσιεύματος: «Να τι εξηγεί τον πανικό του Ραχόϊ».

- Ο Ραχόϊ με δηλώσεις του το βράδυ της Κυριακής αρνήθηκε το γεγονός του δημοψηφίσματος, ανήγγειλε διώξεις των «υποκινητών» και εξήρε το έργο της αστυνομίας για την προστασία του νόμου και των δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών!

- Μόνο ο επικεφαλής της βρετανικής εργατικής Αντιπολίτευσης Τζέρεμυ Κόρμπυν και η πρωθυπουργός της Σκωτίας Νικόλα Στάρτζεον καταδίκασαν έντονα την αστυνομική βία. Ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ και η ευρωπαϊκή Κομισιόν χαρακτήρισαν το δημοψήφισμα παράνομο και κηρύχθηκαν αλληλέγγυοι με τον Ραχόϊ. Ακολούθησε σήμερα και ο πρίγκιπας Φελίπε της Ισπανίας.

-Την Τρίτη η Καταλωνία παρέλυσε με την γενική απεργία στην οποία κάλεσαν τους εργαζομένους 40 συνδικάτα –και των εργοδοτών! Διαδηλώσεις στους δρόμους συγκέντρωσαν 500.000 πολίτες κατά τις τοπικές πηγές, τις διεθνείς ιστοσελίδες και το ρωσικό κανάλι Ρ.Τ. ή «δεκάδες χιλιάδες» κατά το Γιουρονιούς και τα γαλλικά κανάλια. Ο πρωθυπουργός της Καταλωνίας Puigdemont ανακοίνωσε ότι η κήρυξη της ανεξαρτησίας θα γίνει τις προσεχείς ημέρες και το πρακτορείο Μπλούμπεργκ ανέφερε πως θα γίνει στις 6 Οκτωβρίου, ακριβώς 83 χρόνια από τότε που ο προκάτοχός του Lluis Companys είχε κηρύξει την ανεξαρτησία της επαρχίας, για να εκτελεστεί αργότερα από τον Φράνκο.

Για το σχολιασμό ακολουθεί η έξωθεν μαρτυρία –πάντοτε πιο ευπρόσδεκτη, ως εισαγωγής!: 


Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού
του Raul Ilargi Meijer, Zero Hedge, 2-10-17
Είδα πολλά βίντεο και φωτογραφίες από την απόπειρα των Καταλανών να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα και αυτό που μου έκανε την ισχυρότερη εντύπωση –εκτός από την αναίσθητη βία με την οποία φαίνονταν να ενεργούν οι αστυνομικές δυνάμεις-ήταν η απουσία βίαιης αντίδρασης από την πλευρά των διαμαρτυρομένων.

Ετσι όταν ο υπουργός των Εσωτερικών ισχυρίζεται πως τραυματίστηκαν 11 αστυνομικοί είναι δύσκολο να τον πάρει κανείς στα σοβαρά. Η εικόνα αστυνομικών να χτυπάνε ηλικιωμένες γυναίκες μέχρι αίματος είναι συγκλονιστική και είμαστε όλοι συγκλονισμένοι. Πολλοί θα είναι επίσης κατάπληκτοι, αλλά δεν θα έπρεπε να είναι. Η Ισπανία είναι ακόμη η γη του Φράνκο και οι οπαδοί του εξακολουθούν να ασκούν μεγάλη επιρροή στην πολιτική, στην αστυνομία και στο στράτευμα. Και δεν είναι μόνο αυτοί, ένα βίντεο από την Μαδρίτη έδειχνε πολίτες να τραγουδούν φασιστικόν ύμνο από την εποχή του Φράνκο.

Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά με τα οποία η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση δέχθηκε, εν γνώσει της, ως μέλος της την Ισπανία και αυτά τα χαρακτηριστικά δεν άλλαξαν ουσιαστικά από τότε. Η αντίδραση των Βρυξελλών και όλων των πρωτευουσών της ΕΕ μιλά εύγλωττα. Ο Βέλγος πρωθυπουργός Σαρλ Μισέλ δήλωσε πως δεν θέλει να μιλήσει για την πολιτική άλλων χωρών και αυτό είναι το μόνο που άκουσα από οποιονδήποτε άλλον. Και πρόκειται φυσικά για μια χοντρή ανόητη έκφραση δειλίας, τόσο η δήλωση του Μισέλ όσο και η σιωπή των άλλων.

Επειδή αυτό το γεγονός αφορά καίρια την Ε.Ε. Όπως έγραφε το μήνυμα του Τζούλιαν ΄Ασσανζ στο Τουίτερ: « Αγαπητέ Γιούνκερ της ΕΕ, αυτός είναι ο σεβασμός της ελευθερίας και της Δημοκρατίας; Θέσε σε εφαρμογή το Άρθρο7 και ανάστειλε την συμμετοχή της Ισπανίας στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση για την ξεκάθαρη παραβίαση του άρθρου 2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης.» (Άρθρο 7 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης: «Αναστολή κάθε χώρας μέλους που χρησιμοποιεί στρατιωτική δύναμη εναντίον του πληθυσμού της χώρας.»)

Τυπικά βέβαια η Γκουάρντια Σιβίλ (ΜΑΤ) δεν είναι στρατός, αλλά θα επιχειρήσει να κρυφτεί πίσω απ’ αυτό ο Γιούνκερ, ο Μισέλ και προπάντων η Μέρκελ;

Δεύτερο μήνυμα του Άσσανζ στο Τουίτερ αργότερα ανέφερε: «Πηγή σε επαφή με την κυβέρνηση του Ισημερινού μεταδίδει ότι σχεδιάζουν να διώξουν τον Τζούλιαν ΄Ασσανζ από την πρεσβεία τους στο Λονδίνο και αναμένουν να ακολουθήσει η σύλληψή του, επειδή μετέδωσα για την ισπανική λογοκρισία και τις συλλήψεις στην Καταλωνία. Βρώμικες δουλειές.»

Αλλά ούτε αυτό πρέπει να προκαλεί κατάπληξη. Ξέρουμε από το παράδειγμα της Ελλάδας και την αντιμετώπιση του προβλήματος των προσφύγων ποια είναι η ηθική ποιότητα των Ευρωπαίων «ηγετών».

Δεν είναι όμως γι’ αυτό που οι λαοί ήθελαν να γίνουν μέλη της Ε.Ε. ΄Ετσι, εάν δεν υπάρξουν δριμείες δηλώσεις και από πολλές πρωτεύουσες και πολύ σύντομα, η ΕΕ ως σύνολο θα βρεθεί σε τόσο βαθιά κρίση ώστε θα πρέπει να μαζεύει τις βαλίτσες της και να γυρίζει στο σπίτι. Οπουδήποτε μπορεί να είναι «σπίτι» γι’ αυτούς τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες.

Όταν είσαι άμοιρος κάθε ίχνους ηθικής και ενδοιασμών, όπως κραυγαλέα διακηρύσσει αυτή η σιωπή, τότε δεν μπορείς να διεκδικείς κανένα εντελώς δικαίωμα να αποφασίζεις για οποιονδήποτε. Αυτό ισχύει για τον Ραχόϊ και το κόμμα του, αλλά εξ ίσου και για όλους τους άλλους νεκρικά αμίλητους Ευρωπαίους «ηγέτες».

Και αυτό δεν τελείωσε, σε καμία περίπτωση. Δεν άρχισε καν. Η φιλόσοφος Anna M. Hennessey, η οποία έζησε στην Ισπανία και στην Καταλωνία, το έθεσε ως εξής:

«Ο Φράνκο νίκησε, δεν έχασε τον πόλεμό του όπως ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα έπρεπε να επιτρέψουμε στην τοξική ιδεολογική υποδομή του δικτάτορα να συνεχιστεί πάρα πέρα στον 21ο Αιώνα. Η υποστήριξη της Καταλωνίας είναι ένα σημαντικό βήμα για να θέσουμε τέρμα στον φασισμό στην Ευρώπη.
Ο κόσμος στις ΗΠΑ, ιδίως εκείνοι που γεννήθηκαν μετά το 1980, ξέρουν ελάχιστα για τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο (1936-1939) και για την δικτατορία που ακολούθησε. Και αυτή η γνώση είναι απαραίτητη για την κατανόηση της σημερινής κατάστασης στην Ισπανία και στην Καταλωνία.

Για παράδειγμα, ο δικαστής (Ισμαήλ Μορένο), που θα δικάσει τους κατηγορουμένους για στάση Καταλάνους ακτιβιστές που κάλεσαν στο δημοψήφισμα της 1ης Οκτωβρίου, έχει ρίζες που συνδέονται στενά με τον Φρανσίσκο Φράνκο (1892-1975), που ξεκίνησε τον εμφύλιο πόλεμο, τον κέρδισε και στη συνέχεια κυβέρνησε ως δικτάτορας την Ισπανία επί 40 χρόνια.

Ο Φράνκο είναι μια μεγάλη φιγούρα του φασισμού του 20ού Αιώνα στην Ευρώπη. Εκκαθάριση των κυβερνητικών αξιωματούχων του Φρανκισμού ουδέποτε έγινε μετά το τέλος της δικτατορίας στην δεκαετία του ’70 και αυτή η ηγεσία έχει μεγάλη επιρροή στην λήψη των κυβερνητικών αποφάσεων της Ισπανίας για την Καταλωνία – μιαν επαρχία που υπέστη βαθιά τραύματα κατά και μετά τον εμφύλιο πόλεμο, λόγω της αντίστασής της στον Φράνκο. Οι επιζώσες επιδράσεις της κληρονομιάς του Φράνκο είναι καλά τεκμηριωμένες και θα πρέπει ν’ απασχολήσουν την συζήτηση γύρω από αυτό που άρχισε να ξηλώνεται γρήγορα στην Βαρκελώνη.

[…] Όπως η ισπανική κυβέρνηση, η ισπανική αστυνομία ουδέποτε εκκαθαρίστηκε από τους Φρανκικούς δεσμούς της, μετά το τέλος της δικτατορίας. Είναι ένας βαθύτατα διεφθαρμένος οργανισμός [….] Ο Μανουέλ Φράγκα Ιριμπάρνε, ένας από τους υπουργούς του Φράνκο κατά την δικτατορία, ίδρυσε το Λαϊκό Κόμμα του πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόϊ. Το κόμμα αυτό είναι τώρα μπλεγμένο σε σκάνδαλο. Η βασιλική οικογένεια της Ισπανίας είναι επίσης συνδεδεμένη με το καθεστώς του Φράνκο και έχει προσαχθεί σε δίκη με κατηγορίες για σκάνδαλα που βαρύνουν και αυτήν. Είναι αδύνατο να αγνοηθεί το φασιστικό θεμέλιο πάνω στο οποίο είχε στηθεί η σύγχρονη Ισπανία ή να αγνοηθεί πως η πραγματικότητα τέτοιας θεμελίωσης έχει σχέση με τον τρόπο που η Ισπανία μεταχειρίζεται σήμερα την Καταλωνία.»

Και έτσι μπορούμε να παρακολουθήσουμε τώρα τον θάνατο του ονείρου μιας Ενωμένης Ευρώπης. Τουλάχιστον μιας Ευρώπης μέσα στην οποία θα μπορούν οι λαοί να αισθάνονται άνετα. Και εάν δεν μπορεί αυτό να επιτευχθεί, τότε ποιος ο λόγος της ένωσης; Η δημοκρατία στην Ευρώπη πεθαίνει στις Βρυξέλλες, πεθαίνει στην Ελλάδα και στην Μεσόγειο και πέθανε την Κυριακή στους δρόμους της Βαρκελώνης και άλλων τόπων της Καταλωνίας.

΄Ολοι οι άλλοι Ευρωπαίοι θα καθίσουν απλώς να κοιτάνε και να περιμένουν να πεθάνει η Δημοκρατία και εκεί όπου ζουν οι ίδιοι; Στοιχηματίζω πως αυτό θα κάνουν, μέχρις ότου πάψουν να βλέπουν οικονομική ωφέλεια από την συμμετοχή στην Ε.Ε. Αλλά από σήμερα τα οικονομικά της Καταλωνίας δεν θα είναι η μοναδική πηγή προβληματισμού. Επειδή η Ισπανία δεν θα αποβληθεί, ούτε καν θα τεθεί σε αναστολή η συμμετοχή της. Θα υπάρξει πλήθος ηχηρής κενολογίας. Αλλά δεν είναι όλοι οι Ευρωπαίοι τόσο ηλίθιοι.

Η Δήμαρχος της Βαρκελώνης κάλεσε τον Ραχόϊ να παραιτηθεί, αλλά, ήξερε όπως όλοι πως αυτό δεν αρκεί και δεν θ’ αλλάξει τίποτα. Ο Ραχόϊ είναι απλά ένας εκπρόσωπος ενός φασιστικού συστήματος στα σπλάχνα της Ισπανίας, που περιμένει την ευκαιρία να υψώσει το αποκρουστικό κεφάλι του. Βρήκε την ευκαιρία την Κυριακή και όλος ο κόσμος σιωπά. Δηλαδή οι «ηγέτες»…

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates