Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πούτιν: Ξέρουμε τον Εγκέφαλο της Επίθεσης των Ιπταμένων Ρομπότ στις Ρωσικές Βάσεις

Russia Insider

«Αυτά τα αερόπλοια ήταν απλώς καμουφλαρισμένα για να μοιάζουν χειροποίητες κατασκευές. Αυτό θέλω να το τονίσω. Στην πραγματικότητα είναι απολύτως φανερό ότι ενσωμάτωναν στοιχεία υψηλής τεχνολογίας.»

Με τις παραπάνω φράσεις ο Πούτιν είπε ότι η αποτυχημένη επίθεση σμήνους αεροπλάνων άνευ πιλότου στη ρωσική βάση της Συρίας ήταν έργο των ΗΠΑ. Μιλώντας σε συνάντηση με αρχισυντάκτες ρωσικών εφημερίδων είπε:

«Επρόκειτο για δόλια πρόκληση (προβοκάτσια) που απέβλεπε πρώτα να ανατρέψει προηγούμενες συμφωνίες και στόχευε, δεύτερο, στις σχέσεις μας με την Τουρκία και το Ιράν. ΄Ηταν μιαν απόπειρα να καταστρέψει επίσης αυτές τις σχέσεις. ΄Εχουμε πλήρη συνείδηση αυτής της επιδίωξης και θα αντιδράσουμε αλληλέγγυοι.»

« Υπήρξαν σ’ αυτή την ενέργεια προβοκάτορες, αλλά δεν ήταν Τούρκοι. Ξέρουμε ποιοι ήταν. Ξέρουμε ποιόν και πόσο πλήρωσαν γι’ αυτή την δόλια πρόκληση.»

«Ξέρουμε πότε και που αυτά τα ανεπάνδρωτα εναέρια οχήματα παραδόθηκαν και πόσα ήταν»

«Αυτά τα οχήματα ήταν απλώς μεταμφιεσμένα για να μοιάζουν με αυτοσχέδιες κατασκευές. Ήταν εξόφθαλμο πως περιελάμβαναν στοιχεία υψηλού τεχνολογικού χαρακτήρα.»

Ο Πούτιν λέει πως κάποιος επιχειρεί να πλήξει τη Ρωσία στη Συρία και παρέδωσε τα -μεταμφιεσμένα σε χειροποίητα- ιπτάμενα ρομπότ στους δράστες της επίθεσης για να εκτελέσουν αυτή την αποστολή. Λέει επίσης ότι αυτός ο κάποιος δεν είναι η Τουρκία –υπονοώντας ότι δράστης είναι άλλο κράτος.

Εάν η επίθεση είχε κρατική υποστήριξη, η Τουρκία θα ήταν ο βασικός ύποπτος επειδή, όπως αναφέρθηκε προ ημερών, η επίθεση εξαπολύθηκε από χωριό κατεχόμενο από Ισλαμιστές συνδεόμενους με την Τουρκία. Αλλά αν δεν ήταν η Τουρκία ο ένοχος, ποιος μένει; Ο Πούτιν βασικά αποκαλύπτει εδώ ότι το Κρεμλίνο πιστεύει πως οργανωτής της επίθεσης ήταν οι ΗΠΑ,

Υπάρχουν δυο λόγοι που μπορεί να τον ώθησαν σ’ αυτήν την τοποθέτησή του: Είτε την επίθεση μεθόδευσε η Τουρκία και ο Πούτιν προσπαθεί να περισώσει τις ρώσο-τουρκικές σχέσεις, ή αλλιώς προειδοποιεί τους Αμερικανούς να μην κάνουν καμιά βλακεία.

Mετάφραση Μ.Σ.

Νέα Ρωσική Γεύση της Τουρκικής Φιλίας Την Νύχτα των Ρωσικών Χριστουγέννων…

Όπως στον μύθο του βατράχου και του σκορπιού (διδακτικό και για ιθαγενείς Ταλεϋράνδους)


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ρώσοι στρατιωτικοί εκπρόσωποι ανακοίνωσαν την Δευτέρα ότι την νύχτα του Σαββάτου απέκρουσαν μαζική επίθεση σμήνους βομβαρδιστικών αεροπλάνων άνευ πιλότου, τηλεκατευθυνόμενων από τρομοκράτες κατά ρωσικών βάσεων στη Συρία.

Η καθυστερημένη ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Αμύνης ανέφερε ότι η αεροπορική βάση Χμεϊμίμ υπέστη επίθεση από 10 UAV, ενώ άλλα τρία επεχείρησαν να πλήξουν την ναυτική βάση εφοδιασμού στην Ταρτούς.

Όλα τα ιπτάμενα ρομπότ βομβαρδισμού επισημάνθηκαν από τα αντιαεροπορικά αμυντικά συστήματα «σε ικανή απόσταση από τους ρωσικούς στρατιωτικούς στόχους», επτά από αυτά καταρρίφτηκαν επιτυχώς από τα αντιαεροπορικά Panzir-S και Ρώσοι ηλεκτρονικοί πέτυχαν να νεκρώσουν τους μηχανισμούς έξη άλλων, από τα οποία τρία συντρίφτηκαν στο έδαφος και τρία προσγειώθηκαν ακέραια έξω από τις ρωσικές βάσεις.

Κατά την ανακοίνωση του υπουργείου, από την επίθεση δεν προέκυψαν απώλειες του στρατιωτικού προσωπικού και οι βάσεις «εξακολουθούν να λειτουργούν υπό ομαλές συνθήκες».

(Πληροφορίες άλλων τοπικών πηγών μιλούν ωστόσο για τον τραυματισμό ενός τουλάχιστον Ρώσου οπλίτη και ζημιές σε ορισμένα αεροσκάφη της βάσης, σε μια περίπτωση από σύγκρουση αυτοκινήτου, κατά την σύγχυση στον αιφνιδιασμό την ημέρα των ρωσικών Χριστουγέννων.)

΄Ηταν η πρώτη φορά που «οι τρομοκράτες χρησιμοποίησαν μαζικά εναέρια μαχητικά οχήματα από απόσταση μεγαλύτερη των 50 χιλιομέτρων και κατευθυνόμενα με χρήση GPS με συντεταγμένες από δορυφόρο».

«Οι τρομοκράτες μπορεί να είχαν την βοήθεια κάποιου κράτους τεχνολογικά προηγμένου», ανέφερε η περίεργα διπλωματική στρατιωτική ανακοίνωση.

Ρώσοι ειδικοί που εξετάζουν τα καταληφθέντα βομβαρδιστικά ρομπότ διαπίστωσαν πράγματι ότι στην κατασκευή τους είχε χρησιμοποιηθεί προηγμένη τεχνολογία. «Δεν μπορεί παρά να προέρχονται από χώρα κατέχουσα πολύ προηγμένη τεχνολογία, με πλοήγηση μέσω δορυφόρου και εκρηκτικούς μηχανισμούς πυροδοτούμενους σε ορισμένες συντεταγμένες.» Οι ειδικοί θα ήσαν σε θέση να εντοπίσουν επακριβώς το σημείο απογείωσης αυτού του σμήνους των βομβαρδιστικών άνευ πιλότου, ανέφερε ακόμη η ρωσική ανακοίνωση της Δευτέρας.

Η κάποια αχλύς μυστηρίου που εξακολουθούσε να περιβάλλει αυτήν την υψηλής τεχνολογίας τρομοκρατικήν επίθεση βομβαρδισμού ρωσικών βάσεων, προστατευόμενων από αμυντικά συστήματα που θεωρούνται απαραβίαστα, προκάλεσε έκπληξη, υποψία και εικασίες στον ρωσικό Τύπο.

Νέα στοιχεία που άρχισαν να διαρρέουν από την κλεψύδρα της ρωσικής διπλωματικής διακριτικότητας αρχίζουν να δείχνουν πως η ιστορία αυτή είναι περισσότερο περίπλοκη από όσο θα μπορούσε να υποθέσει κανείς και ότι σ’ αυτόν το αστυνομικό γρίφο εμπλέκονται πολλοί δράστες, από τους οποίους θα ήταν βέβαια αφύσικο να απουσιάζει η . . .Τουρκία.

Στην δεύτερη πάντως δόση των επίσημων ρωσικών πληροφοριών, (για την ικανοποίηση προφανώς και των ερωτημάτων της ρωσικής κοινής γνώμης), ανακοίνωση του υπουργείου Αμύνης ανέφερε χθες ότι αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροπλάνο τύπου Μπόινγκ 8 Ποσειδών υπερίπτατο των ρωσικών βάσεων Χμεϊμίμ και Ταρτούς την ώρα των αεροπορικών τρομοκρατικών επιθέσεων . Η ανακοίνωση του υπουργείου περιοριζόταν να υπογραμμίσει «την περίεργη σύμπτωση», αλλά τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι τα αμερικανικό Μπόινγκ Ποσειδών επέβλεπε ή συνέδραμε την επιχείρηση των υψηλής τεχνολογίας ιπταμένων βομβαρδιστών ρομπότ των τρομοκρατών…

Μιαν νέα ερεθιστική πτυχή του μυστηρίου ήρθε να αχνοφωτίσει η συμπληρωματική πληροφορία του ρωσικού υπουργείου Αμύνης στην εφημερίδα Ερυθρός Αστέρας, ότι το σμήνος των «υψηλής τεχνολογίας ιπταμένων βομβαρδιστικών ρομπότ» των τρομοκρατών που επετέθησαν εναντίον των ρωσικών βάσεων, είχε απογειωθεί από την «ζώνη αποκλιμάκωσης» των συγκρούσεων στο Ιντλίμπ, η οποία τελεί υπό τον έλεγχο ενόπλων της λεγόμενης «μετριοπαθούς αντιπολίτευσης». Περίεργο…

Την κλείδα του αινίγματος παρέχει η προσθήκη της είδησης, ότι: Το ρωσικό Υπουργείο Αμύνης με επιστολές του στον Αρχηγό του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Χαλουσί Ακάρ και στον επικεφαλής της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν τονίζει ότι «είναι απαραίτητο να ανταποκριθεί η Άγκυρα στις ανειλημμένες υποχρεώσεις της για την εξασφάλιση της παύσης των εχθροπραξιών από τις υπό τον έλεγχό της ένοπλες δυνάμεις και να εντείνει τις προσπάθειες τοποθέτησης παρατηρητηρίων στην ζώνη αποκλιμάκωσης, για την αποφυγή τέτοιων επιθέσεων UAV κατά οποιωνδήποτε στόχων.»

(Προηγουμένως, ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου κατηγορούσε την συριακή αεροπορία ότι «πλήττει την μετριοπαθή αντιπολίτευση με το πρόσχημα ότι πολεμά την τρομοκρατική οργάνωση Νούσρα» Και ότι αυτές της οι ενέργειες υπονομεύουν τις διπλωματικές προσπάθειες για την ειρήνευση με διαπραγματεύσεις.

Δεν είναι γνωστό ποιου είδους μετριοπαθούς αντιπολίτευσης ανακάλυψε ο Τσαβούσογλου στην περιοχή Αμπού αλ- Ντουχούρ, που ελέγχεται από την τρομοκρατική οργάνωση Νούσρα, έγραφε χτες το ρωσικό όργανο Russia Feed.)

΄Εμμεσα έτσι , από το άθροισμα των ανωτέρω στοιχείων, πληροφορείται τελικά ο αναγνώστης των ρωσικών ανακοινώσεων, μετά τετραήμερο, ότι η τρομοκρατική επιχείρηση βομβαρδισμού ρωσικών βάσεων στη Συρία από υψηλής τεχνολογίας αεροσκάφη άνευ πιλότου, κατευθυνόμενα μέσω δορυφόρου και υπό την επίβλεψη αμερικανικού κατασκοπευτικού αεροπλάνου, εξαπολύθηκε την νύχτα των ρωσικών Χριστουγέννων από περιοχή κατεχόμενη από τρομοκράτες υπό τον έλεγχο της Τουρκίας…

Τα συμπεράσματα επαφίενται στους εναλλασσόμενους συμμάχους και αφελείς ή κυνικούς εραστές της αθεράπευτα περιπόθητης γείτονος.

Γιατί Δεν Θα Γίνει Επανάσταση στο Ιράν

του Pepe Escobar, Asia Times, 13-1-2018

 Mια Ιρανή υψώνει την γροθιά της μέσα στους καπνούς των δακρυγόνων, 
στο πανεπιστήμιο της Τεχεράνης.

[Για την παρουσίαση μιας αδιαφιλονίκητα έγκυρης ξένης μαρτυρίας για την αλήθεια περί τα γεγονότα στο Ιράν, τα αίτια, την σημασία και τις πιθανές απολήξεις τους, ανέκυψε δίλημμα επιλογής ανάμεσα στον πολύπειρο Ινδό διπλωμάτη Μ.Κ. Bhadrakumar και στον δαιμόνιο, αεικίνητο Βραζιλιάνο ρεπόρτερ Pepe Escobar , μόνιμο συνεργάτη των Τάϊμς της Ασίας και περιζήτητη πηγή άρδευσης των σημαντικότερων διεθνών ιστοσελίδων ελεύθερης ενημέρωσης -για τον πλούτο των πηγών του και τις συνήθως αλάθητες διαγνώσεις του. Η επιλογή του άρθρου του Escobar για την ενημέρωση του ελλαδικού κοινού οφείλεται στην άμεση προσωπική επαφή του συντάκτη με την πραγματικότητα στο Ιράν.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ιρανός Πρόεδρος Χασάν Ρουανί ενήργησε σωστά με το να πάει στην τηλεόραση και τουλάχιστον ν’ αναγνωρίσει την λαϊκή οργή για την δεινή οικονομική κατάσταση. Ο πληθωρισμός βρίσκεται στο 12%, αλλά κάτω από το 40% της πρώτης θητείας του Προέδρου. Και οι πρόσφατες ανατιμήσεις σε καύσιμα και τρόφιμα μέχρι και 40% ασφαλώς δεν βοήθησαν.

Αυτά αποτελούν μέρος του προϋπολογισμού του Ρουανί για το 2018, με περικοπές στις επιδοτήσεις για τους φτωχούς –που αποτελούσαν εξέχον χαρακτηριστικό της προηγούμενης κυβέρνησης Αχμαντινετζάντ.

΄Επειτα είναι και η ανεργία των νέων, που κυμαίνεται γύρω στο 30%. Παρόμοια ποσοστά παρουσίασε πρόσφατα και η Ισπανία, μέλος της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Φυσικά αυτό εξηγεί γιατί η πλειονότητα των διαδηλωτών είναι κάτω των 25 και από την εργατική τάξη.

Αυτό που όφειλε να εξηγήσει αναλυτικά ο Ρουανί στους Ιρανούς είναι η ευθεία σχέση της οικονομικής στενότητας με τις αμερικανικές κυρώσεις που πλήττουν την χώρα. Και αυτές συνοδεύτηκαν με οικονομικές απειλές κατά των δυτικών επιχειρήσεων που επανήλθαν σε λειτουργία ή σχεδιάζουν να επενδύσουν στο Ιράν.

Ο Ρουανί είχε πράγματι υποσχεθεί, μετά την υπογραφή της λεγόμενης ιρανικής πυρηνικής συμφωνίας, το 2015 στην Βιέννη, ότι αυτό θα οδηγούσε σε αύξηση των θέσεων απασχόλησης και θα τόνωνε την οικονομία. Ενώ αυτό δεν συνέβη, οι δικαιολογημένες διαμαρτυρίες ειδικά για τα οικονομικά προβλήματα ποτέ δεν σταμάτησαν. Στην πραγματικότητα υπήρξαν μόνιμο χαρακτηριστικό της εικόνας του Ιράν επί δεκαετίες.

Εάν εξετάσουμε το πείραμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ένα είδος «θεοκρατίας με δημοκρατικά χαρακτηριστικά», το ποιο εντυπωσιακό στοιχείο του είναι το πόσο βαθιά είναι ριζωμένο στη χώρα. Το διαπίστωσα στα πολλά ταξίδια μου στο Ιράν και έχει να κάνει, σε μεγάλο βαθμό, με την «Μπασίτζ», η εθελοντική πολιτοφυλακή. ΄Εχουν διαποτίσει όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, από τον συνδικαλισμό, τις σπουδαστικές οργανώσεις και τις ομάδες των δημοσίων υπαλλήλων. Από αυτή την άποψη παρουσιάζουν μια χτυπητή ομοιότητα με την Κίνα, όπου το κομμουνιστικό κόμμα είναι εγχαραγμένο μέσα σε αυτούσιο τον κοινωνικό ιστό.

Οι συνομιλίες με νέους σε μέρη όπως το Κασάν ή η Μασάντ μου έδειξαν πόσο ισχυρή είναι η λαϊκή βάση κάτω από το πείραμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Και ήταν μια εμπειρία που υποκινούσε σκέψεις πολύ περισσότερο από το να ακούς τους Αγιατολά στο Κουόμ.

Πάντως αυτό που τώρα συμβαίνει στο Ιράν είναι ότι δικαιολογημένες διαμαρτυρίες για οικονομικές δοκιμασίες έχουν απαχθεί από τους γνωστούς υπόπτους, σε μιαν απόπειρα επηρεασμού της μειοψηφίας. Στο κάτω-κάτω η κυβέρνηση Ρουανί είναι σχετικά φιλελεύθερη σε σύγκριση με την κυβέρνηση του δημαγωγού Αχμαντινετζάντ.

΄Ετσι αυτό που βλέπουμε είναι μια συντονισμένη απόπειρα να μετατραπούν θεμιτές διαμαρτυρίες σε «επαναστατικό» κίνημα, με σκοπό την πραγματοποίηση αλλαγής καθεστώτος. Από κάθε πρακτική άποψη, αυτό θα σήμαινε εμφύλιο πόλεμο.

Ε, λοιπόν αυτό απλά δεν θα πετύχει. Οποιοσδήποτε εξοικειωμένος με την κατάσταση στο Ιράν γνωρίζει ότι η κοινωνία της χώρας είναι πολύ ευφυής και πεπειραμένη για να πέσει σε τέτοια χονδροειδή παγίδα. Για σαφέστερη αντίληψη της επίγνωσης για την ξένη επιρροή, θα έπρεπε να ακούσετε τον καθηγητή Μωχαμάντ Μαραντί, του πανεπιστημίου της Τεχεράνης, έναν ακαδημαϊκό απόλυτης ακεραιότητας, να διαλέγεται με έναν τέως υπάλληλο του BBC στο τηλεοπτικό δίκτυο του Κατάρ, Al Jazeera:

https://www.youtube.com/watch?v=dFn4O5xTkpE

Πράγματι, αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι ξένα στοιχεία δρουν ως προβοκάτορες για να επηρεάσουν τους διαδηλωτές. Αυτό το σύνθημα «όλος ο κόσμος παρακολουθεί» στοχεύει να εκφοβίσει την Τεχεράνη στις αντιδράσεις της.

Ωστόσο πρέπει να υπάρξει καταστολή της βίας, όπως έντονα το υπαινίχθηκε ο Ρουανί. Φαντάζεστε την αντίδραση της Αστυνομίας εάν το επίπεδο βίας που εμφανίστηκε στους δρόμους του Ιράν συνέβαινε στην Γαλλία ή στην Γερμανία;

Αλλαγή καθεστώτος είναι απίθανη, αλλά αυτό που εκτυλίσσεται είναι η σκηνοθεσία για μιαν ακόμη ανανέωση των οικονομικών κυρώσεων εναντίον του Ιράν. Ενδεχομένως, σ’ αυτή την περίπτωση, από την Ε.Ε. Ας ελπίσουμε πως δεν θα πέσει σ’ αυτή την παγίδα.

Σε κάθε περίπτωση, η Τεχεράνη προετοιμάζεται ήδη για την επιχειρηματική της επέκταση σε όλη της Ευρασία, διαμέσου των κινεζικών νέων Δρόμων του Μεταξιού, της Πρωτοβουλίας Ζώνης και Δρόμου και της Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης.

Τελικά, στην ομάδα Ρουανί απόκειται να είναι δημιουργική στην ελάφρυνση των βαρών στο οικονομικό μέτωπο.

Λυπάμαι Κορόιδο. ΄Εχεις Υπογραφή;


του Eric Margolis, Unz Review,16-12-17

[ Ο Συντάκτης του άρθρου, παλαιός Αμερικανός δημοσιογράφος, συγγραφέας και ιδιοκτήτης καναδικής φαρμακοβιομηχανίας, ανάστημα τριών αμερικανικών και ελβετικών πανεπιστημίων, συντηρητικής πολιτικής τοποθέτησης, (ίδε βιογραφικό Wikipedia), σχολιάζει εδώ  γεγονός που συγκαλύφτηκε με ερμητική συνωμοσία σιωπής από το ελεγχόμενο σύστημα Δυτικής «Ενημέρωσης». Πρόκειται για τις αποκαλύψεις που αναδύονται από εσχάτως αποδεσμευμένα αμερικανικά έγγραφα, που επιβεβαιώνουν την εξαπάτηση της σοβιετικής ηγεσίας το 1990 με ψευδείς υποσχέσεις, που ανετράπησαν μετά την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από την Ανατολικήν Ευρώπη. Αυτόπτης των γεγονότων, ως ανταποκριτής στη Μόσχα και στο Βερολίνο, ο συντάκτης εισάγει την προσωπική μαρτυρία του στην ανατροπή του επιβεβλημένου συμμαχικού αφηγήματος, της μετά-ψυχροπολεμικής ευρωπαϊκής ιστορίας.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε εποχή όπου οι ΗΠΑ έχουν σπασμούς αντιρωσικής υστερίας και δαιμονιοποίησης του Βλαδίμηρου Πούτιν, ένας θησαυρός από πρόσφατα αποδεσμευμένα έγγραφα του Ψυχρού Πολέμου αποκαλύπτει την εκπληκτική έκταση των ψευδών, της δολιότητας και της εξαπάτησης που μετήλθαν οι Δυτικές δυνάμεις στις σχέσεις τους με την καταρρέουσα Σοβιετική ΄Ενωση, το 1990.
΄Ημουν ανταποκριτής στη Μόσχα εκείνη της εποχή και συνάντησα μερικούς από τους κεντρικούς ήρωες σ’ αυτό το αισχρό δράμα. Από τότε, δεν έπαψα να γράφω πως ο σοβιετικός ηγέτης  Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και ο υπουργός των Εξωτερικών Εντουάρντ Σεβαρνατζέ  φορτώθηκαν ψέματα και εξαπατήθηκαν ξεδιάντροπα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Βρετανία και την απόφυσή τους, το ΝΑΤΟ.
΄Ολες οι Δυτικές δυνάμεις υποσχέθηκαν στον Γκορμπατσόφ και στον Σεβαρνατζέ ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί ανατολικά «ούτε μιαν ίντσα» εάν η Μόσχα αποσύρει τον Ερυθρό Στρατό από την Ανατολική Γερμανία και της επιτρέψει να επανενωθεί με την Δυτική. Αυτή ήταν μια τιτάνια παραχώρηση από τον Γκορμπατσόφ. Οδήγησε σε ένα αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του το 1991, από σκληρούς κομμουνιστές.
Τα έγγραφα που δόθηκαν στην δημοσιότητα από το Πανεπιστήμιο Τζωρτζ Ουάσιγκτον στην αμερικανική πρωτεύουσα, στο οποίο εφοίτησα ένα εξάμηνο, προκαλούν αηδία στην ανάγνωσή τους. (Δείτε τα στο Διαδίκτυο). Όλες οι Δυτικές δυνάμεις και οι ηγέτες τους διαβεβαίωναν τους Ρώσους ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επωφεληθεί της σοβιετικής υποχώρησης και ότι μια νέα εποχή φιλίας και συνεργασίας θα ρόδιζε στην μετά-ψυχροπολεμική Ευρώπη. Ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών  Τζιμ Μπέϊκερ έδινε «σιδερένιες εγγυήσεις» πως δεν θα υπάρξει επέκταση του ΝΑΤΟ. Ψέματα, όλα ψέματα.
Ο Γκορμπατσόφ ήταν ανθρωπιστής, ένας πολύ έντιμος, έξυπνος άνθρωπος, που πίστευε πως μπορούσε να τερματίσει τον ψυχρό πόλεμο και την κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών. Διέταξε την απόσυρση του Ερυθρού Στρατού από την Ανατολική Ευρώπη. Βρισκόμουν στο Βούνσντορφ, στην Ανατολική Γερμανία, Αρχηγείο της Ομάδας των Σοβιετικών Δυνάμεων Γερμανίας και στο Αρχηγείο της μυστικής υπηρεσίας ΣΤΑΣΙ στο Ανατολικό Βερολίνο, αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης για την απόσυρση των στρατευμάτων. Οι Σοβιετικοί απέσυραν τις 338.000 στρατιώτες τους και τα 4.200 τανκς και τα έστειλαν στη Ρωσία με ταχύτητα αστραπής.
Οι υποσχέσεις που δόθηκαν στους Σοβιετικούς ηγέτες από τον Πρόεδρο Τζωρτζ Μπους (τον πρεσβύτερο) και τον Τζιμ Μπέϊκερ γρήγορα αποδείχθηκαν άδειες. Ήσαν έντιμοι άνθρωποι αλλά οι διάδοχοί τους δεν ήταν. Οι πρόεδροι  Μπιλ Κλίντον και Τζωρτζ Μπους (ο νεότερος) άρχισαν γρήγορα να προωθούν το ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη, παραβιάζοντας τις υποσχέσεις που είχαν δοθεί στην Μόσχα. Οι Πολωνοί, οι Ούγγροι και οι Τσέχοι εισήχθησαν στο ΝΑΤΟ, έπειτα η Ρουμανία, η Βουλγαρία, οι Βαλτικές Χώρες. Η Ουάσιγκτον προσπάθησε να βάλει στο ΝΑΤΟ και τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες  Γεωργία και Ουκρανία. Η ευθυγραμμισμένη με την Μόσχα κυβέρνηση της Ουκρανίας ανατράπηκε, με πραξικόπημα οργανωμένο από τις ΗΠΑ. Ο δρόμος προς την Μόσχα ήταν ανοιχτός.
Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν οι χρεοκοπημένοι και σε σύγχυση Ρώσοι ήταν να καταγγέλλουν αυτές τις προωθήσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά. Και η καλύτερη απάντηση που είχαν να παρουσιάσουν το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον ήταν: «Δεν υπάρχει  όμως καμιά γραπτή υπόσχεση». Αυτό είναι αντάξιο ενός λαθραίου στον δρόμο πωλητή κάλπικων ρολογιών Ρόλεξ. Οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γαλλίας, του Βελγίου και της Ιταλίας, όλοι είπαν ψέματα. Η Γερμανία είχε να διαλέξει ανάμεσα στην τιμή και στην επανένωση. ΄Ετσι και ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ πήγε με τις στρεψοδικίες της Δύσης.
΄Εγραψα τότε πως η καλύτερη λύση θα ήταν η αποστρατικοποίηση της προηγουμένως ελεγχόμενης από τους Σοβιετικούς Ανατολικής Ευρώπης. Το ΝΑΤΟ δεν είχε ανάγκη ούτε καμιά δουλειά να επεκταθεί ανατολικά. Κάνοντάς το θα αποτελούσε μια συνεχή πρόκληση για την Ρωσία, η οποία θεωρούσε την Ανατολικήν Ευρώπη σαν μιαν αμυντικά απαραίτητη νεκρή ζώνη προστασίας της από δυτικές εισβολές.
Τώρα, με τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στα δυτικά της σύνορα, οι χειρότεροι φόβοι της Ρωσίας έχει γίνει πραγματικότητα.
Σήμερα, αμερικανικά πολεμικά αεροπλάνα, από βάσεις στις ακτές της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας, πρώην μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, δοκιμάζουν τον εναέριο χώρο στην Μαύρη Θάλασσα και στο ζωτικό στρατηγικό λιμάνι της Σεβαστούπολης. Η Ουάσιγκτον σχεδιάζει να εξοπλίσει με βαρέα όπλα την χαώδη Ουκρανία. Αμερικανικά και Νατοϊκά στρατεύματα βρίσκονται στην Βαλτική, στα βόρεια σύνορα της Ρωσίας. Πολωνοί δεξιοί χτυπούν τύμπανα πολέμου κατά της Ρωσίας.
Το 1990, KGB και CIA είχαν συμφωνήσει επί της αρχής «ούτε ίντσα» στα ανατολικά για το ΝΑΤΟ. Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Μόσχα, Τζακ Μάτλοκ, επιβεβαιώνει αυτή την συμφωνία. Ο Γκορμπατσόφ, που  καταγγέλλεται σαν ανόητος ιδεαλιστής από πολλούς Ρώσους, εμπιστεύθηκε τις Δυτικές δυνάμεις. Θα έπρεπε να είχε ένα τάγμα δικηγόρων της Νέας Υόρκης να κατοχυρώσουν τη συμφωνία του 1990. Πίστευε πως είχε να κάνει με έντιμους ανθρώπους όπως ο ίδιος.
Είναι περίεργο, μετά από αυτή τη διπλωματία του τυριού και της φάκας, που η Ρωσία δεν έχει καμιάν εμπιστοσύνη στις Δυτικές Δυνάμεις; Η Μόσχα παρακολουθεί το  αμερικανοκίνητο ΝΑΤΟ να έρπει συνεχώς ανατολικότερα. Σήμερα οι Ρώσοι ηγέτες είναι πεπεισμένοι πως τελικός στόχος της Ουάσιγκτον είναι να επιτύχει την διάρρηξη της Ρωσίας και να την καταστήσει ένα ανήμπορο έθνος ζητιάνων. Δυο προηγούμενοι δυτικοί ηγέτες, ο Ναπολέων και ο Χίτλερ είχαν παρόμοια σχέδια.

Αντί να συνεχίζουμε να μιλάμε για την δολιότητα του Χίτλερ μετά τη συμφωνία του Μονάχου, καλύτερα να κοιτάμε την δική μας αδιάντροπή συμπεριφορά μετά το 1990.

Η Συμπόνια της Ντώυτσε Βέλλε για τους Εγκλείστους στα Στρατόπεδα Λέσβου

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Πονόψυχη, σπαραξικάρδια εκπομπή, του γερμανικού Εθνικού Καναλιού Ντώυτσε Βέλλε για τα απάνθρωπα στρατόπεδα συγκέντρωσης «προσφύγων» στη Λέσβο, θα πρέπει νάχει ραντίσει με χριστιανικά δάκρυα το χορταστικό πρωινό -με αυγά και βούρστερ- των Γερμανών και άλλων φιλεύσπλαχνων Δυτικό-Ευρωπαίων ανθρωπιστών, πιστών του δελτίου ειδήσεων του σταθμού.

Συνεργείο ιεραποστόλων του ραδιοτηλεοπτικού φερεφώνου του 4ου Ράιχ, που εισχώρησε στην επικίνδυνη ελλαδική ζούγκλα, πραγματοποίησε διεισδυτική έρευνα σε πλάτος και βάθος και παρουσίασε σήμερα, με το αρμόζον δέος και πάθος, το ασύλληπτο δράμα των δυστυχισμένων εγκλείστων αυτού του ελλαδικού Άουσβιτς.

(Για αποφυγή παρεξήγησης η τελευταία παραπάνω λέξη είναι του γράφοντος τηλεθεατή. Δεν ακούστηκε στην εκπομπή. Μην χάσουν και την δουλειά τους οι άνθρωποι.)

Διεκτραγωδήθηκαν όλα τα χαρακτηριστικά της Δαντικής κόλασης που δημιουργεί η αδιαφορία; Η ανεπάρκεια ; Η παγερή απανθρωπιά του ελληνικού κράτους και περιβάλλοντος; Με τον φοβερό συνωστισμό αυτών των ανθρώπων σε πρόχειρους καταυλισμούς, την κακή τους σίτιση, την έλλειψη θέρμανσης, υγειονομικών συνθηκών διαβίωσης και ιατρικής περίθαλψης, την απαγόρευση εξόδου τους από το νησί… Όλα αυτά από σειρά μαρτυρίες θυμάτων, που κλήθηκαν να καταθέσουν στο μικρόφωνο των Ντώυτσε απεσταλμένων .

Κορυφαία εικόνα της φρίκης :η παρουσίαση του χώρου προσωπικής καθαριότητος ενός στρατοπέδου. Η είσοδος σ’ αυτά τα στρατόπεδα απαγορεύεται στους δημοσιογράφους, μας εξήγησε ο πονηρός Γερμανός ιεραπόστολος, αλλά αυτός πέτυχε να διεισδύσει και μάλιστα με κρυφή κάμερα. Η εικόνα ήταν πράγματι αποκρουστική, φρικαλέα. Δύο λευκοί νιπτήρες σπασμένοι και βρωμεροί. Μία λεκάνη λειψή και πασαλειμμένη με ακαθαρσίες. Δάπεδο καλυμμένο στο ήμισυ από λευκά πλακάκια σπασμένα και στο υπόλοιπο γυμνό -τα είχαν ξεκολλήσει. Με λίγη παρατηρητικότητα διαπίστωνες μιαν αινιγματικήν αντίφαση: Οι τοίχοι, ο εσωτερικός εξοπλισμός, οι νιπτήρες , η επίστρωση του δαπέδου ήσαν σχετικά καινούργια. Τα σπασίματα, τα ξεκολλημένα πλακάκια, ,ακόμη και η πασαλειμμένη ακαθαρσία μαρτυρούσαν, όχι απλώς απουσία φροντίδας από τους εξυπηρετούμενους, αλλά εχθρικά μανιώδη βανδαλισμό.

Τέτοιες διαγνώσεις δεν υπέπεσαν προφανώς στην αντίληψη των κεραιών του δαιμόνιου Γερμανού ιεραποστόλου, ο οποίος ασφαλώς θα συνέκρινε την εικόνα με εκείνη των αποχωρητηρίων του μεγάρου της Ντώυτσε Βέλλε. Ούτε τον οδήγησαν τα εξεγερμένα ανθρωπιστικά του αισθήματα στην αναζήτηση των συνθηκών και αιτίων που οδήγησαν και εξηγούν το φαινόμενο του - όχι και Άουσβιτς, Μπούχενβαλτ κλπ- στρατοπέδου, που ερευνούσε και αποκάλυπτε στην ανθρωπότητα. Αθώος και ανύποπτος δεν ήξερε και δεν άκουσε: Για την πρόσκληση στην ανοιχτή αγκαλιά της Μέρκελ, που κίνησε τις στρατιές των φυγάδων -από Δυτικούς βομβαρδισμούς και πείνα αποικιακής καταλήστευσης- στην Αφρική, Μέση Ανατολή και Δυτική Ασία, για τα υψωμένα συρματοπλέγματα και τους διωγμούς στα σύνορα εκτός Ελλάδας και Ιταλίας, για την πείνα και δυστυχία της Δεύτερης Κατοχής στην Ελλάδα της «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης», που αδυνατεί να θρέψει, στεγάσει, ζεστάνει τον ίδιο τον πληθυσμό της. ..

Καμιά από αυτές τις έννοιες και παραστάσεις δεν παραβίασε ούτε σαν υποψία τον μονοδιάστατο και περίφρακτο ανθρωπισμό του Ντώϋτσε ιεραποστόλου στη ζούγκλα της Λέσβου.

Τυχαία όμως και ανύποπτα μας οδήγησε σε μιαν άλλη, την ελληνική πλευρά του δράματος, του οποίου η κορύφωση θα είναι αιματηρή, όπως πρόβλεψε σε δήλωσή του τοπικός δήμαρχος.

Ο Γερμανός απεσταλμένος, μιλώντας για το πρόβλημα θέρμανσης με την εισβολή του χειμώνα, μας είπε ότι οι πρόσφυγες «εφευρίσκουν δικούς τους τρόπους λύσης του» και παρουσίασε μιαν ομάδα γενειοφόρων γύρω από έναν κουρεμένο κορμό ελιάς που έκαιγε σαν λαμπάδα. Προσέτρεξε στο συνεργείο λήψης και ο ιδιοκτήτης του χωραφιού, πού έλεγε -στα ελληνικά- πως το χωράφι του είχε πολυάριθμες ελιές (πάνω από εκατό;) και του τις έχουν κάψει όλες. ΄Εδειξε και τα καμένα κουφάρια τους, λέγοντας πως «πάει αυτές δεν ξαναφυτρώνουν». Οι μετανάστες/πρόσφυγες αλωνίζουν στο νησί –είπε- και κάνουν ότι θέλουν. Ο ίδιος έχει και πρόβατα. Από τα εκατό του έχουν κλέψει τα σαράντα. Και δεν είναι για να τα φάνε οι ίδιοι. Τα πουλάνε. ΄Εμμεσα περιέγραψε μια κατάσταση συμμοριών που ληστεύουν το νησί και εμπορεύονται τη λεία. Ο θεατής του τοπίου και του κλίματος διέβλεπε και στα ίχνη της υπαίθρου τα ίδια εμφανή αποτυπώματα εχθρικών αισθημάτων κατά της φιλοξενούσας γης και των κατοίκων της.

Στην ταβέρνα του χωριού, συνάθροιση των κατοίκων συζητούσαν μέτρα αυτοάμυνας, αφού άπειρα αιτήματα για κρατική προστασία είχαν αποδειχτεί μάταια .

Σε άλλη σκηνή της γερμανικής έρευνας τοπικός Δήμαρχος μίλησε (στα ελληνικά) για τα ατελέσφορα διαβήματα στον Μουζάλα και προειδοποίησε, με όση έμφαση διέθετε ο άνθρωπος,ότι «προσέξτε, γιατί πηγαίνουμε γρήγορα σε συγκρούσεις ανάμεσα σε μετανάστες και ντόπιους!»

Αν τον κατάλαβαν οι Ντώϋτσε ιεραπόστολοι, θα πήραν σημείωση και ραντεβού για νέος προσκύνημα στον τόπο του «προσφυγικού μαρτυρίου».


* Η φωτο στη Μόρια περασμένο χειμώνα.

Η Τουρκία Διαλέγει την Aκραία Πρόκληση στις ΗΠΑ -Συνεχίζει το Φλερτ με τον Πούτιν

Η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή της Μεσογείου αλλάζει δραματικά, ακόμη και πριν συμφωνηθεί η λύση του Συριακού.

του M.K. Bhadrakumar, Asia Times, December 14, 2017

[Πληθώρα πληροφοριακών στοιχείων  υψίστης εθνικής σημασίας για την Ελλάδα, που πρόδηλα πέρασαν απαρατήρητα όχι μόνο από τους - γνωστόν πως- εκλεγμένους να διαχειρισθούν την τύχη της χώρας ,αλλά και τους διαχειριζόμενους την ενημέρωση της κοινής γνώμης, αναδύονται από τις επισημάνσεις αυτού του άρθρου, που αθροιστικά διαμορφώνουν μιαν πολύ σκοτεινή προοπτική για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, εξηγούν σ’ ένα βαθμό την αλαζονική επέλαση του Ερντογάν σε Αθήνα και Θράκη και επιβεβαιώνουν την ελαφρότητα τον ερασιτεχνισμό, την ακρισία, την ιδιοτέλεια και την εθνική ανευθυνότητα του συνόλου της ελλαδικής «ελίτ». Δυστυχώς δεν προσφέρεται για ανάρτηση στο εορταστικό δέντρο του Δημάρχου Αθηναίων.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Την Δευτέρα ο Αμερικανός Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας H.R. McMaster αύξησε τις εντάσεις στην Μέση Ανατολή καταδικάζοντας την Τουρκία και το Κατάρ ως κύριους προαγωγούς της εξτρεμιστικής ισλαμικής ιδεολογίας.

Επιτέθηκε στην τουρκική ηγεσία, λέγοντας ότι τα αυξανόμενα προβλήματα της χώρας με την Δύση οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην άνοδο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.

Πριν λίγες μέρες, ο ΜακΜάστερ είχε χαρακτηρίσει τη Ρωσία και την Κίνα ως «αναθεωρητικές δυνάμεις», που υπεισέρχονται σφετεριστικά σε συμμάχους των ΗΠΑ και υπονομεύουν την διεθνή τάξη. Και στιγμάτισε το Ιράν και την Βόρειο Κορέα ως καθεστώτα εκτός νόμου, που «υποστηρίζουν την τρομοκρατία και αναζητούν όπλα μαζικής καταστροφής».

Ο ΜακΜάστερ στρέφεται τώρα κατά της Τουρκίας και του Κατάρ για προαγωγή της εξτρεμιστικής ισλαμιστικής ιδεολογίας, που « σαφώς αποτελεί μια σοβαρή απειλή για όλους τους πολιτισμένους λαούς». Το άκρως εκπληκτικό στοιχείο είναι ότι η Τουρκία είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, ενώ το αρχηγείο της αμερικανικής στρατιωτικής διοίκησης έχει την έδρα του στο Κατάρ.

Μπορεί να υποστηριχτεί πως η Τουρκία δεν έχει πια τα προσόντα μέλους του ΝΑΤΟ. Ο ΜακΜάστερ μιλούσε σε ένα δημόσιο βήμα, με τον Βρετανό ομόλογό του Μαρκ Σέντγουιλ, σε μιαν εκδήλωση του πολιτικού ομίλου Policy Exchange στην Ουάσιγκτον. Θα πρέπει να δούμε πως μεταφράζονται αυτά στην άγγλο-αμερικανική πολιτική. (Είναι ενδιαφέρον ότι σε μιαν επίσκεψη στην Ελλάδα, την περασμένη εβδομάδα, ο Ερντογάν ζήτησε δημόσια της αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923, που εκπονήθηκε υπό την αιγίδα της Βρετανίας και των ΗΠΑ και μεταξύ άλλων εκχώρησε όλες τις τουρκικές διεκδικήσεις επί των Δωδεκανήσων και της Κύπρου.)

Σημαίνον είναι ότι η έκρηξη του ΜακΜάστερ σημειώθηκε εντός ωρών μετά την συνάντηση στην ΄Αγκυρα του Ερντογάν με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, την όγδοη μέσα στον χρόνο, σε ένα ολοήμερο ταξίδι του Ρώσου προέδρου, με σταθμούς στην Τουρκία, στην αεροπορική βάση Χμεϊμίν της Συρίας και στην Αίγυπτο.

Κατά ειρωνική αναλογία, ήταν η υποτιθέμενη σοβιετική απειλή κατά της Τουρκίας, την οποία ο Χάρρυ Τρούμαν και ο Ντην ΄Ατσεσον παραφούσκωσαν για να στρώσουν τον δρόμο σε έναν ενθουσιώδη αμερικανόφιλο Τούρκο πρωθυπουργό , τον Αντνάν Μεντερές, να εισαγάγει την Τουρκία στους κόλπους του ΝΑΤΟ, το 1952. Πενήντα πέντε χρόνια αργότερα, η ανθούσα ρώσο-τουρκική συνεργασία κάνει την Ουάσιγκτον να αμφιβάλλει για τους τίτλους της Τουρκίας ως συμμάχου.

Ωστόσο, στο ΝΑΤΟ δεν υπάρχει προηγούμενο έξωσης μέλους του και οι αποφάσεις τους λαμβάνονται ομοφώνως. Και είναι βέβαιο πως ο Ερντογάν μόνο ουρλιάζοντας και κλωτσώντας θα εγκατέλειπε το αντίσκηνο του ΝΑΤΟ.

Στόχος του Ερντογάν είναι να αποτινάξει την αμερικανική ηγεμονία, κάτι που μπορεί να πετύχει καλύτερα όντας μέσα στη σκηνή του ΝΑΤΟ. ΄Ετσι χλευάζει, περιφρονεί, προκαλεί και –ακόμη χειρότερο- γελοιοποιεί τις αμερικανικές περιφερειακές στρατηγικές.

Οι συνομιλίες του Ερντογάν με τον Πούτιν την Δευτέρα υποδηλώνουν μια νέα φάση της συνεργασίας τους για την υπονόμευση των αμερικανικών συμφερόντων στην Μέση Ανατολή. Ο Πούτιν ανακοίνωσε μια δανειακή συμφωνία, που θα υπογραφεί «πολύ σύντομα» για την επιδίωξη «σημαντικών προοπτικών επέκτασης της στρατιωτικής και τεχνικής συνεργασίας μας».

Ο Ερντογάν πρόσθεσε ότι «οι αρμόδιες υπηρεσίες των δύο χωρών μας αναμένεται να ολοκληρώσουν αυτή την εβδομάδα την εκτίμηση των αναγκαίων ενεργειών» σχετικά με την αγορά του πυραυλικού συστήματος S-400. Πρόκειται για μια φοβερή επίδειξη περιφρόνησης στην Ουάσιγκτον και ορισμένους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, ότι το ρωσικό σύστημα δεν μπορεί να ενταχτεί στην αμυντική οργάνωση της συμμαχίας.

Επιπλέον, ο Ερντογάν ανακοίνωσε πως Τουρκία και Ρωσία είναι «αποφασισμένες να περατώσουν το συντομότερο δυνατό» τον αγωγό Turkish Stream (που θα φέρνει περισσότερο αέριο στην Τουρκία και θα χρησιμοποιεί της Τουρκία ως προμηθευτικό κέντρο εφοδιασμού της Νότιας Ευρώπης) και το εργοστάσιο παραγωγής Πυρηνική Ενέργειας, αξίας 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στο Ακούγιου. Οι ΗΠΑ αντιτίθενται στον τουρκικό αγωγό Turkish Stream, που ανατρέπει τα σχέδιά τους να εξαγάγουν αμερικανικό υγραέριο στην Ευρώπη.

Ο Πούτιν συντάχθηκε με τον Ερντογάν στην επίκριση της αμερικανικής απόφασης για την Ιερουσαλήμ: «Αποσταθεροποιεί την περιοχή και εξαλείφει την προοπτική ειρήνης». Ο Ερντογάν δήλωσε ότι «ήταν ευχαριστημένος» από την στάση του Πούτιν. Είπε ότι η διάσκεψη κορυφής της Οργάνωσης Ισλαμικής Συνεργασίας στην Κωνσταντινούπολη τη Τετάρτη θα «σημείωνε καμπή» στην κρίση. Ο Πούτιν υποσχέθηκε να στείλει ένα εκπρόσωπο.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι το αναδυόμενο περίγραμμα ενός σε βάθος ρώσο-τουρκικού σχεδίου δράσης για τη Συρία. Αποδίδουν κεντρικό ρόλο στην ειρηνευτική διαδικασία της διάσκεψης της Αστάνα, που περιλαμβάνει το Ιράν αλλά αφήνει τις ΗΠΑ και τους περιφερειακούς συμμάχους τους εκτός του νυμφώνα. Μετά την συνομιλία Πούτιν-Ερντογάν ανακοινώθηκε η επόμενη σύνοδος της Αστάνα.

Επίσης, Ρωσία και Τουρκία συνεργάζονται στην οργάνωση ενός συνεδρίου Συριακού Εθνικού Διαλόγου στο Σότσι. Ο Υπουργός των Εξωτερικών Τσαβούσογλου υποδήλωσε την Τρίτη ότι η Τουρκία δεν έχει πια αντιρρήσεις για την συμμετοχή των Κούρδων. Είναι φανερό πως η Ρωσία ασκεί την επιρροή της στις κουρδικές οργανώσεις. Αυτό φέρνει σε δεινή απομόνωση τις ΗΠΑ, στην οποία απομένουν ολοένα αμελητέα υπολείμματα κουρδικών ομάδων, ως οι εναπομένοντες σύμμαχοι. Μια παρατεταμένη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Συρία καθίσταται έτσι άνευ νοήματος, αφού η ικανότητα επηρεασμού του συριακού διακανονισμού εγγίζει το μηδέν.


Μετά την επιστροφή του στη Μόσχα, ο Πούτιν υπέβαλε στη Ντούμα (προς επικύρωση) μια νέα συμφωνία για την επέκταση της ρωσικής ναυτικής βάσης στον συριακό λιμένα επίνειο της Ταρτούς. Η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή της Μεσογείου μεταβάλλεται δραματικά, ακόμη και πριν να συμφωνηθεί η λύση του Συριακού.

Στο μεταξύ, ο Τσαβούσογλου υπαινίχθηκε ότι Ρωσία και Τουρκία σχεδιάζουν να δημιουργήσουν μια νέα πραγματικότητα επί του εδάφους στη Βόρεια Συρία. «Απειλές κατά την Τουρκίας προέρχονται από το Αφρίν. Μπορούμε να μπούμε στην περιοχή χωρίς προειδοποίηση. Εάν εκτελέσουμε αυτήν την επιχείρηση, θα συμφωνήσουμε για όλες τις πλευρές της με τους συμμάχους μας, περιλαμβανομένης της Ρωσίας.»

Προφανώς ο Πούτιν ενωτίστηκε τις ανησυχίες του Ερντογάν ότι η Αφρίν είναι μια κρίσιμη περιοχή για την ασφάλεια της Τουρκίας. Εδώ έχουμε μιαν μεταβολή εικόνας. Εάν η Τουρκία εκτοπίσει την κουρδική πολιτοφυλακή από την Αφρίν σε συντονισμό με την Ρωσία, αυτό είναι ένα ράπισμα στο πρόσωπο της Αμερικής. Μια εστία ανάφλεξης μπορεί να προκύψει.

Αυτό που προκύπτει πάντως είναι πως η άρνηση στις ΗΠΑ κάθε χερσαίας προσέγγισης στις μεσογειακές ακτές της Συρίας και ο περιορισμός των αμερικανικών βάσεων στη Συρία ως απόμακρων και μεμονωμένων θυλάκων θα ήταν μια κοινή ρώσο-τουρκική επιχείρηση. Η εξαγρίωση του ΜακΜάστερ είναι ευνόητη.

Tο Ψώνιο Που οι Νέο-Συντηρητικοί Θέλανε στο ΝΑΤΟ


του Patrick Buchanan, 8-12-17

Ακόμη και οι οπαδοί των στρατιωτικών επεμβάσεων μετανιώνουν για ορισμένους των πολέμων στους οποίους βύθισαν τις ΗΠΑ αυτόν τον αιώνα.
Ανάμεσα σ’ αυτούς τους πολέμους είναι του Αφγανιστάν και του Ιράκ, οι μεγαλύτερης διάρκειας στην ιστορία μας, της Λιβύης, που έμεινε χωρίς μια σταθερή κυβέρνηση, ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας –μια εξάχρονη καταστροφή ανθρωπίνων δικαιωμάτων που βοηθήσαμε να εκραγεί εξοπλίζοντας αντάρτες για να ανατρέψουν τον Μπασάρ Άσαντ και της Υεμένης, όπου μια; Σαουδική εκστρατεία βομβαρδισμών με την βοήθεια των ΗΠΑ και αποκλεισμού λιμοκτονίας προκαλεί έναν ανθρωπιστικό όλεθρο.
Ωστόσο, αυτόν τον αιώνα, το κόμμα του πολέμου αποκρούστηκε και ηττήθηκε όταν επιδίωκε μια σύγκρουση με την Ρωσία του Πούτιν. Και οι «νέο-απομονωτικοί» που κέρδισαν με τα επιχειρήματά τους, υπηρέτησαν άριστα τη χώρα.
Αυτό που προκάλεσε την παραπάνω σκέψη ήταν ένα κείμενο στην 1η σελίδα των Τάϊμς της Ν. Υόρκης της Τετάρτης, που έγραφε:
«Ο Μιχαήλ Σαακασβίλι, τέως πρόεδρος της Γεωργίας, ηγήθηκε διαδηλωτών στους δρόμους του Κιέβου, αφού απείλησε να πηδήξει από ένα πενταόροφο κτίριο για να διαφύγει τη σύλληψη:Σελ.Α4».
Ποιος είναι ο Σαακασβίλι; Το «παιδί θαύμα» που εκλέχθηκε το 2004 στο Τμπίλισι, μετά από μια «Ροζ Επανάσταση» που υποστηρίξαμε κατά την σταυροφορία του Τζωρτζ Μπους για την παγκόσμια δημοκρατία.
Κατά τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, τον Αύγουστο 1008, ο Σαακασβίλι έστειλε τον στρατό του να ορμήσει σπάζοντας στον μικρό θύλακο της Νότιας Οσσετίας, που είχε αποσπαστεί από την Γεωργία, όταν η Γεωργία αποσπάστηκε από την Ρωσία.
Κατακτώντας ωστόσο τον θύλακο, ο στρατός του Σαακασβίλι σκότωσε Ρώσους της ειρηνευτικής δύναμης. Μεγάλο λάθος. Μέσα σε 24 ώρες τα τανκς και τα στρατεύματα του Πούτιν ξεχύνονταν από την σήραγγα Ρόκι, κυνηγώντας τον στρατό του Σαακασβίλι έξω από την Νότιο Οσετία και καταλαμβάνοντας τμήματα της ίδιας της Γεωργίας.
Καθώς η ήττα άγγιζε τον ήρωα των νέο-συντηρητικών, οι αμερικανικές «ελίτ» ξέσπαγαν σε καταγγελίες της «ρωσικής επιδρομής» και  κραυγές για να σταλούν αερομεταφερόμενες δυνάμεις, να βάλουμε την Γεωργία στο ΝΑΤΟ και να εγκατασταθούν αμερικανικά στρατεύματα στον Καύκασο.
«Είμαστε όλοι Γεωργιανοί», ούρλιαζε ο Τζων Μακέϊν.
Όχι ακριβώς. Όταν υψώθηκε κατακραυγή κατά μας σύγκρουσης με τη Ρωσία, ο Μπους, σωστά διαγνώσκοντας το δημόσιο αίσθημα, αποφάσισε τον περιορισμό σε μη βίαιες διαμαρτυρίες. Σοφή επιλογή.
Και ο Σαακασβίλι; ΄Εμεινε στην εξουσία μέχρι το 2013, έπειτα το κόμμα του νικήθηκε, ο ίδιος παραπέμφθηκε για διαφθορά και διέφυγε στην Ουκρανία. Εκεί ο πρόεδρος Μπορίς Ποροσένκτο, ο καρπωτής του πραξικοπήματος του Κιέβου που στήριξαν οι ΗΠΑ το 2014, το έβαλε υπεύθυνο της Οδησσού, μιας από τις πιο διεφθαρμένες επαρχίες σε μια χώρα διάσπαρτης διαφθοράς.
Το 2016  ο Σαακασβίλι αναγκάζεται να παραιτηθεί, καταγγέλλει τον πάτρωνά του Ποροσένκο για διαφθορά και το σκάει από την Ουκρανία. Τον Σεπτέμβριο, επικεφαλής μιας συμμορίας υποστηρικτών του, παραβιάζει τα σύνορα και ξαναμπαίνει στην Ουκρανία με τη βία.
Να τι γράφει ο ΄Αντριου Χίγκινς στους Τάϊμς για τα τελευταία του κατορθώματα:
« Την Τρίτη . . . ο Σαακασβίλι, το κάποτε ίνδαλμα της Δύσης, εκτίναξε την περιπετειώδη καριέρα του σε νέα ύψη σουρεαλισμού, όταν σκαρφάλωσε στην στέγη της πενταόροφης πολυκατοικίας όπου διαμένει, στο κέντρο του Κιέβου.
«Καθώς… εκατοντάδες υποστηρικτές του μαζεύονταν στον δρόμο, εκραύγαζε βρισιές κατά των ηγετών της Ουκρανίας… και απειλούσε να πηδήσει, εάν οι άντρες της Ασφάλειας επιχειρούσαν να τον συλλάβουν.
« Αφού κατήγγειλε τον πρόεδρο Ποροσένκο ως προδότη και κλέφτη, τελικά κατάφεραν να το αρπάξουν και να τον κατεβάσουν και τον επιβίβαζαν σε ένα κλειστό αυτοκίνητο Βαν της Ασφάλειας όταν οι οπαδοί του όρμησαν και τον απελευθέρωσαν.


«Με μια ουκρανική σημαία κρεμασμένη στους ώμους του και με τις χειροπέδες ακόμη να κρέμονται από το  ένα του χέρι, ο πρώην πρόεδρος της Γεωργίας μπήκε επικεφαλής διαδήλωσης υποστηρικτών του, στους δρόμους του Κιέβου, προς το Κοινοβούλιο. Ρητορεύοντας με την βοήθεια ενός κέρατος βοδιού, καλούσε σε «ειρηνικές διαδηλώσεις» για την εκδίωξη του Ποροσένκο από την προεδρία, με τον ίδιο τρόπο που πραγματοποιήθηκε η ανατροπή του προκατόχου του Βίκτορα Γιανούκοβιτς το 2014».
Μοιάζει με σενάριο κωμωδίας Πήτερ Σέλερς, της δεκαετίας 1960.
Και όμως αυτός ο παλιάτσος ήταν πρόεδρος της Γεωργίας, για χάρη του οποίου στην Νότιο Οσσετία μερικοί από τους εγκεφάλους της εξωτερικής πολιτικής μας πίστευαν πως πρέπει να φτάσουμε στα όρια πολέμου με τη Ρωσία.
Και υπήρχε τότε μεγάλη υποστήριξη για να βάλουμε την Γεωργία στο ΝΑΤΟ. Αυτό θα έδινε στον Σαακασβίλι την δυνατότητα να πυροδοτήσει μια σύγκρουση με τη Ρωσία, που θα μπορούσε να εξωθήσει σε αμερικανική επέμβαση.
Σκεφτείτε και την περίπτωση της Ουκρανίας. Προ τριετίας, ο Μακέϊν,  υποστηρίζοντας την ανατροπή της εκλεγμένης φίλο-ρωσικής κυβέρνησης του Κιέβου, διακήρυσσε: « Τώρα είμαστε όλοι Ουκρανοί.»
Μετά από εκείνο το πραξικόπημα, οι αμερικανικές «ελίτ» μας παρακινούσαν να  συγκρουστούμε με τον Πούτιν στην Κριμαία, να βάλουμε την Ουκρανία αλλά και τη Γεωργία στο ΝΑΤΟ και να στείλουμε στο Κίεβο τα ισχυρά όπλα που χρειάζεται για να  νικήσει τους αντάρτες των ανατολικών επαρχιών που υποστηρίζουν οι Ρώσοι.
Αυτό θα οδηγούσε κατ’ ευθείαν σ’ έναν ουκρανό-ρωσικό πόλεμο, πυροδοτημένο από την αποστολή αμερικανικών όπλων.
Θέλουμε πράγματι να παραχωρήσουμε σε άτομα με την ιδιοσυγκρασία του Σαακασβίλι την δυνατότητα να προκαλέσει ένα πόλεμο με μια πυρηνική δύναμη, τη Ρωσία, τον οποίο κάθε πρόεδρος της εποχής του Ψυχρού Πολέμου ήταν αποφασισμένος να αποφύγει, ακόμη και αν σήμαινε την αποδοχή την ηγεμονία της Μόσχας σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, μέχρι τον Έλβα; Παρακολουθώντας τον Σαακασβίλι να παλαβώνει στους δρόμους του Κιέβου σαν ντοπαρισμένος σπουδαστής, θα έπρεπε να μας κινήσει να ξανασκεφτούμε για την πνευματική ισορροπία όλων αυτών των συμμάχων στους οποίους έχουμε εμπιστευτεί την ικανότητα να μας παρασύρουν σ’ έναν πόλεμο.

Στο κάτω-κάτω οι συμμαχίες είναι ζώνες μετακομιδής  στον πόλεμο.

Ο Άσσος Σκακιστής Πούτιν Πήγαινε στο Κάιρο Ενώ ο Τραμπ Δενότανε με Κόμπους


του M.K.Bhadrakumar, Indian Punchline, 12-12-17

Το αυτό-γκολ των ΗΠΑ με την Ιερουσαλήμ ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας στη Ρωσία για να ενισχύσει το κύρος της ως του ποιο θετικού και δημιουργικού παίκτη στην πολιτική της Μέσης Ανατολής. Μέσα σε τέσσερεις μέρες μετά την ανακοίνωση Τραμπ για την Ιερουσαλήμ, ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν πραγματοποίησε απρογραμμάτιστες «επισκέψεις εργασίας» στην Αίγυπτο και στην Τουρκία.

Την περασμένη Πέμπτη το ρωσικό υπουργείο των Εξωτερικών εξέδωσε μια μακροσκελή ανακοίνωση επικρίνοντας την αμερικανική απόφαση για την Ιερουσαλήμ και τονίζοντας:
«Πιστεύουμε ότι μια δίκαιη και ανθεκτική λύση της χρονίζουσας ισραελο-παλαιστινιακής διαμάχης θα πρέπει να βασίζεται στο διεθνές δίκαιο, περιλαμβανομένων των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών που προβλέπουν τη διευθέτηση όλων των πλευρών του τελικού καθεστώτος των Παλαιστινιακών εδαφών, περιλαμβανομένου του ιδιαιτέρως λεπτού ζητήματος της Ιερουσαλήμ, μέσω απευθείας ισραελο-παλαιστινιακών συνομιλιών. Η νέα θέση των Ηνωμένων Πολιτειών για την Ιερουσαλήμ μπορεί να περιπλέξει περαιτέρω τις ισραελο-παλαιστινιακές σχέσεις και την κατάσταση στην περιοχή. Η Ρωσία βλέπει την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως την πρωτεύουσα του μελλοντικού Παλαιστινιακού κράτους και την Δυτική Ιερουσαλήμ ως την πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ.

Η Ρωσία υιοθέτησε την σωστή θέση απέναντι στην αραβική κοινή γνώμη. Αλλά δεν είναι το θέμα της Ιερουσαλήμ που έφερε τον Πούτιν στο Κάιρο. Η ανάγνωση του Κρεμλίνου προβάλλει την ανάγκη «εξασφάλισης σταθερότητας και ασφάλειας στη Μέση Ανατολή και στην Βόρειο Αφρική». Που σημαίνει Λιβύη, Σινά και Συρία και σ’ ένα βαθμό Υεμένη –σ’ αυτή τη σειρά πιθανώς.
Η ουσία είναι πως ο «Λιβυκός Φάκελος» ξανάνοιξε. Το «Ισλαμικό Κράτος» μετακομίζει στη Λιβύη, μετά την συντριπτική ήττα του στο Ιράκ και στη Συρία. Η Ρωσία και η Αίγυπτος αισθάνονται την επιτακτική ανάγκη να κινητοποιηθούν τάχιστα για ν’ αντιμετωπίσουν τις εξτρεμιστικές ομάδες στη Λιβύη. Και οι δύο κυβερνήσεις υποστηρίζουν τον διοικητή του Λιβυκού Εθνικού Στρατού, Χαλίφα Χαφτάρ, που είναι εγκατεστημένος στην Βεγγάζη και τον οποίο θεωρούν (σωστά) ως το οχυρό εναντίον του βίαιου εξτρεμισμού στη Λιβύη.
Το κενό ισχύος στη Λιβύη και η αυξανόμενη ανασφάλεια στην δυτική Αίγυπτο απειλούν την σταθερότητα της Αιγύπτου και το γόητρο του προέδρου Σίσι. Από την άλλη πλευρά η παρέμβαση της Αιγύπτου στη Λιβύη επηρεάζει την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Είναι ενδιαφέρον ότι και οι μοναρχίες του Περσικού Κόλπου εμπλέκονται επίσης στη Λιβυκή κρίση.

Είσοδος Τραμπ. Ο Λίβυος πρωθυπουργός Φαγιέζ αλ-Σαράτζ επισκέφτηκε τον Λευκό Οίκο την 1η Δεκεμβρίου και ο Τραμπ συζήτησε μαζί του « ευκαιρίες για μελλοντικούς συνεταιρισμούς», παράλληλα τονίζοντας «την συνεχιζόμενη αμερικανική δέσμευση για την κατανίκηση του «Ισλαμικού Κράτους» και άλλων Τζιχαντιστών τρομοκρατών στην Λιβύη» και για «την κοινή συνεργασία στην προαγωγή της λιβυκής σταθερότητας και ενότητας».
Σε μια παράλληλη κατεύθυνση, ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν υποδέχτηκε επίσης τον Σαράτζ στο Παρίσι (Ο Σαράτζ έχει τη φήμη του «Ασράφ Γκανί» της Βόρειας Αφρικής, δηλαδή πολιτικού εγκαθέτου των Δυτικών Δυνάμεων). Η διατήρηση της Ρωσίας σε απόσταση από τη Λιβύη είναι κυρίαρχος στόχος της Δυτικής στρατηγικής (το ίδιο όπως στο Αφγανιστάν).
Αλλά η Ρωσία και η Αίγυπτος έχουν ειδικά συμφέροντα επίσης. Η Λιβύη ήταν  σύμμαχος της Σοβιετικής Ρωσίας και  κατέχει στρατηγική θέση στη Μεσόγειο, απέναντι στη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ. ΄Οσο για την Αίγυπτο, η αστάθεια στην Λιβύη εκχύνεται στην Χερσόνησο του Σινά, όπως βλέπουμε ήδη. Η φιλοδοξία του Σίσι πρέπει να αποβλέπει στη δημιουργία ενός είδους αιγυπτιακού προτεκτοράτου στην Κυρηναϊκή, εναντίον των εξτρεμιστικών ομάδων. Με σύνορα 1200 χιλιομέτρων με την Λιβύη, οι ανησυχίες για την ασφάλεια της Αιγύπτου είναι αναμφίβολα δικαιολογημένες.

Η Αίγυπτος έχει επίσης ανάγκη εισαγωγών ενέργειας. Ο Χαφτάρ ελέγχει την λεγόμενη πετρελαϊκή ημισέληνο της Λιβύης και ο ρωσικός πετρελαϊκός γίγαντας Ροσνέφτ έχει επιστρέψει εκεί. Σαφώς και η βάση της ενέργειας προσφέρει μια δυνητικά πλουτοφόρα προοπτική τριμερούς συνεργασίας Ρωσίας, Χαφτάρ και Αιγύπτου – αν και δευτερεύουσας σημασίας σε σχέση με την στρατιωτική και ασφάλειας.

Η Μόσχα στα βασικά θέματα κατ’ αρχήν αναφέρεται στα Ηνωμένα ΄Εθνη και συζητεί με την κυβέρνηση Φάρατζ στην Τρίπολη. Που υποδεικνύει ότι η Μόσχα μπορεί να υπεισέρχεται σε θέση μεσολαβητού μεταξύ των εταίρων/ανταγωνιστών στη Λιβύη –κυρίως των Χαφτάρ και Φάρατζ- και μελλοντικά μπορεί να ελιχθεί σε θέση να ανακτήσει τις οικονομικές απώλειες που υπέστη το 2011, μετά την αλλαγή του καθεστώτος, οι οποίες υπολογίζονται σε άνω των 10 δις δολαρίων σε συμβόλαια για σιδηροδρόμους, προγράμματα έργων υποδομής, ενεργειακές συμφωνίες και πωλήσεις όπλων.
Αλλά η Δύση θα ανησυχεί μήπως ο Πούτιν τους τουμπάρει πάλι όπως στη Συρία και τους κάνει ματ στην Λιβύη επίσης. Η κατάσταση στη Λιβύη έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, αλλά ο ανταγωνισμός των δυνάμεων επιταχύνεται. Η Ουάσιγκτον μπορεί να φαίνεται σε καλύτερη θέση στη Λιβύη, δοθέντος ότι ΗΠΑ και ΝΑΤΟ είναι ήδη μέτοχοι. Αλλά τα στοιχήματα σταματούν όταν ο Πούτιν εμφανίζεται στο κέντρο της σκηνής.

Για έναν αποτελεσματικό ρωσικό ρόλο στη στρατιωτική σφαίρα και στο πεδίο ασφάλειας για την σταθεροποίηση της Λιβύης η Μόσχα χρειάζεται ένα περιφερειακό εταίρο. Ο Πούτιν έχει μια εξαιρετική σχέση με τον Σίσι. Η Ουάσιγκτον θα παρακολουθούσε άγρυπνα τις συνομιλίες τους στο Κάιρο.


Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Δεύτερη Μακάβρια Αθώωση του Μιλόσεβιτς Από το Ανυπόληπτο Δικαστήριο της Χάγης

Που δεν του επέτρεψε την εγχείρηση καρδιάς και του χορηγούσε επικίνδυνο φάρμακο.

του Αndy Wilcoxson, Journal Strategic Culture. 7-12-17
Μετάφραση: Μιχ. Στυλιανού

΄Υστερα από 11 και πλέον χρόνια από τον θάνατό του, ένα δεύτερο τμήμα του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στην Χάγη αποφάνθηκε ότι ο πρώην Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς δεν ήταν υπεύθυνος για τα εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν στην Βοσνία, όπου σημειώθηκαν οι χειρότερες αγριότητες κατά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.
Αλλά η ετυμηγορία είναι θαμμένη σε μιαν υποσημείωση του τέταρτου τόμου της απόφασης καταδίκης του Βόσνιου-Σέρβου  στρατηγού Ράτκο Μλάντιτς σε ισόβια. Στην υποσημείωση (!) αναφέρεται πως οι δικαστές ομόφωνα αποφάνθηκαν ότι: « Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο δεν αποδεικνύουν ότι οι Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, Γιόβικα Στάνισιτς, Φράνκο Σιμάτοβιτς, Ζέλικο Ραζνάτοβις ή Βότζισλαβ Σέσελιτζ συμμετείχαν στην κοινή εγκληματική επιδίωξη», να δημιουργήσουν μια εθνικά ομοιογενή βόσνιο-σερβική οντότητα με την εκτέλεση των εγκλημάτων που επικαλείται το κατηγορητήριο.
Πρόκειται για μια πολύ σημαντική ομολογία, επειδή το σύνολο ουσιαστικά του Δυτικού Τύπου και όλοι πολιτικοί ηγέτες σε όλες της Δυτικές χώρες δεν έπαψαν να μας λένε τα τελευταία 25 χρόνια πως ο Μιλόσεβιτς ήταν ένα γενοκτόνο τέρας, κομμένο  στα ίδια μέτρα με τον Αδόλφο Χίτλερ. Μας έλεγαν πως πρόκειται για τον «Χασάπη των Βαλκανίων», αλλά δεν παρουσίασαν ποτέ κάποιο στοιχείο σε στήριξη αυτών των κατηγοριών. Μας βομβάρδιζαν με ψέματα για να δικαιολογήσουν τις οικονομικές κυρώσεις και την στρατιωτική επιδρομή του ΝΑΤΟ εναντίον του λαού της Σερβίας –ακριβώς όπως μας έλεγαν ψέματα για να δικαιολογήσουν τον πόλεμο εναντίον του Ιράκ.
Αυτό είναι το δεύτερο στη σειρά τμήμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την Πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) που αποφαίνεται υπέρ της αθωότητας του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Πέρυσι το τμήμα εκδίκασης του Ράντοβαν Κάραζιτς εξέδωσε πανομοιότυπη απόφαση.
Το δικαστήριο δεν έκανε τίποτα για να γνωστοποιήσει στο ευρύ κοινό αυτά τα συμπεράσματά του, παρά το γεγονός ότι ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς αντιμετώπιζε 66 κατηγορίες, για γενοκτονία, εγκλήματα πολέμου και  εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, από το ίδιο δικαστήριο.
Ο Μιλόσεβιτς πέθανε κατά την προφυλάκισή του, προ της περάτωσης της δίκης του. Βρέθηκε νεκρός στο κελί του, μετά από καρδιακή προσβολή στο κρατητήριο του ΟΗΕ, δυο βδομάδες μετά την απόρριψη από το δικαστήριο αίτησης του για προσωρινή αποφυλάκιση, προκειμένου να υποβληθεί στην εγχείρηση της καρδιάς που θα έσωζε τη ζωή του.*
Ο δρ. Λέο Μποκερία, ειδικός της στεφανιαίας, που θα επόπτευε την θεραπεία του Μιλόσεβιτς στο Ιατρικό Κέντρο Μπακούλεφ, δήλωσε: «Εάν ο Μιλόσεβιτς μεταφερόταν σε οποιοδήποτε ειδικό ρωσικό νοσοκομείο και πολύ περισσότερο σε τέτοιο θεραπευτικό ίδρυμα όπως το δικό μας, θα υποβαλλόταν σε στεφανιογραφία, θα του τοποθετούσαμε δύο «στεν» και θα ζούσε για πολλά ακόμη χρόνια. Πέθανε ένας άνθρωπος στην εποχή μας, όταν υπάρχουν όλες οι μέθοδοι θεραπείας -και  οι προτάσεις της χώρας μας και η φήμη της ιατρικής μας περιφρονήθηκαν. ΄Ετσι κατάφεραν να κάνουν αυτό που επιδίωκαν.»
Λιγότερο από 72 ώρες πριν τον θάνατο του Μιλόσεβιτς, ο δικηγόρος του επέδωσε μιαν επιστολή στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, στην οποία ο κρατούμενος εξέφραζε τον φόβο πως τον δηλητηριάζουν.
Η έρευνα του δικαστηρίου για τα αίτια θανάτου επιβεβαίωσε ότι σε μια των εξετάσεων αίματος διαπιστώθηκε η παρουσία του φαρμάκου Rifampicin (του οποίου η μη συνταγολογούμενη χορήγηση θα μπορούσε να είχε ακυρώσει την αποτελεσματικότητα των  φαρμάκων που έπαιρνε ο Μιλόσεβιτς κατά της υψηλής πίεσης), αλλά ότι ο ίδιος δεν ενημερώθηκε για το εύρημα παρά μετά παρέλευση μηνών, «λόγω της δύσκολης θέσης στην οποία βρέθηκε ο επικεφαλής  της ιατρικής υπηρεσίας του δικαστηρίου, εξ αιτίας των ολλανδικών νομικών κανονισμών σχετικά με το ιατρικό απόρρητο.»
Ωστόσο δεν υπάρχουν ολλανδικοί κανονισμοί που απαγορεύουν την γνωστοποίηση στον ασθενή των αποτελεσμάτων  εξέτασης του δικού του αίματος και αμερικανικά διπλωματικά τηλεγραφήματα που αποκάλυψε η  Γουίκυληκς  αποδεικνύουν πως το δικαστήριο δεν έδινε δεκάρα για το ιατρικό απόρρητο, αφού έδινε λεπτομερείς αναφορές για την υγεία του Μιλόσεβιτς και για τις ιατρικές εξετάσεις του στο προσωπικό της αμερικανικής πρεσβείας στη Χάγη -χωρίς την συγκατάθεση του κρατουμένου ασθενούς Μιλόσεβιτς.
Η δίκη του Μιλόσεβιτς εξελισσόταν άσχημα για την κατηγορία. Ήταν πασιφανές  για κάθε αντικειμενικό παρατηρητή ότι ήταν αθώος των εγκλημάτων που του καταλόγιζαν. Ο Τζέιμς Μπισέ, Καναδός πρώην πρεσβευτής στη Γιουγκοσλαβία , δήλωσε πως η δίκη Μιλόσεβιτς «είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας σταλινικής θεατρικής δίκης». Ο Τζωρτζ Κένυ, που διηύθυνε το τμήμα Γιουγκοσλαβίας στο αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, επίσης κατήγγειλε την διεξαγωγή της δίκης Μιλόσεβιτς ως  «ενδογενώς άδικη, ισοδυναμούσα με τίποτα περισσότερο από μια θεαματική πολιτική δίκη.»
Η δίκη ήταν μια καταστροφή για το κύρος του δικαστηρίου. Στη μέση της παρουσίασης των επιχειρημάτων της κατηγορίας οι Τάϊμς του Λονδίνου δημοσίευσαν ένα άρθρο που συκοφαντούσε την σύζυγο του Μιλόσεβιτς και θρηνούσε για το γεγονός ότι «μια από τις ειρωνείες της δίκης του Μιλόσεβιτς είναι ότι ενίσχυσε την δημοτικότητα του. ΄Ωρες  άμεσης τηλεοπτικής αναμετάδοσης της δίκης έκαναν πολλούς Σέρβους να τον αγαπήσουν ξανά.»
Ενώ η δίκη αύξησε την δημοτικότητα του Μιλόσεβιτς, καταρράκωσε την αξιοπιστία του δικαστηρίου στο σερβικό κοινό. Οι Σέρβοι παρακολουθούσαν τη δίκη στη τηλεόραση και όταν στον τρίτο χρόνο της δίκης το σερβικό υπουργείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διεξήγαγε μια δημοσκόπηση διαπιστώθηκε ότι « τα τρία τέταρτα των Σέρβων πολιτών πίστευαν ότι το Δικαστήριο της Χάγης είναι ένα πολιτικό όργανο αντί για νομικός θεσμός.»
Στο τέλος του 2005 οι κατήγοροι του Μιλόσεβιτς ζητούσαν να διακοπεί η τηλεοπτική μετάδοση της δίκης γιατί είχε τα αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ο Τιμ Γιούντα, πολύ γνωστός αντί-Μιλόσεβιτς δημοσιογράφος και συγγραφέας έγραψε πως «η δίκη της Χάγης πηγαίνει απαίσια, μετατρέποντας τον Μιλόσεβιτς στα μάτια του κοινού από ένοχο εγκλημάτων πολέμου σε Σέρβο ήρωα».
Οι οπαδοί του Μιλόσεβιτς, από την άλλη πλευρά, επέμεναν να συνεχιστεί η μετάδοση των συνεδριάσεων του δικαστηρίου, επειδή ήξεραν πως ήταν αθώος και ήθελαν να το δει και το κοινό με τα μάτια του.
Η αθώωση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς από το ίδιο δικαστήριο που τον σκότωσε πριν έντεκα χρόνια δεν αποτελεί παρηγοριά για τον λαό της Σερβίας. Ο σερβικός λαός υποβλήθηκε σε χρόνια οικονομικών κυρώσεων και σε εκστρατεία Νατοϊκών βομβαρδισμών με ψευδείς κατηγορίες  εναντίον του προέδρου του.
Μολονότι το δικαστήριο τελικά ομολόγησε ότι δεν είχε στοιχεία σε βάρος του Σλόμπονταν  Μιλόσεβιτς η κακόφημη λειτουργία του καθιστά διαβλητή κάθε του απόφαση.
Σημείωση Μτφ: Την μεθεπομένη της αυτοκτονίας του Κροάτη στρατηγού Σλόμπονταν Πράλζτζακ μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου, στις 29 Νοεμβρίου, η γαλλική ιστοσελίδα «Διεθνές Δίκτυο» έγραψε σε σχετικό άρθρο της πως με τον αριθμό των θανάτων στο παθητικό του, το Δικαστήριο της Χάγης για την Γιουγκοσλαβία μοιάζει περισσότερο με γραφείο κηδειών παρά με δικαστικό ίδρυμα. Ο στρατηγός Πράλζτζακ –γράφει- ήταν ο 13ος πελάτης του. Στο ιστορικό του, το ΤΡΙΥ φαίνεται να «χάνει» κάθε χρόνο από έναν κατηγορούμενο ή καταδικασμένο, χωρίς να υπολογίζουμε τους μάρτυρες που τελευτούσαν υπό περίεργες συνθήκες.» Στο άρθρο απαριθμούνται και κατονομάζονται τα ονόματα υπουργών, δημάρχων, στρατηγών και στελεχών μυστικών υπηρεσιών -όλων Σέρβων.                       Αμερικανική ιστοσελίδα σε αντίστοιχο άρθρο της έγραψε ότι αυτό το «Νατοϊκό δικαστήριο εφαρμόζει τον Νόμο του Λυντς για να δικαιολογήσει την επιδρομή στη Σερβία.» 

Ένας Πόλεμος ΜΜΕ Που η Ρωσία Μπορεί Μόνο να Χάσει

«Το ρωσικό κανάλι R.T. κρατάει απλώς έναν καθρέφτη στο πρόσωπο της αμερικανικής κοινωνίας… Το σκοτεινό μήνυμα διαπερνά σε βάθος.»

του M.K. Bhadrakumar, Asia Times,3-12-17

[Για την έμμεση φίμωση του ρωσικού καναλιού R.T.στις ΗΠΑ, με το στίγμα του «οργάνου ξένης δύναμης», κρίνει σημαντικό να τοποθετηθεί ο διακεκριμένος συνεργάτης των «Τάϊμς της Ασίας», πρώην στέλεχος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ινδίας και κατ’ επανάληψιν πρεσβευτής, τα άρθρα του οποίου αποτυπώνουν αλάνθαστη αξιολόγηση γεγονότων, οξεία παρατηρητικότητα των αποκαλυπτικών στοιχείων τους για αίτια, συνέπειες και εξελίξεις, μιαν ινδουιστική φιλοσοφημένη αυτοσυγκράτηση στις κρίσεις, που, σε συνδυασμό με την υψηλή καλλιέργεια του ανδρός, κάνουν την ανάγνωση των κειμένων του -πέραν της πολύτιμης ενημέρωσης- μιαν δυσεύρετη πνευματική εκδρομή από την επικράτεια της σκουπιδολογίας.]

Παρουσίαση Μιχαήλ Στυλιανού

Ο «πόλεμος των ΜΜΕ» μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, που εκτυλίσσεται εδώ και ένα μήνα, μπορεί να μην κοπάσει σύντομα.
Όλα άρχισαν όταν το αμερικανικό υπουργείο  Δικαιοσύνης ανακοίνωσε τον Σεπτέμβριο ότι το ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι R.T. θα πρέπει να καταγραφεί σύμφωνα με τον Νόμο περί Καταγραφής Ξένων Πρακτόρων (του 1939).

΄Οχημα-συνεργείο της  ρωσικής τηλεόρασης RT, στην Μόσχα.

Αυτός ο νόμος ορίζει ότι εκπρόσωποι συμφερόντων ξένων δυνάμεων «υπό πολιτική η ημι-πολιτική ιδιότητα,» οφείλουν να αποκαλύψουν την σχέση τους με την ξένη κυβέρνηση και πληροφορίες για την δράση τους και τους οικονομικούς τους πόρους. Η νομοθεσία αποβλέπει να διευκολύνει την «αποτίμηση από την κυβέρνηση και τον αμερικανικό λαό των δηλώσεων και δραστηριοτήτων αυτών των προσώπων».
Ο Νόμος ψηφίστηκε αρχικά σαν φραγμός κατά της ναζιστικής προπαγάνδας, αλλά στράφηκε επιλεκτικά εναντίον χωρών τις οποίες οι ΗΠΑ θεωρούσαν ως αντιπάλους (όπως η πρώην Σοβιετική ΄Ενωση).
Στις τελευταίες δεκαετίες ο νόμος εξειδικεύτηκε στο να θέσει υπό έλεγχο προαγωγούς συμφερόντων ξένων χωρών («λομπίστες»)         – ένα είδος χημειοθεραπείας για το κυνήγι υποβοσκόντων καρκινικών κυττάρων. Η μετά-Σοβιετική Ρωσία στοχοποιείται για πρώτη φορά, ενδεικτικά της αντιπαλότητας των δύο εθνών.
Η Μόσχα προειδοποίησε για την λήψη αντιποίνων, αλλά η Ουάσιγκτον επέμεινε και τελικά η RT, η οποία πράγματι αντλεί κρατική χρηματοδότηση, καταγράφηκε ως ξένο όργανο , εντός της ορισμένης προθεσμίας 13 Νοεμβρίου.
Η Μόσχα αντέδρασε αμέσως, περνώντας έναν νόμο αντίστοιχο με τον 80χρονο αμερικανικό και κάλεσε την «Φωνή της Αμερικής» και τους σταθμούς «Radio Free Europe και Radio Liberty» να συμμορφωθούν. Αμέσως η χορωδία των Δυτικών ΜΜΕ κατήγγειλε πως το Κρεμλίνο επιβάλλει λογοκρισία της ενημέρωσης στη Ρωσία.
Η στάση της Αμερικής αντικατοπτρίζει περισσότερο ένα αυξανόμενο συναίσθημα ανασφάλειας και άγχους στην σημερινή της κατάσταση εμφυλίου πολέμου.
Το αμερικανικό Κογκρέσο προχώρησε ένα βήμα περισσότερο την περασμένη εβδομάδα, αφαιρώντας από τους ρεπόρτερ της RT την άδεια εισόδου και παρακολούθησης των συνεδριάσεων των σωμάτων. Η RT δεν θα μπορεί πια να καλύπτει απ’ ευθείας τα καμώματα των Αμερικανών νομοθετών.
Το Κρεμλίνο δήλωσε πως είναι «εξαιρετικά απογοητευμένο» και πρόβλεψε πως θα προκύψει μια «συναισθηματική αντίδραση» από τους Ρώσους βουλευτές. Ο Πρόεδρος της ρωσικής Ντούμα (Βουλής), Βιατσεσλάβ Βολόντιν, δήλωσε πως μελετά «αντίστοιχα μέτρα».
Σε επίσκεψή του στη Ρώμη, ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ, έδωσε ωστόσο μιαν πιο αμφίλογη απάντηση: 
«Μελετούμε την κατάσταση… Είμαι πεπεισμένος πως (η ενέργεια) είναι απολύτως απαράδεκτη για μια λίγο-πολύ σοβαρή, πολιτισμένη χώρα. Δεν μπορώ να πω τώρα ποια θα είναι η απάντησή μας, αλλά δεν θα ήθελα να μπούμε στην κούρσα των απαγορεύσεων, που θα βλάψουν τα μέσα ενημέρωσης όσο και τον κόσμο που περιμένει να μάθει από τα ΜΜΕ τι συμβαίνει στον κόσμο».
Ο Λαβρώφ είναι ένα γέρικο άλογο του πολέμου. ΄Εχοντας ζήσει και υπηρετήσει επί δεκαετίες  τόσο ως Σοβιετικός όσο και ως μετά-Σοβιετικός διπλωμάτης στις ΗΠΑ, αντιλαμβάνεται προφανώς ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι σαν της Συρίας ή του Αφγανιστάν. Η Ουάσιγκτον εσκεμμένα προκαλεί την Μόσχα, σπρώχνοντας ολοένα περισσότερο την RT να αποσυρθεί στην Ευρασία.
Είναι ένας άνισος πόλεμος. Ακόμη και αν οι Ρώσοι ρίξουν τα αμερικανικά κανάλια στις παγωμένες θάλασσες, δεν πρόκειται να βλάψουν τα αμερικανικά συμφέροντα.
Επιπλέον, οι Ρώσοι δεν εξαρτώνται πια από την Φωνή της Αμερικής και τα Radio Liberty- Radio Free Europe για εναλλακτικές ειδήσεις. Τέτοια αμερικανική προπαγάνδα σκοντάφτει σε σφαλισμένα ακουστικά τύμπανα. Η δημοτικότητα του Προέδρου Πούτιν ξεχειλίζει τα 80%. Του φτάνει να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του στις εκλογές του Μαρτίου και είναι τελειωμένη υπόθεση.
Αντίθετα η R.T. χτυπά το αμερικανικό Κατεστημένο εκεί που πραγματικά πονάει. Το εκπληκτικό με την R.T. είναι ότι δεν  χρησιμοποιεί μόνο αμερικανικών πηγών πληροφορίες αλλά και την τεχνική των αμερικανικών ΜΜΕ στην σοβιετική περίοδο.                     
Η R.T. απλώς κρατάει έναν καθρέφτη στο πρόσωπο της αμερικανικής κοινωνίας –στην οικονομία της, στην πολιτική, στον πολιτισμό και στον αθλητισμό. Και η εικόνα που οι Αμερικανοί βλέπουν να αντικατοπτρίζεται είναι και πνευματικά ερεθιστική και συναισθηματικά βαρύνουσα. Το σκοτεινό μήνυμα διαπερνά σε βάθος.
 Η R.T. προβάλλει ζωντανά την βία στην αμερικανική κοινωνία, τις ρατσιστικές διακρίσεις και την σκληρότητα απέναντι στην φτώχεια και στους «αποτυχημένους», μαζί με το αργυρώνητο και τον εκφυλισμό του αμερικανικού δημόσιο βίου. Αντίθετα με την Σοβιετική εποχή, όταν το Κρεμλίνο έπνιγε την ελευθερία και την δημιουργικότητα των ΜΜΕ και ξεφούρνιζε προπαγάνδα πρωτόγονη στα όρια του κωμικού , η R.T. έχει εκπομπές κλασικής τάξεως.
΄Εχει εξαιρετικά επαγγελματικό προσωπικό, που συγκρίνεται με οποιοδήποτε πρώτης κατηγορίας Δυτικό Τηλεοπτικό Οργανισμό από την άποψη του διανοητικού επιπέδου, της ευρυμάθειας και του λεπτού πνεύματος. Και δεν νοιάζεται το παράπαν για τις εισπράξεις. Δεν είναι επομένως εκπληκτικό ότι στα δώδεκα χρόνια από την ίδρυσή της ανεβαίνει συνεχώς στην κλίμακα δύναμης, κερδίζοντας την συμπάθεια και εμπιστοσύνη παγκόσμιων ακροατηρίων και ειδικότερα Δυτικών. Αρκετά για να κατανοηθεί το στρατηγικό συμφέρον της Μόσχας για την παρουσία και άνθηση της  R.T. στο γόνιμο έδαφος της Αμερικής!
Σε μιαν φιλοσοφική υποσημείωση, δεν είναι θλιβερό ότι τα πράγματα έφθασαν έτσι ώστε μια χώρα που καυχάται για το ΄Αγαλμα της Ελευθερίας να είναι στην πραγματικότητα τόσο μισαλλόδοξη;
Η στάση της Αμερικής εκφράζει περισσότερο ένα αίσθημα ανασφάλειας και άγχους στην σημερινή της κατάσταση εμφυλίου πολέμου, με τις ηγετικές ελίτ να αλληλοσπαράσσονται και την υπερδύναμη να υποχωρεί ανελέητα από την παγκόσμια σκηνή. Βασικά η R.T. απειλεί το ηθικό και την αυτοεκτίμηση των ΗΠΑ.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates