Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Από την Ελληνική Κρίση η Γερμανία Αποκόμισε Κέρδη ΄Ανω των 3 Δις και Μόνο από Επιτόκια


από Zero Hedge 22-6-2018

Λυπούμαι, ΄Αντζι, Δεν μπορούσα να βγάλω πιο πολλά, 
αλλά και 3 δις δεν είναι λίγα…

Η Γερμανία  αποκόμισε γύρω στα 2,9 δισεκατομμύρια  ευρώ κέρδος από επιτόκια, από την πρώτη «διάσωση» της Ελλάδας το 2010.
Αυτή είναι η επίσημη απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης σε ερώτηση που κατέθεσε το Κόμμα των Πρασίνων στο Βερολίνο.
Τα κέρδη διοχετεύθηκαν στην κεντρική Bundesbank και από αυτήν στον κρατικό προϋπολογισμό.
Τα εισοδήματα προήλθαν κυρίως λόγω της αγοράς ελληνικών κρατικών ομολόγων υπό το καλούμενο πρόγραμμα Securities Markets Program (SMP), της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Προηγούμενες συμφωνίες μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των κρατών της Ευρωζώνης προέβλεπαν ότι τα άλλα κράτη θα επέστρεφαν στην Ελλάδα τα κέρδη από αυτό το πρόγραμμα, εάν η Ελλάδα εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις του προγράμματος λιτότητας και μεταρρυθμίσεων. Ωστόσο, κατά την απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης, μόνο κατά το 2013 και 2014 τέτοια κεφάλαια επεστράφησαν στο ελληνικό κράτος και στο ESM. Τα ποσά για την διάσωση του Ευρώ διοχετεύθηκαν σε ξεχωριστό λογαριασμό.
΄Όπως ανακοίνωσε η γερμανική κυβέρνηση, η Bundesbank πραγματοποίησε το 2017 κέρδη επιτοκίων περίπου 3,4 δισεκατομμυρίων ευρώ από αγορές SMP. Το 2013 επεστράφησαν στην Ελλάδα σχεδόν 527 εκατομμύρια ευρώ και το 2014 επεστράφησαν στο ESM περί τα 387 εκατομμύρια. Επομένως το γενικό κέρδος είναι 2.5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Επί πλέον, υπάρχουν κέρδη 400 εκατομμυρίων ευρώ από τα επιτόκια ενός δανείου από την κρατική τράπεζα KfW.
« Αντίθετα προς όλα τα δεξιά μυθεύματα, η Γερμανία επωφελήθηκε μαζικά από την κρίση στην Ελλάδα», δήλωσε ο οικονομικός εμπειρογνώμονας των Πρασίνων Sven Christian Kindler, ζητώντας ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους. « Δεν μπορεί-πρόσθεσε- να ανακεφαλαιοποιεί το γερμανικό κράτος στον προϋπολογισμό δισεκατομμύρια εσόδων από ελληνικά επιτόκια. Η Ελλάδα προέβη σε αιματηρή αποταμίευση και εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της, τώρα το  Γιουρογκρούπ πρέπει να τηρήσεις τις υποσχέσεις του.»

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Είναι η Ευρώπη Ανήμπορη για Εξομάλυνση των Σχέσεων της με την Ρωσία;


του Paul Craig Roberts, Zero Hedge,16-6-18

[Το ακόλουθο κείμενο παραινέσεων στον Βλαντιμίρ Πούτιν, από έναν Αμερικανό Νέστορα της οικονομικής επιστήμης, της γεωπολιτικής και της ελεύθερης ενημέρωσης, πρώην υπουργό της κυβέρνησης Ρέϊγκαν και ατρόμητον γηραιό αγωνιστή της ειρήνης και της δημοκρατίας, παρουσιάζει γενικότερο διαφωτιστικό ενδιαφέρον για οποιονδήποτε άνθρωπο που εξακολουθεί να προβληματίζεται για την μοίρα της χώρας του και την πορεία του κόσμου.]


΄Αν κρίνει κανείς από τις δηλώσεις των ηγετών στην πρόσφατη σύνοδο των G7, οι κυρώσεις του Τραμπ σε βάρος της Ευρώπης και η αδιαφορία του για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, ίδια με την αμερικανική περιφρόνηση για τα συμφέροντα οποιασδήποτε χώρας εκτός του Ισραήλ, δεν εξώθησε τους Ευρωπαίους να διαχωρίσουν την θέση τους από την εχθρότητα της Ουάσιγκτον κατά της Ρωσίας.
Η πρωθυπουργός της Αγγλίας δήλωσε ότι οι G7 «συμφώνησαν να παραμείνουν έτοιμοι για την λήψη νέων περιοριστικών μέτρων εναντίον της Ρωσίας, εάν καταστεί απαραίτητο.» Το αμερικανικό ανδρείκελο –Μακρόν- στην Γαλλία, κατηγόρησε ψευδώς την Ρωσία, την μόνη xώρα που προσπαθεί να εφαρμόσει την συμφωνία του Μινσκ για την Ουκρανία, ότι παραβιάζει την συμφωνία του Μινσκ. Ψευδόμενος, ο πρόεδρος της Γαλλίας, κατήγγειλε την Ρωσία  ότι εισέβαλε στην Ουκρανία και προσάρτησε την Κριμαία, παρά το γεγονός ότι οι ρωσικές δυνάμεις ήσαν από χρόνια παρούσες στην Κριμαία, υπο καθεστώς πενηντάχρονης μίσθωσης , που καθιστούσε την Κριμαία ρωσική ναυτική βάση.
Aσφαλώς δεν αγνοούσε, επίσης, ο Γάλλος πρόεδρος, ότι το μόνο που έκανε η Ρωσία, ήταν να αποδεχτεί το ομόφωνο δημοψήφισμα του πληθυσμού της Κριμαίας να επιστρέψει στην ρωσική επικράτεια. Η Κριμαία υπήρξε τμήμα της Ρωσίας επί τρεις αιώνες, δηλαδή περισσότερο από την ιστορία των ΗΠΑ, προτού παραχωρηθεί παράνομα στην (τότε ομόσπονδη σοβιετική) Ουκρανία.                                               
Οι πολιτικοί των G7 κατηγόρησαν τον Πούτιν για «αποσταθεροποιητική συμπεριφορά», για «υπονόμευση δημοκρατικών συστημάτων» και για «υποστήριξη της Συρίας». Η Ευρώπη παραμένει υποτελής στην Ουάσιγκτον, σε πείσμα κάθε ενέργειας που έκανε ο Τραμπ για να ταπεινώσει τους Ευρωπαίους υπηρέτες της Ουάσιγκτον.
Η απάντηση του Πούτιν, σ’ αυτό που χαρακτήρισε «δημιουργική φλυαρία», ήταν πως η Ευρώπη θα έπρεπε να αναζητήσει μαζί με την Ρωσία την εξυπηρέτηση των κοινών συμφερόντων τους. Υπάρχουν κοινά συμφέροντα και ο Πούτιν τα βλέπει, αλλά όπως δείχνουν ξεκάθαρα οι δηλώσεις των G7, οι G7 βλέπουν στην Ρωσία έναν εχθρό. Από την άποψη της Δύσης ο Πούτιν αποτελεί πρόβλημα λόγω της επιμονής του στην κυριαρχία του ρωσικού κράτους Όταν η Δύση κατηγορεί την Ρωσία για «αποσταθεροποιητική συμπεριφορά», η Δύση εννοεί ότι η ρωσική ανεξαρτησία αποσταθεροποιεί την παγκόσμια τάξη της Ουάσιγκτον. Η Ρωσία θεωρείται σαν αποσταθεροποιητική οντότητα, επειδή ο Πούτιν δεν αποδέχεται την ηγεμονία της Ουάσιγκτον. Και ο Πούτιν δεν μπορεί να υπερκεράσει αυτήν την τάση απέναντι στην χώρα του με παραχωρήσεις και λογική συμπεριφορά. Θα αποτελούσε θανάσιμη ψευδαίσθηση για την Ρωσία να πιστεύει πως με γλυκόλογα μπορεί να παραμερίσει την μήνι της απορριπτόμενης ηγεμονίας.
Ο Πούτιν καταπίνει ύβρεις, προκλήσεις, σκοτωμούς Ρώσων στην Ουκρανία και ισραηλινούς βομβαρδισμούς στην Συρία -μια χώρα όπου ξόδεψε πλούτο για να την ελευθερώσει από τους «αντάρτες» της Ουάσιγκτον- και όλα αυτά για να δείξει τους Ευρωπαίους πως η Ρωσία δεν είναι απειλή.
Κρίνοντας από τις δηλώσεις των G7 ή των G6, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί απλά δεν νοιάζονται αν η Ουάσιγκτον και όχι η Ρωσία είναι η απειλή. Η Ουάσιγκτον έχει παραδώσει στην Ευρώπη ένα σενάριο απαγγελίας για την Ρωσία και η Ευρώπη φαίνεται κολλημένη στο κείμενο, ανεξάρτητα του πως συμπεριφέρεται η Ρωσία και του πως η Ουάσιγκτον μεταχειρίζεται την Ευρώπη. Προηγούμενες ελπίδες ότι η ευρωπαϊκή αντίθεση στην προσπάθεια του Τραμπ να ανατρέψει την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν θα οδηγούσε σε ευρωπαϊκή διεκδίκηση ανεξαρτησίας, διαψεύσθηκαν από την ενιαία εχθρότητα στην Ρωσία που επιδείχτηκε στη πρόσφατη σύνοδο των G7.
Η στρατηγική του Πούτιν κινδυνεύει να αποτύχει για δύο λόγους.
Ο πρώτος είναι ότι η Ευρώπη δεν είχε ανεξάρτητη υπόσταση επί 75 χρόνια. Οι ευρωπαϊκές χώρες δεν ξέρουν τι σημαίνει να είσαι κυρίαρχο κράτος. Χωρίς την Ουάσιγκτον, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί αισθάνονται χαμένοι, έτσι τείνουν να ακολουθούν την Ουάσιγκτον.
Το άλλο πρόβλημα του Πούτιν είναι η πίστη του πως η Ρωσία πρέπει να είναι μέρος της Ευρώπης. Οι Αμερικανοί ενίσχυσαν αυτήν την πίστη κατά τα χρόνια του Γιέλτσιν. Οι Ρώσοι οικονομολόγοι και η ρωσική κεντρική τράπεζα πιστεύουν πράγματι πως η Ρωσία δεν μπορεί να αναπτυχτεί χωρίς την Δυτική συμμετοχή. Αυτό καθιστά τη Ρωσία ευάλωτη σε αποσταθεροποίηση από την δυτική νομισματο-πιστωτική αυτοκρατορία. Η Δυτική συμμετοχή εξασφαλίζει στην Ουάσιγκτον την δυνατότητα να χειραγωγεί το Ρούβλι και να αποστραγγίζει το ρωσικό οικονομικό πλεόνασμα σε εξυπηρέτηση χρέους. Για την επιβολή της παγκοσμιοποίησης η Ουάσιγκτον επιδίδεται στην δυσφήμηση Ρώσων πολιτικών που ευνοούν μιαν εθνικιστική οικονομική πολιτική. Ο (διάσημος Αμερικανός Οικονομολόγος) Μάϊκλ Χιούντσον και εγώ είχαμε περιγράψει πως, στην πραγματικότητα, νεοφώτιστοι νεοφιλελεύθεροι Ρώσοι οικονομολόγοι αποτελούν την αμερικανική Πέμπτη Φάλαγγα στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Χώρες που ανοίγουν τις πύλες τους στον  Δυτικό Οικουμενισμό (παγκοσμιοποίηση) χάνουν τον έλεγχο της οικονομικής πολιτικής τους. Η ανταλλακτική αξία των νομισμάτων τους και οι τιμές των ομολόγων τους και των προϊόντων τους μπορούν να κατακρημνίζονται με υποτιμημένα συμβόλαια μελλοντικών πωλήσεων (futures markets). Θυμηθείτε πως ένας άνθρωπος – ο Τζωρτζ Σόρος- μπόρεσε να προκαλέσει την κατάρρευση της βρετανικής λίρας. 
Σήμερα η Ουάσιγκτον μπορεί να οργανώσει συνδυασμένη δράση εναντίον νομισμάτων, συντονίζοντας επιθέσεις από την Αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Τράπεζα της Αγγλίας και την Ιαπωνική Κεντρική Τράπεζα. Ούτε και μεγάλες χώρες, όπως η Κίνα και η Ρωσία μπορούν να αντισταθούν σε τέτοιαν επίθεση. Είναι παράδοξο ότι χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, που φιλοδοξούν να ασκούν ανεξάρτητη πολιτική, εξακολουθούν να βασίζονται σε Δυτικούς ανταλλακτικούς μηχανισμούς, υποκείμενες έτσι στον έλεγχο των εχθρών τους.
Υπάρχει αλήθεια στη ρήση που αποδίδεται στον Mayer Amschel Rothschild (τον πρόγονο της δυναστείας των Ρότσιλντ): «Δώσε μου τον έλεγχο του νομίσματος ενός έθνους και αδιαφορώ για το ποιος καταρτίζει τους νόμους του»
΄Οντας ένας λογικός και ανθρώπινος ηγέτης, ο Βλαντίμιρ Πούτιν επικεντρώνεται στην αποφυγή της σύρραξης. Απαιτείται υπομονή για να αγνοεί προσβλητικές απειλές από στρατιωτικά ασήμαντες χώρες όπως η Βρετανία και ο Πούτιν διαθέτει το χάρισμα της υπομονής.
Ωστόσο, η υπομονή μπορεί να αποβεί και σε βάρος τη ειρήνης, όσο και υπέρ αυτής. Η υπομονή του Πούτιν λέει στους Ευρωπαίους ότι δεν έχει κόστος γι’ αυτούς να συνεχίζουν εχθρικές κατηγορίες και ενέργειες εναντίον της Ρωσίας. Και ενθαρρύνει τους νεοσυντηρητικούς να μετέρχονται περισσότερο επιθετικές προκλήσεις και ενέργειες.
Υπερβολική υπομονή μπορεί να οδηγήσει σε στρίμωγμα της Ρωσίας στην γωνία.
Ο κίνδυνος για την Ρωσία είναι ότι η επιθυμία να αποτελεί τμήμα της Δύσης, την οδηγεί σε συμβιβασμούς, που ενθαρρύνουν περισσότερες προκλήσεις. Και ότι η προσήλωση στον οικουμενισμό, υπονομεύει την ρωσική οικονομική κυριαρχία.
Οι ρωσικές ελπίδες ενότητας με την Δύση σε έναν αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας παραβλέπουν το γεγονός ότι η τρομοκρατία είναι το όπλο της Δύσης για την αποσταθεροποίηση ανεξαρτήτων χωρών που δεν αποδέχονται έναν μονοκεντρικό κόσμο.                                                                
΄Ισως ο πόλεμος να αποτελούσε μικρότερη απειλή, εάν η Ρωσία απλώς αποδεσμευόταν από την Δύση και επικεντρωνόταν στην διασύνδεση με την Ανατολή. Τότε, αργά η γρήγορα, η Ευρώπη θα έτρεχε παρακαλώντας.

Το Euronews Διαφημίζει Σήμερα την Μετανάστευση στην Ευρώπη και Στιγματίζει Ιταλία και Μάλτα


του Μιχαήλ Στυλιανού

Με μακρόσυρτη, ατέλειωτη προπαγανδιστική φιέστα (και συνθηματολογία) υποδοχής των 629 αφρικανών μεταναστών στην Βαλένσια της Ισπανίας, αντικατέστησε σήμερα τα συνήθη αλληλοδιάδοχα ειδησεογραφικά του προγράμματα, το επίσημο όργανο προβολής της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, των θέσεων, των προγραμμάτων και επιτευγμάτων της.

Παρουσιαστής στην έδρα του σταθμού και ανταποκριτές στο σκάφoς Aquarius και στο Λιμάνι της Βαλένσια εναλλάσσονται στην παρουσίαση εικόνων της πανηγυρικής υποδοχής -με σχόλια, αφ’ ενός εκθειασμού της ανθρωπιστικής αγκάλης που αναμένει τα πλοία των μεταναστών στην προκυμαία, με χαρούμενες συζητήσεις, χαμόγελα και χειροκροτήματα και αφετέρου με επαναληπτική καταγγελία της αιρετικής άρνησης Ιταλίας και Μάλτας να δεχτούν τους «κινδυνεύοντες» μετανάστες.

Στο επαναλαμβανόμενο λιμπρέτο του σημερινού προγράμματος, ο παρουσιαστής επαίρεται κάθε φορά για την αποκλειστική παρουσία του EURONEWS στο Aquarius και στην προκυμαία υποδοχής. Το Aquarius αποτελεί την οιονεί ναυαρχίδα της σημερινής διαφημιστικής επιχείρησης (αριθμός μεταναστών μεταφέρεται και από 2 σκάφη του ιταλικού ναυτικού), είναι ιδιοκτησία της ΜΚΟ «Γιατροί Χωρίς Σύνορα», το πλήρωμά του περιλαμβάνει μεταφραστές, ψυχολόγους, καθοδηγητές, οργανωτές μαζών και ακορντεονίστες…

Οι τηλεθεατές είχαν σήμερα κάθε άνεση να εκτιμήσουν την υψηλή τους εκπαίδευση και τον ενθουσιασμό στην εκτέλεση της αποστολής τους: Με το κάλεσμα -από βάθρου- στην ρυθμική εκφώνηση συνθημάτων από συναθροισμένους γύρω τους νεαρούς αφρικανούς μετανάστες. Με την επαναληπτική παρουσίαση εικόνων νεαρών μητέρων σε σκηνές θηλασμού. Με την αποθανάτιση στον φακό της ευδαιμονίας της λύτρωσης, με τραγούδια και χορούς των αφρικανών μεταναστών, στους ρυθμούς του ακορντεόν χωρίς σύνορα και με άλλες παρόμοιες επιδόσεις.

Η παρούσα ανταποκρίτρια του EURONEWS, προσθέτει στις εικόνες την κατά δύναμιν φραστικήν επένδυση. ( Ο Ενεστώς της παρούσας περιγραφής οφείλεται στο ότι το προπαγανδιστικό σήριαλ συνεχίζεται όσο γράφεται αυτό το κείμενο, ενώ η φιέστα στην Βαλένθια έχει τελειώσει από ώρες).

Στο επαναλαμβανόμενο ρεπερτόριο του παρουσιαστή του σταθμού περιγράφεται η τραγική θαλάσσια περιπλάνηση των 629 μεταναστών στην Μεσόγειο (περιέργως δεν άφησε ίχνη στα σημερινά πρόσωπά τους), η άρνηση της νέας ιταλικής κυβέρνησης να επιτρέψει την αποβίβασή τους, η αρνητική στάση και της Μάλτας και τέλος η απόφαση του νέου Ισπανού πρωθυπουργού να ανοίξει τις πύλες της χώρας του «για να αποφευχθεί μια ανθρωπιστική καταστροφή», όπως κάθε φορά υπογραμμίζει ο παπαγάλος.

΄Εμμεση, επαναλαμβανόμενη προπαγανδιστική προβολή του Ισπανικού παραδείγματος προσήλωσης στο Ευρω-Μερκελικό (με επίχρισμα Σόρος) πρόταγμα ανοιχτών θυρών στην μεταναστευτική εισροή, και παράλληλη επαναληπτική καταδίκη, με την δήλωση Μακρόν, για τον «κυνισμό» της νέας Ιταλικής κυβέρνησης (και άλλων -αρνητικών προς την εθνοφονική παγκοσμιοποίηση- χωρών της ΕΕ) αποτελούν την σπονδυλική στήλη της σημερινής «ενημερωτικής» προφοράς του τηλεοπτικού οργάνου της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, που χρηματοδοτείται από λαούς-θύματα της προβαλλόμενης προπαγάνδας ( αλλά και από άλλους χρηματοδότες όπως ο Γκεόργκι Σόρος, με κατάλογο «φίλων», από εκατοντάδες ευρωβουλευτές και οφικιάλιους των Βρυξελλών.)

Το σημερινό πρόγραμμα της Ευρωτηλεόρασης αποτελεί παράλληλα μιαν στοχευμένη οργιαστική διαφημιστική καμπάνια δελεασμού μεταναστών από Αφρική και Μέση Ανατολή, όσο και μιαν απροκάλυπτη πρόκληση εναντίον χωρών-μελών και λαϊκών κινημάτων, με επίγνωση των ορατών ήδη κοινωνικών και εθνικών συνεπειών αυτής της ξενοκίνητης, δόλιας και ιδιοτελούς πολιτικής.

Επεμβαίνουμε σε Εκλογές και Ανατρέπουμε Κυβερνήσεις Δηλώνει Δημόσια ο Τέως Αρχηγός της CIA

του Μιχαήλ Στυλιανού

Ο τέως επικεφαλής των Μυστικών Υπηρεσιών Τζέϊμς Κλάπερ μόλις ομολόγησε ότι οι ΗΠΑ απλά φροντίζουν για τους πολίτες διαφόρων χωρών, «όταν προσπαθούμε να χειραγωγήσουμε ή να επηρεάσουμε το αποτέλεσμα εκλογών ή ακόμη και να ανατρέψουμε κυβερνήσεις».

Η δήλωση αυτή που θα καταπλήξει την υφήλιο. . . γίνεται -κατά σαρδόνια σύμπτωση- με την συμπλήρωση ενάμιση και πλέον χρόνου ανακριτικής έρευνας στις ΗΠΑ (χωρίς αποτέλεσμα) για την μυθούμενη ρωσική ανάμειξη στις αμερικανικές εκλογές για την νίκη του Προέδρου Τραμπ. Ο κ. Κλάπερ μάλιστα είναι μεταξύ των πρώην στελεχών των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που διατύπωσαν, πρόβαλλαν στα ΜΜΕ και ορισμένοι κατέθεσαν ως μάρτυρες στήριξης, της κατηγορίας, για την οποία 500 ημερών έρευνες από τρεις επιτροπές του Κογκρέσου και η ανακριτική του κ. Μούλερ κανένα στοιχείο δεν ανακάλυψαν.

Οι «αποκαλυπτικές» δηλώσεις του τέως αρχηγού των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στην κυβέρνηση Ομπάμα έγιναν σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Μπλούμπεργκ, με την ευκαιρία της έκδοσης –και για την προβολή- του βιβλίου του «Γεγονότα και Ανησυχίες», όταν σε σχετικό ερώτημα απάντησε:

« Νομίζω πως ο τρόπος που το αντιμετωπίζω είναι μέσω της ιστορίας μας, όταν προσπαθήσαμε να χειραγωγήσουμε ή να επηρεάσουμε εκλογές, ή ακόμη και να ανατρέψουμε κυβερνήσεις, το κάναμε φροντίζοντας για το καλύτερο συμφέρον του λαού αυτής της χώρας… Οι ΗΠΑ κινούνται πάντοτε από τον παραδοσιακό σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.»

Ο σεβαστός κ. Τζέϊμς Κλάπερ δεν αναλώθηκε φυσικά στην απαρίθμηση αντιπροσωπευτικών παραδειγμάτων, όπως λ.χ. της Χιλής με τον Πινοσέτ ή της Ελλάδας με την Χούντα των βασανιστών.

Σύμφωνα με έγκυρες αμερικανικές έρευνες, από το 1946 ως το 2000 οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν 80 επεμβάσεις σε εκλογές ή ανατροπές καθεστώτων, σε 46 χώρες.

Πρώην στέλεχος της C.I.A. επί 30 χρόνια, και στη Ρωσία, ο Στήβεν Χωλ, δήλωνε προ μηνών στους Τάιμς της Ν. Υόρκης: «Ασφαλώς και έκαναν ιστορικά οι ΗΠΑ τέτοιον εκλογικό επηρεασμό και επιχειρήσεις και ελπίζω να συνεχίσουν να το κάνουν.»

Και καθηγητής του Πανεπιστημίου της Τζώρτζια, που είχε πραγματοποιήσει έρευνα της C.I.A. για την Γερουσία, ο Λοχ Τζόνσον, δήλωσε: « Αυτού του είδους οι επεμβάσεις γίνονταν από της συστάσεως της C.I.A το 1947. Χρησιμοποιούσαμε αφίσες, προκηρύξεις, ταχυδρομείο, Πλακάτ, -ότι νομίζετε. Φυτεύαμε ψεύτικες ειδήσεις σε ξένες εφημερίδες. ΄Εχουμε χρησιμοποιήσει και αυτό που ΄Αγγλοι λένε «το Ιππικό του Αγίου Γεωργίου», δηλαδή βαλίτσες γεμάτες χαρτονομίσματα…

Συνάντηση Κορυφής Τραμπ- Πούτιν Σχεδιάζει ο Λευκός Οίκος





Την πληροφορία  για αμερικανο-ρωσική συνάντηση κορυφής δημοσίευσε η  Wall Street Journal, εφημερίδα της  αμερικανικής οικονομικής εξουσίας, και  την επαναλαμβάνει το  οικονομικό βασικά πρακτορείο Zero Ηedge, από τους αντίποδες της αδέσμευτης ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας.
Η πληροφορία αναδύεται  μέσα στο ευνοϊκό κλίμα αναμονής της άλλης συνάντησης κορυφής, που θα έχει σε δέκα ημέρες ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ με (το μέχρι πολύ πρόσφατα αποφώλιον τέρας της αμερικανικής πολιτικής μυθολογίας), τον  ηγέτη της Βορείου Κορέας  («ρόκετ-μαν», κατά Ντόναλντ Τραμπ), Κιμ Γιονγκ-Ουν, στην Σιγκαπούρη.
Κατά την Γουώλ Στρητ Τζέρναλ -που επικαλείται πληροφορημένες πηγές- ο  Αμερικανός πρεσβευτής στην Μόσχα και πρώην κυβερνήτης της  Πολιτείας Ούτα, Γιον Χάντσμαν, εργάζεται πυρετωδώς  για την πραγματοποίηση αυτής της συνάντησης, κατά δήλωση αξιωματούχου.
Ο οποίος πρόσθεσε στην εφημερίδα ότι  η προσπάθεια αυτή του πρεσβευτή Χάντσμαν  για  μιαν επίσημη  συνάντηση των δύο ηγετών  συνεχίζεται  από πολλούς  μήνες.
Μεταξύ των πολυάριθμων πιθανών θεμάτων προς συζήτησιν, αυτά που αναμένεται να  προβληθούν ως το αντικείμενο μιας τέτοιας συνάντησης κορυφής για «την λύση των προβλημάτων που χωρίζουν τις δύο χώρες», θα είναι προφανώς η Συρία, η Ουκρανία και ο έλεγχος των πυρηνικών όπλων.
Οι πρόεδροι Τραμπ και Πούτιν είχαν δύο ανεπίσημες συναντήσεις και  αντάλλαξαν απόψεις,  στα πλαίσια διεθνών συσκέψεων πέρυσι, της Ομάδας των 20, στην Γερμανία τον Ιούλιο και στην διάσκεψη  κορυφής στο Βιετνάμ, τον Νοέμβριο. Αλλά η εξεταζόμενη  θα είναι η πρώτη επίσημη συνάντηση κορυφής μεταξύ των δύο πυρηνικών δυνάμεων, σε περίοδο όπου οι σχέσεις τους έχουν περιπέσει σε επίπεδο περίπου κατάψυξης.
Παρά το απρόοπτο και παράδοξο αυτής της πληροφορίας, στο  κλίμα αντιρωσικής  μονομανίας  που επικρατεί στις ΗΠΑ και στις χώρες-συμμάχους τους,  επίμονοι παρατηρητές, ιδιαίτερα των κινήσεων στη ρωσική πλευρά  της γεωπολιτικής σκακιέρας, δεν θα εκπλαγούν ιδιαίτερα εάν οι παρούσες πληροφορίες επαληθευτούν από τις εξελίξεις.
Καταρχήν ο Αμερικανός πρεσβευτής Χάντσον είχε εξ αρχής  επισύρει την προσοχή με την πολιτεία του στην Μόσχα, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με τις πληροφορίες που τον συνόδευαν κατά την  εκεί άφιξή του. Κυβερνήτης της Ούτα, ανεφέρετο ότι είχε  επιλεγεί για την πρεσβεία της Μόσχας λόγω του γνωστού αντιρωσικού μένους του, όπως η πλειοψηφία άλλωστε των επιτελών της κυβέρνησης Τραμπ, μετά την πρώτη της εκκαθάριση. Αλλά οι κινήσεις και δηλώσεις του στην Μόσχα  προκαλούσαν συχνά απορίες (και υποψίες), επειδή κινούνταν σε διαφορετικό μήκος κύματος από τα εχθρικά μηνύματα της Ουάσιγκτον. Κατά τα κύματα απελάσεων Ρώσων διπλωματών, οι φρασεολογία των κατευναστικών προσπαθειών του υποδήλωνε την προσωπική του τουλάχιστον διαφωνία.
Η πολιτική αυτή του πρεσβευτή Χάντσον ερμηνευόταν τότε ως η (παράδοξη για Αμερικανό και μη διπλωμάτη της καριέρας) ευφυής άσκηση της διπλωματικής αποστολής του –στην συγκεκριμένη περίπτωση, για να κατευνάσει και περιορίσει τις αντιδράσεις της θιγόμενης ρωσικής ηγεσίας και κοινής γνώμης. Οι σημερινές πληροφορίες όμως την αποκαλύπτουν στην υπηρεσία του σχεδίου που του αποδίδεται για την επίτευξη μιας  συνάντησης κορυφής.
Στην υπηρεσία του σχεδίου αυτής της επίσημης συνάντησης των προέδρων Τραμπ και Πούτιν (οποιασδήποτε πατρότητας και εάν είναι αυτό το σχέδιο -του Κίσινγκερ, του Τραμπ ή του Χάντσμαν), φαίνεται τώρα να εξηγείται σειρά  ρωσικών  εκδηλώσεων ενδοτικότητας, θυσιών γοήτρου, και χριστιανικής αποδοχής ραπισμάτων, όπως οι (αμερικανικοί μάλλον) βομβαρδισμοί ρωσικών στόχων και σκοτωμός Ρώσου υποστρατήγου και στρατιωτών στην Συρία, η απουσία αντίδρασης στους Ισραηλινούς βομβαρδισμούς, η υπαναχώρηση από την παράδοση των  S300 στην συριακή αεράμυνα και δηλώσεις για την ανάγκη αποχώρησης « όλων των ξένων δυνάμεων από την συριακή επικράτεια», που -σε συνδυασμό με την υποδοχή Νετανιάχου στην Μόσχα- ερμηνεύτηκαν πως αφορούσαν και το Ιράν.
Σε συσχετισμό με τις αποκαλυπτόμενες τώρα παρασκηνιακές διπλωματικές κινήσεις και την γνωστή συνεχή  προληπτική στρατιωτική επικοινωνία των δύο πλευρών, τόσο στο επίπεδο του μετώπου της Συρίας όσο και σε επίπεδο επιτελικής κορυφής, οι σημερινές πληροφορίες περί προετοιμαζόμενης διάσκεψης εξηγούν μια ρωσική στωική παθητικότητα  σε αλλεπάλληλες προκλήσεις, με την ύπαρξη πρόσθετων λόγων - εκτός της με κάθε θυσία αποφυγής μιας εκρηκτικής για την παγκόσμια ειρήνη κλιμάκωσης συγκρούσεων μεταξύ δύο πυρηνικών δυνάμεων.
Τον Απρίλιο, συνεργάτης του Προέδρου Πούτιν και τέως πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον, ο Γιούρι Ουσάκωφ δήλωσε ότι ο Πρόεδρος Τραμπ κάλεσε τον κ. Πούτιν στην Ουάσιγκτον, κατά την τηλεφωνική επικοινωνία τους στις 20 Μαρτίου. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Σάρα Σάντερς επιβεβαίωσε την πρόσκληση, λέγοντας ότι «συζήτησαν για μια διμερή συνάντηση, στο μη απώτερο μέλλον, σε διάφορα ενδεχόμενα σημεία, περιλαμβανομένου του Λευκού Οίκου».
Στο σχετικό χθεσινό ρεπορτάζ της Γουώλ Στρητ Τζέρναλ,  ο αξιωματούχος πληροφοριοδότης φέρεται να δηλώνει ότι η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν «θα επικεντρωθεί στην συζήτηση ειδικών θεμάτων, όχι σε μεγάλη διαπραγμάτευση. Αυτά τα θέματα- είπε- πρέπει να συζητηθούν.»
Κατά τον ίδιο Αμερικανό αξιωματούχο, της συνάντησης κορυφής, πιθανώτατα θα προηγηθεί συνάντηση  των αρχηγών ΓΕΕΘΑ των δύο χωρών, στρατηγών Τζο Ντάνφορντ και Βαλέρι Γκερασίμωφ.

Τριγμοί Κατάρρευσης του Γοτθικού Πύργου Μέρκελ-Σόϊμπλε- Σόρος στην Ευρώπη


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Σε ποιο στάδιο πικρής μεταμέλειας πρέπει να βρίσκεται άραγε η καημένη η φράου ΄Ανγκελα Μέρκελ, για την παράτολμη πρόκλησή της στην μοίρα και στην ιστορία, με την διεκδίκηση μιας τέταρτης θητείας, για την παγίωση και αναγνώριση της εξουσίας της ως ουσιαστικής αυτοκράτειρας του Τέταρτου Γερμανικού Ράιχ -σε πανευρωπαϊκές διαστάσεις;

Σε οίστρο μείγματος αλαζονείας και απληστίας, τροφοδοτούμενο από την δουλικότητα των Ευρωπαίων «εταιρων» (ο τόνος κατ’ επιλογήν) και την καιροσκοπική ανοχή ΗΠΑ και Ρωσίας, απέβλεψε να αναμετρηθεί με την σκιά του Μπίσμαρκ και να αποσυρθεί σε δαφνοστεφή αποθέωση, με την πραγμάτωση του αμετανόητου γερμανικού ονείρου, σε μια θέση κάπου δίπλα στον Καρλομάγνο.

Αποτόλμησε την Ύβρη και περιήλθε στην αρμοδιότητα της Νέμεσης. Πρώτα με την πολύμηνη ευτελιστική αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. ΄Επειτα ανακτώντας μιαν ηγεσία λιποβαρούς κύρους, σε μια κυβέρνηση με πήλινα πόδια και με αντιπολίτευση μιαν αμείλικτη ανερχόμενη δύναμη. Κατόπιν με την διογκούμενη ανταρσία ανατολικό-Ευρωπαίων «εταίρων», ιδίως Πολωνίας, Ουγγαρίας και Σλοβακίας, στα ουκάζια των Βρυξελλών και την αδυναμία αποκατάστασης της πειθαρχίας με απειλές κυρώσεων και παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Επιπλέον, από την μια πλευρά, η παγερή αδιαφορία του Πούτιν στις εισαγγελικές πόζες και στις κυρώσεις της καγκελαρίου για την Κριμαία -που αντιφάσκουν με την δίψα της για φτηνή ρωσική ενέργεια και πρόσβαση στην ρωσική αγορά- σε συνδυασμό με την υποβόσκουσα εξέγερση των Γερμανών επιχειρηματιών κατά των καταστροφικών για τις δουλειές τους κυρώσεων. Και από την άλλη πλευρά, η βάναυση απόρριψη της γερμανικής γοητείας της από τον άξεστο νέο πρόεδρο των ΗΠΑ, που την αντιμετωπίζει σε κάθε τους συνάντηση κραδαίνοντας απλήρωτους λογαριασμούς.

Η απόσυρση της αμερικανικής υπογραφής από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και η επαναφορά και επιβάρυνση των αμερικανικών κυρώσεων κατά των συνεργαζομένων με το Ιράν χωρών, ερμηνεύτηκε από σοβαρούς αναλυτές ως στοχευμένο πλήγμα κατά του ευρωπαϊκού (γερμανικού κυρίως) επιχειρηματικού ανταγωνισμού. Πρόκειται για κρίσιμο πλήγμα στην υποστύλωση του «ευρωπαϊκού οικοδομήματος», που οικειοποιήθηκε το δίδυμο Μέρκελ-Σόϊμπλε , με την ληστρική διαχείρισή του. Οι καταλυτικές επιπτώσεις που έχουν ήδη αρχίσει, με την άρνηση γιγάντιων επιχειρήσεων να πειθαρχήσουν σε «ευρωπαϊκό μέτωπο αντίστασης», είναι η απαρχή νέων ρηγμάτων αποσύνθεσης. Με την μύτη μεσίστια και χωρίς την παλαιά αυστηρή συνοφρύωση, η κυρία Μέρκελ επισκεπτόταν την λήξασασα εβδομάδα το Πεκίνο μετά την Μόσχα, σε αναζήτηση σωσιβίων.

Το αποτέλεσμα των Ιταλικών εκλογών και το πρόγραμμα της νέας ιταλικής κυβέρνησης συμπληρώνουν τον εφιάλτη για την κυψέλη κηφήνων στις Βρυξέλλες, για τις κατευθύνουσες κεφαλές του Βερολίνου και για τον ύπατο Αρμοστή της Παγκοσμιοποίησης στην Ευρώπη ,Γκεόργκι Σόρος..

Από την αποφασιστικότητα και την επινοητικότητα της νέας κυβέρνησης στην Ρώμη και από την αντοχή του ιταλικού λαού στις δοκιμασίες που του επιφυλάσσει η πολιορκία και υπονόμευση από το «εταιρικό» ληστρικό Σύστημα, θα εξαρτηθεί η έκταση, δραστικότητα και ταχύτητα της κατεδάφισης και σάρωσης αυτού του συστήματος, από το διογκούμενο κύμα των δυνάμεων, που με αποτροπιασμό χαρακτηρίζονται «λαϊκίστικες» από γαλαζοαίματους και μη διανοουμένους εστέτ «θερμοκηπίων» και καφενέδων.

Η αντοχή και ο βαθμός επιτυχίας της νέας ιταλικής κυβέρνησης δεν θα καθορίσει μόνο τον ρυθμό ταχύτητας της εξάπλωσης- ντόμινο των εξεγέρσεων κατά της -καλυπτόμενης από την δεσποτεία των Βρυξελλών- γερμανικής εξουσίας. Θα καταφέρει επίσης αποφασιστικό πλήγμα και στο «γλωσσάριο ψευδούς σημαίας» του ΄Οργουελ, που έχει επιβάλλει σαν «ορθή σκέψη» το υπερεθνικό Διευθυντήριο της Παγκοσμιοποίησης, μέσω του πλήρως ελεγχόμενου στην Δύση Μηχανισμού Μαζικού Επηρεασμού (ΜΜΕ), ή συστήματος πλύσεως εγκεφάλων.

H απολύμανση λέξεων, που ως δέρμα φιδιού έχουν κενωθεί από την αρχική ουσία τους και χρησιμοποιούνται από μασκαράδες για μεταμφίεση και εξαπάτηση παραδοσιακών ψηφοφόρων, καταναλωτών και κρατών -συμμάχων ή εταίρων, θα εισφέρει μέγιστη υπηρεσία στους λαούς, με την αποκατάσταση της σαφήνειας στην επικοινωνία και της καθαρότητας στην σκέψη και στην κρίση επιλογής.

Θα προβάλλει πειστικά την επικίνδυνα παγιδευτική χρήση των ψευδεπίγραφων πλέον χαρακτηρισμών «Δεξιά», «Αριστερά», «Δημοκρατία», «Φασισμός», «Φιλελευθερισμός» , «Ανθρωπισμός» «Αντισημιτισμός», «Λαϊκισμός» κλπ, όταν στο τρίτο ιδρυτικό μέλος της ΕΕ, την Ιταλία, χώρα της αγεφύρωτης ιστορικής σύγκρουσης αυτών των εννοιών, οι παρατάξεις που χαρακτηρίζονται ως ακραία ενσάρκωσή τους, ομονοούν και συνεργάζονται σε απόλυτη σύμπνοια για την διεκδίκηση των λαϊκών και των εθνικών δικαιωμάτων της πατρίδας τους και για την αποκατάσταση του σεβασμού, από τους «θεσμούς» της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, των Ιερών –υποτίθεται- αρχών της Δημοκρατίας και της Αλληλεγγύης.

Η θεραπευτική κάθαρση, από τις συνεργαζόμενες «ακραίες δυνάμεις» στην Ιταλία, των κενωμένων και εκπορνευόμενων, από αχρείους προαγωγούς, λέξεων και εννοιών και η αναστύλωση της σαφήνειας στην επικοινωνία και της καθαρότητας στην σκέψη και κρίση, θα βοηθήσει να συνειδητοποιηθεί ότι η προστασία των λαών από τον Μολώχ της παγκοσμιοποίησης, με την χαλύβδωση της άμυνας των θεσμών και των ανθρώπινων δεσμών του έθνους, είναι το υπαρξιακό πρόσταγμα για την διάσωση του ανθρώπινου πολιτισμού.

Η σε εξέλιξη από δεκαετιών εκστρατεία κατεδάφισης της εθνικής παιδείας, της γλώσσας, της ιστορίας, της θρησκείας, της οικογένειας, της παράδοσης, και πάντων των ιδιαίτερων συνεκτικών δεσμών και χαρακτηριστικών κάθε λαού της Ευρώπης, με παράλληλες εξειδικευμένες επιχειρήσεις και με την δήθεν ανθρωπιστική μαζική υποδοχή πανσπερμίας μεταναστών, αποτελεί την θανάσιμη -για τον ελληνο-χριστιανικό πολιτισμό εξύψωσης του ανθρώπου- απειλή συντριβής του, από τον οδοστρωτήρα μεταβολής της ανθρωπότητας σε πολτό μετάπλασης τηλεκατευθυνόμενων ανθρωποειδών ρομπότ, προγραμματισμένου αριθμού, εξειδίκευσης, καταναλωτικών συνηθειών , μαζικής «ψυχαγωγίας» και διάρκειας ζωής, κατά τις ρυθμίσεις ενός κεντρικού ηλεκτρονικού εγκεφάλου, σύμφωνα με τις ανάγκες του «Συστήματος» της παγκοσμιοποίησης.

Μέσα σ’ αυτό το πρόσφορο θερμοκήπιο, γερμανικοί στρατηγικοί εγκέφαλοι συνέλαβαν και έθεσαν σε εφαρμογή σχέδιο «εισοδισμού» (με την μέθοδο του «πειθήνιου και πιστού υπηρέτη», εταίρου και συμμάχου) για την εκμετάλλευση του συντριπτικού οικονομικοτεχνικού εξοπλισμού της παγκοσμιοποίησης, της Ε.Ε. και της Ατλαντικής συμμαχίας, προς ίδιον όφελος, για την προώθηση των αμετάβλητων εθνικών τους στόχων. Αυτό καταδείχτηκε και στην γερμανό-αμερικανική σύγκρουση για τον έλεγχο της Ουκρανίας, μετά το πραξικόπημα του Φεβρουαρίου 2014, κάτι που επιβεβαιώνεται στην πολλαπλά αποκαλυπτική τηλεφωνική συνομιλία της βοηθού ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Βικτώριας Νούλαντ με τον Αμερικανό πρεσβευτή Πάϊατ στο Κίεβο, για την σύνθεση της νέας κυβέρνησης.

Υπολογίζοντας στα αυξανόμενα παρακμιακά φαινόμενα κόπωσης, σύγχυσης και εσωτερικής κοινωνικής κρίσης της ατλαντικής αυτοκρατορίας, η πολιτική αυτή, που βαθμιαία αναδύθηκε στην επιφάνεια επί των ημερών της «σιδηράς καγκελαρίου», και που απέβλεπε να καταλάβει τον έλεγχο της ευρωπαϊκής τουλάχιστον σατραπείας, εξώκειλε όμως ανεπανόρθωτα στο παγόβουνο Τραμπ. Και συνέβη αυτό το μοιραίο ναυάγιο στην τελευταία και ιστορικά κρίσιμη θητεία της ΄Ανγκελας Μέρκελ.

Στην αλυσιδωτή διαδικασία ξηλώματος και κατάρρευσης του ανδριάντα (!) της Μέρκελ και στο εσωτερικό γερμανικό θέατρο, έχουμε τώρα και τις πολλαπλές μεταστάσεις του καρκίνου, που η ίδια εισήγαγε στην γερμανική κοινωνία (όσο και στην Ελλάδα και στην Ιταλία), με το δελεαστικό προσκλητήριο που εσάλπισε σε υποψήφιους μετανάστες από παντού της γης. Με την συμβολή φιλάνθρωπων ανακλαστικών, παραδόσεων φιλοξενίας, «αριστερής» συνέπειας (!), εκατοντάδων ΜΚΟ του Σόρος και συμμοριών σωματεμπόρων, η εισβολή πήρε τις διαστάσεις επιδρομής ακρίδων και «μάστιγας του θεού.» Στην Σουηδία 62 περιοχές της χώρας έχουν κηρυχτεί άβατα για την αστυνομία, εξουσιαζόμενα από εγκληματικές συμμορίες. Στην Γερμανία έχει τελευταία διαρραγεί η πειθαρχία στις εντολές λογοκρισίας στην αστυνομία και στα ΜΜΕ για την έκταση της εγκληματικότητας κάθε μορφής από το μεταναστευτικό εμφύτευμα στην κοινωνία.

Το τελευταίο μεγάλο σκάνδαλο, που κατατρώγει τώρα τα υπολείμματα του υποδείγματος Μέρκελ, είναι η ανακάλυψη της έκτασης διαφθοράς στην ομοσπονδιακή υπηρεσία μετανάστευσης με την εκχώρηση προσφυγικής ιδιότητας και δικαιωμάτων, αντί ποσών πεντακοσίων έως χιλίων Ευρώ, σε 18 και βάλε χιλιάδες προστρέξαντες με τα αργύρια, ακόμη και σεσημασμένους τρομοκράτες Τζιχαντιστές της Συρίας. Το εμπόριο αυτό προσφυγικών ταυτοτήτων ανακαλύφτηκε στην Βρέμη, αλλά ερευνάται η διάδοσή του σε κλάδους της υπηρεσίας και άλλων πόλεων.

΄Ετσι, προστιθέμενα στα ιλιγγιώδη αμερικανικά πρόστιμα στην Φολκσβάγκεν, στην Ζήμενς, και στην Ντώϋτσε Μπανκ, στην αναγκαστική απόσυρση εκατοντάδων χιλιάδων «πειραγμένων» αυτοκινήτων, στις διεθνείς γερμανικές ομολογίες και στις συγνώμες για μαζικές απάτες, βλέπουμε και στο εσωτερικό του βασιλείου της Μέρκελ την κατάρρευση του βάθρου ευαγγελικής ηθικής, από το ύψος του οποίου υποτελείς λαοί του μεσογειακού νότου στηλιτεύονταν από γερμανικά μεγάφωνα ως οκνηρά και διεφθαρμένα γουρούνια (PIGS) και καταδικάζονταν σε σαδιστικό θάνατο, με αργή αφαίμαξη και εκδορά.

Τώρα, με την κατάρρευση των πλαστικών γοτθικών ειδώλων, για την Ιταλία υπάρχει οδός και ελπίδα διαφυγής. Για την Ελλάδα, αλυσοδεμένη με το βρετανικό Δίκαιο (από ιθαγενείς πανεπιστημιακούς-πρόθυμα δουλικά του ξένου επιδρομέα) απομένει μόνο η άχαρη απόλαυση του θεάματος κατεδάφισης του ερειπίου της Μέρκελ, σε αργή κίνηση.

Φέρνει Πλησιέστερα το Τέλος της Μονοκρατορίας Η Αντίδραση στις Αξιώσεις των ΗΠΑ από το Ιράν



F. Michael Maloof*, Zero Hedge, 24-5-2018

Εάν εφαρμοζόταν το τελεσίγραφο του (υπουργού Εξωτερικών) Μάϊκ Πομπέο στο Ιράν, μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από την συμφωνία για τα πυρηνικά, θα εξαπέλυε οικονομικό πόλεμο εναντίον αυτής της χώρας και θα στόχευε την καταστροφή της και την αποκατάσταση  της μονοκεντρικής παγκόσμιας τάξης, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
Είναι ωστόσο καταδικασμένο σε αποτυχία.  Όπως τόνισε ο Ιρανός πρόεδρος Χασάν Ρουανί, μετά την δήλωση Πομπέο, που εκφράζει και την άποψη του Τζων Μπόλτον, νέου συμβούλου ασφαλείας του Προέδρου Τραμπ, η εποχή που οι ΗΠΑ αποφάσιζαν για τον κόσμο έχει τελειώσει.
Ο Πομπέο  διατύπωσε 12 αξιώσεις προς το Ιράν, σε ομιλία του στην «δεξαμενή σκέψης» Heritage Foundation, στις 21 Μαΐου. Πολλοί και από τους συντηρητικούς ακροατές του στην συγκέντρωση εξέφραζαν σκεπτικισμό για την δυνατότητα αποδοχής αυτών των όρων και την αποτροπή νέων και βαρύτερων αμερικανικών κυρώσεων στην Ισλαμική Δημοκρατία.
Το τελεσίγραφο του Πομπέο αξιώνει από το Ιράν να πάψει κάθε εμπλουτισμό ουρανίου, με ελεύθερη πρόσβαση ελέγχου, «σε οποιαδήποτε εγκατάσταση, οποτεδήποτε.» Ωστόσο, το Ιράν έχει υπογράψει την  συνθήκη μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων, η οποία του παρέχει το δικαίωμα εμπλουτισμού ουρανίου για  αστική χρήση, όπως και η ξεχωριστή συμφωνία του με πέντε μεγάλα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και την Γερμανία.
Το τελεσίγραφο προχωρεί όμως και σε  αξιώσεις που δεν έχουν καμιά σχέση με το πυρηνικό πρόγραμμα. Καλεί το Ιράν να θέσει τέρμα στην ανάπτυξη πυραυλικών συστημάτων, να  τερματίσει την υποστήριξή του στις οργανώσεις Εσμπολά του Λιβάνου και Χαμάς της Παλαιστίνης και να αποσύρει από τις Συρία όλες τις δυνάμεις της Φρουράς της Ισλαμικής Επανάστασης, που μαζί με την Εσμπολά πολεμούν τους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» και της Αλ Κάϊντα , κατόπιν πρόσκλησης σε βοήθεια από το κράτος της Συρίας.
Αυτό που παρέλειπαν να αναφέρουν οι αξιώσεις του Πομπέο ήταν ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται στη Συρία απρόσκλητες, υποστηρίζοντας τους Σαλαφιστές μαχητές της Τζιχάντ, που έχουν επίσης την  βοήθεια του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας και απειλούν την Συρία, τον Λίβανο, το Ιράκ και το ίδιο το Ιράν.
Η Μπάρμπαρα Σλέϊβιν, που διευθύνει την «Πρωτοβουλία για το Μέλλον του Ιράν» στο Ατλαντικό Συμβούλιο ( κορυφαία «δεξαμενή ιδεών» για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ) παρατήρησε ότι:
Η ομιλία του Πομπέο «δεν έχει σχεδόν καμιά πιθανότητα εφαρμογής. Είναι πιθανό να αποδιώξει μακρύτερα τους οικονομικούς συμμάχους των ΗΠΑ, να ενισχύσει την Κίνα ως παγκόσμια οικονομική και πολιτική δύναμη και να ευχαριστήσει τους Ιρανούς σκληροπυρηνικούς που ψάχνουν πρόσθετους λόγους να επαναρχίσουν τις απαγορευμένες πυρηνικές εφαρμογές και να συνεχίσουν τις επεμβάσεις τους στην Μέση Ανατολή».
Με απλά λόγια αυτό που οι Πομπέο και Μπόλτον θέλουν  να πετύχουν με τον οικονομικό πόλεμο εναντίον του Ιράν είναι η αλλαγή καθεστώτος. Ο Πομπέο σηματοδοτεί μια προσπάθεια αποκατάστασης της αμερικανικής ηγεσίας σε μια Δυτική Τάξη Πραγμάτων στις χώρες της Μέσης  Ανατολής, όπως το επιχειρούν  και οι Ευρωπαϊκές χώρες, ανθιστάμενες στον οικονομικό πόλεμο νέας μορφής του Προέδρου Τραμπ.
Η στροφή 180 μοιρών του Τραμπ αποτελεί στρατηγική αλλαγή της προηγούμενης θέσης του υπέρ της εξόδου από την Μέση Ανατολή. Περιέργως, σημειώνεται ενώ την ίδια στιγμή στην Αμερική αρχίζουν τώρα να βλέπουν τα οφέλη από τις περικοπές φόρων και την δημιουργία θέσεων εργασίας στο εσωτερικό, πράγματα που είχε υποσχεθεί ο Τραμπ στην προεκλογική εκστρατεία του.
Είχε  όμως υποσχεθεί επίσης να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ και να εγκαταλείψει την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν. Αλλά αυτό που συνέβη  είναι ότι η εκπλήρωση της μιας προεκλογικής υπόσχεσης  ματαίωσε την καρποφορία της άλλης, με την επιβολή κυρώσεων όχι μόνο στο Ιράν αλλά και σε εταιρείες  από οπουδήποτε στον κόσμο που έχουν συμβόλαια με αμερικανικές εταιρείες και  συνεχίζουν να συναλλάσσονται με το Ιράν.
 Επί πλέον, δημιούργησε νέες εντάσεις στην Μέση Ανατολή, προκαλώντας την άνοδο της τιμής του πετρελαίου, από 70 σε 80 δολάρια το βαρέλι, την εβδομάδα που εγώ βρισκόμουν στο Ιράν. Μια τέτοια αύξηση ήδη αντανακλάται στην τιμή της βενζίνης που καλούνται να πληρώσουν οι Αμερικανοί, ελαχιστοποιώντας έτσι ότι εξοικονόμησαν από την περικοπή των φόρων.
Οι ενέργειες του Τραμπ μαρτυρούν το γεγονός ότι οι νεοσυντηρητικοί που τον συμβουλεύουν ξαναγύρισαν φουριόζοι στην εφαρμογή μιας νέας γεωπολιτικής στρατηγικής, που καταπιάνεται με ότι έμεινε ατέλειωτο μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003 και την ανατροπή του Σαντάμ Χουσείν, σε εφαρμογή της πολιτικής προληπτικής αλλαγών καθεστώτων σε όλη την Μέση Ανατολή.
Όταν υπηρετούσα στο Υπουργείο Αμύνης εκείνη την περίοδο, είχα την ευκαιρία  να  κατατοπίσω τον Τζων Μπόλτον, σε μια συνάντηση κατά την οποία μιλούσε για συνέχιση της αλλαγής καθεστώτων, όχι μόνο στο Ιράκ αλλά και στην Συρία, στο Ιράν, στην Λιβύη και στην Σαουδική Αραβία –όλες χώρες που εκείνη την εποχή θεωρούνταν εχθρικές προς το Ισραήλ. Όπως και τότε, βλέπουμε τώρα τον Τραμπ να εφαρμόζει ισραηλινή εξωτερική πολιτική.
Με δεδομένη την αρχική αντίθεση των χωρών της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στην αμερικανική έξοδο από την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν και τις κυρώσεις του Τραμπ –μιαν ιστορική καμπή-  οι χώρες αυτές ανήγγειλαν ότι θα παραμείνουν πιστές στην συμφωνία. Αλλά η απόφαση αυτή μπορεί να μην αντέξει, μετά τις κυρώσεις που μπορούν να επιβάλουν οι ΗΠΑ σε ευρωπαϊκές εταιρείες συνεργάζονται με αμερικανικές και συνεχίζουν να συναλλάσσονται με το Ιράν.
΄Ημουν πρόσφατα στο Ιράν και συνομιλούσα με Ιρανούς αξιωματούχους αμέσως μετά την αναγγελία του Τραμπ ότι αποχωρεί από την συμφωνία. ΄Ημουν εκεί για την 6η Διεθνή Διάσκεψη «Νέοι Ορίζοντες», που συνήλθε στην πόλη  Μάσχαντ, πνευματικό κέντρο του Ιράν.
Αυτό που βγήκε από την τριήμερη διάσκεψη ήταν το κάλεσμα σε αντίσταση στις ενέργειες  του Τραμπ  για την επανεγκατάσταση μιας  αμερικανικής Μονοκεντρικής Διεθνούς Τάξεως δικής του εκδοχής, η οποία θα περιλαμβάνει μια νέα διεθνή οικονομική τάξη, που θα απομακρύνει χώρες από την αμερικανική οικονομική εξάρτηση και θα περιχαρακώνει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ..
Αυτό, όμως, που αναπτύσσεται ως αντίδραση στην αμερικανική έξοδο από την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν είναι μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπου αρχίζουμε να βλέπουμε το Ιράν, την Κίνα, την Ρωσία και χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας να δημιουργούν τον δικό τους οικονομικό κινητήρα για την ελαχιστοποίηση της αμερικανικής επιρροής.
Θα συμπεριλάμβανα σε αυτή την τάση έναν αναζωογονημένο Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, που ιδρύθηκε από την Κίνα, την Ρωσία και χώρες της Κεντρικής Ασίας. Με την Κίνα να πλησιάζει στην ολοκλήρωση της Πρωτοβουλίας Μια Ζώνη, Μια  Οδός από την Ασία στην Ευρώπη, θα ανοιχτεί ο δρόμος και σε χώρες μέλη της Ε.Ε. και της Ανατολικής Ευρώπης να επεκτείνουν την εμπορική τους εμβέλεια και να ξεφύγουν από τα δεσμά της ένοπλης οικονομικής επιρροής των ΗΠΑ..Αυτή η εξέλιξη μοιάζει να συμβαίνει ήδη.
Η πρωθυπουργός της Βρετανίας Τερέζα Μέι, που παλεύει με την περίπλοκη και επίμοχθη διαδικασία του χωρισμού από την Ε.Ε., είχε ελπίσει να στραφεί  προς τις ΗΠΑ, μια πιο ευνοϊκή αγορά. Και όμως δήλωσε  πως θα αντισταθεί στις κυρώσεις του Τραμπ. Αλλά οι προσπάθειές της μπορεί να είναι βραχύβιες, αφού  οι εταιρείες της δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς την αμερικανική αγορά. ΄Ετσι στράφηκε προς την Κίνα, σε αναζήτηση εναλλακτικής αγοράς. (ΣημΜετφ: Τα βήματά της ακολούθησε προχθές και η ΄Ανγκελα Μέρκελ.)
Σε απάντηση στην πρόσφατη ενέργεια Τραμπ κατά του Ιράν, ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν θα μπορούσε να απευθύνει και πάλι μια πρόσκληση στο Ιράν να ενταχθεί στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης. Ο Πούτιν έχει ήδη δηλώσει πως δεν βλέπει κανένα εμπόδιο για το Ιράν αν θέλει να ενταχτεί.
Η προφορά συμμετοχής του Ιράν είχε γίνει μετά την υπογραφή της συμφωνίας για τα πυρηνικά το 2015. Τότε είχε απορριφτεί. Αυτή την φορά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, αφού ενώ το Ιράν σέβεται απολύτως την συμφωνία, ο Τραμπ την εγκαταλείπει.
Ιρανοί αξιωματούχοι μου είπαν ότι εάν  οι ΗΠΑ θέλουν συνεργασία με το Ιράν θα πρέπει να  «διαζεύξουν» τις σχέσεις τους με το Ιράν από την ισραηλινή πολιτική τους. Πράγματι ο Τραμπ έχει κάνει ότι έχει επιδιώξει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου –την μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ και την αποχώρηση των ΗΠΑ  από την συμφωνία του Ιράν.
Οι Ιρανοί αναρωτιόνταν ποιος ελέγχει ποιον: Ο Τραμπ ελέγχει τον Νετανιάχου, ή είναι ο Νετανιάχου που ελέγχει τον Τραμπ στην άσκηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής; Μια  ιρανική πηγή, στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, μου είπε ότι «αυτό που  ασφαλώς συμβαίνει είναι ότι το Ιράν κλίνει έντονα και ίσως οριστικά προς την Κίνα και την Ρωσία.»
« Ελπίζουμε-είπε- για το καλύτερο, αλλά σε περίπτωση που η πίεση του Τραμπ στο Ιράν στραφεί  στην έμπρακτη δράση, το Ιράν προετοιμάζεται για το χειρότερο».


*Πρώην ανώτερος αναλυτής πολιτικής ασφαλείας στο γραφείο του υπουργού Αμύνης, μετά τριάντα χρόνια υπηρεσίας στο Πεντάγωνου, ο Michael Maloof αποσύρθηκε στην δημοσιογραφία, ως σχολιογράφος και ανταποκριτής αμερικανικών και ξένων εφημερίδων. ΄Αρθρα του δημοσιεύονται σε όργανα της ανεξάρτητης ηλεκτρονικής ενημέρωσης διαφόρων χωρών.

Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

H «Λεγόμενη Γενοκτονία» των Ποντίων Κατά το Όργανο της Ε E. Euronews


Τα χθεσινά βίαια επεισόδια σε βάρος του δημάρχου Θεσσαλονίκης Μπουτάρη, που αποπειράθηκε να παραστεί στην εκδήλωση μνήμης του σφαγιασμού του Ποντιακού Ελληνισμού -τον οποίο έχει κατ’ επανάληψη καθυβρίσει- προτάχθηκαν στις έξη κορυφαίες ειδήσεις των πρωινών δελτίων του τηλεοπτικού δικτύου Euronews, οργάνου προβολής και διάδοσης των θέσεων των ηγετικών εγκεφάλων της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.

Η διεθνούς σημασίας αυτή η εκ Θεσσαλονίκης είδηση, αξιολογήθηκε ως 6η σε σημασία, μετά:

1)Την έναρξη στο Λονδίνο δημόσιας έρευνας για την απανθράκωση του πολυορόφου «Πύργου (λαϊκών διαμερισμάτων) Γκρένφελντ», με 72 νεκρούς (κατά τις αμφισβητούμενες επίσημες ανακοινώσεις), που έχει προκαλέσει κοινωνικό και πολιτικό συγκλονισμό στην Βρετανία.
2) Την επανεκλογή του Προέδρου Μαδούρο στην Βενεζουέλα, με προβολή των καταγγελιών της αντιπολίτευσης για νοθεία.
3) Τη ασθένεια του Παλαιστίνιου ηγέτη Μαχμούτ Αμπάς.
4) Την αποφυγή σινο-αμερικανικού εμπορικού πολέμου, με συμβιβασμό και
5) Την κυβερνητική συμφωνία των πολιτικών άκρων στην Ιταλία για τον σχηματισμό κυβέρνησης, με πρόγραμμα που εγκρίθηκε σε ανεπίσημη ψηφοφορία από το 60% των Ιταλών και που χαρακτηρίζεται ως εφιάλτης για το κονκλάβιο των Βρυξελλών.

Η ειδησεογραφία από την Θεσσαλονίκη έτυχε επιμελούς περιποίησης, με προβολή βίντεο με σκηνές από τις μαζικές κραυγαλέες και μερικές χειροποίητες εκδηλώσεις του είδους των συναισθημάτων που έχουν συσσωρεύσει στο ποντιακό στοιχείο της «πόλης του» οι αλλεπάλληλες κατά καιρούς δηλώσεις του Δημάρχου της Θεσσαλονίκης.

Το Euronews πληροφόρησε το ευρωπαϊκό κοινό του ότι οι βιαιότητες σημειώθηκαν κατά την εκδήλωση σε ανάμνηση της « the so-called genocide» των Ελλήνων της Τουρκίας. Λέξεις που κατά λέξιν μεταφράζονται στα ελληνικά «της έτσι ονομαζόμενης», αλλά που στον αγγλόφωνο αναγνώστη έχουν την έννοια «της κατά τον ισχυρισμό», επειδή υιοθετούνται για να υποδηλώσουν την επιφύλαξη του ομιλητή η συντάκτη για την ακρίβεια του ορισμού.

Φυσικά το επαναλαμβανόμενο δελτίο προβάλλει τις πολιτικές δηλώσεις καταδίκης της κακομεταχείρισης του Δημάρχου, με έμφαση στις δηλώσεις Τσίπρα ότι οι δράστες ήταν κακοποιοί/κακούργοι (thugs) της άκρας δεξιάς.

Ανεξάρτητα από την υψηλή βαθμολόγηση του επεισοδίου της Θεσσαλονίκης στην ιεράρχηση της σημερινής ειδησεογραφίας του επίσημου ευρωπαϊκού καναλιού, αυτό που καθιστά το ίδιο το δελτίο του Euronews είδηση είναι η προφανής αμφισβήτηση του ορισμού «γενοκτονία» για την τουρκική πολιτική και δράση έναντι των αρμενικών και ελληνικών πληθυσμών, που το φέρει να συντάσσεται με τις θέσεις του κ. Μπουτάρη, της Τουρκίας (και όχι μόνο) όσον αφορά τον αφανισμό του ποντιακού ελληνισμού.

Πάντως για τον κάποιον αποφορτισμό του αισθήματος ιερής αγανάκτησης, που προκάλεσε η χθεσινή βία σε ευαίσθητες πολιτικές ψυχές,. . . ασυνήθιστες σε τέτοιες εικόνες, θα πρέπει να υπομιμνηστούν τουλάχιστον δύο στοιχεία:
  • Ο χτεσινός επίσημος επισκέπτης στην εκδήλωση για την επέτειο της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου έχει δηλώσει στο CNN,σε κλασσικά αγγλικά, « Ο Κεμάλ ήταν μεγάλος ηγέτης, δημιουργός του τουρκικού κράτους» και εγώ δεν I don’t give a shit για το τι λέει ο ένας και ο άλλος…» (προφανώς για την γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών).
  • Σε επίσημη από του βήματος εβραϊκής προφανώς συγκέντρωσης, αφού φορούσε και ο ίδιος την εβραϊκή «Κίπα» στην κεφαλή του, ο δήμαρχος Μπουτάρης διακήρυξε πως υπήρξε ένα και μοναδικό ολοκαύτωμα/γενοκτονία και πως είναι απαράδεκτο να υιοθετείται και από άλλους αυτός ο ορισμός.
Αυτή είναι πράγματι και η θέση που εξηγεί γιατί το Ισραήλ, παρά την εχθρότητα της Τουρκίας αρνείται να αναγνωρίσει την γενοκτονία των Αρμενίων.

Ως γνωστόν χθες πέραν των πολιτικών, μήνυμα αλληλεγγύης έλαβε ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης και από μίαν πρεσβεία, του Ισραήλ.



Μ.Στυλιανού

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates