Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συρία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Συρία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Είναι ο Τραμπ Όμηρος στο Κόμμα του Πολέμου;



του Patrick Buchanan 17-4-18

[Αυτή η ανάλυση, του έγκυρου Αμερικανού πολιτικού, πολιτικού συμβούλου και πολιτικού σχολιαστή, είναι κατατοπιστική για την κατάσταση στο «εσωτερικό μέτωπο» των ΗΠΑ, στην σημερινή τους στάση αναμέτρησης απέναντι στην Ρωσία στη Συρία και τους συμμάχους της, αλλά και για τα σχέδια που έχουν κατά νουν το Κόμμα του Πολέμου και οι «ξένοι ηγετικοί κύκλοι» -που αποφεύγει να κατονομάσει- για «την κυριαρχία στην Μέση Ανατολή… των Σουνιτών» -όπως γράφει (από πολιτικής σκοπιμότητας αστοχία) στην καταληκτική φράση του.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Πριν δέκα ημέρες, ο Πρόεδρος Τραμπ έλεγε ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποχωρήσουν από την Συρία. Τον επείσαμε ότι είναι απαραίτητο να  παραμείνουν.»
΄Ετσι εκόμπαζε ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν το Σάββατο, προσθέτοντας:
«Τον πείσαμε πως ήταν απαραίτητο να μείνουν για πολύ.»

Είναι πράγματι «για πολύ» οι ΗΠΑ στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας; Εάν ναι, ποιος πήρε αυτή την μοιραία για την Αμερικανική Δημοκρατία απόφαση;

Η πρεσβευτής στον ΟΗΕ Νίκι Χάλι επιβεβαίωσε την Κυριακή ότι δεν θα αποσυρθούν οι 2.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί από την Συρία, πριν επιτευχθούν τρείς στόχοι: Θα πρέπει να νικήσουμε πλήρως το «Ισλαμικό Κράτος». Να εξασφαλίσουμε ότι χημικά όπλα δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ πια από τον Άσαντ. Και να διατηρήσουμε την ικανότητα εποπτείας του Ιράν.

Μετάφραση: « Ότι κι΄ αν λέει ο Τραμπ, η Αμερική δεν αποχωρεί από την Συρία. Θα προχωρήσουμε ακόμη βαθύτερα. Η δέσμευση του Τραμπ  να μας βγάλει από αυτούς τους πνιγμένους στο αίμα μεσανατολικούς πολέμους που μας οδηγούν στην χρεωκοπία και να επιδιώξουμε μια νέα προσέγγιση με την Ρωσία είναι ανεφάρμοστη.»
Το Κόμμα του Πολέμου, που ο Τραμπ κατατρόπωσε στις προκριματικές εκλογές, έχει αιχμαλωτίσει και καταστρώνει την εξωτερική πολιτική. Στην Γουώλ Στρητ Τζέρναλ της Δευτέρας η σελίδα της αρθρογραφίες έβριθε σχεδίων πολέμου.
« Η καλύτερη αμερικανική στρατηγική είναι . .. να μεταβληθεί η Συρία σε ένα Βιετνάμ του Ιράν. Μόνο όταν η Ρωσία και το Ιράν αρχίσουν να πληρώνουν ένα μεγαλύτερο τίμημα στην Συρία θα έχουν ένα κίνητρο να τερματίσουν τον πόλεμο ή να εξετάσουν μιαν ειρήνη με διαίρεση της χώρας σε θύλακες, ανά εθνοτική σύνθεση.»
Προφανώς, πρέπει να αποστραγγίσουμε από αίμα την Συρία, την Ρωσία, τους Εσμπολά και το Ιράν, μέχρις ότου αποκάμουν και υποταγούν στον διαμελισμό της Συρίας κατά τις δικές μας επιθυμίες.
Αλλά υποθέστε ότι, όπως στον δικό μας εμφύλιο του 1861-1865, τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο του 1936-1939 και τον κινεζικό του 1945-1949, ο ΄Ασαντ και οι σύμμαχοί του, Ρώσοι, Ιρανοί, Εσμπολά και Σιϊτικές πολιτοφυλακές, επιμένουν μέχρι τέλους για να κερδίσουν τον πόλεμο και να ενοποιήσουν το έθνος.
Υποθέστε ότι διαλέγουν να πολεμήσουν και να στερεώσουν την νίκη που έχουν κερδίσει μετά εφτά χρόνια εμφύλιου πολέμου. Που θα βρούμε στρατό να ανακαταλάβει τα εδάφη που οι αντάρτες μας έχουν χάσει; ΄Η απλώς βομβαρδίζουμε συνέχεια χωρίς οίκτο;
Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι λένε πως θα μας υποστηρίξουν σε μελλοντικές επιθέσεις εάν χρησιμοποιηθούν χημικά όπλα, αλλά δεν κάνουν βουτιά στη Συρία.
Ο υπουργός Αμύνης Τζέιμς Μάτις προσδιόρισε το συμμαχικό βομβαρδισμό ως μεμονωμένο πλήγμα. Ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον φαίνεται να συμφωνεί: « Ο υπόλοιπος πόλεμος στη Συρία πρέπει να εξελιχτεί όπως έχει».
Ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Συρία Ράϊαν Κρόκερ και ο Μάϊκλ Οχάνλον, εξέχων εταίρος του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς, έγραψαν στην Γουώλ Στρητ Τζέρναλ της Δευτέρας:
« Την επόμενη φορά, οι ΗΠΑ πρέπει να ανεβάσουν τον πήχη, να χτυπήσουν το στρατιωτικό αρχηγείο, την πολιτική ηγεσία και ίσως ακόμη και τον ίδιο τον ΄Ασαντ. Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να τσακίσουν το σύνολο σχεδόν της αεροπορίας του. Στόχοι και στο εσωτερικό του Ιράν δεν θα πρέπει να αποκλειστούν.»
Και πότε το Κογκρέσο εξουσιοδότησε τις ΗΠΑ για πολεμική δράση εναντίον της Συρίας, των αεροπορικών της δυνάμεων και της ηγεσίας της; Πότε εξουσιοδότησε το Κογκρέσο τον φόνο του Προέδρου της Συρίας, μιας χώρας που ποτέ δεν μας επιτέθηκε;
Μπορούν οι ΗΠΑ να επιτεθούν και στο Ιράν και να σκοτώσουν τον Αγιατολαχ, χωρίς να συμβουλευτούν το Κογκρέσο;
 Με την Αμερική να πολεμά σε έξη χώρες, ο αρχιστράτηγος Τραμπ ασφαλώς δεν θέλει νέους πολέμους, ή την διεύρυνση όποιων συνεχιζόμενων πολέμων στην Μέση Ανατολή. Αλλά εξαναγκάζεται να γίνει ένας πρόεδρος πολέμου για την προαγωγή των σχεδίων ξένων ηγετικών κύκλων, που όλοι τους χωρίς εξαίρεση αντιτάχθηκαν στην εκλογή του.
Έχουμε έναν απρόθυμο Πρόεδρο που εξωθείται σε έναν πόλεμο στον οποίο δεν θέλει να εμπλακεί. Αυτό είναι μια συνταγή για στρατηγική καταστροφή. Παρόμοια με του Βιετνάμ ή με τόνπόλεμο του Τζωρτζ Μπους για να αφαιρέσει από το Ιράκ τα «όπλα μαζικής καταστροφής» που δεν υπήρχαν.
Το Κόμμα του Πολέμου φαίνεται να πιστεύει ότι εάν εξαπολύσουμε περισσότερα και φονικότερα πλήγματα στη Συρία, προκαλώντας θύματα στους Ρώσους, τους Ιρανούς, τους Εσμπολά και στον στρατό της Συρίας, αυτοί θα ενδώσουν στις αξιώσεις μας.
Αλλά που είναι τα στοιχεία γι΄αυτό;
Γιατί να πιστέψουμε πως αυτές οι δυνάμεις θα παραδώσουν αυτά που πλήρωσαν με αίμα για να κερδίσουν; Και αν αποφασίσουν να πολεμήσουν και να διευρύνουν τον πόλεμο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, είμαστε ετοιμασμένοι γι’ αυτό;
΄Οσο για την δήλωση του Τραμπ την Παρασκευή, « Καμιά ποσότητα αίματος και πλούτου δεν μπορεί να αγοράσει την ειρήνη στην Μέση Ανατολή», η Ουάσιγκτον Ποστ της Κυριακής, την απορρίπτει ως «μοιρολατρική» και «αποπλανημένη».
«Έχουμε ζωτικό συμφέρον –γράφει η Ποστ- να εμποδίσουμε το Ιράν να δημιουργήσει έναν «χερσαίο διάδρομο» διαμέσου της Συρίας.»
Ωστόσο ας εξετάσουμε πως απέκτησε το Ιράν αυτόν τον «χερσαίο διάδρομο» 

Οι Σιίτες το 1979 ανέτρεψαν τον Σάχη, τον οποίο η δική μας CIA είχε εγκαταστήσει το 1953.
Οι Σιίτες ελέγχουν το Ιράκ, επειδή ο Πρόεδρος Μπους εισέβαλε και ανέτρεψε τον Σαντάμ Χουσεΐν και το Σουνιτικό κόμμα του, Μπάαθ, διέλυσε τον Σουνιτικό κυρίως  στρατό του Ιράκ και άφησε την Σιϊτική πλειοψηφία να αποκτήσει τον έλεγχο της χώρας.
Οι Σιίτες κυριαρχούν στον Λίβανο επειδή εγέρθηκαν και έτρεψαν σε φυγή τους Ισραηλινούς, που εισέβαλαν το 1982 για να εκδιώξουν τους Παλαιστίνιους.
Ποιος αριθμός Αμερικανών νεκρών θα απαιτηθεί για να αντιστραφεί αυτή η Ιστορία;
Πόσο καιρό πρέπει να μείνουμε στην Μέση Ανατολή για να εξασφαλίσουμε την ηγεμονία του Σουνιτών επάνω στους Σιίτες;

Απολογισμοί του Δυτικού Βομβαρδισμού στη Συρία


του Μιχαήλ Στυλιανού

Η αμερικανική ιστοσελίδα Moon of Alabama –την οποία πολλοί προτιμούν για την ακρίβεια των πληροφοριών, την οξυδέρκεια των αναλύσεων και την οικονομία και αυστηρότητα της γραφής- στο δημοσίευμα για το αποτέλεσμα του τριμερούς συμμαχικού βομβαρδισμού της Συρίας την αυγή του Σαββάτου σημειώνει την μεγάλη αναντιστοιχία ανάμεσα στην περιγραφή κατά την ενημέρωση των Αμερικανών δημοσιογράφων από το Πεντάγωνο και την ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Αμύνης, προς την οποία συγκλίνουν και άλλες πηγές.

Σύμφωνα με το αμερικανικό Πεντάγωνο η συνδυασμένη στρατιωτική επιχείρηση στράφηκε εναντίον τριών στόχων συνδεόμενων με τα (ανύπαρκτα στην πραγματικότητα) συριακά χημικά όπλα.

« Σε μια ισχυρή επίδειξη συμμαχικής ενότητας, χρησιμοποιήσαμε 105 όπλα εναντίον τριών στόχων…»

Δεν μοιάζει πολύ λογικό –σημειώνει η ιστοσελίδα- να εξαπολύσεις 35 πυραύλους Κρουζ σε κάθε έναν από αυτούς τους μη θωρακισμένους και μη φρουρούμενους στόχους, όπως το Κέντρο Ερευνών Barzeh -που κατέστρεψαν- ένα μικρό διώροφο κτίριο, το οποίο είχε κατ’ επανάληψη ερευνηθεί (την τελευταία φορά τον Νοέμβριο) από τον Διεθνή Οργανισμό Απαγόρευσης Χημικών όπλων και είχε κηρυχτεί «καθαρό».

Γιατί να χρησιμοποιήσουν οι ΗΠΑ τόσα πολλά όπλα μεγάλης ακρίβειας εναντίον μόνο τριών στόχων; Αυτό είναι άκρως ασύνηθες και παράλογο.

Οι Ρώσοι, όπως και άλλες τοπικές πηγές αναφέρονται με λεπτομέρειες σε πολλούς περισσότερους στόχους:

Τέσσερεις πύραυλοι στόχευαν το διεθνές αεροδρόμιο της Δαμασκού, και 12 πύραυλοι είχαν στόχο το αεροδρόμιο Al-Dumayr –όλοι αυτοί καταρρίφτηκαν.

18 πύραυλοι είχαν στόχο το αεροδρόμιο Blai –όλοι τους καταρρίφτηκαν.

12 πύραυλοι στόχευαν την αεροπορική βάση Shayrat -όλοι καταρρίφτηκαν. Οι αεροπορικές βάσεις δεν εθίγησαν από τον βομβαρδισμό.

9 πύραυλοι στόχευαν το κενό αεροδρόμιο Mazzeh –καταρρίφτηκαν οι 5.

16 πύραυλοι στόχευαν το αεροδρόμιο της Χομς, -καταρρίφτηκαν οι 13. Δεν υπήρξαν μεγάλες καταστροφές.

30 συνολικά πύραυλοι σκόπευαν εγκαταστάσεις κοντά στην Barzah και στην Jaramana. Καταρρίφτηκαν οι 7.

Τουλάχιστον έξη αεροδρόμια είχαν στοχοποιηθεί, κατά την ρωσική έκθεση. Το Πεντάγωνο δεν αναφέρει βομβαρδισμό συριακών αεροδρομίων και ισχυρίζεται ότι ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός πυραύλων που εξαπέλυσε προοριζόταν για τους τρεις στόχους που αναφέρει.

Το συριακό όργανο της αντι-΄Ασαντ αντιπολίτευσης SOHR («Συριακό Παρατήριο», με έδρα στο Κόβεντρυ της Βρετανίας) μετέδωσα ότι τουλάχιστον 65 από τους πυραύλους Κρουζ καταρρίφτηκαν από την αεράμυνα της Συρίας. Οι Ρώσοι λέει ότι καταρρίφτηκαν 71 πύραυλοι. Το Πεντάγωνο λέει κανένας από τους πυραύλους του δεν επλήγη.

Τουλάχιστον τρεις άλλες πηγές επιβεβαιώνουν την ρωσική εκδοχή των συμβάντων, αναφέρει ο αμερικανικός ιστότοπος. Το Πεντάγωνο ψεύδεται, καταλήγει. Η επίθεση ήταν μια αμερικανική απόπειρα να καταστήσουν ανήμπορη την συριακή αεροπορία, καταστρέφοντας τα αεροδρόμια της. Η επιχείρηση απέτυχε και το Πεντάγωνο κρύβει την αποτυχία. Θα αναφέρουν τα αμερικανικά συστημικά ΜΜΕ αυτή την αντίφαση στους απολογισμούς;

Το ερώτημα του Moon of Alabama είναι προφανώς ρητορικό, η αρνητική απάντηση του είναι εκ των προτέρων γνωστή.

Ρωσικά διλήμματα

Το θέμα του βομβαρδισμού απασχόλησε όμως και πρωινή συζήτηση στο ρωσικό δίκτυο R.T. και την αρθρογραφία της ιστοσελίδας Russia Insider, αλλά κυρίως από την άποψη των επιπτώσεων αυτής της ενέργειας στο στρατηγικό, το πολιτικό και στο νομικό/ηθικό πεδίο.

Ρωσικές ή φιλορωσικές οι αφετηρίες όλων των θέσεων που αναπτύχθηκαν, συμφωνούν ότι οι ηγεσίες ΗΠΑ, Βρετανίας και Γαλλίας παραβίασαν βάναυσα και προκλητικά τον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το Διεθνές Δίκαιο και τα συντάγματα και κοινοβουλευτικά ήθη των αντίστοιχων χωρών τους, με διαφανή προσχήματα στηριζόμενα σε εξόφθαλμα ψεύδη.

Για την τελικά περιορισμένη έως συμβολική έκταση του βομβαρδισμού -που τελικά αποδείχθηκε αναντίστοιχος (στα αποτελέσματα, τουλάχιστον) με τα βροντώδη «τουίτ» του προέδρου Τραμπ και το Κατινολόγιο της Νίκι Χάλι στον ΟΗΕ- στην σημερινή συζήτηση στο ρωσικό κανάλι οι τρεις συνομιλητές φάνηκαν να συμφωνούν ότι προϋπήρξε προσεκτική συνεννόηση μεταξύ των στρατιωτικών ηγεσιών ΗΠΑ και Ρωσίας για την αποφυγή κάθε εκτροπής από πολύ περιορισμένα όρια, με κίνδυνο να προκληθεί σπινθήρας κλιμάκωσης.

Και στις προηγηθείσες συσκέψεις του Λευκού Οίκου και στην εφαρμογή των αποφάσεων στο πεδίο, είχε φανεί η διάσταση μεταξύ φλεγομένων πολεμοχαρών πολιτικών κεφαλών και συγκρατημένων σε επιφύλαξη στρατιωτικών, με επικεφαλής τον υπουργό Αμύνης στρατηγό Μάτις.

Ειδοποιημένη από τους Ρώσους και η συριακή ηγεσία είχε λάβει μέτρα πρόληψης απωλειών και καταστροφών. Αεροδρόμια είχαν εκκενωθεί και στρατηγικές αποθήκες και όπλα είχαν μεταφερθεί. Και οι απώλειες από την ρίψη 105 πυραύλων ήταν τρεις τραυματίες.

Διάσταση απόψεων -και στη συζήτηση και στην αρθρογραφία Ρώσων και συμφωνούντων με τις ρωσικές θέσεις σχολιαστών- στα δύο νευραλγικά αυτά μέσα ενημέρωσης του εξωτερικού. σημειώθηκε ως προς την ενδεικνυόμενη αντίδραση του Κρεμλίνου σε αυτήν την Δυτική επιδρομή.

Η μία από τις αντιτιθέμενες απόψεις προβάλλει τους κινδύνους της «παθητικής» αντιμετώπισης της πρόκλησης και της όλης απόπειρας να ανατραπεί στην φάση ολοκλήρωσής της η νίκη στης Συρίας στον πόλεμο δι΄αντιπροσώπων που της επιβλήθηκε από επταετίας. Από αυτήν την οπτική γωνία, η μη δυναμική αντίδραση της Ρωσίας στο τσαλαπάτημα της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας μιας χώρας και των βασικών κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και των εθνικών Συνταγμάτων θα δημιουργήσει προηγούμενο και ψυχολογία θριάμβου και ασυδοσίας και θα προκαλέσει επαναλήψεις με επιδείνωση. Αυτά για τις επιπτώσεις στο συμμαχικό στρατόπεδο των βομβαρδιστών -σε περίοδο προϊούσας ζομπιοποίησης της κοινής γνώμης στις χώρες τους και στην Δύση γενικότερα.

Αλλά εξετάστηκαν και οι πιθανότατες αρνητικές αντιδράσεις που η ρωσική «παθητικότητα» θα προκαλέσει σε χώρες της Μέσης Ανατολής και ευρύτερα, χώρες που προσβλέπουν στην Ρωσία, είτε ως προστάτιδα δύναμη, είτε ως αντίβαρο και ασφάλεια για την εφαρμογή μιας ανεξάρτητης πολιτικής. Στην διαβρωτική επίδραση αυτών των εντυπώσεων σε βάρος του ρωσικού γοήτρου, επέμειναν επίσης οι επικριτές της «παθητικής» στάσης της Ρωσίας απέναντι στην αφηνίαση της Δυτικής συμμαχικής επέλασης πάνω σε βασικές αρχές πολιτισμένης συνύπαρξης ανθρώπων και εθνών.

Η άλλη πλευρά, των υποστηρικτών της τακτικής του Κρεμλίνου απέναντι στον εκτραχηλισμό της εμπρηστικής ψευδολογίας και του πολιτικό-στρατιωτικού τραμπουκισμού στο Δυτικό στρατόπεδο, κατ’ αρχήν υπενθυμίζει τον παγκόσμιο κίνδυνο πυρηνικής εκτόνωσης μιας εκρηκτικής συγκυρίας, όπου η εσωτερική πολιτική, οικονομική, κοινωνική και νευρική κρίση μιας εκπίπτουσας αυτοκρατορίας συναντάται με ισχυρούς πειρασμούς φυγής σε τελική πολεμική «διέξοδο».

Επισημαίνει έπειτα, αυτή η μπλευρά, ότι η Συρία και η Μέση Ανατολή γενικότερα είναι απόλυτα δυσμενές πεδίο σύγκρουσης για την Ρωσία, βασικά λόγω ανισότητας δυνάμεων και αποστάσεως. Τριάντα ρωσικά αεροπλάνα, ελάχιστη χερσαία δύναμη, κυρίως συμβούλων και δύο μικρές ρωσικές βάσεις στο έδαφος της Συρίας, έναντι συντριπτικής αμερικανικής υπεροπλίας από πλειάδα βάσεων στην πέριξ περιοχή. Και γενικότερα απείρως μικρότερες στρατιωτικές δυνατότητες της Ρωσίας, με προϋπολογισμό στρατιωτικών δαπανών στο ένα δέκατο των 700+ δισεκατομμυρίων των ΗΠΑ και στο ένα τέταρτο των δαπανών του ΝΑΤΟ.

Επιπλέον σημείωναν ότι η Συρία είναι επίσης χώρος αναγνώρισης όσο και επίδειξης του οπλοστασίου των αντιπάλων. Εάν η Ρωσία διαθέτει εφεδρικά μυστικά όπλα για την αναπλήρωση της αριθμητικής μειονεξίας και του προβλήματος της απόστασης από τις βάσεις της, δεν έχει κανένα συμφέρον να τα παρουσιάσει προ της πιθανής τελικής σύρραξης.

Για την Ρωσία -υπέρ της οποίας δουλεύει ο χρόνος, κατά τους υποστηρικτές αυτής της άποψης- η ενδεδειγμένη τακτική είναι του σκακιστή και των λαβών Τζούντο που εφαρμόζει ο Πούτιν. Και η συνέχιση της αγοράς χρόνου, με μικρές τακτικές νίκες και προώθηση θέσεων στο διπλωματικό πεδίο, με δεσπόζουσα την φροντίδα αποφυγής μιας πυρηνικής αποτέφρωσης της ανθρωπότητας.

Το ΕΠΑΜ για την πυραυλική επίθεση των δυτικών δυνάμεων στη Συρία



Το ΕΠΑΜ καταδικάζει απερίφραστα την επίθεση με πυραύλους των ΗΠΑ, Βρετανίας και Γαλλίας κατά της Συρίας, τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα, Σάββατο 14/4/18, που έγινε με το πρόσχημα της φημολογούμενης χρήσης χημικών όπλων από την μεριά της συριακής κυβέρνησης και χωρίς καμιά απόδειξη που να την επιβεβαιώνει. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό των προθέσεων είναι ότι η επίθεση έγινε εσπευσμένα, πριν προλάβει να διεξάγει έρευνες ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων που η έναρξή τους προγραμματίζονταν για σήμερα.

Είναι φανερό ότι η επιτυχία του συριακού στρατού να εκδιώξει τους Τζιχαντιστές τρομοκράτες της Jaysh al-Islam από την Ντούμα και τον θύλακα της ανατολικής Γούτα, προκάλεσε την οργή των δυτικών που βλέπουν μία-μία τις κατεχόμενες περιοχές να απελευθερώνονται από τις νόμιμες κυβερνητικές δυνάμεις. Μόνο όπλο που τους απέμεινε απέναντι στο σθένος του συριακού λαού, είναι το ψέμα και οι λυσσώδεις  απειλές, η συνεχής προπαγάνδα στα δυτικά μέσα και η «πολιτική των κανονιοφόρων», αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις των ενεργειών τους σε ανθρώπινες ζωές.

Στο υποκριτικό ερώτημα του κ. Τραμπ «Τι είδους έθνος θα ήθελε να συνδεθεί με τη μαζική δολοφονία αθώων ανδρών, γυναικών και παιδιών;» καλείται να απαντήσει και να λογοδοτήσει ο ίδιος για τα μαζικά εγκλήματα εναντίον ενός κυρίαρχου κράτους και ενός ειρηνικού λαού, που εδώ και 7 χρόνια διαπράττονται από τις δυνάμεις του άξονα στις οποίες προΐσταται τώρα ο ίδιος.

Το ΕΠΑΜ επαναλαμβάνει την πάγια θέση του για την άρση του εμπάργκο εναντίον της Συρίας, την επαναλειτουργία της πρεσβείας της και την αποκατάσταση των διπλωματικών μας σχέσεων με την παραδοσιακά φίλη χώρα.
Η φερόμενη ως «ελληνική» κυβέρνηση, όχι μόνο δεν τολμάει να προχωρήσει στις αυτονόητες αυτές πρωτοβουλίες, αλλά έχοντας παραδώσει τον πλήρη έλεγχο των στρατιωτικών βάσεων της χώρας μας στα «γεράκια» των ΗΠΑ και του Ισραήλ και εμπλέκοντάς την έτσι στους επιθετικούς σχεδιασμούς τους, θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ασφάλεια των πολιτών της στο ενδεχόμενο γενικότερης ανάφλεξης.

Ο μόνος τρόπος να βγει αλώβητος ο ελληνικός λαός από την περιπέτεια που τον οδηγούν οι αμετροεπείς και δουλόφρονες κυβερνώντες, είναι μια ανεξάρτητη εθνική εξωτερική πολιτική από μία πατριωτική και δημοκρατική κυβέρνηση που δεν θα εντέλλεται από ξένους δυνάστες και πάτρωνες.

14 Απριλίου 2018
Ο Τομέας Εξωτερικών και Άμυνας του ΕΠΑΜ

'Κόψανε" στον αέρα τον ¨Αγγλο στρατηγό που ισχυρίστηκε ότι δεν είχελόγο ο Άσαντ να κάνει χρήση χημικών τώρα που νικάει


Ένα από τα πιο άγαρμπα «κοψίματα» σε ζωντανό τηλεοπτικό χρόνο έκανε παρουσιάστρια βρετανικής εκπομπής του Sky News.

Καλεσμένος της εκπομπής (σ.σ. έγινε πριν από τα αεροπορικά χτυπήματα) ήταν ο στρατηγός εν αποστρατεία Τζόναθαν Σο, πρώην επικεφαλής των βρετανικών δυνάμεων στο Ιράκ.

Ο έμπειρος στρατιωτικός «τόλμησε» να πει ότι ο Άσαντ νικάει στη Συρία και δεν έχει συμφέρον να πραγματοποιήσει επίθεση με χημικά όπλα και αυτό που εισέπραξε ήταν ένα μεγαλοπρεπές «κόψιμο» από την εκπομπή.

«Συγγνώμη έχουμε κι άλλον που περιμένει, θα πρέπει να σταματήσουμε εδώ», είπε η παρουσιάστρια προς τον αποσβολωμένο πρώην στρατιωτικό.

Διαμελισμό της Συρίας Με Στόχο το Γκολάν και Πετρέλαιο Επιδιώκουν ΗΠΑ και Ισραήλ



CHRISTINA LIN  ,Asia Times,APRIL 4, 2018  

[Η αρθρογράφος , Νοτιο-Κορεατικής καταγωγής Δρ. Χριστίνα Λιν, είναι συνεργάτης του Κέντρου για τις Διατλαντικές Σχέσεις του  αμερικανικού Πανεπιστημίου Johns Hopkins, ειδικευόμενη στις σχέσεις Κίνας-Μέσης Ανατολής/Μεσογείου και Σύμβουλος Ερευνών.  Το βιογραφικό της, με ανώτατες σπουδές στις ΗΠΑ, η διασύνδεσή της με αμερικανικές                              « δεξαμενές σκέψης» και η κατακλείδα του άρθρου συνιστούν τους τίτλους αναγνωσιμότητάς του, για την διάγνωση προθέσεων.]
Παρουσίαση :Μιχαήλ Στυλιανού                                                                         
Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, ύστερα από την περικοπή κονδυλίου δαπανών 200 εκατομμυρίων για την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης από τον πόλεμο Συρίας, δήλωσε προ δεκαημέρου ότι οι ΗΠΑ θέλουν να αποχωρήσουν από την Συρία «σύντομα».
Φυσικά αυτό το δίδυμο ανακοινώσεων σήμανε συναγερμό στο αμερικανικό στράτευμα, στα ελεγχόμενα από το μεγάλο κεφάλαιο ΜΜΕ και  στις κατεστημένες «δεξαμενές σκέψης», όπως επίσης και  σε συμμάχους που θέλουν να διατηρήσει η Ουάσιγκτον την στρατιωτική  παρουσία της στην Συρία και στην Μέση Ανατολή.
«Πιστεύουμε ότι αμερικανικά στρατεύματα θα πρέπει να παραμείνουν, τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα αν όχι μακροπρόθεσμα» δήλωσε ο Διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας, που θέλει να χρησιμοποιήσει την αμερικανικήν στρατιωτικήν ισχύ για να αντιμετωπίσει το Ιράν στον συναγωνισμό τους για περιφερειακή ηγεμονία. Το Ισραήλ και Ευρωπαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ εκφράζουν την ίδια επιθυμία.
Ωστόσο ο Τραμπ θέλει από τις χώρες της περιφέρειας, όπως η Σαουδική Αραβία, να διαδραματίσουν μεγαλύτερο ρόλο και να επωμισθούν μεγαλύτερο μέρος της δαπάνης για την Συρία. Και από τις ευρωπαϊκές χώρες θέλει να κάνουν περισσότερα, αφού οι εκπατριζόμενοι Σύροι καταλήγουν ως πρόσφυγες στην Ευρώπη. Πολλοί Σύροι που διαφεύγουν από τους Τζιχαντιστές, καταφεύγουν επίσης και στις γειτονικές χώρες, Λίβανο, Ιράκ, Αίγυπτο και Τουρκία. Όταν η Σαουδική Αραβία. Το Κατάρ, τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα και άλλα πλούσια κράτη του Περσικού Κόλπου θορυβούν υπέρ της αλλαγής καθεστώτος (στην Συρία) και αύξηση της στρατιωτικής κλιμάκωσης, διερωτάται κανείς πόσους πρόσφυγες έχουν δεχτεί στο έδαφός τους.
Κανέναν, σύμφωνα με τον κ. Κένεθ Ροθ, διευθυντή της ΜΚΟ Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Ακόμη χειρότερο, η Σαουδική Αραβία δημιουργεί η ίδια χιλιάδες προσφύγων, βομβαρδίζοντας την Υεμένη, σε μιαν επιχείρηση που έχει ήδη σκοτώσει περισσότερους από 10.000 αμάχους και τραυματίσει άλλους 40.000, (μεταξύ των οποίων και 135 σε έναν γάμο),κυρίως γυναίκες και παιδιά.
Υπάρχουν πράγματι διάφοροι σοβαροί λόγοι για να θέλει ο Τραμπ την αμερικανική στρατιωτική αποχώρηση από την Συρία: Ένα αμερικανικό κρατικό χρέος-βόμβα  21 Τρισεκατομμυρίων, οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει το αμερικανικό δολάριο -ένα χαρτονόμισμα που στηρίζεται μόνο στην εμπιστοσύνη της κυβέρνησης και όχι σε αντίκρισμα χρυσού ή αργύρου- οι καταρρέουσες υποδομές στο εσωτερικό των ΗΠΑ, που απαιτούν γενικήν αποκατάσταση, τα 5 Τρισεκατομμύρια δολάρια που ξοδεύτηκαν στους πολέμους μόνο του Ιράκ και του Αφγανιστάν, οι πάνω από 40.000 βετεράνοι αυτών των πολέμων για την αλλαγή καθεστώτος, που περιφέρονται άστεγοι  σε όλη τη χώρα, με πολλούς να καταλήγουν σε αυτοκτονία μετά από μακρά αναμονή για θεραπεία, η υπόσχεση του Τραμπ να ξανακάνει μεγάλη την Αμερική –όχι την Συρία, η άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Τότε γιατί Στρατιωτικό και Πολιτικο-Οικονομικό Κατεστημένο ανάγκασαν τον Τραμπ να πάρει πίσω αυτή την δήλωση για αποχώρηση από την Συρία;
 Όπως αποκάλυψε ο Josh Rogin  στην Washington Post  είναι για να πάρουν το πετρέλαιο.
Για το πετρέλαιο
Τα υπό αμερικανική κατοχή εδάφη στη βόρειο-ανατολική,  περιλαμβάνουν το ένα τρίτο της συριακής επικράτειας με πηγές πετρελαίου που προ του πολέμου απέδιδαν το 90% της συνολικής εθνικής παραγωγής. Ωστόσο, σύμφωνα με ορισμένους Σύρους αναλυτές, οι πρόσοδοι από το πετρέλαιο είναι περιορισμένες και ανεπαρκείς για την κάλυψη των αναγκών και της τοπικής διοίκησης. Συμβαίνει όμως η Συρία να έχει μια μεγαλύτερη προίκα, κρυμμένη αλλού –στα Υψώματα του Γκολάν.
Όπως αναφέρθηκε ήδη από τον Νοέμβριο 2015 στους Asia Times, εταιρεία Afek Oil and Gas, παράρτημα της αμερικανικής Genie Energy, ανακάλυψε μια πετρελαϊκή χρυσοπηγή στα Υψώματα του Γκολάν, «με δυνατότητες απόδοσης δισεκατομμυρίων δολαρίων».  Η Genie Energy, που καυχάται για ένα συμβούλιο γεμάτο από πρώην μέλη αμερικανικών κυβερνήσεων, πέτυχε να εξασφαλίσει άδειες εξερεύνησης, παρά την αντίθεση τοπικών και περιβαλλοντικών οργανώσεων που ανησυχούν για την μόλυνση της υπαίθρου του Γκολάν και της Θάλασσας της Γαλιλαίας, πιο κάτω. Τα μεγαλύτερα όμως προβλήματα  αφορούν στο θέμα της κυριαρχίας. Το Ισραήλ προσάρτησε  μέγα μέρος του Γκολάν το 1981, το οποίο ωστόσο θεωρείται διεθνώς ως παράνομα κατεχόμενο  συριακό έδαφος. Η ισραηλινή ηγεσία είχε προηγουμένως προσφερθεί να  αποσυρθεί από το Γκολάν, που καταλήφθηκε το 1967, σε αντάλλαγμα μιας διεξοδικής συνθήκης ειρήνης με την Συρία. Αλλά από την έναρξη της αποσύνθεσης της Συρίας το 2011, καταβάλλονται προσπάθειες αναγνώρισης ως νόμιμης της ισραηλινής κατοχής των 1.200 τετραγωνικών χιλιομέτρων στα Υψώματα του Γκολάν.
Πράγματι το Ισραήλ έχει ενισχύσει την άμυνα του Γκολάν. Τον περασμένο Ιούνιο, όταν ένα βλήμα όλμου έπεσε στο Γκολάν, η ισραηλινή αεροπορία βομβάρδισε τις θέσεις του συριακού στρατού στο χωριό Σαμαντάνιε  αλ Σαρκίγια  στην επαρχία  Κιουνέϊτρα. Τον Φεβρουάριο, μετά την συντριβή  ενός  ισραηλινού F-16 στο έδαφος της Συρίας, οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν την μισή αεράμυνα της Συρίας , από αέρος και -με πυραύλους- από τα Υψώματα του Γκολάν. Το Ισραήλ επίσης υποστηρίζει  ανταρτικές ομάδες  σαν ανάχωμα απώθησης των κυβερνητικών δυνάμεων της Συρίας.
 Προς  Διαμελισμό της Συρίας
Η διατήρηση  των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Συρία και ο διαμελισμός της χώρας σε  σφαίρες επιρροής, όπως στην Κίνα του 19ου Αιώνα, θα διευκόλυνε την προσάρτηση του Γκολάν από το Ισραήλ και θα εξασφάλιζε στις Ισραελο-αμερικανικές εταιρείες την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου.
Στην περίπτωση της Συρίας, στην κατανομή των σφαιρών επιρροής, στις ΗΠΑ θα ανήκε το βόρειο-ανατολικό τμήμα, στην Τουρκία το βόρειο-δυτικό, στο Ιράν η παράκτια περιοχή και μεγάλα τμήματα της συριακής ερήμου και στο Ισραήλ και στην Ιορδανία το νότιο-δυτικό, σύμφωνα με το σχέδιο διαμελισμού  που κατέστρωσε η  αμερικανική RAND Corporation και δημοσίευσε πρώτη η γερμανική εφημερίδα Deutsche Wirtschafts Nachrichten.
Αξιοσημείωτο είναι ότι στο αμερικανικό αυτό σχέδιο η περιοχή του Μανμπίζ βρίσκεται στην τουρκική σφαίρα επιρροής. Αυτό δη προκαλεί ασάφεια  εάν οι Αμερικανοί θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν τους εκεί Κούρδους, καθώς ο στρατός του Ερντογάν και οι δυνάμεις κρούσεως των Τζιχαντιστών συνεχίζουν την προώθησή τους για την κατάληψη εδαφών δυτικά του Ευφράτη.
Και παρά τις διακηρύξεις της συριακής κυβέρνησης ότι θα ανακτήσει όλα τα χαμένα εδάφη, από την σημερινή οπτική γωνία αυτό δεν φαίνεται πολύ πιθανό. Όπως στην περίπτωση της Κίνας, μπορεί να απαιτηθεί άλλος ένας αιώνας.

Σκέψεις για το "πούλημα" του αγώνα των Κούρδων από ΗΠΑ-Ρωσία


Πολλούς βασανίζουν σκέψεις σχετικά με το παζλ των δυνάμεων που δρουν στη Συρία, που την έχουν μετατρέψει σε κομματάκια και έχουν φέρει στην απόγνωση τους κατοίκους της, όσους έχουν καταφέρει ως σήμερα να βρίσκονται εν ζωή, στην πατρίδα τους ή μετανάστες.
Όλοι  μας είμαστε πεπεισμένοι για τον ύπουλο ρόλο Ρωσίας και Αμερικής με τις λυκοσυμμαχίες τους. Ρωσία με Άσσαν, Ρωσία με Τουρκία, Ρωσία με Κούρδους, ΗΠΑ με Κούρδους, Τουρκία και ΗΠΑ σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. ISIS χρηματοδοτούμενο από Αραβικές χώρες και βοηθούμενο από Τουρκία και άλλες πολλές καταστάσεις (ψευτο)συμμαχιών που δεν μπορούμε να φανταστούμε....
Μια άποψη για την διαμορφωμένη κατάσταση μετά την κατάληψη του Αφρίν επιχειρεί να δώσει ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος, γιατρός και ηγετικό στέλεχος του κινήματος κατά των πλειστηριασμών.

1. Οι Τουρκία του Ερντογαν ήταν η μόνη που μπορούσε ηθικά και ιστορικά με την επίφαση της "τρομοκρατίας" να επιτεθεί ευθέως στρατιωτικά στο YPG, να δολοφονήσει στην Αφρίν άμαχους Κούρδους και να την καταλάβει. 
2. Η Ρωσία ήταν απόλυτα ενήμερη και σύμφωνη με το συγκεκριμένο σχέδιο της Τουρκίας. Δεν επέβαλε, ούτε καν επιχείρησε να επιβάλει "ζώνη απαγόρευσης πτήσεων", με αποτέλεσμα τα τουρκικά F16 να δίνουν ουσιαστικά (μαζί με το πυροβολικό) τη νίκη στους Τούρκους.
Η Ρωσία επιθυμούσε την εκκαθάριση των Κούρδων από την περιοχή και τη διακοπή των όποιων σχεδίων δημιουργίας Κουρδικού κράτους υπό την εξάρτηση των ΗΠΑ.
Όμως για λόγους τακτικής και έξωθεν καλής μαρτυρίας, δεν μπορούσε η ίδια να επιτεθεί στο YPG. Έτσι επέτρεψε-συμφώνησε με τους Τούρκους να το κάνουν σε συνεργασία με τους Σύρους ισλαμιστές του FSA, έστω και αν αναβάθμιζε (προσωρινά?) με αυτόν τον τρόπο τον FSA που αποτελεί την ένοπλη αντιπολίτευση του συμμάχου της Ρωσίας, Άσαντ. 
3. Οι ΗΠΑ οι οποίες συμμάχησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα με τους Κούρδους, εξοπλίζοντάς τους (με ελαφρύ οπλισμό) και εκπαιδεύοντάς τους, αποφάσισαν ότι δεν εξυπηρετούσε τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα η πλήρης ρήξη με την Τουρκία και η ευθεία αναμέτρηση μαζί της σε στρατιωτικό επίπεδο στο πλευρό των Κούρδων. Έτσι θα προχωρήσουν ένα plan b για τη συμμετοχή τους στην περιοχή, το οποίο δεν θα περιλαμβάνει τους Κούρδους ως αιχμή του δόρατος. 
4. Ο Άσαντ, εξαρτημένος από τον ρωσικό παράγοντα πρότεινε στους Κούρδους του YPG την ουσιαστική παράδοση της άμυνας του Αφρίν στον Συριακό Στρατό. Μάλιστα λιβανέζικα ειδησεογραφικά αναφέρουν ότι το πρότεινε 5 φορές και οι Κούρδοι το αρνήθηκαν. Αυτό θα είχε ως συνέπεια η Αφρίν (που αποτελεί συριακό εδαφος) να περνούσε αναίμακτα στον συριακό έλεγχο, ουσιαστικά αντιπαρατάσσοντας έναν τακτικό στρατό με αεροπορία και ισχυρούς συμμάχους, απέναντι στους Τούρκους του Ερντογάν. Ο Άσαντ με αυτό τον τρόπο θα ξεμπέρδευε στη βορειοδυτική Συρία με τον FSA-σύμμαχο των Τούρκων, τους Κούρδους του YPG και το ενδεχόμενο δημιουργίας Κουρδικού κράτους υπό τον έλεγχο των αμερικάνων και απώλεια εδαφών αλλά και από την κατοχή συριακών εδαφών από την Τουρκία του Ερντογάν, που αποτελεί μεγάλο του εχθρό. Το YPG αρνήθηκε την πρόταση του Άσαντ και τα αποτελέσματα γνωστα.

Οι Κούρδοι χρησιμοποιήθηκαν από Ρώσους και Αμερικανούς να κάνουν τη βρώμικη δουλειά ενάντια στον ISIS όταν αυτός γιγαντώθηκε και έγινε σε μεγάλο βαθμό αναξέλεγκτος από τις ΗΠΑ λόγω της κατάληψης πετρελαιοπηγών σε Συρία και Ιρακ και του λαθρεμπορίου με Τουρκία αλλά και των γεωπολιτικών συμμαχιών του με περιφερειακές δυνάμεις (Κατάρ, Σ.Αραβία) οι οποίες είχαν και τη δική τους ατζέντα για την περιοχή.
Οι Κούρδοι αφού πρωτοστάτησαν στις νίκες ενάντια στον ISIS στο έδαφος, πλέον ήταν πονοκέφαλος για τους περισσότερους "παίχτες" της περιοχής (Συρία, Ρωσία, Ιρακ, Ιραν, Τουρκία) και σύμμαχος υπό όρους για τις ΗΠΑ σε ένα σχέδιο το οποίο όμως εξ αρχής οι τελευταίες δεν φαινόταν ότι θα το πήγαιναν μέχρι τέλους. 

Αλλάζει το γεωστρατηγικό διακύβευμα, οι μεγάλες δυνάμεις δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πετάξουν ολόκληρους λαούς στον κάδο των σκουπιδιών.

Επίκειται Πόλεμος Μεγάλης Έκτασης στη Συρία Προειδοποιεί το Ρωσικό Στρατηγείο



του ArkadySavitsky,StrategicCultureFoundation,reseauinternational,22-3-18

[Πολλαπλασιάζονται μηνύματα συναγερμού, σε συγκλίνοντα άρθρα, πληροφορίες και δηλώσεις περί επικείμενης μεγάλης επίδειξης «συντριπτικής δυνάμεως» των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, με καταιγιστικό βομβαρδισμό της Συρίας , που ενώ φαίνονται να  αντιφάσκουν και  διαψεύδονται (;) από το συγχαρητήριο μήνυμα Τραμπ στον Πούτιν και την ανακοίνωση περί μελλοντικής συνάντησης, εντούτοις ενισχύονται από αντίρροπα στοιχεία: Το μήνυμα Τραμπ εστάλη κατά παράβαση εισηγήσεων των στρατιωτικών  «συμβούλων» του Προέδρου, των οποίων λακωνική «οδηγία», να μη στείλει συγχαρητήρια, διέρρευσε στον αμερικανικό Τύπο. Ο Τραμπ επέμενε προχθές στο Τουίτερ, προ της κατακραυγής, ότι « να τα έχουμε καλά με την Ρωσία (και με άλλους) είναι καλό, δεν είναι κακό». Αλλά η κλιμακούμενη αντιρωσική υστερία, τροφοδοτούμενη από τις κραυγές του Λονδίνου, τείνει να καταπνίξει την φευγαλέα αισιοδοξία για ύφεση. Το κατωτέρω άρθρο αποτελεί την συνοπτικότερη παρουσίαση των ενδείξεων για την αναμενόμενη καταιγίδα. Πολύ εκτενέστερο σχετικό άρθρο του Fredrico Pieraccini, υπενθυμίζει ότι ο Αρχηγός του Ρωσικού Επιτελείου στρατηγός Βαλέρι Γκερασίμωφ και άλλοι Ρώσοι στρατιωτικοί εκπρόσωποι προειδοποίησαν ότι η Ρωσία θα εφαρμόσει αντίποινα σε περίπτωση ρωσικών θυμάτων, πλήττοντας βομβαρδιστικά και πυραύλους αλλά και τις βάσεις εκτόξευσής τους (πλωτές ή χερσαίες).Συγκέντρωση στόλων στην Ανατολική Μεσόγειο σε συνδυασμό με τις συγκλίνουσες πληροφορίες επιβαρύνουν τους οιωνούς για τις εξελίξεις στην περιοχή μας.]  
                                            
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Στις 17 Μαρτίου το ρωσικό Γενικό Στρατηγείο προειδοποίησε για μιαν επικείμενη επίθεση εναντίον της Συρίας, χωρίς να δώσεις περισσότερες λεπτομέρειες. Ορισμένες πληροφορίες μένουν φυσικά μυστικές, αλλά η αμερόληπτη ανάλυση των διαθέσιμων πληροφοριών οδηγεί στο ίδιο συμπέρασμα. Ας εξετάσουμε τα γεγονότα.
Το αμερικανικό ναυτικό έχει αναπτύξει πολεμικά σκάφη στην Ερυθρά Θάλασσα, στην Μεσόγειο και στον Περσικό Κόλπο. Είναι έτοιμα σε δεδομένη στιγμή να εκτοξεύσουν 400 πυραύλους Τόμαχωκ, μεγάλου βεληνεκούς, εναντίον στόχου στην Μέση Ανατολή. Πύραυλοι Κρουζ από θαλάσσης έπληξαν την Συρία τον Απρίλιο. Οι στρατιωτικές δραστηριότητες στη νήσο Ντιέγκο Γκαρσία, στον Ινδικό Ωκεανό, καλύπτονται από άκρα μυστικότητα, αλλά είναι γνωστό ότι τα 5 στρατηγικά βομβαρδιστικά στην εκεί βάση μπορούν να εκτοξεύσουν τουλάχιστον 100 πυραύλους Κρούζ και άλλα βλήματα ακριβείας για να παρατείνουν την επίθεση. Αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον 500 πύραυλοι Κρουζ μπορούν να εκτοξευθούν την τελευταία στιγμή.
Στις 17 Μαρτίου, ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ αποκάλυψε ότι η Βρετανία, η Γαλλία και μερικές άλλες χώρες επιπλέον των ΗΠΑ έχουν σε δράση στη Συρία ειδικές δυνάμεις που επιτίθενται απροκάλυπτα εναντίον του συριακού στρατού. Αλλά δεν είναι απλώς οι κομάντος Στις 16 Μαρτίου ανακοινώθηκε ότι η Βρετανία έχει μεταφέρει ένα μεγάλο αριθμό στρατιωτών στην αμερικανική βάση του Αλ-Τανφ, κοντά στα σύνορα του Ιράκ. Αυτή η εξαιρετικής σημασίας βάση χρησιμοποιείται για τον σχεδιασμό του ΝΑΤΟϊκού πολέμου στην Συρία. Κλείνει τον διάδρομο που συνδέει τον Λίβανο με το Ιράν, μέσω Συρίας και Ιράκ. Ο όγκος της εκεί στρατιωτικής δύναμης, 2.300 στρατιωτών με τανκς και ελικόπτερα, είναι πολύ μεγάλος για να προορίζεται μόνο για την καταπολέμηση των ήδη σε πανωλεθρία τρομοκρατών του Ισλαμικού Κράτους.
Πριν την συγκέντρωση αυτών των δυνάμεων, οι ΗΠΑ είχαν ήδη εγκαταστήσει σε αυτή τη βάση 600 άνδρες με τεθωρακισμένα οχήματα. Αμερικανικές ενισχύσεις έχουν επίσης σταλεί στις πετρελαιοπηγές του Ομάρ.
Στις 12 Μαρτίου, η Νίκι Χάλι, πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, απείλησε με στρατιωτική επίθεση εναντίον της Συρίας. Η πείρα έχει δείξει ότι οι ΗΠΑ πρώτα χτυπούν και έπειτα σκέφτονται για εξηγήσεις. Σίγουρα θα επινοήσουν κάποιο πρόσχημα για να δικαιολογήσουν τις ενέργειές τους.
Η ένταση ανεβαίνει από την περασμένη εβδομάδα. Για παράδειγμα τα μεγάλα ΜΜΕ δημιουργούν μέγα σκάνδαλο για μια μυστηριώδη υπόγεια βάση της Βόρειας Κορέας στη Συρία ! Αυτή η ιστορία του Πιονγκγιάνγκ να βοηθά την Συρία για την αναδημιουργία του χημικού οπλοστασίου της και άλλα τέτοια παραμύθια οργιάζουν στη δημοσιότητα
Η κλιμάκωση συνέπεσε με την συνάντηση, στις16 Μαρτίου στην Αστάνα, των υπουργών των Εξωτερικών της Ρωσίας, του Ιράν και της Τουρκίας. Απομένουν σχεδόν δύο εβδομάδες για την συνάντηση κορυφής των τριών, από την οποία μπορούν να προκύψουν αποφάσεις ικανές να ανατρέψουν τα Δυτικά σχέδια για την Συρία. Οι προθεσμίες στενεύουν. Κατά την αμερικανική άποψη, η παρεμπόδιση μιας τέτοιας εξέλιξης επιβάλλει επείγουσα δράση.
Τα σχέδια της Ουάσιγκτων περιλαμβάνουν τον διαμελισμό της Συρίας, έτσι ώστε ένα μεγάλο τμήμα της να μείνει υπό τον έλεγχο του Δυτικού Συνασπισμού υπό την αμερικανική διοίκηση. Οι Αμερικανοί συγκαλούν ήδη τα δημοτικά συμβούλια των περιοχών ανατολικά του Ευφράτη. Για να εξασφαλίσουν ότι η Ουάσιγκτον θα έχει λόγο στις μελλοντικές διαπραγματεύσεις για το μέλλον της κατασπαραγμένης από τον πόλεμο χώρας, οι Αμερικανοί πρέπει να διατηρήσουν αυτή την περιοχή με κάθε θυσία. Αλλιώς όλη η μέχρι τώρα δουλειά τους θα γίνει καπνός, η φήμη των ΗΠΑ στον κόσμο θα έχει εκτεθεί και η επιρροή τους στην Μέση Ανατολή θα έχει εξασθενίσει. Το να χάσουν στη Συρία θα σήμαινε μεγάλη ήττα στην αναμέτρησή τους με το Ιράν, τον ορκισμένο εχθρό τους. Τα σχέδια προβλέπουν την εκδίωξη των ρωσικών δυνάμεων. Η Συρία είναι το ιδεώδες πεδίο να το πετύχουν.
Εάν οι Ρώσοι καθιστούν απροκάλυπτα τον κόσμο ενήμερο για την αναμενόμενη επικείμενη επίθεση, είναι γιατί η απειλή είναι πράγματι πολύ σοβαρή. Και δεν φαίνεται να πρόκειται για μιαν επιχείρηση ενός απλού πλήγματος. Αυτό θα είναι κάτι πολύ σοβαρό –μια επιχείρηση μεγάλης κλίμακας, στοχεύουσας να «μαζέψει» την Ρωσία, να απωθήσει το Ιράν, να κερδίσει την υποστήριξη των πλουσίων πετρελαιοπαραγωγών αραβικών χωρών, να τις κάνει να πληρώσουν τεράστια ποσά για αμερικανικά όπλα και να αποδείξει στον κόσμο πως οι ΗΠΑ είναι πανταχού παρούσες και αδιάλλακτες την υπαγόρευση κάθε θέλησής τους.

Εκρηκτικές Αιρετικές Αλήθειες Αμερικανού Στρατηγού Υπεύθυνου για την Μέση Ανατολή


Zero Hedge. Haaretz, 18-3-18

[ Σε δηλώσεις, που συγκρούονται κατά μέτωπο με τις πολιτικές θέσεις της επίσημης και σκιώδους κυβερνώσας εξουσίας στην Ουάσιγκτον και την εκκωφαντική ορχήστρα του ελεγχόμενου συστήματος  μαζικής πληροφόρησης, προέβη  εξέχον στέλεχος του στρατιωτικού επιτελείου των ΗΠΑ, σε κατάθεσή του στην Αμερικανική Γερουσία. Η ειδοποιός διαφορά τους, με την διατυμπανιζόμενη πολιτική και «δημοσιογραφική» εκδοχή των πραγμάτων, είναι ότι επιβεβαιώνουν την διαπίστωση  ότι οι στρατιωτικοί στις ΗΠΑ προτιμούν την αλήθεια --προφανώς λόγω εναργέστερης  επίγνωσης των φονικών προεκτάσεων της προπαγανδιστικής ψευδολογίας, που μονοπωλεί την Δυτική δημοσιότητα.  Για την φρασεολογία και τα εισαγωγικά του κειμένου ευθύνεται η εφημερίδα Χααρέτζ, εφημερίδα του Ισραήλ,  εχθρικά διακείμενου προς το Ιράν, την Συρία και τους  συμμάχους τους.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

 O Άσαντ έχει νικήσει, η πυρηνική συμφωνία με το Ιράν πρέπει να τηρηθεί και οι Σαουδάραβες χρησιμοποιούν ανεξέλεγκτα τα αμερικανικά όπλα και καύσιμα στην Υεμένη: Αυτή είναι η συγκλονιστική κατάθεση στο Κογκρέσο του Αρχηγού του Κεντρικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής.
Ο κορυφαίος Αμερικανός στρατηγός στην Μέση Ανατολή καταθέτοντας ενώπιον του Κογκρέσου την λήξασα εβδομάδα πυροδότησε σειρά εκρήξεων:


Σηματοδότησε την στήριξη στην πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, παραδέχτηκε ότι οι ΗΠΑ δεν ξέρουν τι κάνει η Σαουδική Αραβία με τις αμερικανικές βόμβες στην Υεμένη και ότι ο ΄Ασαντ έχει κερδίσει τον πόλεμο στην Συρία.
Ο Στρατηγός Τζόζεφ Βότελ είπε ότι η συμφωνία με το Ιράν, από την οποία ο Πρόεδρος Τραμπ απείλησε να αποσυρθεί, έχει συμβάλει σημαντικά στην αντιμετώπιση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.
« Το Κοινό Περιεκτικό Πρόγραμμα Ενεργειών εξασφαλίζει την αντιμετώπιση μιας από τις κυριότερες απειλές από το Ιράν, και αν πάψει να υπάρχει τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε άλλον τρόπο για να αντιμετωπίσουμε το πυρηνικό πρόγραμμά τους», δήλωσε ο στρατηγός Τζόζεφ Βότελ.
Κοινό Περιεκτικό Πρόγραμμα Ενεργειών (JCPOA) είναι η επίσημη ονομασία της συμφωνίας με το Ιράν, που υπογράφτηκε στην Βιέννη τον Ιούλιο του 2015.
Ο Τραμπ απείλησε να αποσύρει τις ΗΠΑ από την συμφωνία μεταξύ Τεχεράνης και έξη μεγάλων δυνάμεων, εάν το Κογκρέσο και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι δεν την «διορθώσουν» σε μια συμπληρωματική συμφωνία. Μεταξύ άλλων στοιχείων της που δεν αρέσουν στον Τραμπ είναι και η περιορισμένη διάρκειά της.
Ο Βότελ είναι αρχηγός του Αμερικανικού Κεντρικού Αρχηγείου που είναι υπεύθυνο για την Μέση Ανατολή και την Κεντρικήν Ασία, περιλαμβανομένου του Ιράν. Είχε κληθεί σε ακρόαση από την Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας την ίδια ημέρα που ο Τραμπ απέλυσε το υπουργό των Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον ύστερα από σειρά δημόσιων διαφωνιών επί της εξωτερικής πολιτικής, μεταξύ των οποίων και για το Ιράν.
Ο Τίλερσον είχε συνταχθεί με τον υπουργό Αμύνης, στρατηγό Μάτις, στις πιέσεις επί του απρόθυμου Τραμπ να τηρήσει την συμφωνία με το Ιράν.
«Νομίζω πως θα προκαλείτο ανησυχία (στην περιοχή) για το πώς θα αντιμετωπίζαμε αυτήν ειδικά την (πυρηνική) απειλή, εάν έπαυε να υπάρχει η αντιμετώπισή της μέσω της συμφωνίας… Τώρα, νομίζω ότι είναι συμφέρον μας» να μείνουμε στην συμφωνία, δήλωσε ο Βότελ.
Όταν ένας γερουσιαστής τον ρώτησε εάν συμφωνεί με τον Μάτις και τον Πρόεδρο του Γενικού Επιτελείου Στρατηγό Τζόζεφ Ντάνφορντ υπέρ της συμφωνίας, ο Βότελ απάντησε: «Μάλιστα, συμμερίζομαι την εκτίμησή τους.»
Κατάρρευση της πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν θα αποτελούσε «μεγάλη απώλεια», προειδοποίησε πρόσφατα τον Τραμπ ο επικεφαλής της πυρηνικής εποπτείας του ΟΗΕ, αναπτύσσοντας τα επιχειρήματα μιας ευρείας υπεράσπισης της συμφωνίας.
Το Ιράν σεβάστηκε τους περιορισμούς της συμφωνίας και από της εκλογής του Τραμπ, αλλά εκτόξευσε προειδοποιητικές βολές στην Ουάσιγκτον τις τελευταίες εβδομάδες. Την περασμένη Δευτέρα δήλωσε ότι θα μπορούσε ταχύτατα να εμπλουτίσει ουράνιο σε υψηλή βαθμό καθαρότητας, σε περίπτωση κατάρρευσης της συμφωνίας.

Συρία

Στην ακρόαση από την επιτροπή της Γερουσίας, ο Βότελ απάντησε και για την Συρία.
Στην επίθεση του συριακού στρατού στην ανατολική Γκούτα έχουν σκοτωθεί περισσότεροι από 1100 άμαχοι. Κυβερνητικά στρατεύματα, με ρωσική και ιρανική υποστήριξη, δηλώνουν ότι κτυπούν «τρομοκρατικές» ομάδες που βομβαρδίζουν την πρωτεύουσα.
Η πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Νίκη Χάλι, προειδοποίησε την περασμένη Δευτέρα ότι η Ουάσιγκτον «είναι έτοιμη να δράσει», εάν τος Συμβούλιο Ασφαλείας δεν πάρει μέτρα.
Ο Βότελ κατέθεσε πως ο καλύτερος τρόπος αποτροπής της Ρωσίας, η οποία στηρίζει τον ΄Ασαντ, είναι μέσω των πολιτικών και διπλωματικών διαύλων.
«Ασφαλώς υπάρχουν και άλλοι τρόποι που εξετάζονται, ξέρετε, θα κάνουμε ότι μας πουν… (Αλλά) δεν το συνιστώ σ΄αυτό ακριβώς το σημείο,» είπε ο Βότελ, προφανώς αναφερόμενος σε στρατιωτικά μέσα.
Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Λίντσει Γκράχαμ ρώτησε εάν είναι υπερβολή να λεχτεί ότι με την βοήθεια της Ρωσίας και του Ιράν, ο ΄Ασαντ «έχει κερδίσει» τον πόλεμο στην Συρία.
«Δεν νομίζω ότι είναι υπερβολή μια τέτοια δήλωση», είπε ο Βότελ.

Σαουδική Αραβία

Σε μιαν εκπληκτική στιχομυθία με την δημοκρατική γερουσιαστή Ελίζαμπεθ Ουώρεν, ο Βότελ ομολόγησε ότι το CENTCOM  (το αρχηγείο του) αγνοεί πότε τα αμερικανικά καύσιμα και πυρομαχικά χρησιμοποιούνται στην Υεμένη.
« Στρατηγέ Βότελ, ερευνά το CENTCOM τις αεροπορικές αποστολές τις οποίες εφοδιάζει με καύσιμα; Με άλλα λόγια, που κατευθύνονται τα εφοδιασμένα με αμερικανικά καύσιμα αεροπλάνα, ποιους στόχους πλήττουν και ποια αποτελέσματα έχουν οι αποστολές τους;» ρώτησε η γερουσιαστή Ουώρεν.
« Όχι, δεν γνωρίζουμε», απάντησε ο Βότελ.
Η Γερουσιαστής συνέχισε, επικαλούμενη πληροφορίες ότι αμερικανικά  πυρομαχικά έχουν χρησιμοποιηθεί εναντίον αμάχων στην Υεμένη και ρώτησε: «Στρατηγέ Βότελ, όταν παίρνετε πληροφορίες σαν αυτές από αξιόπιστες πηγές των ΜΜΕ ή από ανεξάρτητους παρατηρητές, είναι το CENTCOM  σε θέση να δηλώσει εάν αμερικανικά καύσιμα ή αμερικανικά πυρομαχικά χρησιμοποιήθηκαν στην συγκεκριμένη επιδρομή;»
« Όχι, κυρία Γερουσιαστή, δεν νομίζω ότι είμαστε σε θέση.», απάντησε  ο στρατηγός.
Δείχνοντας κατάπληξη με την απάντηση του στρατηγού, η Ουώρεν συμπέρανε: « Θα     πρέπει αυτό να το ξεκαθαρίσουμε: Η Σαουδική Αραβία είναι αυτή που παίρνει αμερικανικά όπλα και αμερικανική υποστήριξη. Και αυτό σημαίνει ότι φέρουμε κάποιαν ευθύνη εδώ. Δηλαδή σημαίνει ότι οφείλουμε να καταστήσουμε τους εταίρους και συμμάχους μας υπόλογους για τον τρόπο που χρησιμοποιούν αυτά τα εφόδια».

Οι παράλληλοι πόλεμοι στη Συρία


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Είναι κοινός τόπος ότι στη Συρία διεξάγονται ταυτοχρόνως παράλληλοι πόλεμοι. Υπενθυμίζουμε πως το καθεστώς Άσαντ ήταν στόχος της Ουάσιγκτον από την εποχή της προεδρίας Μπους. Πρώτα το Αφγανιστάν των Ταλιμπάν, μετά το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεϊν, στη συνέχεια η Συρία του Άσαντ και τέλος το Ιράν. Τότε, η Συρία είχε γλυτώσει, λόγω του εγκλωβισμού των Αμερικανών στο ναρκοπέδιο του Ιράκ.

Η Συρία ήταν στόχος της Δύσης όχι βεβαίως επειδή το καθεστώς Άσαντ ήταν αυταρχικό. Ήταν στόχος επειδή η ανατροπή του θα οδηγούσε στην επιβολή ενός φιλοδυτικού καθεστώτος, που με τη σειρά του θα οδηγούσε στον εξοβελισμό της Ρωσίας από την Ανατολική Μεσόγειο, δεδομένου ότι οι μόνες βάσεις που διατηρεί στην ευρύτερη περιοχή είναι στη βορειοδυτική Συρία. Με άλλα λόγια, κυριαρχούσε η νεοψυχροπολεμική σκοπιμότητα.

Ταυτοχρόνως, την ανατροπή του Άσαντ επεδίωκε και επιδιώκει και το Ισραήλ. Όχι επειδή θεωρεί ότι είναι απειλή για την ασφάλειά του, αλλά επειδή θέλει να σπάσει τον σιιτικό διάδρομο Ιράν-νότιο Ιράκ-Συρία-Χεζμπολά. Ειδικά μετά την πρωτοφανή αποτυχία του ισραηλινού στρατού να νικήσει τη σιίτικη οργάνωση του Λιβάνου στη δεκαετία του 2000, ο αποκλεισμός και η εξουδετέρωση της Χεζμπολά έχει γίνει έμμονη ιδέα στα ηγετικά κλιμάκια του Τελ Αβίβ.

Για να επιτύχει τον σκοπό της η Δύση όχι απλώς ανέχθηκε τους τζιχαντιστές, αλλά και –κυρίως μέσω της Τουρκίας και των μοναρχιών του Κόλπου– τους υποστήριξε. Υποκρινόταν πως δεν έβλεπε ποιοι κρύβονταν κάτω από το καπέλο του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Η στάση των Δυτικών άλλαξε όταν το Ισλαμικό Κράτος άρχισε τους τελετουργικούς αποκεφαλισμούς και βεβαίως όταν βίωσαν στις ίδιες τις χώρες τους την ισλαμική τρομοκρατία.

Η ανάδυση του κουρδικού παράγοντα

Η στροφή Αμερικανών και Ευρωπαίων εναντίον του Ισλαμικού Κράτους εκ των πραγμάτων χαλάρωσε, αλλά δεν ακύρωσε την πίεση για ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για το Ισραήλ, το οποίο δεν έχει κρύψει την υποστήριξή του όχι μόνο προς το κουρδικό αυτονομιστικό κίνημα, αλλά εμμέσως πλην σαφώς και προς τους τζιχαντιστές. Τους θεωρεί χρήσιμους, επειδή πολεμούν κι αυτοί εναντίον του σιιτικού παράγοντα και με τη δράση τους αποδυναμώνουν το καθεστώς Άσαντ. Με τη βοήθεια της Ρωσίας, του Ιράν και της Χεζμπολά, όμως, ο Άσαντ όχι μόνο επιβίωσε, αλλά κατάφερε να ανακτήσει τον έλεγχο μεγάλου μέρους της Συρίας.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, έχουμε τη δυναμική ανάδυση του κουρδικού παράγοντα. Από το 2014, όταν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους πολιορκούσαν την πόλη Κομπάνι, έχει κυλήσει πολύ νερό. Με την βοήθεια των Αμερικανών στον αέρα, αλλά και σε οπλισμό και εκπαίδευση, οι Κούρδοι του YPG πέρασαν στην αντεπίθεση. Συσπειρώνοντας γύρω τους και Άραβες και Γεζίντι μαχητές (στο πλαίσιο των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων) έθεσαν σταδιακά υπό τον έλεγχό τους όλη τη βορειοανατολική Συρία.

Στρατηγικός στόχος τους ήταν να κινηθούν προς δυσμάς με σκοπό να ενώσουν το απομονωμένο κουρδικό καντόνι του Αφρίν στη βορειοδυτική Συρία (εφάπτεται της Τουρκίας) και στη συνέχεια να δημιουργήσουν έναν διάδρομο για να αποκτήσουν πρόσβαση στη θάλασσα. Η Μεσόγειος, άλλωστε, δεν απέχει πολύ από το Αφρίν. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδιασμού, πέρασαν από ανατολικά προς δυτικά τον Ευφράτη και μετά από σκληρές μάχες κατέλαβαν από το Ισλαμικό Κράτος την πόλη Μπανμπίτζ.

Η εξέλιξη αυτή εξώθησε την Άγκυρα να εισβάλει στη βόρεια Συρία με σκοπό ακριβώς να ματαιώσει τα σχέδια των Κούρδων. Με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη», οι Τούρκοι κινήθηκαν προς νότο, λίγο δυτικότερα της Μανμπίτζ. Οι τζιχαντιστές παρέδωσαν την παραμεθόριο συριακή πόλη Τζαραμπλούς αμαχητί. Ο τουρκικός στρατός έφθασε μέχρι την κωμόπολη Αλ Μπαμπ, την οποία κατέλαβε με δυσκολία από το Ισλαμικό Κράτος. Κατ’ αυτό τον τρόπο έκλεισε τον δρόμο των Κούρδων προς δυσμάς.

Πράσινο φως από τον Πούτιν

Για εκείνη την τουρκική επιχείρηση, ο Ερντογάν είχε εξασφαλίσει το πράσινο φως και του Πούτιν, με τον οποίο ήδη συνέπλεε, αλλά και της Ουάσιγκτον, η οποία δεν ήθελε να έρθει σε ρήξη με την Άγκυρα. Για ένα διάστημα διαμορφώθηκε μία ασταθής ισορροπία. Αυτή ανετράπη, όταν οι Αμερικανοί ανακοίνωσαν πως θα συγκροτηθεί μία δύναμη 30.000 μαχητών με κορμό τους Κούρδους, η οποία θα έχει αποστολή τη φύλαξη των συνόρων με την Τουρκία.

Εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι ο εναέριος χώρος στην περιοχή που βρίσκεται το Αφρίν ελέγχεται από τους Ρώσους, ο Ερντογάν εξασφάλισε από τον Πούτιν το πράσινο φως για την εισβολή στο κουρδικό καντόνι. Οι Κούρδοι δεν είχαν δεχθεί τη ρωσική πρόταση να παραδώσουν το Αφρίν στον έλεγχο του Άσαντ, με αποτέλεσμα η ρωσική δύναμη που υπήρχε εκεί και συνεργαζόταν με την κουρδική διοίκηση να αποχωρήσει. Από την πλευρά τους, οι Αμερικανοί ούτε είχαν τη δυνατότητα να αποτρέψουν την τουρκική εισβολή, ούτε καν το προσπάθησαν έστω σε διπλωματικό επίπεδο. Δεν ήθελαν να αντιπαρατεθούν στον Ερντογάν, ελπίζοντας ότι τελικώς θα τον επαναφέρουν στο δυτικό στρατόπεδο.

Λόγω της συντριπτικής υπεροχής των εισβολέων και σε άνδρες και σε οπλισμό και βεβαίως λόγω της απόλυτης κυριαρχίας στον αέρα, ήταν εξαρχής προφανές πως το Αφρίν αργά ή γρήγορα θα υπέκυπτε. Όταν με καθυστέρηση οι Κούρδοι διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αντισταθούν για πολύ, ζήτησαν να παραδώσουν την περιοχή στο καθεστώς Άσαντ.

Ήταν, όμως, αργά. Οι πολιτοφύλακες που έστειλε η Δαμασκός δεν ήταν ικανοί να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων. Ήταν περισσότερο μία συμβολική κίνηση. Η Μόσχα, άλλωστε, είχε υποσχεθεί στον Ερντογάν ελευθερία κινήσεων, εξασφαλίζοντας ανταλλάγματα σε άλλα μέτωπα. Ο Άσαντ φοβάται δικαιολογημένα ότι οι Τούρκοι δεν θα φύγουν εύκολα από τα συριακά εδάφη, αλλά δεν είχε περιθώρια να αντιταχθεί. Το γεγονός, πάντως, ότι ο τουρκικός στρατός χρειάστηκε οκτώ σχεδόν εβδομάδες για να φθάσει στην πόλη Αφρίν είναι μία ένδειξη της αποτελεσματικότητάς του.

Η πτώση του Αφρίν ακυρώνει -τουλάχιστον για το ορατό μέλλον- τη στρατηγική των Κούρδων να κινηθούν προς δυσμάς. Με αυτή την έννοια, πρόκειται για επιτυχία της Άγκυρας, η οποία στις κατεχόμενες συριακές περιοχές ήδη οικοδομεί πρόπλασμα τουρκικών κρατικών δομών, επιβεβαιώνοντας την ανομολόγητη, αλλά προφανή πρόθεσή της μελλοντικά να προσαρτήσει την περιοχή. Ουσιαστικά, δηλαδή, να επαναλάβει αυτό που είχε κάνει με την Αλεξανδρέττα στη δεκαετία του 1930.

Οι παράλληλοι πόλεμοι

Στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι η στρατιωτική και πολιτική εξουδετέρωση του κουρδικού παράγοντα σε όλη τη βόρειο Συρία. Ο Ερντογάν, μάλιστα, είχε απειλήσει τους Αμερικανούς πως εάν επιχειρήσουν να εμποδίσουν τον τουρκικό στρατό θα δοκιμάσουν «οθωμανικά χαστούκια». Πέρα, όμως, από τους λεονταρισμούς, αυτό που συζητήθηκε στη συνάντηση Ερντογάν-Τίλλερσον είναι οι Κούρδοι να παραδώσουν την Μπανμπίτζ σε μία μικτή διοίκηση Αμερικανών, Τούρκων και ντόπιων και να αποσυρθούν ανατολικά του Ευφράτη.

Η σύμπραξη της Άγκυρας με τη Μόσχα έχει αλλάξει τα δεδομένα στην περιοχή. Η Ουάσιγκτον -και μαζί της όλη η Δύση- περιέλθει σε εμφανώς μειονεκτική θέση στο συριακό μέτωπο. Εκεί, το πλεονέκτημα το έχουν πλέον οι Ρώσοι και οι Ιρανοί, που στηρίζουν το καθεστώς Άσαντ, και εν μέρει οι Τούρκοι. Ο λόγος που οι Αμερικανοί είναι πολύ δύσκολο να εγκαταλείψουν ολοσχερώς τον κουρδικό παράγοντα δεν είναι η πίστη τους σε έναν αξιόμαχο σύμμαχο. Είναι ότι χωρίς αυτόν, ουσιαστικά θα βρεθούν έξω από την «καρδιά» της Μέσης Ανατολής με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ειδικά όταν το δίδυμο Τραμπ-Πομπέο έχει ανοίξει μέτωπο με την Τεχεράνη

Οι πολλπαλοί και διασταυρούμενοι πόλεμοι στη Συρία προκαλούν νευρικότητα, η οποία εκ των πραγμάτων διαχέεται σε όλους του παίκτες. Στη Συρία υπάρχει στρατιωτική παρουσία Αμερικανών, Ρώσων, Ιρανών και Τούρκων, καθώς και επιλεκτικές αεροπορικές επιθέσεις των Ισραηλινών. Στο εκρηκτικό αυτό κοκτέιλ πρέπει να προστεθούν, βεβαίως, η στρατιωτική δράση του καθεστώτος, των ποικίλων τζιχαντιστών και του ισχυρού κουρδικού αυτονομιστικού κινήματος.

Η συγκρουσιακή συνύπαρξη όλων αυτών των δυνάμεων εκτός του ότι έχει μετατρέψει τη Συρία σε άθροισμα ερειπίων, απειλεί να φέρει σε θερμή αντιπαράθεση ΗΠΑ και Ρωσία με απρόβλεπτες επιπτώσεις που αναπόφευκτα θα υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια του συριακού μετώπου. Αναφερόμενος σ’ αυτή την πραγματικότητα, ο Ερντογάν μίλησε προ ημερών για Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates