Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Media-blogs. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Media-blogs. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τα κακαρίσματα για την παρενόχληση, αλλά οι κότες γεννούν στη μισθοδοσία!


Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Δεν έχω γράψει ακόμη για την πολιτική όψη του (διεθνούς) σκανδαλισμού από συνήθως ετεροχρονισμένες αποκαλύψεις ή/και καταγγελίες παρενοχλήσεων, βιασμών και παιδοφιλίας, με φερόμενους δράστες επώνυμους, κυρίως από τον χώρο του θεάματος και των ΜΜΕ.

Θα γράψω σύντομα, όταν πλέον τα στοιχεία που θα ορίζουν με πολιτικούς όρους αυτό το κύμα σκανδαλισμού, θα είναι απολύτως σαφή και δεν θα υπάρχει περιθώριο να θεωρήσει κάποιος πως εικοτολογώ ή πως επιχειρώ να μειώσω τη σοβαρότητα αυτού του κοινωνικού φαινομένου, το οποίο αυτό καθ΄ εαυτό αποτελεί διάσταση της εξουσίας.

Ωστόσο, και σε κάθε περίπτωση η παροιμία «αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γεννούν οι κότες» έχει εφαρμογή και εδώ - εκτός από τα κακαρίσματα στην Ελλάδα για το «σκοπιανό», την ώρα που οι κότες γεννούν στη μνημονιακή φωλιά τους διαρκώς περισσότερα και αθλιότερα αντικοινωνικά μέτρα!

Είναι ειρωνεία, φίλε μου, να στρέφονται οι προβολείς και οι κάμερες στις παρενοχλήσεις που (σκοπίμως) συγχέονται με βιασμούς, παιδοφιλία και άλλες εγκληματικές «ανωμαλίες», την ίδια ώρα που οι συνάδελφοι της σημαντικής δημοσιογράφου του BBC, Carrie Gracie, υφίστανται λογοκρισία και δεν μπορούν να εκφράσουν, όπως επιθυμούν, την υποστήριξή τους στην ίδια και το δίκαιο αίτημα των γυναικών να αμείβονται όπως και οι άντρες συνάδελφοί τους, χωρίς διακρίσεις που αφορούν στο φύλο.

Ενώ γίνεται χαμός για τις παρενοχλήσεις, επιχειρείται εναγωνίως από τους ίδιους διαύλους που αναδεικνύουν σήμερα μαζικά και ξαφνικά το φαινόμενο - σαν να ξύπνησαν αίφνης από χειμερία νάρκη - να υποβαθμιστεί το ζήτημα των διακρίσεων στις αμοιβές γυναικών.

Εδώ έχουμε και θεωρία που ερμηνεύει αυτή την συμπεριφορά διακρίσεων εις βάρος των γυναικών στην αγορά εργασίας, αλλά τα κακαρίσματα αφορούν σε άλλες εξουσιαστικές συμπεριφορές κάποιων ανδρών και μιας λεσβίας, δίχως μάλιστα να συνδέονται με την οικονομία του φαινομένου! Λες και είναι αποκλειστικά ζήτημα ιδεών και ψυχολόγου το πράγμα!

Τι λέει η θεωρία του G. Becker - The Economics of Discrimination; Εισαγάγει την έννοια της ροπής για διακρίσεις, η οποία κοινωνιολογικά και πολιτικά συμπίπτει με την έννοια της φυλετικής προκατάληψης, ως εξής: Αν ένας εργοδότης είναι προκατειλημμένος με τις γυναίκες εργαζόμενες, τότε η πρόσληψη μιας από αυτές θα εμφανίζεται πως μειώνει την ωφέλειά του, στο βαθμό που για αντίστοιχη θέση αυτή αμειφθεί όπως ακριβώς ο άνδρας συνάδελφός της. Αν λοιπόν η πρόσληψη μια γυναίκας κοστίζει wB ανά ώρα, ο εργοδότης θα λειτουργήσει σαν να κοστίζει [wB (1+d)], όπου d είναι ένας θετικός αριθμός ο οποίος ονομάζεται συντελεστής διάκρισης. Ο συντελεστής διάκρισης δίνει την ποσοστιαία ανατίμηση του κόστους για την πρόσληψη μιας γυναίκας που οφείλεται στην προκατάληψη του εργοδότη. Όσο μεγαλύτερη είναι η προκατάληψη, τόσο μεγαλύτερη εμφανίζεται στο μυαλό του να είναι και η απώλεια ωφέλειας από την πρόσληψη γυναικών εργαζομένων και τόσο μεγαλύτερος ο συντελεστής διάκρισης. Προφανώς, αν d = 0, τότε δεν υπάρχει διάκριση και γυναίκες και άνδρες θα αμείβονται κατά όμοιο τρόπο.

Ναι, αλλά αντί για το άτιμο το (d) «κακαρίζουμε» για άλλα ζητήματα εκμετάλλευσης της εξουσιαστικής θέσης, τα οποία χωρίς να ισχυρίζομαι πως δεν είναι σοβαρά και εξίσου πολιτικά, λαμβάνουν τη διάσταση υποκρισίας στο βαθμό που μοιάζει να διαδίδονται για να «σκεπάσουν» και συσκοτίσουν την ύπαρξη του συντελεστή διάκρισης στην αγορά μεταξύ γυναικών και ανδρών, όπως και άλλων μορφών διακρίσεων / αποκλεισμού των γυναικών στις σύγχρονες, μεταμοντέρνες, υπερ-φιλελεύθερες κοινωνίες μας!...


Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η αισθητική της γελοιότητας στην ΕΡΤ!...


Μια παρατήρηση «[Σ]ΤΑ ΠΡΑΣΕΙΝΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ» γίνεται αφορμή για την εκδήλωση της αγάπης μου προς την ΕΡΤ, σε αυτό το σημείωμα, αγαπητέ αναγνώστη. «Είναι μια παράξενη σκέψη - έλεγε η Αγκάθα Κρίστι - αλλά μόνον όταν βλέπεις τους ανθρώπους να γελοιοποιούνται, συνειδητοποιείς πόσο πολύ τους αγαπάς». Ναι, αγαπώ τον δημοσιογράφο που γελοιοποιείται καθημερινά στην ΕΡΤ, εξαιτίας μιας σοβαροφανούς δημοσιογραφικής αισθητικής που αποτελεί επιτομή γελοιότητας.  

Γράφει ο «ΣΤΑΘΗΣ»: «Το έχουν τερματίσει στην Αγία Παρασκευή. Δίνει φερ’ ειπείν συνέντευξη ο Πρωθυπουργός ή κάνει κάποια δήλωση. Αμέσως η ΕΡΤ παρουσιάζει το ρεπορτάζ, «σπηκάρει» ο συντάκτης τι είπε ο Τσίπρας κι αφού το πει, ο (η) παρουσιαστής - παρουσιάστρια προβάλλει καπάκι τον Τσίπρα να λέει αυτοπροσώπως αυτά που ο συντάκτης έλεγε ότι είπε! Θεϊκό! Άλλωστε η επανάληψη είναι η μήτηρ της προπαγάνδας. Υπολογίστε προσέτι ότι το εν λόγω γκρότεσκ (να λέει ο δημοσιογράφος τι είπε ο Τσίπρας και μετά ο Τσίπρας να το επαναλαμβάνει) επαναλαμβάνεται με τη σειρά του όλη μέρα! Εν τέλει θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς ότι η ΕΡΤ επί Δεξιάς ήταν απλώς δεξιά, επί ΠΑΣΟΚ ήταν απλώς Πασόκια και επί ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς γελοία…».

Διαφωνώ! Πάντοτε γελοία ήταν. Στην ΕΡΤ κυριαρχεί η αισθητική της γελοιότητας σε ό, τι αφορά κυρίως στις ειδήσεις από την εποχή της ίδρυσής της μέχρι σήμερα, την εποχή της επανίδρυσής της. Το ζήτημα είναι γιατί να μην αλλάζει αυτή η αισθητική – αυτή η δημοσιογραφική κουλτούρα, με άλλα λόγια, η οποία ήταν η βασική αιτία της δικής μου αποχώρησης (τέσσερις φορές, κατά το παρελθόν);

Επειδή, δυστυχώς, η δημοσιογραφική αισθητική της ΕΡΤ εκφράζει την πολιτική αισθητική κάθε κυβέρνησης και η τελευταία δεν έχει μεταβληθεί επί αριστεράς στην κυβέρνηση. Ίσως μάλιστα να έχει υποβαθμιστεί (: χειροτερέψει) σημαντικά.

Πρόκειται για μια εξοργιστικά ηλίθια, μέσα στην απλοϊκότητά της, προπαγανδιστική φόρμα, κατασκευασμένη από ανθρώπους που αγνοούν πεισματικά την εξέλιξη της επιστήμης της επικοινωνίας σε ό, τι αφορά στο τηλεοπτικό προϊόν. Όπως αγνοούν την εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με τα ΜΜΕ που αναπαριστούν δημοσιογραφικώς την πραγματικότητα. 

Έχουμε πλημύρα στην Αττική; Καπάκι οι μεγαλύτερες και καταστροφικότερες πλημμύρες την ίδια χρονική περίοδο στην Μανίλα, με επισήμανση ασφαλώς των καταστροφικών πλημμυρών πριν από 30 χρόνια στην ίδια περιοχή της Αττικής επί άλλης φυσικά κυβερνήσεως, αντίπαλων πολιτικών δυνάμεων των σημερινών κυβερνητών. Σεισμός στην Αθήνα; Καπάκι ο ισχυρότερος σεισμός στο Σαντιάγο με θύματα και καταστροφές πολύ μεγαλύτερες από τις δικές μας. Και πάει λέγοντας, στο πλαίσιο μιας άθλιας αισθητικής που υποκρίνεται την πλουραλιστική ενημέρωση, ενώ αποσκοπεί αποκλειστικά στην παραμυθία.

Τι να πεις για την ιερή αγελάδα της ΕΡΤ που είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός! Η εκάστοτε ηγεσία της ΕΡΤ θεωρεί υποχρέωσή της να διαμορφώνει μια γελοία σχέση με τον πρωθυπουργό και την «αυλή» του που αντανακλάται στον τρόπο που παρουσιάζουν τον πρωθυπουργό, κυρίως στις ειδήσεις και στον τρόπο που εμφανίζουν δηλώσεις του. Από την πολύ «προστασία» της «ιερής αγελάδας» και την υπερβολική φροντίδα του προσώπου της, καταλήγουν αντί να υπηρετούν το κύρος της, να γελοιοποιούν την ύπαρξή της – γελοιοποιώντας παράλληλα και τον δημοσιογράφο-φορέα της είδησης.

Αυτός, ο ιδιόμορφος αισθητικά Γαλλορουμάνος φιλόσοφος, Emile M. Cioran, είχε διατυπώσει την άποψη πως μεγάλοι στοχαστές μπορούν να είναι μόνο εκείνοι που δεν υποφέρουν από την αίσθηση του γελοίου. Κάτι παρόμοιο φαίνεται να πιστεύουν οι ηγεσίες στην ΕΡΤ: Μεγάλοι πρωθυπουργοί, όπως ακριβώς μεγάλοι και σημαντικοί δημοσιογράφοι, μπορούν να είναι μόνο εκείνοι που δεν υποφέρουν από την αίσθηση του γελοίου!

Τι να σου πω; Μπορεί να έχουν δίκιο! Απαιτείται πράγματι - όπως θα έλεγε ο  Ευγένιος Ιονέσκο -  διεστραμμένο, αλλά σίγουρα μεγάλο πνεύμα και πολύ χαμηλή αισθητική για να εφεύρεις το μουστάκι του Χίτλερ, το πηγούνι του Μουσολίνι, το κασκέτο του Φράνκο, το χαμόγελο του Χρουστσόφ και το επόμενο δελτίο της ΕΡΤ. Ιδιαίτερα αν περιέχει πρωθυπουργό!

Η γελοιότητα είναι πηγή έμπνευσης και δημοσιογραφικής δημιουργίας στην ΕΡΤ, αλλά πώς να την εντοπίσεις σήμερα μέσα στη γενικευμένη αισθητική αθλιότητα των ελληνικών καναλιών; Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας κατάλαβε το προσωπικό του κόστος από αυτή την αισθητική της παρακμής. Ίσως μάλιστα να μην το καταλάβει ποτέ, όπως δεν το κατάλαβαν οι προηγούμενοι…

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ο Κοντομηνάς "σφαγίασε" "Τσολιά" και "Μπαλούρδο" από το κανάλι του

Το έχουμε ξαναγράψει. Η εκπομπή «Ελληνοφρένεια» ήταν μια όαση μέσα στο ραδιοτηλεοπτικό πεδίο.
Το καυστικό χιούμορ της και οι εύστοχες ατάκες ήταν λογικό να ενοχλούν αρκετούς/ες. Μπόρεσε όμως να επιβιώνει γιατί είχε μεγάλη τηλεθέαση και συνεπώς τα έσοδα από διαφημίσεις ήταν ο καθοριστικός παράγοντας που έδιναν στέγη σ’ αυτή την εκπομπή.

Αυτό όμως δεν στάθηκε αρκετό για το αφεντικό του Αλφα, τον Δημήτρη Κοντομηνά –αν υπήρξαν και άλλες παρεμβάσεις ή όχι δεν μπορεί να το γνωρίζουμε- να συνεχίσει την πορεία της αυτή η τηλεοπτική εκπομπή.
Και επειδή στην προκειμένη περίπτωση δεν έπαιρνε τον καπιταλιστή να κάνει άμεση και απροκάλυπτη παρέμβαση –όπως είχε κάνει στο παρελθόν- σε εργαζόμενους της επιχείρησής του, ώστε να τους «συνετίσει» και να εκφράζονται όπως θα επιθυμούσε αυτός, επέλεξε  να «σφαγιάσει» και μάλιστα εντελώς άκομψα, χωρίς να κρατήσει τα παραμικρά προσχήματα την εκπομπή.

Μας πληροφορούν οι συντελεστές της «Ελληνοφρένειας» με ανάρτησή τους στο twitter:


Σύντροφοι τηλεθεατές μας έκοψαν αιφνιδίως απ τον @ALPHA_TV !Μας ανακοινώθηκε χθες βράδυ αφού είχε γυριστεί & μονταριστεί η εκπομπή, με αποτέλεσμα να μη μπορέσουμε καν να χαιρετίσουμε το κοινό. Ευχαριστούμε λοιπόν όσους μας παρακολούθησαν αυτά τα 4μισι χρόνια. Ραντεβού στα Γουναράδικα.


Ανέλαβαν την ευθύνη για τις επιθέσεις σε ΕΣΗΕΜΘ, TV100, FM100


H ομάδα «Μειοψηφίες Μητροπολιτικών Επιθέσεων»  ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις στο TV100, FM100 και στα γραφεία της ΕΣΗΕΜ-Θ, όπως γνωστοποιεί η ομάδα με ανακοίνωσή της.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:


«Η αλήθεια του εξουσιαστικού συστήματος αντικατοπτρίζεται στην βαρβαρότητα του εγκλεισμού…

Τα ΜΜΕ ως θεμελιώδης μηχανισμός του εξουσιαστικού συμπλέγματος, έχουν αναλάβει την παρουσίαση της «πραγματικότητας» στο κοινωνικό σύνολο, έτσι ώστε να εξυπηρετούνται κάθε φορά τα συμφέροντα της εκάστοτε εξουσίας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο προβάλλουν και το νέο σωφρονιστικό κώδικα ως έναν εξανθρωπισμό των συνθηκών στις φυλακές, ενώ ο ίδιος αποτελεί μία νέα βαρβαρότητα που έρχεται να προστεθεί στην ήδη υπάρχουσα φασιστική πραγματικότητα της συνθήκης του εγκλεισμού.

Εισάγεται, λοιπόν, ένα νέο σύστημα εισαγγελικής και δικαστικής μοναρχίας, σύμφωνα με το οποίο το εισαγγελικό βέτο παραμένει σ’ ό,τι αφορά τη χορήγηση αδειών, με τη διαφορά, όμως, πως πλέον θα πρέπει να αιτιολογείται η έγκριση της άδειας και όχι η άρνησή της. Στις εκπαιδευτικές άδειες η «σκυτάλη» περνά στα χέρια των δικαστικών λειτουργών όπου οι νέες θεσμοθετήσεις αποτελούν νέα περιοριστικά όργανα στα χέρια τους. Ένα ακόμη άρθρο έρχεται να περιορίσει τις ήδη κεκτημένες «ελευθερίες» που θα μπορούσε να έχει ένας/μία κρατούμενος/η καθιστώντας επιτακτική τη χρήση του λεγόμενου «ηλεκτρονικού βραχιολιού» κατά τη διάρκεια των αδειών. Μία ηλεκτρονική αλυσίδα, λοιπόν, για την οποία θα πρέπει να πληρώνεται αντίτιμο 15€ ανά ημέρα, εντείνοντας έτσι τους οικονομικούς διαχωρισμούς μεταξύ των κρατουμένων και αποκλείοντας τους οικονομικά αδύναμους από το δικαίωμα της εξόδου.

Παράλληλα, ο νέος σωφρονιστικός κώδικας, ουσιαστικά επαναφέρει της ειδικές συνθήκες κράτησης σε αντιστοιχία με το νομοσχέδιο που προέβλεπε την ίδρυση φυλακών τύπου Γ’, μιας και επιβάλει την κράτηση «επικίνδυνων» κρατουμένων σε αστυνομικά τμήματα, αστυνομικές διευθύνσεις ή σε ειδικές απομονωτικές συνθήκες εντός τον φυλακών.

Σχετικά με τα επισκεπτήρια ο νόμος προβλέπει την δημιουργία μιας ηλεκτρονικής λίστας επαφών για κάθε έγκλειστο/η. Οι κρατούμενοι θα μπορούν να επικοινωνούν με τα άτομα που εμπεριέχονται στην προσωπική τους λίστα, αφού τους δοθεί κωδικός πρόσβασης από τους ανθρωποφύλακες. Με αυτή τη νέα μέθοδο, που αποσκοπεί σε ένα διαρκές φακέλωμα, ο αριθμός των ανθρώπων με τους οποίους θα μπορούν να επικοινωνούν οι κρατούμενοι/ες θα είναι συγκεκριμένος και περιορισμένος, ενώ δεν θα μπορούν να τον υπερβούν λόγω της ηλεκτρονικής καταγραφής των επισκεπτηρίων.

Με στόχο την καταστολή κάθε μορφής αγώνα και αμφισβήτησης εμφανίζονται επίσης νέες τιμωρητικές διατάξεις. Μία από αυτές αποτελεί η εξουσία του συμβουλίου της φυλακής να αφαιρεί μεροκάματα που έχουν δουλέψει οι κρατούμενοι, ως μέσο ποινής σε κάποια «μη αποδεκτή» συμπεριφορά στη φυλακή, κατά την δική του υποκειμενική κρίση. Στο τιμωρητικό αυτό πλαίσιο προστίθεται η νομιμοποίηση της χρήσης βίας από τους ανθρωποφύλακες προς τους κρατούμενους/ες εάν οι πρώτοι βρίσκονται μπροστά σε κάποια «ενεργετική ή παθητική φυσική αντίσταση σε νόμιμη διάταξη ή σε περιπτώσεις νόμιμης άμυνας».

Ακόμα, αντικειμενοποιείται το σώμα των κρατουμένων και οι ίδιοι/ες χάνουν κάθε έλεγχο πάνω σε αυτό, καθώς σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία καθίστανται υποχρεωμένοι να υποστούν εξευτελιστικούς σωματικούς ελέγχους, με την γύμνωση τους. Στο κομμάτι αυτό επανέρχονται οι κολπικοί έλεγχοι δείχνοντας στις έγκλειστες πως είναι υποχείρια στα χέρια του νόμου, ενώ τους γνωστοποιείται πως οποιαδήποτε αξιοπρεπής στάση και αντίδραση σ’ αυτόν θα τους επιφέρει εξοντωτικές ποινές (απομόνωση κ.α.). Στο μοτίβο αυτό έρχεται να συμπληρώσει τη βαρβαρότητα το βασανιστήριο της υποχρεωτικής σίτισης σε περιπτώσεις αγώνων απεργίας πείνας, όπου όχι μόνο επιβάλλεται η εξουσία πάνω στα σώματα των αγωνιστών αλλά και ορίζεται ως νομικά απαγορευμένη η χρήση του σώματος του κρατουμένου ως μέσο αγώνα.

…να επιτεθούμε σ’ αυτούς που την προπαγανδίζουν

Δε μπορεί κάποιος να μιλήσει για τους κρατικούς θεσμούς, την εκτελεστική, την νομοθετική ή την δικαστική εξουσία, χωρίς να συνυπολογίσει την αδιάκοπη και νευραλγική συμβολή των ΜΜΕ στην ύπαρξη, συντήρηση και διαιώνιση τους. Πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία που αλληλοτροφοδοτούνται μεταξύ τους σε επίπεδο πληροφορίας, συμφερόντων, στοχεύσεων και ενίοτε ανθρώπινου δυναμικού.

Τα ΜΜΕ κατέχουν πολλαπλούς ρόλους στην κακόγουστη, γκροτέσκα παράσταση που λέγεται υπάρχον. Σκηνοθετούν, γράφουν σενάρια, κάνουν μοντάζ, άλλοτε συγκαλύπτοντας και άλλοτε υπερθεματίζοντας αυτό που επιθυμούν, διαφημίζουν τις ενδεδειγμένες για αυτά συνειδήσεις. Οι ιστορίες που πλάθουν έχουν μεγάλη γκάμα και ανάλογα με την εκάστοτε κοινωνική και πολιτική συγκυρία, στόχο έχουν, άλλοτε να προκαλέσουν αναβρασμό, άλλοτε τρόμο και ανασφάλεια, άλλοτε ψευδαίσθηση συνοχής και ειρήνης, άλλοτε συγκίνηση.

Αποτελούν μία βιομηχανία που παράγει πραγματικότητες κατά παραγγελία. Η ρητορική τους είναι, συνήθως, συσκευασμένη μέσα σε απλουστευτικά δίπολα που στόχο έχουν με εύπεπτο τρόπο να αναπαραστήσουν και να υποδείξουν τί είναι καλό ή κακό, ποιός είναι αθώος ή ένοχος, τί είναι δίκαιο και τι άδικο, ποιός είναι ο θύτης και ποιό το θύμα. Μέσα από τις αφηγήσεις τους, τα μίντια επιχειρούν να αναγάγουν την προκατάληψη σε αλήθεια και να παρουσιάσουν κατασκευασμένες δηλώσεις ως χρησμούς.

Μέσα από τα δελτία των 8 μιλάει το κράτος και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του. Μέσα από τις εκπομπές «κοινωνικού περιεχομένου» εκφράζεται η κοινωνία του θεάματος, του ατομισμού και της απάθειας. Μέσα από τα σίριαλ, αναπαράγονται οι ζωές κάποιων άλλων, καθρεφτίζοντας τους μικροαστικούς πόθους των τηλεθεατών.

Αντιλαμβανόμενοι, λοιπόν, τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης ως ένα ακόμη εργαλείο της εξουσίας το οποίο παίζει κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση της σύγχρονης αλλοτριωμένης κοινωνίας, ως ένα ακόμη μέσο στα χέρια του κράτους με στόχο την εντατικοποίηση της καταστολής, στοχοποιήσαμε και επιτεθήκαμε με σφυριά και μπογιές στις εγκαταστάσεις των σταθμών TV100 και FM100 σπάζοντας τα οχήματα στο πάρκινγκ τους, το απόγευμα της Τετάρτης 20/12, ενώ, το πρωί της Πέμπτης 21/12 εισβάλαμε στα γραφεία της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης καταστρέφοντας υλικοτεχνικό εξοπλισμό.

Δε ζητάμε ούτε καλύτερη ενημέρωση, ούτε «αντικειμενικότερη» πληροφόρηση. Ο πόλεμος έχει κηρυχθεί και τα στρατόπεδά μας είναι αντίπαλα. Η απάντηση που θα παίρνουν απο εμάς όσο υπάρχουν και λασπολογούν τον αναρχικό αγώνα, θα είναι σπασμένα γραφεία, κατεστραμμένα μηχανήματα και υποδομές και δε θα μείνουμε μόνο σε αυτά. Και, ειδικά, κάθε στιγμή που διαρθρωτικά στάζουν δηλητήριο για αναρχικούς αγωνιστές, επαναστάτες, εξεγερμένους, κάθε στιγμή που η όποια Αλεξίου, ο όποιος Λαμπρόπουλος, και η όποια Καραμήτρου ανοίγουν το στόμα τους και πιάνουν στυλό για να ξεστομίσουν την αλήθεια του εξουσιαστικού συστήματος, καλά θα κάνουν να περιμένουν την, κατά συνέπεια, αλήθεια του αναρχικού αγώνα έμπρακτα, καλά θα κάνουν να περιμένουν τις αιφνιδιαστικές μας επισκέψεις.

Η συγκεκριμένη ανάληψη ευθύνης δεν αποτελεί κανενός είδους δελτίο τύπου. Είναι η γραπτή διατύπωση του γιατί στεκόμαστε έμπρακτα και πολεμικά αντιπαρατιθέμενοι με τα συστημικά μέσα προπαγάνδισης, αποτελεί την διατύπωση του πολιτικού σκεπτικού που μας εξώθησε στην στοχοποίηση των TV/FM 100 και της ΕΣΗΕΜΘ.

Αν κάτι είναι κοινώς γνωστό, αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον διαχρονικό ρόλο των ΜΜΕ στην οχύρωση του συστήματος και στη διασφάλιση των κοινωνικών ισορροπιών.

Αν και έχουμε όλους τους λόγους του κόσμου για να επιτεθούμε στο δημοσιογραφικό συρφετό, χωρίς κανένα συνειδησιακό ενδοιασμό, μερικοί παραπάνω γίνονται επιτακτικοί όταν στο προσκήνιο έρχεται η ανάγκη να υπερασπιστούμε τον ίδιο τον απελευθερωτικό αγώνα, το αναρχικό κίνημα αλλά και να σταθούμε πλάι σε έγκλειστους συντρόφους και αγωνιστές απέναντι στην συστημική (και πλέον συστηματική) συκοφάντηση, και σπίλωση, που έχει ως πρωταρχικό στόχο την ηθική και ιδεολογική εξόντωση.

Άλλωστε, πως αλλιώς θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τον κατασταλτικό ρόλο που επιτελούν τα μίντια την στιγμή που πλάι στους μπάτσους και τους δικαστές προβαίνουν για άλλη μια φορά στην συνήθη πρακτική της τηλεκαταδίκης, σε ένα καθεστώς ασείδοτης τρομοϋστερίας σχετικά με τη σύλληψη του αναρχικού Ντίνου Γιαγτζόγλου;

Πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τα μίντια όταν στα πλαίσια του ίδιου ακριβώς ρόλου ξεθάβουν κάθε ξεχασμένο μέλος των οικογενειών μπακογιάννη-μητσοτάκη για να διαθλάσσουν την δια στόματός τους «κοινωνική αγανάκτηση» για την ολιγοήμερη άδεια του αγωνιστή Δημήτρη Κουφοντίνα; Παρεμβαίνοντας, έτσι, με τη δυνατότητα που τους παρέχει ο τηλεοπτικός φακός σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, κι αυτή τη φορά σε κάθε λεπτό της προσωπικής του, συκοφαντώντας και επιχειρώντας 15 χρόνια μετά να απονοηματοδοτήσουν και να εγκληματοποιήσουν, ξανά απ’ την αρχή, την δράση της Ε.Ο. 17 Νοέμβρη.

Πέρα, όμως, απ’ αυτό, στα πλαίσια της ίδιας αλυσιδωτής ροής των γεγονότων της επικαιρότητας, αυτοί οι κατασκευαστές πραγματικότητας που στοχεύουν στην αναπαραγωγή μιας ενιαίας «κοινής γνώμης» διαμορφώνουν μια ακόμη οχυρωματική πτυχή του υπάρχοντος, στοχεύοντας στην σταδιακή αφομοίωση και ηθικοποίηση ορισμένων πτυχών του αγώνα, οριοθετώντας τον στις δημοκρατικές επιταγές. Ταυτόχρονα, προκυρήσσουν μέσα από τα δελτία τους την εφαρμογή ενός νέου κατασταλτικού δόγματος μέσω των παραδοσιακών τίτλων άρθρων και ειδήσεων περί «αμαύρωσης» των επετείων δύο μαχητικών κοινωνικών εξεγέρσεων στις 17 Νοεμβρίου και 6 Δεκέμβρη. Ενός δόγματος, που στηρίχθηκε μιντιακά στην εστίαση του τηλεοπτικού φακού πάνω σε γεγονότα που δεν μπορούν να αποτελούν λογικές του αναρχικού απελευθερωτικού αγώνα, όπως αυτές των παράπλευρων απωλειών, ανάγοντάς τες σε γενικευμένη «αλήθεια» του αντιεξουσιαστικού αγώνα μέσα από διατυπώσεις του τύπου «αυτό είναι οι αναρχικοί». Παράλληλα, νομιμοποιούν το μονωπόλιο της βίας απ’ την πλευρά του κράτους αναπαράγοντας καταθέσεις μπατσων που επιτίθονται σε διαδηλωτές και μιλούν για αυτοτραυματισμούς των τελευταίων.

Κι αυτό το κατασταλτικό δόγμα, ουσιαστικά, αποπειράθηκε ως ένα βαθμό να υλοποιηθεί μέσα από την εκκένωση της κατάληψης Gare και απέτυχε παταγωδώς κατά την άμεση και με δυναμικά αντανακλαστικά ανακατάληψη του κτιρίου.

Για μας, βέβαια, το στοίχημα δεν παίζεται στην διατύπωση μιας πραγματικότητας που θυματοποιεί τον αναρχικό αγώνα σε σχέση με τη στάση των δημοσιογράφων. Για μας το στοίχημα παίζεται κάθε στιγμή από την μέρα που χαράξαμε μία διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους επαναστάτες και τους διάφορους υπερασπιστές του συστήματος. Κι όπως ακριβώς παραμένουμε συνεπείς απέναντι στις επιλογές μας και τις συνέπειές τους, έτσι ακριβώς κάθε στιγμή της ζωής μας μέσα απ’ τη δράση μας θα κάνουμε ξεκάθαρο σε τέτοιου είδους επαγγελματίες της καταστολής πως και οι δικές τους επιλογές έχουν συνέπειες.

Η δράση αυτή αποτελεί και έναν τρόπο έκφρασης της δικής μας αλήθειας για τον κόσμο, μία δήλωση θέσης μάχης ενάντια σε μπάτσους, πολιτικούς, δικαστές, δημοσιογράφους, σωφρονιστικούς και όσους στελεχώνουν τον σκληρό πυρήνα της κυρίαρχης ελίτ και τους ένοπλους υπερασπιστές της.
Μία προσπάθεια αφύπνισης των ουδέτερων και αδιάφορων, των απολιτικ, των απαθών, για να έρθουν προ των ευθυνών τους, υπενθυμίζοντας πως τα εγκλήματα που διεξάγονται από τους κυβερνώντες, φέρουν και την σφραγίδα της σιωπής τους. Και ένα κάλεσμα για πέρασμα από την μεμψιμοιρία και την παραίτηση σε ανάληψη δράσης εναντίον των εξουσιαστών.

Ένα σινιάλο αλληλεγγύης προς συντρόφους, και όλους όσους αγωνίζονται ενάντια στην καπιταλιστική επέλαση, για την πραγμάτωση των δικών τους καθημερινών αρνήσεων.
Μια πρόσκληση προς τους απόκληρους, τους ασυμβίβαστους, τους ανυπότακτους, τους καταπιεσμένους να ενώσουν τις δυνάμεις τους στην κατεύθυνση του διαρκούς πολέμου με τους κυριάρχους, ως τη μόνη δυνατή λύση για την εξάλειψη κάθε εξουσιαστικής έκφανσης και την δόμηση ενός ελεύθερου κόσμου.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

ΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΗΣ,
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Μειοψηφίες Μητροπολιτικών Επιθέσεων

υγ1) Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός πως τα ΜΜΕ επινόησαν και διατύπωσαν σειρά ψευδών εξυπνάδων, μεταξύ των οποίων και η περίπτωση του υποτιθέμενου τραυματισμού ενός εργαζομένου στο TV και FM100 από πλευράς μας. Οι ενέργειές μας περιορίστηκαν στην καταστροφή των οχημάτων των δύο σταθμών και στο βανδαλισμό της εισόδου.»

υγ2) Δύναμη και αλληλεγγύη στον σύντροφο Γ. Τσιρώνη που του επιβλήθηκε το εξοντωτικό καθεστώς ομηρίας του «κατ’ οίκον περιορισμού» μετά την αποφυλάκισή του«.

Η Συμπόνια της Ντώυτσε Βέλλε για τους Εγκλείστους στα Στρατόπεδα Λέσβου

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Πονόψυχη, σπαραξικάρδια εκπομπή, του γερμανικού Εθνικού Καναλιού Ντώυτσε Βέλλε για τα απάνθρωπα στρατόπεδα συγκέντρωσης «προσφύγων» στη Λέσβο, θα πρέπει νάχει ραντίσει με χριστιανικά δάκρυα το χορταστικό πρωινό -με αυγά και βούρστερ- των Γερμανών και άλλων φιλεύσπλαχνων Δυτικό-Ευρωπαίων ανθρωπιστών, πιστών του δελτίου ειδήσεων του σταθμού.

Συνεργείο ιεραποστόλων του ραδιοτηλεοπτικού φερεφώνου του 4ου Ράιχ, που εισχώρησε στην επικίνδυνη ελλαδική ζούγκλα, πραγματοποίησε διεισδυτική έρευνα σε πλάτος και βάθος και παρουσίασε σήμερα, με το αρμόζον δέος και πάθος, το ασύλληπτο δράμα των δυστυχισμένων εγκλείστων αυτού του ελλαδικού Άουσβιτς.

(Για αποφυγή παρεξήγησης η τελευταία παραπάνω λέξη είναι του γράφοντος τηλεθεατή. Δεν ακούστηκε στην εκπομπή. Μην χάσουν και την δουλειά τους οι άνθρωποι.)

Διεκτραγωδήθηκαν όλα τα χαρακτηριστικά της Δαντικής κόλασης που δημιουργεί η αδιαφορία; Η ανεπάρκεια ; Η παγερή απανθρωπιά του ελληνικού κράτους και περιβάλλοντος; Με τον φοβερό συνωστισμό αυτών των ανθρώπων σε πρόχειρους καταυλισμούς, την κακή τους σίτιση, την έλλειψη θέρμανσης, υγειονομικών συνθηκών διαβίωσης και ιατρικής περίθαλψης, την απαγόρευση εξόδου τους από το νησί… Όλα αυτά από σειρά μαρτυρίες θυμάτων, που κλήθηκαν να καταθέσουν στο μικρόφωνο των Ντώυτσε απεσταλμένων .

Κορυφαία εικόνα της φρίκης :η παρουσίαση του χώρου προσωπικής καθαριότητος ενός στρατοπέδου. Η είσοδος σ’ αυτά τα στρατόπεδα απαγορεύεται στους δημοσιογράφους, μας εξήγησε ο πονηρός Γερμανός ιεραπόστολος, αλλά αυτός πέτυχε να διεισδύσει και μάλιστα με κρυφή κάμερα. Η εικόνα ήταν πράγματι αποκρουστική, φρικαλέα. Δύο λευκοί νιπτήρες σπασμένοι και βρωμεροί. Μία λεκάνη λειψή και πασαλειμμένη με ακαθαρσίες. Δάπεδο καλυμμένο στο ήμισυ από λευκά πλακάκια σπασμένα και στο υπόλοιπο γυμνό -τα είχαν ξεκολλήσει. Με λίγη παρατηρητικότητα διαπίστωνες μιαν αινιγματικήν αντίφαση: Οι τοίχοι, ο εσωτερικός εξοπλισμός, οι νιπτήρες , η επίστρωση του δαπέδου ήσαν σχετικά καινούργια. Τα σπασίματα, τα ξεκολλημένα πλακάκια, ,ακόμη και η πασαλειμμένη ακαθαρσία μαρτυρούσαν, όχι απλώς απουσία φροντίδας από τους εξυπηρετούμενους, αλλά εχθρικά μανιώδη βανδαλισμό.

Τέτοιες διαγνώσεις δεν υπέπεσαν προφανώς στην αντίληψη των κεραιών του δαιμόνιου Γερμανού ιεραποστόλου, ο οποίος ασφαλώς θα συνέκρινε την εικόνα με εκείνη των αποχωρητηρίων του μεγάρου της Ντώυτσε Βέλλε. Ούτε τον οδήγησαν τα εξεγερμένα ανθρωπιστικά του αισθήματα στην αναζήτηση των συνθηκών και αιτίων που οδήγησαν και εξηγούν το φαινόμενο του - όχι και Άουσβιτς, Μπούχενβαλτ κλπ- στρατοπέδου, που ερευνούσε και αποκάλυπτε στην ανθρωπότητα. Αθώος και ανύποπτος δεν ήξερε και δεν άκουσε: Για την πρόσκληση στην ανοιχτή αγκαλιά της Μέρκελ, που κίνησε τις στρατιές των φυγάδων -από Δυτικούς βομβαρδισμούς και πείνα αποικιακής καταλήστευσης- στην Αφρική, Μέση Ανατολή και Δυτική Ασία, για τα υψωμένα συρματοπλέγματα και τους διωγμούς στα σύνορα εκτός Ελλάδας και Ιταλίας, για την πείνα και δυστυχία της Δεύτερης Κατοχής στην Ελλάδα της «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης», που αδυνατεί να θρέψει, στεγάσει, ζεστάνει τον ίδιο τον πληθυσμό της. ..

Καμιά από αυτές τις έννοιες και παραστάσεις δεν παραβίασε ούτε σαν υποψία τον μονοδιάστατο και περίφρακτο ανθρωπισμό του Ντώϋτσε ιεραποστόλου στη ζούγκλα της Λέσβου.

Τυχαία όμως και ανύποπτα μας οδήγησε σε μιαν άλλη, την ελληνική πλευρά του δράματος, του οποίου η κορύφωση θα είναι αιματηρή, όπως πρόβλεψε σε δήλωσή του τοπικός δήμαρχος.

Ο Γερμανός απεσταλμένος, μιλώντας για το πρόβλημα θέρμανσης με την εισβολή του χειμώνα, μας είπε ότι οι πρόσφυγες «εφευρίσκουν δικούς τους τρόπους λύσης του» και παρουσίασε μιαν ομάδα γενειοφόρων γύρω από έναν κουρεμένο κορμό ελιάς που έκαιγε σαν λαμπάδα. Προσέτρεξε στο συνεργείο λήψης και ο ιδιοκτήτης του χωραφιού, πού έλεγε -στα ελληνικά- πως το χωράφι του είχε πολυάριθμες ελιές (πάνω από εκατό;) και του τις έχουν κάψει όλες. ΄Εδειξε και τα καμένα κουφάρια τους, λέγοντας πως «πάει αυτές δεν ξαναφυτρώνουν». Οι μετανάστες/πρόσφυγες αλωνίζουν στο νησί –είπε- και κάνουν ότι θέλουν. Ο ίδιος έχει και πρόβατα. Από τα εκατό του έχουν κλέψει τα σαράντα. Και δεν είναι για να τα φάνε οι ίδιοι. Τα πουλάνε. ΄Εμμεσα περιέγραψε μια κατάσταση συμμοριών που ληστεύουν το νησί και εμπορεύονται τη λεία. Ο θεατής του τοπίου και του κλίματος διέβλεπε και στα ίχνη της υπαίθρου τα ίδια εμφανή αποτυπώματα εχθρικών αισθημάτων κατά της φιλοξενούσας γης και των κατοίκων της.

Στην ταβέρνα του χωριού, συνάθροιση των κατοίκων συζητούσαν μέτρα αυτοάμυνας, αφού άπειρα αιτήματα για κρατική προστασία είχαν αποδειχτεί μάταια .

Σε άλλη σκηνή της γερμανικής έρευνας τοπικός Δήμαρχος μίλησε (στα ελληνικά) για τα ατελέσφορα διαβήματα στον Μουζάλα και προειδοποίησε, με όση έμφαση διέθετε ο άνθρωπος,ότι «προσέξτε, γιατί πηγαίνουμε γρήγορα σε συγκρούσεις ανάμεσα σε μετανάστες και ντόπιους!»

Αν τον κατάλαβαν οι Ντώϋτσε ιεραπόστολοι, θα πήραν σημείωση και ραντεβού για νέος προσκύνημα στον τόπο του «προσφυγικού μαρτυρίου».


* Η φωτο στη Μόρια περασμένο χειμώνα.

Ένας Πόλεμος ΜΜΕ Που η Ρωσία Μπορεί Μόνο να Χάσει

«Το ρωσικό κανάλι R.T. κρατάει απλώς έναν καθρέφτη στο πρόσωπο της αμερικανικής κοινωνίας… Το σκοτεινό μήνυμα διαπερνά σε βάθος.»

του M.K. Bhadrakumar, Asia Times,3-12-17

[Για την έμμεση φίμωση του ρωσικού καναλιού R.T.στις ΗΠΑ, με το στίγμα του «οργάνου ξένης δύναμης», κρίνει σημαντικό να τοποθετηθεί ο διακεκριμένος συνεργάτης των «Τάϊμς της Ασίας», πρώην στέλεχος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ινδίας και κατ’ επανάληψιν πρεσβευτής, τα άρθρα του οποίου αποτυπώνουν αλάνθαστη αξιολόγηση γεγονότων, οξεία παρατηρητικότητα των αποκαλυπτικών στοιχείων τους για αίτια, συνέπειες και εξελίξεις, μιαν ινδουιστική φιλοσοφημένη αυτοσυγκράτηση στις κρίσεις, που, σε συνδυασμό με την υψηλή καλλιέργεια του ανδρός, κάνουν την ανάγνωση των κειμένων του -πέραν της πολύτιμης ενημέρωσης- μιαν δυσεύρετη πνευματική εκδρομή από την επικράτεια της σκουπιδολογίας.]

Παρουσίαση Μιχαήλ Στυλιανού

Ο «πόλεμος των ΜΜΕ» μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, που εκτυλίσσεται εδώ και ένα μήνα, μπορεί να μην κοπάσει σύντομα.
Όλα άρχισαν όταν το αμερικανικό υπουργείο  Δικαιοσύνης ανακοίνωσε τον Σεπτέμβριο ότι το ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι R.T. θα πρέπει να καταγραφεί σύμφωνα με τον Νόμο περί Καταγραφής Ξένων Πρακτόρων (του 1939).

΄Οχημα-συνεργείο της  ρωσικής τηλεόρασης RT, στην Μόσχα.

Αυτός ο νόμος ορίζει ότι εκπρόσωποι συμφερόντων ξένων δυνάμεων «υπό πολιτική η ημι-πολιτική ιδιότητα,» οφείλουν να αποκαλύψουν την σχέση τους με την ξένη κυβέρνηση και πληροφορίες για την δράση τους και τους οικονομικούς τους πόρους. Η νομοθεσία αποβλέπει να διευκολύνει την «αποτίμηση από την κυβέρνηση και τον αμερικανικό λαό των δηλώσεων και δραστηριοτήτων αυτών των προσώπων».
Ο Νόμος ψηφίστηκε αρχικά σαν φραγμός κατά της ναζιστικής προπαγάνδας, αλλά στράφηκε επιλεκτικά εναντίον χωρών τις οποίες οι ΗΠΑ θεωρούσαν ως αντιπάλους (όπως η πρώην Σοβιετική ΄Ενωση).
Στις τελευταίες δεκαετίες ο νόμος εξειδικεύτηκε στο να θέσει υπό έλεγχο προαγωγούς συμφερόντων ξένων χωρών («λομπίστες»)         – ένα είδος χημειοθεραπείας για το κυνήγι υποβοσκόντων καρκινικών κυττάρων. Η μετά-Σοβιετική Ρωσία στοχοποιείται για πρώτη φορά, ενδεικτικά της αντιπαλότητας των δύο εθνών.
Η Μόσχα προειδοποίησε για την λήψη αντιποίνων, αλλά η Ουάσιγκτον επέμεινε και τελικά η RT, η οποία πράγματι αντλεί κρατική χρηματοδότηση, καταγράφηκε ως ξένο όργανο , εντός της ορισμένης προθεσμίας 13 Νοεμβρίου.
Η Μόσχα αντέδρασε αμέσως, περνώντας έναν νόμο αντίστοιχο με τον 80χρονο αμερικανικό και κάλεσε την «Φωνή της Αμερικής» και τους σταθμούς «Radio Free Europe και Radio Liberty» να συμμορφωθούν. Αμέσως η χορωδία των Δυτικών ΜΜΕ κατήγγειλε πως το Κρεμλίνο επιβάλλει λογοκρισία της ενημέρωσης στη Ρωσία.
Η στάση της Αμερικής αντικατοπτρίζει περισσότερο ένα αυξανόμενο συναίσθημα ανασφάλειας και άγχους στην σημερινή της κατάσταση εμφυλίου πολέμου.
Το αμερικανικό Κογκρέσο προχώρησε ένα βήμα περισσότερο την περασμένη εβδομάδα, αφαιρώντας από τους ρεπόρτερ της RT την άδεια εισόδου και παρακολούθησης των συνεδριάσεων των σωμάτων. Η RT δεν θα μπορεί πια να καλύπτει απ’ ευθείας τα καμώματα των Αμερικανών νομοθετών.
Το Κρεμλίνο δήλωσε πως είναι «εξαιρετικά απογοητευμένο» και πρόβλεψε πως θα προκύψει μια «συναισθηματική αντίδραση» από τους Ρώσους βουλευτές. Ο Πρόεδρος της ρωσικής Ντούμα (Βουλής), Βιατσεσλάβ Βολόντιν, δήλωσε πως μελετά «αντίστοιχα μέτρα».
Σε επίσκεψή του στη Ρώμη, ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ, έδωσε ωστόσο μιαν πιο αμφίλογη απάντηση: 
«Μελετούμε την κατάσταση… Είμαι πεπεισμένος πως (η ενέργεια) είναι απολύτως απαράδεκτη για μια λίγο-πολύ σοβαρή, πολιτισμένη χώρα. Δεν μπορώ να πω τώρα ποια θα είναι η απάντησή μας, αλλά δεν θα ήθελα να μπούμε στην κούρσα των απαγορεύσεων, που θα βλάψουν τα μέσα ενημέρωσης όσο και τον κόσμο που περιμένει να μάθει από τα ΜΜΕ τι συμβαίνει στον κόσμο».
Ο Λαβρώφ είναι ένα γέρικο άλογο του πολέμου. ΄Εχοντας ζήσει και υπηρετήσει επί δεκαετίες  τόσο ως Σοβιετικός όσο και ως μετά-Σοβιετικός διπλωμάτης στις ΗΠΑ, αντιλαμβάνεται προφανώς ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι σαν της Συρίας ή του Αφγανιστάν. Η Ουάσιγκτον εσκεμμένα προκαλεί την Μόσχα, σπρώχνοντας ολοένα περισσότερο την RT να αποσυρθεί στην Ευρασία.
Είναι ένας άνισος πόλεμος. Ακόμη και αν οι Ρώσοι ρίξουν τα αμερικανικά κανάλια στις παγωμένες θάλασσες, δεν πρόκειται να βλάψουν τα αμερικανικά συμφέροντα.
Επιπλέον, οι Ρώσοι δεν εξαρτώνται πια από την Φωνή της Αμερικής και τα Radio Liberty- Radio Free Europe για εναλλακτικές ειδήσεις. Τέτοια αμερικανική προπαγάνδα σκοντάφτει σε σφαλισμένα ακουστικά τύμπανα. Η δημοτικότητα του Προέδρου Πούτιν ξεχειλίζει τα 80%. Του φτάνει να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του στις εκλογές του Μαρτίου και είναι τελειωμένη υπόθεση.
Αντίθετα η R.T. χτυπά το αμερικανικό Κατεστημένο εκεί που πραγματικά πονάει. Το εκπληκτικό με την R.T. είναι ότι δεν  χρησιμοποιεί μόνο αμερικανικών πηγών πληροφορίες αλλά και την τεχνική των αμερικανικών ΜΜΕ στην σοβιετική περίοδο.                     
Η R.T. απλώς κρατάει έναν καθρέφτη στο πρόσωπο της αμερικανικής κοινωνίας –στην οικονομία της, στην πολιτική, στον πολιτισμό και στον αθλητισμό. Και η εικόνα που οι Αμερικανοί βλέπουν να αντικατοπτρίζεται είναι και πνευματικά ερεθιστική και συναισθηματικά βαρύνουσα. Το σκοτεινό μήνυμα διαπερνά σε βάθος.
 Η R.T. προβάλλει ζωντανά την βία στην αμερικανική κοινωνία, τις ρατσιστικές διακρίσεις και την σκληρότητα απέναντι στην φτώχεια και στους «αποτυχημένους», μαζί με το αργυρώνητο και τον εκφυλισμό του αμερικανικού δημόσιο βίου. Αντίθετα με την Σοβιετική εποχή, όταν το Κρεμλίνο έπνιγε την ελευθερία και την δημιουργικότητα των ΜΜΕ και ξεφούρνιζε προπαγάνδα πρωτόγονη στα όρια του κωμικού , η R.T. έχει εκπομπές κλασικής τάξεως.
΄Εχει εξαιρετικά επαγγελματικό προσωπικό, που συγκρίνεται με οποιοδήποτε πρώτης κατηγορίας Δυτικό Τηλεοπτικό Οργανισμό από την άποψη του διανοητικού επιπέδου, της ευρυμάθειας και του λεπτού πνεύματος. Και δεν νοιάζεται το παράπαν για τις εισπράξεις. Δεν είναι επομένως εκπληκτικό ότι στα δώδεκα χρόνια από την ίδρυσή της ανεβαίνει συνεχώς στην κλίμακα δύναμης, κερδίζοντας την συμπάθεια και εμπιστοσύνη παγκόσμιων ακροατηρίων και ειδικότερα Δυτικών. Αρκετά για να κατανοηθεί το στρατηγικό συμφέρον της Μόσχας για την παρουσία και άνθηση της  R.T. στο γόνιμο έδαφος της Αμερικής!
Σε μιαν φιλοσοφική υποσημείωση, δεν είναι θλιβερό ότι τα πράγματα έφθασαν έτσι ώστε μια χώρα που καυχάται για το ΄Αγαλμα της Ελευθερίας να είναι στην πραγματικότητα τόσο μισαλλόδοξη;
Η στάση της Αμερικής εκφράζει περισσότερο ένα αίσθημα ανασφάλειας και άγχους στην σημερινή της κατάσταση εμφυλίου πολέμου, με τις ηγετικές ελίτ να αλληλοσπαράσσονται και την υπερδύναμη να υποχωρεί ανελέητα από την παγκόσμια σκηνή. Βασικά η R.T. απειλεί το ηθικό και την αυτοεκτίμηση των ΗΠΑ.

20 εκατ. μπόνους με μορφή ελάφρυνσης φορολογίας στα κανάλια


Μείωση από 20% σε 5% του συντελεστή του ειδικού φόρου επί της αξίας των τηλεοπτικών διαφημίσεων από την 1η Απριλίου 2018 προβλέπει τροπολογία που κατέθεσε το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής.

Η τροπολογία ενσωματώθηκε στο άσχετο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών για τα τυχερά παίγνια, και η σχετική ρύθμιση έχει να κάνει αποκλειστικά με τα τηλεοπτικά κανάλια που θα έχουν άδεια λειτουργίας από το ΕΣΡ ή θα έχουν υπογράψει σύμβαση παραχώρησης με το Δημόσιο- καθώς και τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης.

Βάσει των εκτιμήσεων του ΓΛΚ, από η νέα ρύθμιση θα έχει αποτέλεσμα μείωση εσόδων 20 εκατ. ευρώ ανά έτος, ενώ για το 2018 η μείωση εκτιμάται στα 15 εκατ. ευρώ, καθώς η εφαρμογή θα λάβει χώρα στην αρχή του β' τριμήνου.

Η τηλεοπτική παρακμή συνευθύνεται για την κατάντια μας

του Τάκη Λάτα

Η κρίση φαίνεται ανάγλυφα στα τηλεοπτικά σκουπίδια:
Σε μια εκπομπή κάποιοι εύθυμοι τύποι και άγνωστες τύπισσες βαθμολογούν τα... φορέματα που φοράνε κάποιες νεαρές κυρίτσες που ακούγοντας αρνητική κριτική... αφήνουν να τους ξεφύγει ένα δάκρυ, 

διαγωνισμοί (συχνά ατάλαντων) "ταλέντων" με κριτές ατάλαντα άτομα που μπόρεσαν να κάνουν καριέρα μόνο στη χώρα που η περιορισμένη αγορά της υπακούει στις γνωστές ιδρυματοποιημένες νόρμες, 

πωλητές ψεύτικων κοσμημάτων που από 800 ευρώ τα πουλάνε μόνο 200 ευρώ, αλλά "μόνο για σήμερα 12 ευρώ", 

απατεώνες που ζητάνε από τους αφελείς να τηλεφωνήσουν σε πανάκριβους τηλεφωνικούς αριθμούς για να κερδίσουν 3000 ευρώ βρίσκοντας μια κρυμμένη λέξη (στο οποίο πρόγραμμα "βγαίνουν" στον αέρα μόνο άνθρωποι του απατεώνα λέγοντας άλλ' αντ' άλλων, 

τούρκικες ή μεξικάνικες "συναισθηματικές" σειρές-εμετοί, 

παιχνίδια τύχης ή "γνώσεων", για τις οποίες πρόθυμα συρρέουν στα στούντιο εκατοντάδες χασομέρηδες, 

μαγειρικές επί μαγειρικών και κροταλίσματα κατσαρολών από περίεργα άτομα, 
παιδαριώδη παιχνίδια "επιβίωσης" κάποιων ωραιοπαθών (που πέρυσι ξεσάλωσαν πολλοί ηλίθιοι χαζεύοντας τους) και, 

ως εξαίρεση, 

κάποιες πολύ καλές ξένες σειρές που προβάλλονται από τα κρατικά κανάλια, που όμως στελεχώνονται με τους γνωστούς αναξιοκρατικούς τρόπους από εκατοντάδες αγράμματους (και ολίγους ικανούς και εγγράμματους).


Εμεινα μέσα με υπερκόπωση και υπέστην τα... πάνδεινα.
;-)
Μια πνιγηρή πραγματικότητα που αντικατοπτρίζει τον γενικότερο ζόφο που βιώνουμε.

Οι φασίστες είναι παντού ίδιοι - Απειλές κατά την Αλεξάνδρας Πασχαλίδου από Σουηδούς νεοναζί


Την Αλεξάνδρα Πασχαλίδου την γνωρίζουμε ώς μια ελληνίδα δημοσιογράφο που διαπρέπει στην αλλοδαπή. Την θυμόμαστε και ένα πέρασμά της από το χώρο της ελληνικής τηλεόρασης πριν αρκετά χρόνια. Ζει και εργάζεται στην Σουηδία και είναι από τους καταξιωμένους ανθρώπους του τύπου στην χώρα, όπου πήγε ως μετανάστρια σε ηλικία έξι ετών.

Στο στόχαστρο των Σουηδών νεοναζί όμως μπήκε καθώς έχει επιδείξει πλούσια δράση υπέρ των μεταναστών.
Πριν μερικούς μήνες είχε μιλήσει για το πρότζεκτ κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας που συμμετέχει:
Έχω γράψει και στο βιβλίο μου «Σε ξένες γειτονιές» από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, αλλά και έχω μιλήσει αρκετές φορές σε συνεντεύξεις για τα βιώματα μου μεγαλώνοντας στο πιο φτωχό προάστειο της Σουηδίας, ως μεταναστόπουλο και Ελληνίδα στην ξενιτιά. Μοιράζομαι αυτές τις εμπειρίες με πολλούς άλλους από ομάδες που επίσης προσβάλλονται και αντιμετωπίζουν ρατσισμό. Είτε ανήκουν στην LGTBQ κοινότητα είτε ανάπηροι, είτε ανήκουν σε άλλες μειονότητες. Τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί τα ρατσιστικά χτυπήματα στα κοινωνικά δίκτυα. Απειλές, άπειρα ψέμματα, άσχημες συμπεριφορές και ό,τι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς συμβαίνουν, συμβαίνουν και σε μένα, αλλά και σε άλλους πολλούς. Κάποια στιγμή δεν άντεξα και αποφάσισα να κάνω ένα φιλμάκι.
Με κάλεσε ο αντιπρόεδρος της ευρωπαϊκής επιτροπής Franz Timmermans να δώσω μία ομιλία σε ένα συνέδριο στις Βρυξέλλες, οπότε το φιλμάκι είναι μία περίληψη από όσα είπα.
Η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου δημοσίευσε στο Twitter και το Instagram μια φωτογραφία από την χθεσινή συγκέντρωσης της ναζιστικής οργάνωσης NMR («Σκανδιναβικό Κίνημα Αντίστασης») η οποία δείχνει ένα πλακάτ με τη φωτογραφία της και το μήνυμα: «Παράνομη».

«Οι Ναζιστές διαδηλώνουν σήμερα στο Γκέτεμποργκ. Σε μία από τις πιο σύγχρονες και οικονομικά ευημερούσες δημοκρατίες του κόσμου. Χρησιμοποιούν την εικόνα μου. Στοχοποιούν μια γυναίκα με ύψος 1,60 cm, ανεξάρτητη δημοσιογράφο χωρίς σωματοφύλακες και υποστήριξη από εργοδότες. Πόσο θλιβερό; Ευχαριστώ τους γενναίους ανθρώπους που αντιστέκονται. Ποτέ δεν θα παραιτηθούμε. Ποτέ δεν θα αφήσουμε τον εαυτό μας να σιγήσει. Δεν κάνουμε βήμα πίσω απέναντι στον ναζισμό και τον ρατσισμό», έγραψε στο μήνυμά της.

Και το βιντεάκι με την περίληψη της ομιλίας της για τη Δημοκρατία, το ρατσισμό και τον φασισμό:

Είναι κοινωνική ανάγκη για ένα νέο όραμα


Ένα καινούργιο όραμα που να εμπνέει για κοινωνική συνοχή και πάνδημη συμμετοχή είναι ζητούμενο στις μέρες μας. Ένα κοινωνικό όραμα που να συναρπάζει όλους τους Έλληνες. Τί άραγε να χρειάζεται για να γεννηθεί ένα τέτοιο όραμα;

Ανάμεσα στους όρους, που φαίνεται να είναι απαραίτητοι, είναι και εκείνοι που συμβάλλουν στον προσδιορισμό και την ικανοποίηση των κοινών αναγκών των πολιτών και του λαού, που δεν θα εξικνούνται από το σήμερα για να εξαντλούνται στο αύριο. Και τούτο, γιατί οι ανάγκες που είναι τόσο βραχύβιες, δεν έχουνε τον καιρό να απεκδυθούν την επιθυμία ή την παραίσθηση, και να ωριμάσουνε, να βελτιστοποιηθούνε. Δεν έχουνε τον καιρό να ξεχωρίσουν οι ανάγκες από τις απαιτήσεις, και να διακριθεί σαφώς η ικανοποίησή τους από το ενδεχόμενο της λαϊκιστικής διανομής (και προσφοράς ευκαιριών ή προνομίων) ή της δημαγωγικής και εικονικής εξαγγελίας φτηνών υποσχέσεων.

Είναι κοινή εμπειρία, ότι οι σημαντικές ανάγκες που δεν ικανοποιούνται όταν προκύπτουν, χάνουν την σειρά τους, επειδή έρχονται νέες. Και η στασιμότητα που είναι η φυσική συνέπεια [όταν δεν είναι η αδιάφορη ευημερία και η καταναλωτική ευμάρεια], δεν είναι η μόνη ουσιαστική απώλεια. Καμμιά φορά, οι απώλειες, είναι τραγικά πιο επιτακτικές, απειλητικές, και επικίνδυνα παρούσες.

Μοιάζει η κοινωνική και η εθνική ζωή, σαν μια διαρκή ετοιμασία για την πυροπροστασία, την πλημμύρα ή τον παγετό. Δεν εξαιρούμε από αυτή την εικόνα ούτε την προσωπική ή την επαγγελματική ζωή.

Όπως ετοιμαζόμαστε για να μην μας "πιάσει" η φωτιά και η πλημμύρα, έτσι, δηλαδή διαρκώς και προνοητικά, πρέπει να γρηγορούμε, όχι μόνο για το μέλλον, αλλά και για το παρόν, που είναι πιο επιτακτικό από το μέλλον.

Γιατί το παρόν, δεν αποτελεί, παρά το μέλλον ενός παρελθόντος, στο οποίο, ενδεχομένως, υπήρξαμε αδιάφοροι κι άπραγοι.

Με τον ίδιο τρόπο, ο άνθρωπος, ιδιώτης ή επιχειρηματίας, πρέπει να ετοιμάζεται. Να καταρτίζεται και να εργάζεται προσωπικά για την ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του και την απόκτηση δεξιοτήτων. Κι ακόμη, να φιλοτιμείται ώστε να συμμετέχει και να συμβάλλει στην προσωπική και στην κοινωνική ευδαιμονία.

Όλοι εμείς, οι ενήλικες, έχουμε την ευθύνη των πράξεων και των παραλείψεών μας. Της προετοιμασίας και της ετοιμότητάς μας. Της προνοητικότητας και της επιμέλειας των βημάτων και των προσπαθειών μας. Και στο κάτω-κάτω μιλάμε για τις δικές μας επιλογές, θα πεί κάποιος, λάτρης της ατομικής "του" ελευθερίας.

Το ζήτημα γίνεται περίπλοκο, όταν πρέπει να ασχοληθούμε με τα καθήκοντα και τις ευθύνες μας. Αυτά που αφορούν τους αποδέκτες των ενεργειών μας. Τα παιδιά μας, τους μαθητές μας, τους γονείς μας, τους πολίτες, τον λαό, τους διοικούμενους ή τους δικαζόμενους.

Γιατί δεν νοείται ενήλικας άνθρωπος χωρίς ευθύνες προς τρίτους, εκτός εάν αυτός πάσχει διανοητικά ή είναι υπέργηρος.

Στην δημιουργία ανεύθυνων συντελεί, κατά κοινή εμπειρία, η λαθεμένη παιδαγωγική και πολιτική των αρμοδίων. Αυτό συμβαίνει όταν

Οι μαμάδες υποκαθιστούν τα παιδιά τους στα καθήκοντά τους ή τις ευθύνες τους.
Οι γονείς προμηθεύουν προσόντα στους βλαστούς τους, που οι ίδιοι δεν τα έχουν. Ή,
σύζυγοι που οικειοποιούνται την εξουσία του άλλου συζύγου και διατάσσουν ή "υπογράφουν" αναρμοδίως.
Κι όταν Υπουργοί παιδείας κατεργάζονται την διευκόλυνση των εκπαιδευομένων και όχι την παιδεία των υποψηφίων πολιτών.
Καθώς κι όταν η εξουσία με βάση την "θεωρία των παιγνίων", αντί να σχεδιάζει την διδαχή των νέων προκειμένου να γίνουν πεπαιδευμένοι πολίτες, συμβαίνει να αλλάζει τους όρους προς το πολιτικά συμφερότερο γι' αυτήν, αν διαπιστώσει ότι το εγχείρημα φαίνεται, να της προσδίδει πολιτικό κόστος!
Η απλούστευση, η διευκόλυνση, η υφαρπαγή, ο νεποτισμός και η δημαγωγία έχουν τον πρώτο και, κυρίως, τον άχρηστο, τον πιο καταστροφικό λόγο. Η προπαγάνδα, η χειραγώγηση, η κομματικοποίηση των πολιτών συνεπικουρεί το έργο της εξηλιθίωσης του μέσου ανθρώπου.

Η καθημερινή κοινωνική μας εμπειρία, αλλά και η ιστορική μας γνώση και η δημοσιογραφική ενημέρωση (με τα ρεπορτάζ από ό,τι συμβαίνει σε όλον τον κόσμο) μας έχουν καταδείξει ότι μπορούμε και πρέπει να προετοιμαζόμαστε. Κι ακόμη, μας έχουν δείξει, ότι συχνά, οι μεγαλύτερες καταστροφές έχουν επέλθει από αδιαφορία κι επιπολαιότητα των ίδιων των καταστρεφόμενων κι από εγκληματική πρόθεση των αντιπάλων τους. Αυτά θα βρούμε αν εντρυφήσουμε στις καταστροφικές πολιτικές, που σχεδιάστηκαν από κάποια επιτελεία σε βάρος αντιπάλων, προσώπων, λαών, χωρών, ή αλλοτρίων οικονομικών πόρων. Γιατί το κακό (που θα προκληθεί σε κάποιους) πάντοτε προετοιμάζεται από εκείνους που το μετέρχονται -επειδή τους εξυπηρετεί- ενώ το καλό και ωφέλιμο για τους ανθρώπους δεν προετοιμάζεται το ίδιο επιμελώς από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Αντιθέτως μάλιστα, υπάρχουν τόσοι και τόσοι που μας αποπροσανατολίζουν, μας διαιρούν, μας αποσυντονίζουν και μας εθίζουν στο εύκολο και στο ανέμελο, απολαυστικό παρόν.

'Ενα κοινωνικό όραμα προϋποθέτει και ταυτόχρονα αποδίδει, παιδεία, προετοιμασία, πίστη, κοινωνική συνοχή και ενότητα ζητουμένων, κι όχι ατομικές πολιτικές ατζέντες και ιδιοτελή οράματα από αναξιόπιστα πρόσωπα.

Τα οράματα του πολιτικού κόσμου σήμερα είναι ατομικές πρωτοβουλίες, για ατομικές εξελίξεις, ερήμην εκείνων των οποίων ζητείται η βοήθεια και η συμμετοχή, η στέρηση και οι θυσίες. Βλέπουμε διαγκωνισμούς για την εξουσία, μισθολογική κατοχύρωση κεκτημένων, διαδοχή πολιτικών θρόνων ελέω ονόματος και οικογενείας, ή κομματικής δράσης. [Μιλήσαμε ήδη για το πιο πρόσφατο trendy εκμαυλιστικό μας πολιτικό όραμα!].

Αλλά, χωρίς αρχές, χωρίς αξίες, χωρίς πίστη στο ζητούμενο, χωρίς κοινωνική οικουμενικότητα του ζητουμένου, και -κυρίως- χωρίς δεδομένη και προϋπάρχουσα την αξιοπιστία του οραματιστή, δεν υπάρχει προοπτική για κανένα όραμα.

Σάλπισμα αντίστασης στο ξεπούλημα της Κύπρου το βιβλίο "Η ΚΥΠΡΟΣ στο ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ"

Δημοσιεύουμε τρία άρθρα (από ισάριθμα έγκυρα sites) για να παρουσιάσουμε το νέο βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου "Η Κύπρος στο Στόχαστρο" και να παροτρύνουμε τους φίλους μας να το προμηθευτούν και να το διαβάσουν ώστε να κατανοήσουν με τον αποκαλυπτικότερο τρόπο το ξεπούλημα που επιχειρείται στο χρυσοπράσινο φύλλο της Μεσογείου. Την αποκοπή από την  Ελλάδα και την κατάλυση του Ελληνοκυπριακού στοιχείου της.
Το βιβλίο "Η Κύπρος στο Στόχαστρο" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Ινφογνώμων".




Στις «Ναυτικές Δυνάμεις» (ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ) δίνουν την Κύπρο Τσίπρας και Κοτζιάς


Του Δημήτρη Γεωργόπουλου
Την οργανική ενότητα της επίθεσης κατά, και του προγράμματος καταστροφής/υποδούλωσης του ελληνικού λαού και στην Ελλάδα (με οικονομικά μέσα) και στην Κύπρο (με γεωπολιτικά), επιχειρεί να αναδείξει το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου «Η Κύπρος στο Στόχαστρο» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.
Ο συγγραφέας υπογραμμίζει μάλιστα ότι, τόσο το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο (βάση των συνομιλιών της Γενεύης για το Κυπριακό), όσο και η Δανειακή Σύμβαση της Ελλάδας συνετάγησαν από το ίδιο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου! Κάνει,δε, λόγο για «κυπριακό γεωπολιτικό πείραμα» που έρχεται ως συνέχεια και ολοκλήρωση του «ελληνικού οικονομικού πειράματος».
Το βιβλίο προλογίζουν ο Μίκης Θεοδωράκης (που κάνει και μια δραματική, προσωπική έκκληση στον Τσίπρα να μην κάνει πράξεις που κινδυνεύουν να θεωρηθούν προδοτικές) και ο πρέσβης Θέμος Στοφορόπουλος. Το βιβλίο αρχίζει με μια γνωμάτευση του διαπρεπούς συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη για τον παράνομο και πραξικοπηματικό χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης που δεν τερματίσθηκε οριστικά, αλλά μόνο προσωρινά (και με «απώλειες» για την κρατική υπόσταση της Κύπρου), και παραμένει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κυπριακό κράτος.
Η πρωτοτυπία της ανάλυσης του συγγραφέα έγκειται στο ότι αντιμετωπίζει το Κυπριακό όχι μόνο ως ελληνοτουρκική διένεξη, αλλά και ως «κρυμμένο», όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει, «αποικιακό πρόβλημα».
Δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, η Δυτική Αυτοκρατορία να επιτρέψει την μετατροπή της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο, λόγω της παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας του νησιού. Ο διεθνής, δυτικός παράγων θέλει το νησί αποικία, αλλά το θέλει δική του αποικία, δυτικό προτεκτοράτο, και για να το πετύχει αυτό έβαλε την Τουρκία στην κυπριακή εξίσωση το 1955 και την ενεθάρρυνε να εισβάλει στην Κύπρο το 1974, απαγορεύοντάς της όμως να καταλάβει όλο το νησί.

Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η τωρινή πολιτική της Αθήνας στο Κυπριακό έρχεται ως φυσιολογικό συμπλήρωμα και αποτέλεσμα της πολιτικής της στο θέμα των δανειακών και των μνημονίων, δηλαδή της απόφασής της να μην προετοιμαστεί και να μην δώσει τον αγώνα αποκατάστασης της ελληνικής ανεξαρτησίας και δημοκρατίας, όπως υποσχέθηκαν τα κυβερνώντα κόμματα.
Η ελληνική κυβέρνηση, υπενθυμίζει ο συγγραφέας, προσπάθησε να στηριχτεί στις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, για να «μαλακώσει» κάπως την επιθετικότητα του Βερολίνου και των πιστωτών, με αποτέλεσμα το φιάσκο και την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του Ιουλίου 2015, για την οποία, μας θυμίζει, ευχαρίστησε δημοσίως την αμερικανική κυβέρνηση ο αντιπρόεδρος Δραγασάκης, όπως είχε πράξει και ο Σημίτης στην κρίση των Ιμίων. Όπως παρατηρεί σαρκαστικά ο συγγραφέας, «χρειαζόμαστε βοήθεια ακόμα και για να παραδοθούμε».
Σήμερα, η Αθήνα, έχοντας ήδη παραιτηθεί από την προσπάθεια ανατροπής του νεοαποικιακού καθεστώτος, στηρίζεται πάλι στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για να «απαλύνει» κάπως τη στάση των «πιστωτών» και ιδίως του Βερολίνου απέναντί της και να αποσπάσει κάποια ρύθμιση για το χρέος, υπενθυμίζει ο συγγραφέας. Για τον λόγο αυτό, τονίζει, Ουάσιγκτον και Λονδίνο θεωρούν ότι η κατάσταση αυτή προσφέρει μια «χρυσή ευκαιρία», για να αποσπάσουν τη συγκατάθεση της Αθήνας στην ουσιαστική κατάργηση του κυπριακού κράτους και την απόσπαση εκ νέου του πλήρους ελέγχου του νησιού, κάτι που επιχειρούν αδιαλείπτως από το 1960.
Πολύ περισσότερο όταν, σημειώνει ο συγγραφέας, υπάρχει και η ταυτόχρονη ευνοϊκή συγκυρία της παρουσίας Αναστασιάδη στη Λευκωσία, που συχνά και δικαιολογημένα κατηγορείται για όσα κάνει, μόνο που δεν τα κάνει μόνος του. Ο γνωστός ρόλος του Αναστασιάδη τον καθιστά και χρήσιμο «αλεξικέραυνο» για να συγκαλύπτονται οι ευθύνες της Αθήνας και της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, χωρίς τη συνεργασία των οποίων θα ήταν απλώς αδύνατο στον Κύπριο Πρόεδρο να κάνει οτιδήποτε.
Η «Αυτοκρατορία», υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, αφού απέσπασε την ελληνική κρατική κυριαρχία σε θέματα οικονομικής πολιτικής, αφού δημιούργησε έναν μηχανισμό υφαρπαγής της ελληνικής δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, αφού άρπαξε τις κυπριακές τράπεζες, τα οικονομικά μέσα της κυπριακής Εκκλησίας και κατέφερε βαρύ πλήγμα στο συνεργατικό κίνημα του νησιού, επιχειρεί τώρα να αποσπάσει τον σκληρό πυρήνα των στοιχείων εθνικής ισχύος και κρατικής κυριαρχίας του ελληνικού λαού. Και ιδίως το τεράστιο, κολοσσιαίας σημασίας «χαρτί» της παρουσίας των Ελλήνων στην Κύπρο και του κράτους που νόμιμα διαθέτουν σε ένα νησί ανυπέρβλητης, παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας!
Στη γνωμάτευση του, ο εγκυρότερος, εν ζωή σήμερα, Έλληνας συνταγματολόγος, ο καθηγητής Γιώργος Κασιμάτης, επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου, τονίζει τον παράνομο χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης και της συμμετοχής σε αυτήν της ελληνικής και της κυπριακής κυβέρνησης, που δεν είναι, όπως εξηγεί ο συγγραφέας, παρά πραξικοπηματική υφαρπαγή της ύψιστης συντακτικής εξουσίας από τον κυπριακό λαό και απόδοσή της σε ξένες δυνάμεις, με τη συνδρομή των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου. Στο βιβλίο παρατίθεται και η γνώμη του εν ενεργεία εφέτη Νικόλαου Σταυριανίδη που απευθύνει έκκληση στους Κυπρίους συναδέλφους του να εξετάσουν επειγόντως, όσο δηλαδή υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία, τη νομιμότητα των ενεργειών του Προέδρου Αναστασιάδη.
Σημειωτέον ότι αυτά είναι τα μόνα δύο δημοσιευμένα νομικά κείμενα για τη Διάσκεψη της Γενεύης, καθώς ούτε η κυβέρνηση της Αθήνας, ούτε αυτή της Λευκωσίας έχουν δώσει οποιαδήποτε εξήγηση γιατί αποδέχτηκαν αυτή τη Διάσκεψη ως μέθοδο «επίλυσης του Κυπριακού».
Στην πραγματικότητα είναι η Τουρκία που, υπερασπιζόμενη τις δικές της βλέψεις στην Κύπρο, όπως και η σύγκρουση Ερντογάν, Νετανιάχου και Τραμπ, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, που απέτρεψαν, μέχρι στιγμής, τον «αιφνίδιο θάνατο» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν είχε π.χ. πετύχει το πραξικόπημα κατά του Ερντογάν πέρυσι και είχε πάρει τη θέση του ένα ανδρείκελο τύπου Σίσι, δεν θα υπήρχε πιθανότατα σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία!
Ο γνωστός και πολύ μαχητικός Κύπριος δημοσιογράφος και σχολιαστής Λάζαρος Μαύρος, διαχρονική «συνείδηση» των Ελλήνων της Κύπρου, χαρακτήρισε το βιβλίο του Κωνσταντακόπουλου «ισοδύναμο» προς το «Ξύπνα Καημένε μου Ρωμιέ», τον ύμνο της κυπριακής αντιαποικιακής Επανάστασης του 1955-59.
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι μοναδικός σκοπός για τον οποίο συγκλήθηκε η διάσκεψη της Γενεύης είναι η προκαταβολική ακύρωση της όποιας δυνατότητας του κυπριακού λαού να αποδοκιμάσει ξανά σε δημοψήφισμα ένα τερατώδες σχέδιο λύσης, όπως αυτό που απέρριψε το 2004, αλλά και να απομειωθούν έτι περαιτέρω τα υφιστάμενα σήμερα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας διεθνώς δια των υπογραφών Αναστασιάδη και Τσίπρα.
Εξετάζοντας λεπτομερώς τη δομή των προτάσεων για την Κύπρο τόσο της Αθήνας, όσο και της Λευκωσίας, ο Κωνσταντακόπουλος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μετατρέπουν το νησί, από τυπικά ανεξάρτητο, κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος σε Δικτατορία Ξένων, δεύτερο «δυτικό προτεκτοράτο», μετά την Ελλάδα, εντός της Ε.Ε., με βαρύνοντα ρόλο των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος» στη διοίκησή του, χωρίς δικό του στρατό και υπό κυριαρχία «Διεθνούς Αστυνομικής Δύναμης».
Αυτό ονομάζει κανονικό και φυσιολογικό κράτος, κατά τρόπο μάλλον εμπνευσμένο από τον Όργουελ, ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, πρώην θεωρητικός και προπαγανδιστής του ΚΚΕ, πρώην θεωρητικός του «εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ» του Σημίτη και πρώην σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών.
‘Όπως παρατηρεί ο συγγραφέας, θα τρίζουν σήμερα τα κόκαλα των οπαδών της ελληνικής αριστεράς που έδωσαν τη ζωή τους διαδηλώνοντας για την Κύπρο στη δεκαετία του 1950 ή του Ηλία Ηλιού, του Προέδρου της ΕΔΑ, που χαρακτήρισε ως Ανταλκίδειο Ειρήνη τις συμφωνίες του 1960, συμφωνίες που, όπως υποστηρίζει, ανέστησε εκ νεκρών για να νομιμοποιήσει τη Γενεύη η ελληνική διπλωματία (και τις εγγυήσεις μαζί τους, δήθεν για να τις καταργήσει).
Ο συγγραφέας τονίζει τον ασταθή χαρακτήρα της νέας υπό εκκόλαψη αποικίας, που νομικά θα είναι μια νέα Βοσνία, πρακτικά όμως θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να τιναχτεί στον αέρα όπως έγινε με τη Συρία.
Όλο αυτό γίνεται, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, με τη βοήθεια ενός ολόκληρου παραπλανητικού μηχανισμού που ελέγχει σχεδόν όλο το σύστημα «συμβατικής», αλλά συχνά και «εναλλακτικής» ενημέρωσης σε Ελλάδα και Κύπρο. Κατά τον συγγραφέα, το «Φτιάχνουμε κανονικό κράτος στην Κύπρο, διώχνουμε τα στρατεύματα και καταργούμε τις εγγυήσεις» είναι η τρίτη μεγάλη απάτη εις βάρος του ελληνικού λαού, μετά το «Λεφτά Υπάρχουν» και το «Σκίζουμε τα Μνημόνια».
Ο συγγραφέας εξετάζει στο βιβλίο του τη γεωπολιτική σημασία της Κύπρου, της Κρήτης και της μητροπολιτικής Ελλάδας, για να εξηγήσει γιατί το κυπριακό κράτος βρίσκεται στο στόχαστρο όχι μόνο τώρα, αλλά ακόμα και προτού δημιουργηθεί. Εντάσσει το Κυπριακό στην προετοιμασία ενός νέου μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή (μαζί με το βιαστικό πραξικόπημα στην Τουρκία και τις πρόωρες εκλογές στη Βρετανία, αποτυχημένη προσπάθεια να ανατραπεί ο Κόρμπιν από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος) και το συνδέει με τη νεοφιλελεύθερη, αντιευρωπαϊκή πολιτική της διαρκούς διεύρυνσης της Ε.Ε. και την εμφάνιση ισχυρών ολοκληρωτικών τάσεων στην Ένωση.
Το βιβλίο κάνει επίσης μια αναδρομή στον ρόλο που έπαιξε το Κυπριακό στην ανατροπή του Γεωργίου Παπανδρέου, στην επιβολή και στην πτώση της δικτατορίας του 1967 και στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό μετά το 1974, υπογραμμίζοντας ότι, γεωπολιτική συμπύκνωση του ελληνικού ζητήματος ανεξαρτησίας στο σύνολό του, η Κύπρος και το Κυπριακό, καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη νεώτερη ελληνική πολιτική ιστορία και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.
Ο συγγραφέας απευθύνει έκκληση προς την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει άρδην πολιτική και να κόψει με το μαχαίρι τους παραλογισμούς στο Κυπριακό και την υποτέλεια που τη διακρίνει. Προειδοποιεί ότι, αν δεν γίνει αυτό, ή αν δεν υπάρξει εγκαίρως ικανή αντίσταση σε αυτά τα σχέδια, σε Ελλάδα και Κύπρο, εάν αύριο η Άγκυρα, με αυτή ή μια διαφορετική ηγεσία, συμφωνήσει και εφαρμοσθεί τελικά η κυοφορούμενη «λύση», τα ίδια μεν τα κυβερνώντα κόμματα στην Ελλάδα θα εξαφανιστούν, αλλά η ζημιά θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Στην κατάσταση που είναι σήμερα η Δημοκρατία στην Ελλάδα και η ίδια η χώρα, μια καταστροφή του κυπριακού ελληνισμού κινδυνεύει να αποβεί ένα «1974 από την ανάποδη», όπως υπογραμμίζει, δηλαδή μια χαριστική βολή για τον ελληνικό λαό στο σύνολό του.

Ένα βιβλίο με πολύ σκληρές αλήθειες: «Η Κύπρος στο στόχαστρο – Γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς Έλληνες»


Του ΣΩΤΗΡΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ 

Η Κύπρος, το φετινό θέρος, έφθασε ένα βήμα πριν από τον γκρεμό της αυτοκτονίας. Στο Κραν Μοντανά βιώσαμε την κορύφωση ενός δράματος που είχε ταυτόχρονα και χαρακτηριστικά παρωδίας. 

Τελικώς, η αυτοχειρία αποφεύχθηκε, όχι λόγω της ξαφνικής φώτισης του ιδανικού αυτόχειρα, δηλαδή της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά εξαιτίας του πείσματος του σουλτάνου της Αγκύρας να μην αποδεχθεί τον νέο σχεδιασμό της ανατολικής Μεσογείου, και στην κόντρα του με το Ισραήλ. Γιατί πίσω από την κατάρρευση των συνομιλιών υποκρύπτεται η σκληρή αντιπαράθεση συμφερόντων των κεντρικών και περιφερειακών δυνάμεων, και όχι η διάθεση ενός έθνους να μείνει ζωντανό. 

Όλο αυτό το διάστημα, έγινε εμφανέστερη η θλιβερή αδυναμία να αρθρωθεί ένας συγκροτημένος αντίλογος απέναντι στις έξωθεν πιέσεις. Αντιθέτως, καταρρίφθηκαν και τα όποια ταμπού είχαν απομείνει: εκ περιτροπής προεδρία, τουρκικό βέτο σε όλες τις αποφάσεις του νέου κράτους, νομιμοποίηση όλων των εποίκων, σκανδαλώδης ευνοϊκή μεταχείριση των Τούρκων υπηκόων, Τούρκοι «χωροφυλάκοι» στο διηνεκές… 

Παρ’ όλα, όμως, τα όσα εξωφρενικά συνέβησαν, οι Έλληνες της Κύπρου φάνηκε να σαν παρέμειναν σε κατάσταση αταραξίας, σαν να μην αφορούσαν τους ίδιους, τα παιδιά τους και τις μελλούμενες γενιές. Λίγοι οι άνθρωποι στο νησί και στην Ελλάδα που σάλπισαν συναγερμό για την πορεία των εξελίξεων. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, ο οποίος πριν ακόμη πέσει η αυλαία στο ελβετικό θέρετρο, εξέδωσε το βιβλίο του «Η Κύπρος στο στόχαστρο», εκδόσεις «Ινφογνώμων». Θυμίζουμε ότι και στην εποχή του σχεδίου Ανάν το 2004, ο Δ.Κ. είχε παρέμβει ενεργητικά στα πράγματα με το βιβλίο του «Η αρπαγή της Κύπρου». Να σημειωθεί ότι στο νέο του βιβλίο συμπεριλαμβάνονται κείμενα του Μίκη Θεοδωράκη, του συνταγματολόγου Γεωργίου Κασιμάτη και του πρώην διπλωμάτη Θέμου Στοφορόπουλου, που όλοι τους καταγγέλλουν την επαναφορά ενός τρισχειρότερου σχεδίου Ανάν. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Δ.Κ. έχει το χάρισμα της γραφής, όπως άλλωστε και του λόγου για όσους τον έχουν ακούσει. Επίσης, είναι από τους καλύτερους γνώστες του Κυπριακού, αλλά και του παγκόσμιου αντιαποικιακού και απελευθερωτικού κινήματος∙ συνδυασμός που πλέον δεν συναντάται συχνά. Οι ιδέες που υποστηρίζει είναι διατυπωμένες με ιδιαίτερη ζωντάνια και γλαφυρότητα. Το κυριότερο είναι όμως η ουσία τους. Κι εκεί οφείλουμε να δώσουμε προσοχή, έστω και αν υπάρχουν σημεία που διαφωνούμε μαζί του. Γιατί μιλά για πράγματα τα οποία είτε έχουμε ξεχάσει είτε θέλουμε να ξεχάσουμε και διαβάζοντάς τα αναγκαζόμαστε να τα σκεφθούμε όλα πάλι από την αρχή, μακριά από τις βαρετές κοινοτοπίες που έχουν επικρατήσει στο δημόσιο λόγο. 

Ο Δ.Κ. δεν «κρύβει λόγια», γίνεται καυστικός και αιχμηρός. Εξ αρχής ξεκαθαρίζει ότι επιδιώκει να γκρεμίσει «το βουνό από ψέματα και απάτες που προηγείται πάντα από ένα μεγάλο έγκλημα» (σελ. 24), δηλαδή το ξεπούλημα της Κύπρου. Καταφέρεται εναντίον ενός συστήματος το οποίο τροφοδοτεί τους πολίτες με ψεύδη κατά κόρον, με σκοπό την παραπλάνηση και την επίτευξη του στόχου, που έχουν άλλοι θέσει γι αυτούς. Κι αν υπάρχει περιθώριο σωτηρίας, αυτό δεν βρίσκεται σε κάποιον Μεσσία, «Λεωνίδα» ή «από μηχανής Θεό». Αν δεν κινητοποιηθούν οι ίδιοι οι πολίτες, το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο. «Η χώρα, και η Ελλάδα αλλά και η Κύπρος, αν είναι να σωθούν, χρειάζονται απελπιστικά πολίτες με κριτική ικανότητα, που καταλαβαίνουν και ενεργούν με το δικό τους μυαλό και τη δική τους βούληση» (σελ. 26). 

Ο Δ.Κ. είναι δικαίως εξοργισμένος με τις ελίτ σε Ελλάδα και Κύπρο. Όσα συμβαίνουν, ειδικά τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύουν ότι αυτοί που, υποτίθεται, επωμίζονται το καθήκον της προάσπισης των συμφερόντων και της κυριαρχίας του έθνους, ετεροπροσδιορίζονται και κινούνται με βάση αλλότρια προς την αποστολή τους κίνητρα. Ο συγγραφέας φθάνει στο σημείο να θεωρεί ότι τα μέλη της πολιτικής, οικονομικής και δημοσιογραφικής ελίτ έχουν μετατραπεί στο βασικό εχθρό του ελληνισμού, «πολύ πιο επικίνδυνο και από τις ‘‘Αγορές’’ και από τον ‘‘δυτικό ιμπεριαλισμό’’ και από την Τουρκία»(σελ. 25). Συγκεκριμένα για την Κύπρο αναφέρεται στην ‘‘αφωνία’’ του νησιού, την πλήρη και διαχρονική ανικανότητα ή απροθυμία του κυπριακού πολιτικού προσωπικού να υπερασπιστεί, εσωτερικά και διεθνώς, τη Δημοκρατία. Και συνεχίζει ότι «μπορεί να μην επιδιώκουν όλοι οι Κύπριοι πολιτικοί την κατάλυση του κράτους τους, αλλά κι αυτοί που δεν τη θέλουν, ελπίζουν συχνά ότι θα το σώσουν με κόλπα και τεχνάσματα και ακατανόητους για όλο τον κόσμο νομικισμούς και βυζαντινισμού».(σελ. 30). 

Ο συγγραφέας δεν χαρίζει κάστανα σε κανέναν. Σημειώνει ότι στα πιο κορυφαία ζητήματα, που αφορούν την ίδια την επιβίωση του κράτους, του λαού και του δημοκρατικού πολιτεύματος, όπως είναι αυτά που διακυβεύονται σήμερα στην Κύπρο, το να «είναι κάποιος Πρόεδρος ή Πρωθυπουργός μιας χώρας, δεν σημαίνει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και να αποφασίζει μόνος του για όλες τις κρατικές υποθέσεις, χωρίς να ρωτάει κανέναν, χωρίς να δίνει εξηγήσεις, χωρίς να υπόκειται σε έλεγχο νομιμότητας και σκοπιμότητας των ενεργειών του» (σελ. 48). 

Και ούτε βεβαίως, να βεβαιώνει τον λαό ότι δεν θα φέρει νέο σχέδιο Ανάν, που το είχε καταψηφίσει ο λαός στη συντριπτική του πλειοψηφία, και τελικώς να κάνει αυτό ακριβώς. Ή να συναινεί στην πραγματοποίηση μιας «πενταμερούς», που απέρριπταν όλοι έως τώρα –είναι χαρακτηριστικό το επεισόδιο που περιγράφει ο Δ.Κ. στο Μπούρκεστοκ με τον Π. Μολυβιάτη που έκανε «Τούρκο» τον Σολάνα. Ή να επιμένει ότι δεν ισχύουν οι παραχωρήσεις (ποιες ακριβώς άραγε;) γιατί δεν υπήρξε τελική συμφωνία, και όλοι να λένε ότι η αφετηρία για τον νέο γύρο των συνομιλιών θα είναι ακριβώς αυτά που κατατέθηκαν με αφροσύνη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο ελβετικό θέρετρο. Ή, θα συμπληρώναμε εμείς με τα νέα δεδομένα, αντί να ενημερώνει για το τι πραγματικά διημείφθη πίσω από τις κλειστές πόρτες τα κόμματα και τον κυπριακό λαό, να στέλνει ραβασάκια και απόρρητα έγγραφα σε λίγους εκλεκτούς. 

Αυτό πλέον καταντά παρωδία και της δημοκρατίας. Από τα πυρά του Δ.Κ. δεν ξεφεύγει και η αριστερή αξιωματική αντιπολίτευση της Κύπρου, που πλειοδοτεί στην υπεράσπιση ξενόφερτων σχεδίων, όπως της περίφημης κας Νούλαντ. Όπως γράφει πολύ παραστατικά «η ‘‘Χαραυγή’’ αποκαλύπτει τα εγκλήματα των Αμερικανών και των Άγγλων σε όλη την υφήλιο, όταν όμως φτάνει στο Κυπριακό ταυτίζεται ξαφνικά με την πολιτική του ‘‘αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού’’. «Φαίνεται», λέει ο συγγραφέας, «ότι Άγγλοι και Αμερικανοί είναι Διάβολοι παγκοσμίως αλλά έχουν μια περίεργη ιδιότητα. Μόλις πλησιάζουν την Κύπρο, μετατρέπονται σε Αγγέλους». (σελ. 48). Ενώ παραπέμπει και στον Τούρκο κομουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, ο οποίος είχε πει ότι «η Κύπρος ήταν πάντοτε ελληνική» (εφ. Αυγή, φύλ. 174, 1955). 

Επικριτικός είναι ο Δ.Κ. και προς τον Ν. Κοτζιά, σε αντίθεση με την εικόνα που υπάρχει στην Κύπρο. Η κριτική του εδράζεται, πρωτίστως, στα όσα είπε στη περίφημη συνέντευξή του στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων DPA, στις 21.1.17: «φτιάχνουμε Συνθήκη για μια Ομοσπονδιακή Κύπρο. Οι Τουρκοκύπριοι […] θα έχουν βέτο σε όλα τα σημαντικά ζητήματα. Και το Ανώτατο Δικαστήριο θα έχει τέσσερις δικαστές από κάθε εθνική ομάδα». Θέσεις που οδηγούν ευθέως στην κατάλυση της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, που είναι αναμφίβολα και ο μέγιστος κίνδυνος. 

Γιατί, όπως υποστηρίζει και ο Δ.Κ., αυτός είναι ο μόνιμος στόχος ήδη από το 1960 των αποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Κι αυτό γιατί «το κυπριακό κράτος προέκυψε ως αποτέλεσμα της Επανάστασης του 1955-59, ενός από τους επιτυχέστερους εθνικοαπελευθερωτικούς, αντιαποικιακούς αγώνες παγκοσμίως» (σελ. 84). Το συγκεκριμένο στοιχείο όχι μόνον λησμονείται, αλλά γίνεται επίμονη προσπάθεια να αναστραφεί, στη συνείδηση των Ελληνοκυπρίων, ως μέγα λάθος. Από τότε, κατά το συγγραφέα, έγιναν «τέσσερις προσπάθειες κατάλυσης του κυπριακού κράτους 1963-64, 1974, 2004 και η εν εξελίξει στη Γενεύη»(σελ. 160). Κι αυτό γιατί; 

Γιατί δεν πρέπει να υπάρχει ένα κυρίαρχο κράτος σ’ ένα από τα σημαντικότερα γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη, και έτσι να προωθηθούν ευκολότερα οι μακροχρόνιοι σχεδιασμοί των κέντρων της παγκόσμιας πολιτικής, όπως είναι «η ιδέα ολοκλήρωσης της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και Ανατολικής Μεσογείου σε μια (αντι-ρωσική) ζώνη αμερικανο-τουρκικής επιρροής» (σελ. 110). Και τώρα ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να συμβεί αυτό, σύμφωνα με τον Δ.Κ.: σχεδιασμός των αγωγών και ευνοϊκή πολιτική συγκυρία σε Κύπρο και Ελλάδα –η τελευταία απόλυτα εξαρτημένη από τις ναυτικές δυνάμεις: ΗΠΑ, Μ. Βρετανία και Ισραήλ. 

Αλλά, μήπως, η απόλυτη παράδοση της ελληνοκυπριακής κυριαρχίας θα επιφέρει στην οντότητα που σχεδιάζεται την ειρήνη; Δυστυχώς, θα συμβεί το αντίθετο με «νέες αιματηρές διενέξεις» στο νησί «λόγω και του άδικου χαρακτήρα του και της αστάθειας των ρυθμίσεων που συνεπιφέρει, αντίθετων προς τις πιο βασικές και παραδεδεγμένες αρχές του διεθνούς δικαίου»(σελ. 41). Ο Δ.Κ. αναλύει, μάλιστα, ενδελεχώς στο βιβλίο του την βρετανική πολιτική τού διαίρει και βασίλευε, που στόχευε στην μακροημέρευση της αποικιοκρατίας με τα διάφορα προσωπεία. 

Ως εκ τούτου, ο στόχος πρέπει να είναι ένας και μόνον: η διατήρηση της κρατικής κυριαρχίας ως κόρην οφθαλμού, γιατί η κατάλυσή της «θα έχει τραγικές συνέπειες, μετατρέποντας και τους Έλληνες σε είδος νομαδικών ζώων χωρίς κανένα δικαίωμα». Το ζήτημα, επομένως, είναι «να αποκτήσουμε Κράτος και Δημοκρατία, όχι να χάσουμε και αυτά που έχουμε, γιατί μόνο στο πλαίσιο του έθνους-κράτους έχουμε σήμερα έστω και μικρή δυνατότητα να επηρεάσουμε κάπως τις αποφάσεις που μας αφορούν» (σελ. 23). 

Αυτό, όμως, δεν είναι θέμα των ολίγων αλλά είναι χρέος όλων γιατί, όπως σημειώνει ο Δ.Κ., «τα έθνη που δεν αντιστέκονται, που παραδίδουν την ψυχή τους πριν παραδώσουν το σώμα τους, δεν έχουν απολύτως κανένα μέλλον» (σελ. 89).

πηγή: mignatiou.com


Προσυπογράφουμε το βιβλίο μάχης του Κωνσταντακόπουλου

του Λάζαρου Α. Μαύρου


Β Ι Β Λ Ι Ο  ΕΥΣΥΝΕΙΔΗΤΩΣ κι αυτοπροαιρέτως μάχιμο στη διεξαγόμενη πιο κρίσιμη μάχη του Ελληνισμού στην Κύπρο, συνέγραψε ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος. Και το εξέδωσε με τις διαδικασίες «ταχείας αντίδρασης» πριν λίγες μέρες ο Ινφογνώμων του Σάββα Καλεντερίδη. Πράγματι, «βιβλίο μάχης», από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του σελίδα:
- ΓΙΑ την απόκρουση της «Πενταμερούς» της Γενεύης και του Κρανς Μοντάνα. «Βιβλίο μάχης», για τη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας υπέρ των Ελλήνων.
- Ο ΤΙΤΛΟΣ του είναι «Η Κύπρος στο στόχαστρο». Θα μπορούσε να ήταν: «Η Κύπρος στο εκτελεστικό απόσπασμα». Ή, «Η Κύπρος στην αγχόνη». Βιβλίο που ορθοτομεί σε βάθος και αποκαλύπτει χωρίς δισταγμούς ότι, ο Ελληνισμός ως σύνολο, σήμερα, στην Κύπρο (και όχι μόνο ο Ελληνισμός της Κύπρου) βρίσκεται ξανά δυστυχώς σε νέες προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες, που αποτελούν συνέχεια όλων των παλαιότερων.
- ΑΥΤΗ την φορά δεν είναι η ανθελληνική Χούντα των Αθηνών και τα εν Κύπρω όργανά της, οι «χρήσιμοι ηλίθιοι», αλλά οι επικεφαλής των εκλελεγμένων του κυπριακού και του ελλα-δικού μας κράτους. Οι οποίοι, ξανά υποχωρώντας στις αξιώσεις των Τούρκων Κατακτητών και των εντεταγμένων του Λονδίνου και της Ουάσινγκτον στη γ.γρ. του ΟΗΕ, οδήγησαν το κυπριακό κράτος στις Πενταμερείς διαδικασίες θανάτωσής του. Και παράδοσης - Surrender - της κρατικής του υπόστασης στην Διζωνική Ισότιμη Τουρκική Συγκυριαρχία.
Τ Ο  ΒΙΒΛΙΟ προλογίζει ο Πρέσβυς της Τιμής Θέμος Στοφορόπουλος. Επάξια του είχε αποδοθεί αυτός ο τιμητικός τίτλος από τον κυπριακό λαό, όταν το 1988, υπηρετώντας ως πρέσβυς της Ελλάδος στη Λευκωσία, διαφώνησε δημοσίως με την τότε στροφή του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στο Νταβός («το Κυπριακό στο ράφι»), με τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Τουργκούτ Οζάλ και υπέβαλε την παραίτησή του.
- ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ως «προλεγόμενα», δημοσιεύει απόσπασμα πρόσφατου άρθρου του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος με βάση τα γραφόμενα του Κωνσταντακόπουλου, απηύθυνε δημόσια έκκληση προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τον πρόεδρο Προκόπη Παυλόπουλο, με τίτλο «Όχι στο νέο έγκλημα».
- ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ υποκίνησε η αγωνία του συγγραφέα για την απειλούμενη τώρα καταστροφή της Κύπρου η οποία στρέφεται όχι μόνο κατά των Ελλήνων της Κύπρου, αλλά κι εναντίον του συνόλου του ελληνικού λαού. Και αποτελεί προϊόν της αγανάκτησης «για τα απίθανα ψέματα που εξαπολύονται πάλι από τους πολιτικούς στα μούτρα μας, τη χυδαία εκστρατεία παραπλάνησης ενός συστήματος “μηντιακής” εξουσίας, που επεκτείνεται τώρα, σιγά-σιγά και στα “social media”, αποσκοπώντας να στερήσει τον ελληνικό λαό από τις πιο ζωτικές πληροφορίες για την άμυνα και την ίδια την επιβίωσή του, για τη δυνατότητά του να αντιλαμβάνεται επαρκώς τι γίνεται», όπως εξηγεί στη σελ. 25 ο συγγραφέας.
Υ Π Ο Γ Ρ Α Φ Ε Ι  το βιβλίο ο Δημήτρης ο Κωνσταντακόπουλος. Σπεύδουμε όμως να δηλώσουμε ότι το προσυπογράφουμε κι εμείς που προλάβαμε ήδη να το μελετήσουμε εν πλω από Πειραιά, Πάρο, Νάξο, Δονούσα, Αμοργό και Αστυπάλαια το Σάββατο. Με τη βεβαιότητα ότι πλήθος απ’ όσους θα το διαβάσουν, όχι μόνο θα θελήσουν να το προσυπογράψουν αλλά και θα φροντίσουν να το διαδώσουν γι’ αυτό που πράγματι είναι: Βιβλίο μάχης για τη σωτηρία της Κύπρου. Βιβλίο που ξεδοντιάζει τα «επιχειρήματα» των κρατούντων, τις παραπλανητικές δημαγωγίες και τις επιχειρήσεις εξαπάτησης των πολιτών σε Ελλάδα και Κύπρο και θαρραλέα μαστιγώνει την πολιτική και του κ. Αναστασιάδη και του κ. Κοτζιά, χωρίς να χαϊδεύει τους… υπόλοιπους.
- ΒΙΒΛΙΟ ισοδύναμο με το «ξύπνα καημένε μου ραγιά», που προσκαλεί τον λαό, «καλό και ηγαπημένο», να πάψει επιτέλους να είναι ο αιωνίως «ευκολοπίστευτος και πάντα προδομένος», για να θυμηθούμε και τον εθνικό μας ποιητή Διονύσιο Σολωμό…

πηγή:  sigmalive.com 

Addthis

Google+ Followers

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates