Headlines News :

Ακούω radio - activistis παίζει μουσική και τοπικές ειδήσεις συνεχώς ......

Πρόσφατα σχόλια

Ο Καιρός στην Περαία

ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ

Διαφθορά - Διαπλοκή

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Media-blogs. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Media-blogs. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο εξευτελισμός είναι μόδα, αλλά δεν θα περάσει έτσι απλά!

Επιμένουν οι ντεμοντέ και γράφει το «ΠΡΙΝ»: «Όχι, ο εξευτελισμός δεν είναι  cool, είναι ντροπή».
Μην επιμένεις, δεν είναι ντροπή πλέον ! Ο εξευτελισμός είναι μόδα διεθνώς και η καταστατική πραγματικότητα στη σημερινή Ελλάδα. Το «Survivor» δεν αναπαριστά απλώς αυτή την πραγματικότητα, αλλά την διασκεδάζει μυθοπλαστικά, ορίζοντάς την ηρωικά. Είναι ήρωας της καθημερινότητας αυτός που ηδονίζεται με τον (αυτο)εξευτελισμό του και που απολαμβάνει το ρεζίλεμά του και ασφαλώς την διαδικασία ρεζιλέματος του Άλλου. Και αν δεν είναι ακόμη, έχει μεγάλες πιθανότητες να γίνει αύριο.
Η ζωή αν δεν είναι ρόλος και παράσταση εξευτελισμού παύει να έχει νόημα, από τη στιγμή που όλα όσα έδιναν νόημα στην ύπαρξη εξευτελίζονται καθημερινά σε μια ολοκληρωτική αγορά, η οποία υποκαθιστά οντολογικά και λειτουργικά την κοινωνία.  
Η φιλαυτία είναι χαρακτηριστικό του νικητή και τονίζεται από την παράσταση ηγεσίας και ηγεμονίας, με την υποκριτική μορφή του αλτρουισμού και της φιλαλληλίας. Χωρίς αυτή την απόλυτη υποκρισία η επιβίωση θα αντέφασκε με την ηγεμονία. Η επιβίωση θα ήταν ήττα και όχι νίκη! Θα ήταν ντροπή και όχι θρίαμβος!
Τι διδάσκει στην πραγματικότητα το «Survivor»; Την μόδα της επιχειρηματικότητας στην αναρχοκαπιταλιστική της εκδοχή. Ουσιαστικά αποτελεί το σχήμα υποκατάστασης της κοινωνικότητας από την επιχειρηματικότητα. Και όλα αυτά για μία επιβίωση που συνδέεται με την καταστροφή του Άλλου. «Ο θάνατός σου η ζωή μου»! Η ήττα σου νίκη για την επιβίωσή μου! Ο αποκλεισμός σου μοναδική συνθήκη για την δική μου πρόοδο και ευημερία! Η δόξα του πλέον χυδαίου ρεαλιστικού ατομισμού.
Είναι καινούρια όλα αυτά; Δυστυχώς όχι! Είναι τόσο παλιά όσο τα κλασικά οικονομικά και η κοινωνιολογία και πριν από αυτά φιλοσοφικά ρεύματα και ατομικιστικές φιλοσοφικές προσεγγίσεις. Το καινούριο της υπόθεσης είναι το «παιχνίδι» μέσω του οποίου αποκτούν ισχυρό παιδαγωγικό impact σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού και γίνονται μόδα. Ωστόσο, μια μορφή μόδας που δεν μπορεί και δεν θα περάσει έτσι απλά, όπως άλλες επιμέρους μόδες της αγοράς, αλλά θα περάσει αφού προηγουμένως καταστρέψει απολύτως την σχέση ηθικού – πολιτικού που δομεί κάθε κοινωνία για να μπορεί να ορίζεται ως τέτοια. Και τότε θα ξανασυζητήσουμε για την έννοια του επιζώντος!
Μου αρέσει που ο αγαπητός Κυριάκος Μητσοτάκης έρχεται σήμερα να αγωνιστεί για την «αποποινικοποίηση της επιχειρηματικότητας» στην Ελλάδα! Με συμπάθεια το λέω: Αν το πιστεύει, έχει μείνει πολύ πίσω στο ζήτημα. Δεν είμαστε εκεί που ίσως βρισκόμαστε στην Ελλάδα πριν από κάμποσα χρόνια. Οι εποχές πλέον μεταβάλλονται με μεγάλη ταχύτητα διεθνώς και η ελληνική κρίση λειτουργεί σαν επιταχυντής της ιστορίας σε ο, τι αφορά στην ελληνική κοινωνία. Άδηλα και σε μεγάλο βαθμό «υπόγεια» και παραθεσμικά διαλύεται το πλέγμα κανονικότητας και νομιμότητας που αποτελούσε θεμέλιο της πολιτείας και πλαίσιο ανάπτυξης των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων. Με άλλα λόγια, διαμορφώνεται ένα ηθικοπολιτικό κενό, το οποίο έρχεται να καλύψει ο «Survivor» που παρίσταται ως κοινωνικός ρόλος με τα χαρακτηριστικά και την προσωπικότητα του νικητή στο συγκεκριμένο παιχνίδι.
Αυτό δεν αφορά στην «αποποινικοποίηση της επιχειρηματικότητας», αλλά στον απόλυτο εκχυδαϊσμό της επιχειρηματικότητας. Στο επιχειρηματικό πνεύμα δεν υπάρχει πια η έννοια του εξευτελισμού όπως πριν. Καλός επιχειρηματίας σε κάθε παραγωγικό τομέα είναι ο καλά εξευτελισμένος επιχειρηματίας. Δηλαδή, αυτός που αναγνωρίζεται ως τελικός νικητής μέσω εξευτελιστικών διαδικασιών για την επικράτησή του. Κάπως έτσι αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός για το ποιος θα εξευτελιστεί περισσότερο!
Πριν από λίγα χρόνια κάθε επιχειρηματίας, πολιτικός, δημοσιογράφος ή άλλος επαγγελματίας που διατηρούσε φιλοδοξίες κοινωνικής ανόδου και επέκτασης/προόδου στην αγορά (του) αγωνιζόταν για την ανάπτυξη και προβολή ενός προφίλ, το οποίο τουλάχιστον δεν θα περιείχε εξευτελιστικά στοιχεία. Αντίθετα, η σημερινή μόδα της ελευθέριας αγοράς όχι μόνον επιτρέπει τον εξευτελισμό, αλλά τον συνδέει ευθέως και θετικά με την πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση. Αν δεν είσαι κατεξευτελισμένος προσωπικά και δεν έχεις δεκάδες κατηγορίες στην πλάτη και κάμποσες καταδίκες, δεν αναγνωρίζεσαι ως κάτι σημαντικό τη σήμερον! Είσαι ένα τίποτα, ανίκανο να εσωτερικεύσει το πνεύμα της εποχής. Ένας/μία ντεμοντέ, ένας από χέρι χαμένος, ένας οπισθοδρομικός που αδυνατεί να συλλάβει το πνεύμα της εποχής και να προσαρμοστεί στη νέα μορφή επιχειρηματικότητας, η οποία ορίζει όχι απλώς τον επιχειρηματία, αλλά και τον κάθε άνθρωπο ως νικητή, στον βαθμό που είναι έτοιμος να ρεζιλευτεί δημοσίως, εμφανιζόμενος παράλληλα ως «θύμα» της άτιμης κοινωνίας ή ζωής.
Για να είσαι με τους νικητές πρέπει οπωσδήποτε η αναφερόμενη ταυτότητά σου να περιέχει το μοιραίο. Να είσαι μοιραία ή μοιραίος. Αυτή, η στην πραγματικότητα μεταμοντέρνα φυσιολογικότητα αποτελεί μορφή κοινωνικής παιδαγωγικής που καταργεί όλα τα παιδαγωγικά πρότυπα που αναπτύχθηκαν κατά τη νεωτερικότητα και τον μοντερνισμό. Στην ουσία καταργεί την έννοια της ιστορίας και παραστάσεις της ιδεολογίας. Όλα μεταβάλλονται σε μία case study για την επιβίωση με μοναδική προϋπόθεση την ανοχή σου και την αντοχή σου στον αυτοεξευτελισμό και την μάχη σου για τον εξευτελισμό των άλλων.
Δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί τον «πάτο» στον κοινωνικό βούρκο, αλλά σίγουρα αποτελεί μία διαδικασία κοινωνικής διάλυσης και εκχυδαϊσμού της προσωπικότητας με την μορφή μίας μαζικά πλέον νομιμοποιημένης βαρβαρότητας. Μετά από αυτό επίτρεψέ μου, αναγνώστη μου, να κλείσω με το σύνθημα/μήνυμα: Βοήθεια, θέλω πίσω την ουρά μου! Για να ισορροπήσουμε κάπως, βρε αδελφέ! 


Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Οι ψευδείς ειδήσεις κατασκευάζονται όπως ακριβώς και οι άλλες!


Σοκαρισμένη η διεύθυνση ειδήσεων του MEGA λάμβανε το πολιτικό ρεπορτάζ του απεσταλμένου της από το Βελιγράδι ή/και το Ζάγκρεμπ κατά την πρώτη περίοδο του πολέμου που διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία.  Ένα ρεπορτάζ που δεν παραγόταν στο «μέτωπο» - το οποίο δεν είχε πάρει ακόμη γενικευμένη φωτιά - αλλά ούτε σε κυβερνητικά ή αλλά γραφεία παραγωγής ειδήσεων προς εξυπηρέτηση κάποιας προπαγανδιστικής γραμμής. Δεν έμοιαζε με τις ειδήσεις του Reuters και του Associated Press από την περιοχή. Είχε σημαντικές διαφορές ως προς τα πραγματικά συμβάντα και τις προεκτάσεις τους.
 Ήταν ένα ρεπορτάζ που αγνοούσε συνειδητά το Reuters και το Associated Press, όπως και οποιαδήποτε άλλη παράγωγη πηγή ειδήσεων και ενδιαφερόταν αποκλειστικά για την πρωτογενή, αυθεντική, συνήθως off-the-record πηγή σε ξενοδοχεία, ταβέρνες, αυτοκίνητα, ακόμη και απίθανους χώρους, όπου υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι, στρατιωτικοί, διπλωμάτες και επαναστάτες-αποσχιστικοί με συναντούσαν. Δεν ήταν εύκολες οι συναντήσεις αυτές και οι περισσότερες δεν θα πραγματοποιούνταν χωρίς την ολόθερμη βοήθεια ελλήνων διπλωματών, «μεταφραστών» και κάποιων άλλων ελλήνων και ξένων που γνώριζαν καλά πρόσωπα και πράγματα. Αυτοί ήταν η εγγύηση πως αυτά που μάθαινα ήταν για να διαμορφώσω προσωπική άποψη για τα γεγονότα και όχι για αποσπασματική-προπαγανδιστική χρήση. Στο βαθμό που κέρδιζα την εμπιστοσύνη ενός μεγάλου εύρους εκ των αντιπάλων-πρωταγωνιστών στο γιουγκοσλαβικό δράμα της διάλυσης, μπορούσα να κρίνω σωστά (και μάλλον αμερόληπτα) πολιτικές, στρατιωτικές και διπλωματικές κινήσεις και να «προβλέψω» πρωτοβουλίες ή να προβλέψω το πιθανό αποτέλεσμα πρωτοβουλιών σε Ομοσπονδιακό και διεθνές επίπεδο. Με άλλα λόγια, να διηγηθώ τι συμβαίνει πραγματικά (ανταγωνιστικά) και τι μέσα σε αυτό είναι η είδηση των ημερών ή της ημέρας.  
Μα, αυτό δεν είναι ακριβώς «η είδηση»! Λάθος, χωρίς αυτό δεν μπορεί να παραχθεί καμία απολύτως είδηση. Η μετάδοση της είδησης εμπεριέχει και τον κώδικα για τη διαμόρφωση μηνύματος από τον αποδέκτη - τον τηλεθεατή στην περίπτωσή μας. Η μάθησή μου στη γιουγκοσλαβική κρίση, δομούσε ένα σφαιρικό γνωστικό μοντέλο για να κρίνω τι είναι είδηση και τι δεν είναι. Τι είναι αυτό που μια προπαγανδιστική δομή σχηματίζει και ορίζει σαν Ψευδές ή αληθές. Πώς, εσύ ο πολιτικός παράγοντας, για να ορίσεις την αληθινή είδηση, διασπείρεις - εσύ ο ίδιος - ψευδείς ειδήσεις, με φορέα τον δημοσιογράφο, χωρίς ασφαλώς να νοιάζεσαι για το κύρος του.
 Ο αποδέκτης της πληροφορίας είναι το κρίσιμο στοιχείο της επικοινωνίας και όχι ο πομπός του μηνύματος (είδηση). Μαζί με το συμβάν που μεταφέρεις ως είδηση είναι ενσωματωμένος και ο κώδικας ερμηνείας του από τον αποδέκτη. Και με αυτή την έννοια οι ψευδείς ειδήσεις - που προβληματίζουν ιδιαίτερα σήμερα, ακόμη και στην Ελλάδα με το περιστατικό της «είδησης για προκήρυξη εκλογών»  - κατασκευάζονται όπως ακριβώς οι άλλες!  
Κόλαση για τους συναδέλφους μου στο MEGA ήταν οι ανταποκρίσεις μου από τη Γιουγκοσλαβία! Τι να κόψουν και τι να αφήσουν, κατά τη στιγμή που άλλα περιείχαν τα τηλεγραφήματα των διεθνών πρακτορείων! «Διάβαζε τουλάχιστον τι γράφουν για να προσαρμόζεις αυτά που λες», ήταν η παρότρυνση ενός εξαιρετικού και πολύπειρου συναδέλφου, που ασκούσε τότε καθήκοντα διευθυντή. Ενώ εγώ του εξηγούσα πως δεν χρειαζόταν να «διαβάσω» τίποτε μια και ήμουν κάμποσες ώρες της ημέρας στα γραφεία του Reuters, παρακολουθώντας τα «κεντρικά» - και όχι οι δημοσιογράφοι του στην περιοχή - να είναι αυτά που διαμόρφωναν τον κώδικα ερμηνείας κάθε συμβάντος, πλάθοντας τελικά κάθε είδηση. Τα ήξερε και αυτός, αλλά τι να κάνει; Είναι επανάσταση να αγνοήσεις τα διεθνή πρακτορεία. Και η επανάσταση δεν γίνεται από δημοσιογράφους. Ασφαλώς δεν γίνεται και χωρίς αυτούς!
Θέλω με το σημείωμα αυτό να απαντήσω στο σχετικό σχόλιο / «άποψη» υπό τον τίτλο «Ψευδείς ειδήσεις και παραμύθια» της «Εφημερίδας των συντακτών». Ο δημοσιογράφος για να προστατεύσει τον εαυτό του και το κοινό (του) από «ψευδείς ειδήσεις» πρέπει να απεγκλωβιστεί από τον επαγγελματικό του ανταγωνισμό και τις ορθολογικές / κατεστημένες συνθήκες άσκησης του επαγγέλματός του – από τον πολιτικό στην ουσία ανταγωνισμό που διαμορφώνει τον κώδικα ερμηνείας συμβάντων, αλλά και τα συμβάντα αυτά καθ΄ εαυτά ως γεγονότα. Είναι ακριβώς αυτός ο κώδικας που σε καθιστά εν δυνάμει φορέα «ψευδών ειδήσεων», με τον ίδιο τρόπο που σε ορίζει ως έγκριτο λειτουργό της δημοσιογραφίας, που μεταδίδει «μη-ψευδείς ειδήσεις».
Τί να σημαίνει άραγε αυτή η διαφοροποίηση σε προσωπικό επίπεδο για αυτοπροστασία και σεβασμό των αποδεκτών της είδησης (σου); Ποια θα μπορούσε να είναι μακροπρόθεσμα η τύχη αυτού του δημοσιογράφου; Η απάντηση είναι γνωστή. Ας μην κοροϊδευόμαστε, λοιπόν! Οι ψευδείς ειδήσεις είναι η άλλη όψη της δημοσιογραφικής πραγματικότητας. Είναι πραγματικότητα που διαμορφώνει πολιτικά γεγονότα, όπως και οι ειδήσεις που δεν διαψεύδονται, αλλά με μεγαλύτερη ένταση στο μήνυμα κατά την διαδικασία διάψευσης. Αυτό δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Το καινούργιο αυτής της υπόθεσης είναι η ταχύτητα και το εύρος αναμετάδοσης της ψευδούς ειδήσεως, που την καθιστούν μια πανίσχυρη στιγμή «αλήθειας», ικανή να προκαλέσει πολιτικές εξελίξεις σημαντικότερες από τις ειδήσεις που δεν διαψεύδονται επίσημα.
Η φήμη είναι πάντοτε ισχυρότερη από την πραγματικότητα, επειδή αντί για έναν κοινό κώδικα ερμηνείας, χρησιμοποιεί το αιφνιδιαστικό στοιχείο που διαταράσσει αυτόν τον κώδικα. Στον κόσμο μας όπου η (κανονική) πολιτική υποχωρεί, ολοένα και περισσότερο η ζωή θα διαμορφώνεται στο πλαίσιο ψευδών ειδήσεων. Οι ψευδείς ειδήσεις εκφράζουν την αντικανονικότητα - την καταστροφή της κλασικής οντολογίας - στον καταστατικό χαρακτήρα του πραγματικού. Και για αυτό είναι ένα πολύτιμο εργαλείο πολιτικών που εμφορούνται από ολοκληρωτικές αντιλήψεις.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η «Σχεδία» στο δρόμο για το βυσσινόκηπο

Βρίσκουμε το δρόμο για το βυσσινόκηπο, έχοντας συνοδοιπόρους και αρωγούς συνανθρώπους μας με αυτισμό, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για την Τένεδο, περνώντας από το χάος στα γηρατιά, μπαίνουμε στις κινηματογραφικές αίθουσες για να δούμε το Trainspotting 2, συνεχίζουμε το ταξίδι των κοινωνικών επιπτώσεων, παίρνουμε γεύση από ένα γλυκό σκάνδαλο, φέρνουμε στο φως μια άγνωστη γενοκτονία, διαβάζουμε την ιστορία πίσω από μια μικρή αγγελία. Αυτά και άλλα πολλά μόνο στη «σχεδία» Μαρτίου 2017 (τεύχος #46).
Από την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου στους δρόμους της πόλης. 

  
«Ο δρόμος για το βυσσινόκηπο». Τι είναι εκείνο που χαρακτηρίζει την αντιμετώπιση του αυτισμού ση χώρα μας; Η άγνοια και ο στίγμα. Με αποτέλεσμα να «θεωρούμε τον άνθρωπο με αυτισμό ως τον “τρελό”, τον “προβληματικό” και τον “καθυστερημένο”», ενώ χιλιάδες ενήλικοι με αυτισμό βρίσκονται στιγματισμένοι στο σπίτι τους, σε ψυχιατρικά άσυλα ή σε ξενώνες νοητική υστέρησης. Ωστόσο κάτι πάει να αλλάξει. Όλο και περισσότερο αναπτύσσονται στη χώρα μας καλές πρακτικές για την υποστήριξη και κοινωνική ένταξη των ατόμων με αυτισμό, από την εκπαίδευση ώς την επαγγελματική αποκατάσταση, αναδεικνύοντας ότι ο αυτισμός δεν είναι ασθένεια, αλλά ιδιαιτερότητα. Αυτές ακριβώς τις πρακτικές αναδεικνύει η «σχεδία» του Μαρτίου.
«Από το χάος στα γηρατειά». Στη συνέντευξη που παραχώρησε, ο διάσημος σκωτσέζος συγγραφέας Ίρβιν Γουέλς μιλάει για το σίκουελ του «Trainspotting», τον ναρκισσιμό των τελευταίων τριών δεκαετιών, τον Ντόναλντ Τραμπ «που χρειαζόμαστε», αλλά και για τα γηρατειά. «Ο ηδονισμός της περιόδου της “Cool Britannia” και το χάος δίνουν τη θέση τους σε ένα θέμα με το οποίο όλοι μπορούμε να συνδεθούμε: τη γήρανση».
«Επιστροφή στην Τένεδο». Πάνω από 90 χρόνια χρόνια από τότε που η γιαγιά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Τένεδο και μετά την πρόσφατη άρση της απαγόρευσης της οικογένειας Μαλαματίνα να επισκεφτεί το νησί, ο Ηλίας Ταμπουράκης-Μαλαματίνας επιχειρεί ένα ταξίδι στο παρελθόν, μία αναδρομή στις ρίζες των συναισθημάτων του, όπου θα ανακαλύψει και την ύπαρξη ενός Μουσείου Τοπικής Ιστορίας της Τενέδου, δημιουργημένου από έναν τούρκο φιλέλληνα. Ο κ. Ταμπουράκης μας μεταφέρει σκέψεις και συναισθήματα από αυτό το ταξίδι.
Στα τέλη του 2016 το παρισινό Μουσείο του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος οργάνωσε μια πρωτότυπη κα πολυσυζητημένη έκθεση, αφιερωμένη στην πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα. Όχι στην αρμενική, όπως θα νόμιζαν πολλοί, αλλά σε εκείνη που πραγματοποίησαν οι γερμανοί κατακτητές της Ναμίμπιας, που τέσσερις δεκαετίες πριν από την «Τελική Λύση» επιχείρησαν τον αφανισμό του μαύρου πληθυσμού της χώρας. Είναι αυτήν ακριβώς την ιστόρια μιας άγνωστης γενοκτονίας που φέρνει στο φως η «σχεδία». Το ρεπορτάζ συνοδεύεται από συγκλονιστικό φωτογραφικό υλικό που μας παραχώρησε το Μουσείο του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος
 «Το πιο γλυκό σκάνδαλο». Στην Κροατία, η απόσταση από την εθνική γιορτή ώς την εθνική τραγωδία είναι μια σοκολάτα δρόμος. Η πρόεδρος της δημοκρατίας της χώρας επισκέπτεται τα νηπιαγωγεία της πόλης του Ντουμπρόβνικ μοιράζοντας σοκολάτες και ξεσπάει σκάνδαλο εθνικών διαστάσεων. Οι σοκολάτες δεν ήταν ούτε ληγμένες ούτε αλλοιωμένες. Τι ακριβώς συνέβη, τότε; Η υπόθεση θεωρήθηκε ως γιγάντια εθική ταπείνωση.
Πέρα από τα άμεσα οφέλη για τον άνθρωπο με το κόκκινο γιλέκο, η «σχεδία» ενεργοποιεί τους πολίτες και βοηθάει να αντιληφθούμε καλύτερα την ελληνική κοινωνική πραγματικότητα, όπως προκύπτει από την έρευνα που διενήργησε η Deloitte, με τίτλο «ο κοινωνικός και οικονομικός αντίκτυπος από την κυκλοφορία του περιοδικού δρόμου «σχεδία». Στο τεύχος Μαρτίου, δημοσιεύεται το δεύτερο μέρος της μεγάλης αυτής έρευνας, καταγράφοντας, μεταξύ άλλων, τα συναισθήματα και τις απόψεις των αναγνωστών και υποστηρικτών του περιοδικού, δίνοντας, ταυτόχρονα, απαντήσεις σε ερωτήματα όπως «ποιες είναι οι επιθυμίες των πωλητών της ‘σχεδίας’;», «τι πιστεύουν οι αναγνώστες;», «πού πάνε τα τρία ευρώ;»
«Αγαπώ την ελπίδα». Πώς είναι να φοράς το κόκκινο γιλέκο έστω για μία ώρα; Οι έκτακτοι πωλητές της «σχεδίας» που θέλησαν, το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου και στο πλαίσιο της «Διεθνούς Εβδομάδας Πωλητών Περιοδικών Δρόμου» (International Vendor Week), κρατώντας ψηλά τη «σχεδία» να στείλουν το δικό τους μήνυμα ενάντια στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό, περιγράφουν την εμπειρία τους. «Τίποτα δεν συγκρίνεται με το χαμόγελο ενός ξένου», γράφει η Μαριέττα Φαφούτη. «Μεγάλο μάθημα πήρα σήμερα», εξομολογείται ο αγαπημένος σεφ κ. Ηλίας Μαμαλάκης.
Ακόμη, καταγράφουμε την ιστορία μιας μικρής αγγελίας, αλλά και τα νέα της «σχεδίας» στο ημερολόγιό μας. Συνομιλούμε με τις Σοφία Παππά και Νατάσα Φειδά, οι οποίες μπορεί να γνωρίζονται σχετικά λίγο χρονικό διάστημα, αλλά τις ενώνουν πολλά. Ο Γιώργος Μπαζίνας περιγράφει την πρώτη μέρα της άνοιξης. Οι φακοί του Κωστή Μπακόπουλου και του Χρήστου Παπαχρήστου καταγράφουν απογευματινές και πρωινές εικόνες από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη αντίστοιχα, Ο Μιράμπελης Ζάλαπας εξηγεί πώς το διαστημικό πρόγραμμα που εξήγειλε η κυβέρνηση απογειώνει τη χώρα, αποκαθιστώντας την πίστη των θεσμών στην ικανότητά της για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, ενώ κορυφαίοι έλληνες γελοιογράφοι σχολιάζουν με το πενάκι τους αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και μέσα μας. Κλείνουμε τραπέζι σε ένα παλιό μπακάλικο μες στου Βάβουλα τη γούβα, στον Πειραιά, ενώ δοκιμάζουμε εμπανάδας από μία Κολομβιανή, που θα εκπληρώσει το επαγγελματικό της όνειρο να γίνει δασκάλα στην Αθήνα.
Αυτά και άλλα πολλά. Στο τεύχος #46 της «σχεδίας» (Μάρτιος 2017), που κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης από την Τετάρτη  22 Φεβρουαρίου  2017.
Υπενθυμίζεται ότι η «σχεδία», όπως συμβαίνει με όλα τα περιοδικά δρόμου του πλανήτη, δεν πωλείται στα συνήθη σημεία διάθεσης Τύπου (περίπτερα κ.λπ.). Πωλείται αποκλειστικά και μόνο στους δρόμους της πόλης από διαπιστευμένους πωλητές. Οι πωλητές αυτοί προέρχονται από ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες: Άστεγοι, άνεργοι και γενικώς άνθρωποι που αποδεδειγμένα ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Είναι άνθρωποι που βιώνουν με τον πιο σκληρό τρόπο τις συνέπειες της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που μαστίζει την ελληνική γη. Από την τιμή πώλησης του περιοδικού (3,00 ευρώ), το 50% (δηλαδή το 1,50€) πηγαίνει απευθείας στον ίδιο τον πωλητή.
«112 εφημερίδες δρόμου, 41 χώρες, 5 ήπειροι, 14.000 άστεγοι πωλητές, 6.000.000 αναγνώστες, 1 φωνή ενωμένη ενάντια στη φτώχεια» είναι το σύνθημα του Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων του Δρόμου (International Network of Street Papers – INSP, www.street-papers.org).

ΥΓ.: Να θυμάστε, επίσης, ότι οι πωλητές της «σχεδίας» δίνουν και απόδειξη. Σας παρακαλούμε θερμώς να μην ξεχνάτε να την παίρνετε!

Η νέα ΕΡΤ απέκτησε επιπλέον... 49 προϊσταμένους

Στην ΕΡΤ μοιράζουν καρέκλες και επιδόματα ευθύνης. Σύμφωνα με το νέο οργανόγραμμα, τοποθετήθηκαν 49 (!) προϊστάμενοι με τίτλους γεμάτους ...φαντασία.
Θέσεις υπάρχουν και η ΕΡΤ διόρισε 49 (!) προϊσταμένους, οι οποίοι φυσικά θα λαμβάνουν όλα τα επιπλέον επιδόματα, τον τίτλο και ό,τι άλλο προκύψει στην πορεία.
Αυτό που ξεχωρίζει είναι η φαντασία στα ονόματα των τομέων ευθύνης, όπως π.χ. προϊστάμενος πρωτότυπου περιεχομένου, προϊστάμενος γλωσσικής υποστήριξης μέχρι και προϊστάμενος για τις ...έκτακτες ενημερωτικές εκπομπές.
Το νέο οργανόγραμμα της εταιρείας θυμίζει όλες τις παθογένειες του ελληνικού Δημοσίου, όπου συχνά υπάρχουν περισσότεροι διευθυντές και προϊστάμενοι παρά απλοί υπάλληλοι, ενώ προκαλούνται σειρά ερωτημάτων για όσους το εμπνεύστηκαν και το έθεσαν σε εφαρμογή.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η Γενική Διεύθυνση Νέων Μέσων απέκτησε τέσσερις προϊσταμένους:
  • Πρωτότυπου Περιεχομένου,
  • Ψηφιακών Εκδόσεων,
  • Ροής Επικαιρότητας και
  • Δημιουργικού Σχεδιασμού
Δηλαδή, άλλος προϊστάμενος θα παρακολουθεί το ΑΠΕ και τους ρεπόρτερ, άλλος θα ζητά από τους ρεπόρτερ αποκλειστικά θέματα, άλλος θα έχει τον σχεδιασμό και άλλος τις ψηφιακές εκδόσεις!
Η Γενική Διεύθυνση Προγράμματος στελεχώθηκε με έξι προϊσταμένους:
  • Προβολής,
  • Γλωσσικής Υποστήριξης,
  • Σύνθεσης
  • Ροής Προγράμματος,
  • Ξένου Προγράμματος,
  • Ελληνικού Προγράμματος
  • Τμήματος Εσωτερικής Παραγωγής
Με τρεις προϊσταμένους για το ελληνικό, το ξένο πρόγραμμα και τις εσωτερικές παραγωγές, μάλλον φαντάζει λογική και η επιλογή προϊσταμένου σύνθεσης και ροής προγράμματος.
Δύο - δύο στο αρχείο
Δύο προϊσταμένους αποκτά και ο Διευθύνων Σύμβουλος, για το Τμήμα Διαχείρισης Αρχείων- Μουσείου και το Τμήμα Αποκατάστασης, Ψηφιοποίησης και Τεκμηρίωσης του Αρχείου. Τώρα γιατί χρειάζονται δύο πρόσωπα για ένα αρχείο, προφανώς είναι ένα ακόμη μικρό μυστήριο.
Η Γενική Διεύθυνση Ενημέρωσης απέκτησε οχτώ προϊσταμένους (για το ρεπορτάζ, τη σύνταξη κοκ) και έναν από αυτούς να είναι υπεύθυνος για τις... έκτακτες ενημερωτικές εκπομπές.
Δέκα προϊστάμενοι θα συμβάλλουν στο έργο της Γενικής Διεύθυνσης Τεχνολογίας. Άλλος για τις δορυφορικές συνδέσεις, άλλος για τις ραδιοζεύξεις, άλλος για τις τηλεπικοινωνίες, άλλος για τη μετάδοση του προγράμματος, άλλος για τα κέντρα εκπομπής κοκ.
Τέλος, αλλά... πρώτη σε αριθμό προϊσταμένων είναι η Γενική Διεύθυνση Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών. Με άλλο προϊστάμενο για τις διαφημίσεις και άλλον για τις... αμοιβαίες διαφημίσεις, με προϊστάμενο δαπανών και προϊστάμενο δαπανών κίνησης, με προϊστάμενο προμηθειών και προϊστάμενο προμηθειών παγίων και ανταλλακτικών.
Δύο ακόμη προϊστάμενοι, Επικοινωνίας και Εμπορικού Τμήματος εντάχθηκαν στην Γενική Διεύθυνση της ΕΡΤ3.


πηγή 

Bild: Ψεύτικο ρεπορτάζ για επιθέσεις από πρόσφυγες

Η γερμανική Bild ζήτησε συγγνώμη και ανακάλεσε "ρεπορτάζ" σύμφωνα με το οποίο δεκάδες μεθυσμένοι πρόσφυγες επιτέθηκαν σε Γερμανίδες και τις παρενόχλησαν σεξουαλικά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Φρανκφούρτη, καθώς αποδείχτηκε... πλήρως κατασκευασμένο. 

Το δημοσίευμα της Bild ανέφερε πως έγινε μαζική επίθεση με σεξουαλικά κίνητρα σε γυναίκες, στην οδό Fressgass στο κέντρο της πόλης.

Φιλοξενούσε "μαρτυρία" της 27χρονης Ιρίνα Α. που ανέφερε: "Με έπιασαν κάτω από τη φούστα, ανάμεσα στα πόδια, στο στήθος μου, παντού. Έρχονταν όλο και περισσότεροι, τα χέρια τους ήταν παντού".  

Ιδιοκτήτης κλαμπ ερχόταν να επιβεβαιώσει τη "μαρτυρία" λέγοντας πως η ομάδα των Αράβων "ήταν πολύ επιθετική, φώναζαν και έκαναν χειρονομίες". "Όταν μπήκα μέσα, το μέρος ήταν γεμάτο με περίπου 50 Άραβες. Δεν μιλούσαν γερμανικά, έπιναν τα ποτά των θαμώνων και χόρευαν προκλητικά προς το μέρος τους. Οι γυναίκες μου ζήτησαν βοήθεια γιατί δέχονταν επίθεση" δήλωσε.

Το δημοσίευμα υποστήριζε πως οι δράστες προέρχονταν από ξενώνα για πρόσφυγες στην Έσση
Η αστυνομία ξεκίνησε έρευνα για την υπόθεση και την Τρίτη εξέδωσε το πόρισμα που ανέφερε ότι οι καταγγελίες ήταν ανυπόστατες. "Δεν υπήρξαν μαζικές επιθέσεις στην περιοχή, συνομιλίες με υποτιθέμενους αυτόπτες μάρτυρες, θαμώνες και εργαζόμενους, οδήγησαν σε έντονη αμφισβήτηση ότι συνέβησαν όσα ισχυριζόταν το ρεπορτάζ", ανέφερε.

"Ένα από τα φερόμενα ως θύματα δεν ήταν καν στην Φρανκφούρτη όταν υποτίθεται πως συνέβησαν τα καταγγελλόμενα" προστίθεται στο πόρισμα.

Σημειώνεται πως το δημοσίευμα της Bild διαδόθηκε γρήγορα και πήρε διαστάσεις.

Η δημοσιογραφική ομάδα ζητεί τώρα συγγνώμη για το "ανακριβές ρεπορτάζ και τις κατηγορίες κατά όσων αναφέρονται στο δημοσίευμα, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στα δημοσιογραφικά κριτήρια της εφημερίδας".

Με πληροφορίες από το Russia Today

«The Greeks»: Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του ελληνικού πολιτισμού


Ένα συναρπαστικό ταξίδι στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ενός πολιτισμού που καθόρισε την ανθρωπότητα ξεκίνησε στο National Geographic, από τη Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου στις 21:00, με το «The Greeks».

Ξεκινώντας από την αυγή ενός από τους σημαντικότερους αρχαίους πολιτισμούς του κόσμου και φτάνοντας μέχρι τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, η σειρά-ντοκιμαντέρ «The Greeks» επιχειρεί να φωτίσει την καθοριστική συνεισφορά των Ελλήνων στην παγκόσμια σκέψη και στη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού, αλλά και να συνδέσει το λαμπρό χτες με το αβέβαιο τώρα, στρέφοντας το βλέμμα σε ένα καλύτερο αύριο.



Στο «The Greeks», ιστορικοί, αρχαιολόγοι, ηθοποιοί, αθλητές, επιστήμονες και καλλιτέχνες εξερευνούν τη γέννηση του ελληνικού πολιτισμού, που αναδείχθηκε μέσα από αντιξοότητες για να θέσει τις βάσεις πανανθρώπινων ιδεών και αξιών. Δημοκρατία, λογική σκέψη, θέατρο, αθλητισμός, τέχνη, μελέτη του ανθρώπου και της φύσης, πεδία στα οποία οι Έλληνες δεν άνθισαν μόνο, αλλά πρωτοστάτησαν. Το «The Greeks», πιάνει το νήμα από το τότε και το φέρνει στο σήμερα, δείχνοντας ότι η πραγματικότητα της οικονομικής και κοινωνικής αστάθειας και αναταραχής μπορεί, όπως και στο παρελθόν, να γεννήσει τις μεγάλες τομές του μέλλοντος.

Μέσα από τρία επεισόδια των 60 λεπτών, η εξαιρετική σειρά-ντοκιμαντέρ δεν αποτελεί έναν ύμνο στο ένδοξο παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα μια επιστημονική προσέγγιση της προέλευσης, της εξέλιξης, της πτώσης και της ανάκαμψης ενός λαού, η οποία ταυτίζεται με την ιστορική πορεία ολόκληρης της ανθρωπότητας. H ιστορία των Ελλήνων είναι η ιστορία όλων των ανθρώπων.

Το National Geographic είναι διαθέσιμο στην Ελλάδα, μέσω COSMOTE TV, Nova, Vodafone TV και Cyta Τηλεόρασης.

πηγή

Συνέντευξη του Σώρρα στον Σρόιτερ με απειλές, ύβρεις και μηνύσεις (βίντεο)


Μια μεγάλη επιτυχία θεωρούμε πως σημείωσε ο Αντώνης Σρόιτερ στη χθεσινοβραδινή "Αυτοψία" του ALPHA. Ο δημοσιογράφος επεδίωξε και κατάφερε κατά τη γνώμη μας να αποδομήσει πλήρως την εικόνα του "πολυδυσεκατομμυριούχου" σωτήρα της Ελλάδας.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ηρεμία και μεθοδικότητα του δημοσιογράφου που αντιπαρήλθε την προκλητικότητα και την προσβλητικότητα του Σώρρα και προκάλεσε την οργή του "Κροίσου" που τον απείλησε με πέντε μηνύσεις. Ουσιαστικά ο Σώρρας όταν δεν απειλούσε το έπαιζε "σοφιστής" απαντώντας με ορολογία των λέξεων και όχι με ουσία.
Διατεινόμενος ότι θα πάρει στις εκλογές ποσοστό πάνω από 35% υποσχέθηκε ότι από τα καταπιστεύματα των δις που έχει θα καταθέσει 20.000 € στο λογαριασμό του κάθε πολίτη της Ελλάδας.
Παρακολουθείστε την απολαυστική πραγματικά συνέντευξη:

Από χουλιγκάνοι διαφημιστές τραπεζών, δυσφημιστές τους. Ή από συστημικοί δημοσιογράφοι, αντισυστημικοί!


Ποιο είναι το σύστημα; Ο καπιταλισμός, οι θεσμοί και τα όργανα του κράτους, οι παιδαγωγοί μας, η διαπλοκή με τους νταβάδες της, ή μήπως οι συνδικαλιστές, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, η κυβέρνηση με το παλαιό πολιτικό προσωπικό; Μήπως είναι τα παραδοσιακά ΜΜΕ; Μήπως είναι η ΕΡΤ; (Αυτή αποκαλείται: έκλεισε ως σύστημα, αλλά αναβίωσε σαν αντισύστημα)!   
Όχι, τίποτε από όλα αυτά δεν είναι από σήμερα σύστημα. Σύστημα είναι – εμφανίζεται να είναι – οι λεγόμενες «συστημικές τράπεζες», οι οποίες αποφάσισαν συντονισμένα να στραγγαλίσουν τον ΔΟΛ! Ποιον; Τον ΔΟΛ, τον διαπρύσιο υποστηρικτή του τραπεζικού καθεστώτος στην Ελλάδα! Έναν αφοσιωμένο Οργανισμό στην άκριτη προβολή της τραπεζικής προπαγάνδας! Ποιους; Μια από τις βασικές ομάδες του τραπεζικού χουλιγκανισμού στην Ελλάδα. Έ, αυτό είναι πραγματική ανωμαλία!  
Το κατεστημένο, αγαπητέ αναγνώστη, εμφανίζεται να είναι οι αιμοβόρες και τυποκτόνες τράπεζες και κυρίως η πλέον αγαπημένη από τις «συστημικές», μαζί με την πλέον προβεβλημένη στα πρωτοσέλιδα και παντού στον ελληνικό Τύπο και στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Αυτές είναι το σύστημα. Και είναι το σύστημα από τη στιγμή που δεν συμπεριφέρονται ορθώς «συστημικά» και παραδοσιακά! Δηλαδή από τη στιγμή που δεν πράττουν τα αυτονόητα για την διατήρηση των επιχειρηματικών /χρηματοδοτικών προνομίων που απολάμβαναν μέχρι σήμερα μερικοί εκδότες. Αυτό είναι σκανδαλώδες και αν επεκταθεί ως τραπεζική στάση, συμπεριλαμβάνοντας και μερικά άλλα «συγκροτήματα» Τύπου, τότε όλοι όσοι κατηγορούσαν αυτούς που πλασάρονταν την τελευταία δεκαετία σαν «αντισύστημα», θα μετεξελιχθούν σε κορυφαίους  αντισυστημικούς.
Αγαπητέ αναγνώστη μου πάλι την πάθαμε: Έτσι όπως εξελίσσεται η συντεταγμένη χρεωκοπία, μόνον εσύ και εγώ θα παραμείνουμε «σύστημα». Εμείς, που όχι μόνο ασκήσαμε μία συνεπή και έντιμη κριτική στο ευρωπαϊκό και ελληνικό τραπεζικό σύστημα και στην απαράδεκτη μορφή της αναδιάρθρωσής του, αλλά που εγκαίρως «προειδοποιήσαμε» για τις συνέπειες του νέου τραπεζικού καθεστώτος για την ελληνική επιχειρηματικότητα γενικά και για τον Τύπο και τα ΜΜΕ ειδικότερα. Εμείς οι αντικειμενικά «αντισυστημικοί» της πολιτικής πράξης, θα καταλήξουμε σε πολύ λίγο να χαρακτηριζόμαστε «σύστημα» από τους γεννήτορες, τα παιδιά και ίσως τα εγγόνια του πακτωμένου εδώ και πολλές δεκαετίες συστήματος ηγεμονίας στην Ελλάδα! Όλοι οι άλλοι, νοσταλγοί προνομίων και αγωνιστές του ορθολογικού εγωτισμού τους, θα καταγραφούν σαν αντισυστημικοί (μεγαλοδημοσιογράφοι, εκδότες, επιχειρηματίες, πικραμένα στελέχη της αγοράς και των κομμάτων και βολεμένοι κάθε μορφής).
Να ξηλωθεί το κατεστημένο, θα ακούσεις πάλι να σου λέει το …κατεστημένο! Και η φάρσα συνεχίζεται από τους ίδιους και τους ίδιους, στους οποίους προστέθηκε κι ένας εσμός καφενόβιων σαλτιμπάγκων της αριστεράς με πραγματική κουλτούρα φασίστα, σαν κι αυτούς που για λόγους τυχοδιωκτικής τακτικής προσέγγισαν τελευταίως τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι ως προς το τελευταίο δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Πρώτα είδα να ανοίγει την αγκαλιά του ο ΣΥΡΙΖΑ στο ελεεινό φασισταριό της χώρας μας και μετά να ακολουθεί η έμμεση και πολλές φορές άμεση υποστήριξη από φασιστικά και νεοναζιστικά Μέσα στην κυβέρνηση.
Εάν δεν γνώριζα βιωματικά τι σημαίνει αποκλεισμός και ποιες είναι οι πραγματικές και όχι θεωρητικές, ιδεολογικές ή άλλες συνέπειες για τον άνθρωπο και την οικογένειά του που τον υφίσταται, θα συνέχιζα με ειρωνικό ύφος να κάνω κριτική στο φαινόμενο των ημερών οι πλέον «συστημικοί» να εξεγείρονται εναντίον του συστήματος. Αξίζει ίσως να κάνει καλαμπούρι κανείς με όλους αυτούς τους καραγκιόζηδες του εκδοτικού και δημοσιογραφικού χώρου που έχουν εκπαιδευτεί να φτύνουν με χαρακτηριστική ευκολία εκεί που έγλειφαν και αντίστροφα. Είναι σαν να γυρίζουν κάποιον διακόπτη: τη μια στιγμή «επιχειρηματολογούν» εναντίον της κυβέρνησης που στραγγαλίζει τον Τύπο, ενώ την άλλη εναντίον των τραπεζών, οι οποίες σε λίγο θα εμφανιστούν και σαν στραγγαλιστές της ίδιας της κυβέρνησης που προηγουμένως τις στραγγάλιζε. Μόνον με ειρωνεία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει κανείς την ιλαροτραγωδία στον ελληνικό Τύπο, εάν πίσω από τη κρίση του δεν υπήρχαν άνθρωποι – όπως αντίστοιχα και σε άλλους κλάδους που έχουν πληγεί σοβαρά από την διαχείριση του ελληνικού πολιτικού συστήματος της σύγχρονης οικονομικής κρίσης.
Υπάρχουν άνθρωποι που πλήττονται από την σημερινή κρίση στον Τύπο, άνθρωποι που εξευτελίζονται, άνθρωποι σε αδιέξοδο και απόγνωση, εργαζόμενοι που δεν είχαν κανένα ρόλο στις αποφάσεις, ούτε ήταν αυτοί που δομούσαν την διαπλοκή, αν και κάμποσοι από αυτούς δεν ήταν άσχετοι με την αλυσίδα των σχέσεων διαπλοκής. Οι περισσότεροι δεν είναι εντελώς αθώοι, αλλά ούτε και ένοχοι και καλό είναι να μην εμφανίζουν τον εαυτό τους ως θύμα. Είναι απλώς εργαζόμενοι σε ένα κλάδο άκρως νοθευμένο από την πατρωνία.
Αυτά ήταν γνωστά και δεν αφορούν μόνον στον ελληνικό Τύπο. Αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε και διαφοροποιεί μαζικά τον ελληνικό Τύπο από άλλες χώρες της λεγόμενης πριν από μερικά χρόνια «παλαιάς Ευρώπης», είναι ο κυριολεκτικά πρόστυχος τρόπος με τον οποίο προπαγανδίστηκαν όλες οι «μνημονιακές συνθήκες» και η τυχοδιωκτική επιχείρηση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος της ΕΕ και του ελληνικού πολιτικού συστήματος σε ο, τι αφορά στη συγκεκριμένη μεθοδολογία συντεταγμένης πτώχευσης κράτους και τραπεζών, στην κατάλυση της συνταγματικής τάξης και στην προσβολή της ευρωπαϊκής νομιμότητας, καθώς και στην υποστήριξη μίας ατέρμονης διαδικασίας εσωτερικής υποτίμησης. Αυτό έδειξε εμφατικά όχι απλώς την συστημική διάρθρωση των ελληνικών ΜΜΕ, αλλά την διάσταση της διαπλοκής τους, η οποία μετέβαλε τους σημαντικότερους δημοσιογράφους στην Ελλάδα σε αχρείους προπαγανδιστές των συμφερόντων των «αφεντικών» τους.
Σήμερα που τα «αφεντικά» έχουν χάσει τον έλεγχο ή την επιρροή τους στις τράπεζες - πράγμα που αν είχαν στοιχειώδη αναλυτική ικανότητα θα έπρεπε να είχαν προβλέψει πριν καν την σύσταση του «ατομικού μηχανισμού σωτηρίας» - οδηγούν τους ανθρώπους τους στα ΜΜΕ στον εξευτελισμό για άλλη μια φορά, καθώς τώρα αυτοί εμφανίζονται να σηκώνουν τη σημαία της επανάστασης, μια και η μεταρρύθμιση κατέληξε στην απόλυτη δική τους απορρύθμιση. Σε λίγο δεν θα διστάσουν στη σημαία αυτή της επανάστασης του «συστήματος» να χαράξουν τη δραχμή.

Είναι ζήτημα λίγου χρόνου να δούμε τους μέχρι χθες χουλιγκάνους διαφημιστές των τραπεζών που σήμερα τις δυσφημούν και τους συστημικούς δημοσιογράφους που σήμερα το «παίζουν» αντισύστημα, να ξιφουλκούν υπέρ της δραχμής, εκφράζοντας την αγανάκτησή τους για το αποτέλεσμα του «πάση θυσία στο ευρώ», το οποίο με δήθεν ιδεολογικό πάθος υποστήριξαν. Θα πρόκειται για την απόλυτη φάρσα, για την απόλυτη γελοιότητα που δυστυχώς θα ρίχνει ένα πέπλο άγνοιας πάνω στο τεράστιο κοινωνικό ζήτημα της Ελλάδας που μεγεθύνεται καθημερινά, συμπεριλαμβάνοντας πλέον και περισσότερους από τους μισούς επαγγελματίες δημοσιογράφους, τεχνικούς, δημιουργούς και επιστήμονες των ελληνικών ΜΜΕ. Αυτό είναι η πραγματική τραγωδία μέσα στην αηδία, κορυφαίοι «συστημικοί» να το «παίζουν» σήμερα αντισύστημα.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Χάλασε και το Κολωνάκι! Καρπάζωσαν τον Πρετεντέρη και του πήραν το πούρο

Τίποτα δεν πάει καλά για τον Πρετεντέρη. Δεν έφτανε που του μπερδεύουν το ΒΗΜΑκαι τον χρόνιο ατάραχο βηματισμό προς την υψηλή κριτική, τον γιουχάρουν κιόλας. Και επειδή η ιστορία είναι κάπως εκδικητική, τον γιουχάρουν εκεί που ο ίδιος έλεγε πως ο λαός αποδοκίμαζε τον Πρόεδρο του ΣτΕ για την υπόθεση με τις τηλεοπτικές άδειες. Στη λαϊκή συνοικία του Κολωνακίου.
γράφει ο Φέλιξ
Ενώ λοιπόν έπινε το ποτό του (ποιος ξέρει, ίσως και το Μαργκώ του) στο Τ5 στοΚολωνάκι, ομάδα νεαρών έκανε γιουρούσι φωνάζοντας στον έντρομο Ιωάννη-Βαπτιστή "πόσα πήρες από την τρόικα ρε;".
Δυστυχώς οι ευέξαπτοι νεαροί, δεν περιορίστηκαν σε γιουχαΐσματα, αλλά άρχισαν να τον καρπαζώνουν, ενώ ο θρασύτερος απ' αυτούς του πήρε και το πούρο   
Η παρενόχληση ήταν στιγμιαία και η επιθετικότητα των νεαρών, ίσα για να θυμίσει εποχές που κάποιοι κατηγορούσαν τον αρθογράφο του ΒΗΜΑΤΟΣ για συνεργασία με την τρόικα. Από όλα αυτά τα κακόβουλα και ασήμαντα, να κρατήσουμε πως χάλασε και το Κολωνάκι, γιατί η νεολαία έχει χαλάσει χρόνια τώρα.

Και για να μην κατηγορηθούμε κιόλας, ναι, καταδικάζουμε τη βία, ειδικά σε γλυκούς ανθρώπους όπως ο Ιωάννης, που στάζουν αστική ευγένεια και καλοσύνη.

Πηγή: koutipandoras.gr

Κίτρινοι εναντίον γκρίζων, με τον Γιάννη να παίζει μόνος του…!


Δεν υπάρχει πιο δυστυχισμένο πλάσμα στον κόσμο από τον φετιχιστή που ποθεί να σκανδαλίσει με ένα ρεπορτάζ για το γοβάκι της εξουσίας ή εκείνο της παραεξουσίας, ή ακόμη το γυναικείο γοβάκι - το οποίο κάποιοι ψυχωτικοί καρφώνουν στο μυαλό των ανδρών και των γυναικών σαν αναμφισβήτητο σεξουαλικό σύμβολο - αλλά είναι αναγκασμένος να εκδώσει μια ολόκληρη εφημερίδα ή να λειτουργήσει ένα ολόκληρο κανάλι για να ικανοποιηθεί.
Η γυναίκα μου έχει δύο (επίσημα) επαγγέλματα και εγώ επίσης. Το κοινό μας επάγγελμα είναι η δημοσιογραφία. Την περασμένη Κυριακή το πρωί, ενώ αυτή διάβαζε τα σουηδικά πρωτοσέλιδα, εγώ κοίταζα τα ελληνικά. «Τι είδες», την ρώτησα. «Παιδικότητα», μου είπε. «Εσύ», ρωτά εκείνη. «Ακριβώς το ίδιο στην ουσία, αλλά μάλλον σε μεγαλύτερη ένταση: δραματική ανωριμότητα και έλλειψη της αίσθησης του γελοίου, που κινείται μεταξύ γκρίζου και κίτρινου». Ακολούθησε σιωπή και αλλαγή θέματος!
Είναι παράδοξο ίσως, αλλά πάντα με την ίδια έκπληξη προσεγγίζω τον δημοσιογραφικό κανόνα, την ανωριμότητα. Αν σε φοβίζει η ωριμότητα, γίνε δημοσιογράφος! Και αν θες να καμαρώνεις για την ανωριμότητά σου προσπάθησε να γίνεις εκδότης εφημερίδας. Ξέρεις τι με εκπλήσσει διαρκώς στο ζήτημα; Όχι τόσο η διαδικασία με την οποία ο ψυχωτικός λόγος γίνεται πολιτικό μήνυμα στο πρωτοσέλιδο με τη μορφή κάποιας υποδηλωτικής ή προδηλωτικής έσχατης αλήθειας, αλλά ο φυσικός τρόπος με τον οποίο αυτό ενισχύει τη φενάκη, η οποία μας επιτρέπει να ζούμε στις σύγχρονες κοινωνίες.  
Αυτό, αναγνώστη μου, αποτελεί τη μαγεία του Τύπου. Η ενίσχυση της φενάκης, δίχως την οποία θα είχαμε σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα. Χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνούμε με άνεση, όπως επικοινωνούμε σήμερα.  
Άρα, ποιο είναι το πρόβλημα; Πως η φενάκη αυτή κτίζεται μέσα στο κίτρινο και γκρίζο του Τύπου, με τους κίτρινους μάλιστα να αντεπιτίθενται στους γκρίζους σε αυτή τη φάση της κρίσης του ελληνικού Τύπου. Και το «κίτρινοι εναντίον γκρίζων» και αντιστρόφως, προκαλεί μια νέα επένδυση στο γίγνεσθαι του ελληνικού Τύπου, καταλήγοντας στην ενίσχυση των ψυχωτικών χαρακτηριστικών της εθνικής, κοινωνικής και ατομικής φενάκης που μας καθορίζει ως άτομα της ελληνικής αγοράς (εμπορικής ή κομματικής) αδιακρίτως.
Αυτό που παρατηρούμε και ορίζουμε, η γυναίκα μου και εγώ, ως ανωριμότητα έως παιδισμού του ελληνικού (και όχι μόνον, για να είμαστε δίκαιοι) Τύπου, είναι ψυχωτική έκφραση του δημοσιογραφικού ναρκισσισμού στην προσπάθειά του να εμφανίσει έναν φαντασιακό δεσμό με την αναπλήρωση επιθυμία του άλλου, του αναγνώστη ή του τηλεθεατή. Το γκρίζο στην περίπτωση αυτή είναι πολύ χρήσιμο για την παθολογική οργάνωση των κοινωνικοπολιτικών σχέσεων, ενώ το κίτρινο που έρχεται γα να αποδημήσει το γκρίζο, τελικώς συμβάλλει στην καλύτερη θεμελίωση της νεύρωσης. Έτσι όλα αναπαριστούν φετιχιστικές καταστάσεις, οι οποίες εμφανίζονται εμμέσως ως πολιτικές ερμηνείες (εξηγήσεις) αυτού που αισθανόμαστε.
Οι γκρίζοι της δημοσιογραφίας συμπληρώνουν τους κίτρινους και αντίστροφα, με έναν αρμονικό τρόπο θα έλεγε κανείς, και η ζωή συνεχίζεται για να διασκεδάσει το πραγματικό μας βίωμα. Αυτή είναι η διαδικασία που επηρεάζει αρνητικά την ωριμότητά μας. Κίτρινοι και γκρίζοι σε αυτό αποσκοπούν: στην ψυχωτική διαστροφή του πραγματικού, κάνοντας μόδα την  «αθωότητα» ή «αφέλεια» της ανωριμότητας και στυλάκι το κουτσομπολιό και τα «καρφώματα» για αρπαχτές και βίζιτες, του άλλου ασφαλώς.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον παράταιρα κινείται ο Ι.Κ. Πρετεντέρης. Τον διαβάζω καθημερινά, είναι το δικό μου φετίχ! Αυτός παίζει μόνος του, υπερβαίνοντας το γκρίζο και κίτρινο με αστείρευτο απλοϊκό χιούμορ, το οποίο, ωστόσο, δομείται με τη μορφή της μανίας. Η γραφή του θυμίζει καλή παρωδία γουέστερν με έντονες τάσεις εμμονής και προσφέρει διασκέδαση, χωρίς να προφασίζεται έγκυρη ενημέρωση όπως επιχειρούν οι γκρίζοι ή οι κίτρινοι. Ο Γιάννης Πρετεντέρης είναι απολαυστικός στο ρόλο του ρεαλιστή. Εδώ η επιθυμία και η απώθηση περιέχονται πρωταρχικώς στο γοβάκι του αντικομουνισμού. Θεωρεί πως ο φασισμός έχει μαμά τον κομμουνισμό, εννοώντας προφανώς τον σταλινισμό. Και σε αυτό θα μπορούσε να μην έχει άδικο, αν και το σημερινό πολιτικό μας ζήτημα δεν είναι ακριβώς φροϋδικό, είναι πολιτικώς ηγεμονικό με καπιταλιστικούς όρους. Έχει πλάκα η μητρική ερμηνεία του κόσμου στις πατριαρχικές, νεοφιλελεύθερες κοινωνίες μας, πώς να το κάνουμε, αλλά αυτό δεν είναι ενημέρωση, είναι μάλλον το αντίθετό της. Όταν φτάσεις εκεί καλό είναι η «παιδική σου ψυχή» να απομακρύνεται από τη μαμά δημοσιογραφία. Συνειδητά ασφαλώς.
Θα μπορούσαμε να πετύχουμε μια λιγότερο ανώριμη και λιγότερο νευρωτική δημοσιογραφία σήμερα στην Ελλάδα; Μόνον αν αγωνιστούμε συνειδητά εναντίον του γκρίζου και εναντίον του κίτρινου δημοσιογραφικού life-style, απαλλασσόμενοι παράλληλα από τη διάθεση να στήσουμε μια παράσταση, πάνω σε μια άλλη φαντασιωτική παράσταση με τη μορφή της «άγριας δύσης».

Αν δεν ξεκόψεις παράλληλα από το μαστάρι της επιχείρησης και του κράτους και δεν δεις την οικονομία της δημοσιογραφίας, έξω από την προεικόνιση της σεξουαλικής πράξης, δεν πρόκειται να ωριμάσεις. Αν η δημοσιογραφία πάψει να θεωρείται από τους ίδιους τους δημοσιογράφους σεξ με άλλα μέσα, τότε, επίσης, θα έχει γίνει ένα σοβαρό βήμα αποκατάστασης του κύρους του Τύπου. Η ωριμότητα γενικότερα και η δημοσιογραφική ωριμότητα ειδικότερα, είναι συνθήκη απελευθέρωσης της επιθυμίας μας από την αγάπη ή την απόρριψη, τη συνομωσία και τη σπέκουλα. Είναι πορεία απελευθέρωσης από ψυχώσεις και όχι διαδικασία καλλιέργειας ψυχώσεων. 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ναι, να σωθεί ο οχετός, οι ντερμπεντέρηδες και οι συνωμότες του Τύπου…!

Με οδύνες και αντιφάσεις οι «γάτες Ιμαλαΐων» κατάφεραν να ψελλίσουν τη «μισή αλήθεια» για τη κατάντια τους. Το Μέγαρο Μαξίμου έδειξε να μην λησμονεί το «νόμο της δημοσιογραφίας περί χρυσών εφεδρειών» - με τον οποίο το απειλούσαν οι «γάτες» - και έτσι πρότεινε «οικουμενική για τον ΔΟΛ», υπό τον Βασίλη Μουλόπουλο! 
Ξέρεις ποιο είναι το παράδοξο, αναγνώστη μου; Πως θα υποστηρίξω τις αμετροεπείς, σοβαροφανείς γάτες με τη φουντωτή ουρά που υπερηφανεύονταν πως ήταν ικανές (και ειδικές) στο να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, ενώ σήμερα νιαουρίζουν για σωτηρία και συμπάθεια.
Η αλήθεια θα ήταν «ολόκληρη», αν τολμούσαν να γράψουν αντί για το «αλίμονο αν η ενημέρωση της κοινής γνώμης αφεθεί στον οχετό των ανώνυμων blogs  ή στις θεωρίες συνωμοσίας που ευδοκιμούν στα social media», το ακριβές: «Τα εμετικά  blogs και τα εκχυδαϊσμένα social media είναι η ουρά ή η παράπλευρη συνέπεια του οχετού, του κιτρινισμού, της παραπληροφόρησης και της συνομωσίας που ορίζει την ύπαρξη και λειτουργία του σημερινού Τύπου στην Ελλάδα. Εμείς είμαστε ο αυθεντικός οχετός και η γνήσια συνωμοσία στην Ελλάδα. Οι άλλοι απλώς μας μιμούνται άγαρμπα, κακότεχνα ή πρωτόγονα, χωρίς στιλ εγκυρότητας». Αυτό θα ήταν η απροκατάληπτη περιγραφή της πραγματικότητας. Η πληροφορία.
Όταν η ηγεσία μιας έγκριτης εφημερίδας κυνικώς και θρασέως δικαιολογεί ένα κατάπτυστο ρεπορτάζ που αφορά στο περιεχόμενο της συνάντησης και στην ανταλλαγή απόψεων μεταξύ δύο πρωθυπουργών, οι οποίοι, ωστόσο, δεν συναντήθηκαν τελικώς, ως κάτι «φυσιολογικό και συνηθισμένο», τότε αλήθεια πόσο επιπλέον θράσος απαιτείται για να κατηγορήσεις τη σπεκουλαδόρικη φαντασιοπληξία ορισμένων blogs;
Αν οι πληττόμενοι από τη κρίση δημοσιογράφοι τολμούσαν μια παλικαρίσια αυτοκριτική, θα ήταν πράγματι δικαιολογημένη η επίκληση των δημοκρατικών και φιλελεύθερων αρχών, οι οποίες ασφαλώς δεν έχουν σχέση με τα «μαύρα» και τη μαυρίλα του δημοσιογραφικού χώρου. Ο πλουραλισμός και το δημοκρατικό φρόνιμα απεχθάνονται το «μαύρο χρώμα», τις συνωμοτικές δομές, τις δολοπλοκίες και τους αποκλεισμούς που αυτά επιφέρουν. Έτσι δεν είναι; Ίσως, κάποιοι από τη δημοσιογραφική «ηγεσία» να ανακαλύψετε σύντομα και βιωματικώς πως πράγματι έτσι είναι. Θα είναι κάτι (θετικό) αυτό! Όπως θετικό ήταν και είναι για κάποιους άλλους ο οχετός, οι ντερμπεντέρηδες και οι συνωμότες του Τύπου.
Όχι για να κάνουμε τις δουλειές μας μέσω αυτών, ή για να δικαιολογούμε τις βρωμοδουλειές μας, με τη θετική ή αρνητική επίκληση του παραδείγματός τους, αλλά απλώς για να ασκούμαστε στη κριτική. Στη κοινωνική κονστρουκτιβιστική κριτική. Στον ρεαλιστικό κονστρουκτιβισμό. Στην έντιμη, σοβαρή και όχι σοβαροφανή κριτική, ως ενδοδιηγητική πράξη, όπου τα δημοσιογραφικώς κατασκευασμένα  γεγονότα συνιστούν μεταδιήγηση (: σύμφωνα με τν θεωρία του αφηγηματικού λόγου του Gérard Genette).

Αυτός ο «άτιμος» γάλλος θεωρητικός φταίει, μαζί με τον Wittgenstein, τον Kraus, τον Connolly και τη Mouffe, όπως και κάτι που έχω μέσα στη καρδιά, που οδηγούμε σήμερα στο παράδοξο να ισχυρίζομαι: Ναι, να σωθεί ο οχετός, οι ντερμπεντέρηδες και οι συνωμότες του Τύπου, πάση θυσία! Τους έχουμε ανάγκη για να ακονίζουμε κάπου το μυαλό μας και τον χαρακτήρα μας. Για να θυμώνουμε μαζί τους και να προβληματιζόμαστε! Για να μαθαίνουμε, όχι τα νέα, αλλά μέσω αυτών την εσωτερική άρθρωση του συστήματος που αναλύουμε ή σχολιάζουμε.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Η νεοδιαπλοκή κυριάρχησε της διαπλοκής - Αντίδραση Μίκη για την "κατάληψη" του ΔΟΛ


Έχει πολλές αναγνώσεις  η παράδοση της θέσης του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΟΛ στο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και Πρόεδρο του ΔΣ της Αυγής. Ένα νέο συγκρότημα τύπου και διαπλοκής φαίνεται πως γεννιέται αφού κοινή θα είναι η διεύθυνσή τους από το ίδιο πρόσωπο με της πλάτες του ΣΥΡΙΖΑ.
Η αντίσταση του οργανισμού δεν κράτησε πολύ. Παραδόθηκε στους φιλόδοξους νεοδιαπλεκόμενους οι οποίοι πλέον επιχαίρουν και ίσως βάζουν πλώρη και για την κατάληψη του MEGA.
Μια άλλη ανάγνωση  εκφράζεται ως η επιχείρηση "ξελασπώματος" του ΔΟΛ από τα χρέη.

Ο Μίκης Θεοδωράκης

Δριμεία κριτική ασκεί ο Μίκης Θεοδωράκης με αφορμή την ανάμειξη του Βασίλη Μουλόπουλου της Αυγής στη σωτηρία του ΔΟΛ.

Με κείμενό του στην προσωπική του ιστοσελίδα ο μεγάλος μουσουργός υποστηρίζει ότι πίσω από τις απειλές που δέχονται το ΒΗΜΑ και τα ΝΕΑ «τα αίτια δεν είναι μόνο οικονομικά αλλά κυρίως πολιτικά» και καρφώνει την κυβέρνηση με αφορμή και τους χειρισμούς της στην υπόθεση των τηλεοπτικών σταθμών γράφοντας ότι «έχει δώσει δείγματα γραφής για τον τρόπο με τον οποίο δέχεται την πολυφωνία ως μια θεμελιώδη δημοκρατική αρχή.

«Η ιστορική πείρα μάς έχει αποδείξει ότι δεν υπάρχει χειρότερος ολοκληρωτισμός από αυτόν που επέβαλαν στους λαούς τους οι ποικιλώνυμοι πρώην «αριστεροί», στις περιπτώσεις που πέτυχαν να μετεξελιχθούν σε κρατική εξουσία» συνεχίζει ο Μίκης Θεοδωράκης και εκφράζει την ελπίδα «το Κακό να βρίσκεται ακόμα σε εβρυακή μορφή».

Η δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη έχει ως εξής:

Το «ΒΗΜΑ» και τα «ΝΕΑ» μέσα από τις δεκαετίες που πέρασαν έως σήμερα, έχουν αναδειχθεί σε θεσμούς του δημοκρατικού μας συστήματος.

Μπορεί να υπάρχουν προβλήματα οικονομικής φύσεως, εν τούτοις δεν μπορώ να μην πιστέψω, ότι πίσω από τις απειλές που δέχονται, τα αίτια δεν είναι μόνο οικονομικά αλλά κυρίως πολιτικά.

Αλλωστε η σημερινή κυβέρνηση με την υπόθεση των τηλεοπτικών σταθμών, μας έχει δώσει δείγματα γραφής για τον τρόπο με τον οποίο δέχεται την πολυφωνία ως μια θεμελιώδη δημοκρατική αρχή.

Η ιστορική πείρα μάς έχει αποδείξει ότι δεν υπάρχει χειρότερος ολοκληρωτισμός από αυτόν που επέβαλαν στους λαούς τους οι ποικιλώνυμοι πρώην «αριστεροί», στις περιπτώσεις που πέτυχαν να μετεξελιχθούν σε κρατική εξουσία. Ας ελπίσουμε ότι στη δική μας περίπτωση το Κακό βρίσκεται ακόμα σε εμβρυακή μορφή και ότι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν υγιείς και ισχυρές αντιστάσεις για το ενδεχόμενο μιας τέτοιας εκδοχής. Και η περίπτωση του ΔΟΛ είναι μια ευκαιρία να εκδηλωθούν οι αντιστάσεις αυτές.

Google+ Followers

Addthis

 
Support : Creating Website | Johny Template | Mas Template
Copyright © 2011. Ακτιβιστης - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Published by Mas Template
Proudly powered by Blogger |2012 Templates