Articles by "Στυλιανού"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


[Το κατωτέρω άρθρο βρετανού δημοσιογράφου, που επί δεκαετίες διέπρεψε ως ανταποκριτής και σχολιαστής μεγάλων βρετανικών και αμερικανικών εφημερίδων -όσο αυτές υπηρετούσαν το λειτούργημα της λαϊκής ενημέρωσης και όχι τους στόχους δισεκατομμυριούχων σφετεριστών της-  παρέχει έναν μεγάλο, περιεκτικό, ρεαλιστικό, συναρπαστικό πίνακα της κατάστασης των θεμελίων του οικοδομήματος της «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης», της  ευστάθειας των πυλώνων του  και του προσδόκιμου επιβίωσής του.                             Χρησιμότατη προσφορά για την έγκαιρη γνώση -ή αφύπνιση- των πολιτών της ηπείρου, είναι ωστόσο αυστηρώς ακατάλληλη δι’ ανηλίκους  και (για λόγους υγείας) για πορφυρογέννητους  ιππότες  των ταγμάτων Ρότσιλντ, Σόρος και Σια,  υπερασπιστές της πολιτικής ορθότητας, από την μάστιγα των «λαϊκιστών», των αντιδραστικών νοσταλγών του έθνους/κράτους και των εμπρηστών της παγκοσμιοποίησης. Επειδή, ιδού τι γράφει:]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Η Γερμανίδα Καγκελάριος Μέρκελ και ο Γάλλος  Πρόεδρος Μακρόν υπέγραψαν προ ημερών μια νέα γάλλο-γερμανική συνθήκη, στην ιστορική πόλη του Άαχεν, παρουσία πρωθυπουργών, του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, με τελετουργία και ρητορική μεγάλου ιστορικού γεγονότος.
 
Αλλά στις σκέψεις τους πρέπει να εβάρυναν τα βασανιστικά πολιτικά προβλήματα που κοχλάζουν στις αντίστοιχες  πατρίδες τους, όπως και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση και σε  διεθνή κλίμακα.
Εάν η τοποθεσία της πόλης του Άαχεν, κέντρου της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου στον 9ο Αιώνα, επελέγη σαν σύμβολο ενότητας, μπορεί  όμως θαυμάσια να εμπνέει και την εικόνα της αποσύνθεσης. ΄Ολες, άλλωστε, οι αυτοκρατορίες καταλήγουν στην διάλυση. Γιατί η υπερεθνική ΕΕ θα διέφευγε αυτήν την μοιραία κατάληξη;
Η γάλλο-γερμανική  συνθήκη που υπέγραψαν οι Μέρκελ και Μακρόν θεωρείται περισσότερο  ως  μια  επινόηση δημοσίων σχέσεων παρά  ως εξέλιξη με ουσιαστικό περιεχόμενο.
Καταρχήν, υπάρχει ήδη μια συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών. Η Συνθήκη των Ηλυσίων, που υπεγράφη το 1963 από τον Σαρλ Ντε Γκωλ και  τον Κόνραντ Αντενάουερ και θεωρείται ως ένας ιστορικός σταθμός μεταπολεμικής συμφιλίωσης μεταξύ δύο μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, που άνοιξε τον δρόμο για την σύγχρονη Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.
Αρκετοί παρατηρητές αμφισβήτησαν την χρησιμότητα  σύναψης νέας συνθήκης από τους Μακρόν και Μέρκελ. Ο Γάλλος ιστορικός Marion Gaillard  είπε στον σταθμό France 24 πως μοιάζει ένα ζευγάρι γερόντων που ξαναπαντρεύεται.

Η νέα συνθήκη αποβλέπει στην στενότερη γάλλο-γερμανική συνεργασία στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας, της ασφάλειας, της οικονομικής πολιτικής και στην ενίσχυση του ευρύτερου ευρω-ενωσιακού σχεδίου. Φιλοδοξεί «να καταστήσει την ΕΕ ικανή να δρα ανεξάρτητα.»*
Την επομένη της υπογραφής, Η ΄Ανγκελα Μέρκελ, είπε στο Οικονομικό Συνέδριο του Νταβός ότι η νέα γάλλο-γερμανική συνθήκη είναι ένα πραγματικό βήμα προς την δημιουργία Ευρωπαϊκού Στρατού.

Η φιλοδοξία να αποκτήσει η Ευρώπη ανεξαρτησία στην εξωτερική πολιτική και στην άμυνα είναι προφανώς η αντίδραση στις αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ, οι οποίες ανέκυψαν ανοίκεια  αφ’ ότου ο Ντόναλντ Τραμπ έγινε Πρόεδρος.

Η επιτίμηση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, και ιδιαίτερα της γερμανικής από τον Τραμπ, για το εμπόριο, την εξωτερική πολιτική και τις δαπάνες στο ΝΑΤΟ, ώθησε το Βερολίνο και το Παρίσι να συνενώσουν τις δυνάμεις τους σε κάποια προσπάθεια να περισώσουν ίσως κάποιο γόητρο, και να μήνφαίνονται απλά ανδρείκελα της Ουάσιγκτον.

Ωστόσο οι οιωνοί δεν είναι αίσιοι. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις  συνεχίζουν να ακολουθούν δουλικά την γραμμή  της Ουάσιγκτον με την υιοθέτηση εχθρικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Επίσης, την περασμένη βδομάδα, ήταν επαίσχυντο το θέαμα της Ε.Ε. να συνοδεύει πειθήνια την Ουάσιγκτον στην απροκάλυπτη  πραξικοπηματική επιχείρηση κατά της Βενεζουέλας. Τέτοιο δείγμα θέλησης για ανεξαρτησία !
                                                                                                                            Οι Μέρκελ και Μακρόν  έχουν όμως κυρίως να νοιάζονται για τις αυξανόμενες φουρτούνες στο εσωτερικό μέτωπο της Ε.Ε.

Οι δύο ηγέτες θρηνολόγησαν για την άνοδο του «λαϊκισμού και του εθνικισμού» ως αρνητικών δυνάμεων, που υπονομεύουν και θρυμματίζουν το ευρωπαϊκό  οικοδόμημα των 28 κρατών. Με την υπογραφή της συνθήκης στο Άαχεν απέβλεπαν έτσι να «εμπνεύσουν ενότητα» και «συνοχή».
                                                                                          
Και εδώ πάλι. Η προσπάθειά τους μοιάζει περισσότερο πομπώδες  θέαμα για εντυπωσιασμό παρά  γεγονός υποσχόμενο πρακτικό αποτέλεσμα.
 Ενώ ο Μακρόν σέρβιρε το τσάι στην Μέρκελ και αντάλλαζαν γλυκοκουβέντες στο Άαχεν, και οι δυο χώρες τους σείονταν από κοινωνική αναταραχή, από λόγους οικονομικής απόγνωσης και ανεξέλεγκτης  μεταναστευτικής εισροής. Και οι δυο τους έχουν υποστεί σοβαρή καθίζηση πολιτικού κύρους. Είναι φιγούρες εξασθενημένες στα μάτια των πολιτών τους, αντίθετα με τους συμβαλλόμενους της συνθήκης του 1963, Ντε Γκωλ και Αντενάουερ, που απολάμβαναν του γενικού σεβασμού ως  εθνικοί ηγέτες.

Ο Μακρόν της Γαλλίας, ειδικώτερα,  συγκεντρώνει την απέχθεια ολοένα περισσότερων Γάλλων πολιτών. Οι διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων, που περισφίγγουν την Γαλλία επί σχεδόν τρείς μήνες, αξιώνουν την παραίτησή του και τον χαρακτηρίζουν «πρόεδρο των βαθύπλουτων».
Η Μέρκελ είναι  επίσης μιας σκιά της  πρώην «Σιδηράς Καγκελαρίου», όπως την έβλεπαν κάποτε. Στο τελευταίο στάδιο της θητείας της, αναμένεται να αποχωρήσει με την φήμη της  κουρελιασμένη από την  διογκούμενη οικονομική ανέχεια και  την άνοδο του  αντιμεταναστευτικού κινήματος, του ευρωσκεπτικισμού και του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία.                                                                                                               

Η πολιτική «ανοικτών θυρών», που επέβαλε η Μέρκελ στο μεταναστευτικό, λειτούργησε σαν μπούμερανγκ σε βάρος του κέντρο-δεξιού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος . Η υπογραφή της γάλλο-γερμανικής συνθήκης προ ημερών εμφανίζεται έτσι σαν μια κούφια απόπειρα των δυο πρωταγωνιστών να περιβληθούν κάποιο  ένδυμα κύρους, απέναντι στην ογκούμενη κατακραυγή και το μίσος των ψηφοφόρων. Ωστόσο, αντί άλλου αποτελέσματος, η επιχείρηση του Άαχεν κατάφερε να επισύρει ακόμη μεγαλύτερη λαϊκή καταφρόνηση.

΄Οσον αφορά την «έμπνευση ενότητας», από τον Μακρόν και την Μέρκελ στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι θεαματικές τελετουργίες τους στο Άαχεν συγκρούονται με την αγανάκτηση και αποστροφή, που υπάρχει  σε όλη την Ευρώπη, γι’ αυτό που οι πολίτες βλέπουν σαν στάση υπεροπτικής αδιαφορίας του ευρωπαϊκού κατεστημένου, του οποίου οι νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές πολιτικές σωρεύουν αμετανόητα την κοινωνική δυστυχία.

Ο Μακρόν χαρακτηρίζει τον λεγόμενο «λαϊκισμό» ως απεχθή μάστιγα που επέπεσε σε μιαν υποτίθεται πάναγνη Ευρώπη. Χαρακτήρισε μάλιστα την «λαϊκίστικη» πολιτική σαν «λέπρα», που κατατρώγει το πολιτικό σώμα της Ε Ε. Αυτοί οι ανακτορικού  ύφους χαρακτηρισμοί του κρίνονται ως επιθέσεις εναντίον των κυβερνήσεων της Ιταλίας και της Ουγγαρίας.
Ο αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης Ματέο Σαλβίνι έχει καταστεί κάρφος στο πλευρό του Μακρόν. Πρόσφατα δήλωσε για τον Γάλλο πρόεδρο πως είναι «όλο λόγια και  μηδενικό έργο» και πρόσθεσε πως ελπίζει οι Γάλλοι να ξεφορτωθούν γρήγορα τον τραγικό Μακρόν.

Kαι ο  Λουίτζι Ντι Μάγιο, δεύτερος αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης, έδωσε μια φραστική κλωτσιά στις φαντασιώσεις του Γάλλου προέδρου την περασμένη εβδομάδα. Κατήγγειλε την Γαλλία πως εκμεταλλεύεται την Αφρική «με τις οικονομικές πολιτικές  που εφαρμόζει στις πρώην αποικίες της και με τον τρόπο αυτό - ισχυρίστηκε ο Ντι Μάγιο- οι γαλλικές κυβερνήσεις  προκαλούν την μετανάστευση στην Ευρώπη.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ιταλία είναι μια από τις ιδρυτικές χώρες της Ε Ε  -με την Γαλλία και την Γερμανία- η κλιμακούμενη οξύτητα των διαπληκτισμών δείχνει  την σοβαρότητα των ρηγμάτων στην «Ένωση».

Πανικό πρέπει να προκαλεί στους  Ευρώφιλους, όπως ο Μακρόν και η Μέρκελ, ότι τόσα κόμματα σε όλη την Ευρώπη έχουν συνταχτεί με την απόφαση της Βρετανίας για έξοδο από την Ε Ε , παρά το χάος που έχουν προκαλέσει οι  Βρετανοί γύρω από  την αποχώρησή τους.


Αυτό που η Μέρκελ και ο Μακρόν και άλλοι του Ευρωσυστήματος δεν φαίνονται ικανοί να αντιληφθούν είναι ότι ο «λαϊκισμός» είναι απλά μια δημοκρατική εξέγερση εναντίον του  ιερού -γι’ αυτούς- κανόνα  ότι η οικονομική πολιτική πρέπει να ικανοποιεί τις μεγάλες τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ ο απλός κόσμος πρέπει να υφίσταται την φτώχια, τους χαμηλούς μισθούς, τις ανερχόμενες τιμές, την απρόσιτη στέγη και τις συνεχώς  χειρότερες δημόσιες υπηρεσίες.

 Με άλλα λόγια, οι όμοιοι της Μέρκελ και του Μακρόν είναι οι ίδιοι δημιουργοί  του εφιάλτη τους, της λαϊκής οργής και των αποτυχιών τους,  με την εφαρμογή χρεωκοπημένων καπιταλιστικών  πολιτικών.

Στη διάσκεψη του Νταβός, των  διευθυντών επιχειρήσεων, ο Ιταλός πρωθυπουργός Γκιουζέπε Κόντε, στιγμάτισε τις οικονομικές πολιτικές της Ε Ε, καταγγέλλοντας ότι «σπέρνουν απελπισία και δυσφορία από άκρου σε άκρο της Ευρώπης». Και πρόσθεσε: «Μας λένε εξτρεμιστές επειδή θέλουμε να δώσουμε την εξουσία πίσω στον λαό.»

Η Γάλλο-Γερμανική Συνθήκη, που υπογράφτηκε στις 22 Ιανουαρίου είναι ένα άχρηστο τσιρότο για να καλύψει τις ρωγμές μιας  κατακερματιζόμενης  Ευρώπης. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι η Ευρώπη να ανοικοδομηθεί, με ένα οικονομικό /πολιτικό σύστημα γνήσια δημοκρατικό, στην υπηρεσία αντιμετώπισης των αναγκών των απλών ανθρώπων. Και να δημιουργηθεί μια Ευρώπη πραγματικά ανεξάρτητη από τις πολεμικές επιχειρήσεις  της Ουάσιγκτον και την ψυχρο-πολεμική ιδεοληψία της εναντίον της Ρωσίας.


*Σημείωση: Στην Γαλλία ο Μακρόν καταγγέλθηκε, ότι με αυτή την Συνθήκη  1) υποτάσσει την Γαλλία σε γερμανική ηγεσία,2) παραδίδει και από τα υπολείμματα της εθνικής κυριαρχίας που άφησε στην Γαλλία η Ε Ε και 3) ότι ξεπούλησε την επαρχία της Λωρραίνης στους Γερμανούς, με την καθιέρωση μεικτού διοικητικού καθεστώτος και διγλωσσίας σε παραμεθόριες επαρχίες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
RT 31 Jan, 2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αμερικής (ΟΕΑ)  με εγκύκλιο στους κληρικούς της και στο λαϊκό πλήρωμα γνωστοποιεί ότι δεν αναγνωρίζει την νέα ορθόδοξη  Εκκλησία της Ουκρανίας και καταγγέλλει αυτούς που χειρίζονται την πίστη σαν πολιτικό εργαλείο. Η Σύνοδος διακηρύσσει την «βαθειά θλίψη και συντριβή» των επισκόπων για τις συνέπειες της δημιουργίας, με κυβερνητική παρέμβαση, νέας ουκρανικής ορθόδοξης εκκλησίας , με την πρόκληση σχίσματος  της  παγκόσμιας ορθόδοξης πίστης.
Ο Πέτρο Ποροσένκο επιδεικνύει το Διάταγμα με την  «βούλα» του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, που αναγνωρίζει αυτοκεφαλία στην ανάδοχο της κυβέρνησης Ποροσένκο «Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας»
Η Ιερά Σύνοδος των Μητροπολιτών αποσαφηνίζει την θέση της ΟΕΑ στους  85.000 αποδέκτες, επικαλούμενη την διασπορά «σύγχυσης» και  «σκανδαλισμού». Η αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Αμερικής συναθροίζεται τώρα με τις εκκλησίες της Αντιόχειας, της Πολωνίας και τη Σερβίας, που έχουν έως τώρα  ανακοινώσει την άρνησή τους να αναγνωρίσουν την νεοσύστατη εκκλησία του Κιέβου.
Η νέα ουκρανική ορθόδοξη εκκλησία  συγκροτήθηκε πέρυσι  με την συγχώνευση δύο σχισματικών εκκλησιών. Αναγνωρίστηκε και ανακηρύχτηκε αυτοκέφαλη από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως  προ εβδομάδων.
Προτού την ανακηρύξει αυτοκέφαλη, ο Πατριάρχης κήρυξε άκυρη και κενή σημασίας την επιστολή του 1686, με την οποία το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αναγνώριζε το Πατριαρχείο Μόσχας ως την θρησκευτική αρχή στην οποία υπόκειται η εκκλησία του Κιέβου και όλης της Ουκρανίας. Μετά τις ενέργειες  αυτές του κ. Βαρθολομαίου, η Μόσχα αντέδρασε με την διακοπή διπλωματικών και πνευματικών σχέσεων με το Φανάρι, δηλώνοντας ότι  αυτό εξέπεσε με την αναγνώριση σχισματικών κληρικών ως Κανονικών λειτουργών της Ορθόδοξης Πίστεως.
Ενώ οι περισσότερες άλλες αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες προσπαθούν να αποστασιοποιηθούν από την σύγκρουση, η κανονική  (παλαιά) Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (ΟΟΕ), αυτό-κυβερνώμενο  τμήμα της Ρωσικής Εκκλησίας, παραμένει η μόνη γενικής αναγνώρισης εκκλησία στην χώρα. Οι μητροπολίτες της ακολούθησαν μια στάση ποιμενικής διπλωματίας, αλλά εξέφρασαν την αμετάβλητη αναγνώριση και υποστήριξή τους στο Πατριάρχη Ονούφριο, ως κεφαλής της ΟΟΕ.
 Η δημιουργία της νέας (επίδικης) ορθόδοξης εκκλησίας είναι ένα πολιτικό κυρίως σχέδιο της σημερινής κυβέρνησης του Κιέβου, τμήμα της όλης προσπάθειας για την κοπή όλων των ιστορικών δεσμών της Ουκρανίας με την Ρωσία. Στην τρέχουσα προεκλογική εκστρατεία του, ο πρόεδρος Ποροσένκο διαφημίζει μάλιστα την προσωπική συμβολή του στο να πειστεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ότι πρέπει να στηρίξει τις σχισματικές εκκλησίες. Η νέα εκκλησία απολαμβάνει της πλήρους υποστήριξης των κρατικών αρχών, ενώ η συνδεόμενη με το Πατριαρχείο της Μόσχας κανονική εκκλησία γίνεται στόχος  καταπιεστικών νομοθετημάτων.
΄Ετσι, πρόσφατος νόμος υποχρεώνει την Ορθόδοξη Ουκρανική Εκκλησία να αλλάξει ονομασία, προσθέτοντας τον ορισμό «ρωσική» στο όνομά της. ΄Ενας άλλος νόμος  είχε επινοηθεί για να νομιμοποιηθεί η κατάσχεση της εκκλησιαστικής περιουσίας (εκκλησιών και μοναστηριών) , αλλά τροποποιήθηκε την τελευταία στιγμή με επέμβαση της Ε.Ε. και άλλων θρησκευτικών οργανώσεων της Ουκρανίας.
Η Αμερικανική Εκκλησία αναγνώρισε έμμεσα τις πολιτικές πλευρές της ουκρανική εκκλησιαστικής κρίσης, συγκρίνοντάς την με το πώς η Ουκρανική Εκκλησία έγινε ανεξάρτητη από την Μόσχα το 1970. «Η απόκτηση αυτοκεφαλίας δεν σημαίνει την κήρυξη ανεξαρτησίας, την έκφραση εθνικισμού, ή πρόφαση απομονωτισμού», γράφει η εγκύκλιος.
Η Σύνοδος αποφεύγει οποιοδήποτε απροκάλυπτο πολιτικό σχόλιο, αν και διατυπώνει μια γενικευμένη κριτική για την εκκλησιαστική ανάμειξη σε κοσμικές υποθέσεις. «Η Κανονική παράδοση της Αγίας Ορθοδοξίας δεν είναι όπλο προς χρήσιν για κατακτήσεις αλλά φάρμακο για την ίαση ανθρωπίνων ψυχών», γράφει η εγκύκλιος –(που ασφαλώς θα έχει ληφθεί στο Φανάρι).



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zerohedge, Bloomberg, RT,Russia Insider  29-1-/2019 

O πολιορκούμενος Πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικόλας Μαδούρο δεν έχει άδικο να πιστεύει ότι έχει στηθεί εναντίον του,  διεθνής συνωμοσία, όταν κατηγορεί τις ΗΠΑ ότι μηχανεύτηκαν ένα πραξικόπημα και διεξάγουν έναν οικονομικό πόλεμο εναντίον της κυβέρνησής του, αφού ειδικά τώρα και Αμερικανοί προεδρικοί σύμβουλοι ομολογούν απροκάλυπτα ότι περί αυτού ακριβώς πρόκειται.
Πράγματι, ακριβώς μετά την βαλλόμενη επανεκλογή του Μαδούρο και την ορκωμοσία του για μια δεύτερη εξαετή θητεία, ο υπουργός του των εξωτερικών Γιόργκε Αρεάζα δήλωσε στον (αμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό) «Δημοκρατία Σήμερα» : «Τίποτα  δεν κάνει η αντιπολίτευση χωρίς την άδεια ή την εξουσιοδότηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ… Λένε, «Πρέπει να συμβουλευτούμε την πρεσβεία. Πρέπει να συνεννοηθούμε με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.» Ενώ αυτό μοιάζει παρατραβηγμένο, οι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου σπεύδουν να επιβεβαιώσουν όσα ο Μαδούρο καταλογίζει στην αντιπολίτευση.
Κορυφαίο παράδειγμα, ο Σύμβουλος Ασφαλείας του Προέδρου, Τζων Μπόλτον σε συνέντευξή του στην εκπομπή Fox Business δήλωσε ότι «Πολλά αμερικανικά συμφέροντα  διακυβεύονται» στην εξελισσόμενη πολιτική κρίση της Βενεζουέλας, δοθέντος ότι η χώρα έχει τα μεγαλύτερα εντοπισμένα στον κόσμο αποθέματα πετρελαίου. Ο Μπόλτον είπε στον παρουσιαστή της εκπομπής Τρις Ρέγκαν:
Θα έκανε μεγάλη διαφορά για τις Ηνωμένες Πολιτείες από οικονομικής πλευράς εάν μπορούσαμε να έχουμε αμερικανικές εταιρείες πετρελαίου να επενδύουν και να παράγουν το υπάρχον πετρέλαιο της Βενεζουέλας.
΄Ετσι φαίνεται πως η κυβέρνηση σχεδιάζει να αυξάνει τις οικονομικές και πολιτικές πιέσεις υπέρ του επικεφαλής της αντιπολίτευσης στην εθνοσυνέλευση, Χουάν Γκουάϊντο. Και καθώς «όλα τα ενδεχόμενα είναι δυνατά», όπως δήλωσε  και ο Πρόεδρος Τραμπ, ο Μπόλτον, σε μιαν στιγμή ειλικρίνειας που παρέλειψαν να σημειώσουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ, μας άφησε να ρίξουμε μια ματιά στα όχι τόσο αγνά κίνητρα του συναγερμού της αμερικανικής κυβέρνησης για την Βενεζουέλα.
«Διεξάγουμε τώρα συνομιλίες με μεγάλες αμερικανικές εταιρείες.  . . Θα ήταν διαφορετικά αν θα μπορούσαμε να έχουμε αμερικανικές εταιρείες να παράγουν το πετρέλαιο στην Βενεζουέλα. Θα ήταν καλό για την Βενεζουέλα και για τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών» δήλωσε ο Τζων Μπόλτον, Σύμβουλοις Ασφαλείας του προέδρου Τραμπ.

 «Η Βενεζουέλα είναι μια από τις τρεις χώρες που αποκαλώ «τρόικα της  τυραννίας», συνέχισε ο Μπόλτον (που είχε προηγουμένως αναφέρει την Κούβα και την Νικαράγουα. Και  έχοντας ουσιαστικά ομολογήσει ότι η αμερικανική πολιτική στην Βενεζουέλα έχει ως στόχο να περάσουν στον έλεγχο των αμερικανικών εταιρειών τα τεράστια ανεκμετάλλευτα πετρελαϊκά αποθέματα της οικονομικά κατεστραμμένης σοσιαλιστικής χώρας, ο Μπόλτον κατέληξε εκφράζοντας την ελπίδα πως «μπορούμε να τα καταφέρουμε  ώστε να τελειώσει αυτό όπως πρέπει.»
Σε μιαν άλλη εμφάνισή του στην Fox την περασμένη βδομάδα,  ο Μπόλτον επανήλθε στο θέμα, αν και με παραλλαγή, λέγοντας ότι η αλλαγή καθεστώτος είναι ο τελικός στόχος των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, ως  ένα πιθανώς μεγάλο βήμα μπροστά, για τις αμερικανικές επιχειρηματικές επενδύσεις στην περιοχή.

 Κατασχέσεις καταθέσεων Χρυσού και Κεφαλαίων

Αυτές οι ομολογίες έγιναν ενώ Αμερικανοί αξιωματούχοι προσπαθούν τώρα να δρομολογήσουν προς τον Γκουάϊντο τα  ευρισκόμενα στο εξωτερικό εθνικά κεφάλαια της Βενεζουέλας . για να ενισχύσουν τις πιθανότητές του να καταλάβει ουσιαστικά τον έλεγχο της εξουσίας στην χώρα. Το Σαββατοκύριακο αποκαλύφτηκε ότι οι από μακρού προσπάθειες του Μαδούρο να αποσύρει από την Βρετανία κατατεθειμένο εκεί χρυσό αξίας 1,2 δις δολαρίων προσέκρουσαν σε τελική βρετανική άρνηση, με το επιχείρημα της «μη νομιμότητας» της κυβέρνησής του. Το 1,2 δις σε χρυσό αντιπροσωπεύει σημαντικό τμήμα των 8 δις δολαρίων των αποθεματικών σε ξένο συνάλλαγμα που έχει η κεντρική τράπεζα της Βενεζουέλας, αλλά  είναι άγνωστο που βρίσκονται.

Η απόφαση της Τράπεζας της Αγγλίας να απορρίψει τελικά το αίτημα ανάκτησης του χρυσού έγινε  (υποτίθεται) μετά από διαβήματα Αμερικανών αξιωματούχων στους Βρετανούς, για να αποκόψουν την κυβέρνηση Μαδούρο από τα κεφάλαιά της στο εξωτερικό, σύμφωνα με πηγές του αμερικανικού πρακτορείου Μπλούμπεργκ.
Με αυτά τα δεδομένα, όλο και περισσότερο φαίνεται ότι η κλιμάκωση των διπλωματικών και  οικονομικών πιέσεων σύντομα θα οδηγήσει την Ουάσιγκτον στον δρόμο κάποιου είδους στρατιωτικής παρέμβασης στο Καράκας. Προς αυτή την κατεύθυνση μια έκθεση  της  εταιρείας Axios προβλέπει: «Αναμένουμε ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα στοχοποιήσει το πετρέλαιο του Μαδούρο και τον υποθαλάσσιο πλούτο κατά τις προσεχείς εβδομάδες και θα προσπαθήσει να παροχετεύσει αυτόν τον πλούτο στον αρχηγό της αντιπολίτευσης, Χουάν Γκουάϊντο…» Φαίνεται ότι αυτή  η διαδικασία έχει ήδη τεθεί σε εντατική λειτουργία.
Ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Πομπέο ανακοίνωσε την διάθεση 20 εκατομμυρίων δολαρίων στον Γκουάϊντο «ως φιλανθρωπική βοήθεια προς  την Βενεζουέλα». Παράλληλα η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε χθες  κυρώσεις κατά της εθνικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας PDVSA. Το υπουργείο Οικονομικών κατέσχεσε  κεφάλαια 7 δις δολαρίων της εταιρείας και ανακοίνωσε ότι οι κυρώσεις θα αφορούν εξαγωγές πετρελαίου αξίας 11δις κατά το ερχόμενο έτος.
Η εταιρεία πετρελαίου Citgo θα εξακολουθήσει να λειτουργεί στις ΗΠΑ αλλά τα κέρδη της θα κατατίθενται  σε σφαλισμένο λογαριασμό, προσιτό μόνο στην κυβέρνηση Γκουάϊντο, δήλωσε ο υπουργός Στήβεν Μνούχιν. Οι κυρώσεις –είπε- θα αρθούν μόνο μετά την επείγουσα μεταβίβαση τη εξουσίας στον προσωρινό πρόεδρο.

Η Κίνα καταγγέλλει τις αμερικανικές κυρώσεις κατά της Βενεζουέλας. 

Δηλώνει πως οι ΗΠΑ θα είναι υπεύθυνες για τις συνέπειες.
Ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου των Εξωτερικών Γκενγκ Σουάνγκ, σε σχετική ερώτηση, δήλωσε: «Στην τελετή της ανάληψης της Προεδρίας από τον πρόεδρο Μαδούρο  στείλαμε να παραστεί τον ειδικό εκπρόσωπο του Προέδρου  Ξι Ζι Πινγκ. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;» Η δήλωση έγινε την επομένη της αναγγελίας των αμερικανικών κυρώσεων κατά της κρατικής εταιρείας πετρελαίων της Βενεζουέλας.
Η Κίνα πιστεύει πως οι αμερικανικές κυρώσεις θα πλήξουν βαρύτερα τον απλό λαό της Βενεζουέλας, παρά την κυβέρνηση, δήλωσε ο Γκενγκ. «Η Ουάσιγκτον θα έχει την ευθύνη για τις βαρύτατες συνέπειες που απορρέουν».
Η Κίνα απειλείται πράγματι με σοβαρές απώλειες με την επιχείρηση ανατροπής  του καθεστώτος της Βενεζουέλας, στην οποία έχει δανείσει περισσότερα των 50δις δολάρια την τελευταία δεκαετία, εξασφαλίζοντας την προμήθεια πετρελαίου για την οικονομία της. Μόλις πέρυσι, η Βενεζουέλα εξασφάλισε ένα κινεζικό δάνειο 5δις δολαρίων, εντασσόμενη στην κινεζική Πρωτοβουλία  Δρόμου του Μεταξιού.
Στο μεταξύ πάταγο προκάλεσε χθες στην αμερικανική  δημοσιότητα φωτογραφία του Συμβούλου Ασφαλείας Τζων Μπόλτον να βγαίνει από σύσκεψη στο προεδρικό γραφείο με ένα σημειωματάριο υπό μάλης με ευκρινή στους δημοσιογράφους την ιδιόχειρη σημείωση: Αφγανιστάν: Καλωσόρισμα στις Συνομιλίες. 5.000 στρατός στην Κολομβία.


Σε ερωτήσεις των δημοσιογράφων, ο Μπόλτον δήλωσε: «Ο πρόεδρος ξεκαθάρισε πως όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι. Επίσης καλούμε σήμερα τους στρατιωτικούς και  τις δυνάμεις ασφαλείας να δεχτούν την ειρηνική, δημοκρατική και συνταγματική μεταβίβαση της εξουσίας».
Η εξήγηση του εκπροσώπου του Λευκού οίκου για την επίδειξη του σημειώματος Μπόλτον, επαναλάμβανε «όπως είπε ο Πρόεδρος, όλες οι επιλογές είναι πάνω στο τραπέζι».
Το CIA World Factbook αναφέρει ότι η  Βενεζουέλα έχει τα μεγαλύτερα διαπιστωμένα αποθέματα  αργού πετρελαίου, προηγούμενη κατά πολύ της Σαουδικής Αραβίας, του Καναδά, του Ιράν και του Ιράκ.


Ψηφιδωτό ειδήσων: Μιχαήλ Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Géοnéral Dominique Delawarde, Reseau International,21-1- 2019 

[Θησαυρός δυσεύρετων πληροφοριών, το προκείμενο άρθρο παραβιάζει τον άγραφο αλλά αμείλικτο κώδικα της αυτολογοκρισίας και  οδηγεί τον διψασμένο ερευνητή στις υποχθόνιες λειτουργίες μιας παρασιτικής δύναμης, που διεισδύει και διαβρώνει το νευρικό σύστημα κρατών, διαφθείρει και κατατρώγει την ουσία της δημοκρατίας και -με μεθόδους εξαγοράς, εκβιασμού και εξόντωσης αντιστάσεων- κατακτά τους μοχλούς της εκτελεστικής εξουσίας, των ελεγκτικών εξουσιών, και των οργάνων ενημέρωσης,  σε έθνη πλανητικής επιρροής. Βαθύτατα φασιστική και ρατσιστική, στην δημόσια δράση της κινείται ως  υπερευαίσθητος φρουρός της  δημοκρατικής δεοντολογίας  και αμείλικτος εισαγγελέας ακόμη και υποψίας ρατσιστικής εκτροπής.                                                                                       Στρατηγός και στην κορυφή των μυστικών υπηρεσιών του γαλλικού στρατού ,ο συντάκτης του πολύτιμου διδακτικού άρθρου, με προϋπηρεσία στην Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Ασία και Αμερική, μπορεί τώρα - στην ελευθερία και ασφάλεια της αποστρατείας του-  να μιλά, αποκαλύπτει και γράφει με την εγκυρότητα της αυθεντικής γνώσης  και των κορυφαίων γαλλικών και αμερικανικού παρασήμων.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Από δημοσίευμα της 8ης Ιανουαρίου από  το Russia Today (RT) πληροφορηθήκαμε ότι ένα από τα πρώτα νομοσχέδια που εξέτασε το Κογκρέσο στις αρχές του 2019 αποβλέπει να προστατεύσει το Ισραήλ από οποιοδήποτε μποϋκοτάζ. Η δημοσίευση και το περιεχόμενο αυτού του άρθρου είναι αποκαλυπτικά της ποιότητας των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ-Ισραήλ και Ρωσίας. Επιβεβαιώνουν πλήρως τα συμπεράσματα  άρθρου μου της 22-2-2017 επί του θέματος.
Τι μας αποκαλύπτει λοιπόν αυτό το δημοσίευμα της Russia Today;
1.- Ενώ οι ΗΠΑ έχουν υποβληθεί σε μια κατάσταση  «στάσης εργασίας» του κράτους, η οποία έχει δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα στην ομαλή λειτουργία της χώρας και στην ζωή εκατοντάδων χιλιάδων Αμερικανών πολιτών, οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι δεν βρίσκουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από του να συζητήσουν έναν Νόμο anti BDS (Boycott, Desinvestissement, Sanctions) (εναντίον του μποϋκοτάζ, της μη επένδυσης και των κυρώσεων), που αποβλέπει να προστατέψει το Ισραήλ από ένα μποϋκοτάζ των Αμερικανών πολιτών και νομικών προσώπων, που βρίσκουν καταδικαστέα την δράση του ισραηλινού Κράτους (σε βάρος του παλαιστινιακού λαού) και επιθυμούν να επισημάνουν την αποδοκιμασία τους.
Αυτή η συζήτηση στο Κογκρέσο ενός τέτοιου νομοσχεδίου αποδεικνύει σε αυτούς που ακόμη αμφέβαλλαν, την ισχύ του lAIPAC (American Israel Public Affairs Committee) (Αμερικανο-Ισραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων) η οποία, πέραν κάθε αμφιβολίας, ελέγχει την ημερήσια  διάταξη του Κοινοβουλίου και την ψήφο των  κοινοβουλευτικών εκπροσώπων των ΗΠΑ (δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών). Θα πρέπει να υπομνησθεί σχετικά το προηγούμενο της 3 Μαρτίου 2015 ( ομιλία του Νετανιάχου που έδινε μαθήματα καλής διακυβέρνησης στον Πρόεδρο Ομπάμα, ενώπιον των μελών  Βουλής και Γερουσίας, ενωμένων σε Κογκρέσο.)
Η συχνότητα και η ένταση των χειροκροτημάτων (σηκώθηκαν όρθιοι δεκάδες φορές και χειροκροτούσαν ως κουρδισμένοι) έδειχναν ήδη τον βαθμό της υποτέλειάς τους στην AIPAC, η οποία εξασφαλίζει, είναι αλήθεια, την χρηματοδότηση της εκλογής τους και την καταστροφή, με όλα τα μέσα, των πολιτικών ανταγωνιστών τους.
2.- Η δημοσίευση αυτού του άρθρου και πολλών άλλων άρθρων κριτικής των μεθόδων της Ισραηλινής κυβέρνησης και των υποστηρικτών της, από την RT και το Sputnik είναι αποκαλυπτική μιας προοδευτικής και σταθερής επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας και του εβραϊκού κράτους. Αυτά τα όργανα του ρωσικού Τύπου δεν θα επέκριναν τόσο συχνά και τόσο έντονα το Ισραήλ και τους υποστηρικτές του εάν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήταν καλύτερες…
Μήπως οι Ρώσοι ηγέτες εντόπισαν αυτόν που επηρεάζει, χειραγωγεί και ελέγχει το Κογκρέσο των ΗΠΑ, όταν αυτό ψηφίζει συνεχώς νέες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας και αυτούς που ελέγχουν, επηρεάζουν και εργαλειοποιούν τα αμερικανικά παραδοσιακά ΜΜΕ, στην αναπαραγωγή του ατέλειωτου αντιρωσικού συνωμοσιολογικού παραληρήματός τους; Πάντως έντεκα συναντήσεις Πούτιν-Νετανιάχου το 2018 δεν κατόρθωσαν να πείσουν τον δεύτερο να εγκαταλείψει το Ιράν, ακόμη και ίσως υποσχόμενος με μισόλογα  μιαν ελάφρυνση των κυρώσεων, από ένα αμερικανικό Κογκρέσο υπο διαταγές και μιαν Ε. Ε. (Βρετανία+Γαλλία) πειθήνια…
Ο Πρόεδρος Πούτιν είναι αρμόδια ενήμερος ότι ο Αμερικανός Υπουργός Οικονομικών Steven Mnuchin,που συσκευάζει τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, εναντίον του Ιράν και εναντίον της Συρίας και εναντίον των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το Ιράν και την Ρωσία ( για τον αγωγό North Stream 2), είναι ενεργό μέλος της εβραϊκής διασποράς και αποτελεσματικός Σαγιάν* (1). Είναι επίσης ενήμερος ο Pompeo (ΥΠΕΞ), ο Bolton, (Εθν .Ασφάλεια), η Haspel (CIA) και άλλοι είναι παρείσακτοι στα αξιώματα επιρροής, τα οποία κατέλαβαν,  χάρις στην σταθερή θέση τους υπέρ των νεοσυντηρητικών και του Ισραήλ, με την υποστήριξης της AIPAC, στην οποία τώρα οφείλουν την ανταπόδοση. Ο Πούτιν γνωρίζει σε ποιόν  οφείλει την αντιρωσική θύελλα που σαρώνει τις ΗΠΑ και που δυναμώνει όσο πλησιάζει τις ακτές της Γαλλίας και της Βρετανίας, με την επιρροή των ισχυρών συμμάχων (σκυταλοδρόμων;) της AIPAC σε αυτές τις δυο χώρες.
3.- Η δημοσίευση αυτού του κειμένου της RT μας αποκαλύπτει επίσης τις φιλοδοξίες του Αμερικανού γερουσιαστή Μάρκο Ρούμπιο, εισηγητή του νομοσχεδίου απαγόρευσης του μποϋκοτάζ του Ισραήλ. Υποψήφιος που ατύχησε στις προκριματικές προεδρικές εκλογές εναντίον του Προέδρου Τραμπ το 2016, ο Μάρκο Ρούμπιο δεν αποβλέπει σε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από του να  διαδεχθεί τον εκλιπόντα γερουσιαστή Μακέϊν  στην πολύφερνη θέση του πρωταγωνιστή των συμφερόντων του Ισραήλ στο Κογκρέσο των ΗΠΑ και να συνοδέψει στο βήμα της Μεγάλων Ευεργετών του Ισραήλ στις ΗΠΑ τον γερουσιαστή Λίντσευ Γκράχαμ, και αυτόν επίσης ατυχήσαντα υποψήφιο στις προκριματικές του 2016.
Και οι δυο είναι φανερό πως επιζητούν να εξασφαλίσουν την αλάθητη υποστήριξη της AIPAC στις προσεχείς εκλογές της Γερουσίας ή και της Προεδρίας των ΗΠΑ.
4.- Η δημοσίευση αυτού του άρθρου στην RT μας αποκαλύπτει τέλος ότι ο πολλαπλασιασμός των νόμων αυτού του είδους αντί- BDS θα μπορούσε να αποδειχτεί αντιπαραγωγικός για την εβραϊκή κοινότητα στις ΗΠΑ.
« Η ADL (Anti-Defamation League) (Αντι-Συκοφαντικός Σύνδεσμος)*(2) δεν κρίνει ότι ο Νόμος anti-BDS είναι ένα έντεχνο μέσο καταπολέμησης του κινήματος για το μποϋκοτάζ του Ισραήλ και πιστεύει ότι είναι τελικά επιβλαβής για την εβραϊκή κοινότητα» διακήρυξε το «Forward»,.ημερήσιο όργανο της Εβραϊκής Κοινότητας στις ΗΠΑ.. Αυτά τα νομοσχέδια –προσθέτει- διαφημίζουν το κίνημα υπέρ του μποϋκοτάζ, παράλληλα δίνοντας την εντύπωση ότι η εβραϊκή κοινότητα ασκεί μιαν ανεπίτρεπτη επιρροή στην κυβέρνηση.»
Αυτή η αισθητή επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ισραήλ θα πρέπει να προβληματίζει την ηγεσία του εβραϊκού κράτους. Επειδή πράγματι η Ρωσία είναι πλέον το μόνο κράτος στον κόσμο του οποίου ο λόγος ακούγεται με σεβασμό από όλες τις χώρες της  Πρόσω και Μέσης Ανατολής χωρίς εξαίρεση. Η μόνη που μπορεί να αντιπροσωπεύει, στα μάτια όλων των χωρών της περιοχής, έναν διαιτητή ουδέτερο και σεβόμενο τον λόγο του. Πάει πάρα πολύς καιρός από τότε που οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία έχουν χάσει κάθε φήμη ουδετερότητας και κάθε αξιοπιστία στ μάτια όλων των κρίσιμων παραγόντων της περιοχής Ιράν, Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Λίβανο, Υεμένη, Παλαιστίνη….)
Ο ρόλος της Ρωσίας επομένως είναι του λοιπού αναντικατάστατος στην αναζήτηση λύσεων των προβλημάτων της περιοχής, περιλαμβανομένης της παλαιστινιακής κρίσης που παραμένει στην καρδιά όλων.
Το να στερείσαι της συνδρομής της Ρωσίας και να συνεχίζεις τον «εκβιασμό των κυρώσεων», μέσω των ΗΠΑ, για να πετύχεις να εγκαταλείψει η Ρωσία το Ιράν, δεν είναι ίσως πια μια καλή πολιτική για την ισραηλινή κυβέρνηση, όταν έχει να κάνει με έναν ηγέτη με τον χαλύβδινο χαρακτήρα του Πούτιν.
Εξ άλλου, η κυβέρνηση του εβραϊκού κράτους που περιβάλλει με υπερβολική εμπιστοσύνη το τρίο ΗΠΑ-Βρετανία-Γαλλία, θα έπρεπε ίσως να δείξει μεγαλύτερη φρόνηση. Οι ηγέτες και των τριών αυτών χωρών δείχνουν σήμερα παγιδευμένοι σε κάποια εσωτερικά προβλήματα: Ο Τραμπ, με την κρατική αργία, η Μέι με το Brexit της, ο Μακρόν με τα κίτρινα γιλέκα του. Εξ’ άλλου δεν είναι μυστικό για κανέναν ότι μια πολύ μεγάλη κρίση, οικονομική, χρηματοπιστωτική και χρηματιστηριακή, του επιπέδου 1929, μπορεί πλέον να ενσκήψει ανά πάσα στιγμή και ότι οι μεγάλες παγκόσμιες γεωπολιτικές και γεω-οικονομικές ισορροπίες τελούν σε διαδικασία ταχείας ανατροπής. Οι ισχυροί της σήμερον δεν θα είναι απαραίτητα οι ισχυροί της αύριον…
Αυτή η κρίση που θα ξεκινήσει από τις ΗΠΑ (Γουώλ Στρητ, Νέα Υόρκη) τα αμέσως προσεχή χρόνια, θα επιδράσει βαρύτατα στην Ε.Ε. (επομένως Βρετανία-Γαλλία). Όπως στην δεκαετία του 1930, οι πληττόμενοι πληθυσμοί θα αναζητήσουν πιθανώς αποδιοπομπαίους τράγους στους χρηματοπιστωτικούς κύκλους, κατηγορούμενους, δικαίως ή αδίκως, ως υπαίτιους για την δυστυχία των λαών. Τα φιλο-ισραηλινά λόμπυ μπορεί να βρεθούν άσκημα μπλεγμένα, ακόμη και στην είσπραξη των συνεπειών….
Η αποστροφή που τα Κίτρινα Γιλέκα αισθάνονται για τον Πρόεδρο Μακρόν δεν είναι  ήδη, εν μέρει, το αποτέλεσμα της αντίληψής τους, δίκαιης ή άδικης, ότι αυτός ο πρόεδρος είναι «ο πρόεδρος των πλουσίων», το « Ρότσιλντ μπόϋ», ο τραπεζίτης και ότι η δράση του επικεφαλής της χώρας υπηρετεί, προπάντων, αυτούς που του έδωσαν την υποστήριξή τους στις εκλογές του 2017;
Η αποστροφή τους για τα ΜΜΕ δεν είναι και αυτή το αποτέλεσμα της διαπίστωσης ότι η ιδιοκτησία του 90% αυτών των καθιερωμένων και ισχυρών μέσων μετάδοσης πληροφοριών είναι την ιδιοκτησία μιας δεκάδας πασίγνωστων δισεκατομμυριούχων και του αισθήματος ότι αυτά τα ΜΜΕ ψεύδονται καθημερινά σε ορισμένα θέματα για να υπηρετήσουν συμφέροντα όχι του εργαζόμενου γαλλικού λαού;
Οι κατηγορηματικές και προβληματικές διακηρύξεις ενός BHL, (Μπερνάρ- Ανρί Λεβύ)*(3), που εξισώνει τα Κίτρινα Γιλέκα με τα φαιά πουκάμισα, δηλαδή με τους Ναζί, δεν ρίχνουν λάδι σε μια φωτιά που δεν το έχει ανάγκη;
Το εξαιρετικό (και σύντομο) άρθρο του Michel Onfray, υπό τον τίτλο «Το σαφές μήνυμα των Κίτρινων Γιλέκων στον BHL» δεν αποτελεί την φωνή της αλήθειας;
Προσωπικά, είμαι πολύ ανήσυχος για το επίπεδο στο οποίο μπορεί να φτάσει αυτή η αποστροφή και για τις συνέπειες που μπορεί να έχει σε περίπτωση μεγάλης κρίσης.
Μήπως η Ιστορία θα μπορούσε να επαναληφθεί;
*Σημειώσεις μεταφραστού:
1.-( Σαγιάν, μέλος των Σαγιανίμ, επικουρικής οργάνωσης της MOSSAD από επιλέκτους της εβραϊκής κοινότητας σε κάθε χώρα. Περισσότερα στο  Le Printemps de Sayanim του Jacob Cohen και στο http://www.youtube.com/watch?v=uozc5ADGlug&list=PLzHtFW-mC6vGh07g8RK7sUITTYsQYBlN0#t=653.
2.-ADL: Πανίσχυρη επίσης οργάνωση του εβραϊκού Λόμπυ. Γνωστή τακτική είναι να μοιράζονται οι ρόλοι για να μειώνονται οι ζημιές για την «κοινή υπόθεση»
3.- BernardHenri Levy : Από τα φυντάνια του Μάη 68,  της παρέας  Co(he)n Bendit, Bernard Couchner κ.α. τύπων με περίεργη σταδιοδρομία.

Αυτός περνούσε και για «νέος φιλόσοφος» αλλά με δράση στην επίθεση κατά της Σερβίας και ως εγκέφαλος του Σαρκοζί στην εκστρατεία της Λιβύης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου