Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κόσμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο αποικιοκρατία ως δόγμα

Ακτιβιστής στις 25.3.26 0

από τον Βλαντιμίρ Καστίγιο Σότο

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ηγέτες του Δυτικού κόσμου έχουν πλήρη επίγνωση της γεωπολιτικής γέννησης που μόλις έλαβε χώρα και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να σκοτώσουν το νεογέννητο. Έχουν δύο σχέδια, τον νεοσυντηρητισμό και τον παγκοσμιοποίηση, για να επιτύχουν τον ίδιο στόχο, που δεν είναι άλλος από τη διατήρηση της δυτικής υπεροχής, της μονοπολικότητας και την αύξηση της ηγεμονίας και της ισχύος που ασκεί ο αχαλίνωτος ιμπεριαλισμός των Ηνωμένων Πολιτειών και των Σιωνιστών και Ευρωπαίων συμμάχων τους.

Ο Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Μάρκο Ρούμπιο, εκφώνησε ομιλία στην 62η Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, που πραγματοποιήθηκε στα μέσα Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, στην οποία σκιαγράφησε την μυωπική και διεστραμμένη άποψή του για την ιστορία και μια πρόταση για ένα ακόμη χειρότερο μέλλον.

Ο υπουργός, χειροκροτούμενος από ένα μεγάλο μέρος των παρευρισκομένων, κυρίως Ευρωπαίων, πιστεύει ότι ο μόνος ορατός και έγκυρος κόσμος είναι ο ευρωκεντρικός, στον οποίο όλες οι άλλες πολιτισμικές προτάσεις πρέπει να υποτάσσονται και να υπηρετούν τη «συλλογική Δύση». Σε αυτήν την πρόταση, ο κόσμος πρέπει να επαναποικιοποιηθεί με τρόπο που να αναπαράγει το επαίσχυντο και διαβόητο αποικιακό παρελθόν που επιβλήθηκε από την Ευρώπη στον υπόλοιπο κόσμο. Για τον σκοπό αυτό, προτείνουν χωρίς ντροπή την επιβολή «ειρήνης δια της βίας» σε όσους δεν συμμορφώνονται. Για να επιτευχθεί αυτό, ο υπουργός προτείνει, μεταξύ άλλων, την ενημέρωση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και του ίδιου του Οργανισμού, ώστε να τεθεί ακόμη περισσότερο στην υπηρεσία του ιμπεριαλιστικού και αποικιοκρατικού σχεδίου.

Από την πλευρά τους, οι Ευρωπαίοι σκοπεύουν να επιδιώξουν το σχέδιό τους για έναν «κόσμο βασισμένο σε κανόνες», μέσω του οποίου ελπίζουν να διατηρήσουν τα τρέχοντα προνόμιά τους, τα οποία διατηρούνται τεχνητά από την υποδεέστερη παρουσία τους εντός του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) και την υπακοή τους στις αμερικανικές οδηγίες. Παρά τις αντιφάσεις της, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) φαίνεται, προς το παρόν, να αρκείται σε αυτόν τον δευτερεύοντα ρόλο, ακόμη και όταν βλάπτει τους πολίτες της και την οικονομία της.

Σκοπεύουν, βάσει των επιβληθέντων «κανόνων», να διατηρήσουν και να επεκτείνουν τις σφαίρες επιρροής νεοαποικιακών θεσμών όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) και το Καταστατικό της Ρώμης, κάτι που θα τους επέτρεπε να διατηρήσουν τα μερίδια εξουσίας που τους αναλογούν, κυρίως στον Παγκόσμιο Νότο.

Για τον σκοπό αυτό, μεταξύ άλλων, δημιούργησαν την «Ομάδα Φίλων του ΔΠΔ», μέσω της οποίας αναζητούν τρόπους μεταρρύθμισης του Καταστατικού και επέκτασης των εξουσιών του. Στον ψηφιακό τομέα, σκοπεύουν να αυξήσουν τον έλεγχο και την κυριαρχία τους στη δίωξη των λεγόμενων «εγκλημάτων επίθεσης». Επιθυμούν να αναπτύξουν ένα σύστημα για την αξιολόγηση και την ταξινόμηση των εγκλημάτων στον κυβερνοχώρο. Η δικαιοδοσία που οραματίζεται το Δικαστήριο της Χάγης στον ψηφιακό τομέα δεν ευθυγραμμίζεται με τα συμφέροντα του Παγκόσμιου Νότου και, επιπλέον, η πρόταση δεν συνάδει με την πολιτική που έχει θεσπιστεί στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά του Κυβερνοεγκλήματος.

Στόχος της υιοθέτησης αυτής της πρωτοβουλίας είναι η διευκόλυνση της άσκησης πίεσης από την Ουάσινγκτον στο ΔΠΔ, παρέχοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες έναν αποτελεσματικό μηχανισμό για την καταπολέμηση των κύριων ανταγωνιστών τους, όπως η Κίνα. Σε αυτό το σενάριο, το ΔΠΔ θα έχει ένα εργαλείο για να περιορίσει την ψηφιακή κυριαρχία των λαών του Παγκόσμιου Νότου.

Οι προσπάθειες της «Ομάδας Φίλων του ΔΠΔ» να προωθήσουν τροποποιήσεις στο Καταστατικό της Ρώμης (RS) με στόχο την επέκταση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου της Χάγης δείχνουν ότι οι δυτικές χώρες, ενώ αυτός ο θεσμός βρίσκεται σε κρίση, προσπαθούν να διατηρήσουν αυτό το νεοαποικιακό εργαλείο πίεσης και επιρροής σε «ανεπιθύμητες» χώρες και καθεστώτα. Παρά τις επιθετικές πράξεις που διαπράχθηκαν από μέλη του ΝΑΤΟ, μεταξύ άλλων εναντίον μελών του ΔΠΔ όπως το Ιράκ, η Λιβύη, το Αφγανιστάν, η Υεμένη και η Συρία, καμία από αυτές τις πράξεις δεν έχει οδηγήσει σε διώξεις. Εν τω μεταξύ, όλες οι έρευνες που διεξήχθησαν έχουν στοχεύσει αναπτυσσόμενες χώρες και τους ηγέτες τους.

Παρά τις προσπάθειες της Δύσης, το ΔΠΔ χάνει την καθολικότητά του και τη διεθνή πολιτική του υποστήριξη. Αυτές οι τάσεις έχουν οδηγήσει το ΔΠΔ να γίνει πλατφόρμα για δίκες κατ' εντολή των δυτικών δυνάμεων και εργαλείο επιλεκτικής επιβολής. Πολλά ανεξάρτητα κράτη διεξάγουν τις δικές τους έρευνες για διεθνικά εγκλήματα χωρίς να περιμένουν την παρέμβαση του ΔΠΔ.

Επιπλέον, η Γερμανία, η Γαλλία και η Πολωνία εξέταζαν επίσης τις δυνατότητες επέκτασης των εξουσιών του ΔΠΔ. Πρότειναν την ενσωμάτωση στο Καταστατικό της Ρώμης μιας ρήτρας δεσμευτικής για τα κράτη μέλη, με στόχο τον περιορισμό της πρόσβασης στον εθνικό εναέριο χώρο και την αναχαίτιση αεροσκαφών που ανήκουν σε κράτη των οποίων οι ηγέτες υπόκεινται σε διεθνές ένταλμα σύλληψης, με στόχο τη δημιουργία νέων εργαλείων για την άσκηση πίεσης σε «ανεπιθύμητες» χώρες, μέχρι που, υπό την πίεση της Νότιας Αφρικής, μετά από πολύ χρόνο και προσπάθεια, εκδόθηκε «ένταλμα σύλληψης» κατά του Προέδρου Νετανιάχου και ενός άλλου αξιωματούχου της σιωνιστικής οντότητας για τη γενοκτονία κατά του παλαιστινιακού λαού.

Έτσι, η πρόταση αναστέλλεται και όλοι οι κανόνες αρχίζουν να υπόκεινται σε διπλή ερμηνεία: η μία εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Δύσης και η άλλη αντιβαίνει στα συμφέροντα των αναπτυσσόμενων χωρών. Γίνεται ακόμη πιο σαφές ότι ο απώτερος στόχος του ΔΠΔ είναι να ασκήσει πίεση στις αναπτυσσόμενες χώρες και να θεσπίσει μηχανισμούς ελέγχου για να συνεχίσει να τις λεηλατεί και να τις εκμεταλλεύεται.

Είναι σαφές ότι το ΔΠΔ έχει πολιτικοποιηθεί και ισχυρίζεται ότι είναι ένα όργανο αποικιοκρατίας. Το ΔΠΔ θα εκπλήρωνε τον σκοπό του μόνο εάν ήταν αυστηρά ανεξάρτητο και αντικειμενικό. Οι ενέργειές του ήταν πρωτίστως πολιτικές, περισσότερο από νομικές, εξυπηρετώντας πάντα τα συμφέροντα μιας χούφτας προνομιούχων χωρών. Κατά τη διάρκεια των πρώτων 20 ετών ύπαρξής του, το ΔΠΔ απήγγειλε κατηγορίες μόνο σε Αφρικανούς, όχι σε Δυτικούς, παρόλο που το στρατιωτικό προσωπικό και οι αρχές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ είχαν διαπράξει πολλά εγκλήματα πολέμου, τουλάχιστον στη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία.

Το ΔΠΔ και οι αξιωματούχοι του έχουν επιδείξει κραυγαλέα προκατάληψη τερματίζοντας τις έρευνες για τα εγκλήματα πολέμου των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, ενώ συνεχίζουν τις έρευνες κατά των Ταλιμπάν.

Η πολύ διαφορετική αντιμετώπιση των «υποθέσεων» του Προέδρου Πούτιν και του γενοκτόνου Νετανιάχου είναι μια ακόμη απόδειξη των διπλών σταθμών με τις οποίες ενεργεί η Δύση σε αυτά τα πλαίσια και των συμφερόντων που εξυπηρετούνται από θεσμούς όπως αυτός.

Αυτά τα ετερόκλητα αλλά σημαντικά παραδείγματα, η ομιλία του Γραμματέα και οι ενέργειες του ΔΠΔ, είναι μόνο ένα παράδειγμα του γεγονότος ότι η Δύση έχει πραγματική πρόθεση να επαναποικιοποιήσει τον Παγκόσμιο Νότο. Επομένως, είναι επιτακτική ανάγκη οι κύριοι παράγοντες της να αντιδράσουν έγκαιρα, να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές τους και να καταλήξουν σε συμφωνίες που θα τους επιτρέψουν να αντιμετωπίσουν αυτήν την απειλή, να την νικήσουν και να εδραιώσουν τον νεογέννητο πολυπολικό κόσμο, διασφαλίζοντας ότι θα αναπτυχθεί με ισχυρό και υγιή τρόπο με όλη την ανθρωπότητα στο πλευρό της.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία Ενέργεια ΗΠΑ Ιράν Κόσμος Μέση Ανατολή Πολεμικές ειδήσεις ΡΟΗ

Πόλεμος κατά του Ιράν: Ο ενεργειακός πόλεμος μεταβαίνει από την αναστάτωση στην καταστροφή

Ακτιβιστής στις 19.3.26 0

Ο πόλεμος κατά του Ιράν εξακολουθεί να αποτελεί το πιο σημαντικό ζήτημα που απασχολεί τον κόσμο αυτή τη στιγμή.

Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ συνεχίζουν την εκστρατεία δολοφονίας Ιρανών αξιωματούχων. Σήμερα επιβεβαιώθηκε ότι ο Αλί Λαριτζανί, επικεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν, σκοτώθηκε από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στο σπίτι της κόρης του. Η επιδρομή προκάλεσε αρκετές δεκάδες επιπλέον θύματα. Ο Λαριτζανί ήταν ένας εξαιρετικά ικανός πραγματιστής, όχι ένας σκληροπυρηνικός. Ο θάνατός του είναι μια απώλεια για όλους όσους επιδιώκουν την ειρήνη στη Μέση Ανατολή.

Δύο από τους ηγέτες της εθελοντικής πολιτοφυλακής Basji του Ιράν σκοτώθηκαν επίσης σε ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές, όπως και ο υπουργός Πληροφοριών του Ιράν, Εσμαΐλ Χατίμπ.

Κανένας από αυτούς τους θανάτους δεν θα μειώσει τη θέληση ή την ικανότητα του Ιράν να αντισταθεί. Γνωρίζει ότι είναι σε θέση να στραγγαλίσει την παγκόσμια οικονομία μέσω του ελέγχου του Στενού του Ορμούζ και έτσι έχει το πάνω χέρι σε οποιαδήποτε μακροπρόθεσμη σύγκρουση. Κάποια στιγμή οι ΗΠΑ θα πρέπει να συμφωνήσουν ( αρχειοθετημένο ) με τους όρους του Ιράν για το τέλος του πολέμου:

Ο στρατηγικός στόχος του Ιράν τώρα είναι να επιβάλει τόσο υψηλό κόστος στις Ηνωμένες Πολιτείες και τα κράτη του Κόλπου που ο Τραμπ θα επιλέξει μια κατάπαυση του πυρός που περιλαμβάνει περιορισμό στις μελλοντικές ισραηλινές ενέργειες. Στην ουσία, το Ιράν θέλει να τον αναγκάσει να επιλέξει μεταξύ των συμφερόντων ασφαλείας του Ισραήλ και της σταθερότητας των παγκόσμιων αγορών. Το συμπέρασμα είναι ότι ο πόλεμος που ξεκίνησε ο Τραμπ δεν έχει καλό τέλος.

Ωστόσο, το Ισραήλ σήμερα δεν αισθάνεται δεσμευμένο από κανέναν περιορισμό. Μόλις εξαπέλυσε επίθεση , με την υποστήριξη των ΗΠΑ , στο σημαντικό κοίτασμα φυσικού αερίου South Pars του Ιράν και σε άλλες ιρανικές ενεργειακές εγκαταστάσεις:

Το Ισραήλ μόλις βομβάρδισε τη μεγαλύτερη εγκατάσταση επεξεργασίας φυσικού αερίου του Ιράν στην επαρχία Μπουσέρ. Το Ισραήλ δήλωσε ότι πραγματοποίησε την επίθεση σε πλήρη συντονισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η επίθεση είναι σύμφωνη με τη στρατηγική του Ισραήλ που στοχεύει στην καταστροφή όχι μόνο του στρατού και των στρατιωτικών βιομηχανιών του Ιράν, αλλά και της βιομηχανικής του βάσης και της οικονομίας του. Στόχος του Ισραήλ δεν είναι η αλλαγή καθεστώτος αλλά η κατάρρευση του κράτους.
Σε αυτήν τη συγκεκριμένη περίπτωση, πιστεύω ότι υπάρχει ένα επιπλέον κίνητρο πίσω από την ισραηλινή επίθεση. Το Ιράν έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι εάν η ενεργειακή του υποδομή δεχθεί επίθεση, αυτό θα διασχίσει μια έντονη κόκκινη γραμμή και ότι θα ανταποδώσει με επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές σε ολόκληρο τον Περσικό Κόλπο.
Εάν το Ιράν όντως απαντήσει με αυτόν τον τρόπο, οι προοπτικές άμεσης συμμετοχής σε αυτόν τον πόλεμο από τα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) αυξάνονται σημαντικά. Αυτό ακριβώς θα ήθελε να δει το Ισραήλ και θα εξηγούσε επίσης γιατί οι ΗΠΑ, οι οποίες προηγουμένως συμβούλευαν κατά τέτοιων επιθέσεων, τώρα τις υποστηρίζουν και συμμετέχουν στην εκτέλεσή τους.
Αυτή η επίθεση δεν αποτελεί μόνο επίδειξη των αμερικανο-ισραηλινών δυνατοτήτων, αλλά και της στρατηγικής αποτυχίας των ΗΠΑ-Ισραήλ και, αναμφισβήτητα, της αυξανόμενης απελπισίας.

Η παραγωγή φυσικού αερίου του Ιράν χρησιμοποιείται κυρίως εγχώρια. Η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις υποδομές φυσικού αερίου του. Η επίθεση αποτελεί επίσης πλήγμα για την Τουρκία, η οποία λαμβάνει το 15% της κατανάλωσής της από το Ιράν. Το Ιράκ θα πληγεί επίσης σκληρά, καθώς η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας εξαρτάται επίσης από το ιρανικό φυσικό αέριο. Ένας εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών του Κατάρ καταδίκασε την επίθεση .

Η πιο λογική απάντηση για το Ιράν θα είναι να χτυπήσει τις ενεργειακές υποδομές του Ισραήλ. Θα υπάρξουν επίσης επιθέσεις στη Χάιφα και στις ισραηλινές εγκαταστάσεις φυσικού αερίου, αλλά η άμεση απάντηση του Ιράν, όπως είχε υποσχεθεί, ήταν οι εντολές εκκένωσης πέντε ενεργειακών εγκαταστάσεων στις γειτονικές χώρες του Περσικού Κόλπου:

Διυλιστήριο SAMREF – Σαουδική Αραβία,
Πεδίο φυσικού αερίου Al Hosn – ΗΑΕ,
Πετροχημικό συγκρότημα Jubail – Σαουδική Αραβία,
Πετροχημικό συγκρότημα Mesaieed & Mesaieed Holding (συνδεδεμένη με την Chevron) – Κατάρ
, Διυλιστήριο Ras Laffan (Φάσεις 1 & 2) – Κατάρ.

Σύμφωνα με το Bloomberg, οι εγκαταστάσεις εκκενώνονται . Οι τιμές της ενέργειας στην αγορά μελλοντικής εκπλήρωσης εμπορευμάτων έχουν αυξηθεί ως συνέπεια των απεργιών, παρόλο που, λόγω χειραγώγησης, εξακολουθούν να είναι πολύ χαμηλότερες από τις πραγματικές τιμές παγκοσμίως ( αρχειοθετημένο ):

Η αυξανόμενη διαταραχή του εφοδιασμού έχει οδηγήσει μια σειρά από περιφερειακά σημεία αναφοράς τιμών σε ιστορικά υψηλά, ακόμη και όταν η παγκόσμια τιμή του Brent έχει υποχωρήσει λίγο πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι, αφού έχει εκτοξευθεί στα σχεδόν 120 δολάρια στα αρχικά στάδια του πολέμου στο Ιράν.
...
Η τιμή ενός βαρελιού πετρελαίου στο Ομάν - το οποίο εξάγεται από λιμάνια εκτός του Στενού του Ορμούζ - εκτοξεύτηκε στα σχεδόν 154 δολάρια την Τρίτη, λόγω του έντονου ανταγωνισμού για τις μικρές ποσότητες που εξακολουθούν να εξέρχονται από τη Μέση Ανατολή.
...
«Αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι η χάρτινη και η φυσική αγορά έχουν αποσυναρμολογηθεί», δήλωσε ο Όλε Χάνσεν, επικεφαλής στρατηγικής εμπορευμάτων στη Saxo Bank. «[Αυτή είναι] η μεγαλύτερη διαταραχή από τη δεκαετία του 1970 και το Brent μετά βίας μπορεί να συγκρατηθεί πάνω από τα 100 δολάρια».

Τα 100 δολάρια βαρέλια αφορούν ελαφρύ γλυκό αργό πετρέλαιο, ενώ η αγορά χρειάζεται βαρύτερες παραλλαγές καθώς και επεξεργασμένα προϊόντα :

Οι τρέχουσες τιμές spot για βενζίνη, ντίζελ και καύσιμο αεριωθούμενων στη Δυτική Ακτή φαίνονται ασταθείς στα 147 δολάρια/βαρέλι, 162-170 δολάρια/βαρέλι και 186 δολάρια/βαρέλι, μέχρι να λάβουμε υπόψη ότι τα διυλιστήρια στην Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα αντιμετωπίζουν φυσικό κόστος αργού πετρελαίου που ξεπερνά τα 150-155 δολάρια/βαρέλι.

Η απεργία στις ενεργειακές εγκαταστάσεις στο Ιράν άνοιξε ένα άλλο επίπεδο στο οικονομικό μέτωπο του πολέμου.

Το να εμποδίζεις ένα πλοίο να περάσει το Ορμούζ είναι ανατρεπτικό. Το χτύπημα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις είναι καταστροφικό.

Θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να αποκατασταθεί η ζημιά.

πηγή https://www.moonofalabama.org/

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αποικιοκρατία ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία ΗΠΑ Κόσμος ΡΟΗ

Οι ΗΠΑ ζητούν μια νέα αποικιακή εποχή

Ακτιβιστής στις 17.2.26 0

Σε ομιλία του στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο ζήτησε την ανανέωση της αποικιακής εποχής:

Σε έναν τέλειο κόσμο, όλα αυτά τα προβλήματα και ακόμη περισσότερα θα λύνονταν από διπλωμάτες και έντονα διατυπωμένα ψηφίσματα. Αλλά δεν ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο και δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να επιτρέπουμε σε όσους απειλούν απροκάλυπτα και ανοιχτά τους πολίτες μας και θέτουν σε κίνδυνο την παγκόσμια σταθερότητά μας να προστατεύονται πίσω από αφαιρέσεις του διεθνούς δικαίου, τις οποίες οι ίδιοι παραβιάζουν συστηματικά.
Αυτή είναι η πορεία που έχουν ξεκινήσει ο Πρόεδρος Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι η πορεία που σας ζητάμε εδώ στην Ευρώπη να μας ακολουθήσετε. Είναι μια πορεία που έχουμε περπατήσει μαζί στο παρελθόν και ελπίζουμε να περπατήσουμε ξανά μαζί. Για πέντε αιώνες, πριν από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Δύση επεκτεινόταν - οι ιεραπόστολοί της, οι προσκυνητές της, οι στρατιώτες της, οι εξερευνητές της ξεχύνονταν από τις ακτές της για να διασχίσουν ωκεανούς, να εποικίσουν νέες ηπείρους, να χτίσουν τεράστιες αυτοκρατορίες που εκτείνονταν σε όλο τον κόσμο.
Αλλά το 1945, για πρώτη φορά από την εποχή του Κολόμβου, συρρικνωνόταν. Η Ευρώπη ήταν σε ερείπια. Η μισή της ζούσε πίσω από ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα και η υπόλοιπη φαινόταν ότι σύντομα θα ακολουθούσε. Οι μεγάλες δυτικές αυτοκρατορίες είχαν εισέλθει σε μια οριστική παρακμή, η οποία επιταχύνθηκε από άθεες κομμουνιστικές επαναστάσεις και από αντιαποικιακές εξεγέρσεις που θα μεταμόρφωναν τον κόσμο και θα κάλυπταν τεράστιες εκτάσεις του χάρτη τα επόμενα χρόνια.
Σε αυτό το πλαίσιο, τότε, όπως και τώρα, πολλοί κατέληξαν να πιστέψουν ότι η εποχή της κυριαρχίας της Δύσης είχε φτάσει στο τέλος της και ότι το μέλλον μας ήταν προορισμένο να είναι μια αμυδρή και αδύναμη ηχώ του παρελθόντος μας. Αλλά μαζί, οι προκάτοχοί μας αναγνώρισαν ότι η παρακμή ήταν μια επιλογή, και ήταν μια επιλογή που αρνήθηκαν να κάνουν. Αυτό κάναμε μαζί κάποτε στο παρελθόν, και αυτό θέλουν να κάνουν ξανά ο Πρόεδρος Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες τώρα, μαζί με εσάς.

Ο Arnaud Bertrand συνοψίζει :

Ο άντρας κυριολεκτικά θρηνεί την έκβαση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου επειδή σηματοδότησε το τέλος της εποχής κατά την οποία «η Δύση επεκτεινόταν», ένα «μονοπάτι» που «ελπίζει [οι ΗΠΑ και η Ευρώπη] να ξαναβαδίσουν μαζί».
Και απλώς για να βεβαιωθούμε ότι είστε σαφείς σχετικά με το τι εννοεί: θέλει να αποκαταστήσει την οικοδόμηση «τεράστιων αυτοκρατοριών που εκτείνονται σε όλο τον κόσμο» και κατηγορεί τις «αντιαποικιακές εξεγέρσεις» για ό,τι έκαναν στις «μεγάλες δυτικές αυτοκρατορίες».
Λέει επίσης ότι «δεν μπορούμε να συνεχίσουμε» να επιτρέπουμε «αφηρήσεις του διεθνούς δικαίου» να παρεμποδίζουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Ουσιαστικά, ο άνθρωπος λέει ανοιχτά ότι ολόκληρη η μετα-αποικιακή τάξη ήταν ένα λάθος και καλεί την Ευρώπη να μοιραστεί τα λάφυρα της οικοδόμησης μιας νέας.

Μερικοί από τους ηλίθιους στην αίθουσα χειροκρότησαν όντως αυτές τις αναθεωρητικές ανοησίες.

Ο Μπερτράν προειδοποιεί :

Ποιο είναι το σκεπτικό εδώ; Ότι η Αμερική του Τραμπ - «Η Αμερική πρώτα» - θα γινόταν ξαφνικά μεγαλόψυχη και θα μοιραζόταν με την Ευρώπη απλώς από συναισθηματική φόρτιση; Δεν λειτουργεί έτσι ο ιμπεριαλισμός: ολόκληρη η υπόθεση είναι ότι οι ισχυροί κυριαρχούν στους αδύναμους.
Όταν μια αυτοκρατορική δύναμη σου μιλάει για συναισθήματα, για το πόσο σε συμπαθεί και πώς θέλει να συνεργαστεί μαζί σου - το πολύ πιο αδύναμο κόμμα - αυτό είναι λόγος ανησυχίας, όχι χειροκροτήματα...

Η ομιλία του Ρούμπιο ήταν μια κλήση προς τους σατράπες που είναι πρόθυμοι να αποτελέσουν τις δυνάμεις-πληρεξούσιους για να πολεμήσουν για την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ - όπως ακριβώς κάνουν ήδη οι Ευρωπαίοι σε σχέση με την Ουκρανία.

Αλλά ο Ρούμπιο ζει στο παρελθόν. Ένα παρελθόν στο οποίο οι Ευρωπαίοι, μέσω της υπεροχής τους στον πόλεμο, μπορούσαν να κατακτήσουν και να καταστρέψουν τεράστιες περιοχές του πλανήτη:

«Η Δύση κέρδισε τον κόσμο όχι λόγω της ανωτερότητας των ιδεών ή των αξιών ή της θρησκείας της […] αλλά μάλλον λόγω της ανωτερότητάς της στην εφαρμογή οργανωμένης βίας. Οι Δυτικοί συχνά ξεχνούν αυτό το γεγονός. Οι μη Δυτικοί ποτέ δεν το ξεχνούν».
Samuel P. Huntington, Η Σύγκρουση των Πολιτισμών και η Αναμόρφωση της Παγκόσμιας Τάξης

Η Δύση, ευτυχώς, δεν έχει πλέον αποκλειστική πρόσβαση σε όπλα. Δεν μπορεί πλέον να συγκεντρώσει τις δυνάμεις που απαιτούνται - την τεχνολογία, τα χρήματα, τους ανθρώπους και την ιδεολογία - για να υποτάξει τον πλανήτη. Οποιαδήποτε προσπάθεια να γίνει αυτό θα καταλήξει μόνο σε καταστροφή.

Συνεπώς, η Ευρώπη θα ήταν καλό να μείνει μακριά από τις ασαφείς ανοησίες του Ρούμπιο.

moonofalabama

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ ΗΠΑ Κόσμος Κούβα Λατινική Αμερική ΡΟΗ

Κούβα: Φαινόμενο μπούμερανγκ, η Λατινική Αμερική ενώνεται για την Κούβα

Ακτιβιστής στις 15.2.26 0

από Resumen Latinoamericano

Μεξικανικά πλοία που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια έφτασαν στην Κούβα στις 12 Φεβρουαρίου 2026. Εν μέσω του οικονομικού αποκλεισμού των ΗΠΑ και των απειλών εναντίον όσων τις βοηθούν, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής οργάνωσαν την αποστολή προμηθειών για τον κουβανικό λαό.

Ένα εκτελεστικό διάταγμα που αποκαλύφθηκε από τον Λευκό Οίκο στις 29 Ιανουαρίου και υπογράφηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κηρύσσει «εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης» σχετικά με την Κούβα και ανακοινώνει ότι θα επιβάλει δασμούς στις χώρες που προμηθεύουν πετρέλαιο στο νησί.

Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες από όλες τις γωνιές του πλανήτη, αλλά μία από τις πιο σημαντικές ήταν αυτή της Προέδρου του Μεξικού, Κλαούντια Σάινμπαουμ, η οποία δήλωσε στις 9 Φεβρουαρίου: « Δεν μπορούμε να εγκαταλείψουμε έναν λαό σαν κι αυτόν, με αυτόν τον τρόπο, είναι πολύ άδικο ».

Η μεξικανική κυβέρνηση έστειλε δύο πλοία στην Κούβα μεταφέροντας 800 τόνους τροφίμων, όπως γάλα, κρέας, μπισκότα, φασόλια, ρύζι, κονσέρβες τόνου, σαρδέλες και φυτικό λάδι, καθώς και είδη προσωπικής υγιεινής.

« Από λαό σε λαό, τερματίσαμε τον αποκλεισμό » ήταν το θέμα της εκστρατείας για τους πολίτες να φέρουν τις δωρεές τους στο Zócalo στην Πόλη του Μεξικού από τις 16 έως τις 22 Φεβρουαρίου, ώστε στη συνέχεια να μεταφερθούν στην Κούβα.

Η συνεισφορά της Χιλής θα είναι χρηματική, δήλωσε την Παρασκευή ο Χιλιανός καγκελάριος Αλμπέρτο βαν Κλάβερεν, προσθέτοντας ότι « η κατάσταση στην Κούβα είναι δραματική » .

Ένας διεθνής στολίσκος με την ονομασία «Η Αμερική μας» θα επιχειρήσει να σπάσει τον αποκλεισμό των ΗΠΑ και να κατευθυνθεί προς το νησί για να παραδώσει ανθρωπιστική βοήθεια.

Ο Βραζιλιάνος πρόεδρος Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα δήλωσε επίσης: « Ο κουβανικός λαός είναι θύμα μιας σφαγής που τροφοδοτείται από την κερδοσκοπία των ΗΠΑ » και ζήτησε υποστήριξη. Επιπλέον, μέλη των βραζιλιάνικων συνδικάτων συντονίζονται με την Petrobras για την αποστολή αργού και εξευγενισμένου πετρελαίου.

Στην Κούβα, ο καγκελάριος Μπρούνο Ροντρίγκεζ, μιλώντας από το Παρίσι, αναφέρθηκε στον διάλογο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά χωρίς πιέσεις ή όρους: «Η προθυμία μας να συμμετάσχουμε σε διάλογο είναι σαφής και γνωστή. Την έχουμε επιβεβαιώσει άμεσα και δημόσια. Αυτή τη στιγμή, έχουμε διεθνή αλληλεγγύη και υποστήριξη. Δεν είμαστε μόνοι και δεν μένουμε άπραγοι».

Πηγή στα ισπανικά: Λατινοαμερικανική Σύνοψη

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία ΗΠΑ Κόσμος Ρινάλντι ΡΟΗ Τραμπ

Νταβός 2026: Ατραξιόν και μηνύματα

Ακτιβιστής στις 24.1.26 0

του Ρούντι Ρινάλντι

Στη φετινή σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο χιονισμένο Νταβός της Ελβετίας συγκεντρώθηκαν περίπου 80 ηγέτες χωρών, και περίπου 800 διευθύνοντες σύμβουλοι (CEO) των μεγαλύτερων επιχειρηματικών κύκλων. Συνολικά εκπρόσωποι κυβερνήσεων ή επιχειρήσεων από 130 χώρες του κόσμου, πάνω από 3.000 επίσημοι προσκεκλημένοι. Η Κίνα συμμετείχε με παρουσία αντιπροέδρου, η Ινδία με σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες.

Τρία ήταν τα πιο εκκωφαντικά μηνύματα από την πρόσφατη σύνοδο:

• Πρώτο: Η ατραξιόν αλλά και η εφαρμογή του «Συμβουλίου Ειρήνης» που ξεκινά ο Τραμπ∙ δηλαδή μια μορφή ενός ιδιωτικού ΟΗΕ που θα παρεμβαίνει «πιο αποτελεσματικά» σε όποια γωνιά του πλανήτη κριθεί αναγκαίο. Πρώτη παράσταση η «Ριβιέρα στη Γάζα». Δημοσιεύτηκε και το καταστατικού του υπό κατασκευή «οργανισμού». Για να πάρει μέρος μια χώρα πρέπει να συνεισφέρει 1 δισεκατομμύριο δολάρια και να είναι πρόθυμη να κάνει ό,τι θέλει ο ισόβιος «πρόεδρός» του, δηλαδή ο Τραμπ. Από την Ε.Ε. των 27 συμμετείχαν η Ουγγαρία και η Βουλγαρία. Ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι η Ελλάδα (και άλλες ευρωπαϊκές χώρες) θα συμμετάσχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης», αλλά μόνο για τη Γάζα.

• Δεύτερο: Η ομιλία του Καναδού πρωθυπουργού Κάρνεϊ, που τάραξε τα νερά και αποτελούσε μια απάντηση στην επιθετικότητα και αρπακτικότητα των ΗΠΑ, αφού οι τελευταίες έχουν συμπεριλάβει στο «μενού» και τον Καναδά ολόκληρο! Ξεκίνησε την ομιλία του ως εξής: «Σήμερα θα μιλήσω για μια ρήξη στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, για το τέλος μιας ωραίας ιστορίας και την αρχή μιας σκληρής πραγματικότητας, όπου η γεωπολιτική μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν υπόκειται σε κανένα περιορισμό». Αμέσως ο Τραμπ ακύρωσε την πρόσκληση που είχε κάνει στον Καναδό πρωθυπουργό να πάρει μέρος στην ιδρυτική ατραξιόν του «Συμβουλίου Ειρήνης» την επόμενη μέρα. Ο Κάρνεϊ στην ομιλία του συγκαταλέγει τον Καναδά στις «μεσαίες χώρες» που απειλούνται από την αμερικανική αρπακτικότητα. Σκεφθείτε, αν ο Καναδάς, μέλος του G7 και του G20, ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ, κινδυνεύει να μετατραπεί σε 51η πολιτεία των ΗΠΑ, πόσο υπολογίζεται η Ελλάδα από τις ΗΠΑ και τον Τραμπ. Ορισμένοι έχουν αρχίσει να ανησυχούν σφόδρα μήπως ρίξει ο πλανητάρχης το βλέμμα του προς τα εδώ…

• Τρίτο: Η ομιλία του CEO της κακόφημης BlackRock, Λάρι Φινκ. Με κυνισμό και τάχα κοινωνική ευαισθησία έκρουσε καμπανάκι κινδύνου για το αβυσσαλέο χάσμα ανάμεσα στον πλούτο και την φτώχεια σε παγκόσμιο επίπεδο. Το ερώτημα για αυτόν είναι πώς θα κάνουμε περισσότερους να συμμετέχουν στα καλά της «ανάπτυξης». Όπως είπε, «ο πλούτος συγκεντρώθηκε σε ένα πολύ μικρότερο μερίδιο ανθρώπων από ό,τι μπορεί να διατηρήσει οποιαδήποτε υγιής κοινωνία». Για τη σύνοδο και τους παρευρισκόμενους παρατήρησε ότι βρίσκονται «εκτός ρυθμού της εποχής: μοιάζουν με ελίτ σε μια εποχή λαϊκισμού». Συνέκρινε την εποχή της παγκοσμιοποίησης από το 1989-90 μέχρι πρόσφατα, με την εποχή που αρχίζει με την AI: «Αν η Τεχνητή Νοημοσύνη κάνει στην εργασία των υπαλλήλων γραφείου αυτό που έκανε η παγκοσμιοποίηση στους εργαζόμενους, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε άμεσα».
Ο Φινκ θα συμπληρώσει πως: «Η ευημερία δεν είναι απλώς η ανάπτυξη συνολικά∙ δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με βάση το ΑΕΠ. Πρέπει να κριθεί από το πόσοι άνθρωποι μπορούν να το δουν, να το αγγίξουν και να χτίσουν ένα μέλλον πάνω σε αυτό». Καμπανάκι για ένα κοινωνικό χάος και ρήγμα; Ανησυχία για την έλλειψη κοινωνικής συναίνεσης; Ανησυχία για τον «ωκεανό λαϊκισμού» που συνιστά ένα περιβάλλον για το οποίο οι ελίτ του Νταβός αδιαφορούν;

Βέβαια έγινε κουβέντα, «μας έβγαλαν γλυκό, μας έβγαλαν και μέντα» παραφράζοντας λίγο το τραγούδι (Ο Γιάννης ο φονιάς) και για τη Γροιλανδία. Μάλλον ανήκει ήδη στις ΗΠΑ∙ το ΝΑΤΟ θα βρει μια λύση που θα καταπιούν και όλοι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι, που ψιλογκρινιάζουν τώρα. Κύκλοι του Τραμπ διαρρέουν ότι θέλουν κάτι σαν το βρετανικό στάτους των βάσεων στην Κύπρο (να και ο ελληνισμός πάλι…). Δηλαδή βάσεις που θα αποτελούν αμερικανικό έδαφος για πάντα, και όχι ιδιαίτερες συμφωνίες με μια χώρα (Δανία ή Γροιλανδία κ.λπ.). Η Αγγλία με αυτό το μοντέλο έχει πλήρη κυριαρχία στο 8% του εδάφους της Κύπρου. Φυσικά να μην ξεχνάμε ότι ο Πούτιν δήλωσε ότι «αυτό που συμβαίνει στη Γροιλανδία δεν μας αφορά καθόλου», και αναφέρθηκε στο ιστορικό της πώλησης της Αλάσκας από τη Ρωσία στις ΗΠΑ το 1867.

Μόνο που υπάρχει μια αποσιώπηση, ένα γενικό μπλακ άουτ ενημέρωσης και ειδήσεων. Τι λέει ο «ωκεανός λαϊκισμού», η παγκόσμια πλειοψηφία ολόκληρου του κόσμου; Τι λένε οι κοινωνίες και λαοί; Μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, παίρνει σειρά το πούλημα (για άλλη μια φορά) του κουρδικού λαού.

Γενικά, «καλά πάμε» όπως βλέπετε… Έχουμε και Belhara, πνιγόμαστε και στην Γλυφάδα… ενώ έρχονται γεωπολιτικά τσουνάμι. Κάτι είπε ήδη η κα Γκίλφοϊλ.

(Δρόμος, φύλλο 761, 24/1/26)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αρθρογραφία ΗΠΑ Κόσμος ΡΟΗ Τραμπ

Η Αμερική φλέγεται: πώς ο «ειρηνοποιός» Τραμπ μετέτρεψε τον κόσμο σε πυριτιδαποθήκη μέσα σε ένα χρόνο

Ακτιβιστής στις 22.1.26 0

από τον Βίκτορ Μίχιν

Από την σκανδαλώδη επιχείρηση στη Βενεζουέλα μέχρι τις απειλές για δασμολογικούς περιορισμούς στη Γροιλανδία, η εξωτερική πολιτική του 47ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών οδηγεί σε παγκόσμια αποσταθεροποίηση.

Τον Ιανουάριο του 2026, μετά τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, η αξιολόγηση της εξωτερικής του πολιτικής είναι ένα θλιβερό εγχείρημα. Ο υποψήφιος που παρουσιάστηκε ως διαπραγματευτής ικανός να «τερματίσει γρήγορα τους πολέμους» και να θέσει «την Αμερική Πρώτα» έχει, στην πράξη, αποδειχθεί πηγή παγκόσμιων εντάσεων που δεν έχουν ξαναδεί από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Οι ενέργειές του, που ταλαντεύονται μεταξύ στρατιωτικών περιπετειών, οικονομικού εκβιασμού και ασυνάρτητης διπλωματίας, έχουν φέρει τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής. Ο παγκόσμιος τύπος, και ιδιαίτερα ο ευρωπαϊκός τύπος, είναι γεμάτος με τίτλους γεμάτους άγχος και έντονη κριτική κατά της Ουάσιγκτον.

Μέση Ανατολή: Από τη σύντομη εκεχειρία στην άβυσσο του περιφερειακού πολέμου

Η ανάλυση ξεκινά με τη Μέση Ανατολή, την περιοχή όπου η ρητορική του Τραμπ για «ειρηνοποιό» έχει υποστεί την πιο παταγώδη αποτυχία της. Όπως έχουν σημειώσει πολλά κυρίαρχα αραβικά μέσα ενημέρωσης, μετά από μια σύντομη περίοδο αισιοδοξίας που πυροδότησε η μεσολάβηση του Τραμπ για εκεχειρία στη Λωρίδα της Γάζας έως τον Οκτώβριο του 2025, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί σε μια « πολύ πιο περίπλοκη και επικίνδυνη » φάση.

Ο χειρισμός του ιρανικού ζητήματος από τον Τραμπ προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, ο πρόεδρος βρίσκεται στα πρόθυρα στρατιωτικής επέμβασης με το πρόσχημα της προστασίας των διαδηλωτών, πιεσμένων προς αυτή την κατεύθυνση από την ισραηλινή κυβέρνηση. Ωστόσο, όπως ορθώς επισημαίνει η ισχυρή εφημερίδα Al -Ahram , μια εφημερίδα που διαβάζεται σε όλο τον αραβικό κόσμο, η ένοπλη επέμβαση « θα μπορούσε μόνο να επιδεινώσει την κατάσταση, να υπονομεύσει τις διαμαρτυρίες... και να δώσει στο ιρανικό καθεστώς το πρόσχημα να χρησιμοποιήσει ακόμη μεγαλύτερη βία ». Η εφημερίδα σκιαγραφεί μια αποκαλυπτική εικόνα ενός πιθανού σεναρίου: ιρανικά αντίποινα εναντίον αμερικανικών βάσεων στον Περσικό Κόλπο και εναντίον του Ισραήλ, ακολουθούμενα από « μια επίθεση σκληρότερη από οτιδήποτε έχει βιώσει ποτέ το Ιράν ». Το αποτέλεσμα: « Θα σήμαινε να πυρποληθεί ολόκληρη η περιοχή, και η φωτιά θα ήταν τόσο έντονη που θα χρειάζονταν χρόνια για να σβήσει ».

Επικρίνοντας τον Τραμπ, η Al-Ahram επισημαίνει ένα θεμελιώδες πρόβλημα: την έλλειψη σαφούς στρατηγικής. « Δεν είναι σαφές ποιοι στόχοι στο Ιράν θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιτύχουν τον δηλωμένο στόχο τους », γράφει η εφημερίδα, σημειώνοντας ότι ούτε η Ουάσινγκτον ούτε το Τελ Αβίβ μπορούν να προσφέρουν μια βιώσιμη εναλλακτική λύση στο σημερινό ιρανικό καθεστώς. Η μόνη λογική οδός, σύμφωνα με το συντακτικό προσωπικό, είναι η διπλωματία και η άρση των κυρώσεων για να δοθεί στους Ιρανούς « μια ανάπαυλα και μια ελπίδα ». Ωστόσο, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να έχει επιλέξει την αντίθετη οδό.

Το προηγούμενο της Βενεζουέλας: η αλυσιδωτή αντίδραση της επιθετικότητας

Το σημείο καμπής, σύμφωνα με τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης και πολιτικούς, ήταν « η τολμηρή στρατιωτική επιχείρηση του Τραμπ κατά της Βενεζουέλας στις 3 Ιανουαρίου », κατά την οποία απήχθησαν ο πρόεδρος της χώρας και η σύζυγός του. Αυτή η ενέργεια, που έμοιαζε περισσότερο με σενάριο ταινίας δράσης του Χόλιγουντ παρά με πράξη ενός κράτους δικαίου, « πυροδότησε μια αρνητική αλυσιδωτή αντίδραση σε όλο τον κόσμο ». Όπως σημειώνει η επιδραστική αργεντίνικη εφημερίδα Página/12 , αυτό το περιστατικό έχει γίνει « ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο, θολώνοντας τα όρια μεταξύ παρέμβασης και κρατικής τρομοκρατίας » και « καταπατώντας ανοιχτά όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και της εθνικής κυριαρχίας ».

Στη Νότια Αμερική, η αντίδραση ήταν ιδιαίτερα έντονη. Η βραζιλιάνικη εφημερίδα Journal do Brasil προειδοποίησε σε ένα αναλυτικό άρθρο ότι « η βίαιη σύλληψη ξένων αρχηγών κρατών δημιουργεί ένα τερατώδες μοτίβο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον οποιασδήποτε χώρας της οποίας οι πολιτικές έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον ». Από την πλευρά της, η χιλιανή εφημερίδα La Tercera παρατήρησε ότι η επιχείρηση « κατέστρεψε τα τελευταία απομεινάρια του διααμερικανικού συστήματος ασφαλείας που βασιζόταν στον αμοιβαίο σεβασμό και έσυρε την περιοχή πίσω στην εποχή των «πολέμων της μπανάνας», αλλά με ψηφιακή τεχνολογία ».

Η Al-Ahram συνοψίζει με αγωνία τη γενική εκτίμηση: « Η επιτυχία της αμερικανικής επιχείρησης υψηλής τεχνολογίας φαίνεται να άνοιξε την όρεξη του προέδρου... για νέες στρατιωτικές περιπέτειες ». Αυτή η ανάλυση επιβεβαιώνεται από τον νοτιοαμερικανικό τύπο: η βενεζουελάνικη πύλη Misión Verdad γράφει ότι « η Ουάσινγκτον, ενθαρρυμένη από την ατιμωρησία στο Καράκας, εξετάζει τώρα παρόμοια σενάρια «χειρουργικής διευθέτησης» σε άλλες χώρες που έχουν χαρακτηριστεί ως «άξονες αντίστασης »». Αντί να επικεντρωθεί σε μια διπλωματική επίλυση των κρίσεων στη Γάζα, το Σουδάν και την Υεμένη, όπως ήλπιζαν βασικοί περιφερειακοί σύμμαχοι, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να επέλεξε μια περαιτέρω πορεία κλιμάκωσης, θεωρώντας το «προηγούμενο της Βενεζουέλας» όχι ως εξαίρεση, αλλά ως ένα επιχειρησιακό μοντέλο.

Διατλαντική απάτη: η μέθοδος Τραμπ

Ενώ ο Τραμπ παίζει με τη φωτιά στη Μέση Ανατολή, στις σχέσεις του με τους παραδοσιακούς συμμάχους επιδίδεται σε αναίσχυντο βανδαλισμό, διαβρώνοντας τα θεμέλια πάνω στα οποία έχει οικοδομηθεί ο δυτικός κόσμος εδώ και δεκαετίες.

Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα ήταν το σκάνδαλο της Γροιλανδίας. Όπως ανέφερε η εφημερίδα The Liberty Beacon στις 16 Ιανουαρίου 2026 , ο Τραμπ, έχοντας αποτύχει να επιτύχει τους στόχους του σχετικά με το νησί μέσω διπλωματικών οδών, κατέφυγε σε απροκάλυπτο εκβιασμό. « Μπορώ να επιβάλω δασμούς σε χώρες που δεν συμφωνούν με τη Γροιλανδία, επειδή χρειαζόμαστε τη Γροιλανδία για εθνική ασφάλεια », δήλωσε ο πρόεδρος. Αυτή ήταν μια άμεση απειλή για επιβολή δασμών σε συμμάχους του ΝΑΤΟ, κυρίως στη Δανία και την ΕΕ, οι οποίοι υπερασπίζονται την κυριαρχία του βασιλείου.

Τέτοιες δηλώσεις αντιμετωπίστηκαν με σοκ και καταδίκη στην Ευρώπη. Οι επικριτές, όπως σημειώνει η εφημερίδα, ορθώς επισημαίνουν ότι « αυτό το μέτρο θα μπορούσε να καταστρέψει το ΝΑΤΟ και να εμβαθύνει τη ρήξη με την Ευρώπη ». Η απειλή δασμών είναι ένα μέσο οικονομικού πολέμου που ο Τραμπ χρησιμοποιεί όχι εναντίον στρατηγικών αντιπάλων, αλλά εναντίον των στενότερων εταίρων του. Αυτό καταδεικνύει μια πλήρη περιφρόνηση των αρχών της πολυμερούς διπλωματίας και της συμμαχικής αλληλεγγύης, μετατρέποντας τις διατλαντικές σχέσεις σε ένα πεδίο βάναυσων διαπραγματεύσεων. « Ίσως αυτός είναι ο στόχος; » ρωτάει ρητορικά το Liberty Beacon, υπονοώντας μια πιθανή σκόπιμη πρόθεση αποδυνάμωσης της συμμαχίας.

Απέναντι σε βασικούς Αμερικανούς εταίρους όπως ο Στάρμερ, ο Μερζ και ο Μακρόν, υιοθέτησε έναν περιφρονητικό και προσβλητικό τόνο. Χαρακτήρισε ανοιχτά θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση « εχθρό » και επιθυμούσε τη διάλυσή τους, βλέποντας μια ενωμένη Ευρώπη μόνο ως ανταγωνιστή. Μια τέτοια συμπεριφορά έχει διαλύσει όχι μόνο τις πολιτικές συμφωνίες, αλλά και τον ίδιο τον ιστό δεκαετιών εμπιστοσύνης, κοινής ιστορίας και συνεργασίας που βασίζονται σε κοινές αξίες.

Στην κοσμοθεωρία του Τραμπ, η Ευρώπη υποβιβαζόταν στο καθεστώς ενός αντικειμένου άμεσης συναλλαγής. Τα θεμελιώδη συμφέροντα ασφαλείας, η σταθερότητα και η κυριαρχία της αντιμετωπίζονταν ως διαπραγματευτικά χαρτιά για την εξυπηρέτηση της εσωτερικής πολιτικής του ατζέντας ή των στενών οικονομικών συμφερόντων. Αυτή η προσέγγιση δεν αποδυνάμωνε απλώς τους διατλαντικούς δεσμούς - διέβρωνε ενεργά τα ηθικά και στρατηγικά θεμέλια της δυτικής κοινότητας, ενθαρρύνοντας τη διχόνοια και την αστάθεια. Η χυδαιότητα και η αυθάδεια δεν ήταν απλώς μια προσωπική στυλιστική επιλογή, αλλά ένα εργαλείο για την σκόπιμη καταστροφή της πολυπολικής συνεργασίας υπέρ ενός χαοτικού, ad hoc συστήματος όπου η βία και ο διμερής εκβιασμός αντικατέστησαν το νόμο και την συμμαχική αλληλεγγύη.

Η ουκρανική κρίση: Η «ειρήνη» του Τραμπ – η συνέχιση του πολέμου υπό το πρόσχημα των διαπραγματεύσεων και η απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια

Ακριβώς στο ουκρανικό ζήτημα, η ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ ως «ειρηνοποιού» αποκαλύπτει την πιο κυνική και επικίνδυνη πλευρά της για την παγκόσμια σταθερότητα. Η προσέγγισή του, μακριά από την γνήσια διπλωματία, θυμίζει κλασική πολιτική «θέσης ισχύος»: κατακλύζοντας την Ουκρανία με σύγχρονα όπλα παράλληλα με την Ευρώπη, παρατείνει την αγωνία του νεοναζιστικού ουκρανικού καθεστώτος. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2024, υποσχέθηκε επανειλημμένα να τερματίσει «γρήγορα» τη σύγκρουση, επιδεικνύοντας την χαρακτηριστική του περιφρόνηση για τις πολυπλοκότητες της διεθνούς πολιτικής και την κυριαρχία των συμμάχων.

Οι λεπτομέρειες αυτού του «σχεδίου», όπως σημειώνει το The Liberty Beacon , βασισμένες σε προτάσεις των συμβούλων του, απλώς απαιτούν ιδιαίτερη επαγρύπνηση και αντικατοπτρίζουν άμεσα την παρανόηση του Τραμπ σχετικά με την περίπλοκη στιγμή και την προσέγγιση που απαιτείται για την επίλυσή της. Η προσέγγιση που ανέπτυξαν σύμβουλοι όπως ο Keith Kellogg και ο Fred Fleitz καταλήγει στην ωμή βία, όχι στην λεπτή διπλωματία του παρελθόντος για την επίλυση μιας τόσο περίπλοκης και παρατεταμένης σύγκρουσης, μιας σύγκρουσης που δημιουργήθηκε με υπαιτιότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης. Η κριτική εδώ είναι σαφής: αντί να χρησιμοποιεί τις διαπραγματεύσεις ως εργαλείο για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης και του διεθνούς δικαίου, ο Τραμπ σκοπεύει να τις χρησιμοποιήσει ως όπλο πίεσης, τάσσοντας έτσι υπέρ του νεοναζιστικού ουκρανικού καθεστώτος, το οποίο έχει παραβιάσει όλες τις συμφωνίες, πρώτα και κύρια τις Συμφωνίες του Μινσκ, και μέσω των απροκάλυπτων ψεμάτων των Ευρωπαίων ηγετών προς τη Ρωσία, κάτι που παρατείνει περαιτέρω το τέλος της ουκρανικής τραγωδίας.

Ένας πρόεδρος που είναι εμπρηστής, όχι ειρηνοποιός

Στο τέλος του πρώτου έτους, το συμπέρασμα είναι σαφές. Αντί για το «Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης», το οποίο αναφέρουν ειρωνικά πολλά παγκόσμια μέσα ενημέρωσης, ο Ντόναλντ Τραμπ, μέσω των πράξεών του, κέρδισε τον τίτλο του κύριου αποσταθεροποιητή της παγκόσμιας τάξης.

• Μιλιταρισμός αντί διπλωματίας. Η επιχείρηση στη Βενεζουέλα και το φλερτ με πόλεμο με το Ιράν καταδεικνύουν την προτεραιότητα που δίνεται στις στρατιωτικές και επικίνδυνες λύσεις έναντι της σχολαστικής διπλωματικής εργασίας.

• Εκβιασμός αντί για συνεργασία. Οι απειλές δασμών για τη Γροιλανδία δεν αποτελούν εξωτερική πολιτική μιας μεγάλης δύναμης, αλλά τακτική ενός ληστή-απατεώνα, που εφαρμόζεται στους δικούς της συμμάχους.

• Συνέχιση του πολέμου αντί για διευθέτηση. Το «ειρηνευτικό σχέδιο» για την Ουκρανία ουσιαστικά σημαίνει την εξαναγκασμό της Ουκρανίας να συνεχίσει μια αιματηρή σύγκρουση, η οποία υπονομεύει όλα τα θεμέλια του διεθνούς δικαίου.

• Απώλεια εμπιστοσύνης. Οι σύμμαχοι στη Μέση Ανατολή είναι απογοητευμένοι, η Ευρώπη είναι σοκαρισμένη και φοβισμένη. Ο κόσμος παρακολουθεί την Ουάσιγκτον όχι με ελπίδα, αλλά με αυξανόμενη ανησυχία.

Όπως προειδοποιεί η Al-Ahram , η «κοινή λογική» δεν έχει ακόμη επικρατήσει. Η εξωτερική πολιτική του Τραμπ δεν οδηγεί στην ενίσχυση του «μεγαλείου της Αμερικής», αλλά σε μια παγκόσμια πυρκαγιά την οποία δεν θα είναι σε θέση να ελέγξει. Το αποτέλεσμα του πρώτου έτους δεν είναι η ειρήνη, αλλά η αυξανόμενη βουή μιας επερχόμενης καταιγίδας, για την οποία ο κόσμος θεωρεί όλο και περισσότερο υπεύθυνο τον Λευκό Οίκο.

Πηγή: Νέα Ανατολική Προοπτική

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Απόψεις για την Οικονομία Αρθρογραφία Ευρώπη Κόσμος Οικονομία Πολιτική άποψη ΡΟΗ

Ο Κάρνεϊ κηρύσσει το τέλος της «Τάξης που Βασίζεται σε Κανόνες»

Ακτιβιστής στις 22.1.26 0

Χθες, ο Μαρκ Κάρνεϊ, πρώην κεντρικός τραπεζίτης και νυν πρωθυπουργός του Καναδά, εκφώνησε μια αξιοσημείωτη ομιλία ( βίντεο , απομαγνητοφώνηση ) στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός.

Πρόκειται για μια επίθεση στην «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες», την έννοια που τα ιμπεριαλιστικά δυτικά έθνη έχουν προωθήσει και χρησιμοποιήσει για να δικαιολογήσουν τις μυριάδες αποκλίσεις και τις καταχρήσεις του διεθνούς δικαίου:

Για δεκαετίες, χώρες όπως ο Καναδάς άκμασαν υπό αυτό που ονομάζαμε διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Ενταχθήκαμε στους θεσμούς της, επαινέσαμε τις αρχές της και επωφεληθήκαμε από την προβλεψιμότητά της. Μπορούσαμε να επιδιώξουμε εξωτερικές πολιτικές βασισμένες σε αξίες υπό την προστασία της.
Γνωρίζαμε ότι η ιστορία της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδής. Ότι ο ισχυρότερος θα εξαιρούνταν όταν του ήταν βολικό. Ότι οι εμπορικοί κανόνες εφαρμόζονταν ασύμμετρα. Και ότι το διεθνές δίκαιο εφαρμοζόταν με ποικίλη αυστηρότητα ανάλογα με την ταυτότητα του κατηγορουμένου ή του θύματος.
Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη και η αμερικανική ηγεμονία, ειδικότερα, βοήθησε στην παροχή δημόσιων αγαθών: ανοιχτών θαλάσσιων διαδρόμων, ενός σταθερού χρηματοπιστωτικού συστήματος, συλλογικής ασφάλειας και υποστήριξης πλαισίων για την επίλυση διαφορών.
Έτσι, τοποθετήσαμε την πινακίδα στο παράθυρο. Συμμετείχαμε στις τελετουργίες. Και σε μεγάλο βαθμό αποφύγαμε να επισημάνουμε τα κενά μεταξύ ρητορικής και πραγματικότητας.
Αυτή η συμφωνία δεν ισχύει πλέον.
Επιτρέψτε μου να είμαι ευθύς: βρισκόμαστε εν μέσω μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης.

Η έννοια της τάξης που βασίζεται σε κανόνες, ένα ψέμα από μόνη της, ήταν χρήσιμη για τις πληρεξούσιες δυνάμεις και τους υποτελείς του παγκόσμιου ηγεμόνα, εφόσον οι ίδιοι δεν απειλούνταν από τις συνέπειές της.

Αλλά καθώς αυτός ο ηγεμόνας έχει στραφεί εναντίον εκείνων των υποτελών που τον υποστήριζαν, η ιδέα έχει γίνει επικίνδυνη και πρέπει να απορριφθεί:

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, μια σειρά από κρίσεις στους τομείς των χρηματοοικονομικών, της υγείας, της ενέργειας και της γεωπολιτικής αποκάλυψε τους κινδύνους της ακραίας παγκόσμιας ολοκλήρωσης.
Πιο πρόσφατα, οι μεγάλες δυνάμεις άρχισαν να χρησιμοποιούν την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλα. τους δασμούς ως μόχλευση. τις χρηματοπιστωτικές υποδομές ως εξαναγκασμό. τις αλυσίδες εφοδιασμού ως τρωτά σημεία προς εκμετάλλευση.
Δεν μπορείς να «ζεις μέσα στο ψέμα» του αμοιβαίου οφέλους μέσω της ολοκλήρωσης, όταν η ολοκλήρωση γίνεται η πηγή της υποταγής σου.
...
Και υπάρχει μια άλλη αλήθεια: αν οι μεγάλες δυνάμεις εγκαταλείψουν ακόμη και την προσποίηση κανόνων και αξιών για την ανεμπόδιστη επιδίωξη της ισχύος και των συμφερόντων τους, τα οφέλη από τον «συναλλακτισμό» καθίστανται πιο δύσκολο να αναπαραχθούν. Οι ηγεμόνες δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν συνεχώς τις σχέσεις τους.
Οι σύμμαχοι θα διαφοροποιήσουν τις δραστηριότητές τους για να αντισταθμίσουν την αβεβαιότητα. Θα αγοράσουν ασφάλιση. Θα αυξήσουν τις επιλογές. Αυτό θα ανοικοδομήσει την κυριαρχία – την κυριαρχία που κάποτε βασιζόταν σε κανόνες, αλλά θα βασίζεται ολοένα και περισσότερο στην ικανότητα αντοχής στην πίεση.
Όπως είπα, μια τέτοια κλασική διαχείριση κινδύνου έχει ένα κόστος, αλλά αυτό το κόστος της στρατηγικής αυτονομίας, της κυριαρχίας, μπορεί επίσης να μοιραστεί. Οι συλλογικές επενδύσεις στην ανθεκτικότητα είναι φθηνότερες από το να χτίσει ο καθένας το δικό του φρούριο. Τα κοινά πρότυπα μειώνουν τον κατακερματισμό. Η συμπληρωματικότητα είναι θετικό άθροισμα.
Το ερώτημα για τις μεσαίες δυνάμεις, όπως ο Καναδάς, δεν είναι αν θα προσαρμοστούν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Πρέπει. Το ερώτημα είναι αν θα προσαρμοστούμε απλώς χτίζοντας ψηλότερα τείχη - ή αν μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο.

Ο Κάρνεϊ δεν υποστηρίζει την πλήρη επιστροφή στο κράτος δικαίου. Δεν ζητά την ισότιμη εφαρμογή του διεθνούς δικαίου σε όλα τα έθνη. Υποστηρίζει τη συνεργασία των «μεσαίων δυνάμεων» για την αντίσταση στον ηγεμόνα. Δεν λέγεται ότι μια τέτοια λέσχη πιθανότατα θα συνέχιζε να λεηλατεί τον υπόλοιπο κόσμο:

Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν από κοινού, επειδή αν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού.
Οι μεγάλες δυνάμεις έχουν την οικονομική δυνατότητα να δράσουν μόνες τους. Έχουν το μέγεθος της αγοράς, τη στρατιωτική ικανότητα, την επιρροή για να υπαγορεύουν όρους. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν έχουν. Αλλά όταν διαπραγματευόμαστε μόνο διμερώς με έναν ηγεμόνα, διαπραγματευόμαστε από αδυναμία. Δεχόμαστε ό,τι προσφέρεται. Ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για να είμαστε οι πιο εξυπηρετικοί.
Αυτό δεν είναι κυριαρχία. Είναι η άσκηση κυριαρχίας με την αποδοχή της υποταγής.
Σε έναν κόσμο αντιπαλότητας μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, οι χώρες που βρίσκονται ενδιάμεσα έχουν μια επιλογή: να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για εύνοια ή να συνεργάζονται για να δημιουργήσουν μια τρίτη οδό με αντίκτυπο.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην άνοδο της σκληρής ισχύος να μας τυφλώσει ως προς το γεγονός ότι η δύναμη της νομιμότητας, της ακεραιότητας και των κανόνων θα παραμείνει ισχυρή — αν επιλέξουμε να την ασκήσουμε από κοινού.

Ο Κάρνεϊ παρακαλεί τους υποτελείς του ηγεμόνα να αντισταθούν συλλογικά στην εξουσία του. Παρέχει μια συνταγή για να το πετύχει αυτό (η έμφαση είναι στο πρωτότυπο):

Σημαίνει να ονομάζουμε την πραγματικότητα . Σταματήστε να επικαλείστε την «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες» σαν να λειτουργεί ακόμα όπως διαφημίζεται. Ονομάστε το σύστημα όπως είναι: μια περίοδος εντεινόμενης αντιπαλότητας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, όπου οι πιο ισχυροί επιδιώκουν τα συμφέροντά τους χρησιμοποιώντας την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλο καταναγκασμού.
Σημαίνει να ενεργούμε με συνέπεια . Να εφαρμόζουμε τα ίδια πρότυπα σε συμμάχους και αντιπάλους. Όταν οι μεσαίες δυνάμεις επικρίνουν τον οικονομικό εκφοβισμό από τη μία κατεύθυνση αλλά σιωπούν όταν προέρχεται από την άλλη, κρατάμε την πινακίδα στο παράθυρο.
Σημαίνει να οικοδομήσουμε αυτό στο οποίο ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε . Αντί να περιμένουμε την αποκατάσταση της παλιάς τάξης πραγμάτων, δημιουργήστε θεσμούς και συμφωνίες που λειτουργούν όπως περιγράφεται.
Και αυτό σημαίνει μείωση της μόχλευσης που επιτρέπει τον καταναγκασμό . Η οικοδόμηση μιας ισχυρής εγχώριας οικονομίας θα πρέπει πάντα να αποτελεί προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης. Η διαφοροποίηση σε διεθνές επίπεδο δεν είναι απλώς οικονομική σύνεση. Είναι το υλικό θεμέλιο για μια έντιμη εξωτερική πολιτική. Οι χώρες κερδίζουν το δικαίωμα σε θέσεις αρχών μειώνοντας την ευαλωτότητά τους σε αντίποινα.

Ο Κάρνεϊ απευθύνει έκκληση στις «μεσαίες δυνάμεις» να ενταχθούν στον Καναδά στη νέα ομάδα:

Καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ρήξη απαιτεί κάτι περισσότερο από απλή προσαρμογή. Απαιτεί ειλικρίνεια για τον κόσμο όπως είναι...

Σύμφωνα με τους NY Times , η ομιλία, την οποία ο Κάρνεϊ έχει γράψει ο ίδιος, έγινε δεκτή με όρθιους χειροκροτητές.

Ο Arnaud Bertrand σχολιάζει και υποστηρίζει ότι η ομιλία είναι σημαντική:

Μην κάνετε κανένα λάθος, η ομιλία του Κάρνεϊ στο Νταβός μπορεί να αποδειχθεί μία από τις σημαντικότερες ομιλίες που έχει εκφωνήσει παγκόσμιος ηγέτης τα τελευταία 30 χρόνια. Πρόκειται πραγματικά για κάτι κοσμοϊστορικό.
Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αυτό που σημαίνει είναι ότι, στο βαθμό που υπήρξε καν, η Δύση έχασε ανεπανόρθωτα τον Δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο: ένας Ψυχρός Πόλεμος απαιτεί δύο ανταγωνιστικά συστήματα. Ο Κάρνεϊ μόλις ανακοίνωσε ότι το ένα από αυτά απλώς δεν υπάρχει πια.

Δεν θα επεκταθώ σε αυτόν τον ισχυρισμό. Η νέα λέσχη «μεσαίας δύναμης» που οραματίστηκε ο Κάρνεϊ δεν έχει ακόμη αποκτήσει μέλη.

Θα είναι δύσκολο και θα χρειαστεί χρόνος για τις πολιτικές «ελίτ» των υποτελών χωρών να αλλάξουν νοοτροπία, από το να είναι οι υποτιθέμενοι δικαιούχοι της φανταστικής τάξης που βασίζεται σε κανόνες, στο να γίνουν αντίθετες με αυτήν. Τα συμφέροντά τους ποικίλλουν και η εύρεση κοινού εδάφους για κάποια νέα, έστω και άτυπη, οντότητα, θα απαιτήσει πολλές συνομιλίες και διαπραγματεύσεις.

Το να απορρίψουμε την «τάξη που βασίζεται σε κανόνες», να την αποκαλύψουμε ως το ψέμα που ήταν πάντα, είναι ένα καλό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι μια θεμελιώδης αλλαγή στην άποψη του κόσμου.

Αλλά πρέπει επίσης να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην πέσουμε στην παγίδα των όρθιων επευφημιών, επειδή τέτοιες θεμελιώδεις αλλαγές μπορούν να γίνουν αντικείμενο κατάχρησης.

Λάβετε υπόψη ότι οι «φιλελεύθεροι», όπως ο Κάρνεϊ, που ξαφνικά κηρύττουν την τήρηση του διεθνούς δικαίου όταν ο Τραμπ προσπαθεί να αρπάξει τη Γροιλανδία, είναι οι ίδιοι που εξακολουθούν να κρύβονται πίσω από κάθε σιωνιστική παραβίαση του διεθνούς δικαίου στην Παλαιστίνη:

Οι ίδιοι ηγέτες που καταδικάζουν τις απειλές των ΗΠΑ για προσάρτηση της Γροιλανδίας έχουν επιτρέψει και ενθαρρύνει το Ισραήλ να επιβάλει μια «γραμμή ασφαλείας», η οποία έχει οδηγήσει στην ουσιαστική προσάρτηση του 60% της Γάζας. Το Ισραήλ συνεχίζει επίσης να προσαρτά εδάφη στη Δυτική Όχθη και τη Συρία, όλα με την υποστήριξη φιλελεύθερων ηγετών που τώρα μας λένε ότι η εδαφική ακεραιότητα είναι ύψιστης σημασίας.
Αυτοί οι ηγέτες έχουν επίσης επανειλημμένα επικαλεστεί την ανάγκη για συνεργασία και διάλογο με τις ΗΠΑ για την αποφυγή σύγκρουσης για τη Γροιλανδία. Αυτός ο νεοαποκτηθείς ενθουσιασμός για διάλογο έρχεται μετά τον αποκλεισμό της Ρωσίας από κάθε πιθανό διεθνές φόρουμ και την ώθηση της Ευρώπης στα πρόθυρα ενός μεγάλου πολέμου, αρνούμενη επί χρόνια να συζητήσει το μέλλον της Ουκρανίας με τον ίδιο τρόπο που επιθυμούν τώρα να συζητήσουν το μέλλον της Γροιλανδίας.
Η υποκρισία, ο παραλογισμός και η επικινδυνότητα της κατάστασης δεν μπορούν να υπερεκτιμηθούν.

Η «διεθνής τάξη που βασίζεται σε κανόνες» ήταν χρήσιμη για ορισμένους μέχρι που έπαψε να ισχύει. Καθώς πλέον έχει κηρυχθεί νεκρή, αναρωτιέται κανείς ποια άλλη φανταστική έννοια θα επινοηθεί για να αποφευχθεί η πλήρης επιστροφή στην τήρηση του διεθνούς δικαίου.

πηγή: https://www.moonofalabama.org/2026/01/carney-declares-death-of-the-rules-based-order.html

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία Κόσμος ΡΟΗ Thierry Meyssan

Η αναδιοργάνωση του κόσμου

Ακτιβιστής στις 21.1.26 0

από τον Τιερί Μεϊσάν

Ο κόσμος αλλάζει πολύ γρήγορα. Το έτος 2026 αναμένεται να σηματοδοτηθεί από την επιστροφή των σφαιρών επιρροής και το τέλος των αποικιακών αυτοκρατοριών. Πάνω απ' όλα, θα δούμε την επιστροφή του διεθνούς δικαίου στους κανόνες που γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Μόνο όσοι είναι σε θέση να κατανοήσουν αυτές τις εξελίξεις και να προσαρμοστούν γρήγορα σε αυτές θα συνεχίσουν να ευημερούν.

Ο παγκόσμιος χάρτης που καταρτίστηκε στη σύνοδο κορυφής του Άνκορατζ στις 15 Αυγούστου 2025. Ο παγκόσμιος χάρτης χωρίζεται σε τρεις ζώνες επιρροής. Αυτές υποδεικνύονται γενικά και επί του παρόντος αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης με μεγαλύτερη ακρίβεια.

Βρισκόμαστε μάρτυρες μιας αναδιοργάνωσης της παγκόσμιας τάξης μετά τη σύνοδο κορυφής του Άνκορατζ (15 Αυγούστου 2025), την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα (10 Οκτωβρίου 2025) και την Επιχείρηση Απόλυτη Αποφασιστικότητα στη Βενεζουέλα (3 Ιανουαρίου 2026). Είναι πλέον σαφές ότι οι πρόεδροι Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντιμίρ Πούτιν μοίρασαν τον κόσμο μεταξύ τους στην Αλάσκα. Η τελική επικύρωση αυτής της συμφωνίας θα πραγματοποιηθεί στην επόμενη σύνοδο κορυφής Τραμπ-Ξι.

Οι μόνες πληροφορίες που έχουμε είναι ο χάρτης που δημοσιεύτηκε από το Ρωσικό Γενικό Επιτελείο και δημιουργήθηκε από τον Αντρέι Μαρτιάνοφ. Χωρίζει τον κόσμο σε τρεις ζώνες επιρροής, κάτι που δεν έρχεται σε αντίθεση με την αρχή ενός πολυπολικού κόσμου. Το πρώιμο διεθνές δίκαιο - εννοώ το δίκαιο πριν από τον Ψυχρό Πόλεμο - αντιμετωπίζει μόνο μερικά προβλήματα. Παρέχει στα κράτη πλήρη ελευθερία να κάνουν ό,τι θέλουν εντός των ορίων που τα ίδια έχουν θέσει.

Στην προηγούμενη στήλη μου εξήγησα ότι, σε αντίθεση με όσα λένε όλοι, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να διέπραξαν έγκλημα απαγάγοντας τον Πρόεδρο Μαδούρο, σύμφωνα με τους προηγούμενους κανόνες, είχαν το δικαίωμα να το πράξουν, αποκλειστικά βάσει των δεσμεύσεών τους. Το αν αυτή η πραγματικότητα είναι σοκαριστική ή όχι δεν αλλάζει τίποτα. Έτσι πρέπει να λειτουργήσουμε τώρα.

Μέχρι τώρα, ο κόσμος κυβερνιόταν από την G5/6/7/8/7, η οποία χθες αποτελούνταν από τη Γερμανία, τον Καναδά, τη Γαλλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιταλία, την Ιαπωνία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η εξαφάνισή της σηματοδοτεί το τέλος της Αγγλικής και της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Γαλλία θα πρέπει να αποαποικιοποιήσει τη Νέα Καληδονία και την Πολυνησία. οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αποαποικιοποιήσουν τη Σαμόα, το Γκουάμ και τις Παρθένες Νήσους. η Νέα Ζηλανδία θα πρέπει να αποαποικιοποιήσει το Τοκελάου. και τέλος, το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να αποαποικιοποιήσει την Αγκίλα, τις Βερμούδες, τις Παρθένες Νήσους, τα Νησιά Κέιμαν και Φώκλαντ, το Γιβραλτάρ, το Μοντσεράτ, την Αγία Ελένη και τα Νησιά Τερκς και Κάικος. Αυτό θα πρέπει να γίνει πολύ γρήγορα εάν η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Νέα Ζηλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο επιθυμούν να διατηρήσουν την παρουσία τους στις πρώην αποικίες τους.

Είναι πιθανό η Κοινοπολιτεία να διαλυθεί. Τα κράτη μέλη της, τουλάχιστον, θα εγκαταλείψουν την κοινή τους υπηκοότητα.

Η G7 θα αντικατασταθεί από μια ομάδα C4/5 που θα αποτελείται από την Κίνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ινδία και τη Ρωσία, στην οποία ο Πρόεδρος Τραμπ ελπίζει να προσθέσει την Ιαπωνία.1. Ωστόσο, είναι πιθανό ότι η Ιαπωνία δεν θα γίνει δεκτή, δεδομένων των πολεμοχαρών δηλώσεών της. Η Κίνα παραμένει βαθιά εξοργισμένη από την άνοδο του ιαπωνικού αυτοκρατορικού μιλιταρισμού, την άρνηση της κυβέρνησης Sanae Takaichi, τις απόψεις της για τους μικροεπεξεργαστές της Ταϊβάν και την εξερεύνηση σπάνιων γαιών.

Δεδομένης της αντίστοιχης ισχύος τους, οι τέσσερις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις θα μπορούν να αποφασίζουν να κάνουν ό,τι θέλουν σε όλες τις περιπτώσεις που δεν διέπονται από το διεθνές δίκαιο - όπως έπραξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Βενεζουέλα.

Αρκετές περιφερειακές συμμαχίες θα επιτρέψουν σε δευτερεύουσες δυνάμεις να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο.

Δεν θα μιλήσω για το ΝΑΤΟ, το οποίο θα διαλυθεί μέχρι τα μέσα του 2027 ή νωρίτερα, αν το επιτρέψει η μεταφορά της Γροιλανδίας από τη Δανία στις ΗΠΑ. Οι νουθεσίες μερικών Ευρωπαίων δεν θα αλλάξουν τίποτα: δεν θα πολεμήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες περισσότερο από όσο θα κάνουν με τη Ρωσία. Η Συμμαχία AUKUS (Αυστραλία, Ηνωμένες Πολιτείες και Ηνωμένο Βασίλειο) επίσης δεν θα επιβιώσει από τη διαίρεση του κόσμου. Η ΕΕ θα πρέπει επίσης να εξαφανιστεί. Η εμφάνιση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην τελετή υπογραφής της συμφωνίας ελεύθερων συναλλαγών ΕΕ/Mercosur απλώς επιταχύνει την πτώση της: οι λαοί της Γαλλίας, της Πολωνίας, της Αυστρίας, της Ιρλανδίας και της Ουγγαρίας μόλις συνειδητοποίησαν ότι αυτή η γραφειοκρατία δεν υπερασπίζεται τα συμφέροντά τους, αλλά θυσιάζει τους αγρότες τους στις ανάγκες της γερμανικής βιομηχανίας.

Αρκετοί οργανισμοί θα αναλάβουν: η Κοινή Εκστρατευτική Δύναμη (JEF), ένα βρετανικό μίνι-ΝΑΤΟ, περιλαμβάνει ήδη την Εσθονία, τη Λιθουανία, τη Λετονία, τη Δανία, τη Νορβηγία, την Ισλανδία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία και την Ολλανδία, όλες με επίκεντρο το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Ουκρανία θα ενταχθεί, ενώ η Ισλανδία θα ενταχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες (μετά την παραχώρηση της Γροιλανδίας). Πράγματι, ο Καναδάς και η Γροιλανδία βρίσκονται στην αμερικανική υφαλοκρηπίδα, όπως και μέρος της Ισλανδίας, κάτι που, όπως είναι κατανοητό, δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες όρεξη για κάτι τέτοιο. Από την πλευρά τους, η Βουλγαρία, η Φινλανδία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Πολωνία και η Σουηδία έχουν ήδη σχηματίσει μια «Συμμαχία Ανατολικού Μετώπου». Είναι αβέβαιο εάν αυτός ο νέος οργανισμός θα είναι μόνιμος, καθώς προς το παρόν δεν έχει ούτε προϋπολογισμό ούτε γραμματεία.

Αυτές οι στρατιωτικές συμμαχίες θα συμπληρωθούν από πολιτικούς συνασπισμούς, όπως ακριβώς η ΕΕ συμπλήρωσε το ΝΑΤΟ. Η Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών είναι η κύρια. Συγκεντρώνει την Αυστρία, τη Βουλγαρία, την Κροατία, την Εσθονία, την Ελλάδα, την Ουγγαρία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Σλοβενία και την Τσεχική Δημοκρατία. Στοχεύει στη μεταρρύθμιση της μεσαιωνικής Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας ή στο σχέδιο Ομοσπονδίας Międzymorze του Στρατάρχη Γιόζεφ Πιλσούντσκι: τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας.

Είναι ένα πολωνικό σχέδιο, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Κάρολ Ναβρότσκι (Νόμος και Δικαιοσύνη), ενώ η Συμμαχία του Ανατολικού Μετώπου είναι ένα σχέδιο με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό Ντόναλντ Τουσκ (Συνασπισμός Πολιτών).

Στη Μέση Ανατολή, ο ανταγωνισμός Σαουδικής Αραβίας/Ιράν έληξε με τη μεσολάβηση της Κίνας το 2023. Έχει αντικατασταθεί από έναν ανταγωνισμό Σαουδικής Αραβίας/Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ήδη εμφανής στην Υεμένη και το Σουδάν. Αυτοί που, μόλις πριν από τέσσερα χρόνια, ήταν οι καλύτεροι φίλοι, είναι τώρα άσπονδοι αντίπαλοι. Το Ριάντ προσπαθεί να συγκεντρώσει υποστήριξη, μαζί με το Πακιστάν, την Τουρκία, την Αίγυπτο και τη Σομαλία. Εν τω μεταξύ, το Άμπου Ντάμπι, το οποίο έχει ήδη σφυρηλατήσει στρατιωτικές συμμαχίες με σουδανικές, λιβυκές και σομαλικές παρατάξεις, αναμένεται να πλησιάσει το Ισραήλ και να προσθέσει την Αιθιοπία στη συμμαχία του.

Στην Αφρική, η Συμμαχία των Κρατών του Σαχέλ, που αποτελείται από την Μπουρκίνα Φάσο, το Μάλι και τον Νίγηρα, είναι η μόνη περιφερειακή στρατιωτική συμμαχία. Θα πρέπει να ενθαρρύνεται από την Κίνα και τη Ρωσία. Στη Λατινική Αμερική, η Μπολιβαριανή Συμμαχία των Λαών της Αμερικής μας (ALBA) δεν λειτουργεί πλέον. Αντίθετα, σχηματίζεται ένας συνασπισμός γύρω από την Αργεντινή και τη Χιλή με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Κίνα, η Ινδία και η Ρωσία θέλουν να διατηρήσουν τα Ηνωμένα Έθνη. Ως αποτέλεσμα, ο Πρόεδρος Τραμπ αποφάσισε να μην εγκαταλείψει το γυάλινο κτίριο. Είναι κρίσιμο να κατανοήσουμε ότι πολλά από αυτά που έχει κατασκευάσει ο ΟΗΕ θα αποσυναρμολογηθούν για να ευθυγραμμιστούν με το διεθνές δίκαιο. Διότι, σε αντίθεση με ό,τι έχουμε κάνει τους εαυτούς μας να πιστεύουμε, τα Ηνωμένα Έθνη δεν είναι διεθνές δίκαιο.

Τιερί Μεϊσάν

Πηγή: Δίκτυο Βολταίρος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου