Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Γιώργου Χαραλαμπίδη *

Επειδή ήδη, αργυρώνητοι δημοσιολόγοι, δημοσιογράφοι, καθηγητές, με ή χωρίς ακαδημαϊκούς τίτλους, ειδικοί πάσης φύσεως και ειδικότητας, έχουν κατακλύσει την δημόσια αλλά και ιδιωτική σφαίρα πληροφόρησης, με προφανή στόχο να παρασύρουν το μυαλό μας σε σχέδια “αξιοπρεπούς” υποταγής σε συμμαχίες “συμφέροντος”, όσο και ραγιάδικης συμπεριφοράς, νομίζω ότι ήρθε η ώρα για αποφάσεις που θα επηρεάσουν την ζωή των μελλοντικών γενεών για πολλές δεκάδες χρόνια.

Σε ποιους απευθύνομαι: Στον Έλληνα, στην Ελληνίδα, σε οποιονδήποτε ταυτίζει τα θέλω του και τις επιδιώξεις του με αυτό που ιδανικά ονομάζεται Ελληνικός Λαός.

Πολλοί άνθρωποι ταυτίζουν την λήψη πληροφορίας με την απόκτηση γνώσης.
Αλλά δεν είναι το ίδιο.
Αν λάβεις το 2+2=4 σαν πληροφορία χωρίς να το επεξεργαστείς, τότε εύκολα θα το αλλάξεις λόγω εξωτερικών παραγόντων σε 2+2=5 ή οτιδήποτε άλλο.
Αν όμως το επεξεργαστείς τότε δεν θα υποκύψεις σε ό,τι προσπαθεί να σου θολώσει τη σκέψη.

Τι είναι αυτό που κάνει πραγματικά την πληροφορία γνώση;
Μα ο στοχασμός!
Με τον στοχασμό, η πληροφορία: “Έχουμε δημοκρατία”, θα αποδειχθεί ψευδής, όπως και η πληροφορία: “Βγήκαμε από τα μνημόνια”, όπως τόσες άλλες.
Θα το νιώσει, θα το καταλάβει ο καθένας και δεν θα είναι εύκολο να τον κοροϊδέψεις.

Οι περισσότεροι από μας, αρκούμαστε να μεταδώσουμε ή να αναμεταδώσουμε την πληροφορία.
Αλλά αυτό που χρειάζεται είναι να κινητοποιήσουμε σε κάθε άνθρωπο από πέντε έως ενενηνταπέντε χρονών τον στοχασμό. Δηλαδή την μη μετατροπή άκριτα της πληροφορίας σε γνώση και την επανάληψη της επέκεινα σαν παπαγαλολαλιά, αλλά την στοχαστική εξέταση και διασταύρωση της, ώστε να καταστεί ή όχι, γνώση και αν χρειάζεται συνείδηση.
Αναντικατάστατο μέσο κινητοποίησης του στοχασμού είναι η συζήτηση που στοχεύει στην αναζήτηση της αλήθειας.

Έτσι ο άνθρωπος γίνεται πολίτης, οι πολίτες λαός και ο λαός διώχνει τα παράσιτα και φέρνει τη δημοκρατία!

Αν δεν πραγματοποιηθεί αυτό, όλα τα άλλα είναι μάταια! ...

Αλλά τι εμποδίζει τους ανθρώπους να στοχάζονται;
Μα η σε παγκόσμια κλίμακα επιχειρούμενη και επιβαλλόμενη διαφθορά των μαζών από τις ελίτ.
Τι είναι διαφθορά;
Ο εξαναγκασμός και στη συνέχεια εθισμός των ανθρώπων στο να μην εξελίσσουν και να μην χρησιμοποιούν τις πνευματικές τους δυνατότητες – ικανότητες. Δηλαδή: Συναίσθημα, Λογική, Συνείδηση, σε αρμονική αναλογία.

Τι είναι πίσω από τη διαφθορά;
Το ευρώ!
Με τι κίνητρο οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ αλλοιώνουν την πληροφορία και διαδίδουν ψεύδη;
Τα ευρώ!
Με ποιο αντάλλαγμα οι πολιτικοί ξεπουλούν τη Λαϊκή θέληση;
Τα ευρώ!
Με ποιο κίνητρο οι δικαστές ΔΕΝ αποδίδουν δικαιοσύνη;
Με τα ευρώ!
Τι είναι αυτό που φιμώνει τους πάντες και αποστρέφουν το βλέμμα απ' την αλήθεια;
Το ευρώ!
Ποιο το κίνητρο των βουλευτών και των ευρωβουλευτών να εκλεγούν; Αν αφαιρούσατε τα ευρώ θα είχαν κίνητρο;
Ποιο το κίνητρο των των αστυνομικών που ξυλοκοπούν τους διαμαρτυρόμενους πολίτες, αλλά και των μπαχαλάκηδων; Αν αφαιρούσατε τα ευρώ θα είχαν κίνητρο;
Τι σημαίνει ιδιωτικοποίηση; Υποταγή της οικονομίας στο ευρώ ή στο συμφέρον του Λαού;

Τίνος χάριν οι “Έλληνες” ξεπουλούν τον χρόνο τους, την ικμάδα τους, την δυνατότητα να είναι ενεργοί πολίτες;
Του ευρώ!
Πώς είναι δυνατόν να έχεις Δημοκρατία όταν το Ευρώ είναι πάνω από τον Λόγο σαν αξία και σαν εφαρμογή;
Ποιος ελέγχει το ευρώ; Τί είναι πάνω από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση;
Μήπως οι ΗΠΑ, το οπλοστάσιο τους και το δολάριο;
Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω...

Δεν υπάρχει πολιτική Τραμπ, ούτε πολιτική Πούτιν. Υπάρχουν πολιτική ΗΠΑ, πολιτική Ρωσίας.
Δεν είναι ο Χίτλερ που ξεκίνησε τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά η Γερμανία.
Όταν ο Μητσοτάκης λέει: “είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία”, δεν μπορεί ο Ελληνικός λαός να σφυρίζει αδιάφορα! Είναι ντροπή! Όταν κληθεί να πολεμήσει τους Ρώσους τι θα κάνει; Πολίτης και ευθύνη, είναι έννοιες που συνυπάρχουν, αλλιώς αν σβήσει η μια σβήνει και η άλλη.

Είναι ντροπή οι Έλληνες να συνταχτούν στο ίδιο “στρατόπεδο” με τους σφαγείς λαών και εθνών.
Όταν οι Έλληνες σφάζονταν από τους Οθωμανούς,
οι Πορτογάλοι έσφαζαν ιθαγενείς σε Αφρική και Λατινική Αμερική,
οι Ισπανοί έσφαζαν ιθαγενείς σε Αφρική, Μεξικό, Λατινική Αμερική,
οι Γάλλοι έσφαζαν ιθαγενείς σε Αφρική, Αμερική, Άπω Ανατολή, Καραϊβική, Καναδά,
οι Ολλανδοί έσφαζαν ιθαγενείς σε Ινδία, Αφρική, Καραϊβική,
οι Ιταλοί έσφαζαν ιθαγενείς στην Αιθιοπία,
οι Βέλγοι έσφαζαν ιθαγενείς στο Κογκό,
οι Γερμανοί έσφαζαν ιθαγενείς στην Αφρική,
οι Εγγλέζοι έσφαζαν ιθαγενείς σε όλον τον κόσμο... Αυτοκρατορία ντε και καλά...

Και είναι Γερμανοί που αιματοκύλισαν την Ελλάδα 1941 – 1944, Βρετανοί 1944 – 1946 και από το 1946 και μετά, Αμερικάνοι των ΗΠΑ έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε προκεχωρημένο φυλάκιο της πολιτικής τους, εφαρμόζοντας το: «Πρέπει να πλήξουμε τον Ελληνικό Λαό στην γλώσσα, την θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει...» και πνίγοντας στο αίμα με τη βοήθεια ντόπιων δωσιλόγων, μαυραγοριτών και των απογόνων τους, κάθε φωνή που τολμά να υψωθεί για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία!...

Και είναι όλοι οι παραπάνω, αγκαλιά με το Ισραήλ, το “Δυτικό μπλοκ” όπως αρέσκονται να ονομάζονται, που αιματοκυλούν σε πιο πρόσφατο χρόνο, Κορέα, Βιετνάμ, Ιράκ, Ιράν, Λιβύη, Σερβία, Συρία, Νιγηρία, Αφρική γενικά, Λατινική Αμερική γενικά, Φιλιππίνες, Ινδονησία, Παλαιστίνη...

Και για να μην ξεγελιόμαστε από την προπαγάνδα: Τον πόλεμο στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ τον υποδαύλισαν και τον ξεκίνησαν. Τώρα παριστάνουν τους ειρηνευτές! Άξιοι μαθητές της περίφημης “Βρετανικής διπλωματίας”!

Αυτό που επιχειρείται στην Βενεζουέλα είναι πειρατεία και ληστεία.

Ευρωπαϊκή Ένωση!
Αλλά δεν είναι ευρωπαϊκή, αφού το κεφάλι (αποφάσεις) και τα χέρια (NATO), είναι στις ΗΠΑ.
Ούτε ένωση είναι, αφού στην πρώτη ευκαιρία ο ένας πάει να φάει τον άλλον. Επί παραδείγματι, το χρέος της Ελλάδας, το χρέος της Ιρλανδίας, η υπόθεση με τα εμβόλια Covid 19, το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο που προμηθευόταν για χρόνια η Γερμανία, η άρνηση της Ισπανίας για συμμετοχή στην αύξηση δαπανών για την άμυνα και πολλά άλλα που δείχνουν την προσπάθεια επικυριαρχίας των αμερικανόδουλων ελίτ των βορειοδυτικών ευρωπαϊκών κρατών, σε όλους τους άλλους “εταίρους”. Τελευταία έπεσε στο τραπέζι η ιδέα της διαίρεσης της σε “Ευρώπη δύο ταχυτήτων”! Τόσο ένωση!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπήρξε ανάγκη των λαών των εθνών της Ευρώπης. Ήταν οικονομικό εγχείρημα ελιτίστικων ομάδων (lobbies) προς ίδιον όφελος. Ελιτίστικων ομάδων που ωφελήθηκαν από την αποικιοκρατία, που έχουν ορμητήριο τις ΗΠΑ, και την βορειοδυτική Ευρώπη και θέλουν να διατηρήσουν προνόμια και εξουσία. Κυρίως το εκδοτικό δικαίωμα του νομίσματος και την επέκταση του δικαιώματος αυτού σε Γήινη έκταση (παγκοσμιοποίηση δυτικής έμπνευσης – ΝΤΠ)!

Είναι ύβρις να θέλεις να φτιάξεις μια “κοινωνία” εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων με βάση το νόμισμα. Την χρηματοοικονομική “επιστήμη”. Χρηματοδοτώντας την χυδαία προπαγάνδα των μέσων διαστρέβλωσης της πληροφορίας. Καταστρέφοντας τα έθνη και τις εθνικές οικονομίες. Σπέρνοντας τον φόβο της πείνας, των επιδημιών, του “κοινού” εχθρού... της Ρωσίας! ... ώστε να κρατηθεί το σαθρό οικοδόμημα συνεκτικό και να μην διαλυθεί!!

Το χρήμα από την φύση του δεν ενώνει! Χωρίζει!
Η επιστροφή σε πανανθρώπινες αξίες μπορεί να αποσοβήσει την περαιτέρω υποδούλωση των ανθρώπων, σε αδίστακτους συνανθρώπους τους, που εργαλειοποιούν την ψηφιοποίηση και την “τεχνητή νοημοσύνη”, που απεργάζονται τον τρίτο μεγάλο πόλεμο.

Η Ελλάδα ιστορικά δεν έχει σχέση με τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες. Σύρθηκε σε μια ομαδοποίηση εθνών – κρατών που είχε στόχο να εξυπηρετήσει τις ελίτ του χρήματος και των χρηματιστηρίων.
Σε τι ωφελήθηκε η Ελλάδα από την συμμετοχή της στην ΕΕ;
Αποβιομηχανοποιήθηκε, έχασε μια ανθούσα βιοτεχνία, οι ευρωπαϊκές ποσοστώσεις ρήμαξαν την γεωργία της και την κτηνοτροφία της. Δέχτηκε ένα τεράστιο χρέος και την μετατροπή του δραχμικού της χρέους σε ευρώ. Έκλεισαν τόσες και τόσες ελληνικές επιχειρήσεις ώστε να αντικατασταθούν από άλλες “ευρωπαϊκές” και “διεθνείς”.

Δέχτηκε μνημόνια που εκπονήθηκαν και γράφτηκαν στο Λονδίνο, δέχτηκε την ισχύ τους σε αγγλικό δίκαιο. Το προδοτικό πολιτικό της προσωπικό δέχτηκε να βρίζουν και να λοιδορούν τον Ελληνικό Λαό, χάριν ιδιοτελών συμφερόντων. Δέχτηκε την είσοδο στην επικράτεια της εκατομμυρίων αλλοεθνών, κυρίως μουσουλμανικού θρησκεύματος και την μετανάστευση ενός και πλέον εκατομμυρίου πτυχιούχων Ελλήνων και Ελληνίδων που αδυνατούσαν να χτίσουν το μέλλον τους στην Ελλάδα.
Το “Ανήκομεν εις την δύσιν” έγινε εννοιολογικά ταυτόσημο με το “Ερωτεύτηκα τον βιαστή μου”!

Προδοσία είναι η εσκεμμένη αθέτηση εμπιστοσύνης, πίστης ή όρκου.
Η προδοσία τόσο σε ατομικό επίπεδο, όσο και σε συλλογικό, επιφέρει συναισθηματικό ψυχολογικό τραύμα. Ο προδότης είναι άτομο φιλικό ή άτομο δεδομένο στο “εμείς”. Ο προδομένος τις περισσότερες φορές οδηγείται σε κατάθλιψη, αδράνεια, κλείσιμο στον εαυτό και άλλα.
Το ατομικό όσο και το συλλογικό τραύμα τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα προδοσίας.

Το εθνικό συλλογικό μας τραύμα, οφείλεται σε επαναλαμβανόμενες προδοσίες του Ελληνικού Λαού από τις ελληνόφωνες πολιτευόμενες ελίτ, στον ξένο παράγοντα. Από τους δωσίλογους της κατοχής που έμειναν ατιμώρητοι και τους απογόνους τους, που αιματοκύλισαν την χώρα στα δεκεμβριανά, την λευκή τρομοκρατία και τον εμφύλιο, την βία και νοθεία της δεκαετίας του 1950 που λεηλάτησε την χώρα οικονομικά και οδήγησε στην επταετή δικτατορία, έως την προδοσία της Κύπρου το 1974, την οικονομική λεηλασία της δεκαετίας του 1990 με το χρηματιστήριο αλλά όχι μόνο, την προδοσία των μνημονίων το 2010, την προδοσία του δημοψηφίσματος το 2015.
Η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων ελληνικών υποδομών είναι προδοσία.
Ο περιορισμός της ελληνικής δυναμικότητας σε ένα μόνο τομέα, τον τουρισμό, είναι προδοσία.
«Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης». Ιωάννης Καποδίστριας.

Πριν χρόνια, ο επιθετικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός που εκπορεύεται από την “Δύση” κοκορευόταν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Το τέλος της ιστορίας έλεγαν!
Ευτυχώς υπήρξαν χώρες όπως η Ρωσία, που για τρίτη φορά (πρώτη επί Ναπολέοντα, δεύτερη επί Χίτλερ), έβαλε φραγμό στην περαιτέρω φασιστικοποίηση. Ευτυχώς χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, έδειξαν ότι είναι δυνατόν οι ανθρώπινοι πληθυσμοί να βγουν από την επιβαλλόμενη από τις δυτικές ελίτ φτώχεια και εκμετάλλευση και να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο. Η δημιουργία του διεθνούς πολιτικού οργανισμού BRICS και η επιθυμία πάρα πολλών χωρών να συμμετέχουν σ' αυτόν, δείχνει άλλους δρόμους. Βέβαια έγινε αγκίδα στο μάτι των ιμπεριαλιστών! ...

Το βασικό θέμα είναι ότι αν δεν υπήρχε το δωσιλογικό πολιτικό σύστημα που είναι δεμένο με συμφέροντα στο “Δυτικό μαντρί”, ο ξένος παράγοντας θα ήταν ανίσχυρος. Τα συμφέροντα αυτά είναι που αλυσοδένουν τη χώρα, ξεπουλώντας Πατρίδα και Ιδανικά!
Η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το “Δυτικό μαντρί”, για να ξαναγίνει Πατρίδα με λαό αξιοπρεπή και περήφανο που είναι Έλληνας.

Κι άλλες φορές οι Έλληνες βρέθηκαν μπροστά σε τόσο μεγάλες αποφάσεις.
Σε όλες τις περιπτώσεις οι Έλληνες αγωνίστηκαν για Ελευθερία, Ανεξαρτησία, Κυριαρχία, Δικαιοσύνη, Δημοκρατία. Δεν κέρδισαν πάντα τον πόλεμο. Κέρδισαν όμως μια αξιοπρεπή θέση στην ιστορία, κάνοντας περήφανους αυτούς που μαθαίνουν την ελληνική ιστορία και την θεωρούν κληρονομιά τους!

Νυν υπέρ πάντων αγών!


* Γιώργος Χαραλαμπίδης
συγγραφέας του βιβλίου (ebook)
«Άνθρωπος – Λόγος – Παιδεία – Δημοκρατία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Μουνίρ Κιλάνι

Ποτέ πριν ο δυτικός δημόσιος διάλογος δεν ήταν τόσο κορεσμένος.
Ποτέ πριν τα τηλεοπτικά στούντιο δεν μίλησαν τόσο πολύ.
Ποτέ πριν οι ειδικοί δεν σχολίασαν, δεν ανέλυσαν και δεν ηθικολόγησαν τόσο πολύ.
Κι όμως, ποτέ πριν δεν ήταν τόσο δύσκολο να κατονομαστεί η πραγματικότητα με σαφήνεια, να σκεφτεί κανείς δυνατά.
Αυτό το παράδοξο δεν είναι τυχαίο.

Είναι ο νέος μηχανισμός εξουσίας: το θέαμα, αυτός ο αδιάκοπος λόγος που η τρέχουσα τάξη πραγμάτων διατηρεί για τον εαυτό της, ο αέναος αυτοεπαινετικός μονόλογός της.
Δεν τρέφεται πλέον με την επιβαλλόμενη σιωπή, αλλά με έναν πολλαπλασιασμό λέξεων που πνίγουν, κατακλύζουν, μιλούν για εσάς - μέχρι πνευματικής ασφυξίας.
Δεν έχουμε πλέον να κάνουμε με λογοκρισία που φιμώνει.
Αντιμετωπίζουμε λογοκρισία που μιλάει για εσάς, που μιλάει πριν από εσάς, που μιλάει πιο δυνατά από εσάς.
Ποτέ δεν ήταν η λογοκρισία πιο τέλεια.
Η γνώμη δεν επιτρέπεται πλέον να ακούγεται όταν αφορά μια επιλογή που επηρεάζει την πραγματική ζωή.

Η Ομιλούσα Λογοκρισία


Οι λέξεις έχουν γίνει το κύριο πεδίο μάχης.
Στις σημερινές συγκρούσεις, ο πόλεμος δεν ξεκινά πλέον επί τόπου.
Ξεκινά από τηλεοράσεις, σε κλιματιζόμενα στούντιο, πίσω από μικρόφωνα των 3.000 ευρώ.
Αρθρογράφοι, αυτοαποκαλούμενοι ειδικοί και αέναοι σχολιαστές: η αποστολή τους δεν είναι να ενημερώνουν.
Είναι να ορίσουν το ηθικό πλαίσιο εντός του οποίου θα επιτρέπεται να γίνεται αντιληπτή η πραγματικότητα.
Να αποφασίσουν τι επιτρέπεται να σκέφτεται κανείς όταν βλέπει εικόνες καταστροφής - επειδή το θέαμα δεν είναι μια συλλογή εικόνων, αλλά μια κοινωνική αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπων, μεσολαβούμενη από εικόνες.

Ο πόλεμος δεν είναι πλέον τραγωδία.

Γίνεται αναγκαιότητα. Υποχρέωση. Μερικές φορές ακόμη και ηθικό καθήκον.
Όσοι την υποστηρίζουν βρίσκονται στη «σωστή πλευρά της ιστορίας».
Όσοι την αμφισβητούν γίνονται ύποπτοι, συνένοχοι, προδότες.
Η αμφιβολία, κάποτε πνευματική αρετή, είναι τώρα ηθικό στίγμα, σημάδι ατιμίας.
Όταν ο πόλεμος γίνεται ηθική στάση, κάθε κριτική γίνεται εξ ορισμού ανήθικη - το θέαμα τότε εκθέτει την ουσία κάθε ιδεολογίας: την εξαθλίωση, την υποδούλωση και την άρνηση της πραγματικής ζωής.

Προστατευμένη Ανευθυνότητα

Οι υποστηρικτές αυτής της κλιμάκωσης δεν ρισκάρουν τίποτα.
Ούτε θα κινητοποιηθούν, ούτε θα εκτοπιστούν, ούτε θα πενθούν.
Δεν θα χρειαστεί ποτέ να σκάψουν για να θάψουν έναν 19χρονο γιο, έναν αδελφό, έναν γείτονα.
Μπορούν να φωνάζουν «Αυτό πρέπει να τελειώσει!» το πρωί και να σχολιάζουν έναν αγώνα ή μια σειρά αγώνων το βράδυ.
Ο θάνατος που γιορτάζουν δεν μπαίνει ποτέ στα σαλόνια τους.
Έχουν την πολυτέλεια της αγανάκτησης χωρίς το τίμημα της αιματοχυσίας.
Αυτή είναι η θεμελιώδης ανευθυνότητά τους.
Όχι μια προσωπική αποτυχία, αλλά μια θεσμική ανευθυνότητα που ενυπάρχει στο θέαμα.
Ο σύγχρονος πόλεμος έχει εφεύρει μια νέα φιγούρα:
τον λεκτικό μαχητή με μηδενικό κίνδυνο.

Μπορεί να καλεί σε πόλεμο, να κάνει λάθη, να υποστηρίζει καταστροφικές στρατηγικές – χωρίς ποτέ να πληρώσει το τίμημα ή να λογοδοτήσει.

Κηρύσσει τον πόλεμο από ένα κλιματιζόμενο στούντιο... και πηγαίνει σπίτι για δείπνο με τα παιδιά του -
ενώ, σε μια βραδινή εκπομπή, ένας έμπειρος αρθρογράφος σφυροκοπά το μήνυμα ότι «η κλιμάκωση είναι αναπόφευκτη» και ότι «πρέπει να χτυπήσουμε πιο σκληρά» - προτού προχωρήσει σε σχολιασμό ενός ποδοσφαιρικού αγώνα ή μιας σειράς του Netflix, χωρίς να επηρεαστεί ποτέ η ζωή του, η γειτονιά του ή το μέλλον της οικογένειάς του
- ενώ το θέαμα ενορχηστρώνει αβεβαιότητα και μια ψευδή αίσθηση του χρόνου παντού.

Η πραγματικότητα εξακολουθεί να υπάρχει

Οι νεκροί είναι εκεί.
Η καταστροφή είναι καταγεγραμμένη.
Οι εκτοπίσεις πληθυσμών είναι γνωστές.
Αλλά ορισμένα συμπεράσματα καθίστανται αδύνατο να διατυπωθούν δημόσια.
Μπορούμε να μιλήσουμε για τα θύματα.
Όχι για τη στρατηγική ματαιότητα του πολέμου.
Μπορούμε να μιλήσουμε για ταλαιπωρία.
Όχι για άμεση πολιτική ευθύνη.
Μπορούμε να την αποδοκιμάσουμε.
Όχι να την αμφισβητήσουμε.

Δεν είναι η πληροφορία που λείπει.
Είναι η άδεια να συνδεθούν οι τελείες.
Έτσι, ένα νέο είδος λογοκρισίας εδραιώνεται:
η λογοκρισία μέσω της ηθικής απονομιμοποίησης.
Οι λέξεις εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά γίνονται τοξικές.
Η πρόφερσή τους εκθέτει αμέσως κάποιον σε ταμπέλες, συγχώνευση, συμβολικό αποκλεισμό - μερικές φορές ακόμη και οικονομική καταστροφή.

Υπονοώντας ότι η παράταση της σύγκρουσης θα μπορούσε να κοστίσει δεκάδες χιλιάδες ακόμη ζωές χωρίς κανένα αποφασιστικό στρατηγικό κέρδος; Αμέσως σε χαρακτηρίζουν «συνεργό του επιτιθέμενου» ή «αφελή ειρηνιστή».
Αμφισβητώντας τη χρησιμότητα του εξοπλισμού μιας πλευράς μέχρι το πικρό τέλος χωρίς προοπτική νίκης; Αμέσως σε χαρακτηρίζουν «προδότη της Ευρώπης» ή «χρήσιμο ηλίθιο».
Αναφέροντας τη στρατηγική ματαιότητα ορισμένων παρατεταμένων επιχειρήσεων ή τον δυσανάλογο αριθμό ανθρώπινων θυμάτων; Αμέσως σε χαρακτηρίζουν «αντισημίτη» ή «υπερασπιστή της τρομοκρατίας», ακόμα και όταν καταδικάζεις τις αρχικές επιθέσεις.

Εξουδετερώστε αντί να πείσετε

Σε αυτό το σύστημα, η εξουσία δεν επιδιώκει πλέον να πείθει.
Εξουδετερώνει.
Οι διαφωνούσες φωνές δεν αντικρούονται βάσει της αξίας τους.
Αποκλείονται, απομονώνονται και ασφυκτιούν οικονομικά.
Τραπεζικές κυρώσεις, διαγραφή από τον κατάλογο, επαγγελματικές απαγορεύσεις, κοινωνική πίεση: η σύγχρονη καταστολή είναι διοικητική, οικονομική και κοινωνική.
Δεν στοχεύει στη φίμωση του λόγου.
Στοχεύει να κάνει την έκφραση αφόρητη.
Το έμμεσο μήνυμα είναι σαφές:
μπορείς να μιλήσεις, αλλά μόνο εσύ θα επωμιστείς το κόστος — ενώ το θέαμα παράγει εκτεταμένη παθητικότητα και μαζική αυτολογοκρισία.

Το καλολαδωμένο σύστημα

Το σύστημα είναι πλέον τέλεια λαδωμένο:Οι ελίτ των μέσων ενημέρωσης → υποχρεωτική ηθική αφήγηση
Πραγματικότητα → φιλτραρισμένη, κατακερματισμένη, απολυμασμένη
Διαφωνία → εξουδετερώθηκε χωρίς μάχη
Τεχνητή συναίνεση → ιεροποιημένη ως ο μόνος δυνατός ορίζοντας

Αδιάκοπη οικονομική κατάσταση

  • Όσοι θέλουν πόλεμο → μηδενικός λογαριασμός
  • Όσοι θέλουν ειρήνη → με κάθε κόστος
Εδώ ακριβώς έγκειται η αληθινή ηθική ευθύνη.
Όχι σε ένα ορατό έγκλημα, αλλά σε μια αρχιτεκτονική λόγου που καθιστά τη βία αποδεκτή, την κριτική ύποπτη και την ειρήνη απρεπή.

Εμφάνιση σύνοψης

Η σύγχρονη εξουσία δεν σκοτώνει με σφαίρες.
Σκοτώνει με λόγια που κάνουν τις σφαίρες αποδεκτές.
Και όταν τα τελευταία σώματα κρυώσουν, θα υπάρχουν ακόμα πλατφόρμες για να εξηγήσουν γιατί δεν υπήρχε εναλλακτική λύση - επειδή το θέαμα είναι το κακό όνειρο της σύγχρονης κοινωνίας αλυσοδεμένης, η οποία τελικά εκφράζει μόνο την επιθυμία της να κοιμηθεί.
Κι όμως η πραγματικότητα εξακολουθεί να υπάρχει.
Αιμορραγεί, ουρλιάζει σιωπηλά, αρνείται να ξεχαστεί.

Όσο ακόμα αναπνέει, μια άλλη ιστορία παραμένει εφικτή – όχι από θαύμα, αλλά από ωμή πεισματάρα μπροστά στη μηχανή που θέλει να πνίξει τα πάντα.

Μουνίρ Κιλάνι


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στη Λαμία, όπως και σε πολλές ελληνικές πόλεις, το ζήτημα των αδέσποτων σκύλων αντιμετωπίζεται εδώ και χρόνια ως ένα «χρόνιο» πρόβλημα, σχεδόν φυσικό φαινόμενο. Όμως δεν είναι ούτε φυσικό ούτε αναπόφευκτο. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων ελλείψεων στη διαχείριση, στην εφαρμογή της νομοθεσίας και στη συνεργασία Δήμου και πολιτών.

Θεσμικά, το πλαίσιο υπάρχει. Ο νόμος προβλέπει ηλεκτρονική σήμανση, καταγραφή, στείρωση, δημοτική ευθύνη για τη φροντίδα και την υιοθεσία των αδέσποτων. Στην πράξη, όμως, πολλά από αυτά εφαρμόζονται αποσπασματικά. Οι στειρώσεις δεν γίνονται σε επαρκή αριθμό και με συνέχεια, δεν γίνονται οι έλεγχοι για τα δεσποζόμενα που δεν έχουν σήμανση, ενώ η εγκατάλειψη παραμένει ουσιαστικά ατιμώρητη.

Έτσι, το πρόβλημα αναπαράγεται. Νέα ζώα γεννιούνται στους δρόμους, άλλα εγκαταλείπονται, και ο Δήμος, με ελλιπές προσωπικό και περιορισμένους πόρους, καλείται να διαχειριστεί μια κατάσταση με έναν ερασιτεχνικό και αναποτελεσματικό τρόπο. Και βρισκόμαστε διαρκώς στα ίδια. Έτσι το βάρος πέφτει συχνά σε εθελοντές και φιλοζωικές ομάδες, οι οποίες προσφέρουν πολύτιμο έργο, αλλά δεν μπορούν και δεν πρέπει να υποκαθιστούν τη δημόσια ευθύνη.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: αδέσποτα στον αστικό ιστό, ανησυχία των κατοίκων, προβλήματα υγιεινής, κινδύνους για τα ίδια τα ζώα, αλλά και κοινωνική ένταση γύρω από ένα θέμα που θα έπρεπε να είναι λυμένο. Τι θα μπορούσε να πει κανείς -τα αυτονόητα- επιγραμματικά ότι χρειάζεται να γίνει∙ όχι ευχές, αλλά σχέδιο:

√ Συνεχές και μαζικό πρόγραμμα στειρώσεων με επαρκή χρηματοδότηση,

√ αυστηρή εφαρμογή της σήμανσης και πραγματικοί έλεγχοι,

√ το Δημοτικό Κυνοκομείο να είναι δομή φροντίδας με στόχο τις υιοθεσίες, όχι τη μόνιμη παραμονή,

√ εκπαίδευση και ενημέρωση των πολιτών για την υπεύθυνη κατοχή ζώων και

√ συνεργασία Δήμου, κτηνιάτρων και εθελοντών με σαφείς ρόλους.


Το ερώτημα είναι: γιατί ένα τέτοιο σχέδιο δεν εφαρμόζεται;

Το ζήτημα των αδέσποτων δεν είναι δευτερεύον, ούτε μόνο «φιλοζωικό». Είναι δείκτης πολιτισμού, ποιότητας ζωής και σοβαρής αντιμετώπισης από την Δημοτική Αρχή. Εκεί ακριβώς κρίνεται η ποιότητα μιας δημοτικής πολιτικής. Και αυτό αφορά όλους μας, τον Δήμο αλλά και τους δημότες.

Στέφανος Σταμέλλος






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Γιώργου Γιακουμίδη

Βλέπω τα παιδιά μου, την κόρη μου και τον γιό μου, τους βλέπω μαζί με τους συνομίληκους της γενιάς τους να ζούνε σε περισσή ανασφάλεια. Που ΄ναι πρώτιστα "οικονομική". Κι ύστερα είναι κοινωνική, επειδή συμπεριλαμβάνει, μέσα σε μια μεγάλης χρονικής διάρκειας γενική κρίση, όλες τις εκφάνσεις μιας παρατεταμένης παρακμής. Που δεν είναι μόνο εγχώρια. Είναι γενικευμένη, πανευρωπαϊκή και παρανοϊκή. Επειδή όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και οι γύρω της ηπείρου μας χώρες είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Που η απαράμιλλη ταχύτητα του σημερινού ίντερνετ, αλλά και της τηλεόρασης φέρνει αστραπιαία μέσα στη προσωπική ζωή μας οτιδήποτε συμβαίνει. Με πληρέστατη εικόνα και ζωντανό ήχο! Ακόμα κι απ' την άκρη του κόσμου!

Κι αυτά που συμβαίνουν είναι αυτά που πάντοτε και σε όλες τις εποχές συνέβαιναν. Ίδια κι απαράλλαχτα. Μόνο που τότε πολύ δύσκολα θα μπορούσαμε να τα μάθουμε ενώ σήμερα τα μαθαίνουμε πολύ πιο εύκολα και πολύ πιο γρήγορα. Κι είναι μεν πολλά, αλλά μονάχα τ' άσχημα, τα ελεεινά, τα τρομακτικά και τα πιο φριχτά έρχονται αυθωρεί και παραχρήμα στο κέντρο του μνημονικού και της συνείδησής μας. Κι έρχονται ανεμπόδιστα, ακαριαία και πανεύκολα στην προσωπική και ιδιωτική τράπεζα πληροφοριών του καθενός μας. Που βρίσκεται στην τσέπη μας, στα χέρια μας, στο τραπέζι μας. Στο smartphone! Που πλέον αποτελεί αναπόσπαστο μέλος του οργανισμού μας όπως η καρδιά, το στομάχι, το συκώτι και προ παντός ο εγκέφαλός μας.

Οπότε είναι πανεύκολο και "φυσιολογικό" να συμβαίνει το ανώμαλο: όλοι μας, καθολικά όλοι μας να παίρνουμε την "επιλεγμένη", την καθοδηγούμενη πληροφορία. Επίτηδες! Αυτή που θα μας τρομάξει, θα μας απογοητεύσει, θα μας αποθαρρύνει. Για να κλειστούμε στον εαυτό μας, στο καβούκι μας κι έτσι να μείνουμε αδρανείς, συγκεντρωμένοι μονάχα για ν' αντιμετωπίσουμε την κοπιαστική και δύσκολη επιβίωσή μας. Πλήρως και πάντοτε πεπεισμένοι πως κανένας μας δεν μπορεί ν' αλλάξει τον απερίγραπτο κόσμο που ζούμε. Ο καθείς στη μοναξιά του... επειδή τούτο είναι η πιότερο βολική κατάσταση, που οι κυβερνώντες τον κόσμο μπορούν να εκμεταλλευτούν για να συνεχίζουν να κάθονται εξουσιαστικά κι αναπαυτικά εσαεί στον σβέρκο μας.

"Στην ηλικία μου εσύ ήσουν παντρεμένος είχες οικογένεια και δυό παιδιά" μου λέει παραπονεμένα κι απαισιόδοξα τριανταπεντάρης φίλου γιός, μα και φίλος του γιού μου.. "Εγώ δεν έχω τίποτα... μήπως παιδιαρίζω ακόμα;΄'

Ετούτος τα 'χει καταφέρει να είναι αυτοδημιούργητος και οικονομικά ανεξάρτητος. Χωρίς οικονομική υποστήριξη απ' τον μεροκαματιάρη πατέρα του. Δεν είναι παραλής (που εύχομαι να γίνει) όμως τα πάει καλά στο μαγαζάκι του και δίνει ψωμάκι σε δυό - τρείς σταθερούς υπάλληλους. Τουτέστιν μπορεί να ζήσει οικογένεια με γυναίκα και παιδιά. Αντίθετα με τους περσότερους συνομίληκούς του (που είναι απείρως οι πιο πολλοί) που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τον πενιχρό τους μισθό. Οπότε για γάμο και οικογένεια, ούτε λόγος! Κι αυτή είναι η κύρια αιτία της δραματικής υπογεννητικότητας που μαστίζει όλη την Ευρώπη...

Μου ήταν πολύ εύκολη η απάντηση που περίμενε ο Διονύσης: "αχ! Διονυσάκι. Ήταν άλλη η κοινωνία κι άλλος ο κόσμος τότε τριάντα πέντε χρόνια πριν. Τότε έφτιαξα τη δική μου δουλειά, που μέσα σε εκείνο το οικονομικό περιβάλλον, μπορούσα με ασφάλεια κι απ΄τα εικοσιπέντε – εικοσιεπτά μου χρόνια να πάρω την απόφαση να παντρευτώ και να φτιάξω οικογένεια. Τα χρήματα που κέρδιζα δεν ήταν πολλά. Ήταν όμως αρκετά για να μου δώσουν ασφάλεια να πορευτώ. Τότε η ανεργία ήταν πολύ μικρή. Ακόμα μικρότερη ήταν η υποαπασχόληση, που σήμερα έχει θεριέψει και κατατρώγει την δημιουργικότητα της νεολαίας σαν κακοφορμισμένος καρκίνος. Στον τότε ορίζοντα δεν υπήρχε σοβαρή κρίση, που να υπονομεύει το μέλλον των συνανθρώπων και συμπολιτών μας"...

"Σήμερα ισχύει το αντίθετο. Η σημερινή μειοψηφία μικροεπιχειρηματιών σαν του λόγου σου, μπορεί μεν να κερδίζει περσότερα απ΄ το μέσο όρο, όμως βλέποντας την γενική ανασφάλεια δεν έχει επαρκή σιγουριά για το μέλλον της επιχείρησής του. Δεν υπάρχουν οι τότε οικονομικές και κοινωνικές εγγυήσεις, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων τα πήγαινε καλά κι ήταν απίθανο να πιάσουμε όλοι μαζί πάτο! Σήμερα φαίνεται πολύ εύκολο να ξαναπιάσουμε πάτο! Επειδή οι περσότεροι ακροβατούν μεταξύ επιβίωσης και πάτου. Και μια επιχείρηση σαν την δική σου, όταν οι περσότεροι καταστραφούν, θα πάρουν παραμάζωμα και τη δική σου! Να λοιπόν που οφείλεται η ανασφάλειά σου και διστάζεις να κάμεις οικογένεια. Γιατί άμα αφαιρέσεις το α απ' τη λέξη ασφαλής, μένει το σφάλμα"...

Του είπα κι άλλα. Το κυριότερο όμως δεν είναι ούτε οικονομικό ούτε πολιτικό θέμα. Το μείζων πρόβλημα τη σημερινής ελληνικής κοινωνίας είναι η αφόρητη έλλειψη γνήσιων και αυθεντικών ανθρώπων του πνεύματος. Προσωπικότητες γίγαντες της σκέψης και του επιδραστικού λόγου όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Γιώργος Σεφέρης, ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Κάρολος Κούν, ο Αντώνης Σαμαράκης, ο Μιχάλης Κακογιάννης και τόσοι άλλοι που με μια κουβέντα τους και με τα έργα τους εμπόδιζαν την εκμετάλλευση της κάθε εξουσίας, διόρθωναν τις λαϊκές μαλακίες και προσδιόριζαν την κοινωνική πυξίδα προς τα δύσκολα, τα αναγκιαία κι ωφέλιμα - για όλους μας - πρέπει.

Στην έλλειψη τέτοιων σπουδαίων ανθρώπων οφείλεται η σημερινή μας ελληνική ερημιά και φτώχεια...
---Να έχουμε μια καλύτερη χρονιά το 2026!
Υ.Γ. (το 2025 να πάει κι αυτό στον αγύριστο μαζί με τα προηγούμενα...)

ΠΗΓΗ: εφημερίδα Ο ΚΑΤΟΙΚΟΣ
https://ydates.webnode.gr/


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κατατέθηκαν οι συντάξεις του Ιανουαρίου με ποσοστά αυξήσεων της τάξης του 2,5% περίπου για τις κύριες συντάξεις και του 1% περίπου για τις επικουρικές. Τα περί «προσωπικής διαφοράς» και τα άλλα, που λέγονται, ακούγονται «λόγια του αέρα» για τους συνταξιούχους. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι, μια γνωστή ηλικιωμένη 95 ετών με 720 ευρώ σύνταξη, έχει αύξηση μόλις 5,92 ευρώ, δηλαδή 0,82%. Όλα αυτά θεωρούνται αποτέλεσμα του ισχύοντος τρόπου υπολογισμού∙ ή έτσι θα μας απαντήσουν. Ουσιαστικά όμως, αποτυπώνουν μια βαθιά κοινωνική αδικία και μια πολιτική επιλογή που αγνοεί την πραγματική απώλεια αγοραστικής δύναμης των τελευταίων ετών.

Θα είμαι ψύχραιμος και όχι καταγγελτικός. Ήρεμα λοιπόν, και σε χαμηλούς τόνους, λέω ότι από το 2021 και μετά, ο πληθωρισμός -ιδίως στα βασικά αγαθά- έχει διαβρώσει σοβαρά τα εισοδήματα. Τρόφιμα, ενέργεια, φάρμακα και υπηρεσίες υγείας αυξήθηκαν πολύ περισσότερο από τους μέσους δείκτες. Για έναν συνταξιούχο, και ιδίως για έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, αυτό σημαίνει ότι το πραγματικό κόστος ζωής αυξήθηκε δυσανάλογα σε σχέση με τον γενικό πληθωρισμό.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, μια αύξηση 0,8% δεν είναι απλώς ανεπαρκής. Είναι παραπλανητική. Δεν αντισταθμίζει τίποτα από τις απώλειες των προηγούμενων ετών. Δεν αποκαθιστά αγοραστική δύναμη. Απλώς καταγράφεται λογιστικά ως «θετική μεταβολή». Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο, αν λάβουμε υπόψη ότι οι ηλικιωμένοι δεν έχουν καμία δυνατότητα προσαρμογής του εισοδήματός τους. Δεν μπορούν να δουλέψουν περισσότερο, δεν μπορούν να «αναβαθμίσουν δεξιότητες», δεν μπορούν να μετακυλήσουν το κόστος. Έχουν μόνο τη σύνταξη και, σε πολλές περιπτώσεις, μικρές αποταμιεύσεις μιας ζωής.

Αυτές οι αποταμιεύσεις, όμως, βρίσκονται και σε συνεχή απομείωση. Τα επιτόκια καταθέσεων παραμένουν μηδενικά, πράγμα που σημαίνει ότι η αξία των καταθέσεων μειώνεται χρόνο με τον χρόνο. Την ίδια στιγμή, οι ανάγκες των γηρατειών αυξάνονται: φάρμακα, εξετάσεις, θέρμανση, βοήθεια στο σπίτι. Δεν πρόκειται για «καταναλωτικές επιλογές», αλλά για ανελαστικές ανάγκες επιβίωσης. Έτσι διαμορφώνεται μια αθόρυβη αλλά σταθερή διαδικασία φτωχοποίησης των ηλικιωμένων. Όχι με απότομες περικοπές, αλλά με μικρές «αυξήσεις» που δεν καλύπτουν ούτε στο ελάχιστο το πραγματικό κόστος ζωής. Ιδίως για τις χαμηλές και πολύ χαμηλές συντάξεις, αυτή η πολιτική λειτουργεί σωρευτικά και τιμωρητικά.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί δεν εφαρμόζεται μια πραγματική αναπροσαρμογή με βάση τον πληθωρισμό, και μάλιστα διαφοροποιημένη υπέρ των χαμηλών συντάξεων και με βάση αυτό, που λένε συνέχεια, την αύξηση του ΑΕΠ. Όχι επικοινωνιακές αυξήσεις, αλλά αποκατάσταση της απώλειας της αγοραστικής δύναμης. Όχι οριζόντιες λογιστικές φόρμουλες, αλλά ρήτρα προστασίας για όσους βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους. Όταν μια 95χρονη με 720 ευρώ λαμβάνει αύξηση 0,8%, το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι πολιτικό και ηθικό. Δείχνει ποιους θεωρούμε «ανεκτούς» χαμένους της οικονομικής προσαρμογής.

Και δείχνει επίσης πόσο εύκολα μετατρέπεται η έννοια της κοινωνικής ασφάλισης από εγγύηση αξιοπρέπειας σε απλή δημοσιονομική μεταβλητή. Και αυτό δεν είναι ούτε πρόοδος, ούτε αναγκαιότητα. Είναι πολιτική επιλογή.


Στέφανος Σταμέλλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Στέφανου Σταμέλλου

Χωρίς υπερβολές, δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς σε όλες τις συζητήσεις μια έντονη ανησυχία και μια δυσφορία για την οικονομική κατάσταση της περιοχής της Λαμίας. Ταυτόχρονα η δυσφορία απευθύνεται και προς τους αρμόδιους και υπεύθυνους, που δεν φαίνεται να δείχνουν την ανάλογη ανησυχία να κάνουν κάποιες ενέργειες για να αντιμετωπιστεί το ζήτημα. Όταν όμως η οικονομία δείχνει τα σκληρά της δόντια, τα θύματά της -οι πολίτες εν προκειμένω- είναι υποχρεωμένοι και οφείλουν, να απαιτήσουν ή και να απαντήσουν με τις ανάλογες δράσεις.

Αναμφισβήτητα η Λαμία χρειάζεται να ανακάμψει οικονομικά και πρέπει να αποκτήσει ένα νέο παραγωγικό όραμα. Μια Λαμία-περιοχή με πλήρη αξιοποίηση του κάμπου του Σπερχειού στον πρωτογενή τομέα, με ζωντανή αγροτική παραγωγή υψηλής προστιθέμενης αξίας∙ με μια Βιομηχανική Περιοχή που να παράγει και να καινοτομεί (μικρή και μεσαία μεταποίηση https://www.ankoleader.gr/attachments/article/119/Odigos_metapoiitikis_monadas.pdf, βιοοικονομία, [https://www.e-ea.gr/news/osa-prepei-na-gnvrizoyme-gia-th-biooiknomia/] και υπηρεσίες υποστήριξης)∙ και με έναν ήπιο βιώσιμο τουρισμό με το εξαιρετικό φυσικό περιβάλλον, τα νερά, τις ιαματικές μας πηγές, την ιστορική μας κληρονομιά, το ποτάμι, τα βουνά μας, την Οίτη, το Καλλίδρομο, την Όθρυ, που να συνδέεται άμεσα με την τοπική παραγωγή αξιοποιώντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής. Και αυτά όλα υπό την αιγίδα μιας δραστήριας και συνεργατικής αυτοδιοίκησης.

Τι θα μπορούσε κατά την ταπεινή μου γνώμη να μπει άμεσα σε εφαρμογή. Άμεσα θα πρέπει να συσταθεί ένα Τοπικό Παραγωγικό Φόρουμ Ανασυγκρότησης, με τη συμμετοχή του Δήμου, Πανεπιστημιακών παραγόντων και φορέων, παραγωγών, εκπροσώπων της ΒΙΠΕ, των Επιμελητηρίων, νέων επιχειρηματιών με σκοπό τον συντονισμό και την ανάπτυξη ενός Σχεδίου δράσης. Να γίνει η Χαρτογράφηση και η «Διάγνωση» του χώρου με τις γεωργικές εκτάσεις, ιδιοκτησιακό καθεστώς, υδατικοί πόροι, εγκαταλελειμμένα κτήρια στη ΒΙΠΕ, βασικοί παραγωγοί, τουριστικά σημεία. Ένα απλό “one-pager”, μια, σύντομη δηλαδή, περιεκτική περιγραφή, που να συνοψίζει τις βασικές πληροφορίες με SWOT ανάλυση (δυνατά-αδύνατα σημεία, ευκαιρίες, απειλές-κίνδυνοι). Παράλληλα να αποτυπωθούν τα στοιχεία επικοινωνίας και το branding, η δημιουργία μιας μοναδικής ταυτότητας - λογότυπο πχ «Κοιλάδα Σπερχειού» και ένα πλάνο για τα social media. Ένα σύντομο μήνυμα για ΜΜΕ και τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες.

Σε ένα χρόνο να ξεκινήσει η εφαρμογή του Σχεδίου Ανασυγκρότησης με άμεσους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους και μέτρα, δομικές αλλαγές και επενδύσεις, με πηγές και εργαλεία χρηματοδότησης. Κάποιοι χρόνια τώρα φωνάζαμε για προτεραιότητα στην ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ και για στροφή στην πραγματική οικονομία. Κανενός δεν ίδρωνε το αυτί. Και σήμερα είμαστε στα ίδια∙ και βαδίζουμε διαρκώς προς τα πίσω. Αλλά διαπιστώσεις μπορεί να κάνει κανείς πολλές∙ και περισσεύουν. Προτάσεις και δουλειά χρειάζονται. Όχι άλλη καθυστέρηση!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Πριν λίγα χρόνια o βουλευτής της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή” Λαγός, θρασύτατα και προκλητικά μέσα στον ιερό ναό της Δημοκρατίας, το κοινοβούλιο, χαρακτήριζε “παραμύθι” την εξέγερση του Πολυτεχνείου, καλώντας τους βουλευτές που εκείνη την ώρα βρίσκονταν στην αίθουσα να του αναφέρουν “έστω τα ονόματα δύο νεκρών”, όπως ωρύονταν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα διάφορα παπαγαλάκια της ακροδεξιάς, προσπαθώντας να μειώσουν το μεγαλειώδες έπος αντίστασης των φοιτητών και της υπόλοιπης νεολαίας στο καταπιεστικό καθεστώς της επτάχρονης τυραννίας της χούντας, εκείνο το σημαδιακό Νοέμβρη του 1973, κάνουν λόγο για «νεκρούς-φαντάσματα του Πολυτεχνείου».



Που το στηρίζουν αυτό; Στο γεγονός ότι, όπως επισημαίνονταν στα πορίσματα των ερευνών που διενεργήθηκαν μετά τη μεταπολίτευση, και κυρίως στο πόρισμα Τσεβά, «δεν αναφέρθηκε νεκρός μέσα στο Πολυτεχνείο, αλλά μόνο γύρω από αυτό».

Η πλαστογράφηση του πορίσματος Τσεβά

Μάλιστα, σε βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, ακούγεται ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. και κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Άδωνις Γεωργιάδης, να λέει πριν λίγα χρόνια, τότε ως βουλευτής του Καρατζαφέρη ότι τάχα δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός στο Πολυτεχνείο, καθώς, όπως διατείνεται “το Πολυτεχνείο και η 17 Νοεμβρίου, είναι ο ιδρυτικός πολιτικός μύθος της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς στην Ελλάδα”.

Ισχυρίζονταν τότε και εξακολουθεί και σήμερα να δηλώνει ο κ. Γεωργιάδης:

“Δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός στο Πολυτεχνείο, ούτε ένας. Για να στοιχειοθετηθεί ο μύθος περί Πολυτεχνείου, πήραν το δελτίο συμβάντων της Αστυνομίας εκείνων των ημερών, της προηγουμένης, ανήμερα και της επομένης και όποιος πέθανε στην Αττική από οποιαδήποτε αιτία, έγινε νεκρός δήθεν από ελεύθερους σκοπευτές και από αστυνομική βία”!!
Ας δούμε όμως, έγιναν έτσι τα πράγματα ή κάποιοι διαστρέφουν και κακοποιούν βάναυσα την αλήθεια για τους δικούς τους λόγους;
Ακόμη και αν δεχθούμε ότι δεν υπήρξαν θύματα μέσα στις αίθουσες ή στον προαύλιο χώρο, τα νεανικά κορμιά που έπεσαν στους γύρω από το Πολυτεχνείο χώρους δεν πρέπει να υπολογίζονται στους νεκρούς της αντιδικτατορικής εξέγερσης; Ή μήπως ήταν διαφορετικό, μήπως είχε άλλο χρώμα το άλικο αίμα που χύθηκε έξω από το Πολυτεχνείο; Λες και οι νεκροί από τα δολοφονικά πυρά των εκτελεστικών οργάνων της χούντας δεν βρισκόταν εκεί για να διαδηλώσουν κατά της δικτατορίας, αλλά για… περίπατο, τουρισμό ή για διασκέδαση!

Τι έλεγε η έκθεση Τσεβά

Διαβάζουμε στην έκθεση του εισαγγελέα Δημήτριου Τσεβά, που συντάχθηκε το δίμηνο Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1974, όταν δηλαδή ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες από την αιματοχυσία εκείνη που προκάλεσε το καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών:



«Βαρύς υπήρξεν ο φόρος του αίματος εις νεκρούς και τραυματίας ο καταβληθείς δια την καταστολήν της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου. Και των μεν τραυματιών τον αριθμόν, ήγγισε, μετά βεβαιότητας μάλλον, η έρευνα. Ανεξιχνίαστος, όμως, παραμένει εισέτι ο ακριβής αριθμός των νεκρών. Σύντομοι κατεβλήθησαν προς την κατεύθυνσιν ταύτην προσπάθειαι και πέραν των αμέσως ή εμμέσως περιερχομένων εις γνώσιν μου έκκλησις δια του Τύπου δημοσία διετυπώθη, όπως καταγγελθώσιν ή αναφερθώσι περιπτώσεις θανάτων ή και εξαφανίσεων ατόμων συνεπεία των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Και είναι αληθές ότι ουδέν περιστατικόν κατηγγέλθη. Δεν αντλείται, όμως εντεύθεν απόδειξις περί ανυπαρξίας τοιούτων. Διότι κατά τη διαδρομήν της ερεύνης εβεβαιώθησαν ή και απλώς επιθανολογήθησαν περιστατικά εδραιούντα παρ’ εμοί την πεποίθησιν ότι οι νεκροί εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου υπήρξαν περισσότεροι των επισήμως ανακοινωθέντων. Δι’ ο και κατανοώ τα ελατήρια της σιωπής των παθόντων».



Οι νεκροί κατά την έκθεση

Οι νεκροί της εξέγερσης, όπως αναφέρονται στην έκθεση Τσεβά, καθώς και το σημείο όπου βρήκαν το θάνατο, είναι οι ακόλουθοι:

1.– Διομήδης Ιωάννου Κομνηνός, ετών 17, μαθητής. Εφονεύθη έξωθι του Πολυτεχνείου περί ώρα 22.15΄ της 16.11.73. Βασίμως πιθανολογείται ότι δράστης του φόνου τούτου είναι ο προεκτεθείς Συνταγματάρχης.

2.– Βασίλειος Παναγώτου Φαμέλλος, ετών 26. Εφονεύθη εγγύς του υπουργείου Δημόσιας Τάξεως περί ώρα 22.30΄ της 16.11.1973, βληθείς προφανώς υπό τίνος των εκ του υπουργείου πυροβολούντων.

3.–Toril Engelend, σπουδάστρια, Νορβηγίς. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώρα 23.30΄ της 16.11.1973 παρ’ αγνώστου δράστου.

4.–Γεώργιος Ανδρέου Σαμούρης, σπουδαστής, ετών 22. Εφονεύθη υπ’ αγνώστου εις άγνωστον σημείον εξ επαφής περί το μεσονύκτιον της 16.11 1973 και το πτώμα του μετεφέρθη και απερρίφθη εις την διασταύρωσιν των οδών Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων (Κατάθεσις υπ’ αριθμ. 173).]



5.– Αλέξανδρος Ευστρατίου Σπαρτίδης, ετών 16, μαθητής. Εφονεύθη επί της οδού Κότσικα (παρόδου Πατησίων) την 10.20 ώραν της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

6.–Μάρκος Δημητρίου Καραμάνης, ετών 23. Εφονεύθη ευρισκόμενος εις την επί της οδού Πατησίων και Αιγύπτου 1 πολυκατοικίαν την 10.30 ώραν της 17.11.1973, βληθείς ομοίως υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

7.– Βασίλειος Καράκας, Τούρκος υπήκοος, ετών 43. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώραν 13.00΄ της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιώτου ευρισκομένου έμπροσθεν του Ναού του Αγίου Θεράποντος.

8.– Δημήτριος Θεοφ. Θεοδώρας, ετων 6. Εφονεύθη επί της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας Ζωγράφου περί ώραν 13.30 της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιώτου ευρισκομένου έμπροσθεν του Ναού του Αγίου Θεράποντος.

9.– Βασιλική Φωτίου Μπεκιάρη, ετών 17. Εφονεύθη ευρισκομένη εις την ταράτσα της επί της οδού Μεταγένους 8 – Νέος Κόσμος οικίας της περί ώραν 12.30΄ της 17.11.1973, δεχθείσα εις την κεφαλήν της βλήμα αδέσποτον άρματος.

10.–Γεώργιος Αλεξάνδρου Γεριτσίδης, ετών 48, εφοριακός υπάλληλος. Εφονεύθη ευρισκόμενος εν Ν. Λιοσίοις προς εκτέλεσιν υπηρεσίας περί ώραν 12.15΄ της 17.11.1973 δεχθείς ομοίως βλήμα αδέσποτον άρματος μάχης εις την κεφαλήν.

11.– Νικόλαος Πέτρου Μαρκούλης, ετών 25. Εφονεύθη παρά την πλατείαν Βάθης περί ώραν 11.00΄ της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος μάχης.

12.– Στυλιανός Αγαμ. Καραγεώργης, ετών 19, εργάτης. Ετραυματίσθη θανασίμως επί της οδού Πατησίων, έμπροσθεν του κινηματογράφου ΕΛΛΗΝΙΣ, περί ώρα 10.00΄ της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσεν εις το ΚΑΤ την 30.11.1973.

13.–Ανδρέας Στεργίου Κούμπος, ετών 63. Ετραυματίσθη σοβαρώς διερχόμενος την οδό Καποδιστρίου περί ώρα 14.00΄ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσε εις την 30.1.1974.



14.– Μιχαήλ Δημητρίου Μυρογιάννης, ετών 20. Εφονεύθη εις την διασταύρωσιν των οδών Πατησίων και Στουρνάρα περί ώραν 13.30΄ της 18.11.73, βληθείς δια περιστρόφου εις την κεφαλήν και

15.– Κυριάκος Δημητρίου Παντελάκης, ετών 45, δικηγόρος. Ετρυματίσθη σοβαρώς επί της οδού Γλάδστωνος περί ώραν 12.40΄ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου επί της οδού Πατησίων άρματος και απεβίωσεν την 18.12.1973.


β) Νεκροί πλήρως βεβαιωθέντες:

Σπύρος Κοντομάρης, δικηγόρος. Απεβίωσεν τας απογευματινός ώρας της 16.11.73 ευρισκόμενος επί της οδού Γεωργίου Σταύρου, συνέπεια θανατηφόρου επενέργειας των ριπτομένων της Αστυνομίας αερίων (κατάθ. υπ’ αριθμ. 93).
Αικατερίνη Αργυροπούλου, ετών 75. Ετραυματίσθη σοβαρώς ενώ ευρίσκετο εις την Αγ. Αναργύροις οικίαν της περί ώραν 11.00΄ της 17.11.1973, δεχθείσα αδέσποτον βλήμα άρματος και απεβίωσεν κατά μήνα Μάιον 1974 και
Δημήτριος Παπαιωάννου, ετών 60, ιδιωτικός υπάλληλος. Απεβίωσεν την μεσημβρίαν της 17.11.1973 εκ προσφάτου εμφράγματος του μυοκαρδίου κατά την ιατροδικαστικήν έκθεσιν σοβαρώς όμως, υπό της συζύγου του αμφισβητούμενης και υποστηρίζουσας ότι ο σύζυγος της απεβίωσεν είτε βληθείς δι’ όπλου, είτε υποστάστάς συγκοπήν εκ των ριπτομένων αερίων, καταθεσάσης δε ότι μόνον εις το Νεκροταφείον της επετράπη να πλησιάσει απλώς και να ατενίσει το πρόσωπον του νεκρού συζύγου της.Φωτογραφία από την εφημερίδα “Βραδυνή”


γ) Νεκροί βασίμως προκύπτοντες:

1.– Ο ιατρός – χειρούργος Γεώργιος Γρηγοριάδης, μετά λόγου γνώσεως καταθέτει ότι ο ίδιος προσωπικώς αντελήφθη και διεπίστωσεν ιατρικώς τον θάνατον (2) δύο αγνώστων νέων, πληγέντων: Του μεν ενός εις την πλατείαν Βικτωρίας περί ώραν 11.00΄ της 17.11.1973 δια βλήματος περιστρόφου υπό Ανθυπασπιστού της Χωροφυλακής ριφθέντος, του δε ετέρου εις την οδόν Γ’ Σεπτεμβρίου περί ώραν 12.00΄ της 18.11.1973 δια βλήματος διερχομένου άρματος (κατάθ. υπ’ αριθμ. 25).

2.–Η μάρτυς Παναγ. Παπακυριακού καταθέτει περί θανάσιμου τραυματισμού μικράς κορασίδος ηλικίας 9 περίπου ετών, εις την γωνίαν των οδών Πατησίων και Κλωναρίδου περί ώραν 14.00΄ της 17.11.1973 εκ βλημάτων διερχομένου άρματος, εξ ων και η ιδία ετραυματίσθη βαρύτατα (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 168).

3.– Ο φοιτητής Λεωνίδας Ανωμερίτης, καταθέτει περί θανάσιμου τραυματισμού νεαράς μαθήτριας, εντός του χώρου του Πολυτεχνείου ευρισκόμενης, περί ώρα 11.45΄ της 16.11.1973, δια βλήματος ριφθέντος εκ του εκτός του Πολυτεχνείου χώρου (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 32).

4.–Ο Φαρμακοποιός Αλέξανδρος Παναγόπουλος καταθέτει ότι, ότε προ του μεσονυχτίου της Παρασκευής 16.11.1973, επεσκέφθη μετά της συζύγου του το Πολυτεχνείον προς παροχήν υπηρεσιών εις τους τραυματίας και εισήλθεν εις το αυτόθι υπάρχον πρόχειρον ιατρείον, ιδίοις όμμασιν αντελήφθη την ύπαρξιν (3) τριών νεκρών και μιας γυναικός θανασίμως τραυματισθείσης, τα τραύματα των οποίων σαφώς περιγράφει. Προσθέτει δε ότι εκ μελών της Συντονιστικής Επιτροπής Φοιτητών έλαβε την πληροφορίαν ότι είχαν και οκτώ (8) εισέτι νεκρούς, τα πτώματα των οποίων είχαν τοποθετηθεί και εφυλάσσοντο εις παρακείμενον χώρον ίνα μη υποπέσουν εις αντίληψιν των σπουδαστών και προκληθεί πανικός (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 245).

5.–Περί των ανωτέρω νεκρών σαφώς καταθέτουν και σπουδασταί, μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής, οι οποίοι και περιγράφουν με ενέργειαν τα τραύματα τα οποία έκαστος των νεκρών συναδέλφων των έφερεν (οράτε καταθέσεις υπ’ αριθμ. 41, 45 και 217). Και ναι μεν ο εις εκ των ανωτέρω μαρτύρων (217) καταθέτει και περί τα είκοσι δύο (22) πτωμάτων, άτινα ο ίδιος ούτως προσωπικός αντελήφθη, περιστατικόν όπερ δεν επεβεβαιώθη, πλην σοβαροί των κατατιθεμένων προκύπτουν ενδείξεις εκ της προεκτεθείσης καταθέσεως Αλεξ. Παναγόπουλου, όστις και αναφέρει ότι αντελήφθη θάλαμον υπό του περιβόητου Πίμπα – πράκτορος της ΚΥΠ (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 29 και 176 μετά μαγνητοταινίας) – φρουρούμενον, εις ον υπήρχον άνθρωποι δήθεν κοιμώμενοι, ων, όμως, η στάσις και η όλη εμφάνισις εις πολλάς τον ανωτέρω μάρτυρα ανέλαβεν υποψίας (οράτε κατάθεσιν).



“Τι εγένοντο οι νεκροί”

Ανακύπτει βεβαίως το ερώτημα τι εγένοντο οι νεκροί αυτοί και σοβαρά δια τους αντιλέγοντας αντλούνται εντεύθεν επιχειρήματα. Όμως προσφέρουν ίσως απάντησιν τα υπό των φυλακών του νεκροθαλάμου του Ρυθμιστικού Κέντρου Αθηνών κατατιθέμενα. Ο μεν Νικ. Νίκας καταθέτει ότι κατά την διάρκειαν της υπηρεσίας του μέχρι της 23.00΄ ώρας της 16.11.1973 παρέλαβε και ετοποθέτησε εις τον νεκροθάλαμον επτά (7) πτωμάτων νέων ανδρών, ηλικίας 22-25 ετών, τα οποία δεν συνοδεύοντο από πιστοποιητικόν θανάτου και παράλαβων ακολούθως υπηρεσίαν Ιωάννης Μάρας, καταθέτει ότι από της 23.00΄ ώρας της 16.11.1973 μέχρι 7.00΄ της 17.11.1973 παρέλαβεν και ετοποθέτησεν εις τον νεκροθάλαμον (7) πτώματα, νέων ομοίως ανδρών , ηλικίας 20-35 ετών, εκ των οποίων τα τέσσερα (4) ήταν αγνώστου ταυτότητος (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 89). Και ούτω κατά την τραγικήν εκείνην νύχτα των γεγονότων, 16 προς 17 Νοεμβρίου 1973, ένδεκα (11) πτώματα αγνώστων νέων διακομίζονται εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών, άτινα, όμως, πλην ενός (κατά τα επίσημα στοιχεία του Νοσοκομείου) ουδαμού εμφανίζονται, ούτε καταχωρίζονται! …

6.– Πλήρως εκ των εκτεθέντων εβεβαιώθη η εν ψυχρώ δολοφονία νέου ανδρός εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών υπό των αυτόθι υπηρετούντων, κατά την τραγικήν αυτήν νύκτα, αστυνομικών (καταθέσεις υπ’ αριθμ. 69, 70, 77, 86 και 94), αλλά και Δευτέρα τοιαύτη θανατώσεως τραυματίου συνεπεία ξυλοδαρμού, εις χείρας του ιατρού χειρουργού Λέων. Παπασταματίου (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 86) αποβιώσαντος. Τι εγένοντο οι δύο (2) ούτοι νεκροί; Διότι είναι πλήρως βεβαιωμένον ότι ουδείς εξ αυτών ευρίσκεται εις τον κατάλογον των έξι (6) επισήμων νεκρών του Ρυθμιστικού, εξ ων μάλιστα μόνον εις (ο άγνωστος αρχικώς και γνωστός ακολούθως Βασ. Φάμελλος) διεκομίσθη κατά τον επίμαχον χρόνον της νυκτός της 16ης προς 17ην Νοεμβρίου 1973. Επίτασις της αγωνίας εκ του τιθεμένου προβλήματος! Δι’ ο και ο προεκτεθείς ιατρός – χειρουργός, προσωπικώς παρακολουθήσας, συμμετασχών ειδικώς περί του αριθμού των εν τω Ρυθμιστικοί νεκρών εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου ερωτηθείς, καταθέτει ότι πρέπει ν’ ανέρχονται εις είκοσι (20) ή είκοσι πέντε (25) και αιτιολογεί διατί (οράτε κατάθεσιν ομοίως και τας 47 και 98).

Εκ των εκτεθέντων δήλον καθίσταται ότι εις τους καταλόγους των επισήμως ανακοινωθέντων δέκα πέντε (15) νεκρών και υπό της ερεύνης βεβαιωθέντων τριών (3) τοιουτων δέον να προστεθούν και έτεροι δέκα έξι (16) τουλάχιστον βασίμως προκύπτοντες, οίτινες, τονιστέον και πάλι, ουδεμίαν έχουν, ως προς την ταυτότητα, σχέσιν με τους επισήμως ανακοινωθέντος. Παραμένει βεβαίως πάντοτε το ερωτήμα: Τι εγένοντο τα πτώματα των νεκρών τούτων και διατί οι οικείοι των εξακολουθητικώς σιωπούν; Δεν είναι εύκολος η απάντησις εις τον χαράσσοντα τας γραμμάς ταύτας. Είναι υποχρέωσις, όμως, η έναντι του προβήματος θέσις και η κατανόησις των ανερμήνευτων ή αδυνάτων. (οράτε σχετικώς καταθεσιν Δημ. Πίμπα, υπ’ αριθμ. 71).

δ) Νεκροί εκ διαδόσεων πιθανολογούμενοι:

Πολλά τω όντι περί μεγάλου αριθμού νεκρών διαδίδονται και θρυλούνται. Διάφοροι κατάλογοι περί τούτων κυκλοφορούν, δύο των οποίων αναφερόντες ονόματα νεκρών 46 και 59, αντιστοίχως, περιήλθαν εις χείρας μου και αποτέλεσαν αντικείμενον ειδικής, επισταμένης και αγωνιώδους ερεύνης. Αμφότεροι εκυκλοφόρησαν το πρώτον εις την αλλοδαπήν και ο εις εξ αυτών επιμέλεια πολλών γνωστών Ελλήνων, εις το εξωτερικόν κατά την εποχήν της Δικτατορίας ευρισκομένων. Είναι αμφότεροι ελλιπείς κατά τα στοιχεία των και η επ’ αυτών κατατέθη παρά προσώπου λίαν αξιόπιστου, βεβαιώσαντος περί της σοβαρότητος της ερεύνης», καταλήγει η έρευνα του εισαγγελέα Δ. Τσεβά.



Η έκθεση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Μετά από πολυετή έρευνα που διενήργησε το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, το 2003, με επικεφαλής τον διευθυντή του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, κατέληξε ότι ο αριθμός των επωνύμων νεκρών ανέρχεται σε 24, ενώ αυτός των νεκρών αγνώστων στοιχείων σε 16.

Στην έρευνα, γίνεται για πρώτη φορά προσπάθεια καταγραφής του χώρου και των συνθηκών κάτω από τις οποίες έχασαν τη ζωή τους τα θύματα της εξέγερσης. Όπως αναφέρθηκε, οι πρώτες (δημοσιογραφικές) προσπάθειες για την καταγραφή των γεγονότων μιλούσαν για 59 νεκρούς ή και 79 θύματα, με βάση τον κατάλογο Γεωργούλα. Η έρευνα Καλλιβρετάκη απαντά και σε ένα ακόμα ερώτημα. Αν υπήρχαν νεκροί μέσα ή έξω από το ΕΜΠ. Όπως προκύπτει, νεκροί υπήρχαν, αλλά είχαν χτυπηθεί στους γύρω δρόμους και μεταφέρονταν στο πρόχειρο ιατρείο που είχε στηθεί από τους φοιτητές.

Ακολουθεί ο κατάλογος των νεκρών του Πολυτεχνείου σύμφωνα με την έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών:Σπυρίδων Κοντομάρης (ετών 57, δικηγόρος, 16.11.1973, ώρα 20.30)
Διομήδης Κομνηνός(ετών 17, μαθητής, 16.11.1973, ώρα 21.30)
Σωκράτης Μιχαήλ (ετών 57, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας , 16.11.1973, ώρα μεταξύ 22.30 & 23.00)
Βασίλειος Φάμελλος (ετών 26, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, ώρα 23.30)
Torill Engeland Magrette (ετών 22, 16.11.1973, φοιτήτρια, ώρα 23.30)
Γεώργιος Σαμούρης (ετών 22, 16.11.1973, φοιτητής ώρα 24.00)
Δημήτριος Κυριακόπουλος (ετών 35, οικοδόμος 16.11.1973, βραδυνή ώρα )
Σπύρος Μαρίνος (Γεωργαράς, ετών 35, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, βραδυνή ώρα)
Νικόλαος Μαρκούλης (ετών 24 , εργάτης, 17.11.1973, πρωινή ώρα)
Αικατερίνη Αργυροπούλου (ετών 76, 17.11.1973, ώρα 10.00)
Στυλιανός Καραγεωργής (ετών 19, οικοδόμος, 17.11.1973, ώρα 10.15)
Μάρκος Καραμανής (ετών 23, ηλεκτρολόγος, 17.11.1973, ώρα 10.30)
Αλέξανδρος Σπαρτίδης (ετών 16, μαθητής 17.11.1973, ώρα 10.30-11.00)
Δημήτριος Παπαϊωάννου (ετών 60, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, 17.11.1973, ώρα 11.30)
Γεώργιος Γερτζίδης(ετών 48, εφοριακός υπάλληλος, 17.11.1973, ώρα 11.30)
Βασιλική Μπεκιάρη (ετών 17, μαθήτρια, 17.11.1973, ώρα 12.00)
Δημήτρης Θεοδωράς (ετών 5 1/2, 17.11.1973, ώρα 13.00)
Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας (ετών 43, ταχυδακτυλουργός, 17.11.1973, ώρα 13.00)
Αλέξανδρος Παπαθανασίου (ετών 59, συνταξιούχος εφοριακός, 18.11.1973, ώρα 10.00)
Ανδρέας Κούμπος (ετών 63, βιοτέχνης, 18.11.1973, ώρα 11.00)
Μιχαήλ Μυρογιάννης (ετών 20, ηλεκτρολόγος, 18.11.1973, ώρα 12.00)
Κυριάκος Παντελεάκης (ετών 43, δικηγόρος, 18.11.1973, ώρα 12.00-12.30)
Ευστάθιος Κολινιάτης (ετών 47, 18.11.1973)
Ιωάννης Μικρώνης (ετών 22 φοιτητής, συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών
Από τη δίκη για τη σφαγή του Πολυτεχνείου

Η δίκη για τα γεγονότα

Το Πενταμελές Εφετείο της Αθήνας στις 30 Δεκεμβρίου 1975 και μετά από ακροαματική διαδικασία 2,5 μηνών κήρυξε ένοχους τους 20 από τους 32 κατηγορούμενους για την υπόθεση της σφαγής στο Πολυτεχνείο, ενώ αθώωσε άλλους 12.

Οι ποινές που επιβλήθηκαν ήταν:

-Δημήτριος Ιωαννίδης (αρχηγός της ΕΣΑ την περίοδο της εξέγερσης): 7 φορές ισόβια για ηθική αυτουργία σε 7 ανθρωποκτονίες από πρόθεση και 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε 38 απόπειρες ανθρωποκτονιών και πρόκληση διάπραξης κακουργημάτων, καθώς και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

-Γεώργιος Παπαδόπουλος (εν ενεργεία δικτάτορας την περίοδο της εξέγερσης): 25 χρόνια κάθειρξη για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονίες από πρόθεση και απόπειρες ανθρωποκτονιών, καθώς και δεκαετής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

-Σταύρος Βαρνάβας (αντιστράτηγος Ε.Α.): 3 φορές ισόβια για ηθική αυτουργία σε 3 ανθρωποκτονίες από πρόθεση και 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε 17 απόπειρες ανθρωποκτονιών και πρόκληση διάπραξης κακουργημάτων, καθώς και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

-Νικόλαος Ντερτιλής (ταξίαρχος Ε.Α.): Ισόβια κάθειρξη και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για ανθρωποκτονία από πρόθεση του φοιτητή Μυρογιάννη.

Άλλοι τέσσερις ανώτατοι αξιωματικοί σε 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε συνολικά 12 ανθρωποκτονίες και 56 απόπειρες ανθρωποκτονιών, καθώς και δεκαετής στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Επίσης, 12 κατηγορούμενοι σε μικρότερες ποινές, από 5 μήνες έως 10 χρόνια κάθειρξη για διάφορες κατηγορίες, κυρίως για ηθική αυτουργία σε επικίνδυνες σωματικές βλάβες. Οι ποινές κάτω του ενός έτους, ήταν εξαγοράσιμες

Από farosthermaikou.blogspot.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Σοφίας Γρηγορίου *

Τα τελευταία χρόνια, η έννοια της πολιτικής ορθότητας έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ζητήματα του σύγχρονου πολιτισμού.
Από το Χόλιγουντ μέχρι τα φεστιβάλ τέχνης, τις πλατφόρμες streaming και τα κοινωνικά δίκτυα, οι δημιουργοί καλούνται να κινηθούν σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο τοπίο, όπου η ευαισθησία του κοινού, η κοινωνική ευθύνη και η καλλιτεχνική ελευθερία συνυπάρχουν — αλλά όχι πάντα αρμονικά.

Η τέχνη υπήρξε ανέκαθεν πολιτική, έστω και ασυνείδητα. Κάθε έργο, από τη στιγμή που αντικατοπτρίζει ή αμφισβητεί την κοινωνία που το γέννησε, εμπεριέχει πολιτικό λόγο. Ωστόσο, στη σημερινή εποχή της υπερευαισθησίας και της «κουλτούρας της ακύρωσης», οι καλλιτέχνες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα νέο είδος επιτήρησης: την ηθικήλογοκρισία του κοινού.

Ένα ατυχές αστείο, μια παρεξηγήσιμη αναπαράσταση ή ένας «λάθος» ρόλος αρκούν για να ξεσπάσει μια διαδικτυακή καταιγίδα. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτουργούν πλέον ως άτυπα δικαστήρια, όπου η δημόσια κρίση εκδίδεται εν ριπή οφθαλμού, χωρίς αποχρώσεις και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Οι πλατφόρμες, υπό την πίεση της κοινής γνώμης, συχνά αποσύρουν έργα ή επιβάλλουν διορθώσεις, σε μια προσπάθεια να δείξουν «ευαισθησία» — συχνά όμως εις βάρος της καλλιτεχνικής πολυπλοκότητας και της ελευθερίας του δημιουργού.

Ο κινηματογράφος, ως λαϊκή αλλά και βαθιά πολιτική τέχνη, βιώνει αυτή τη μετάβαση με ιδιαίτερη ένταση. Παραδείγματα αφθονούν: 
Ο Quentin Tarantino έχει κατηγορηθεί για τη βία και τη συχνή χρήση της λέξης-ταμπού n-word στις ταινίες του, παρότι η πρόθεσή του είναι συχνά να καταγγείλει και όχι να υμνήσει τη ρατσιστική νοοτροπία. 
Ο Woody Allen είδε την καριέρα του να επισκιάζεται από κατηγορίες εκτός πλατό, με αποτέλεσμα εταιρείες να αποσύρουν συνεργασίες, ανεξαρτήτως του καλλιτεχνικού του έργου. 
Το "Gone with the Wind" αφαιρέθηκε προσωρινά από το HBO Max λόγω των αναπαραστάσεων για τη δουλεία και τον αμερικανικό Νότο. 
Το "Friends" επικρίθηκε για την έλλειψη διαφορετικότητας και ομοφοβικά υπονοούμενα, οδηγώντας το Netflix να προσθέσει προειδοποιήσεις περιεχομένου. 
Ακόμη και παιδικές παραγωγές,
όπως ο "Peter Pan" και οι "Αριστόγατες" της Disney, δέχθηκαν
επανεπεξεργασία για να αφαιρεθούν στερεοτυπικές ή «προσβλητικές» σκηνές.

Το ερώτημα όμως δεν είναι αν πρέπει να ξαναδούμε τις αναπαραστάσεις του παρελθόντος με νέο βλέμμα — αυτό είναι θεμιτό και αναγκαίο. Η τέχνη πρέπει να εξελίσσεται μαζί με την κοινωνία. Το ζήτημα είναι πώς το κάνουμε: αν δηλαδή μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη του παρελθόντος χωρίς να τα διαγράψουμε. Αν η ανάγκη για δικαιοσύνη μπορεί να συνυπάρξει με τη διατήρηση της αισθητικής και ιστορικής αυτονομίας του έργου.

Η πολιτική ορθότητα γεννήθηκε ως απάντηση στην ανισότητα, όχι ως εργαλείο σιωπής. Επιδίωκε να κάνει τον δημόσιο λόγο πιο δίκαιο, πιο συμπεριληπτικό, πιο συνειδητό. Χάρη σε αυτήν, θέματα όπως το φύλο, η φυλή, ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η αναπηρία απέκτησαν ορατότητα στη δημόσια σφαίρα και στις τέχνες. Όμως, όταν η επιδίωξη του σεβασμού μετατρέπεται σε φόβο προσβολής, το αποτέλεσμα είναι η αυτολογοκρισία.
Όταν ο καλλιτέχνης φοβάται μήπως προσβάλλει, αποφεύγει να προκαλέσει.
Και αυτό είναι πρόβλημα, γιατί η τέχνη προοδεύει μέσω πρόκλησης. 
Ο Σαλβαδόρ Νταλί, ο Πικάσο, ο Λαρς φον Τρίερ, ο Ντάρεν Αρονόφσκι — όλοι τους υπήρξαν προκλητικοί, ακριβώς επειδή ήθελαν να αναγκάσουν το κοινό να σκεφτεί. Η πρόκληση είναι το εργαλείο με το οποίο η τέχνη θέτει τα δύσκολα ερωτήματα που η κοινωνία αποφεύγει.

Η λύση ίσως δεν είναι η κατάργηση της πολιτικής ορθότητας αλλά η
ωρίμανσή της. Να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τη σκόπιμη προσβολή από την κριτική πρόκληση, τη ρητορική μίσους από τον κοινωνικό σχολιασμό. Να μην εξισώνουμε τον δημιουργό με το δημιούργημά του, ούτε να σβήνουμε το παρελθόν στο όνομα ενός «ανέγγιχτου» παρόντος.

Ο κινηματογράφος, η μουσική, η λογοτεχνία μπορούν να λειτουργήσουν ως χώροι διαλόγου, όχι ως πεδία μάχης. Ίσως η μεγαλύτερη ευθύνη της εποχής μας δεν είναι να προστατεύσουμε το κοινό από την πρόκληση, αλλά να το εκπαιδεύσουμε να τη διαχειρίζεται.

Όπως έγραφε ο Jean-Luc Godard, «η τέχνη δεν είναι φτιαγμένη για να καθησυχάζει, αλλά για να ταράζει». Το στοίχημα της εποχής μας είναι να μη ξεχάσουμε αυτή τη φράση, όσο κι αν αλλάζουν οι κανόνες της πολιτισμικής ευαισθησίας. Γιατί, αν η τέχνη πάψει να ταράζει, τότε παύει και να μας εξελίσσει.


* Φοιτήτρια τμήματος κινηματογράφου, σχολή Καλών Τεχνών, ΑΠΘ




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έχω αναφερθεί πολλές φορές στη Ναόμι Κλάιν. Η Ναόμι Κλάιν στο «Δόγμα του Σοκ», περιγράφει με ακρίβεια το εγχειρίδιο του ακραίου νεοφιλελευθερισμού: αποδιάρθρωση δημόσιων υπηρεσιών, απαξίωση κοινωνικών αγαθών, ιδιωτικοποίηση των πάντων. Είναι η «Σχολή του Σικάγου» του Μίλτον Φρίντμαν. Η θεωρία ότι η κοινωνία “διορθώνεται” μόνο όταν το κράτος διαλυθεί και τα βασικά αγαθά παραδοθούν στην αγορά.

Και σήμερα, στην Ελλάδα του 2025, βλέπουμε να εφαρμόζεται, βήμα προς βήμα, αυτό ακριβώς το μοντέλο. Το κλείσιμο δεκάδων γραφείων των ΕΛΤΑ δεν είναι «εξορθολογισμός». Είναι το κλασικό παράδειγμα εφαρμογής της θεραπείας-σοκ, που σημαίνει υποβάθμιση, απαξίωση, συρρίκνωση, παράδοση στην αγορά.

Τα ΕΛΤΑ δεν είναι απλώς «ένα κατάστημα». Είναι κομμάτι της κοινωνικής υποδομής για τα χωριά, για τους ηλικιωμένους, για τις απομακρυσμένες περιοχές, για όσους δεν έχουν πρόσβαση σε ψηφιακές υπηρεσίες ή ιδιωτικές courier. Όταν αυτή η δημόσια παρουσία εξαφανίζεται, δεν “εξυγιαίνεται” τίποτα. Απλώς μαζεύεται χώρος για ιδιώτες, και το κόστος μεταφέρεται στους πολίτες.

Αυτή είναι η πολιτική των «παιδιών της Σχολής του Σικάγου», ή για να είμαστε πιο ακριβείς, των εγγονών του Φρίντμαν που εφαρμόζουν την ίδια συνταγή 50 χρόνια μετά. Ενώ η Ευρώπη μιλά για δημόσια αγαθά, καθολική πρόσβαση, ψηφιακό κράτος που δεν αφήνει κανέναν πίσω, στην Ελλάδα συνεχίζουμε να βαδίζουμε στο μοντέλο «κλείνουμε – περικόπτουμε - ιδιωτικοποιούμε».

Το κλείσιμο των ΕΛΤΑ δεν είναι τεχνικό, ούτε οικονομικό ζήτημα. Είναι ιδεολογική επιλογή. Και λέει πολλά για το πού θέλουν να οδηγήσουν τη χώρα. Σε ένα κράτος μικρό, αδύναμο, και μια κοινωνία όπου οι ανάγκες αγοράζονται, δεν εγγυώνται.

Όσοι πιστεύουν ότι αυτή η πολιτική φέρνει ανάπτυξη, ας κοιτάξουν την πραγματικότητα:
κλείσιμο υπηρεσιών, αύξηση ανισοτήτων, αποψίλωση της υπαίθρου, κοινωνικός αποκλεισμός. Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι το Δόγμα του Σοκ στη μικρογραφία της καθημερινότητας. Κι αν σήμερα είναι τα ΕΛΤΑ, αύριο ποιο θα είναι;

Στέφανος Σταμέλλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Αλέξανδρου Raskolnick

Το Κίεβο είναι παγωμένο το σκοτεινό αυτό απομεσήμερο, αλλά το πολυτελώς επιπλωμένο γραφείο, θαλπερό.

Ο Πρόξενος σηκώθηκε από την δερμάτινη πολυθρόνα του· παίρνοντας μια αστεία πόζα, είπε γάργαρα: «Η Ελλάδα είναι υπέροχη, ομορφούλα μου…»

«…Αλλά οι διαδικασίες… χρονοβόρες», συμπλήρωσε, κατεβάζοντας τον τόνο της φωνής του. «…Καταλαβαίνεις…», πρόσθεσε, σχεδόν ψιθυριστά.

Ξέρω πως για την πολυπόθητη σφραγίδα, πρέπει να υπομείνω τα σαλιαρίσματα αυτού του γουρουνιού. Αδιάφορο! Έχω υποστεί και χειρότερα, κι ας μην είμαι ούτε δεκαεπτά. Σφίγγω τα χείλη. Ο πόλεμος πλησιάζει. Η βίζα είναι η μόνη μου διέξοδος. Κλείνω τα μάτια. Νιώθω τα βρωμόχερά του πάνω μου, μέσα μου, η σκορδίλα στην ανάσα του μου σπάει τα ρουθούνια. Μα η ψυχή μου έχει δραπετεύσει· αιωρούμενη, παρακολουθώ την συναλλαγή, σαν σκηνή κακόγουστου πορνοβίντεο.


Πενήντα ιστορίες σε εικονογραφία του Στάθη, γραμμένες με 121 λέξεις ακριβώς, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Φερενίκη”



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για δεύτερη μέρα δεν μου επιτρέπει το facebook να κάνω αναρτήσεις για σημαντικά θέματα, ιστορικά τεκμηριωμένα, καθώς και για τις παρουσιάσεις του βιβλίου μου "Γεντί Κουλέ, η Βαστίλη της Θεσσαλονίκης", χαρακτηρίζοντάς τα εκ προοιμίου ως "σπαμ".

 Διαμαρτύρομαι έντονα, θεωρώ ως αντιδημοκρατική και βάναυσα προσβλητική αυτή την απαγόρευση και ζητάω την άρση της. Για του λόγου το αληθές, παρουσιάζω σε φωτογραφίες το κείμενο του facebook που συνοδεύει την απαγόρευση


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί ως γονείς ή παππούδες/γιαγιάδες: «Πού να πάω τα παιδιά να παίξουν, να εκτονωθούν» Και κυρίως αναφερόμαστε: σε ποια παιδική χαρά… στη γειτονιά. Άντε, πείτε μου εσείς. Ή πρέπει να τα βάλεις στο αυτοκίνητο ψάχνοντας να βρεις καμία, κι αυτή με μια τσουλήθρα και δυο κούνιες, ή στο τέλος να καταλήξεις να τα πας στο πάρκο στα Λουτρά Υπάτης.

Λέω κάθε φορά στους φίλους το παράδειγμα της Βαρκελώνης, που πραγματικά σε εκπλήσσει. Κάθε τετράγωνο και παιδική χαρά, αλλά ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ! Ξεχωριστές για όλες τις ηλικίες, συντηρημένες, καθαρές, αλλά και με πολύ φαντασία. Καλά, αυτοί έχουν και τα πάρκα σκύλων… τι να πούμε.

Θεωρητικά λέμε ότι σε κάθε γειτονιά υπάρχει –ή θα έπρεπε να υπάρχει– ένας χώρος αφιερωμένος στην πιο αγνή, ειλικρινή και απαραίτητη έκφραση της ζωής: το παιδικό παιχνίδι. Η παιδική χαρά δεν είναι απλώς ένας χώρος με κούνιες και τσουλήθρες. Είναι ένα κύτταρο κοινωνικοποίησης, μάθησης και φαντασίας για τα απιδιά. Είναι το πρώτο "σχολείο" συμβίωσης, ένα σημείο επαφής για γονείς, ένας καθρέφτης της ευαισθησίας μιας κοινωνίας απέναντι στο πιο πολύτιμο μέλλον της.

Κι όμως, στην πλειοψηφία των ελληνικών πόλεων, οι παιδικές χαρές είναι παραμελημένες. Πολλές δεν πληρούν ούτε στοιχειώδεις κανόνες ασφάλειας. Άλλες βρίσκονται σε πλήρη εγκατάλειψη, με φθαρμένα όργανα, σπασμένα παγκάκια, απουσία πρασίνου και φροντίδας. Συχνά, μετατρέπονται σε σημεία παραβατικότητας ή αδιαφορίας, αντί για χώρους χαράς και ξεγνοιασιάς. Και σε πολλές γειτονιές, ειδικά στις πιο υποβαθμισμένες, δεν υπάρχουν καν. Σας θυμίζουν κάτι αυτά τα παραπάνω εσάς τους Λαμιώτες;

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό ή οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτισμικό και πολιτικό. Διότι, μια κοινωνία που δεν επενδύει σε παιδικές χαρές, στέλνει το μήνυμα -και εν προκειμένω η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ- ότι δεν δίνει προτεραιότητα στην παιδική ηλικία, δεν καλλιεργεί τη δημιουργικότητα, δεν ενισχύει τη συλλογικότητα. Όμως η δημιουργία και η αναβάθμιση ποιοτικών παιδικών χαρών δεν είναι πολυτέλεια. Είναι -διαβάζουμε- έκφραση κοινωνικής δικαιοσύνης και σεβασμού. Οι παιδικές χαρές είναι ισότιμο δικαίωμα κάθε παιδιού, ανεξαρτήτως τόπου, καταγωγής ή κοινωνικής τάξης. Είναι επίσης χώρος συνάντησης γειτόνων, διαπολιτισμικού διαλόγου, ενίσχυσης του «ανήκειν» σε μια κοινότητα.

Κι εμείς οι ΔΗΜΟΤΕΣ, οι ενήλικες; Πότε θα σταματήσουμε να βλέπουμε την παιδική χαρά ως κάτι "περιφερειακό" στον σχεδιασμό της πόλης; Πότε θα βάλουμε στο κέντρο των πολιτικών μας την ανεμελιά, την φαντασία, την σωματική και ψυχική υγεία που γεννιούνται μέσα από το παιχνίδι; Ίσως τότε να αρχίσουμε να γινόμαστε πάλι παιδιά. Και ίσως τότε οι πόλεις μας -η ΠΟΛΗ μας- να αρχίσουν να γίνονται ξανά ανθρώπινες.

Στέφανος Σταμέλλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

..Στέκομαι σε ένα βάθρο από ερείπια. Φοράω κουρέλια, μα το βλέμμα μου είναι άδειο, ταυτόχρονα τετραπέραντο. Μιλάω αργά, η φωνή μου σπάει...

Με είδατε; Με ακούσατε; Εγώ είμαι η φωνή που πνίγηκε στη φωτιά της Γάζας και στα ερείπια της Παλαιστίνης. Εγώ, το φάντασμα που πλανάται πάνω από τον εικοστό πρώτο αιώνα.

Εδώ, σε αυτά τα καυτά χώματα, πέθανε ο Άνθρωπός σας. Όχι ο απλός, ο καθημερινός. Αυτός πέθαινε πάντα. Εδώ πέθανε ο Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Σ. Η Αναγέννηση, ο Ουμανισμός, ο Διαφωτισμός – όλα έγιναν σκόνη που την πήρε ο άνεμος του Ιορδάνη. Είδαμε μάνες να κοιτούν το νεκρό τους βρέφος με θρήνο, αλλά και με την πείνα του κανίβαλου–δεν μας αφήσατε ούτε νερό να πιούμε, ούτε φαΐ να φάμε. Είδαμε ανθρώπους να τους τουφεκίζουν στη μέση του δρόμου ενώ περίμεναν ίσαμε 14 ώρες να πάρουν ψίχουλα και έχοντας περπατήσει δεκάδες χιλιόμετρα για να φτάσουν να βρούν τα απαραίτητα για να ζήσουν. Είδαμε τα πτώματα στοιβαγμένα στους δρόμους, παγωμένα μνημεία μιας νέας εποχής, όπου ούτε ο θάνατος δεν έχει πια αξιοπρέπεια.

Αυτός είναι ο εφιάλτης του Προμηθέα σας. Εσείς μιλούσατε για τον Τιτάνα που έφερε τη φωτιά της γνώσης και της τέχνης. Μα εδώ, η φωτιά που μας έδωσαν δεν ήταν για να ζεστάνει, ούτε για να φωτίσει. Ήταν η φωτιά των βομβαρδισμών που ισοπέδωσε τα πάντα και η εσωτερική φλόγα της παράνοιας που μας έκανε να τρώμε τις σάρκες μας. Η γνώση αντί να φέρει ελευθερία τελειοποίησε την εξόντωση. Ο αετός του Δία δεν έτρωγε ένα συκώτι που αναγεννιόταν· Εσείς ως Δίας στείλατε στρατιώτες σαν αετούς να κατασπαράζουν με λύσα το κορμί μας.

Και εσείς, οι παρατηρητές του κόσμου; Οι ευαίσθητοι χρονικογράφοι με τις καθαρές συνειδήσεις; Τα ξένα σας μέσα, οι φωνές της «ελευθερίας»; Σας στέλναμε τις ειδήσεις, γραμμένες με αίμα και καμμένη σάρκα. Ο Άνας αλ-Σαρίφ, είδε με τα μάτια του την κόλαση και προσπάθησε να σας την περιγράψει. Μα εσείς, στα ζεστά σας στούντιο, κουνήσατε το κεφάλι με σκεπτικισμό. «Υπερβολές», ψιθυρίσατε. «Προπαγάνδα Τρομοκρατών». Η φρίκη μας ήταν τόσο απόλυτη, που έγινε απίστευτη για τις χορτάτες σας ψυχές. Η αλήθεια μας ήταν πιο τερατώδης από τα ψέματά τους. Και έπειτα τον αφήσατε να σκοτωθεί μαζί με δεκάδες άλλους συναδέλφους του.

Κι όμως οι Παλαιστίνιοι είμαστε η Γάζα. Η πολύθρηνη. Η πύλη της Ασίας και το φυλάκιο της Αφρικής. Ειμαστε το αλάτι της θάλασσας στα χείλη των Φιλισταίων και η άμμος που σκέπασε τις στρατιές των Φαραώ. Είμαστε το παλίμψηστο όπου κάθε αυτοκρατορία χάραξε το όνομά της με φωτιά και αίμα, για να έρθει η επόμενη και να το σβήσει.

Είδαμε τον Αλέξανδρο, τον νεαρό θεό του πολέμου, να στέκεται έξω από τα τείχη μας, τυφλωμένος από οργή και δόξα. Για μήνες, οι μηχανές του χτυπούσαν τις πέτρες μας και η άμμος της ερήμου πότιζε από το αίμα των υπερασπιστών μας.

Είδαμε τις λεγεώνες της Ρώμης. Τον Βεσπασιανό και τον γιο του, τον Τίτο, να βαδίζουν προς την Ιερουσαλήμ, αφήνοντας πίσω τους τον όλεθρο. Μας ξαναέχτισαν, μας στόλισαν, μα η ειρήνη τους ήταν πάντα η ειρήνη του σπαθιού του δημίου που κρέμεται πάνω από τον λαιμό μας.

Είδαμε τον Σαλαντίν, τον Κούρδο σουλτάνο, να διώχνει τους ξένους Σταυροφόρους από τα χώματά μας. Είδαμε τον σταυρό και την ημισέληνο να πολεμούν για την ψυχή μας, χωρίς ποτέ να ρωτήσουν εμάς τι ήθελε η ψυχή μας.

Είδαμε και τον Ναπολέοντα, τον κοντοδεκανέα από την Κορσική, να μας αποκαλεί «πύλη της Ασίας». Πέρασε σαν σκιά, ένας ακόμη κατακτητής που η Ιστορία τον κατάπιε, αφήνοντας πίσω του μια ανάμνηση βίας και λεηλασίας έναντι του λαού μας.

Χιλιάδες λαοί, χιλιάδες στρατοί, χιλιάδες όνειρα και εφιάλτες πέρασαν πίσω από τα τείχη μας. Ακούσαμε τις προσευχές τους σε όλες τις γλώσσες και όλες τις εκδοχές, είδαμε το αίμα τους να ποτίζει τα ίδια λιόδεντρα.

Και τώρα... τώρα έρχεστε εσείς. Οι κάπηλοι του Δαυίδ και του Σολωμόντα. Δεν έχετε το πρόσωπο του Αλέξανδρου, ούτε την πειθαρχία του Τίτου. Είστε μια ανώνυμη, βιομηχανική δύναμη που δεν κατακτά, αλλά εξοντώνει με δειλία. Δεν γκρεμίζετε τα τείχη για να μπείτε. Γκρεμίζετε τα πάντα. Τα σπίτια, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τους φούρνους, τα χωράφια, τις μνήμες. Σκοτώνετε τα παιδιά μας, που τα κόκαλά τους γίνονται ένα με τα συντρίμμια.

Και τωρα μας διώχνετε ξανά οπως το '48. Αφού δεν αφήσατε κολυμπηθρόξυλο όρθιο. Αφού μετατρέψατε τα σπίτια μας σε σκόνη και τα όνειρά μας σε φριχτούς εφιάλτες. Αφού φιμώσατε κάθε φωνή αντίστασης, βαφτίζοντας την κραυγή του ετοιμοθάνατου «τρομοκρατία» και τον θρήνο της μάνας «προπαγάνδα». Αφού τελειώσατε με την εξόντωση της σάρκας, αποφασίσατε να δολοφονήσετε και την ίδια την Ιστορία... Εσείς, που χτίσατε την ταυτότητά σας πάνω στην ανάμνηση της δικής σας εξορίας, πάνω στον θρήνο των διδύμων ποταμών της Βαβυλώνας. Εσείς, που διδάσκετε στα παιδιά σας για τα στρατόπεδα και τα γκέτο, για την απανθρωπιά του να είσαι στιβαγμένος σαν ζώο, να αναπνέεις τον αέρα του Zyklon...

Πώς ξεχάσατε; Πώς η μνήμη του πόνου δεν σας έκανε πιο σοφούς, αλλά πιο αποτελεσματικούς δημίους; Μετατρέψατε το «Ποτέ Ξανά» από όρκο ανθρωπιάς σε άδεια για πλήρη γενοκτονία. Αποφασίσατε να πειραματιστείτε, να δείτε μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη αθλιότητα, να ξεπεράσετε τα όρια της φρίκης. Η λέξη «κτηνωδία» είναι πια μια ύβρις προς τα κτήνη: εκείνα σκοτώνουν για να επιβιώσουν, όχι για να ικανοποιήσουν έναν αιμοσταγή, θεολογικά δικαιολογημένο σαδισμό. Η δική σας υπόσταση δεν έχει πια όνομα σε καμία γλώσσα. Σηκώσατε το Άστρο του Δαυίδ, το σύμβολο της ελπίδας ενός κυνηγημένου, περιπλανώμενου λαού, και το μετατρέψατε σε στόχαστρο πάνω στα στήθη των παιδιών μας.

Και η ανθρωπότητα; Η σοφή, η πολιτισμένη ανθρωπότητα; Στέκεται και κοιτά σα χάνος.

Κολλάτε σε στείρες ρητορείες. Μιλάτε για «έθνη» και «κράτη», για «σύνορα» και «δικαιώματα άμυνας», για «τρομοκρατία» και «αντίποινα». Αναλύετε τη νεωτερικότητα, σχεδιάζετε γραμμές σε χάρτες, ζυγίζετε τις λέξεις σας για να μην προσβάλλετε κανέναν ισχυρό.

Αγνοείτε την Ιστορία. Αγνοείτε πως είμαστε αρχαιότεροι από τα έθνη σας, πως τα τείχη μας είδαν αυτοκρατορίες να γεννιούνται και να πεθαίνουν πριν καν επινοήσετε τις σημαίες σας!

Αγνοείτε τον Άνθρωπο. Τη μητέρα που ψάχνει ό,τι απέμεινε από το παιδί της στα ερείπια. Το παιδί που κλαίει από την πείνα, τον φόβο και τον πόνο από το κομμένο σκέλος του. Τον γέροντα που βλέπει τον κόσμο του να γίνεται στάχτη λίγο πριν τον τινάξει στον αέρα το βλήμμα του δρόνου σαν νεο Στούκας. Αυτά είναι τα ουσιώδη που ξεχάσατε στις γεωπολιτικές σας αναλύσεις.

Καλύψατε τη σφαγή μας με λέξεις αδιάφορες, την ώρα που οι δυτικές κυβερνήσεις σας υπολόγιζαν το κέρδος τους από την αλληλοεξόντωσή μας, καθυστερώντας να ανοίξουν τον αποκλεισμο μας και να μας δώσουν έστω μια φρατζόλα ψωμί, στηρίζοντας με την σιωπή τους εκείνους τους κάπηλους του Δαυίδ και του Σολωμόντα.

Στέκομαι σε ένα βάθρο από ερείπια. Φοράω κουρέλια, μα το βλέμμα μου είναι άδειο, ταυτόχρονα τετραπέραντο. Μιλάω αργά, η φωνή μου σπάει... κιόμως δεν θρηνώ πλέον μόνο για μένα. Έχουμε άλλωστε πεθάνει και έχουμε αναστηθεί αμέτρητες φορές. Θρηνώ για ΣΑΣ. Γιατί στην προσπάθειά σας να μας σβήσετε, εμένα και τ' αδέλφια μου, από τον χάρτη, το μόνο που καταφέρνετε είναι να σβήσετε ό,τι έχει απομείνει από την ανθρωπιά σας.

Και όταν πέσει και η τελευταία μας πέτρα, και σιγήσει και η τελευταία μας κραυγή, και το μόνο που θα απομείνει θα είναι η σιωπή και η σκόνη, εσείς θα συνεχίζετε να συζητάτε. Να αναλύετε. Να καταδικάζετε με προσοχή...

Και δεν θα έχετε καταλάβει πως δεν θάψατε μια πόλη ή εναν λαό. Θάψατε την ίδια σας την ψυχή και ολόκληρο τον γαμωπολιτισμό σας!

( ''Ο Παλαιστίνιος, ένας μονόλογος''

Του Σωτήρη Μερμίγκη δευτεροετή φοιτητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο )


https://anypotaktoagrinio.blogspot.com







Μαθήματα για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το Κατάρ έχει ξοδέψει δισεκατομμύρια δολάρια για να αγοράσει αμερικανικά όπλα, μεταξύ των οποίων και οι πύραυλοι Patriot, που είναι και βασική συνιστώσα της ελληνικής αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας μακρού βεληνεκούς.

Για ποιο λόγο δεν δούλεψαν αυτά τα όπλα και τα ισραηλινά αεροσκάφη και οι πύραυλοι που έφεραν έπληξαν ανενόχλητοι την Ντόχα, την πρωτεύουσα του Κατάρ; Αυτό είναι ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα όχι μόνο για το Κατάρ, αλλά και για όλες τις χώρες, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος που εμπιστεύονται στους Αμερικανούς την άμυνά τους.

Παρόλο που οι Καταριανοί δημοσιογράφοι έθεσαν μετ’ επιτάσεως το ερώτημα αυτό στην κυβέρνησή τους, σαφή και πειστική απάντηση δεν έλαβαν. Φαίνεται ότι το Ισραήλ χρησιμοποίησε αεροσκάφη που υπερβαίνουν τις δυνατότητες των συστημάτων ραντάρ του Κατάρ να τα εντοπίσει, μας λέει ο Ισμάτ Σάμπρι, πρώην επιτετραμμένος της Παλαιστίνης στην Ελλάδα που είναι τώρα εγκατεστημένος στο αραβικό Εμιράτο. Μπορεί. Δεν υπερέβησαν όμως και τις δυνατότητες των αμερικανικών ραντάρ, γεγονός που αποδεικνύει την υποστήριξη της Ουάσιγκτον προς την επιδρομή κατά ενός υποτιθέμενου συμμάχου της, που έχει αναλάβει δια συμφωνιών την υποχρέωση να υπερασπίζεται!

Κατά τρόπο μάλιστα εξευτελιστικό προς τους «συμμάχους» τους, ίσως γιατί θεωρούν τους εαυτούς τους πιο έξυπνους από τους Άραβες, οι Αμερικανοί φρόντισαν να ειδοποιήσουν το Κατάρ, που έχει επιπλέον υποσχεθεί στον Τραμπ να κάνει τεράστιες επενδύσεις στις ΗΠΑ και έχει στο έδαφός του μια από τις μεγαλύτερες βάσεις των ΗΠΑ, ότι θα δεχθεί επίθεση, 10 λεπτά αφότου τη δέχτηκε!

Να σημειώσουμε ότι η ηγεσία της Χαμάς που συσκεπτόταν στο Κατάρ εξέταζε αμερικανική πρόταση εκεχειρίας, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο βδελυρή και ανήθικη την επιχείρηση δολοφονίας της. Βέβαια, οι Άραβες, αν και «κατώτερη φυλή» σύμφωνα με τους Αμερικανούς και με τους Εβραίους, μαθαίνουν και φρόντισαν να διαρρεύσει άλλος χώρος και χρόνος για τη σύσκεψη.

Η Χαμάς βρίσκεται στο Κατάρ με τη συμφωνία των Αμερικανών που επιθυμούν να διαθέτουν μια δίοδο επικοινωνίας με το παλαιστινιακό ισλαμικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα.

Ωραίοι σύμμαχοι οι Αμερικανοί!

Για ακόμα μια φορά, η υπόθεση του Κατάρ απέδειξε, πέραν κάθε αμφιβολίας, ότι ο Τραμπ δεν είναι παρά κατασκεύασμα και μαριονέτα του Μπέντζαμιν Νετανιάχου που πιθανότατα τον εκβιάζει και με τις λίστες ‘Επστιν, αν υποθέσουμε ότι έχει ανάγκη να τον εκβιάσει. Το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι και εντός ΗΠΑ και διεθνώς βάσισαν τις ελπίδες τους στον Τραμπ, αμερικανική εκδοχή ενός είδους Καλιγούλα ή Ηλιογάβαλου με φιλοδοξία να γίνει Χίτλερ, αποδεικνύει το βάθος της τρομερά επικίνδυνης πνευματικής κρίσης που πλήττει την ανθρωπότητα.
Οι Αμερικανοί έκλεισαν το σύστημα των Patriot;

Μια ενδιαφέρουσα εκδοχή για το τι έγινε πιθανώς με τους Πάτριοτ του Κατάρ έδωσε ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Γιούρι Κνούτοφ στο ρωσικό πρακτορείο Sputnik. Κατά τον Κνούτoφ, οι ισραηλινοί πύραυλοι θα μπορούσαν να αναχαιτισθούν από τους Patriot του Κατάρ. «Το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των συστημάτων είναι η στενή ολοκλήρωσή τους με αερομεταφερόμενα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου, δορυφόρους και κέντρα διοίκησης που παρέχουν δεδομένα στόχευσης. Επιπλέον, έχουν ένα απομακρυσμένο χαρακτηριστικό διακοπής λειτουργίας (shutdown) για να εμποδίσουν φίλιο πυρ από λάθος» είπε ο Ρώσος αναλυτής που πρόσθεσε ότι η Τουρκία προτίμησε τα ρωσικά S400 από τους Patriot ακριβώς γιατί οι Αμερικανοί μπορούν να θέσουν ανά πάσα στιγμή εκτός λειτουργίας τους τελευταίους.

Εμμέσως πλην σαφώς, ο Ρώσος αναλυτής αναδεικνύει ως πολύ πιθανό το ενδεχόμενο οι Αμερικανοί να βοήθησαν ενεργά την ισραηλινή επιχείρηση κατά του συμμάχου τους κλείνοντας τα Patriot του Κατάρ!
Μερικά συμπεράσματα για Ελλάδα και Κύπρο

Η ιστορία με τους Patriot του Κατάρ μοιάζει να επιβεβαιώνει όσους παραμένουν σκεπτικιστές για το κατά πόσον οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί βρίσκονται στην Ελλάδα και την Κύπρο για να προστατεύουν και όχι για να ελέγχουν τις δύο χώρες και να εκβιάζουν ακόμα, αν χρειάζεται, τις κυβερνήσεις τους.

Όλη άλλωστε η ελληνική ιστορία είναι αψευδής μάρτυς των δεινών που επέφερε η ξένη εξάρτηση της χώρας, η «Ξενοκρατία», όπως ονομάσθηκε κατά καιρούς, και όπως αξίζει να ονομάζεται και η παρούσα περίοδος και γενικά, αλλά και ειδικά, στον τομέα των οπλικών συστημάτων των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.

Το θέμα αυτό όμως είναι πολύ μεγάλο και θα επανέλθουμε σε πρώτη ευκαιρία.
Και το Λονδίνο ανακατεμένο στην υπόθεση;

Ως συνήθως, όπου βρωμοδουλειά παγκοσμίως είναι αδύνατο να μη βρει κανείς και τους Βρετανούς. Ένα βρετανικό αεροσκάφος εναέριου ανεφοδιασμού, που θα μπορούσε να χρησιμεύσει για τον ανεφοδιασμό των ισραηλινών F35 φαίνεται ότι πετούσε πάνω από την Ντόχα, τη στιγμή της επίθεσης. Kατά τα φαινόμενα το Ισραήλ και τα εβραϊκά λόμπι δεν ελέγχουν μόνο τις ΗΠΑ, αλλά και τις κυβερνήσεις της πλειοψηφίας των δυτικών κρατών, μεταξύ των οποίων ασφαλώς Ελλάδα και Κύπρος.

Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


«Όταν εγώ χρησιμοποιώ μια λέξη» είπε ο Χάμπτυ-Ντάμτυ με υπεροπτικό τόνο σημαίνει ακριβώς ότι διαλέγω να σημαίνει, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

«Το ζήτημα είναι αν μπορείτε να κάνετε τις λέξεις να σημαίνουν τόσο διαφορετικά πράγματα» είπε η Αλίκη. «Το ζήτημα είναι ποιος θα είναι το αφεντικό, αυτό είναι όλο» απάντησε ο Χάμπτυ- Ντάμτυ.



της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Τι ρόλο παίζουν οι λέξεις και οι εικόνες και πως το «αφεντικό» δηλαδή η εξουσία τις χρησιμοποιεί; Μπορούν οι λέξεις και οι εικόνες να συντελέσουν στην κοινωνική αλλαγή ή μήπως όπως γράφει ο
Δημήτρης Πέτρου στα Χωματουργικά «Κατά τα άλλα, όλα καλώς. Υπογράψαμε και μια διαμαρτυρία» ; Στην πρόσφατη επιστημονική μου μελέτη με τίτλο «Η Διαλεκτική της Γλώσσας και της Αισθητικής στον Σύγχρονο Πολιτισμικό Λόγο: Μία Ψηφιακή Ανάλυση», προσπάθησα να απαντήσω αυτό το ερώτημα ακολουθώντας μία καινοτόμο ερευνητική προσέγγιση με χρήση ψηφιακών εργαλείων, η οποία αποκαλύπτει ότι η γλώσσα και η αισθητική είναι ισχυρά «όπλα» στον αγώνα για την κοινωνική αλλαγή.

Πέρα από τις Λέξεις: Η Κρυφή Δύναμη της Αισθητικής

Θεωρούμε ότι η γλώσσα είναι το βασικό εργαλείο σκέψης και επικοινωνίας. Στη μελέτη μου υποστηρίζω ότι η αισθητική- ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά ή την ασχήμια, τους ήχους και τις εικόνες- διαδραματίζει επίσης έναν σημαντικό ρόλο.





Η γλώσσα απευθύνεται στη λογική ενώ η αισθητική δρα σε ένα πιο υποσυνείδητο επίπεδο. Η εικόνα ενός πίνακα, ένα τραγούδι, ένα ωραίο κτίριο μπορούν να μας προκαλέσουν έντονα συναισθήματα ή να μας επηρεάσουν χωρίς να το συνειδητοποιούμε πλήρως.


Η μελέτη δείχνει ότι η αισθητική δεν είναι ένα εργαλείο για την κοινωνική αλλαγή αλλά το ίδιο το πεδίο που εκτυλίσσεται η μάχη για την κυριαρχία. Άλλωστε όπως έγραψε και ο Φιλίπο Τομάζο Μαρινέτι: «Καταγγέλουμε την έλλειψη γούστου στην κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Αναδημιουργούμε την ομορφιά, την κομψότητα, την ευγένεια και το στυλ (…) Θέλουμε να μας καθοδηγούν θαυματουργοί και φανταστικοί άνδρες».

Συνεργασία και Σύγκρουση: Παραδείγματα από την Καθημερινότητα

Τα παραδείγματα από την καθημερινότητα είναι πολλά. Η γλώσσα και η αισθητική μπορούν να συνεργάζονται όπως στην περίπτωση της πολιτικής διαφήμισης όπου τα συνθήματα (γλώσσα) συνδυάζονται με προσεκτικά επιλεγμένες εικόνες για να πείσουν (γλώσσα-σύνθημα) και να συγκινήσουν (αισθητική – εικόνες) το κοινό.

Μπορούν όμως και συγκρούονται. Για παράδειγμα το κίνημα πανκ στο παρελθόν με τα συνθήματα, τη θορυβώδη μουσική και το εκκεντρικό και βίαιο ντύσιμο συγκρούονταν με την κυρίαρχη αισθητική και δημιούργησαν μία νέα, αυτή της «ασχήμιας» και του θορύβου.




Η διαλεκτική αυτή αλληλεπίδραση καθορίζει τι γίνεται ορατό, ακουστό και τελικά κατανοητό σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή.

Από την Άρνηση στη Δημιουργία

Η αντίσταση συχνά ξεκινά ως μια γλωσσική απόρριψη της κυρίαρχης κουλτούρας, αλλά ολοκληρώνεται μόνο όταν αυτή η άρνηση μετατραπεί σε μια νέα, θετική αισθητική πρόταση. Η «δημιουργική ανυπακοή» είναι ένα παράδειγμα αυτής της σύνθεσης: η άρνηση επιβολής μίας συγκεκριμένης γλώσσας, συνδυάζεται με τη δημιουργία (αισθητική) για να παραχθεί ένα νέο πολιτιστικό προϊόν.

Η αισθητική επανάσταση δεν είναι μια ελιτίστικη στάση, αλλά μια στροφή προς το ωραίο που μπορεί να έχει ευρείες πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις.

Φιλοσοφικές Ρίζες και Σύγχρονες Προεκτάσεις


Η διπλή λειτουργία της γλώσσας και της αισθητικής δεν είναι κάτι νέο. Ο Πλάτωνας θεωρούσε ότι η αισθητική μπορεί να υπονομεύσει τη λογική ενώ ο Πλωτίνος την εξύμνησε ως τον άμεσο δρόμο προς την αλήθεια.




Συχνά η εξουσία χρησιμοποιεί την αισθητική για να «μουδιάσει» και να επιβάλει τη συμμόρφωση ενώ η αντίσταση τη χρησιμοποιεί για να «ξυπνήσει» και να δημιουργήσει νέες μορφές συλλογικότητας και επιθυμίας. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τη μουσική χιπ-χοπ, η οποία εισήγαγε όχι μόνο νέες λέξεις (γλώσσα) αλλά και νέους ήχους, στυλ και τρόπους κίνησης (αισθητική), διαμορφώνοντας μια ολόκληρη κουλτούρα.


Θεωρητικό Πλαίσιο: Φουκώ και Ρανσιέρ

Η μελέτη αυτή, μέσα από την ψηφιακή ανάλυση, τοποθετεί τη σχέση γλώσσας-αισθητικής σε διάλογο με σημαντικούς θεωρητικούς όπως ο Μισέλ Φουκώ και ο Ζακ Ρανσιέρ.

Ενώ ο Φουκώ ανέλυσε τη γλώσσα ως μηχανισμό εξουσίας, η παρούσα έρευνα προσθέτει την αισθητική ως ένα συμπληρωματικό «όπλο» που λειτουργεί σε ένα πιο υποσυνείδητο επίπεδο- ένα πεδίο που ο Φουκώ δεν είχε εξερευνήσει πλήρως.

Όσον αφορά τον Ρανσιέρ και τη θεωρία του για την «κατανομή του αισθητού» – δηλαδή, το πώς κατανέμονται οι αισθητηριακές εμπειρίες και αντιλήψεις σε μια κοινωνία, καθορίζοντας τι είναι ορατό, ακουστό και νοητό – η μελέτη αποδεικνύει εμπειρικά πώς η αισθητική λειτουργεί ως το πεδίο μάχης όπου η εξουσία και η αντίσταση διεκδικούν τον έλεγχο αυτής της κατανομής.

Το Μέλλον της Διαλεκτικής στον Ψηφιακό Κόσμο

Η σημασία αυτής της διαλεκτικής γίνεται ακόμα πιο εμφανής στη σύγχρονη ψηφιακή κουλτούρα. Ο ψηφιακός χώρος λειτουργεί ως ένας «τεχνολογικός πολλαπλασιαστής» που επιταχύνει και εντείνει αυτή τη διαμάχη. Η αλγοριθμική εξουσία επιβάλλει νέες γλώσσες (hashtags, memes) και νέες αισθητικές (σχεδιασμός διεπαφών).

Η ψηφιακή αντίσταση, από την άλλη, απαντά με τις δικές της αντι-γλώσσες (κωδικοποιημένη γλώσσα βλ. η συνθηματική γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως αντίδραση στη λογοκρισία την περίοδο του κορωνοϊού) και αντι-αισθητικές (glitch art). Η κατανόηση αυτής της θεμελιώδους σχέσης γλώσσας-αισθητικής είναι, επομένως, ζωτικής σημασίας για την αποκωδικοποίηση των πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων του εικοστού πρώτου αιώνα.

Ο Μανώλης Μπίστας στο Μια Σταγόνα Θάλασσα έγραφε:

«Γράφω με γόμα που σβήνει το χθες,

κι ανεξίτηλο στυλό το αύριο που επιθυμώ

αλλά ποτέ δεν θα έρθει».


Η κατανόηση της δυναμικής σχέσης μεταξύ γλώσσας και αισθητικής μας δίνει τα εργαλεία να αποκωδικοποιήσουμε τις πολύπλοκες πολιτισμικές μάχες που διαμορφώνουν τον κόσμο μας. Είναι μια υπενθύμιση ότι οι λέξεις και οι εικόνες δεν είναι ποτέ απλώς «αθώες» – είναι πεδία μάχης όπου νικητής είναι αυτός που τις ορίζει. Ένα πεδίο μάχης όπου διακυβεύεται το μέλλον της κοινωνίας μας, και οι επιλογές μας καθορίζουν την έκβαση του.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου