Articles by "Βαλκάνια"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βαλκάνια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Οι ασκήσεις του ΝΑΤΟ Defender Europe 2021 και τα σενάρια «πολέμου με τη Ρωσία» με επίκεντρο τα Βαλκάνια, τη χερσόνησο της Κριμαίας και την Ουκρανία

Του Θανάση Αυγερινού
3 Απριλίου 2021

Σε σενάρια ενός «πολέμου με τη Ρωσία» με επίκεντρο τα Βαλκάνια, τη χερσόνησο της Κριμαίας και την Ουκρανία βασίζονται οι ασκήσεις του ΝΑΤΟ Defender Europe 2021, σύμφωνα με τον Αλεξέι Αρεστόβιτς, σύμβουλο του προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Ο συν τοις άλλοις εκπρόσωπος της Ουκρανίας στην τριμερή ομάδα επαφής για το Ντονμπάς (σ.σ. Ανατολική Ουκρανία) δήλωσε στο UKRLife.TV ότι «κανείς τίποτε δεν κρύβει, αυτές οι πληροφορίες είναι από δημόσιες πηγές» και οι ασκήσεις, για τις οποίες έχει ήδη ξεκινήσει η προετοιμασία, αναμένεται να κορυφωθούν το χρονικό διάστημα Μαΐου – Ιουνίου.

Μιλώντας σε άψογα ρωσικά, που είναι άλλωστε μητρική γλώσσα για το μεγαλύτερο μέρος της ουκρανικής ηγεσίας, ο Α. Αρεστόβιτς υποστήριξε ότι στο πλαίσιο της «υπεράσπισης της Ευρώπης» έχουν διαμορφωθεί πλέον παγκοσμίως δύο στρατόπεδα, που διεξάγουν τον νέο Ψυχρό Πόλεμο (Παγωμένο Πόλεμο, κατά την ορολογία του ιδίου). Από τη μια οι «δημοκρατίες», όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το μεγαλύτερο μέρος της Δύσης, και από την άλλη τα «αυταρχικά κράτη Ρωσία, Κίνα και Ιράν».

Οι δηλώσεις του Ουκρανού προεδρικού συμβούλου έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά από επιθετικού και φιλοπόλεμου χαρακτήρα δηλώσεις πολλών άλλων αξιωματούχων της Ουκρανίας, οι οποίοι κάνουν λόγο για την ανάγκη άμυνας έναντι ενός μεγάλου «εχθρού», όπως χαρακτήρισε τη Ρωσία μόλις χθες ο πρώτος πρόεδρος της Ουκρανίας μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Κραφτσούκ. Πολλοί αξιωματούχοι, βέβαια, μεταξύ αυτών και ο πρόεδρος Ζελένσκι, προχωρούν ακόμη περισσότερο, υποσχόμενοι στο ουκρανικό εκλογικό σώμα ανακατάληψη της Κριμαίας και εκπονώντας σχέδια για την εκ νέου απόκτηση του ελέγχου των δύο Λαϊκών, λεγόμενων, Δημοκρατιών του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ στην Ανατολική Ουκρανία, οι οποίες έχουν de facto αποσχιστεί από την υπόλοιπη Ουκρανία το 2014, μετά τη βίαιη ανατροπή του τότε εκλεγμένου προέδρου της, Βίκτωρ Γιανουκόβιτς.

Παρά το γεγονός ότι παρατηρούνται μετακινήσεις ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων κοντά στα σύνορα Ουκρανίας και Ρωσίας και από τις δύο πλευρές, η Μόσχα έχει καλέσει το Κίεβο να επιδείξει σύνεση και να αποφύγει κάθε είδους κλιμάκωση της έντασης στην Ανατολική Ουκρανία, επιμένοντας ότι ρωσικές δυνάμεις δεν δρουν εντός ουκρανικού εδάφους, αλλά και ότι η Κριμαία έχει οριστικά, και μέσω σαρωτικού Δημοψηφίσματος με αποτέλεσμα άνω του 90%, καταστεί έδαφος της Ρωσίας.

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε ως «άλλη μια επινόηση της σειράς» τα περί υποτιθέμενης επικείμενης σύρραξης Ρωσίας και Ουκρανίας, δηλώνοντας ότι η Μόσχα δεν ενδιαφέρεται για οποιαδήποτε σύγκρουση με την ουκρανική πλευρά, πολύ περισσότερο πολεμικής, αλλά και ότι ο υπάρχων εμφύλιος στην Ανατολική Ουκρανία διεξάγεται μεταξύ πολιτών της Ουκρανίας και η Ρωσία δεν είναι μέρος της.

Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ο Πρόεδρος του Μαυροβουνίου Μίλο Τζουκάνοβιτς απέστειλε στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, βιντεοσκοπημένο συγχαρητήριο μήνυμα, με την ευκαιρία της 25ης Μαρτίου. Ο Μίλο Τζουκάνοβιτς συγχαίρει τον ελληνικό λαό για την επέτειο των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και υπογραμμίζει ότι η εξέγερση των Ελλήνων ενέπνευσε όλους τους αγώνες των βαλκανικών λαών για ελευθερία και ανεξαρτησία.

Μάλιστα ο  Πρόεδρος του Μαυροβουνίου αναφέρεται  και στην συμμετοχή Μαυροβούνιων αγωνιστών στην Επανάσταση του 1821 και ιδιαίτερα στον Βάσο Μαυροβουνιώτη. Επισημαίνει ότι και σήμερα οι δύο χώρες συνεργάζονται άψογα σε όλα τα επίπεδα υπογραμμίζοντας την συμμετοχή της Ελλάδας στην φύλαξη του εναέριου χώρου του Μαυροβουνίου.

Ας δούμε όμως, δοθείσης ευκαιρίας του μηνύματος του Μαυροβούνιου Προέδρου, αυτής της μικρής αλλά πανέμορφης γειτονικής μας χώρας, την συμμετοχή αγωνιστών της στον απελευθερωτικό αγώνα της Ελλάδας.

Μαυροβούνιοι Εθελοντές στον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων στα 1821. Ιωάννης Α. Παπαδριανός. Βαλκανικά Σύμμεικτα, τόμος 11 (1999-2000)-Περιοδική έκδοση του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου[1]

Με την έναρξη της ελληνικής επανάστασης του 1821 για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού της δουλείας, κατέφθασε στην Ελλάδα πλήθος φιλέλληνων αγωνιστών από την Ευρώπη και την Αμερική για να συνδράμουν στον αγώνα των Ελλήνων. Εκτός όμως από τους δυτικοευρωπαίους, που η συμμετοχή τους είναι πλήρως καταγεγραμμένη στις ιστορικές σελίδες της χώρας, κατέφθασαν και εθελοντές από τα Βαλκάνια, κυρίως από το Μαυροβούνιο και Σερβία.[2][3] Ο λόγος που συνέβη αυτό μπορεί να αποδοθεί στην απήχηση του φλογερού καλέσματος, τα προηγούμενα χρόνια από τον Ρήγα Φεραίο - ο οποίος αποτελεί την ψυχή και το πνεύμα της επανάστασης -  αλλά και στον πανβαλκανικό χαρακτήρα που πήρε στα μάτια των λοιπών Βαλκάνιων η εξέγερση των Ελλήνων, της πρώτης εθνότητας που επαναστάτησε και κέρδισε την ανεξαρτησία της στα Βαλκάνια.

Αν ξεφυλλίσει κανείς τον κατάλογο με τους αγωνιστές της επανάστασης του 1821, ασφαλώς θα βρει και ξένους αγωνιστές, όχι μόνο Έλληνες. Ανάμεσα σ’ αυτούς αναγράφεται και ο Μαυροβουνιώτης Βάσος, που ήταν από το Μαυροβούνιο και είχε έρθει μαζί με άλλους συμπατριώτες του να πολεμήσουν ως εθελοντές.

Επειδή όμως υπήρχε και ο φόβος να κινδυνεύσουν μέλη της οικογένειάς τους στο Μαυροβούνιο από αντίποινα των Τούρκων, οι Μαυροβούνιοι εθελοντές χρησιμοποιούσαν ψευδώνυμα, συνεπώς είναι δύσκολο να εντοπιστούν τα πραγματικά οικογενειακά τους επίθετα. Γνωστοί Μαυροβούνιοι εθελοντές ήταν: Μαυροβουνιώτης Βάσος, Μαυροβουνιώτης Ράντος, αδελφός του Βάσου, Μαυροβουνιώτης Τζωάννος-Σλαβάνος, Μοντενεγρίνος Τζωάννος, Ουΐτζ (Μαυροβουνιώτης στρατηγός και θερμός φιλέλληνας), και οι Ιωάννης Ράντοβιτς και Γρηγόριος Τζούροβιτς, που ήταν οι μόνοι που διατήρησαν τα πραγματικά τους επίθετα [7].

Γιατί πολέμησαν ως εθελοντές για την ελευθερία των Ελλήνων;

Η συμμετοχή των Μαυροβουνίων εθελοντών, όπως και των άλλων Βαλκάνιων, στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 υπαγορευόταν από διαφόρους λόγους. Πολλοί πίστευαν ότι ο αγώνας των Ελλήνων θα είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση και της δικής τους πατρίδας και άλλοι νόμιζαν ότι έφθασε η αποφασιστική στιγμή για την οριστική μονομαχία «υπέρ πίστεως και πατρίδας». Ορισμένοι, πάλι, πήραν μέρος στον Αγώνα υπακούοντας στην επαναστατική τους ορμή. Τέλος, υπήρχαν και εθελοντές που προσχώρησαν στην Ελληνική Επανάσταση κάτω από την πίεση ποικίλων περιστατικών [8].
Τα Μαυροβουνιώτικα σώματα, στα οποία περιλαμβάνονταν και άλλοι Βαλκάνιοι, και κυρίως Σέρβοι, στην αρχή βρίσκονταν κάτω από τη γενική αρχηγία Έλληνα οπλαρχηγού. Με το πέρασμα όμως του χρόνου και την ανάδειξη ηγετικών ικανοτήτων των στελεχών τους τα παραπάνω σώματα απέκτησαν αυτοτέλεια δράσης και κίνησης και συνεργάζονταν κατά τρόπο ισότιμο με τα ελληνικά σώματα[4].

Πολλοί Μαυροβούνιοι μαχητές της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, ήδη από τα μέσα του 1824, κατέλαβαν ανώτερα ή ανώτατα στρατιωτικά αξιώματα χάρη στις πολεμικές τους αρετές, την εμπειρία και τα διοικητικά τους προσόντα[5]. Ορισμένοι, μάλιστα από τους Μαυροβούνιους εθελοντές εξελληνίστηκαν πέρα ως πέρα, έμαθαν την ελληνική γλώσσα, πολιτογραφήθηκαν Έλληνες και συνήθισαν γρήγορα στον ελληνικό τρόπο σκέψεως και ζωής. Επίσης, αρκετοί από τους απογόνους των εθελοντών αυτών θα ακολουθήσουν τη στρατιωτική σταδιοδρομία των πατέρων τους και θα διακριθούν στα διάφορα πεδία των μαχών, όπως ο γιος του Βάσου Μαυροβουνιώτη, Τιμολέων Βάσος, που διακρίθηκε και κατά την Κρητική Επανάσταση του 1897[6].


Μαυροβουνιώτης Βάσος (1797-1847).

Μαυροβουνιώτης οπλαρχηγός κατά τους χρόνους του ελληνικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος και σπουδαίος στρατιωτικός παράγοντας κατά την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα με σημαντική πολιτική επιρροή Γεννήθηκε στο Πετροπαύλιτς του Μαυροβούνιου το έτος 1797 και γύρω στα 1817, μαζί με σημαντικό αριθμό συγγενών του, κατέφυγε στη Μικρά Ασία για να αποφύγει διώξεις των τουρκικών αρχών της πατρίδας του. Δυστυχώς, τα στοιχεία, που διαθέτουμε για τη δράση του στη Μικρά Ασία, είναι ελάχιστα. Το πιθανότερο είναι να είχε εργαστεί ως επιστάτης σε κτήματα Οθωμανού γαιοκτήμονα ή σε κάποια τουρκική στρατιωτική υπηρεσία. Το 1820 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Μικρά Ασία, κυνηγημένος για αξιέπαινη πράξη. Κατέφυγε τότε στην Αθήνα και εντάχτηκε ως μπαϊρακτάρης στον στρατό του «σιλιχτάρη» (διοικητή) της πόλης Μπαμπά πασά, ο οποίος ετοιμαζόταν να εκστρατεύσει εναντίον του Αλή πασά του Τεπελενλή που είχε αποστατήσει από την Υψηλή Πύλη [9].
Προσωπογραφία του αγωνιστή Βάσου Μαυροβουνιώτη (1797-1847). Λάδι σε μουσαμά, έργο του Νικηφόρου Λύτρα, Μουσείο Μπενάκη.

Κατά την επαναστατική περίοδο 1821-1827, ο Βάσος Μαυροβουνιώτης [10] έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο. Αφού καθιερώθηκε κατά το πρώτο έτος του Αγώνα (1821), μαζί με τον φίλο του Νικόλαο Κριεζώτη, ως στρατιωτικός παράγοντας στην περιοχή της νήσου Εύβοιας, πήρε μέρος σε αιματηρές μάχες εναντίον του Ομέρ πασά της επαρχίας Καρυστίας, όπως στα Στύρα όπου τραυματίστηκε, στις Πετριές και στο Κάδι, ενώ κατά το δεύτερο έτος της Επανάστασης (1822) αντιμετώπισε επιτυχώς τους Τούρκους στρατιωτικούς Ομέρ μπέη, Τζαχαρτζή – Αλή πασά και Σανδή – Ντίμπα στα Πολιτικά, στα Βρυσάκια, στα Βλαχοχώρια, στη Βάθεια και πάλιν στα Στύρα (12 Ιανουάριου 1822).

Το έτος 1823, έχοντας ήδη πάρει τους βαθμούς του πεντακοσιάρχου και κατόπιν του χιλιάρχου, αμύνθηκε με γενναιότητα στην τοποθεσία Πύργος του Καστροβαλά, η οποία βρισκόταν στο γνωστό λιμάνι της Κύμης, εναντίον του Γεπτσάραγα [11]. Επίσης το ίδιο έτος εξεστράτευσε με 300 άντρες του και με πλοία Ψαριανά εναντίον της σπουδαίας για την Επανάσταση νήσου της Θάσου· εκεί, μολονότι υπήρχε αρκετός τουρκικός στρατός, κατέστρεψε ολοκληρωτικά σχεδόν το οθωμανικό στοιχείο της νήσου [12]. Κατά τη διάρκεια δε του επόμενου χρόνου (1824), οπότε και ανέβηκε στο αξίωμα του στρατηγού [13], μεταφέρθηκε με το σώμα του στην Ύδρα και ανέλαβε τη φύλαξή της νήσου αυτής, η οποία παρείχε στον Αγώνα τα περισσότερα και καλύτερα πλοία.

Αλλά η δραστηριότητα του Μαυροβουνιώτη στρατηγού θα συνεχιστεί και κατά τα επόμενα χρόνια [14]. Έτσι, το 1825, με διαταγή της κυβέρνησης προωθείται στην Πελοπόννησο και παίρνει μέρος στις μάχες του Νεοκάστρου (15/27 Μαρτίου) και του Κρεμμυδιού εναντίον του Ιμπραήμ πασά, ο οποίος απειλούσε να καταπνίξει την Επανάσταση. Μετά την καταστροφή δε των ελληνικών δυνάμεων στο Κρεμμύδι (17/19 Απριλίου), επανήλθε στη Στερεά Ελλάδα και διατάχτηκε να επιτεθεί εναντίον των Σαλώνων (Άμφισσας). Εδώ πολιόρκησε στενά τους Τούρκους, αλλά, λόγω ελλείψεως τροφίμων, αναγκάστηκε να μεταβεί στη θέση Φουντάνα, όπου και επέφερε μεγάλη καταστροφή στον εχθρό πολεμώντας σαν πραγματικός ήρωας. Επίσης, κατά το ίδιο έτος διεξήγε με επιτυχία πολεμικές επιχειρήσεις στις Θερμοπύλες και στη Ρούσσα εναντίον του Κεχαγιάμπεη [15].

Τον επόμενο χρόνο (1826), ο Βάσος Μαυροβουνιώτης, μαζί με άλλους οπλαρχηγούς, έλαβε μέρος σε μια εκστρατεία εναντίον του μακρινού Λιβάνου, η οποία, εκτός από τολμηρή, ήταν ταυτόχρονα και αυθαίρετη αφού δεν είχε την έγκριση της Προσωρινής Διοίκησης της επαναστατημένης Ελλάδας. Συγκεκριμένα, ο εγκαταστημένος από το 1820 στον Λίβανο έμπορος Χατζή Στάθης Ρέζης, που είχε στενές σχέσεις με τον εμίρη της περιοχής Μπεσίρ και ο οποίος είχε παρουσιαστεί στο Βουλευτικό Σώμα ισχυριζόμενος ότι διερμήνευε τις γνώμες των προυχόντων του Λιβάνου, είχε προτείνει στις 25 Οκτωβρίου του 1824 συμμαχία της χώρας εκείνης με την Ελλάδα με αντικειμενικούς σκοπούς την απελευθέρωση του Λιβάνου και της Κύπρου από την τουρκική σκλαβιά· μια τέτοια δε συμμαχία, τόνιζε ο Ρεζής, θα δημιουργούσε σοβαρό αντιπερισπασμό στις δυνάμεις του σουλτάνου και του Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου, ο οποίος είχε στείλει τον θετό γιο τον Ιμπραΐμ στην Πελοπόννησο με εντολή να καταπνίξει με κάθε τρόπο την επανάσταση. Το Βουλευτικό Σώμα δέχτηκε την πρόταση και ενέκρινε ως αντιπροσώπους του τον Χατζή Στάθη Ρέζη, τον Αντώνιο Τζούνη και τον Κύπριο αγωνιστή Χαράλαμπο Μάλη. Αλλά και το Εκτελεστικό Σώμα, αν και κάπως αργά, με έγγραφό του της 13ης Ιουλίου του 1825 ενέκρινε την παραπάνω απόφαση και ζήτησε από τον Ρεζή να συνοδεύσει και να καθοδηγήσει, ως γνώστης προσώπων και πραγμάτων, τους Έλληνες απεσταλμένους. Τον Τζούνη δε, ο οποίος αρνήθηκε τελικά να συμμετάσχει στην αποστολή, τον αντικατέστησε ο Γρηγόριος Δενδρινός, επίσκοπος Ευδοκιάδος. Όλους λοιπόν αυτούς η Προσωρινή Διοίκηση τους εφοδιάζει με έγγραφα προς τον εμίρη Μπεσίρ, προς τους φυλάρχους, τους ιερωμένους και τους προκρίτους του Λιβάνου, για να συνεννοηθούν μαζί τους για τους τρόπους της συνεργασίας των δύο τόσο απομακρυσμένων χωρών [16]. Αλλά και μια άλλη παράλληλη κίνηση παρατηρείται τότε που προερχόταν από ορισμένους Κύπριους πρόσφυγες, οι οποίοι, εμφορούμενοι από θερμό πατριωτισμό, φθάνουν ως τη σύλληψη σχεδίων που, υλοποιούμενα, θα είχαν απρόβλεπτες συνέπειες για την Κύπρο και την επαναστατημένη Ελλάδα γενικότερα [17].

Τα σχέδια όμως των εκστρατειών εναντίον του Λιβάνου και της Κύπρου γίνονταν σε μια περίοδο που η Προσωρινή Διοίκηση είχε να αντιμετωπίσει σοβαρότερα εσωτερικά προβλήματα, όπως ήταν η θανάσιμη απειλή του Ιμπραΐμ στην Πελοπόννησο και οι συντονισμένες επιχειρήσεις του Κιουταχή πασά στη Στερεά Ελλάδα που έτειναν στην κατάπνιξη της επανάστασης στην περιοχή. Γι’ αυτό και τα εν λόγω σχέδια εγκαταλείφθηκαν από την Προσωρινή Διοίκηση. Οι συζητούμενες, ωστόσο, επιχειρήσεις έγιναν γνωστές σ’ ένα κύκλο τολμηρών στρατιωτικών, όπως του Βάσου Μαυροβουνιώτη, του Χατζή Μιχάλη Ταλιάνου και του Νικόλαου Κριεζώτη, οι οποίοι έβλεπαν ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να τους φέρει όχι μόνο πολεμική δόξα, αλλά και σημαντικά υλικά κέρδη. Οι κινήσεις όμως αυτές των στρατιωτικών, αν και ήταν μυστικές, δεν άργησαν να γίνουν αντιληπτές από τον Κύπριο πατριώτη Χαράλαμπο Μάλη, ο οποίος επιθυμούσε η εκστρατεία εναντίον του Λιβάνου και της Κύπρου να πραγματοποιηθεί υπό τον έλεγχο των επισήμων πολιτικιών αρχών και όχι να πάρει τη μορφή ιδιωτικής επιχείρησης και με ιδιοτελείς σκοπούς· γι’ αυτό και έσπευσε να ειδοποιήσει την ελληνική κυβέρνηση. Έτσι, με αναφορά του της 29ης Ιανουάριου 1826 προς το Βουλευτικό Σώμα κατήγγειλε τις ύποπτες κινήσεις των στρατιωτικών και ζήτησε να ληφθούν μέτρα εναντίον των πρωταγωνιστών των κινήσεων αυτών [18].

Η ελληνική κυβέρνηση, που δεν είχε πληροφορίες για τις παραπάνω μυστικές ζυμώσεις, ζητεί από το Βουλευτικό Σώμα να καταβάλλει κάθε προσπάθεια, ώστε να εμποδιστεί το παράτολμο εγχείρημα των στρατιωτικών. Με το ίδιο δε πνεύμα γράφει και προς τους προκρίτους των νησιών Ύδρας, Σπετσών και Ψαρών, καθώς και στην ψυχή του Αγώνα Θεόδωρο Κολοκοτρώνη που επηρέαζε αποφασιστικά τους στρατιωτικούς κύκλους. Παρόλα αυτά, ο Βάσος Μαυροβουνιώτης και οι ομοϊδεάτες του εμμένουν στα σχέδιά τους και αναπτύσσουν έντονη δραστηριότητα για την πραγματοποίησή τους. Ως τόπος συγκέντρωσης ορίζεται η νήσος Κέα (Τζια), στην οποία, κατά το χρονικό διάστημα από τον Δεκέμβριο του 1825 ως το Φεβρουάριο του 1826, συρρέουν διάφοροι οπλοφόροι υπό την αρχηγία του Βάσου Μαυροβουνιώτη, του Χατζή Μιχάλη Ταλιάνου, του Νικολάου Κριεζώτη, του Σταύρου Λιακόπουλου και του Χατζή Στεφάν ή Βούλγαρη που συνολικά θα ξεπεράσουν τους 2.000 άνδρες. Οι οπλοφόροι όπως αυτοί, επειδή δεν βοηθούνταν από την κυβέρνηση, αναγκάζονταν πολλές φορές να καταπιέζουν τους κατοίκους της περιοχής για να τους προμηθεύσουν τρόφιμα [19].

Τέλος, κατά το τέλος Φεβρουάριου, το σώμα των οπλοφόρων αναχώρησε με 14 καράβια, στις αρχές δε Μαρτίου έφτασε στις ακτές της Συρίας έξω από τη Βηρυτό, όπου έκαμε απόβαση και κατέλαβε έναν ακρινό παραθαλάσσιο πύργο και μερικά σπίτια· απ’ εκεί ήλθε σε επαφή με τον εμίρη Μπεσίρ, αλλά αυτός ζήτησε από τους οπλαρχηγούς τα πληρεξούσιά τους γράμματα, τα οποία βέβαια αυτοί δεν διέθεταν. Διατάχτηκαν λοιπόν να αναχωρήσουν, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, προτού συγκεντρωθούν και επιτεθούν εναντίον τους οι Άραβες. Έτσι αναγκάστηκαν, στις 25 Μαρτίου, να φύγουν άπρακτοι και να παραιτηθούν από μια τολμηρή επιχείρηση σε ξένη χώρα σε εποχή, κατά την οποία η παρουσία και η συνδρομή τους στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι που περνούσε αγωνιώδεις στιγμές θα ήταν ανεκτίμητη. Κατά την επιστροφή τους, προσέγγισαν στην Κύπρο, όπου τρομοκράτησαν τους Τούρκους κατοίκους του νησιού, έπιασαν κατόπιν στα παράλια της Κιλικίας ένα αυστριακό καράβι και, τέλος, μέσω της νήσου Άνδρου ξαναγύρισαν στην επαναστατημένη Ελλάδα [20].

Μετά την επιστροφή από το Λίβανο, ο Βάσος Μαυροβουνιώτης θα διακριθεί στη μάχη στη θέση «Λυκόραμα», απέναντι από τα νησιά Πεταλιοί [21]. Στη θέση αυτή θα φθάσει στις 5 Απριλίου του 1826 ο Μαυροβουνιώτης πολέμαρχος με 800 περίπου άνδρες και με τρία πολεμικά πλοία και μαζί με τον Νικ. Κριεζώτη και Χατζή Μιχάλη Ταλιάνο θα σώσει τους Έλληνες από τον ασφυκτικό τουρκικό κλοιό, που είχε σχηματιστεί γύρω από αυτούς [22]. Κατά τους υπόλοιπους δε μήνες του 1826 ο Βάσος Μαυροβουνιώτης θα λάβει ενεργό μέρος σε τρεις μάχες στα Λιόσια της Αττικής εναντίον του σιλιχτάρη και κατόπιν σε δύο μάχες στο Χαϊδάρι και την Ελευσίνα εναντίον του Ρούμελη – Βαλεσί Κιουταχή πασά, όπου θα εκτιμηθούν από την ελληνική κυβέρνηση δεόντως τα στρατιωτικά του προσόντα [23]. Αλλά και κατά το επόμενο έτος (1827) ο Βάσος Μαυροβουνιώτης θα πολεμήσει με πείσμα εναντίον Κιουταχή πασά και κυρίως στο Καματερό και στη Λιάτανη [24].

Κατά τους εμφυλίους πολέμους (1824-1825), ο Βάσος Μαυροβουνιώτης συστοιχήθηκε, όπως άλλωστε και η συντριπτική πλειοψηφία των μη Πελοποννησίων οπλαρχηγών, με την πλευρά των λεγομένων κυβερνητικών, επικεφαλής των οποίων βρισκόταν η οικογένεια των Κουντουριωτών. Από πολιτική δε άποψη ήταν ενταγμένος στο Γαλλικό κόμμα του Ιωάννη Κωλέττη, διατηρώντας όμως ταυτόχρονα και μια ανεξαρτησία κινήσεων, καθώς, με τον αδελφοποιτό του Νικόλαο Κριεζώτη και ορισμένους άλλους μεγαλοκαπετάνιους της Ανατολικής Στερεός, είχαν συμπήξει ξεχωριστή στρατιωτικοπολιτική ομάδα μέσα στους κόλπους του Γαλλικού κόμματος [25].

Κατά τη διάρκεια της Καποδιστριακής περιόδου, ο Βάσος Μαυροβουνιώτης εντάχτηκε στον νέο στρατιωτικό οργανισμό του Κυβερνήτη, δηλαδή στις χιλιαρχίες και ανέλαβε τη διοίκηση της ΣΤ’ Χιλιαρχίας. Σαν διοικητής δε της χιλιαρχίας αυτής πολέμησε σε μια σειρά ολόκληρη μαχών για την ανακατάληψη της Στερεάς Ελλάδας· συγκεκριμένα, στο Στεβενίκο και Λιβαδειά κατά του Ομέρ πασά της Καρύστου, στην πολιορκία της ακρόπολης της Άμφισσας εναντίον του Μεχμέτ – Ντέβολη, στο Μαρτίνο της Λιβαδειάς εναντίον του Μαγιούτ πασά και, τέλος, στη Λιθάδα της Εύβοιας κατά του Ομέρ πασά. Αλλά και τον επόμενο χρόνο (1829), έδωσε δύο σκληρές μάχες κατά του «σιλιχτάρη» στα Χάσια της Αττικής (Άγιος Ιωάννης), τερματίζοντας έτσι μια πλούσια στρατιωτική σταδιοδρομία με συμμετοχή σε τριανταέξι περίπου μάχες, πολιορκίες και εκστρατείες [26].

Η Οθωμανική περίοδος υπήρξε η πιο ευνοϊκή για τον Βάσο Μαυροβουνιώτη. Ο Μαυροβουνιώτης πολέμαρχος ήταν ένας από τους λίγους ατάκτους αξιωματικούς της προηγούμενης περιόδου που κατόρθωσαν να ενταχθούν στον νέο Οθωνικό στρατό. Η σταδιοδρομία του υπήρξε εντυπωσιακή: μέλος της επιτροπής που είχε σαν σκοπό να εξετάσει τις εκδουλεύσεις που παρείχαν και τη διαγωγή που επέδειξαν κατά την Επανάσταση οι αξιωματικοί των ατάκτων σωμάτων (1833)· συνταγματάρχης – επιθεωρητής Αττικής και Βοιωτίας (1834)· αρχηγός της Οροφυλακής Φθιώτιδας (1836)· υποστράτηγος (1843) και βασιλικός υπασπιστής (1846) [27].

Ο Βάσος Μαυροβουνιώτης υπήρξε μια από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές της περιόδου που έζησε. Ο φυγάς του Μαυροβούνιου και της Μικρός Ασίας ήρθε στην επαναστατημένη Ελλάδα και, χωρίς να ανήκει στα παλαιά μεγάλα αρματολικά τζάκια, κατόρθωσε, στηριγμένος μόνο στα προσόντα του [28], να ανέβει στις υψηλές βαθμίδες της στρατιωτικής ιεραρχίας και να παίξει σημαντικό ρόλο στην κοινωνία της μετεπαναστατικής Ελλάδας. Πέθανε σχετικά νέος στις 9 Ιουνίου 1847, από πνευμονία [29].

Σχετικά με την οικογενειακή κατάσταση του Μαυροβουνιώτη πολέμαρχου, γνωρίζουμε ότι παντρεύτηκε μια από τις πιο διάσημες γυναίκες της εποχής την Ελέγκω (Ελένη) Μαυροβουνιώτη, το γένος Ιωαννίτη [30], και απέκτησε μαζί της τέσσερις γιους: τον Γεώργιο, τον Τιμολέοντα, τον Αλέξανδρο και τον Κωνσταντίνο. Από τους γιους της Ελέγκως και του Βάσου Μαυροβουνιώτη θα αναδειχτεί κυρίως ο Τιμολέων, ο οποίος, εκτός από τα άλλα, θα διακριθεί και κατά την Κρητική Επανάσταση του 1897 [31].


Μαυροβουνιώτης Ράντος. 

Αδελφός του Βάσου. Πολέμησε ηρωικά επί τρία έτη εναντίον των Τούρκων στη νήσο Εύβοια- το τέταρτο δε έτος της επανάστασης στο νησί Ψαρά, όπου έδειξε απαράμιλλη ανδρεία. Συγκεκριμένα, στις 21 Ιουνίου του 1824 ισχυρός τουρκικός στρατός αποβιβάστηκε στο νησί με σκοπό να το καταστρέφει. Ο Ράντος Μαυροβουνιώτης, ο οποίος μαζί με τον Λάμπρο Κασσανδρινό είχε αναλάβει την άμυνα του νησιού, στη θέση Φτελιό απέκρουσε τρεις ισχυρές τουρκικές επιθέσεις, αλλά το απόγευμα άρχισαν να τον περικυκλώνουν οι εχθροί και γι’ αυτό αναγκάστηκε να υποχωρήσει στο φρούριο του νησιού. Εδώ διεξήχτηκε άγρια πάλη και τελικά, όταν ο Ράντος είδε ότι δεν υπήρχε καμιά ελπίδα σωτηρίας, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη και ανατινάχτηκε στον αέρα μαζί με τους συμπολεμιστές του παρασύροντας στον θάνατο και 3000 Τούρκους [32].


Μοντενεγρίνος Τζωάννος. 

Διακρίθηκε κυρίως κατά τις πολιορκίες πόλεων σημαντική δε ήταν η συμβολή του κατά την πολιορκία και άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821) σπουδαίου στρατηγικού κέντρου της Πελοποννήσου. Ο Δημήτριος Υψηλάντης, η ελληνική αυτή ψυχή της επανάστασης, επαινεί την ειλικρίνεια και την παρρησία, με την οποία εξέφραζε τις απόψεις του ο Μαυροβουνιώτης αγωνιστής [33].


Ουïτζ (De Wintz) 

Μαυροβουνιώτης στρατηγός που είχε πολεμήσει υπό τις σημαίες του Μεγάλου Ναπολέοντος. Ευρισκόμενος στο Λονδίνο, επιδίωξε, σε συνεργασία με ορισμένους Άγγλους και Κύπριους εξόριστους, να καταρτίσει στρατιωτικό σώμα από 2.000 εθελοντές ή μισθοφόρους Ευρωπαίους και να κατέλθει στην Ελλάδα και στην Κύπρο, για να πολεμήσει εναντίον των Τούρκων (1823-1824). Προς τον σκοπό αυτόν επιχείρησε να συνάψει ελληνικό ή κυπριακό δάνειο στο Λονδίνο, αλλά ήλθε σε αντίθεση με την ελληνική επαναστατική επιτροπή που έδρευε στην αγγλική πρωτεύουσα [34]. Τον Αύγουστο του 1824 έστειλε τον γιο του στην Ελλάδα, για να επιτύχει την έγκριση της Ελληνικής Κυβερνήσεως για το επιδιωκόμενο δάνειο, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο Ουΐτζ είχε επίσης αποστείλει μέσω του Άγγλου συνταγματάρχη Delaways στην Ελλάδα το από 12 Σεπτεμβρίου 1823 πολεμικό σχέδιο ιδίας εμπνεύσεως, το οποίο απέβλεπε στην απελευθέρωση της Ελλάδας. Από τα έγγραφα, που απευθύνει ο Μαυροβούνιος αυτός στρατηγός προς την Ελληνική Διοίκηση, φαίνεται ο θερμός φιλελληνισμός του [35].


Τζούροβιτς Γρηγόριος, οπλαρχηγός.

Υπηρέτησε την ελληνική επανάσταση έχοντας υπό τις οδηγίες του επίλεκτη ομάδα στρατιωτών. Με αναφορά του που υποβάλλει, την 1η Νοεμβρίου 1828 από τον Πόρο, προς τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια, εκθέτει τις υπηρεσίες, που πρόσφερε στον Αγώνα, και ζητεί ανάλογη εργασία. Επίσης, συνυποβάλλει βεβαίωση του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου, Γενικού Γραμματέα της Ελληνικής Διοίκησης, στην οποία τονίζεται η συναίσθηση του καθήκοντος που διείπε πάντοτε τις πράξεις του Μαυροβουνιώτη εθελοντή [36]. Αλλά δεν ήταν μόνο το στρατιωτικό στάδιο που διακρίθηκε ο Γρηγόριος Τζούροβιτς· εξίσου άξιος φάνηκε και κατά τη διπλωματική αποστολή που του ανέθεσε η διοίκηση του Αγώνα στα 1824 να μεταβεί στο Μαυροβούνιο και να συζητήσει με τον αρχηγό της χώρας Πέτρο Α΄ Πέτροβιτς Νιέγκος ζητήματα κοινής ελληνομαυροβουνιώτικης δράσης κατά των Τούρκων [37].



Ας ανακεφαλαιώσουμε: Οι Μαυροβουνιώτες εθελοντές στην Ελληνική Παλιγγενεσία του 1821 αποτελούν τρανότατο δείγμα της διαβαλκανικής συνεργασίας κατά τους νεότερους χρόνους. Οι στενές όμως ελληνομαυροβουνιώτικες σχέσεις δεν θα σταματήσουν εδώ, αλλά θα συνεχισθούν και κατά τους επόμενους χρόνους, για να φτάσουν και πάλι στο ύψιστο σημείο τους το 1912, με τη σύμπηξη της άρρηκτης βαλκανικής συμμαχίας.

Παραθέτουμε εδώ σε μορφή pdf, κατά τρόπο ενδεικτικό, ορισμένα μόνο από τα έγγραφα τα οποία χρησιμοποιήσαμε κατά τη σύνταξη της παρούσας εργασίας μας.


Υποσημειώσεις

[1] Joanis Papadrianos, «Grcki ustanak 1821. godine i Crnogorci», Istonjski zapisi 3 (1996).

[2] Οι βασικές αρχές του θέματος αυτού αποτέλεσαν εισήγηση στο Ά Ελληνομαυροβουνιώτικο Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Μαυροβούνιο τον Μάιο του 1997 στα σέρβικα. Το κείμενο δίνεται εδώ στην ελληνική γλώσσα.

[3] E. Πρωτοψάλτης, «Σέρβοι και Μαυροβούνιοι φιλέλληνες κατά την επανάσταση του 1821», A’. Ελληνοσερβικό Συμπόσιο, Πρακτικά, Θεσσαλονίκη 1979. σ. 65.

[4] Βλ. Σπ. Λουκάτου. «Σέρβοι, Μαυροβούνιοι και Βόσνιοι μαχητές της Ελληνικής Ανεξαρτησίας», Α’, Ελληνοσερβικό Συμπόσιο, Πρακτικά, Θεσσαλονίκη 1979, σ. 105-106.

[5] Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Βάσου Μαυροβουνιώτη, ο οποίος από νωρίς τιμήθηκε με το αξίωμα του χιλίαρχου (βλ. Αβ. Χρυσολόγη, Βάσος Μαυροβουνιώτης, Αθήναι 1876, passim).

[6] Αναφέρουμε εδώ, ενδεικτικό, τον Τιμολέοντα Βάσο, γιο του Βάσου του Μαυροβουνιώτη. Ο οποίος, εκτός από τα άλλα, διακρίθηκε και κατά την Κρητική Επανάσταση του 1897 (βλ. Λουκάτου, «Σέρβοι και Μαυροβούνιοι μαχητές», σ. 109).

[7] Οι εξαιρέσεις που Μαυροβούνιοι μαχητές διατήρησαν τα πατρωνυμικά τους επίθετα, όπως των Ιωάννη Ράντοβιτς και Γρηγορίου Τζούροβιτς, είναι σπάνιες [βλ. Πρωτοψάλτη, «Σέρβοι και Μαυροβούνιοι φιλέλληνες», σ. 79-80).

[8] Nικολάι Τυντόρωφ, Η βαλκανική διάσταση της επανάστασης του 1821. Η περίπτωση των Βουλγάρων, Αθήνα 1982, σ. 67.

[9] Βλ. λεπτομέρειες- Χρυσολόγης, Βάσος Μαυροβουνιώτης, σ. 15-16.

[10] Εδώ ο Βάσος Μαυροβουνιώτης θρήνησε τον θάνατο ενός από τους πιο γενναίους οπλαρχηγούς του Αγώνα, του Ηλία Μαυρομιχάλη που επονομαζόταν Μπεϊζαντέν (βλ. Χρυσολόγη, Βάσος Μαυροβουνιώτης, σ. 16-18).

[11] Ο ηρωισμός και γενικά οι στρατιωτικές ικανότητες, που επέδειξε ο Βάσος Μαυροβουνιώτης κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις στη νήσο Εύβοια, φαίνεται ολοκάθαρα από μια βεβαίωση που του χορήγησε ο Άρειος Πάγος (το Ανώτατο Δικαστήριο) στις 5 Φεβρουάριου του 1823. (βλ. στο υπ’ αριθμό/έγγραφο στο τέλος του άρθρου μας).

[12] Βλ. Χρυσυλόγη, Βάσσος Μαυροβουνιώτης, σ. 20. Πρβλ. και Στέφανος Π. Παπαγεωργίου, «Μαυροβουνιώτης Βάσος», Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (εκδοτική Αθηνών), τ. 6, Αθήνα χ. χρ., σ. 91.

[13] To terminus ante quem της αναδείξεως του Βάσου Μαυροβουνιώτη στο αξίωμα του στρατηγού πρέπει να είναι η 23η Σεπτεμβρίου 1824, όπως καταφαίνεται από ένα έγγραφο που φέρνει την ημερομηνία αυτή [βλ. Δουκάτου, «Σέρβοι και Μαυροβούνιοι μαχητές», σ. 127].

[14] Μολονότι η κυβέρνηση εξακολουθούσε να μην πληρώνει τους οφειλομένους μισθούς σ’ αυτόν και στους άνδρες του (βλ. στο υπ’ αριθμό 2 ντοκουμέντο στο τέλος της εργασίας μας).

[15] Οι τελευταίες αυτές νίκες του Βάσου Μαυροβουνιώτη βεβαιώνονται από μια επίσημη έκθεση, την οποία συνέταξε στις 20 Οκτωβρίου του 1825 στο στρατόπεδο των Σαλώνων ο συμπολεμιστής του Μαυροβουνιώτη στρατηγού Νικόλαος Κριεζώτης (βλ. στο υπ’ αριθμό 3 ντοκουμέντο στο τέλος του άρθρου μας).

[16] Βλ. Ε. Πρωτοψάλτη, «Αυθαίρετος εκστρατεία των Ελλήνων εις Λίβανον», Αθηνά 58 (1954), σ. 243 κ. ε. Σπ. Λουκάτος, «Προσπάθειαι ελληνο-συρολιβανικής συμμαχίας κατά την Ελλην. Εξανάστασιν (1822-1828)», Μνημοσύνη 3 (1970-1971), σ. 328 κ.ε.

[17] Ε. Πρωτοψάλτης, Η Κύπρος εις τον Αγώνα τον 1821, Αθήναι 1971, σ. 75 κ.ε. Απόστολος Ε. Βακαλόπουλυς, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, τ. 7, Θεσσαλονίκη 1986, σ. 538.

[18] Πρωτοψάλτης, «Αυθαίρετος εκστρατεία», 262-263. Βακαλόπουλος, Ιστορία, τ. 7, σ. 539.

[19] Την εκστρατεία εναντίον του Λιβάνου εξετάζει διεξοδικά και ο βιογράφος του Βάσου Μαυροβουνιώτη AB. Ν. Χρυσολόγης, Βάσος Μαυροβουνιώτης, σ. 32-38. Η εξέταση όμως σε πολλά σημεία της αγγίζει τα όρια του ιστορικού διηγήματος και τούτο, γιατί ο βιογράφος του Μαυροβουνιώτη πολεμάρχου δεν διαθέτει αξιόπιστα τεκμήρια.

[20] Πρωτοψάλτης, «Αυθαίρετος εκστρατεία», σ. 273-274: Βακαλόπουλος, Ιστορία, τ. 7, σ. 539-540.

[21] Οι Πεταλιοί είναι σύμπλεγμα από μικρά νησιά στο νοτιοδυτικό άκρο της μεγαλονήσου Εύβοιας.

[22] Βλ. Βακαλοπούλου, Ιστορία, τ. 7, σ. 530-531, όπου και η υπόλοιπη βιβλιογραφία.

[23] Όπως κυρίως φαίνεται από το υπ’ αριθμό 4 έγγραφο που δημοσιεύεται στο τέλος της μελέτης μας.

[24] Χρυσολόγης, Βάσος Μαυροβουνιώτης, σ. 59 κ.ε. Παπαγεωργίου, «Μαυροβουνιώτης Βάσσος», σ. 91.

[25] Ο Βάσος Μαυροβουνιώτης, ως οπαδός της παράταξης των κυβερνητικών – Κουντουριωτών και του Γαλλικού κόμματος, συνεργάστηκε στενά με έναν άλλο σπουδαίο Βαλκάνιο εθελοντή, τον Χατζή Χρήστο Ντάγκοβιτς (βλ. Ιωάννη Α. Παπαδριανού, Η Ελληνική Παλιγγενεσία του 1821 και η βαλκανική της διάσταση. Κομοτηνή 1996, σ. 40, σημ. 16).

[26] Χρυσολόγης, Βάσσος Μαυροβουνιώτης, σ. 66 κ.ε.

[27] Παπαγεωργίου, «Μαυροβουνιώτης Βάσσος», σ. 92

[28] Η φιλοπατρία, η ανδρεία και η πειθαρχία προς τους ανώτερους του ήταν τα προσόντα που διέκριναν τον Βάσο Μαυροβουνιώτη. Στα Γενικά Αρχεία του Κράτους στην Αθήνα σώζεται σειρά ολόκληρη εγγράφων της Ελληνικής διοίκησης, στα οποία τονίζονται τα παραπάνω προσόντα του Μαυροβουνιώτη πολεμάρχου [βλ. Λουκάτου, «Σέρβοι και Μαυροβούνιοι μαχητές», σ. 138 κ.ε.].

[29] Την τελευταία ημέρα του θανάτου του, τον επισκέφτηκε ο βασιλέας Όθων και τον ρώτησε αν έχει να εκφράσει κάποια επιθυμία για την οικογένεια του. «Η μόνη μου επιθυμία», απάντησε ο Βάσος Μαυροβουνιώτης, «είναι τα παιδιά μου να σας δουν να εισέρχεστε στην Κωνσταντινούπολη» (βλ. Χρυσολόγου, Βάσος Μαυροβουνιώτης, σ. 64).

[30] Η Ελέγκω είχε φήμη καλλονής «… έλαμπε από ομορφιά και ήταν γεμάτη από χαρίσματα» και είχε γοητεύσει και τον γνωστό ποιητή Π. Σούτσο. Ο Βάσος Μαυροβουνιώτης θα παντρευτεί αργότερα για Δεύτερη φορά την Υδραία Μπίλλιω, από την οποία θα αποκτήσει και μια κόρη, την Πέτρα. Παρόλα αυτά η Ελέγκω αντιμετωπιζόταν και τότε ως Ελέγκω Βάσου Μαυροβουνιώτη και, μετά τον θάνατο του συζύγου της Βάσου, ως η χήρα του (βλ. Δημητρίου Π. Πασχάλη, Η Άνδρος κατά την Επανάσταση του 1821 Αθήναι 1930, σ. 73 κ.ε.).

[31] Τη σχετική βιβλιογραφία βλ. παραπάνω, σ. 246, σημ. 5.

[32] Βλ. σχετικά στο υπ’ αριθμό 5 ντοκουμέντο που Δημοσιεύεται στο τέλος της εργασίας μας.

[33] Γενικά Αρχεία του Κράτους, Συλλογή Βλαχογιάννη, Εκτελεστικόν Σώμα, 27 Απριλίου 1823.

[34] Πρωτοψάλτης, Η Κύπρος, α. 18 κ.ε.

[35] Ιστορικόν Αρχείον Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου, έκδοση Ε. Πρωτοψάλτη, τ. 3, Αθήναι 1968,0.394-396,925

[36] Γενικά Αρχεία του Κράτους, Γενική Γραμματεία, φάκ. 148, αριθμ. 7 και 8.

[37] Σπ. Λουκάτος, Σχέσεις Ελλήνων μετά Σέρβων και Μαυροβουνίων κατά την Ελληνικήν Επανάστασιν (1823-1826), Θεσσαλονίκη 1970, σ. 119.


Ιωάννης Α. Παπαδριανός




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ικανοποιημένη από την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το πιστοποιητικό εμβολιασμού δήλωσε η υπουργός Τουρισμού της Σερβίας Τατιάνα Μάτιτς. "Μετά τη δημοσίευση της χθεσινής πρότασης για το πιστοποιητικό εμβολιασμού από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν υπάρχουν πλέον λόγοι ανησυχίας. Σκοπός του εγγράφου αυτού είναι να διευκολύνει την κυκλοφορία όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων που θα είναι ασφαλείς από άποψη υγείας" δήλωσε σε συνέντευξη της στο καλωδιακό τηλεοπτικό δίκτυο Ν1 η Τατιάνα Μάτιτς. Σχολιάζοντας το σημείο της πρότασης που αναφέρεται στην αναγνώριση των εμβολίων που έχουν την έγκριση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΜΑ) εκτίμησε ότι μέχρι το καλοκαίρι, που θα χρησιμοποιηθεί ευρέως το πιστοποιητικό, θα λάβει έγκριση και το ρωσικό εμβόλιο Sputnik-V ενώ το ίδιο θα συμβεί και με το κινέζικο Sinopharm από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ).

Ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτήρισε η κ. Μάτιτς το γεγονός ότι η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δίδει την δυνατότητα στις χώρες της ΕΕ να αποφασίσουν μεμονωμένα ποια εμβόλια θα αποδεχθούν. Έκανε ειδική αναφορά στην Ελλάδα και ανήγγειλε την υπογραφή συμφωνίας σε διμερές επίπεδο για την αμοιβαία αναγνώριση του πιστοποιητικού εμβολιασμού. "Με την Ελλάδα συζητούμε εδώ και δύο μήνες για το θέμα αυτό και στις 29 Μαρτίου ο υπουργός Τουρισμού Χάρης Θεοχάρης θα επισκεφτεί το Βελιγράδι όπου θα εξετάσουμε διεξοδικά όλες τις λεπτομέρειες. Παράλληλα υπάρχει και στενή συνεργασία των υπουργείων ψηφιακής πολιτικής των δύο χωρών για να καθοριστεί η μορφή του ψηφιακού πιστοποιητικού που θα χρησιμοποιηθεί" ανέφερε η Σερβίδα υπουργός Τουρισμού. Τόνισε ότι κάποιες χώρες όπως η Τουρκία και η Αίγυπτος δήλωσαν ότι θα αποδεχθούν τα σερβικά πιστοποιητικά ωστόσο - όπως είπε - η σερβική κυβέρνηση επιθυμεί την συμφωνία με την Ελλάδα για την θερινή περίοδο λόγω της εγγύτητας αλλά και με άλλες χώρες τις ΕΕ για οικονομικούς λόγους.

Η Τάτιανα Μάτιτς δήλωσε επίσης ότι ακόμη και όσοι δεν έχουν εμβολιαστεί θα μπορούν να ταξιδέψουν με αρνητικό PCR τεστ το οποίο από τον Μάιο για τα ταξίδια στο εξωτερικό θα είναι δωρεάν.



ΠΗΓΗ: ΑΠΕ - ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Ξεκίνησε η αποστολή των βιβλίων τα οποία συγκεντρώθηκαν από τους πολίτες του δήμου Θέρμης με πρωτοβουλία της δημοτικής βιβλιοθήκης έπειτα από κάλεσμα της ελληνικής πρεσβείας στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και του «Δικτύου προώθησης της ελληνικής γλώσσας, ιστορίας, επιστήμης και τεχνών». Μάλιστα, περισσότεροι από δύο χιλιάδες τίτλοι βιβλίων συγκεντρώθηκαν από το δίκτυο βιβλιοθηκών του δήμου Θέρμης στην προσπάθεια για την προώθηση της ελληνικής γλώσσας και γραμματολογίας και απεστάλησαν στην ελληνική πρεσβεία στο Σεράγεβο.

Στόχος της πρωτοβουλίας την οποία ανέλαβε η Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού Περιβάλλοντος και Αθλητισμού δήμου Θέρμης και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Θέρμης σε συνεργασία με πολιτιστικούς φορείς και σχολεία του δήμου είναι η ενίσχυση της προσπάθειας της εκεί πρεσβείας μας για τη δημιουργία «Ελληνικών Εστιών» ή αλλιώς «Greek Corners» σε εκπαιδευτικά ιδρύματα της περιοχής.

Αναλυτικά, η ελληνική πρεσβεία του Σεράγεβο, στο πλαίσιο της στρατηγικής για δημιουργία Ελληνικών Εστιών (Greek Corners) σε εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας της Βοσνίας Ερζεγοβίνης, υπό το συντονισμό του Πρέσβη της Ελλάδος στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, κ. Δημήτριου Παπανδρέου, δημιουργεί τμήματα ελληνικών βιβλιοθηκών τα οποία θα εμπλουτίζονται διαρκώς με βιβλία στην ελληνική γλώσσα. Η δωρεά των κατοίκων του δήμου Θέρμης περιλαμβάνει βιβλία ιστορικά, λογοτεχνικά (πεζογραφία και ποίηση), βιογραφίες, βιβλία τέχνης και θεάτρου. Τα βιβλία τα οποία συγκεντρώθηκαν θα έχουν κεντρική θέση στην Ελληνική Εστία που θα δημιουργηθεί εντός της κάθε Βιβλιοθήκης, προκειμένου να λειτουργεί και ως αναγνωστήριο για όσους επιθυμούν να εξοικειωθούν με τη γλώσσα, την ιστορία, την πνευματική παραγωγή και τον πολιτισμό της χώρας μας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Γιώργου Στάμκου

Ιστορικά οι επιδημίες και οι πανδημίες υπήρξαν καταλύτες ευρύτερων εξελίξεων. Αυτές οι μάστιγες πυροδοτούσαν εξελίξεις και γεωπολιτικές τεκτονικές μεταβολές, αλλάζοντας τον ρου της Ιστορίας. Δημιουργούσαν στρατιές ηττημένων, αλλά και πολλούς νικητές, αναδιαμορφώνοντας το κοινωνικό γίγνεσθαι και το γεωπολιτικό σκηνικό. Πάντα υπάρχουν λαοί και χώρες που αξιοποιούν καλύτερα την συγκυρία μιας πανδημίας, όπως συμβαίνει στην εποχή μας με την Κίνα. Περνούν από τις κοινές δοκιμασίες και καταφέρνουν να επιβληθούν στους υπόλοιπους είτε επειδή διατήρησαν τις δυνάμεις τους είτε επειδή κάλυψαν το κενό της υποχώρησης των υπολοίπων.

Πως η Ιουστινιάνεια Πανώλη κατέστρεψε τον ρωμαϊκό κόσμο

Η λέξη «επιδημία» (από το επί + δήμος) σημαίνει «πάνω από τον λαό» ενώ η «πανδημία» αφορά «όλους τους λαούς». Κατά την λεγόμενη Πανώλη του Ιουστινιανού στα μέσα του 6ου αιώνα, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ερημώθηκε. Ήταν μια πανδημία. Ο ιστορικός Προκόπιος που έζησε τα χρόνια εκείνα, την περιγράφει ως εξής: «…το 535-536 συνέβη ένα μεγάλο θαύμα: όλο το χρόνο ο ήλιος έλαμπε σαν ένα φεγγάρι χωρίς ακτίνες, σαν να είχε χάσει τη δύναμή του και έπαψε να είναι όπως πριν, καθαρός και λαμπερός. Από την αρχή όλων αυτών, δεν σταμάτησαν οι πόλεμοι μεταξύ των ανθρώπων, ούτε η νόσος, ούτε καθετί άλλο που φέρνει θάνατο».

Στις αρχές του 542, η πανώλη χτύπησε την Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός, που αποκαλείται ως «ένας από τους πιο λαμπρούς ηγέτες που έζησαν ποτέ», δεν μπόρεσε να κάνει και πολλά πράγματα για να προστατεύσει τους υπηκόους του. Δεκαπέντε χρόνια πριν έρθει η πανώλη στην Βασιλεύουσα, ο Ιουστινιανός κωδικοποίησε το Ρωμαϊκό δίκαιο, έκανε ειρήνη με τους Πέρσες, αναδιαμόρφωσε την δημοσιονομική διοίκηση της Αυτοκρατορίας και έχτισε την Αγία Σοφία. Όσο η πανώλη μαινόταν, και σύμφωνα με τον Προκόπιο, έτυχε στο Ιουστινιανό να πρέπει να «προβλέψει για το πρόβλημα». Ο Αυτοκράτορας πλήρωσε για την ταφή των εγκαταλειμμένων και των άπορων. Ακόμη και έτσι όμως, ήταν αδύνατον να τα καταφέρει. Ο φόρος θανάτου ήταν πολύ υψηλός.

Ο Προκόπιος πίστευε ότι οι νεκροί ήταν πάνω από δέκα χιλιάδες την ημέρα, ενώ ο Ιωάννης ο Εφέσιος, ένας σύγχρονος του Ιουστινιανού, έγραψε ότι «κανείς δεν έβγαινε έξω από τα τείχη χωρίς ετικέτα με γραμμένο το όνομά του» σε περίπτωση ξαφνικής προσβολής του από τη θανατηφόρα . Τελικά, τα πτώματα απλά ρίχνονταν σε τάφρους στην άκρη της πόλης...

Στην εποχή του διαδόχου του αυτοκράτορα, του Ιουστινιανού Β’ υπήρξε μια δεύτερη έκλειψη ηλίου, που αποδίδεται επίσης σε έκρηξη ηφαιστείων. Για ένα ολόκληρο χρόνο παρατηρήθηκε και ένα συνεχές Βόρειο Σέλας, που διατάραξε το κλίμα, μείωσε την αγροτική παραγωγή, έφερε πείνα και αναζωπύρωσε παλιές και νέες ασθένειες, με αποτέλεσμα την εκτόξευση της θνησιμότητας, ειδικά στις πόλεις.

Η πανούκλα ευνόησε την εγκατάσταση των Σλάβων στα Βαλκάνια

Η πανώλη του Ιουστινιανού συνεχίστηκε σε 18 κύματα έως το 750. Οι Σλάβοι και οι Βούλγαροι επωφελήθηκαν από την αναταραχή και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στα Βαλκάνια. Οι προσδοκίες για το τέλος του κόσμου εκείνη την εποχή απεικονίζονται σε θραύσματα κεραμικών εικόνων στη Βίνιτσα (σήμερα μια πόλη στη Βόρεια Μακεδονία), στα οποία ένας Βούλγαρος και ένας Σλάβος ζωγραφίστηκαν ως ένας από τους τέσσερις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης!

Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δέχθηκε σοβαρά πλήγματα, λύγισε αλλά δεν έσπασε, διότι ήταν ακόμη ισχυρή και είχε αντοχές. Άλλαξε όμως τόσο πολύ ώστε, για να επιβιώσει, αναγκάστηκε να επιτρέψει την μόνιμη εγκατάσταση των Σλάβων στα Βαλκάνια και να εισαγάγει τμήμα από τη νομοθεσία του νέου σλαβικού πληθυσμού της στη νομική και οικονομική τάξη της π.χ. Σλαβηνίες, να τους εντάξει δηλαδή στην περίφημη «ρωμαϊκή Ευταξία», μια διαδικασία όμως που κράτησε σχεδόν δύο αιώνες.

Αλλά και την κατακτητική επέλαση του Ισλάμ

Στο μεταξύ, ενώ τα αλλεπάλληλα κύματα της πανώλης κτυπούσαν επί δύο αιώνες την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, εμφανίστηκε μια νέα θρησκεία, το Ισλάμ, και οι φανατικοί πιστοί της κατέκτησαν εδάφη που περιλάμβαναν μεγάλο μέρος της άλλοτε αυτοκρατορίας του Ιουστινιανού, που είχε πλέον αποδυναμωθεί: την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη και τη Συρία, μαζί με την Αραβική Χερσόνησο.

Από την άλλη το μεγαλύτερο τμήμα της Δυτικής Ευρώπης είχε περιέλθει υπό τον έλεγχο των Φράγκων, αλλοτινών γερμανικής καταγωγής βαρβάρων που εκχριστιανίστηκαν. Στην ιταλική χερσόνησο η Ρώμη παρήκμασε δημογραφικά και έγινε μια μικρή πόλη. Αυτή τη φορά τα μικρόβια έγραφαν την ιστορία και οι άνθρωποι απλά ακολουθούσαν...

Καραντίνα Vs Μαύρος Θάνατος

Το 14ο αιώνα σε διάφορες περιοχές της ευρωπαϊκής ηπείρου ο Μαύρος Θάνατος επηρέασε έως και πάνω από το ήμισυ του πληθυσμού της. Οι πρώτες καραντίνες τέθηκαν ως απόκριση στον Μαύρο Θάνατο, ο οποίος μεταξύ 1347 και 1351 σκότωσε περίπου το ένα τρίτο της Ευρώπης και συγκαταλέγεται ανάμεσα σε όσα είναι γνωστά ως «δεύτερη πανδημία πανώλης». Όπως και την πρώτη φορά, την εποχή του Ιουστινιανού, η δεύτερη πανδημία επέφερε το χάος διακοπτόμενα και κατά κύματα. Η πανώλη θα εξαπλωνόταν, θα καταλάγιαζε, για να αναζωπυρωθεί ξανά...

Η λέξη «καραντίνα» προέρχεται από την ιταλική quaranta, που σημαίνει «σαράντα», δηλαδή σαράντα ημέρες υποχρεωτικής απομόνωσης. Βέβαια η πρακτική της καραντίνας προέρχεται πολύ πριν οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν ότι τους προστάτευε από μολυσματικές ασθένειες. Η περίοδος των σαράντα ημερών επιλέχθηκε αρχικά για θρησκευτικούς και όχι για ιατρικούς λόγους. Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν τον αριθμό σαράντα στο πλαίσιο του εξαγνισμού. Για παράδειγμα οι σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες της πλημμύρας στη Γένεση, τα σαράντα χρόνια των περιπλανώμενων Ισραηλιτών στην άγρια φύση, αλλά και οι σαράντα ημέρες νηστείας της Σαρακοστής.

Η πανούκλα ως «πέμπτη φάλαγγα» των Τούρκων στα Βαλκάνια

Μετά το 1347 η πανώλη στην Ευρώπη ήταν κι ένας από τους λόγους για την μεγάλη επιτυχία των Οθωμανών σουλτάνων στην κατάκτηση των Βαλκανίων. Η ίδια πανώλη είχε προηγουμένως περάσει από την Κίνα στην Ευρώπη με τη βοήθεια των Μογγόλων κατακτητών μέσω της Κριμαίας. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε επιδημία είναι εχθρός τόσο για τους υπερασπιστές όσο και για τους κατακτητές. Οι λόγοι για την επιτυχία των Οθωμανών ως κατακτητών είναι άλλοι. Την εποχή του Ιουστινιανού, η υπεράσπιση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας προσπαθούσε και κατάφερνε να απορροφήσει μερικούς από τους εισβολείς.

Τον 14ο αιώνα, όμως, η εικόνα ήταν διαφορετική. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο) ήταν ήδη χρεοκοπημένη και διαλυμένη κυρίως ως αποτέλεσμα της καταστροφικής Τέταρτης Σταυροφορίας (1204). Όλοι γύρω του ανταγωνίζονταν για να την κληρονομήσουν. Όλοι ονειρεύονταν να χτίσουν τις δικές τους πολυεθνικές αυτοκρατορίες. Στα Βαλκάνια ο πιθανότερος υποψήφιος τότε ήταν η αυτοκρατορία των Σέρβων του Στέφανου Ντουσάν. Η πιο επιτυχημένη όμως ήταν η προσπάθεια των Οθωμανών. Χωρίς διακρίσεις στην πίστη και στην εθνικότητα, αντέγραψαν και αναδημιούργησαν επιδέξια τις επιτυχημένες πολιτικές του βυζαντινού-ρωμαϊκού μοντέλου για την κινητοποίηση ανθρώπων και πόρων στην επέκτασή τους. Μέσα σε έναν αιώνα όλα τα Βαλκάνια είχαν γίνει οθωμανικές κτήσεις.

Η πανδημία της Covid-19 ως επιταχυντής εξελίξεων

Οι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι υπήρξαν διάφορες αντιδράσεις στην πανώλη από τον 14ο αιώνα στη Δυτική και Ανατολική Ευρώπη. Όχι χωρίς τη βοήθεια επαναστάσεων, οι επιζώντες αγρότες στη Δύση απαλλάχτηκαν από πολλές υποχρεώσεις του ς απέναντι στους στυγνούς φεουδάρχες και στους καταπιεστές τους. Αρχίζουν πλέον να πληρώνονται για την δουλειά τους, γιατί απλά δεν υπάρχει εργατικό δυναμικό.

Όσο επικίνδυνες και αν είναι οι ιστορικές αναλογίες με την τρέχουσα πανδημία της Covid-19, υπάρχουν μερικές κοινές συνέπειες από τις πανδημίες όλων των εποχών. Τα χρήματα πάντοτε υποτιμούνται, η παραγωγή πέφτει, οι τιμές ανεβαίνουν μέχρι να βρεθεί μια νέα ισορροπία. Κάποιες χώρες και οικονομίες αποδυναμώνονται αξιοσημείωτα, και λίγες καταφέρνουν να ενισχυθούν αναλαμβάνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο. Η δημογραφική αναταραχή και οι κατεστραμμένες επιχειρηματικές αλυσίδες αυξάνουν το κόστος της ανθρώπινης εργασίας. Νέες διεκδικήσεις αναζωπυρώνονται για να ανακατέψουν και πάλι την κοινωνικο-πολιτική τράπουλα. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο της καπιταλιστικής Παγκοσμιοποίησης κλονίζεται.

Η πανδημία είναι και πάλι καταλύτης στη «χημική αντίδραση» της σύγχρονης ιστορίας. Νέες μορφές οικονομίας και εργασίας, που βασίζονται λιγότερο στην ανθρώπινη φυσική παρουσία, αποκτούν δυναμική: τηλε-εργασία, τηλε-εκπαίδευση, τηλε-ιατρική. Στο τέλος μπορεί να προκύψει και τηλε-δημοκρατία, την οποία βέβαια θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν οι ελίτ για να εξαλείψουν την άβολη εμπλοκή του λαού στο σχεδιασμό κομβικών θεσμών και δημόσιων χώρων -μια χρυσή ευκαιρία για να συρρικνώσουν τη λαϊκή και δημοκρατική παρέμβαση στα ανομολόγητα σχέδια τους. Ακόμη και με αυτόν τον τρόπο όμως η πανδημία θα γεννήσει έναν νέο, διαφορετικό κόσμο.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Διαμαρτυρία για τις καταδίκες Αλβανών σχετικά με την υπόθεση της δολοφονίας πέντε Σλαβομακεδόνων στη λίμνη Σμίλκοβο έξω από τα Σκόπια το 2012.

Ένταση και μικροεπεισόδια σημειώθηκαν το απόγευμα της Παρασκευής στα Σκόπια κατά την διαδήλωση περίπου 2.000 Αλβανών, η οποία πραγματοποιήθηκε ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις καταδίκες Αλβανών σχετικά με την υπόθεση της δολοφονίας πέντε Σλαβομακεδόνων στη λίμνη Σμίλκοβο έξω από τα Σκόπια, που σημειώθηκε στις 12 Απριλίου 2012.

Η συγκέντρωση ξεκίνησε λίγο μετά το μεσημέρι και αμέσως μετά την προσευχή των μουσουλμάνων της Παρασκευής, από την αλβανόφωνη περιοχή Τσάιρ των Σκοπίων, με αρχική κατεύθυνση το δικαστικό μέγαρο των Σκοπίων.

Ωστόσο, ισχυρός αστυνομικός κλοιός εμπόδισε τους διαδηλωτές να φθάσουν στο δικαστικό μέγαρο, με αποτέλεσμα κάποιοι από αυτούς να πετάξουν πέτρες και να επιτεθούν στους αστυνομικούς. Η αστυνομία απάντησε με δακρυγόνα και με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, απωθώντας τους πίσω στο σημείο από το οποίο ξεκίνησαν.


Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι κατά τη διάρκεια των επεισοδίων με τους διαδηλωτές τραυματίστηκαν ελαφρά επτά αστυνομικοί, ενώ έγιναν και οχτώ προσαγωγές διαδηλωτών.

Οι διαδηλωτές φώναζαν συνθήματα υπέρ του UÇK και της «Μεγάλης Αλβανίας» και ζήτησαν την αποφυλάκιση των καταδικασθέντων ομοεθνών τους και τη διεξαγωγή νέας έρευνας για την πενταπλή δολοφονία του 2012, με τη συμμετοχή σε αυτή εμπειρογνωμόνων από χώρες της Ε.Ε.

Σημειώνεται ότι την περασμένη Τρίτη, δικαστήριο των Σκοπίων επέβαλε ποινή ισόβιας κάθειρξης σε τρεις κατηγορούμενους Αλβανούς για την πενταπλή δολοφονία στη λίμνη Σμίλκοβο, ενώ δύο άλλοι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης 15 και 9 ετών αντίστοιχα.

Η δολοφονία αυτή πέντε πολιτών σλαβικής καταγωγής είχε σημειωθεί την Μ. Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012 και είχε προκαλέσει σοβαρές διεθνοτικές εντάσεις, στη μικρή βαλκανική χώρα, όπου οι σχέσεις μεταξύ των δύο πολυπληθέστερων εθνοτικών ομάδων της, Σλάβων και Αλβανών χαρακτηρίζονται από καχυποψία και οποιαδήποτε επεισόδιο δύναται να τις οδηγήσει σε ανάφλεξη.


ΑΠΕ - ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Συγκλονίζει την Σερβία η υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης φοιτητριών ιδιωτικής δραματικής σχολής από τον διευθυντή της. Η υπόθεση αποκαλύφθηκε προχθές όταν η διάσημη, 26χρονη, ηθοποιός Μίλενα Ραντούλοβιτς αποκάλυψε, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Blic» του Βελιγραδίου, ότι ο διευθυντής και ιδιοκτήτης της δραματικής σχολής που φοιτούσε, Μίκα Αλεκσιτς, την βίασε, επανειλημμένως, όταν ήταν σε ηλικία 17 ετών. Η αποκάλυψη αυτή ενεθάρρυνε και άλλες γυναίκες που φοίτησαν στην ίδια σχολή και κατηγόρησαν τον Αλεκσιτς για σεξουαλική κακοποίηση.

Ο ανώτατος εισαγγελέας του Βελιγραδίου διέταξε χθες την σύλληψη του Αλεκσιτς και σήμερα κρίθηκε προφυλακιστέος.

Οι κατηγορίες που βαρύνουν τον Αλεκσιτς αφορούν οκτώ υποθέσεις βιασμού και εφτά υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης φοιτητριών εκ των οποίων η μία ήταν ανήλικη όταν διαπράχθηκαν οι αξιόποινες πράξεις από τον ύποπτο.


Στην δραματική σχολή του Μίκα Αλεκσιτς έχουν φοιτήσει περισσότερα από 3.000 παιδιά πολλά εκ των οποίων αργότερα εισήχθησαν στην Δραματική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου και σήμερα είναι καταξιωμένοι ηθοποιοί. Η εισαγγελία ανακοίνωσε ότι η υπόθεση παραμένει ανοιχτή και κάλεσε όλα τα θύματα να προσέλθουν για να καταθέσουν.

Ο Μίκα Αλεκσιτς είναι σκηνοθέτης και την περίοδο του πολέμου στο χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας ήταν κινηματογραφιστής της παραστρατιωτικής ομάδας που διοικούσε ο κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου Ζέλικο Ραζνάτοβιτς – Αρκάν. Το 1993 είχε θέση υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές με το Κόμμα Σερβικής Ενότητας (SSJ) του Αρκάν αλλά δεν εξελέγη. Στο χώρο της υποκριτικής είχε την φήμη του «δικτυωμένου σκηνοθέτη» που μπορούσε να εξασφαλίσει λαμπρή καριέρα στους φοιτητές του γι αυτό και πολλοί γονείς επέλεγαν την σχολή του για να στείλουν τα παιδιά τους.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εκατοντάδες Αλβανοί βγήκαν στους δρόμους των Τιράνων ζητώντας δικαιοσύνη για τον θάνατο του 25χρονου Klodian Rasha. Βίαια επεισόδια στο κέντρο της πόλης.

Βίαια επεισόδια ξέσπασαν την Τετάρτη (9/12) στην Αλβανία, όταν εκατοντάδες πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν κατά της αστυνομίας και της κυβέρνησης, μετά τον θανάσιμο πυροβολισμό ενός 25χρονου από αστυνομικό.
Επεισόδια στην Αλβανία μετά τη δολοφονία 25χρονου από αστυνομικό AP

Ο 25χρονος Klodian Rasha πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε την Τρίτη (08/12) κατά τις ώρες της απαγόρευσης της κυκλοφορίας στη γειτονιά του, λίγα μέτρα από το σπίτι του, με την αστυνομία να ισχυρίζεται ότι κρατούσε όπλο.

Σύμφωνα με τα αλβανικά μέσα, η αστυνομία δήλωσε πως "ο νεαρός προσπάθησε να ξεφύγει κρατώντας ένα αντικείμενο που έμοιαζε με όπλο", ενώ εμφάνισε ως αποδεικτικό στοιχείο ένα πυροβόλο μετά από έρευνα στη γύρω περιοχή. Η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων (ShCBA) ανέτρεψε τους ισχυρισμούς της αστυνομίας, ενώ ο αστυνομικός που πυροβόλησε τον Rasha συνελήφθη και κατηγορείται για ανθρωποκτονία.

Το περιστατικό προκάλεσε την οργή των πολιτών που ζητούν δικαιοσύνη και κάνουν λόγο για αστυνομική αυθαιρεσία, ζητώντας από τα αρμόδια όργανα και την κυβέρνηση να λογοδοτήσουν για τον θάνατο το 25χρονου.

Οι διαδηλωτές αψήφησαν την απαγόρευση της κυβέρνησης για δημόσιες συγκεντρώσεις άνω των 10 ατόμων λόγω της πανδημίας και ξεχύθηκαν στους δρόμους, φωνάζοντας συνθήματα για τον Rasha και πετώντας πέτρες στην αστυνομία και τα κυβερνητικά κτίρια. Επίσης, έβαλαν φωτιά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που είχε στηθεί στην πρωτεύουσα.Επεισόδια στην Αλβανία μετά τη δολοφονία 25χρονου από αστυνομικό AP

Ομάδες διαδηλωτών κατευθύνθηκαν προς το υπουργείο Εσωτερικών και το γραφείο του Πρωθυπουργού, ζητώντας την παραίτησή τους, ενώ προσπάθησαν να εισέλθουν στις εγκαταστάσεις. Οι πολίτες συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες έριξαν δακρυγόνα για να "σπάσουν" τη διαμαρτυρία.

Μέχρι στιγμής τραυματίστηκαν 8 αστυνομικοί και 2 διαδηλωτές από τα επεισόδια.

πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Βίντεο και φωτογραφίες δείχνουν πιστούς χωρίς μάσκα, με κάποιους να προσκυνούν τη σορό του Μητροπολίτη Αμφιλόχιου μέσα από το ανοιχτό φέρετρο
H είδηση της κοίμησης του Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίου, ο οποίος νοσηλευόταν με κορωνοϊό σε νοσοκομείο του Βελιγραδίου από την περασμένη Τετάρτη, έχει προκαλέσει βαθιά θλίψη στους εκκλησιαστικούς κύκλους και όχι μόνο.

Ο προκαθήμενος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας νοσηλευόταν αρκετές ημέρες στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Karaburma, ωστόσο η κατάσταση της υγείας του παρουσίασε εχθές επιδείνωση, και σήμερα έφυγε από τη ζωή.



Υπενθυμίζεται ότι πριν από δύο Κυριακές ο Πατριάρχης Σερβίας είχε χοροστατήσει στην εξόδιο ακολουθία του Μητροπολίτη Μαυροβουνίου και Παραθαλλασίας Αμφιλόχιου, ο οποίος απεβίωσε από επιπλοκές του κορωνοϊού. Στη συγκεκριμένη κηδεία, όπως μετέδωσαν πολλά διεθνή ΜΜΕ στις αρχές του μήνα, επικράτησε αδιανόητος συνωστισμός, με πολλούς από τους εκατοντάδες πιστούς που παρευρέθησαν να επιλέγουν να μη φορέσουν μάσκα, και κάποιους μάλιστα να... προσκυνούν τη σορό του Μητροπολίτη μέσα από το ανοιχτό φέρετρο.

Το BBC έγραφε στις 5 Νοεμβρίου για την κηδεία: «Ο προκαθήμενος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κόλλησε κορωνοϊό λίγες μέρες αφότου παρευρέθηκε στη μεγάλη δημόσια κηδεία ενός μητροπολίτη που πέθανε από Covid-19. Ο 90χρονος Πατριάρχης Ειρηναίος εισήχθη στο νοσοκομείο την Τετάρτη, αφού χοροστάτησε στην κηδεία του 82χρονου Μητροπολίτη Μαυροβουνίου Αμφιλοχιου».



Αναφορικά με τις συνθήκες στην κηδεία, ο βρετανικός ιστότοπος αναφέρει: «Κόσμος συγκεντρώθηκε στην κηδεία χωρίς μάσκες και πολλοί προσκύνησαν τη σορό του μητροπολίτη καθώς κειτόταν μέσα στο ανοιχτό φέρετρο. Κι ολα αυτά παρά τη μεγάλη έκρηξη των κρουσμάτων κορωνοϊού τόσο στη Σερβία όσο και στο Μαυροβούνιο και τις προειδοποιήσεις των Αρχών ότι η τελετή μπορεί να έθετε σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία».

Στο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι ο Μητροπολίτης Μαυροβουνίου απέφευγε να φορέσει μάσκα και είχε αποκαλέσει τα προσκυματικά ταξίδια «το εμβόλιο του Θεού».

Δείτε εικόνες από την κηδεία με τον απίστευτο συνωστισμό, στην οποία πιστεύεται ότι κόλλησαν πολλά άτομα.











πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τεράστιο πλήθος συγκεντρώθηκε στην κηδεία του μητροπολίτη Μαυροβουνίου Αμφιλόχιου, ο οποίος είχε προσβληθεί από τον κορωνοϊό. 

Ο μητροπολίτης Μαυροβουνίου εκοιμήθη την περασμένη Παρασκευή, σε ηλικία 82 ετών. Στις αρχές Οκτωβρίου προσβλήθηκε από τον κορωνοϊό. Άφησε την τελευταία του πνοή λόγω πνευμονίας, συχνή επιπλοκή του κορωνοϊού. Δέκα ημέρες πριν από τον θάνατό του είχε βρεθεί αρνητικός στον ιό, σύμφωνα με τη Deutsche Welle.

Παρά τις εκκλήσεις της επικεφαλής του νοσοκομείου στο οποίο νοσηλευόταν ο μητροπολίτης, αλλά και γιατρών, να μην γίνει η κηδεία του με ανοιχτό φέρετρο, τελικά αυτό δεν εισακούστηκε. Από το Σάββατο, χιλιάδες προσήλθαν για το λαϊκό προσκύνημα. Στην κηδεία, την Κυριακή, ο ιερός ναός ήταν κατάμεστος, ενώ έξω βρίσκονταν χιλιάδες άνθρωποι, σύμφωνα με διεθνή ΜΜΕ.  

Οι περισσότεροι δεν φορούσαν μάσκες, ενώ δεν τηρούνταν οι αποστάσεις, προκαλώντας ανησυχία στους ειδικούς. 

Το Μαυροβούνιο είναι και αυτό αντιμέτωπο με το δεύτερο κύμα της πανδημίας. Τα κρούσματα κορωνοϊού έχουν αυξηθεί το τελευταίο διάστημα. Μέχρι στιγμής στη χώρα των 620.000 κατοίκων έχουν καταγραφεί 18.714 κρούσματα και 313 θάνατοι. 



πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Alexander PAVIC, Strategic Culture, 2-10-20 *

[Το κατωτέρω άρθρο του Σέρβου σχολιαστή, μολονότι δεν άπτεται άμεσα της τραγικής εθνικής μας επικαιρότητας, παρουσιάζει ωστόσο την έλξη και την γοητεία του ερεθίσματος πνευματικής αφύπνισης και εξόδου από το ιζηματώδες τέλμα της μοιρολατρικής εξοικείωσης και συνθηκολόγησης, στο οξυγονούχο πεδίο της υγιούς σκέψης και του ελπιδοφόρου προβληματισμού. Επικαιροποιείται άλλωστε από τις επισκέψεις Δένδια στην περιοχή…]

Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Θυμάστε το Δόγμα Μπρέζνιεφ; Ηταν το όνομα που δόθηκε στην εξωτερική πολιτική που παρουσίασε ο σοβιετικός ηγέτης Leonid Brejnev το 1968, μετά την άνοιξη της Πράγας, με την οποία καμία κομμουνιστική χώρα δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τον κομμουνισμό ή και τη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής ΄Ενωσης, αν δεν ήθελε να προκαλέσει ένοπλη επέμβαση από άλλες κομμουνιστικές χώρες; Υποτίθεται ότι το Δόγμα Μπρέζνιεφ είχε αποτεθεί στην τεφροδόχο της ιστορίας με την εξαφάνιση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά μπορεί και να μην είναι έτσι. Κοιτάξτε το Μαυροβούνιο.

Οι κοινοβουλευτικές εκλογές της 30ης Αυγούστου σε αυτή την παράκτια πρώην Γιουγκοσλαβική δημοκρατία, των περίπου 620.000 κατοίκων, έφεραν την εκλογική ήττα στο κόμμα του ισχυρού άνδρα του Μαυροβουνίου και νυν προέδρου Μίλο Τζουκάνοβιτς για πρώτη φορά εδώ και περίπου 30 χρόνια. Το γεγονός χαρακτηρίστηκε από ορισμένους ως η πολυαναμενόμενη πτώση του Τείχους του Βερολίνου στο Μαυροβούνιο, δοθέντος ότι το κυβερνόν Δημοκρατικό Κόμμα των Σοσιαλιστών (DPS) είχε μεταλλαγεί από την άλλοτε΄Ενωση Κομμουνιστών του Μαυροβουνίου στις αρχές της δεκαετίας του 1990, άσφαλίζοντας έτσι την μονιμότητά του στην εξουσία, ουσιαστικά από την κομμουνιστική κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας το 1945.

Στις 23 Σεπτεμβρίου, οι τρεις αντιπολιτευόμενοι σχηματισμοί που κέρδισαν μια μικρή πλειοψηφία 41 εδρών στο κοινοβούλιο των 81 εδρών εξέλεξαν τον νέο πρόεδρο του Κοινοβουλίου και πρότειναν επίσημα τον αρχηγό της λίστας "Για το Μέλλον του Μαυροβουνίου", καθηγητή μηχανολογίας Ζντράβκο Κριβοκάπιτς, ως νέο πρωθυπουργό. Ο Τζουκάνοβιτς έχει 30 ημέρες για να του αναθέσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Θεωρητικά, μπορεί να την αναθέσει σε κάποιον άλλο, αλλά μόνο ο Κριβοκάπιτς έχει εξασφαλίσει την πλειοψηφία. Σε κάθε περίπτωση, μια νέα κυβέρνηση πρέπει είτε να επιψηφιστεί από το κοινοβούλιο εντός 90 ημερών είτε να προκηρύξει νέες εκλογές.

Ωστόσο, ενώ για τον απλό παρατηρητή η "Άνοιξη του Μαυροβουνίου" φαίνεται να είναι σε πλήρη άνθηση, φαίνεται ότι τελικά κάποια πράγματα δεν είναι ανοικτά σε δημοκρατική ή οποιαδήποτε άλλη συζήτηση. Τέτοια αρχικά είναι η φιλοδυτική πορεία της χώρας, κυρίως η ένταξη της στο ΝΑΤΟ, η πορεία ενσωμάτωσης στην ΕΕ και η αναγνώριση της αποσχισθείσας επαρχίας Κοσσυφοπεδίου της Σερβίας. Γεγονός που μας λέει πολλά για το πού φτάσαμε περίπου τρεις δεκαετίες μετά τη διακηρυγμένη νίκη της Δύσης στον Ψυχρό Πόλεμο, τον ευαγγελισμό του "τέλους της ιστορίας" από τον Φουκουγιάμα και την τελική νίκη της "Φιλελεύθερης Δημοκρατίας".

Φυσικά, δεν υπάρχουν στρατεύματα του ΝΑΤΟ παρατεταγμένα στα σύνορα του Μαυροβουνίου, ούτε φανερές απειλές για ξένη ένοπλη επέμβαση – ακόμα. Που δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν απειλές. Στην πραγματικότητα, ο Τζουκάνοβιτς, πρόσφατος νικητής του βραβείου "Πρόσωπο της Χρονιάς στο Οργανωμένο Έγκλημα",έχει απειλήσει με βία δύο φορές σε διάστημα αρκετών ημερών, σε περίπτωση που η νέα κυβέρνηση αποφασίσει να απομακρυνθεί από το "σωστό" μονοπάτι.

Σε πρόσφατη συνέντευξη στο FACE TV του Σεράγεβο, αφού μίλησε με επιδοκιμασία για τις διαβεβαιώσεις της νέας πλειοψηφίας ότι η χώρα δεν θα ξεδρομήσει από την πορεία της προς τα Δυτικά, ο Τζουκάνοβιτς προειδοποίησε ωστόσο ότι είναι έτοιμος να υπερασπιστεί το Μαυροβούνιο "από το δάσος εάν είναι απαραίτητο", επικαλούμενες τη μακρά ιστορία ένοπλης αντίστασης της χώρας σε επιθέσεις κατά της "κρατικής υπόστασής" του. Απείλησε επίσης να "κατεδαφίσει" οποιαδήποτε πέτρα χρησιμοποιείται για την κατασκευή νέας εκκλησίας στην παλιά πρωτεύουσα Τσετίνιε – φράση που ήταν σαφώς ένα βέλος με στόχο τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία οδήγησε τη μαζική αντίσταση στον Οργουελιανό "Νόμο για τη Θρησκευτική Ελευθερία" του Τζουκάνοβιτς, ο οποίος αποδείχθηκε κινητήρια δύναμη πίσω από την εκλογική ήττα του κόμματός του.

Ο Τζουκάνοβιτς επανέλαβε την απειλή του και σε άλλη συνέντευξη αρκετές ημέρες αργότερα, με την συνήθη επίδειξη -προς τα δυτικά – της προσήλωσής του στην αρετή και εναντίον της ρωσικής και της σερβικής απειλής για την κρατική υπόσταση του Μαυροβουνίου, και χάριν όσων είναι μεγάλα και καλά στον κόσμο.

Αυτό που πρέπει να σημειωθεί εδώ δεν είναι μόνο η δυσοίωνη ρητορική του Τζουκάνοβιτς, αλλά η ομοιόμορφη σιωπή με την οποία έχει χαιρετιστεί από δυτικές πρεσβείες και πρωτεύουσες, κατά τα άλλα πάντοτε έτοιμες να ανιχνεύσουν και να κατακρίνουν τις εικονικές ρωσικές (και, σε τοπικό επίπεδο, σερβικές) απειλές σε ψύλλου πήδημα. Γεγονός που δείχνει ότι η νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα είναι υπό το άγρυπνο βλέμμα των Βρυξελλών, της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου, του Παρισιού και του Βερολίνου, που εξακολουθούν να βασίζονται στον Τζουκάνοβιτς, με όλα τα κουσούρια το , ως βιώσιμης ασφαλιστικής πολιτικής σε περίπτωση που οι Μαυροβούνιοι αρχίσουν να παίρνουν κάποιες δικές τους ιδέες για το πώς να διοικούν τη χώρα τους και να παίρνουν τη δημοκρατική επιλογή πολύ σοβαρά.

Έτσι, ενώ ο Τζουκάνοβιτς έχει τη δυνατότητα να εκτοξεύει περιστασιακά απειλές βίας από το περιθώριο, έτοιμος να ορμήσει στο παραμικρό λάθος των αντιπάλων του, η νέα δημοκρατικά εκλεγμένη πλειοψηφία είναι υποχρεωμένη να προσφέρει ατελείωτες υποσχέσεις πίστης στην "αναλλοίωτη" φιλοδυτική πορεία της χώρας. Σημειώστε, για παράδειγμα, τον ανακριτικό τόνο μιας ερώτησης που τέθηκε στον Κριβοκάπιτς σε πρόσφατη συνέντευξη στην Deutsche Welle:

"Ο Τζουκάνοβιτς έχει αποστασιοποιηθεί από τον Μιλόσεβιτς, έχει κηρύξει την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου, έχει στηρίξει τις κυρώσεις της ΕΕ κατά της Ρωσίας, αναγνώρισε το Κοσσυφοπέδιο και εισήλθε στο ΝΑΤΟ. Πώς θα πείσετε τις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον ότι δεν θα αλλάξετε την πορεία εξωτερικής πολιτικής που υποστηρίζεται από τη Δύση, η οποία δεν υποστηρίζεται από τους δικούς σας υποστηρικτές, ειδικά τα φιλοσερβικά και φιλορωσικά κόμματα σε συνασπισμό μαζί σας;"

Φυσικά, ο Κριβοκάπιτς διαβεβαίωσε τον Γερμανό ανακριτή του ότι ούτε ο ίδιος ούτε οι πολιτικοί του εταίροι είχαν πρόθεση να παρεκκλίνουν από τη γραμμή ή την πορεία Ουάσινγκτον/Βρυξελλών του κόμματος, επισημαίνοντας τη συμφωνία συνασπισμού τους ως απόδειξη. Εν συντομία, για να παραθέσω την περίφημη πολιτική ομιλία του Μπρέζνιεφ που εκφωνήθηκε στους Πολωνούς εργάτες το Νοέμβριο του 1968, ο Κριβοκάπιτς και συνεργάτες διαβεβαίωσαν τους Δυτικούς συντρόφους ότι "καμία από τις αποφάσεις τους δεν πρέπει να βλάψει ούτε τη σοσιαλιστική δημοκρατία στη χώρα τους ούτε τα θεμελιώδη συμφέροντα άλλων σοσιαλιστικών δημοκρατικών χωρών, και ολόκληρης της εργατικής τάξης του δημοκρατικού κινήματος, το οποίο εργάζεται για τη δημοκρατία του σοσιαλισμού".

Και, χωρίς να ρισκάρει, σε επόμενο άρθρο του που γράφτηκε για τους Washington Times, οΚριβοκάπιτς διαβεβαίωσε επιπλέον την Δυτικόμιντερν ότι η τριμερής συμφωνία της νέας πλειοψηφίας "εγγυήθηκε όχι μόνο τη διατήρηση της δέσμευσης του Μαυροβουνίου για ένταξη στο ΝΑΤΟ, «αλλά και για την εμβάθυνση της θέσης μας στη συμμαχία. Και δεσμευτήκαμε να επιταχύνουμε τις μεταρρυθμίσεις που μπορούν να εντάξουν τη χώρα μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.»

Προς υπεράσπισή του, η προσέγγιση αυτή είναι ουσιαστικά κατανοητή, καθώς ο Κριβοκάπιτς και οι συνεργάτες του γνωρίζουν καλά όλα τα εμπόδια που θα αντιμετωπίσουν απέναντι στις σημαντικότερες προκλήσεις τους, οι οποίες είναι εσωτερικής φύσης – αποδόμηση της διεφθαρμένης πολιτικής μηχανής του Τζουκάνοβιτς, άνοιγμα των μέσων ενημέρωσης για διαφορετικές πολιτικές απόψεις, τερματισμός των αντισερβικών διακρίσεων, ακύρωση ή τροποποίηση του προαναφερθέντος νόμου για τη Θρησκευτική Ελευθερία, μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος και συμφωνία για το υψηλό χρέος και την αύξηση της ανεργίας της χώρας , που επιδεινώθηκε από την καταστροφή της τουριστικής περιόδου ως αποτέλεσμα της πανδημίας COVID-19.

Αλλά φυσικά, ακόμη και εσωτερικά, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι οι νεο-Μπρεζνεφικοί φύλακες των Δυτικών "θεμελιωδών συμφερόντων" θα παρακολουθούν στενά για κάθε είδους άνοιγμα σε ρωσική, σερβική ή κινεζική "κακή επιρροή," ακόμη και αν θα μπορούσε να είναι οικονομικά επωφελής για αυτή την φτωχή χώρα. Εκεί ο Κριβοκάπιτς μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα στο δρόμο, καθώς, παρά τις δεσμεύσεις εξωτερικής πολιτικής, έχει επίσης δηλώσει κατηγορηματικά ότι η Σερβία και το Μαυροβούνιο είναι "τα πλησιέστερα κράτη", ότι "η Ρωσική Ομοσπονδία είναι η αδελφική μας χώρα και μεγάλος, προαιώνιος φίλος μας" και ότι αυτός και οι πολιτικοί του σύμμαχοι είναι "υποχρεωμένοι να αποκαταστήσουν τις πολιτικές μας σχέσεις με τη Ρωσία, καθώς και τη Σερβία". Επίσης, δεν παρέλειψε να υπενθυμίσει ότι ο Τζουκάνοβιτς είχε προχωρήσει στην αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου παρά το γεγονός ότι, κατά τον απερχόμενο πρωθυπουργό του Μαυροβουνίου, "το 85% των πολιτών του Μαυροβουνίου ήταν κατά της αναγνώρισης της νότιας επαρχίας της Σερβίας". Στα μάτια της Δυτικομιντέρν, οι απόψεις αυτές θεωρούνται αναμφίβολα ως βλασφημία. .

Που σημαίνει ότι θα υπάρξουν περισσότερες "φιλοδημοκρατικές" ενισχύσεις, όπως ο πρώην διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη, Μπεν Χότζες. Σε πρόσφατη συνέντευξη για την εφημερίδα Πομπιέντα, όργανο του Τζουκάνοβιτς, ο Χότζες, τώρα συνεργάτης της δεξαμενής σκέψης CEPA Washington, υπενθύμισε με το μαλακό στη μελλοντική κυβέρνηση ότι "αναμένεται να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της στο ΝΑΤΟ", στέλνοντας παράλληλα το συνηθισμένο πλέγμα αβάσιμων κατηγοριών κατά της Ρωσίας, καλύπτοντας τα πάντα, από τη χρήση "βίας, παραπληροφόρησης και δηλητηρίου" έως την ευθύνη για την προσφυγική κρίση της Συρίας και άλλες παρόμοιες ανοησίες.

Παρατηρώντας την κατάσταση στο Μαυροβούνιο έρχονται στο μυαλό τα λόγια του πρώην επιθετικού του αγγλικού ποδοσφαίρου Gary Lineker :

"Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι - 22 άνδρες κυνηγούν μια μπάλα για 90 λεπτά και στο τέλος, οι Γερμανοί πάντα κερδίζουν.

" Αυτό που φαίνεται να λέει η συλλογική Δύση στους Μαυροβούνιους αυτές τις μέρες είναι, "Η δημοκρατία είναι ένα απλό παιχνίδι - οι άνθρωποι ψηφίζουν την ημέρα των εκλογών και στο τέλος, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ πάντα κερδίζουν. Ή αλλιώς..."

Πίσω από τη νέα Δημοκρατική Κουρτίνα, το Δόγμα Μπρέζνιεφ βρήκε νέα ζωή.

*Αλεξάνταρ ΠΆΒΙΤς
Ανεξάρτητος αναλυτής και ερευνητής



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η αυθόρμητη διαμαρτυρία της κοινωνίας των πολιτών κατά της διεφθαρμένης κυβέρνησης Μπορίσοφ και της ωμής παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη γειτονική χώρα.

Εδώ και 64 ημέρες οι πολίτες της Βουλγαρίας βρίσκονται στις πλατείες και διαμαρτύρονται ειρηνικά. Η πολιτειολόγος δρ Λυδία Τζορμπανόβα δέχτηκε να μας εξηγήσει τους λόγους, το χρονικό και το κλίμα αυτής της πρωτοφανούς για τα δεδομένα της γείτονος κοινωνικής και πολιτικής διαμαρτυρίας, με τον δικό της τρόπο μέσα από την καθημερινή συμμετοχή της στα συλλαλητήρια.

ΧΡ.Κ.


Κατεβήκαμε στους δρόμους και τις πλατείες ενάντια στον πρωθυπουργό Μπόικο Μπορίσοφ, κατά της διεφθαρμένης διακυβέρνησης της χώρας και ενάντια στη συστηματική, ακόμη και βάναυση, παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βουλγαρία. Οι πολίτες ζητούν την παραίτηση της κυβέρνησης Μπορίσοφ και τη διεξαγωγή πρόωρων κοινοβουλευτικών εκλογών. Η διαμαρτυρία είναι επίσης κατά του Ιβάν Γκέσεφ*, γενικού εισαγγελέα της Βουλγαρίας.

Στις 9 Ιουλίου, ο γενικός εισαγγελέας Γκέσεφ, καταπατώντας το βουλγαρικό Σύνταγμα, σε μια προσπάθεια δυσφήμησης του προέδρου Ρούμεν Ράντεφ, επέτρεψε την εισβολή στην προεδρία ένοπλων αξιωματικών σε μια εξειδικευμένη αστυνομική επιχείρηση.

Αυτή η άνευ προηγουμένου εισβολή έπρεπε να εξυπηρετήσει τα πολιτικά συμφέροντα του κυβερνώντος κόμματος GERB, με στόχο να πειστεί ο απλός πολίτης ότι η εξουσία στη Βουλγαρία ανήκει μόνο σε ένα πρόσωπο, τον Μπόικο Μπορίσοφ.

Ωστόσο, με αυτήν του την ενέργεια ο εισαγγελέας Γκέσεφ κατάφερε να επιτύχει το αδιανόητο: να ενώσει ανθρώπους από διαφορετικά πολιτικά φάσματα και να τους οδηγήσει σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για αρκετές ώρες στην πλατεία μπροστά από την Προεδρία, στη Σόφια, ως ένδειξη αυθόρμητης υπεράσπισης του προέδρου Ράντεφ και ενάντια στο ολιγαρχικό μοντέλο της κυβέρνησης.

Μοντέλο μαφίας

Δεν είναι τυχαίο ότι το μοντέλο διακυβέρνησης που κατάφερε να δημιουργήσει ο Μπορίσοφ –και μέσω του οποίου παραμένει στην ηγεσία του κράτους τα τελευταία 10 χρόνια– χαρακτηρίζεται σοβαρά διεφθαρμένο κυβερνητικό μοντέλο μαφίας. Για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία της Βουλγαρίας ο διαχωρισμός μεταξύ αριστερού και δεξιού πολιτικού χώρου δεν φαίνεται πολύ βαθύς. Ο πρόεδρος Ράντεφ υποστήριξε τη διαμαρτυρία και συναντήθηκε με τους διαδηλωτές πολλές φορές· και με διαγγέλματα προς το έθνος εξέφρασε την υποστήριξή του.

Η αυθόρμητη διαμαρτυρία στη Βουλγαρία δεν έχει ξεκάθαρο ηγέτη, διοργανώθηκε από μια ομάδα διανοουμένων που εδώ και χρόνια εξέφραζαν την αντίθεσή τους στην κυριαρχία του Μπορίσοφ και του GERB. Κάθε βράδυ στο βάθρο μπροστά από το πλήθος απευθύνουν ομιλίες άνθρωποι της τέχνης, της επιστήμης· απλοί πολίτες, νέοι, εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών. Επίσης, καμία από τις πολιτικές δυνάμεις, εκτός του GERB, δεν προσπαθεί να «κλέψει», να καρπωθεί τη διαμαρτυρία ή να την καπελώσει…

Στις 10 Ιουλίου, ο Μπορίσοφ πραγματοποίησε αντιδιαδήλωση από υποστηρικτές του κόμματός του, καθώς και υπαλλήλους του κράτους και της δημοτικής διοίκησης. Υπήρξε κλιμάκωση των εντάσεων, σύγκρουση μεταξύ των διαδηλωτών και αργά το βράδυ σύγκρουση με την αστυνομία. Οι νέοι ξυλοκοπήθηκαν και συνελήφθησαν! Αυτό ήταν και το πρώτο σημάδι ότι ο φόβος άρχισε να σπάει. Στις 2 Σεπτεμβρίου, πολίτες από όλη τη χώρα συγκεντρώθηκαν στη Σόφια για εθνική διαμαρτυρία με αφορμή την προσπάθεια του Μπορίσοφ να υποβάλει σχέδιο νέου Συντάγματος της Βουλγαρίας!

Στόχος του, να παραμείνει στην εξουσία και να αναβάλει την παραίτηση της κυβέρνησής του. Στην αρχική του έκδοση, στο κεφάλαιο για τα πολιτικά δικαιώματα, το σχέδιο αμφισβητούσε την ισότητα των φύλων και αφαιρούσε τον ορισμό του «κράτους πρόνοιας».

Οι διαδηλωτές κατέλαβαν το βουλγαρικό Κοινοβούλιο και προσπάθησαν να εμποδίσουν το έργο των βουλευτών. Η αστυνομία τούς απομάκρυνε με φορτηγό ασκώντας και σωματική βία εναντίον δημοσιογράφων που κάλυπταν τα γεγονότα στη Σόφια. Τελικώς, ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να πάρει πίσω το αρχικό σχέδιο.

Η κυβέρνηση φοβάται ήδη σοβαρά για το μέλλον της, αλλά ταυτόχρονα είναι έτοιμη να κάνει τα χειρότερα. Ο Μπορίσοφ δηλώνει συνεχώς, σε καθημερινή βάση, ότι δεν θα παραιτηθεί, διανέμει χρήματα από τον εθνικό προϋπολογισμό σε διάφορες ομάδες συμφερόντων για να εξαλείψει τις εντάσεις και ταυτόχρονα δεν τολμά να βγει δημόσια. Κατακλύζεται από φόβο και πανικό! Μάλιστα αποκάλεσε τους διαδηλωτές «λαθρέμπορους, μαφιόζους και τρομοκράτες»…

Η Βουλγαρία είναι η χώρα με την υψηλότερη φτώχεια στην Ε.Ε., η πιο φτωχή περιοχή της Ευρώπης και βιώνει δραματική δημογραφική κατάρρευση, με ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων όχι μόνο στην Ε.Ε. αλλά και στον κόσμο. Ταυτόχρονα, η μετανάστευση των Βουλγάρων παραμένει εξαιρετικά υψηλή. Στο πλαίσιο αυτής της κοινωνικής κατάρρευσης, ο Μπορίσοφ, η κυβέρνηση του GERB και οι σύμμαχοί τους εξακολουθούν να κυριαρχούν αλαζονικά στη χώρα και να καταπατούν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Συνεχίζουν να εξαντλούν κρατικούς πόρους και ευρωπαϊκούς πόρους απολαμβάνοντας προσωπικές παροχές μέσω της διακυβέρνησης της χώρας και των συστημάτων διαφθοράς. Συνεχίζουν την πολιτική καταστολή και τη δίωξη των υποστηρικτών άλλων, αντιπολιτευόμενων πολιτικών κομμάτων. Στη Βουλγαρία, οι επιχειρηματικότητα «καταληστεύεται». Είναι κοινό μυστικό ότι για να λειτουργήσουν οι επιχειρήσεις πρέπει να υπαχθούν στις διεφθαρμένες πρακτικές της κυβέρνησης.

Κλείνει τα μάτια

Η χώρα εξουσιάζεται από τη μαφία. Δεν καταλαβαίνω γιατί η Ευρώπη συνεχίζει να κλείνει τα μάτια στη διεφθαρμένη, απάνθρωπη και σκληρή διοίκηση της Βουλγαρίας σε μια εποχή που αυτή η κυβέρνηση έχει βεβηλώσει και συνεχίζει να βεβηλώνει το Σύνταγμα της χώρας και να καταπατά συστηματικά το δίκαιο της Ε.Ε. και τις διεθνείς υποχρεώσεις της Βουλγαρίας. Αυτό που ξέρω είναι ότι θα συνεχίσουμε μέχρι το τέλος.


*Ο Ιβάν Γκέσεφ είναι ο γενικός εισαγγελέας της Βουλγαρίας ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του στα τέλη του 2019. Η επιλογή του ήταν αμφιλεγόμενη και προκάλεσε ένα κύμα δυσαρέσκειας, όχι μόνο σε νομικούς κύκλους αλλά και στην κοινωνία των πολιτών. Υπάρχουν εύλογες υποψίες για τη σύνδεση του Γκέσεφ με διάφορους εγκληματικούς κύκλους και με Βούλγαρους πολιτικούς που κατέχουν τεράστια δύναμη.


πηγή 
AP Photo/Valentina Petrova


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου