Articles by "Φωτογραφία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Μετά τους βαρδάρηδες των τελευταίων ημερών και τον χιονιά που μάλλον μας πέρασε ξώφαλτσα (αν συγκρίνουμε με την αντίστοιχη κακοκαιρία στην κεντρική Ελλάδα) από χθες χαιρόμαστε υπέροχες λιακάδες, με δόντια ναι αλλά λιακάδες που βοηθούν και αντιπαλεύουν την κατάθλιψη που μας έχει περιζώσει.
Εντάξει δεν θα μιλήσω για την ψυχολογική μας κατάσταση και την αύξηση στη πώληση των αντικαταθλιπτικών ..... το αντιπαρέρχομαι για να μην μαυρίσουμε περισσότερο.

Στην συνήθη διαδρομή περιπάτου που εξακολουθώ να κάνω (έχω κι άλλη προς τα ορεινά της Αγίας Τριάδας), στο υπέροχο παραλιακό μέτωπο από Μπαξέ μέχρι Περαία μου παρουσιάστηκε μια έκπληξη.


Νάσου ξαφνικά αυξήθηκε η πλάζ, η αμμουδιά σε πολλά σημεία ξεπέρασε τα 10 ή και 20 μέτρα από τον πεζόδρομο. Προφανώς τραβήχτηκε η θάλασσα και ταυτόχρονα αναπτύχθηκε σε περιοχές το φαινόμενο της προσάμμωσης.

Ήταν σα να βρέθηκα σε άλλο τόπο. Μου θύμισε κάποιες παραλίες (που βλέπουμε σε ταινίες) που βρέχονται από ωκεανούς.


Η αύξηση της αμμουδιάς, το ράθυμο κρώξιμο των γλάρων που ουδόλως επηρεάζονται από το ψύχος, τα αδεσποτάκια που έτρεχαν ανέμελα αλλά και οι λίγοι διαβάτες που άφησαν τον πεζόδρομο και κατέβηκαν να περπατήσουν δίπλα στο ακρογυάλι σε συνδυασμό με την λιακάδα και τον κρύο αέρα ήταν το καλύτερο ντοπάρισμα της διάθεσής μου που θα μπορούσα να περιμένω.

Τι κι αν η διάβρωση συνεχίζει να υπάρχει λίγα μέτρα πιο πέρα....
Τι κι αν ο κορονοϊός  έχει περιορίσει τις δραστηριότητές μας και τα προβλήματα επιβίωσης για τους πολλούς κορυφώνονται.

Ζούμε σε έναν όμορφο τόπο.








Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ηλικιωμένοι ποζάρουν  με χάρη... μοντέλων και μεταδίδουν μηνύματα χαράς, αισιοδοξίας, ευτυχίας, ελπίδας, νοσταλγίας για το παρελθόν 
αλλά κι ελπίδας για το μέλλον.

Κρατώντας τρεις κατακόκκινες τουλίπες στο δεξί της χέρι κι μ' ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη, η Καλλιόπη Νάκου κάνει «ποδαρικό» στο 2021 και μας υπενθυμίζει τη δύναμη της αγάπης ως κινητήρια δύναμη της ζωής. «Αγάπησα και με αγάπησαν πολύ», γράφει η λεζάντα της φωτογραφίας της, που συνοδεύει τις 31 ημέρες του Ιανουαρίου στο «Ημερολόγιο Φωτογραφίας 2021» του Γηροκομείου Ξάνθης «Ο Μέγας Βασίλειος».

Η Καλλιόπη Νάκου, η οποία ποζάρει με χάρη ...μοντέλου μπροστά στον φωτογραφικό φακό, είναι μία από τους ενοίκους της ξεχωριστής αυτής μονάδας φροντίδας ηλικιωμένων στην Ξάνθη, του «γηροκομείου της καρδιάς μας», όπως γράφει και η ταμπέλα που υποδέχεται τους επισκέπτες στους χώρους του.



Μαζί με τους συνενοίκους της στο γηροκομείο, τον Λευτέρη Γιαγκίδη, που ποζάρει με το χαρακτηριστικό «καβουράκι» του και το κομπολόι στο χέρι στο εξώφυλλο του ημερολογίου, αλλά και τους Βασιλική Τσοκαλίδου, Κουιμέτ Μουσταφά Ογλού, Αθανασία και Θεόδωρο Παυλίδη, Χαράλαμπο Καραβασίλογλου, Αγαθή Ανδρεάδου, Γεωργία Χατζηαποστόλου και Ευαγγελία Καρακεσίσογλου, η Καλλιόπη Νάκου πόζαρε στον φακό της καλλιτεχνικής ομάδας φωτογραφίας του «ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ», έτους 2019-2020, του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης (Ι.Θ.Π.Τ) Ξάνθης. Η καλλιτεχνική αυτή ομάδα μαζί με το γηροκομείο «Ο Μέγας Βασίλειος» και την εθελόντρια Σοφία Σαλβανά ένωσαν δυνάμεις και φαντασία και μεταμόρφωσαν τους ηλικιωμένους σε «πρωταγωνιστές σε πρώτο πλάνο»


Η προσπάθεια εντάσσεται στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης του εργαστηρίου με θέμα «Τρίτη Ηλικία: μορφές και καθημερινότητα στο Γηροκομείο Ξάνθης», με εκπαιδευτή τον Γρηγόρη Λεοντιάδη. Στο εγχείρημα της μεταμόρφωσης δόθηκε η ονομασία «Διακτινισμοί» και στο πλαίσιό του, από τον Νοέμβριο του περασμένου έτους έως και την πρώτη καραντίνα, οι ηλικιωμένοι πόζαραν στο φακό των εκπαιδευόμενων. Με περισσή φροντίδα, όπως εξηγεί στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο πρόεδρος του γηροκομείου, Γιάννης Παπαχρόνης, όλοι οι συντελεστές κατάφεραν να δημιουργήσουν το κατάλληλο σκηνικό και συνθήκες ιδανικές ώστε οι ηλικιωμένοι να νιώσουν άνετα και να μεταδώσουν με τη νιότη της ψυχής τους και το πλατύ τους χαμόγελο μηνύματα χαράς, αισιοδοξίας, ευτυχίας, ελπίδας, νοσταλγίας για το παρελθόν αλλά κι ελπίδας για το μέλλον.




Το εγχείρημα, όπως σημειώνει ο κ. Παπαχρόνης, «αγκάλιασαν» πρωτίστως οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι εντυπωσιάστηκαν εξίσου με τον ίδιο από το αποτέλεσμα. «Είδα τις φωτογραφίες κι εξεπλάγην ευχάριστα», σημειώνει χαρακτηριστικά ο κ. Παπαχρόνης, εξηγώντας πως το φωτογραφικό υλικό της καλλιτεχνικής ομάδας δεν περιορίζεται στις σελίδες του ημερολογίου. «Έχουμε κι άλλο φωτογραφικό υλικό και θα δούμε πώς θα το αξιοποιήσουμε», εξηγεί.

Μέσα από τις λεζάντες που συνοδεύουν τις φωτογραφίες τους, οι ένοικοι του γηροκομείου μοιράζονται τις σκέψεις τους κάνοντας κοινωνούς της ζωής τους τούς κατόχους του διαφορετικού αυτού ημερολογίου. «Ένα σφίξιμο χεριών ...κι ένα σφίξιμο χειλιών», γράφει ο Θεόδωρος Παυλίδης, «Είμαι έτοιμη... κοιτάζω μπροστά αλλά πατάω γερά στο τώρα!», σημειώνει η Βασιλική Τσοκαλίδου, «Μια σύγχρονη μάγισσα της Σμύρνης: βλέπω μέσα σου, αν βλέπεις κι εσύ!» σημειώνει η Κουιμέτ Μουσταφά Ογλού, «Εμείς μαζί εδώ... αλλά και αλλού!» τονίζουν η Αθανασία και Θεόδωρος Παυλίδης, «Κάπου... κάποτε... παλιά... μεταξύ μας OMERTA!» αναφέρει ο Χαράλαμπος Καραβασίλογλου, «Πόσο αστεία είναι η ζωή τελικά!!! Αρκεί το αεράκι από τη βεντάλια μου να διώχνει κάθε κακό» αναφέρει η Αγαθή Ανδρεάδου, «Ένα τσιγάρο δρόμος είναι η ζωή! Ερωτευτείτε και θα κρατήσει περισσότερο!» παροτρύνει η Αθανασία Παυλίδου, «La vie en rose! Παντού υπάρχει αρχοντιά!» επισημαίνει η Γεωργία Χατζηαποστόλου, «Το βιβλίο με κάνει να ταξιδεύω... τελικά τη 2η φορά που το διαβάζω, μου φαίνεται καλύτερο! Να ήταν έτσι και η ζωή μας!!!» εύχεται η Ευαγγελία Καρακεσίσοσγλου.






Το ημερολόγιο αφιερώνεται «σε όλους τους ηλικιωμένους της καρδιάς μας που έφυγαν από κοντά μας, αλλά συνεχίζουν να μας εμπνέουν στο διηνεκές», αναφέρεται χαρακτηριστικά στις σελίδες του. Είναι, μάλιστα, η πρώτη φορά που το γηροκομείο Ξάνθης «Ο Μέγας Βασίλειος» εκδίδει το δικό του ημερολόγιο, όπως εξηγεί ο κ. Παπαχρόνης. Μάλιστα, ενώ είχε αποφασιστεί να εκδοθούν 70 συλλεκτικά αντίτυπα, τα οποία έχουν δοθεί πρωτίστως στους «πρωταγωνιστές» του, τα παιδιά των ηλικιωμένων αλλά και σε διάφορους φορείς που στηρίζουν το έργο της μονάδας, μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έγινε η αφορμή για έναν καταιγισμό τηλεφωνημάτων από ανθρώπους που επιθυμούν να το αποκτήσουν.

Ο κ. Παπαχρόνης δεν παραλείπει να ευχαριστήσει τον υπεύθυνο της φωτογραφικής ομάδας Ι.Θ.Τ.Π. και του όλου εγχειρήματος Γρηγόρη Λεοντιάδη αλλά και κάθε έναν από τους εκπαιδευόμενους/μαθητές: Νίκο Στρατογιαννάκο, Δροσιά Πουταχίδου, Αναστασία Μακρή, Ιωάννα Παυλίδου, Γιάννη Βλαχόπουλο, Ξανθή Δεμερτζή και Έφη Μαρίνου. Όπως επίσης και τις Φοίβη Βασιλειάδου και Σοφία Σαλβανά που φρόντισαν για τα ρούχα, το χτένισμα και το make up των ...μοντέλων του ημερολογίου!






Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


23.12.20 ώρα 9.30 π.μ. Σκάλα Ν. Επιβατών. Προπαραμονή Χριστουγέννων(!) και θαυμάσιος καιρός! Σιγά… δεν τελειώσαμε! 

Επίσης εκεί είναι και τα γλυπτά έργα τέχνης από …φύκια, η ανυπόφορη δυσωδία από… φύκια και επίσης η …ξέρα από φύκια. Και οι τεράστιες μέδουσες να στέκουν εκεί ακίνητες, σαν κέρβεροι, μην και κάποιος διανοηθεί να ταράξει το ειδυλλιακό τοπίο! Όλα μαζί σε συσκευασία χριστουγεννιάτικου δώρου για τους Δημότες του Δήμου Θερμαϊκού, γιατί οι κάποιοι γνωστοί μας ανέκαθεν ανευθυνο-υπεύθυνοι, φροντίζουν να περάσουμε καλά τις γιορτές και στην βόλτα μας… 

Καλά Χριστούγεννα λεβέντες της αυτοδιοίκησης και μην δουλεύετε πολύ γιατί ο κορονοιός (και ο εσχάτως εμφανισθείς κορονοξάδελφος) καιροφυλακτούν…

ΥΓ : Εύγε στον χειμερινό κολυμβητή !

του Γιώργου Νικολαΐδη











Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μια εβδομάδα μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα.
Έχει ξεκινήσει η μεγάλη παρέλαση της Βέρμαχτ για την κατάληψη της πρωτεύουσας.
Προορισμός το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Επίδειξη δύναμης από την Βέρμαχτ σε όλη την λεωφόρο από την παραλία έως την πύλη του Αδριανού και τις στήλες του Ολυμπίου Διός.
Ελαφρά τεθωρακισμένα, τανκς, οχήματα, μοτοσικλετιστές με τις γνωστές ΒΜW με το καλάθι και το πολυβόλο και πολλά άλλα.
Ήταν της 2ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας με επικεφαλής τον ανθυπολοχαγό Φριτς Ντίρφλιγκ.
Στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη ήταν ο γερμανός στρατάρχης Wilhelm List ο στρατηγός Κουρτ Στούντεντ και ο αντιστράτηγος (μετά στρατάρχης) Φέρντιναντ Σέρνερ
Στο βάθος διακρίνεται ο Λυκαβηττός και δεξιά στην Νέα Σμύρνη το Ιωσηφόγλειο Ορφανοτροφείο του 1920.

Πηγή φωτογραφίας - WWII Deutschen Wehrmachts, Luftwaffe, Armee aus Griechenland.
© 1η Δημοσίευση και τεκμηρίωση στο διαδίκτυο σήμερα από Δημήτρη Κακίτση.
3 Οκτωβρίου 2020.
Ψηφιακή Επεξεργασία Εικόνας-Έρευνα-Κείμενα-Χρονολόγηση-Τεκμηρίωση περιοχής και κτιρίων : Δημήτρης Κακίτσης.
Μια φωτογραφία από την συλλογή - © Π.Φ.Κ. ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ Δ.Κ.

Παλαιό Φάληρο Καλαμάκι Αναμνήσεις

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Με τους συμμαθητές του, τη δεκαετία του ’60, η τρέλα τους ήταν να ανεβαίνουν σε ένα καραβάκι την «Ευδοκία», τον «Ναυτίλο», τη «Θεσσαλονίκη» ή τη «Λευκή» και να πηγαίνουν για βουτιές στην Περαία και στη Σκάλα της Αγίας Τριάδας.

Σαν χθες τα θυμάται… Μια ζωή «δεμένος» με τον Θερμαϊκό, που με τα εκατοντάδες -ανάλογα με την ώρα και την εποχή- χρώματά του, τον βοήθησε σε δύσκολες στιγμές. Και τον βοηθάει ακόμη. Κάθε μέρα. Τα τελευταία δέκα χρόνια, από τότε που βγήκε στη σύνταξη, ο Μηνάς Ευγενίδης στην καθημερινή του βόλτα από τον Λευκό Πύργο προς το Λιμάνι έχει «φυλακίσει» κάθε απόχρωση ανατολής και δύσης. Με μια φωτογραφική μηχανής τσέπης, διώχνει μακριά αγωνίες και άγχη.

Της Θεσσαλονίκης της πάει τ’ απόγευμα

Από κάθε βόλτα επιστρέφει στο σπίτι του -στην οδό Καλαποθάκη, μια «ανάσα» από την παλιά παραλία- με περίπου 20 με 30 λήψεις. Καθημερινά, επί δέκα χρόνια ανελλιπώς, έχει τραβήξει σχεδόν 100 χιλιάδες καρέ του Θερμαϊκού. Περίπου ένα στα δέκα κρατάει- βοηθάει σε αυτό η ψηφιακή μηχανή από την οποία πετάει εύκολα ό,τι δεν τον ικανοποιεί.Φωτογραφίες του Μηνά Ευγενίδη. Via ΑΠΕ – ΜΠΕ



Περίπου 10.000 φωτογραφίες σε κάθε γωνιά του σπιτιού του -«αποφεύγω το άγχος της ταξινόμησης», λέει- αποτυπώνουν κάθε ώρα του Θερμαϊκού, σε όλες τις εποχές. Από χειμωνιάτικα ξημερώματα μέχρι καλοκαιρινά δειλινά. Αγαπημένες του στιγμές είναι η καλοκαιρινή δύση στο Λιμάνι, «όταν πολλές φορές η ατμόσφαιρα είναι κόκκινη. Και χειμωνιάτικος ήλιος γύρω στις 5-6 το απόγευμα στον Λευκό Πύργο όταν καθρεφτίζεται στη θάλασσα».

Αυτοδίδακτος, ερασιτέχνης και αιώνιος μαθητής

Το απωθημένο του Μηνά Ευγενίδη ήταν να γίνει σκηνοθέτης, επηρεασμένος από τον κινηματογράφο της δεκαετίας του ΄50-΄60′. «Ψαχνόμουν στην εφηβεία μου. Έβλεπα μόνο έργα από σκηνοθέτες που εκτιμούσα. Από Μπέργκμαν και ιταλικό νεορεαλισμό μέχρι Τριφό και Λελούς. Όλα αυτά μπήκαν στον ψυχισμό και βγήκαν στη φωτογραφία».

Μαθήματα φωτογραφίας δεν έκανε ποτέ. «Βλέπω και διορθώνομαι μόνος μου. Δεν μπορώ το ποδόσφαιρο και το καφενείο, έτσι έχω χρόνο για πολλά πράγματα. Διαβάζω ό,τι με ενδιαφέρει είτε πρόκειται για τη φωτογραφία, την υγεία, την οικονομία ή την πολιτική».

Ερασιτέχνης με την κυριολεκτική έννοια, δεν μπήκε ποτέ στον πειρασμό να πουλήσει φωτογραφίες του. Τις χαρίζει ή τις ανταλλάσσει με φίλους που έχουν το ίδιο χόμπι.



Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ, Δήμητρα Κεχαγιά



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



30 Ιουλίου 2020 και ώρα 7μμ στον Τρίλοφο, ελάτε να μοιραστούμε όλα τα όμορφα της χρονιάς αφήνοντας τις έγνοιες μας στην άκρη. 

Με όλα τα μέτρα ασφαλείας, με προσοχή και τις απαραίτητες αποστάσεις, θα πραγματοποιήσουμε μια γιορτή διαφορετική από τις προηγούμενες όμως με περισσότερο ενθουσιασμό, αγάπη και κέφι! 

Το φετινό θέμα: Έκθεση φωτογραφίας και εικαστικών δημιουργιών.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του ακτιβιστή

Παρότι ουδέποτε είχα (ούτε από οικογενειακή παράδοση) ενασχόληση με τη γη, πάντα θεωρώ ότι οι αγρότες είναι εκτός από παραγωγοί (σημαντικότατη ιδιότητα) και οι πλέον αξιόπιστοι παρακολουθητές των εποχών.

Για άγνωστο λόγο δεν μπορώ να εξηγήσω την προσοχή που δείχνω στην διαρκή μεταβολή της μορφής, του χρώματος και της μυρωδιάς των χωραφιών, ανάλογα με την εποχή, κατά τον καθημερινό περίπατό μου στην περιοχή που κατοικώ.




Είναι πανέμορφα τα γήινα χρώματα που καθορίζουν μοναδικά (ή καθορίζονται από) τις αλλαγές του χρόνου.




Τους τρεις καλοκαιρινούς μήνες τους έχω κατά παράξενο τρόπο συνδυάσει με την αγροτική ζωή και κυρίως με αγροτικές εργασίες που θεωρώ περισσότερο σημαντικές από τις διακοπές ή τα μπάνια του "λαού".  Ίσως γιατί εξασφαλίζουν το ετήσιο εισόδημα μιας μερίδας αγροτών, που για λόγους που έχουν ίσως να κάνουν με τις παιδικές αναμνήσεις, αισθάνομαι ότι είναι η ραχοκοκκαλιά των γεωργών. Παιδικές εικόνες έρχονται στο μυαλό με τις τεράστιες πατόζες μιας άλλης (όχι και τόσο μακρινής εποχής).

Μπορεί σήμερα το στάρι να μην αποτελεί την καλύτερη και αποδοτικότερη καλλιέργεια της ελληνικής γης, μπορεί να εισάγουμε τόνους αλεύρων από το εξωτερικό, μπορεί οι μικροί κλήροι να έχουν κατατμήσει τη γη και ίσως έχουν περιορίσει το ενδιαφέρον, όμως για μένα εξακολουθεί να ορίζει την ισχυρότερη βάση (διατροφική, οικονομική) για την επόμενη χρονιά που έρχεται.


Συγχωρέστε μου την πολυλογία, και ίσως περισσότερο οι φίλοι αγρότες που βλέπουν να πατάω "ξυπόλυτος" σε ξένα χωράφια.
Μάλλον έχω ξεφύγει, δυστυχώς για άλλη μια φορά.

Ξεκίνησα να μιλήσω για τον Θεριστή και τον Αλωνάρη (τον Συκολόγο και τον Τρυγητή θα τους αφήσω για τις επόμενες βδομάδες που θα μας επισκεφθούν) και για τις αχυροθημωνιές.....

Ένα θέαμα που πάντα αποτελούσε ένα από τα ομορφότερα κάδρα για φωτογραφίες αλλά και δημιουργία συλλογισμών για τους κρύους μήνες του χειμώνα και την προετοιμασία για την τροφοδοσία των ζωντανών.

Εκτός από τις φωτο με τις οποίες συνοδεύω τις σημερινές σκέψεις μου, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα όμορφο κείμενο με λαογραφικό περιεχόμενο και αναφορές για τους δύο πρώτους μήνες του καλοκαιριού.

Η πρώτη, όπως κι αυτή η φωτο, είναι από αναπαράσταση του παραδοσιακού αλωνίσματος
στο γραφικό αρκαδικό χωριό Βαλτεσινίκο

ΘΕΡΙΣΜΟΣ - ΔΕΜΑΤΙΑ - ΘΗΜΩΝΙΕΣ - ΑΛΩΝΙΣΜΑ


Ο θερισμός ή το θέρισμα στις ορεινές αγροτικές περιοχές των Καλαβρύτων γίνεται δύο φορές τον χρόνο. Ο ένας με το θέρισμα του σιταριού τον μήνα Ιούλιο και ο άλλος τον Οκτώβριο με το θέρισμα του αραποσιτιού (αραβοσίτου). Ο θερισμός αρχίζει πολλές φορές και τον Ιούνιο. Προηγούνται πάντοτε τα κριθάρια και ακολουθούν τα σιτάρια. Τα κριθάρια σπέρνονται γρηγορότερα και θερίζονται γρηγορότερα. Μπαίνουν στον θέρο τέλη Ιουνίου με αρχές Ιουλίου.

Το θέρισμα του σιταριού είναι κουραστικό, κοπιώδες, επίπονο και διαρκεί αρκετές μέρες. Για να μπουν στον θέρο, ετοιμάζουν τα δρεπάνια τους οι γυναίκες. Όλες οι θερίστριες, γιατί συνήθως γυναίκες μονάχα θερίζουν τα σιτάρια και σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις και άνδρες, έχουν τα δρεπάνια τους. Όσοι έχουν λίγα σπαρτά, τα θερίζουν μόνοι τους, όσοι έχουν πολλά, παίρνουν πολλές θερίστριες με πληρωμή ή και «δανεικολογιά».

Ο θερισμός αρχίζει πρωί - πρωί με την δροσιά. Όταν πρωτομπαίνουν στην άκρη του χωραφιού, στο κάτω μέρος συνήθως, κάνουν τον σταυρό τους, επικαλούνται την βοήθεια του Θεού κι αρχίζει το θέρισμα. Θερίζουν τρεις καλές χεριές, όσο δηλαδή χωράει ή μια χούφτα, τις ενώνουν, ξεχωρίζουν τις μακρύτερες καλαμιές και τις δένουν σε χερόβολο. Εκεί που θα πετάξουν το πρώτο χερόβολο, πετάνε κι άλλα δέκα ως δεκαπέντε και σχηματίζονται μικροσωροί εδώ κι εκεί μέσα στο χωράφι.

Ο θερισμός κρατάει όλο τον Ιούλιο και μερικές φορές και πέραν αυτού, προκειμένου να γίνουν για θέρισμα και τα σπαρτά στα βουνά, τα οποία αργούν λίγο να γίνουν λόγω του κρύου. Τα χερόβολα μένουν στο χωράφι λίγες μέρες για να ξεραθεί καλά η καλαμιά τους. Το θέρισμα του σιταριού είναι κουραστικό, γιατί μαζεύονται χεριές - χεριές οι καλαμιές, ξεχωρίζουν τα παράσιτα (αίρα, αγκάθια, παλιόχαρτα κ.λπ.).

Αφού θεριστούν και λιαστούν τα χερόβολα, δένονται σε δεμάτια (είκοσι τέσσερα ή τριάντα χερόβολα το δεμάτι) σταυρωτά το ένα χερόβολο με το άλλο, ώστε ο καρπός να πηγαίνει προς τα μέσα. Τα δεμάτια δένονται ή με σταροκαλαμιές, πολύ μακριές, ξεριζωμένες από τη ρίζα, που δένονται πολλές μαζί στις κορυφές τους ή με μακριά βούρλα βγαλμένα από τα βαρικά του κάμπου. Αμέσως μετά αρχίζει το κουβάλημα στο αλώνι.

Η φωτο από την Αλβανία, πριν λίγα χρόνια
Η μεταφορά γίνεται με τα ζώα. Κάθε ζώο μεταφέρει τέσσερα δεμάτια σε κάθε φόρτωμα. Στα αλώνια σχηματίζονται οι θημωνιές. Οι θημωνιές τακτοποιούνται με τάξη, ώστε να μην καταλαμβάνουν μεγάλο χώρο και να μην είναι σκόρπιες. Όσο πιο πολλά είναι τα δεμάτια, τόσο πιο μεγάλες και επιβλητικές γίνονται οι θημωνιές. Οι θημωνιές παραμένουν κοντά στα αλώνια σε μεγάλους σωρούς μέχρι την ώρα που θα αλωνιστούν.

Τα αλωνίσματα γίνονται το ένα μετά το άλλο και η διάρκειά τους είναι τρεις με πέντε ημέρες ή και περισσότερες, αν το αλώνι δεν το πιάνει ο αέρας. Αλωνίζει πρώτα ο νοικοκύρης του αλωνιού. Σειρά παίρνει εκείνος που θα τοποθετήσει πρώτος δεμάτι στην άκρη του αλωνιού μετά το αλώνισμα του προηγουμένου. Το δεμάτι είναι σημάδι ότι το αλώνι είναι πιασμένο. Η ίδια διαδικασία ακολουθείται για όλους όσους έχουν τις θημωνιές τους κοντά στο αλώνι.

Πολλές φορές τα συμφωνούν μεταξύ τους και δίνουν προτεραιότητα στους βιαστικούς και αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Όχι σπάνια δημιουργούνται φιλονικίες, αντεγκλήσεις και παρεξηγήσεις. Στα καλά αλώνια συγκεντρώνονται δέκα μέχρι και είκοσι θημωνιές.

Πριν αλωνίσουν, σκουπίζουν καθαρά το αλώνι. Μετά με σειρά και όμορφο τρόπο τοποθετούν τα δεμάτια κυκλικά. Μένει ακάλυπτος μονάχα λίγος χώρος στο κέντρο του αλωνιού και γύρω - γύρω από το στύλο ή το στυγερό. Σε κάθε αλώνισμα βάζουν μέχρι εκατόν είκοσι δεμάτια. Σε κάθε τριάντα δεμάτια αντιστοιχεί και από ένα άλογο. Ορίζουν την ημέρα που θα αλωνίσουν και καλούν τους βαλμάδες με τα άλογα.

Όλοι σχεδόν όσοι έχουν άλογα ή μουλάρια, κάνουν και τον βαλμά. Κατά τις δέκα το πρωί έρχονται οι βαλμάδες με τα άλογα. Το αλώνισμα γίνεται μονάχα με αυτά. Φτιάχνουν τις λαιμαριές και τα σκοινιά που θα συνταιριάσουν τα άλογα και με την δύναμη του Θεού αρχίζει το αλώνισμα. Ένας βαλμάς βαρεί τα άλογα με το καμουτσίκι και φωνάζει «όπλα, όπλα, όπλα ντορή μου, ντέεε κίτσο μ' κ.λπ.». Στην αρχή τα ζώα προχωρούν αργά, γιατί τα δεμάτια είναι όρθια ακόμα. Όταν πέσουν τα δεμάτια και αρχίσει να κόβει η καλαμιά, τα άλογα τρέχουν περισσότερο. >/p>

Εκτός από τις λαιμαριές που είναι περασμένες στο λαιμό του κάθε αλόγου, υπάρχει και το σκοινί, που είναι τεντωμένο από τον στύλο, πιασμένο και δεμένο από ένα στρογγυλό ξύλινο στεφάνι, για να μην τρίβουν και κόβονται τα σκοινιά, ενώ το άλλο άκρο του ενώνεται με θηλιά με τις λαιμαριές, για να γίνεται η αλλαγή. Ένα άλλο πάλι σκοινί συνδέεται με τον γύρο του στύλου και την κορυφή του. Τα άλογα γυρίζουν και το σκοινί απλώνει ή μαζεύει ανάλογα. Όταν μαζέψει και τα άλογα πλησιάσουν στον στύλο, γίνεται η αλλαγή.

Τα άλογα γυρίζουν από την άλλη πλευρά και απλώνουν, ώσπου να επαναληφθεί το ίδιο. Το θέαμα του αλωνιού είναι πράγματι πολύ γραφικό, ιδίως αν τα άλογα είναι πολλά. Σε κάθε αλώνι μπορεί να μπουν ένα έως οχτώ άλογα. Σε μια ώρα σταματούν για λίγο τα άλογα και οι βαλμάδες κάνουν το πρώτο γύρισμα, δηλαδή το πρώτο ανακάτωμα. Τα απάτητα και άλιωτα χερόβολα από κάτω βγαίνουν στην επιφάνεια. Γυρίσματα γίνονται πολλά, γιατί το αλώνι το φτιάχνουν τα πολλά γυρίσματα.

Στις δώδεκα το μεσημέρι η νοικοκυρά φέρνει το φαγητό, καλό φαγητό, συνήθως κοτόπουλο τσιγαριστό με σάλτσα ή κρέας με μακαρόνια, αν οι βαλμάδες είναι πολλοί. Οι βαλμάδες πρέπει να φάνε καλό φαγητό και να πιούνε, για να πάρουν δυνάμεις και να εργαστούν φιλότιμα. Καταναλώνονται εκείνη την ημέρα αρκετά φαγητά, τυριά, γάλατα, σαλάτες, κρασί και ρακί. Το κρασί καταναλώνεται στην ώρα του φαγητού, ενώ το ρακί κατά την ώρα της εργασίας. Ένα ποτηράκι ρακί τονώνει τον εργάτη. Στις δύο το μεσημέρι βγάζουν τα άλογα, για να τα ποτίσουν και εν τω μεταξύ γίνεται το μεγάλο γύρισμα.

Στις τέσσερις με πέντε το απόγευμα το αλώνι είναι έτοιμο. Βγαίνουν τα άλογα και οι βαλμάδες τα περιποιούνται. Τους κάνουν εντριβές με καλαμιές σ' όλο τους το σώμα για να ντώσουν, τους βγάζουν τα άγανα από το στόμα και τα σελώνουν. Οι νοικοκυρές δένουν στις καπιστράνες κάθε αλόγου κι από ένα μαντήλι Καλαματιανό. Το ίδιο κάνουν και στους βαλμάδες. Για τον κόπο τους οι βαλμάδες θα πάρουν ένα κιλό σιτάρι (δύο ντενεκέδες δηλαδή) για κάθε άλογο.

Ταυτόχρονα ο νοικοκύρης φτιάχνει στεφάνι από σταυρόχορτο και το τοποθετεί στην κορφή του στύλου. Αμέσως γίνεται και η συγκέντρωση του αλωνίσματος γύρω από τον στύλο σε σωρό. Οι βαλμάδες εύχονται «καλά μπερκέτια, και του χρόνου, καλοφάγωτο» και φεύγουν. Πάνε να ταΐσουν τα άλογα, γιατί την άλλη μέρα έχουν πάλι αλώνι.

Τώρα έρχεται η σειρά του λιχνίσματος. Αυτό γίνεται από τους νοικοκυραίους ή και από άλλους γνωστούς και φίλους. Το λίχνισμα, καθώς και τα γυρίσματα, γίνονται με εγχώρια ξύλινα ή σιδερένια δικριάνια. Τα άχυρα κατά το λίχνισμα μαζεύονται σε δύο μόνο πλευρές ή προς ανατολάς ή προς δυσμάς ανάλογα με το φύσημα του ανέμου.

Σαν ξεχωρίσει το άχυρο με το σιτάρι φτυαρίζεται με εγχώρια ξύλινα ή σιδερένια φτυάρια και είναι πλέον έτοιμο για το δρυμώνι. Το δρυμώνι είναι κόσκινο τετράγωνο παραλληλόγραμμο με σανίδες στα πλάγια και από κάτω λαμαρίνα με πολλές τρύπες, που επιτρέπουν να περνάνε μόνο τα σταρόσπυρα. Τοποθετούν το δρυμώνι σε δύο δικριάνια, προσέχουν την κατεύθυνση του αέρα, στρώνουν κάτω ρούχα για να πέφτει σε αυτά το σιτάρι, το ρίχνουν με τον τενεκέ μέσα στο δρυμώνι και ένας δρυμωνίζει, κουνάει δηλαδή το δρυμώνι και το στάρι πέφτει κάτω. Στο δρυμώνι μένουν τα χοντράδια, τα οποία λέγονται σκύβαλα. Αυτά είναι για τις κότες.

Το καθαρό σιτάρι το μετράνε με τον ντενεκέ και το ρίχνουν στα σακιά, το φορτώνουν στα ζώα και το μεταφέρουν στο σπίτι. Εκεί το ρίχνουν στα κασόνια. Το μέτρημά του γίνεται σε κιλά. Δύο ντενεκέδες είναι ένα κιλό. Τελευταία μεταφέρουν στους αχυρώνες τα άχυρα. Αυτά είναι χρήσιμα για τροφή των ζώων κατά τον χειμώνα.

Τα αλωνίσματα έχουν πολύ ιδρώτα και κόπο, έχουν φασαρίες και ατσαλιά ιδίως από τη σκόνη και τα άγανα. Έχουν όμως και πολλή γλύκα, γιατί δεν υπάρχει πιο ευλογημένο έσοδο από το σιτάρι, το χάρμα των αγροτών μας.

Αλώνια υπάρχουν δυο ειδών: τα πετράλωνα και τα χωματάλωνα. Τα πετράλωνα είναι φτιαγμένα με τέχνη και μαστοριά. Κατασκευάζονται από ειδικούς τεχνίτες και κοστίζουν ακριβά. Χτίζονται έξω από τα χωριά και σε μέρη που τα πιάνει ο αέρας.


Απόσπασμα από το βιβλίο "Λαογραφικές Σελίδες" του Νώντα Περ. Σακελλαρόπουλου.

«Δήμος Θερμαϊκού Διαγωνισμός Φωτογραφίας,
Ο Δήμος Θερμαϊκού μέσα από τον φακό σας»

Η Αντιδημαρχία Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης σε συνεργασία με την Αντιδημαρχία Τουρισμού, Αθλητισμού και Πολιτισμού διοργανώνει Διαγωνισμό Φωτογραφίας για την επιλογή φωτογραφιών που θα τοποθετηθούν στην αρχική σελίδα της ιστοσελίδας του Δήμου Θερμαϊκού (www.thermaikos.gr).

Οι τρείς πρώτοι θα τιμηθούν από τον Δήμαρχο Θερμαϊκού με αναμνηστική πλακέτα.

• Το θέμα του διαγωνισμού είναι η αποτύπωση των όμορφων τοπίων του Δήμου Θερμαϊκού και την ζωή στο Δήμο Θερμαϊκού.
• Η επιλογή του νικητή θα πραγματοποιηθεί από τριμελή επιτροπή που αποτελείται από Ιωάννη Καψιδάκη (Επανομή), Χρήστο Ερινέλη (Μηχανιώνα), Ηλία Στεφανίδη (Περαία).
• Κάθε διαγωνιζόμενος μπορεί να συμμετάσχει με το πολύ 3 φωτογραφίες
• Μπορούν να λάβουν συμμετοχή πολίτες άνω των 18 ετών
• Μετά την λήψη του διαγωνισμού ο διαγωνιζόμενος θα λάβει βεβαίωση συμμετοχής
• Στο politis@thermaikos.gr θα σταλθούν το ονοματεπώνυμο του διαγωνιζόμενου , ο αριθμός επικοινωνίας του και οι φωτογραφίες με τις θέλει να συμμετάσχει
• Οι φωτογραφίες πρέπει να είναι έγχρωμες
• Η φωτογραφία πρέπει να έχει τραβηχτεί από εσάς. Δηλαδή να κατέχετε να πνευματικά δικαιώματα
• Σε περίπτωση που κάποιος τρίτος χρησιμοποιήσει με οποιοδήποτε τρόπο κάποια από τις φωτογραφίες σας, ο δήμος δεν λαμβάνει καμία ευθύνη
• Απαγορεύονται οι χυδαίες, άσεμνες, προσβλητικές φωτογραφίες
• Στις φωτογραφίες δεν πρέπει να αποτυπώνεται οτιδήποτε μπορεί να οδηγήσει σε ταυτοποίηση φυσικού προσώπου (Πρόσωπα, πινακίδες οχημάτων, διευθύνσεις κ.α.)
• Ο νικητής θα ενημερωθεί με μήνυμα στο Email στο οποίο έκανε δήλωση στον διαγωνισμό
• Όλα τα προσωπικά δεδομένα τα οποία θα περιέλθουν στην κατοχή του Δήμου Θερμαϊκού θα καταστραφούν μετά τη λήξη του διαγωνισμού σύμφωνα με όλα όσα ορίζει η Πολιτική Καταστροφής Προσωπικών Δεδομένων που εφαρμόζει ο Δήμος Θερμαϊκού. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Πολιτική Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων του Δήμου μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του Δήμου www.thermaikos.gr
• Σε περίπτωση καταπάτησης οποιουδήποτε από τους παραπάνω όρους η φωτογραφία αποκλείεται από το διαγωνισμό
• Με την είσοδο στον διαγωνισμό παραχωρείτε όλα τα πνευματικά δικαιώματα των φωτογραφιών που αποστέλλετε στο Δήμο Θερμαϊκού
• Με την αποστολή φωτογραφιών αυτόματα σημαίνει ότι αποδέχεστε τους όρους συμμετοχής
• Το σύνολο των φωτογραφιών που συμμετέχουν θα αναρτηθούν στην ιστοσελίδα του Δήμου Θερμαϊκού (www.thermaikos.gr) και στην σελίδα του Δήμου στο Facebook.

Οι φωτογραφίες πρέπει να αποσταλούν μέχρι 15 Αυγούστου 2020.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του ακτιβιστή

Ήταν ένα θαυμάσιο δειλινό και ένα γεμάτο απόβραδο....

Μαζεύτηκαν μετά από τέσσερις μήνες αναγκαστικού εγκλεισμού λόγω covid-19, φίλοι της Επικούρειας Φιλοσοφίας του Κήπου της Θεσσαλονίκης. Κυριακή λίγο μετά τις 8 μμ


Συναντήθηκαν στο ειδυλλιακό περιβάλλον που δημιουργεί ο παρθένος τόπος γύρω από το Σπιτάκι του Φύλακα της Αλυκής στο Αγγελοχώρι με οικοδεσπότη τον Βαγγέλη Μίχο. Ψυχή κι εργάτη που νοιάστηκε για τον εγκαταλελειμμένο αυτόν τόπο και τον ανάδειξε μετατρέποντάς τον σε σημείο συνεύρεσης πρωτοποριακών πολιτιστικών και κοινωνικών δράσεων για τον δήμο Θερμαϊκού.

Μαζί τους έφεραν εκτός από τον παππού Επίκουρο, τις φιλοσοφικές τους αναζητήσεις, την ευχάριστη παρεΐστικη διάθεση αλλά και δροσερό κρασάκι. Άλλωστε η Επικούρεια Φιλοσοφία δεν βρίσκεται απέναντι από τις μικρές απολαύσεις της ζωής μας.


Παρακολουθήσαμε τις ενδιαφέρουσες εισηγήσεις - αναζητήσεις που περιλάμβαναν μια ενημερωτική εισαγωγή για τον τόπο από τον Βαγγέλη, ένα ποίημα των αρχών του προηγούμενου αιώνα του Μάρκου Αυγέρη για τον Επίκουρο που δείχνει την προβληματική πρόσληψη του φιλοσόφου από την νεοελληνική διανόηση, την γνωριμία μας από τον Παναγιώτη Φωκά με τον έτερο διεθνώς αναγνωρισμένο νευροεπιστήμονα Νικόλαο Δημητριάδη μέσω ενός σύντομου κειμένου του για τον Επίκουρο.

Επίσης την παρουσίαση ενός κειμένου για τον φόβο του θανάτου αλλά και μια προσέγγιση πάνω στη "λειτουργία του εγκεφάλου" που προκάλεσε μαι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση. Έχασα, ομολογώ για λόγους προσωπικούς, την προεργασία που ακολούθησε για την τελευταία εκδήλωση της χρονιάς που θα ετοιμάσει η θεατρική ομάδα του Κήπου και για την οποία ενημέρωσαν ο Βαγγέλης Μίχος και ο Δημήτρης Λιαρμακόπουλος.


Μαγική στιγμή, που διέκοψε την συζήτηση λίγο πριν πέσει το σκοτάδι και πριν ανάψουν τα φαναράκια, το επιβλητικό πέρασμα ενός μεγάλου σμήνους φλαμίγκος που πέταξαν από πάνω μας και κατευθύνθηκαν προς την απέναντι περιοχή του κόλπου, στο Καλοχώρι.

Ο φακός μου προσπάθησε να αποτυπώσει το χρώμα, το κλίμα, την μαγεία του τόπου και του χρόνου.