Articles by "Μουσική"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέθανε, σε ηλικία 79 ετών, ο τραγουδιστής Γιάννης Πουλόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ερμηνευτές που η φωνή του έχει ταυτιστεί με ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ελληνικής δισκογραφίας.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο Γιάννης Πουλόπουλος πέθανε χθες το βράδυ, έπειτα από σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε το τελευταίο διάστημα.

Τα πρώτα χρόνια

Ο Γιάννης Πουλόπουλος γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου του 1941 στην Καρδαμύλη Μεσσηνίας, στην περιοχή της Μάνης. Οι γονείς του, μεσσηνιακής καταγωγής, κατοικούσαν στην Αθήνα, στην περιοχή του Μεταξουργείου και ύστερα μετακόμισαν στο Περιστέρι και συγκεκριμένα στην περιοχή της Αγίας Τριάδας. Σε ηλικία 5 ετών μένει ορφανός από μητέρα και μεγαλώνει με τον πατέρα του Γιώργο και τον μικρό αδερφό του Βασίλη.

Από μικρός, ο Γιάννης Πουλόπουλος είχε κλίση στο τραγούδι. Παρακινημένος από τους φίλους του, που τον άκουγαν να τραγουδάει, αλλά και έχοντας ο ίδιος μεγάλη πίστη στις φωνητικές του ικανότητες, πήγαινε στην εταιρεία Columbia το 1962, κάνοντας προσπάθειες για να πει κάποια τραγούδια που γίνονταν τότε ακροάσεις, ζητώντας να τον ακούσουν, αλλά κανείς δεν του έκλεισε κάποιο ραντεβού. Ο Γιάννης Πουλόπουλος συνέχιζε να ζητάει ακρόαση σχεδόν καθημερινά, παρ' όλα τα μεροκάματα που έχανε αφού δούλευε τότε σαν ελαιοχρωματιστής και οικοδόμος, ενώ παράλληλα έπαιζε ποδόσφαιρο στον Άγιο Ιερόθεο και στον Ατρόμητο.

Κάπως ετσι μπαίνει στο στούντιο για να ηχογραφήσει το πρώτο του τραγούδι, σε μουσική και στίχους του Μπάμπη Δαλιάνη, με τον τίτλο «Κορμί μου πονεμένο». Στην πίσω πλευρά του δίσκου 45 στροφών θα έμπαινε το τραγούδι «Στο άδειο προσκεφάλι», που όμως τελικά το πήρε επί πληρωμή ο Στέλιος Καζαντζίδης από τον συνθέτη. Τελικά το τραγούδι δεν κυκλοφορεί και μένει ως δείγμα στην Columbia. Ένας επιπλέον λόγος ήταν ότι ο Πουλόπουλος ακόμα ήταν ανήλικος και απαγορευόταν να εκδοθεί δίσκος με το αναγραφόμενο τραγούδι.

Το δεύτερο τραγούδι ήταν ένα συρτοτσιφτετέλι του Πάνου Πετσά με τίτλο «Δως μου την καρδιά μου πίσω». Κυκλοφορεί σε 45άρι και στην πίσω πλευρά είχε ένα "μπαγιό" του ίδιου του συνθέτη με την Πόλυ Πάνου και τη Βούλα Γκίκα, με τίτλο «Γεννήθηκα να σε αγαπώ». Εκείνη την περίοδο η Columbia, έχοντας στο δυναμικό της μεγάλο αριθμό άγνωστων και ανερχόμενων τραγουδιστών, αποφασίζει να κάνει εκκαθάριση και να κάνει νέες ακροάσεις, από τις οποίες θα κρατούσε 50 άτομα.

Μίκης Θεοδωράκης: Αυτόν εγώ θα τον κάνω τραγουδιστή

Την επιτροπή ακροάσεων αποτελούσαν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Γιάννης Παπαϊωάννου. Τότε ο Γιάννης Πουλόπουλος διάλεξε να πει δύο δύσκολα τραγούδια: το «Μάνα μου και Παναγιά» και το «Παράπονο». Μόλις τελείωσε, τον πλησίασε ο Μίκης Θεοδωράκης λέγοντας: «Αυτόν εγώ θα τον κάνω τραγουδιστή», και τελικά ήταν ο μόνος που πέρασε από αυτή την ακρόαση.

Ο Μίκης Θεοδωράκης του δίνει να πει τρία τραγούδια στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη Η γειτονιά των αγγέλων, που εκείνη τη χρονιά (1963) ανεβαίνει στο θέατρο Ρεξ από τον θίασο Τζένης Καρέζη–Νίκου Κούρκουλου. Τα τραγούδια αυτά ήταν τα «Στρώσε το στρώμα σου για δυο», «Δόξα τω Θεώ» και «Το ψωμί είναι στο τραπέζι». Αυτά είναι και τα πρώτα τραγούδια που ηχογραφεί σε δίσκο ο Πουλόπουλος, τα οποία αργότερα θα δισκογραφήσει στην ίδια εταιρεία και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

Εκείνη την περίοδο ηχογραφεί το ένα και μοναδικό τραγούδι με τον Σταύρο Ξαρχάκο, το «Πρωινό τραγούδι» σε στίχους Νίκου Γκάτσου, το οποίο επίσης δεν κυκλοφορεί και μένει ως δείγμα και το 1963 συμπεριλαμβάνεται στο διπλό LP Χρυσές επιτυχίες του Σταύρου Ξαρχάκου. Ο χειμώνας του 1963 τον βρίσκει να τραγουδά στο κέντρο Ξημερώματα, στα Άνω Πατήσια, μαζί με την Καίτη Γκρέυ, τον Γιάννη Αγγέλου στο μπουζούκι και τον Γιάννη Μπουρνέλη ως κονφερασιέ. Στην συνέχεια, απομακρύνεται από την Columbia, εξαιτίας του Γρήγορη Μπιθικώτση, ο οποίος έθεσε βέτο στην εταιρεία και στους αδελφούς Λαμπρόπουλους, ότι αυτόν δεν τον ήθελε εκεί. Το 1964 κατατάσσεται φαντάρος και απολύεται το 1966.

Η συνέχεια βρίσκει τον Γιάννη Πουλόπουλο να τραγουδάει σε αρκετές μπουάτ στην Πλάκα (Το στέκι του Γιάννη, Ταβάνια, κ.ά.) Στη Λύρα ηχογραφεί ξανά τα τρία τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και άλλα δώδεκα του ίδιου συνθέτη, όπως τα “Βράχο βράχο τον καημό μου”, «Βρέχει στη φτωχογειτονιά», «Καημός» κ.ά. Το 1965 τραγουδάει τέσσερα τραγούδια του τότε πρωτοεμφανιζόμενου Μάνου Λοΐζου, ενώ το 1966 θα τραγουδήσει σε πρώτη εκτέλεση το «Ακορντεόν», στην ταινία μικρού μήκους Αθήνα, πόλη χαμόγελο, σε σκηνοθεσία του Λάμπρου Λιαρόπουλου για το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Σχεδόν παράλληλα κάνει μεγάλη επιτυχία με το «Μη μου θυμώνεις μάτια μου», του επίσης τότε πρωτοεμφανιζόμενου Σταύρου Κουγιουμτζή.

Το 1966 τραγουδά σε συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, μαζί με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τη Μαρία Φαραντούρη και τον πρωτοεμφανιζόμενο Δημήτρη Μητροπάνο. Την ίδια χρονιά μπαίνει για τα καλά στη δισκογραφία. Τα 45άρια δισκάκια του κυκλοφορούν σωρηδόν και εμφανίζεται για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές ταινίες: Οι στιγματισμένοι (1966), με τον Γιώργο Φούντα και τη Μάρω Κοντού, όπου τραγουδάει μαζί με την Ελένη Κλάδη το «Πολύ αργά» και το «Σ' αγαπώ». Ο τετραπέρατος (1966), με τον Κώστα Χατζηχρήστο, όπου ερμηνεύει το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού «Στον Πειραιά, στον Πειραιά»· Εκείνος κι εκείνη (1966), με τη Τζένη Καρέζη και τον Φαίδωνα Γεωργίτση, όπου τραγουδάει τη σύνθεση του Γιάννη Μαρκόπουλου «Ξεγυμνώστε τα σπαθιά».

Είναι όμως η εποχή του Νέου Κύματος, το οποίο ο Γιάννης Πουλόπουλος ακολουθεί. Γράφει και συνθέτει δικά του τραγούδια, όπως το «Θά 'θελα να 'χα», που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια συνεργάζεται με τον Γιάννη Σπανό (συμμετέχει στην Ανθολογία και στην Ανθολογία Β', ερμηνεύοντας αριστουργηματικά το «Παιδί μου ώρα σου καλή» σε ποίηση Γεώργιου Βιζυηνού), με τον Δήμο Μούτση («Το κορίτσι μου στ' άστρα»), με τον Κυριάκο Σφέτσα και με τον Νίκο Μαμαγκάκη («Άνθη» και «Πέτρινα λουλούδια», σε στίχους Βασίλη Βασιλικού). Το 1966 έρχεται σε επαφή με τον Μίμη Πλέσσα, μια συνεργασία που άφησε εποχή στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Αφορμή η ταινία μιούζικαλ «Οι θαλασσιές οι χάντρες» (1966). Ακολούθησαν οι ταινίες: «Κάτι κουρασμένα παλικάρια» (1967), «Μια κυρία στα μπουζούκια» (1968), «Ο ψεύτης» (1968), «Γοργόνες και μάγκες» (1968), «Ο μικρός δραπέτης» (1968), «Η Παριζιάνα» (1969), «Η ωραία του κουρέα» (1969), «Η θεία μου η χίπισσα» (1970) κ.ά.

"Ο δρόμος"

Το 1969 είναι μια σημαδιακή χρονιά. "Ο δρόμος", άλμπουμ των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου, όπου ο Γιάννης Πουλόπουλος ερμηνεύει δέκα από τα δώδεκα τραγούδια, θα γίνει αμέσως ο πρώτος ελληνικός χρυσός δίσκος -παρά την απαγόρευση μετάδοσής του από το τότε μονοπώλιο του ΕΙΡ/ΕΙΡΤ- και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα γίνει το πιο επιτυχημένο σε πωλήσεις άλμπουμ στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας, φτάνοντας τα 3.000.000 αντίτυπα, ρεκόρ που μέχρι σήμερα κανείς άλλος ελληνικός δίσκος δεν έχει πλησιάσει. Την ίδια χρονιά, συμμετέχει στον δίσκο "Οι ώρες", των Λίνου Κόκοτου και Άκου Δασκαλόπουλου.

Μετά την ανεπανάληπτη επιτυχία του "Δρόμου", ο Πουλόπουλος, μέσα από τα τραγούδια και τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις, γίνεται το μεγαλύτερο όνομα του ελληνικού τραγουδιού, ο "χρυσός ερμηνευτής", χαρακτηρισμό που αποδεικνύει και μια δημοσκόπηση του 1970 σε περιοδικό της εποχής, σχετική με τη δημοσιότητα και απήχηση των τραγουδιστών, στην οποία κατατάχθηκε πρώτος ανάμεσα σε πολλά άλλα μεγάλα ονόματα.

Ενώ άλλες δισκογραφικές εταιρείες προσπαθούν να τον προσελκύσουν, ο Αλέκος Πατσιφάς βρίσκει τρόπο να τον κρατήσει στη Λύρα. Ξέροντας την επιθυμία του τραγουδιστή να βρίσκεται συνέχεια στο στούντιο, τον βάζει να ηχογραφεί διαρκώς τραγούδια. Είναι χαρακτηριστικό ότι την περίοδο 1969–71 ο Γιάννης Πουλόπουλος τραγουδά σε δέκα μεγάλους δίσκους 33 στροφών και σε αρκετούς μικρούς 45 στροφών.

Όταν, σε συνέντευξή του το 1987, ρωτήθηκε αν έχει κάνει λάθη στην καριέρα του, θα αναφέρει την έκδοση των δέκα δίσκων που κυκλοφόρησαν μέσα σε δύο χρόνια, υπογραμμίζοντας όμως ωστόσο ότι περιέχουν μερικά από τα "κλασικά" (όπως τα χαρακτήρισε) τραγούδια του. Στους δέκα αυτούς δίσκους υπάρχουν άλλωστε εξαίσια δείγματα της φωνής του και υπέροχες ερμηνείες τραγουδιών βασισμένων σε στίχους ποιημάτων του Λόρκα και του Νερούδα (Εμιλιάνο Ζαπάτα), του Γιάννη Γλέζου, στην "Ερωφίλη" του Νίκου Μαμαγκάκη, στη "Γύφτισσα μέρα" του Γιώργου Κοντογιώργου και στη "Μαρία" του Νίκου Σκέμπρη (Λαβράνου) και την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί δίσκο με τον επιστήθιο φίλο του τον Γιώργο Ζαμπέτα, το "Μουσικόραμα".

Κατά την περίοδο 1971-73, συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη Όμηρο Ευστρατιάδη, ντύνοντας κάποιες ταινίες του με μουσική και στίχο. Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι αυτή την περίοδο δίνει ένα τραγούδι στην Ελένη Ανουσάκη με τίτλο "Μη μου ζητάς" για τις ανάγκες της ταινίας "Αδιέξοδο" (1971), καθώς και ένα τραγούδι στην Ελένη Ροδά και δύο στην Καίτη Χωματά. Στις αρχές της δεκαετίας του '70, καλεσμένος στην εκπομπή του Νίκου Μαστοράκη, τραγουδά το "It was a very good year" του Frank Sinatra, ηχογράφηση η οποία δεν κυκλοφόρησε. Λίγο πριν την έκδοση αυτού του δίσκου, μόλις πρόλαβε την σύλληψη από τα όργανα της χούντας, μιας και το τραγούδι των Γιώργου Κατσαρού - Πυθαγόρα "Πάμε για ύπνο Κατερίνα", θεωρήθηκε αντιστασιακό. Κατέφυγε τότε σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Βέβαια προϋπήρχε και ο δίσκος "Μίλα μου για τη λευτεριά" των Μίμη Πλέσσα - Λευτέρη Παπαδόπουλου, που όλα τα τραγούδια - εκτός από ένα - είχαν απαγορευτεί από το καθεστώς της επταετίας.
"Θάλασσα πικροθάλασσα"

Το 1973 τραγουδάει σε στίχους Κώστα Βίρβου και μουσική Μίμη Πλέσσα στο "Θάλασσα πικροθάλασσα" και το 1975 ερμηνεύει τα "12 ρεμπέτικα", ένα είδος τραγουδιού που αποδεικνύει πια πως ο Γιάννης Πουλόπουλος είναι ένας τραγουδιστής μοναδικός, που άνετα μπορεί να κινηθεί σε όλα τα είδη του Ελληνικού τραγουδιού. Αυτός ήταν και ο τελευταίος δίσκος του στη Λύρα.

Μετά την αποχώρησή του από τη Λύρα, ηχογραφεί κάποιους δίσκους στη Μίνως- οι οποίοι γίνονται αμέσως χρυσοί- με ελαφρολαϊκά και με διασκευασμένες ξένες επιτυχίες, όπως το "Αγάπα με".

Όλα αυτά τα χρόνια η Λύρα δεν έπαψε να επανεκδίδει τραγούδια που είχε πει, κυρίως τραγούδια που είχαν κυκλοφορήσει σε δίσκους 45 στροφών. Στο διάστημα 1977-89 συνεργάζεται και πάλι με τον Μίμη Πλέσσα, τον Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Κριμιζάκη, ενώ το 1982 σε ένα δίσκο που έγινε χρυσός, τραγούδησε με το δικό του ξεχωριστό τρόπο τραγούδια του "Νέου Κύματος" σε δεύτερη εκτέλεση (πιάνο -επιμέλεια ορχήστρας ο Γιάννης Σπανός). Στην εταιρία Μίνως μένει ως το 1989, έχοντας 11 χρυσούς δίσκους στο ενεργητικό του εκεί. Την εποχή εκείνη, ο χρυσός αντιστοιχούσε σε 60.000 πωλήσεις και ο πλατινένιος σε 100.000. Μάλιστα, οι τρεις τελευταίοι δίσκοι έγιναν πλατινένιοι μετά την αποχώρησή του από τη Μίνως. Το 1983 κυκλοφορεί τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Ταξίδι Στο Κέντρο Της Γης», ενώ δεν σταματά να ασχολείται και με τη ζωγραφική, που όπως είχε δηλώσει, ήταν κάτι που τον ξεκούραζε. Την ίδια χρονιά γνωρίζεται με τη μέλλουσα γυναίκα του Μπέττυ και το 1985 γίνεται ο γάμος τους. Στις 15 Μαΐου 1991 γεννιέται η κόρη του, Αλεξάνδρα.

Ακολουθούν δύο δίσκοι και ένας τρίτος με μια συμμετοχή, στην Polygram μεταξύ 1990-92. Για ένα διάστημα 5 χρόνων μένει οικειοθελώς εκτός δισκογραφίας (φυσικά συνεχίζει τις εμφανίσεις του σε μεγάλα κέντρα).

Το 1997 ο Πουλόπουλος αρχίζει μια καινούργια συνεργασία με τη Λύρα, μετά από 22 χρόνια, με το δίσκο "Του τραγουδιού το βλέμμα", σε μουσική Αντώνη Στεφανίδη. Δίσκος που γνωρίζει αμέσως μεγάλη επιτυχία. Στο δίσκο αυτό για τους φανατικούς - και είναι πολλοί - ακροατές του, υπάρχει και μια μεγάλη έκπληξη. Ο Γιάννης Πουλόπουλος "ξέθαψε" δύο δικά του τραγούδια από τα τέσσερα συνολικά που είπε σε κινηματογραφικές ταινίες γύρω στα 1972 - 1973 και ήταν άγνωστα, αλλά και δεν είχαν μέχρι σήμερα κυκλοφορήσει. Τα τραγούδια αυτά το "Πάλι μεθυσμένος" και το "Αφού μου έφυγες εσύ", ξανατραγουδάει στον καινούργιο του δίσκο. Το 1998, κυκλοφορεί σε cd η ζωντανή του εμφάνιση στην Πύλη Αξιού –πρόκειται για την μόνη του δισκογραφική δουλειά με περιεχόμενο από εμφάνισή του-, εμφάνιση η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία και αποτελεί και την τελευταία του.

Το 1999 κυκλοφορεί ο δίσκος με τίτλο "Στα Όνειρά Μου Περπατώ", με τον οποίο αποφασίζει να απομακρυνθεί από τα μουσικά δρώμενα. Σε ορισμένες συνεντεύξεις της εποχής δηλώνει πως η νύχτα, έτσι όπως έχει ευτελιστεί, δεν είναι πια γι’ αυτόν και δηλώνει την απομάκρυνση του από τις βραδινές εμφανίσεις και, εν γένει, τα μουσικά δρώμενα. Το 2005 κυκλοφορεί σε περιορισμένες εκδόσεις ένας δίσκος 10 ιντσών, με τίτλο «Τα χρυσά κινηματογραφικά» με 10 τραγούδια, ενώ στο διάστημα αυτό οι επανεκδόσεις τραγουδιών, και από τη Lyra και από τη Minos, διαδέχονται η μία την άλλη.

Ο Γιάννης Πουλόπουλος κυκλοφόρησε δύο ποιητικές συλλογές, με τίτλο "Τετράδιο" (1971) και "Ταξίδι στο κέντρο της νύχτας" (1983), στις οποίες παρουσίασε και μια άλλη πτυχή του. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και τη χαλκογραφία, έχοντας αποκτήσει μερικές γνώσεις από τον φίλο του, τραγουδιστή και ζωγράφο, Σταύρο Πασπαράκη.


πηγή




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αξιόλογοι καλλιτέχνες με σημαντικά έργα φιλοξενούνται και συναντιούνται φέτος με το κοινό της πόλης, στον εμβληματικό χώρο του Κυβερνείου, στη μουσική γιορτή που ανταποκρίνεται στο χαρακτήρα της και βάζει την ποιοτική σφραγίδα στις εκδηλώσεις της πόλης.

Τέσσερις επιλεγμένες μουσικές εκδηλώσεις οι οποίες χαρακτηρίζονται από την ποιότητα της καλλιτεχνικής δουλειάς των δημιουργών τους, περιλαμβάνονται στο φετινό πρόγραμμα του κορυφαίου πολιτιστικού θεσμού του Δήμου Καλαμαριάς «Παρά θίν’ αλός» που συμπληρώνει αισίως τρεις δεκαετίες ζωής.

Στόχος η πολιτιστική ανάταξη και η δημιουργική ψυχαγωγική αντεπίθεση στην ιδιαίτερα δύσκολη υγειονομική κρίση που βιώνουμε, καλύπτοντας τις προτιμήσεις και τα ενδιαφέροντα των περισσότερων πολιτών.

Η αυλαία του μουσικού φεστιβάλ ανοίγει τη Δευτέρα 24 Αυγούστου στις 9 το βράδυ στο Κυβερνείο με τη συναυλία του Γιάννη Κότσιρα. Ο σπουδαίος αυτός ερμηνευτής μαζί με τους φίλους του, μια παρέα εξαιρετικών μουσικών και κόντρα στο «γκρίζο» της εποχής, θα παρουσιάσει ένα πρόγραμμα, που επιδιώκει τη γνήσια διασκέδαση και τις πάντα στοχευμένες αναφορές στο αυθεντικό λαϊκό τραγούδι. Θα ερμηνεύσει αγαπημένα τραγούδια, παλιά και νεότερα από την επερχόμενη νέα δισκογραφική δουλειά του αλλά και εμπνευσμένες διασκευές και φιλοδοξεί μαζί με την Δήμητρα Μπουλούζου να διασκεδάσουν το κοινό.

Η δεύτερη συναυλία θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 27 Αυγούστου, 9 το βράδυ, στο Κυβερνείο, με τη Νατάσα Μποφίλιου και τίτλο «Εν Λευκώ», ποντάροντας, όπως η ίδια είχε πει, εν λευκώ στο συναίσθημα κι όσους δεν το φοβούνται. Μαζί της θα είναι ο Θέμης Καραμουρατίδης που έχει κάνει τις ενορχηστρώσεις και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος ο οποίος επιμελείται το πρόγραμμα.
Τα συναρπαστικά αυτά τραγούδια της πιο δυναμικής και απρόβλεπτης τριάδας, από το «Σ΄ έχω βρει και σε χάνω» μέχρι το «Μέτρημα» κι από το «Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει» μέχρι τη «Βαβέλ», φιλοδοξούν να συναρπάσουν το κοινό και να χαρίσουν όμορφες στιγμές. Η νέα αυτή πρόταση, σε συνδυασμό με την εκρηκτική σκηνική ενέργεια της Νατάσσας Μποφίλιου, αποθεώθηκε όπου κι αν παρουσιάστηκε.

Η τρίτη μουσική εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 30 Αυγούστου, στις 9 το βράδυ, στο Κυβερνείο, από το πολύ γνωστό Trio Mousikanti. Τρεις κορυφαίοι σολίστ, ο Θάνος Γκιουλετζής , ο Αχιλλέας Σοφούδης και ο Μανώλης Καραντίνης, υπόσχονται να μας παρασύρουν στον ρυθμό τους με μοναδικά σόλο και αγαπημένα τραγούδια… σε μια μαγική βραδιά. Οι τρείς δεξιοτέχνες έχοντας την άνεση και την εμπειρία καταφέρνουν να συνδυάσουν την κλασική τζαζ και την ελληνική λαϊκή μουσική με έναν περίτεχνο τρόπο, μέσα από τον αυτοσχεδιασμό και το ταλέντο τους. Έχουν εμφανιστεί στα σπουδαιότερα θέατρα και φεστιβάλ παγκοσμίως.
Για πρώτη φορά στα χρονικά το βιολί με το μπουζούκι και το πιάνο εναρμονίζονται με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζουν το κοινό. Έρχονται να μας παρασύρουν στον ρυθμό τους με μοναδικά σόλο και αγαπημένα τραγούδια… σε μια μαγική βραδιά!

Η αυλαία του φετινού «Παρά θίν Αλός» κλείνει την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου στις 9 το βράδυ, με τη συναυλία του Νίκου Ξυδάκη, με τίτλο «Tο πέρασμα του χρόνου» που ενσωματώνει όλη την εξελικτική δύναμη του καλλιτέχνη. Έργα εμπνευσμένα από τον κοσμοπολίτικο αέρα της Ανατολής, και ενταγμένα στη λαϊκή μας μουσική, στίχοι ποιημάτων που έγιναν πολύχρωμες ή ασπρόμαυρες μελωδικές εικόνες και ιδέες, που διαμορφώνουν το ύφος του και το αποτύπωμά του και ευφάνταστες διασκευές οι οποίες σε βάθος χρόνου, αποδεικνύουν την ευφυΐα του δημιουργού. Μαζί του επί σκηνής οι εξαιρετικοί POLIS ENSEMBLE, που συνδυάζουν την παιδεία τόσο της ανατολικής, όσο και της δυτικής μουσικής και προσδίδουν μια νέα ενορχηστρωτική ματιά σε ένα αγαπημένο μουσικό υλικό.

Μαζί με τον Νίκο Ξυδάκη ερμηνεύει κομμάτια η αισθαντική Νάνα Μπινοπούλου -μόνιμη συνεργάτης σε παραστάσεις του συνθέτη- ο σολίστας και ιδρυτικό μέλος των Polis Ensemble, Αλέξανδρος Καψοκαβάδης, που είναι παράλληλα και εξαιρετικός ερμηνευτής, καθώς και οι Πλειάδες, ένα ταλαντούχο γυναικείο πολυφωνικό σύνολο.

Το μουσικό φεστιβάλ «Παρά θίν αλός» του Δήμου Καλαμαριάς, ο εδραιωμένος αυτός πολιτιστικός θεσμός με όλα εκείνα τα στοιχεία που τον κάνουν να ξεχωρίζει για την ποιότητα και τον πλουραλισμό του, έχει μακρά ιστορία και συμπληρώνει φέτος τρεις δεκαετίες ζωής. Είναι στενά συνδεδεμένος με την πόλη της Καλαμαριάς και αναπόφευκτα φορτισμένος με υψηλές προσδοκίες. Ξεκίνησε να πραγματοποιείται το 1991 και η αγάπη με την οποία ο κόσμος το αγκαλιάζει, διατηρεί το όραμά του ζωντανό και το καθιστά πιστό στο ετήσιο ραντεβού με το κοινό του. Οι μουσικές εκδηλώσεις του πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, κλείνουν τη θερινή περίοδο στην Καλαμαριά.

Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις είναι ελεύθερη


(με αριθμημένα δελτία, η παραλαβή των οποίων θα γίνεται έως και μία ημέρα πριν (εργάσιμη) την κάθε συναυλία, με σειρά προτεραιότητας από το Τμήμα Πολιτισμού, Κομνηνών 60 – πεζόδρομος Καλαμαριάς, ώρες 8.30-15:00, τηλ. 2313314 570, -576. Οι θέσεις είναι περιορισμένες.)

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΗ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ (31/7/2020)

Κατά τη διεξαγωγή όλων των συναυλιών θα τηρηθούν τα υγειονομικά πρωτόκολλα, σύμφωνα με τις ισχύουσες Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις και με τις υποδείξεις του υπουργείου Υγείας και του ΕΟΔΥ.

Τα κυριότερα μέτρα ασφαλείας για την προστασία του κοινού είναι τα εξής:

Επιτρέπονται μόνο καθήμενοι θεατές.
– Ανά δύο θέσεις πρέπει να υπάρχει κενός χώρος.
– Θα πρέπει να υπάρχει απόσταση τουλάχιστον τριών μέτρων μεταξύ της σκηνής και της πρώτης σειράς θεατών.
– Κατά την είσοδο και έξοδο του κοινού, αλλά και όπου αλλού χρειάζεται, θα πρέπει να τηρούνται ουρές με αποστάσεις 1,5 μέτρου.
– Ο συντονισμός της ροής και η τοποθέτηση των θεατών στις θέσεις τους γίνεται υποχρεωτικά από ταξιθέτες.
– Η χρήση μάσκας από κάθε θεατή κατά την είσοδο και μέχρι την τοποθέτησή του στη θέση του, καθώς και κατά την έξοδό του, είναι υποχρεωτική.
– Δεν προβλέπεται διάλειμμα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κραυγή αγωνίας από τον Σύλλογο Μουσικών Βορείου Ελλάδας για το μέλλον του κλάδου έπειτα από την απόφαση για κλείσιμο των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος στις 12 το βράδυ

Σε ανοιχτή επιστολή τους με αποδέκτες τον πρωθυπουργό, την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και τον υπουργό Εργασίας, Γιάννη Βρούτση τονίζουν μεταξύ άλλων 
«Πρόκειται για μια κίνηση που στην πραγματικότητα καταργεί το επάγγελμα του μουσικού! Έχετε άραγε αναλογιστεί μέχρι στιγμής πόσοι άνθρωποι χάνουν τα ελάχιστα μεροκάματα που με δυσκολία κατάφεραν να κλείσουν για τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου;»

Αναλυτικά η επιστολή:
Προς:

α) Τον Πρωθυπουργό

β) τον Υπουργό Οικονομικών τους Υφυπουργούς και τους Γ. Γραμματείς,

γ) τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης & τους Υφυπουργούς και τους Γ. Γραμματείς,

δ) την Υπουργό Πολιτισμού και τους Γ. Γραμματείς

«Ανοιχτή επιστολή – γνωστοποίηση του Διοικητικού Συμβουλίου του Σ.Μ.Β.Ε. με θέμα την διεύρυνση των προϋποθέσεων για την παροχή της έκτακτης επιδότησης».

Αξιότιμοι Κυρίες, Κύριοι!

Οι εργαζόμενοι στον κλάδο μας (μουσικοί, τραγουδιστές, ηχολήπτες, Dj’s, φωτιστές, παραγωγοί) έλαβαν γνώση των εκτάκτων οικονομικών μέτρων που εξαγγείλατε.

Με την 3η αυτή επιστολή που σας στέλνουμε θέλουμε να σας γνωστοποιήσουμε ότι μεγάλο μέρος εργαζομένων των κλάδων μας εξαιρούνται από τα μέτρα στήριξης διότι:

α) Δεν συμπεριλαμβάνονται οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Οι μουσικοί εργάζονται σε διαφορετικούς χώρους άλλες ημέρες κάθε εβδομάδα και δεν έχουν συμβάσεις αορίστου χρόνου με αποτέλεσμα να εξαιρούνται.

β) Το χρονικό όριο που έχει τεθεί (πρόσληψη ή δελτίο παροχής από την 1η Μαρτίου και μετά) εξαιρεί μεγάλο κομμάτι εργαζομένων του κλάδου μας, δεδομένου ότι οι ματαιώσεις συναυλιών και παραστάσεων, ξεκίνησαν για εμάς από το τέλος Φεβρουαρίου με την ακύρωση όλων των εκδηλώσεων της Αποκριάς και στη συνέχεια όσο περνούσαν οι ημέρες ακυρώνονταν καθημερινά όλες οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, με αποτέλεσμα να είναι πάρα πολλοί οι συνάδελφοι που δεν έχουν εργαστεί μέσα στον μήνα Μάρτιο.

γ) Επίσης δεν συμπεριλαμβάνονται μουσικοί και καθηγητές μουσικής που πολλοί από αυτούς εργάζονται με εργόσημο.

δ) Δεν υπάρχει καμία αναφορά στους πλανόδιους μουσικούς και στους μουσικούς του δρόμου.

Λόγω της δύσκολης έκτακτης κατάστασης που όλοι μας βιώνουμε, αλλά και λόγω της φύσης του επαγγέλματος μας που είναι ούτως ή άλλως εποχιακό, παρακαλούμε να μεριμνήσετε ώστε να ενταχθούν στο κατά τα άλλα ιδιαίτερα βοηθητικό μέτρο όλοι οι μουσικοί άρα και όσοι:

α) Έχουν εργαστεί με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

β) Βεβαιωμένα εργάστηκαν κατά τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο ή μπορούν να πιστοποιήσουν την επαγγελματική τους ιδιότητα με βεβαίωση των οικείων σωματείων.

γ) Έχουν εργαστεί με εργόσημο.

δ) Αποδεδειγμένα είναι πλανόδιοι μουσικοί ή μουσικοί του δρόμου.

Με την προϋπόθεση φυσικά ότι δεν δικαιούνται την επιδότηση από άλλη παράλληλη επαγγελματική δραστηριότητα.

Οι διεύρυνση των προϋποθέσεων είναι απολύτως αναγκαία και περιμένουμε την άμεση ανταπόκρισή σας.

Με τιμή,

για τον Σύλλογο Μουσικών Βορείου Ελλάδος

Ο Πρόεδρος: Πέτρος Καράλης Ο Γ. Γραμματέας: Θεόδωρος Χριστόπουλος

Τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου: 

Δημήτρης Ζερβουδάκης,

Μαίρη Δούτση

Χαράλαμπος Γιαγκούδης

Θανάσης Μηλιώκας

Χριστίνα Κωστάκη

Νίκος Γρηγοριάδης

Δημήτρης Σφίγγος



Άμεση Άμεση επικοινωνία με: Δημήτρης Ζερβουδάκης 6944467632


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κεραυνός εν αιθρία η είδηση του αιφνίδιου θανάτου του αγαπημένου Σαλονικιού ρεμπέτη Αγάθωνα Ιακωβίδη.
Σε ηλικία μόλις 65 χρόνων και χωρίς να ταλαιπωρείται από ασθένεια κατέληξε σήμερα το πρωί από καρδιακή ανακοπή στον ύπνο του, όπως γράφτηκε.
Ένας σεμνός, λαμπρός, αυτοδίδακτος καλλιτέχνης που οι περισσότεροι Θεσσαλονικείς είχαμε την ευκαιρία να τον χαρούμε παλλές φορές στα στέκια που εμφανιζόταν. Ήταν από τους τραγουδιστές που δεν ξέφυγε από δύο αγάπες του, το ρεμπέτικο και την πόλη του.

Ο Αγάθωνας Ιακωβίδης γεννήθηκε στον Ευαγγελισμό της επαρχίας Λαγκαδά από γονείς Μικρασιάτες πρόσφυγες, το 1955. Τα πρώτα του μουσικά ακούσματα προέρχονται από τον κοινωνικό του περίγυρο και είναι έντονα διαποτισμένα από τις μελωδίες της Μικράς Ασίας. Πιο συστηματικά, άρχισε να ασχολείται με τη μουσική, σε ηλικία 16 ετών, οπότε και άρχισε να πιάνει στα χέρια του μουσικά όργανα, όπως κιθάρα, μπαγλαμά, ούτι, μπουζούκι, τζουρά, μαντόλα και μαντολίνο και να προσπαθεί να αποτυπώσει πάνω τους τα μουσικά του ακούσματα. Ό,τι έμαθε δηλαδή από μουσική, το έμαθε μόνος του. Με τη μουσική αρχίζει να ασχολείται συστηματικά από το 1973. Αυτοδίδακτος, με μόνο οδηγό τα μουσικά του ακούσματα, μαθαίνει σχεδόν όλα τα έγχορδα που χρησιμοποιούνται στα ρεμπέτικα τραγούδια: κιθάρα, μπαγλαμά, ούτι, μπουζούκι, τζουρά, μαντόλα και μαντολίνο. 

Το επαγγελματικό του ξεκίνημα γίνεται στις μπουάτ της Θεσσαλονίκης. Σύντομα αντιλαμβάνεται ότι ο μουσικός χώρος που τον ενδιαφέρει πραγματικά και ταιριάζει απόλυτα στη φωνή του είναι το ρεμπέτικο τραγούδι, στο οποίο και αφιερώνεται έκτοτε αποκλειστικά. Έχει στην κατοχή του μεγάλη συλλογή δίσκων γραμμοφώνου με σπάνιες εκτελέσεις ρεμπέτικων τραγουδιών, πολλές από τις οποίες έχει παρουσιάσει σε μουσικές εκπομπές στο ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης (Α103, 904). Το επαγγελματικό του ξεκίνημα γίνεται στις μπουάτ της Θεσσαλονίκης, μετά από δυο χρόνια, το 1973. Σύντομα, αντιλαμβάνεται ότι αυτό που τον ενδιαφέρει πραγματικά και ταιριάζει και στη φωνή του είναι το ρεμπέτικο τραγούδι, στο οποίο και αφιερώνεται έκτοτε αποκλειστικά. 

Το 1978 αποφάσισε να ιδρύσει το Ρεμπέτικο Συγκρότημα Θεσσαλονίκης, με το οποίο ηχογραφεί δύο δίσκους, εμφανίζεται σε διάφορα μαγαζιά και πραγματοποιεί πολλές συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Και λίγα χρόνια μετά παίρνει την απόφαση να κατέβει στην Αθήνα, όπου και συνεργάστηκε το 1981 με μουσικούς όπως ο Κώστας Παπαδόπουλος, ο Γιώργος Κόρος, ο Βασίλης Σούκας, ο Λάζαρος Κουλαξίζης, ο Νίκος Φιλιππίδης, ο Νίκος Χατζόπουλος, ενώ είχε εμφανιστεί σε πόλεις και χωριά σε όλη την Ελλάδα και είχε προσκληθεί για προσωπικές συναυλίες, σχεδόν σε όλη την Ευρώπη και στις Η.Π.Α. 

Το 1987 παντρεύεται την Εριφύλη Χοντολίδου και αποκτούν ένα γιο, τον Νίκο, που σπουδάζει φυσικός, παίζει ούτι και συμμετέχει με τον Αγάθωνα σε πολλές συναυλίες και σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές.  

Το 2013 σε συνεγασία με το συγκρότημα ΚΟΖΑ MOSTRA εκπροσώπησε τη χώρα μας στον Ευρωπαικό διαγωνισμό τραγουδιού της EUROVISION, Ο Αγάθωνας Ιακωβίδης είναι αφοσιωμένος στο ρεμπέτικο και δημοτικό τραγούδι. Τα υπηρετεί από το 1973, αρνούμενος πεισματικά να μετακινηθεί σε άλλα δημοφιλέστερα είδη. 

Σε όλες τις προσωπικές δισκογραφικές του δουλειές παρουσιάζει συστηματικά το ρεμπέτικο τραγούδι, ερμηνεύοντας τόσο παλιά και άγνωστα ρεμπέτικα (στηριζόμενος, κατά μεγάλο μέρος, στο αρχειακό του υλικό), όσο και γνωστά και πολυτραγουδισμένα. 

Έχει εμφανιστεί σε πόλεις και χωριά σε όλη την Ελλάδα και έχει προσκληθεί για προσωπικές συναυλίες, σχεδόν σε όλη την Ευρώπη στις Η.Π.Α. και στην Αυστραλία. Ο Αγάθωνας Ιακωβίδης είναι αφοσιωμένος στο ρεμπέτικο και δημοτικό τραγούδι. Τα υπηρετεί από το 1973, αρνούμενος πεισματικά να μετακινηθεί σε άλλα δημοφιλέστερα είδη. 

Μετά από αυθόρμητη αποδοχή να συμμετάσχει σε ένα τραγούδι σε δίσκο των koza mostra (τραγούδι που συνδυάζει ρεμπέτικο και βαλκανικό στοιχείο) βρέθηκε να διαγωνίζεται για την ελληνική συμμετοχή στη eurovision και να καταλήγει να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό.


Με πληροφορίες από parallaximag 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Θεατρική Ομάδα Σ.Π.Α.Θ.Α.Τ. «Φύρδην Μίγδην» παρουσιάζει ένα από τα πιο αγαπημένα και γνωστά κείμενα του Ρίτσου, τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», ένα διαχρονικό σκηνικό μονόλογο, μια «εκ βαθέων» εξομολόγηση, μια παρατεταμένη ικεσία για ζωή και ελπίδα.

Μια Γυναίκα ντυμένη στα μαύρα, που βλέπει το χρόνο να τρέχει αδίστακτος δίχως να αφήνει χώρο για ζωή, εξομολογείται σε έναν Νέο την ιστορία τόσο τη δική της, αλλά και της Ελλάδας. Η «Σονάτα» είναι ταυτόχρονα μια έκφραση ερωτικού πάθους αλλά και υπαρξιακής αγωνίας, μια κατάθεση ψυχής αλλά και ένας ύμνος στους ανθρώπους της κοινωνικής δράσης, που βρίσκουν την επιβεβαίωση της ύπαρξής τους στην κοινωνική συμμετοχή.

Στο δεύτερο μέρος της εκδήλωσης, μέλη της Θεατρικής Ομάδας Σ.Π.Α.Θ.Α.Τ. «Φύρδην Μίγδην» ερμηνεύουν τραγούδια αφιερωμένα στο φεγγάρι, από Έλληνες και ξένους δημιουργούς, σε μια βραδιά γεμάτη ποίηση, έκφραση, κίνηση και μελωδίες κάτω από το φως του φεγγαριού.

Τη βραδιά επενδύουν μουσικά η Νατάσα Αλεξίου στο βιολί και οι Ευτυχία Βογιατζή και Νόννα Ιωαννίδου στο πιάνο.


ΑΦΗΓΟΥΝΤΑΙ (με αλφαβητική σειρά):

Ανατολή Δεμιρτζόγλου, Ελένη Διγενή, Μαρία Καλογήρου, Ευαγγελία Καμπούρη, Κλεονίκη Χατζηπαρτάλη

ΝΕΟΣ: Γιώργος Μπάκας

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ: Χαρίκλεια Ζαγοριανού, Σωτηρία Κατούνα, Χρήστος Σπυρίδης, η ομάδα

ΧΟΡΕΥOYN: Νάνσυ Δρούγκα (πρώτο & δεύτερο μέρος), Γιώργος Μπάκας (δεύτερο μέρος)


Συντελεστές

ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώτα Αλεξοπούλου

ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιώτα Αλεξοπούλου, Ευτυχία Βογιατζή, Χαρίκλεια Ζαγοριανού, Σωτηρία Κατούνα

ΒΙΟΛΙ: Νατάσα Αλεξίου

ΠΙΑΝΟ: Ευτυχία Βογιατζή, Νόννα Ιωαννίδου

ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΕΣ: Νάνσυ Δρούγκα

ΣΚΗΝΙΚΑ/ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Θεατρική Ομάδα «Φύρδην Μίγδην»

ΑΦΙΣΑ: Μάνος Κανταλάς

Ευχαριστούμε το Ναυτικό Όμιλο Ακτής Θερμαϊκού για τη συνεργασία και το Μορφωτικό Πολιτιστικό Σύλλογο Αγγελοχωρίου για την φιλοξενία στο Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής. Ευχαριστούμε την Αντιδημαρχία Τουρισμού, Αθλητισμού & Πολιτισμού και το ΔΗ.Π.Π.Α.Κ.Υ.Θ για την υποστήριξή τους.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗΣ

Για την εκδήλωση του Σαββάτου 01/08 στο Ναυτικό Όμιλο Ακτής Θερμαϊκού θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας για 80 καθήμενους θεατές. Θα υπάρχουν επίσης και κάποιες θέσεις ορθίων. Δεν υπάρχει δυνατότητα κράτησης θέσεων.
Για την εκδήλωση της Κυριακής 02/08 στο Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής Αγγελοχωρίου θα τηρηθεί επίσης σειρά προτεραιότητας, αλλά υπάρχει η δυνατότητα κράτησης θέσεων στο τηλέφωνο 6932571413. Στο ίδιο τηλέφωνο μπορούν να δοθούν κατευθυντήριες οδηγίες για να φτάσετε στο χώρο της εκδήλωσης, καθώς και κάθε άλλου είδους πληροφορία.
Στους χώρους των εκδηλώσεων θα τηρηθούν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες σχετικά με την προφύλαξη από τη διασπορά του COVID-19 (αποστάσεις ασφαλείας, απολυμαντικά στο χώρο κ.λπ.).
Οι θεατές κατά την προσέλευση και την αποχώρηση από τους χώρους των εκδηλώσεων προτείνεται να φορούν την κατάλληλη μάσκα προστασίας.
Οι θεατές είναι απαραίτητο να ακολουθούν επακριβώς τις οδηγίες των ταξιθετών σχετικά με τη διάταξη των καθισμάτων και να μην μετακινούν αυθαίρετα τα καθίσματα.
Μένουμε ασφαλείς, ενισχύουμε τον πολιτισμό!



Σάββατο 1 Αυγούστου 2020 | Ώρα 21:00

Ναυτικός Όμιλος Ακτής Θερμαϊκού

(Παραλία Περαίας, δίπλα στην 113 Π.Μ. Λέσχη Αξιωματικών)

Κυριακή 2 Αυγούστου 2020 | Ώρα 21:00

Σπίτι του Φύλακα της Αλυκής Αγγελοχωρίου



(υπό την αιγίδα της Αντιδημαρχίας Τουρισμού, Αθλητισμού και Πολιτισμού Δήμου Θερμαϊκού και υπό τη φιλοξενία του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Αγγελοχωρίου)
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι μελωδίες του είναι πασίγνωστες, έχει έρθει στην Αθήνα για κοντσέρτο πολλές φορές, οι φανατικοί των σάουντρακ τον θαυμάζουμε και τον αγαπάμε για 500 και παραπάνω λόγους. Τόσα είναι περίπου και τα scores που έχει συνθέσει στην 60χρονη μουσική πορεία του. Ο λόγος για τον μαέστρο Ένιο Μορικόνε. 

Μουσικός φαινόμενο από την αρχή. Ξεκίνησε να συνθέτει μουσική σε ηλικία μόλις 6 ετών ενώ στο Ωδείο οι καθηγητές του μιλούσαν για ένα παιδί θαύμα αφού τελείωνε τις τάξεις στο μισό χρόνο σε σύγκριση με τους συμμαθητές του. Νέος θα περιπλανηθεί στα τζαζ κλαμπ της Ρώμης παρέα με την αγαπημένη του τρομπέτα ενώ σύντομα θα ασχοληθεί με την ενορχήστρωση και την σύνθεση τραγουδιών. Το 1961 θα συνθέσει την πρώτη του μουσική για τον κινηματογράφο. Ήταν στην ταινία Φεντεράλε. Σύντομα ξεκινάει την συνεργασία του με την Λίνα Βερτμίλλερ και τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και το 1964 εγκαινιάζει μια από τις σπουδαιότερες συνεργασίες του με τον Σέρτζιο Λεόνε. 

Μορικόνε – Λεόνε 

Ένα από τα πιο πετυχημένα κινηματογραφικά δίδυμα. Χίτσκοκ και Χέρμαν, Σπίλμπεργκ και Γουίλιαμς, Ρότα και Φελίνι, Μπάρτον και Έλφμαν, Καραΐνδρου και Αγγελόπουλος, Λεόνε και Μορικόνε. Μια συνεργασία που έδωσε 5 ταινίες και αντίστοιχα σάουντρακ αλλά ξεχωρίζει μέσα στο έργο του Ιταλού μουσικοσυνθέτη όσο κι αν ο ίδιος έχει κουραστεί πλέον να το ακούει. «Τι θα πει ειδικός στα σπαγκέτι γουέστερν; Από τα 500 σάουντρακ που έχω γράψει μόλις τα 30 είναι γουέστερν. Τότε θα έπρεπε να λέτε ότι είμαι ειδικός στα πολιτικά φιλμ, στα θρίλερ, στα ερωτικά, στις περιπέτειες. Με άλλα λόγια είμαι δηλαδή ειδικός στη μουσική» αντιδρούσε όταν τον ρωτούσαν 40 και πλέον χρόνια μετά για την επιτυχία του «Για μια χούφτα δολάρια». Κι όμως η εξαιρετική συνεργασία του με τον Λεόνε θα απογειώσει το όνομα του Μορικόνε στα ύψη κάνοντας ακόμα και την Χολιγουντιανή μουσική κοινότητα να τον προσέξει. Είναι η παράδοξη ενορχήστρωση. Τα όργανα που χρησιμοποιεί. Ο ρυθμός και η ένταση στην παρτιτούρα. Η ανατριχιαστική ατμόσφαιρα. Το βλέμμα του μυστηριώδους Ίστγουντ συναντάει τις ηλεκτρικές κιθάρες, τις φυσαρμόνικες, τα κρουστά και τα φωνητικά της χορωδίας μαζί με τους ήχους των «κογιότ». Το χέρι του Κλιντ χαϊδεύει το περίστροφο και η μπαγκέτα του Ένιο ταρακουνάει τα μύχια του θεατή. 




Ο Ένιο Μορικόνε έχει τη δική του θεωρία για τη σύνθεση μιας αποτελεσματικής κινηματογραφικής μουσικής. «Πώς θα σιγουρευτεί ένας συνθέτης ότι η μουσική του για μια ταινία ακούγεται; Θα σας δώσω ένα απλό παράδειγμα. Αν κάποιος δεν έχει προσκληθεί σε ένα πάρτι, αλλά θέλει να πάει, τι κάνει; Ασφαλώς δεν εμφανίζεται στην πόρτα λέγοντας “γεια σας”. Χτυπά την πόρτα, ζητά την άδεια να μπει και όταν μπαίνει, αρχίζει να γνωρίζει τον κόσμο. Η μουσική σε ένα φιλμ πρέπει να μπαίνει ευγενικά, πολύ σιγά. Ο συνθέτης δεν είναι υποχρεωμένος να γράφει μουσική για εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή που ένας χαρακτήρας εμφανίζεται σ’ ένα δωμάτιο – θα ήταν υπερβολικό. Αντίθετα, υπάρχει αυτή η αργή, λεπτεπίλεπτη είσοδος με έναν μοναδικό ήχο που επιτρέπει στο σκηνοθέτη να χαμηλώσει τους υπόλοιπους, φυσικούς ήχους. Το ανθρώπινο αυτί δεν μπορεί να διακρίνει ταυτόχρονα περισσότερους από δύο ήχους διαφορετικής ποιότητας. Λόγω αυτού, κάποιες εξαιρετικές μουσικές δεν λειτουργούν όπως θα τους άξιζε: αν είναι πολύ έντονες, περισσότερο ενοχλούν την κινηματογραφική δράση, παρά της προσδίδουν κάτι. Απ’ την άλλη, η μουσική οφείλει να είναι πολύ πολύ ισχυρή, όταν π.χ. είναι απαραίτητο να δώσει μια συγκεκριμένη δυναμική στον αφηγηματικό ρουν της ταινίας…». 

500+ scores 



Μιλάμε βέβαια για έναν από τους πιο παραγωγικούς συνθέτες του κινηματογράφου. 500 και πλέον σκορ για την μεγάλη και την μικρή οθόνη. Μουσική για κάθε είδος ταινίας. Με σκηνοθέτες όπως Τζίλο Ποντεκορβίνο, Παζολίνι, Ταβιάνι, Κάρπεντερ, Τζόφι, Στόουν, Νίκολς, Ντε Πάλμα, Τορνατόρε, Μάλικ, Αλμοδόβαρ. Για ταινίες όπως Η μάχη του Αλγερίου, Σαλό, Αλοζανφάν, Η αποστολή, Οι αδιάφθοροι, Σινεμά ο παράδεισος, Μαλένα, Νόβε τσέντο, Κάποτε στην Αμερική, Σάκο και Βανζέτι, Για μια χούφτα δολάρια. Μέσα σε μια χρονιά το 1986 θα καταφέρει να ασχοληθεί με την μουσική 20 ταινιών. Κατά μέσο όρο ετησίως ασχολείται με την σύνθεση 5-6 σάουντρακ και όχι μόνο. Κι αυτό γιατί υπήρξε εργασιομανής και αληθινός εραστής της μουσικής. Το 2001 όργωσε την υφήλιο με μια δύσκολη και απαιτητική περιοδεία παρουσιάζοντας μια αναδρομική μορφή του συνόλου της μουσικής του δραστηριότητας. 




Μορικόνε vs Όσκαρ 


Μιλάμε επομένως για μια σπάνια προσωπικότητα στον χώρο της κινηματογραφικής μουσικής. Κι όμως υποψήφιος για το Όσκαρ 6 φορές το πήρε σχετικά πρόσφατα για ένα παιχνίδι κινηματογραφικής επαφής με τον Κουέντιν Ταραντίνο, έναν από τους σκηνοθέτες που ανέδειξαν την φιλμογραφία τους μέσα από τις μουσικές του Μορικόνε αμέτρητες φορές. Εισέπραξε βέβαια άπειρα βραβεία και διακρίσεις στην καριέρα του μέχρι να φτάσει με καθυστέρηση στο ποθητό Όσκαρ. Ο ίδιος θεωρούσε ότι από τις 5 χαμένες υποψηφιότητες του εκείνη για την μουσική του στην Αποστολή του Ρ. Τζόφι θα μπορούσε να κερδίσει το βραβείο. Αλλά πως έχασε στα αλήθεια αυτές τις πέντε φορές το χρυσό αγαλματάκι; Ήταν το 1978 ήταν υποψήφιος για τις Μέρες Παραδείσου του Τέρενς Μάλικ. Θα χάσει από το Εξπρές του Μεσονυχτίου του Τζόρτζιο Μορόντερ. Το 1986 για την Αποστολή θα χάσει από τον μέτριο Χερμπι Χανκοκ και το Round Midnight, το 1987 για τους Αδιάφθορους θα χάσει από τον Ρουίτσι Σακαμότο και τον Τελευταίο Αυτοκράτορα και το 2000 για την γοητευτική Μαλένα θα χάσει για 5η φορά από τον Ασιάτη Ταν Νταν και το Τίγρης και Δράκος. Ο ίδιος είχε ερωτηθεί πολλές φορές για να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση: «Κανείς δεν μου χρωστάει τίποτα. Άλλωστε έχω κερδίσει πολλά βραβεία στη ζωή μου. Αν όμως αυτό το αγαλματάκι έρθει δεν το αρνούμαι θα το τοποθετήσω σε περίοπτη θέση στο σπίτι μου». 

Ήταν το 1942 όταν ο Λεοπόλδος Στοκόφσκι θα τιμηθεί με το ίδιο βραβείο για την συνεισφορά του στην ιδέα του Γουόλτ Ντίσνεϊ να συνδέσει τις κινούμενες εικόνες των καρτούν με την κλασική μουσική. Το 1986 για πρώτη φορά ένας μουσικός θα τιμηθεί για το σύνολο της προσφοράς του στην υπόθεση του σινεμά μετά από 15 χαμένες υποψηφιότητες. Ήταν ο μουσικοσυνθέτης Άλεξ Νορθ, για τον οποίο αφιερώσαμε μια εκπομπή πρόσφατα. 20 χρόνια μετά ένας άλλος συνθέτης θα τιμηθεί με τον ίδιο τρόπο για το σύνολο της προσφοράς του στην τέχνη του σινεμά. Και το αξίζει. Όχι μόνο για το πλήθος των συνεργασιών του και των αμέτρητων σκορ που έχει γράψει. Πολύ περισσότερο γιατί υπήρξε ένας ακάματος εραστής της μουσικής, γιατί αρνήθηκε τις δελεαστικές προτάσεις του Χόλιγουντ για να έχει την απόλυτη ελευθερία, γιατί μας χάρισε σπάνιες συγκινήσεις, γιατί μουσικοί σαν τους Μετάλικα, Μπρους Σπρίνγκστιν ή Απόλο 440 έχουν διασκευάσει και έχουν υποκλιθεί στο μεγαλείο της μουσικής του μυθικού Ένιο Μορικόνε. 

Ο σεβάσμιος Μορικόνε που αποκαλείται τιμητικά ο μαέστρος στην Ιταλία. Ο μουσικός που μαζί με τον Νίνο Ρότα άλλαξε την κινηματογραφική μουσική Ιταλία. Αν ο Βέρντι ξεσήκωσε τους Ιταλούς στην προσπάθεια δημιουργίας κράτους, ο Μορικόνε και ο Ρότα έδωσαν στην μεταπολεμική Ιταλία κύρος, αξιοπρέπεια, λάμψη, γοητεία με τις μουσικές τους. Ο Ένιο Μορικόνε έφυγε στα 91 του. Κάποιοι λένε πλήρης ημερών. Δύσκολος ορισμός αυτό το «πλήρης ημερών» για κάποιον ακάματο εραστή της μουσικής και της τέχνης, που συνέχιζε με ευλαβική ακρίβεια το απαιτητικό επαγγελματικό πρόγραμμα του όπως ο Μορικόνε. Δήλωνε άλλωστε από μόνος του ακαταπόνητος εργάτης της μουσικής. «Σκεφτείτε τι έγραψαν μέσα σε μια πορεία ζωής ο Μπαχ και ο Μότσαρτ. Έχω πολύ δρόμο μπροστά μου για να σταματήσω». Ο μυθικός Ένιο Μορικόνε, ο σπουδαίος μαέστρος που άλλαξε την ιστορία της κινηματογραφικής μουσικής με το πλούσιο έργο του. Addio maestro…




πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης

STORM string quartet

 Τετάρτη 15 Ιουλίου 2020, Θέατρο Κήπου 

ώρα 21:30, ώρα προσέλευσης 20:30 

Γενική είσοδος 10 €


Μετά την πολύμηνη περίοδο περιοριστικών μέτρων, η 15η Ιουλίου 2020 είναι η ημέρα που σε όλη τη χώρα οι πολιτιστικές εκδηλώσεις μπορούν και πάλι να γίνουν ζωντανά.

Η Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης συμπράττει με τους Storm string quartet και υπό τη διεύθυνση του αρχιμουσικού Χάρη Ηλιάδη υποδέχεται το κοινό της πόλης με έναν εκρηκτικό συνδυασμό ροκ και συμφωνικής μουσικής προσφέροντας του μία δυνατή μουσική εμπειρία που ξεσηκώνει και το πιο απαιτητικό κοινό.

4 δεξιοτέχνες μουσικοί, μέλη του Storm string quartet, ο Έκτορας Λάππας (βιολί), η Μαρία Ζαχαριάδου (βιολί), η Μαρία Χρίστοβα (βιολοντσέλο) και ο Ρενάτο Δαμονίτσα (βιόλα) και τα μέλη της Συμφωνικής Ορχήστρας του δήμου Θεσσαλονίκης μέσα από τις πρωτότυπες διασκευές ερμηνεύουν με ενέργεια, πάθος, δυναμισμό και φαντασία την μουσική των Scorpions, Deep Purple, ACDC, Metallica, Nirvana, Guns & Roses, έτσι όπως δεν έχει ξαναακουστεί.

Το πρόγραμμα θα ανοίξει με δύο ορχηστρικά κομμάτια του συγκροτήματος Coldplay σε διασκευή για ορχήστρα του Θοδωρή Παπαδημητρίου, θα ερμηνευτεί σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση το έργο «Iridium» για ορχήστρα του συνθέτη Αλέξανδρου Ραΐδη ενώ τις ενορχηστρώσεις των έργων υπογράφουν οι: Λάζαρος Τσαβδαρίδης και Εκτορας Λάππας

Η εντυπωσιακή βραδιά θα καλωσορίσει στο κοινό και άτομα με μειωμένη ακοή. Σε συνεργασία με την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία All και τη σχολή Ελληνικής Νοηματικής γλώσσας Smiyl, η παράσταση θα είναι προσβάσιμη για κωφά και βαρήκοα άτομα.

Η συναυλία θα έχει γενική είσοδο 10€ και θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 15 Ιουλίου και ώρα 21:30 χωρίς διάλειμμα. Θα τηρηθούν όλοι οι κανόνες προστασίας και αποστάσεων, όπως και η σειρά προσέλευσης. Το κοινό παρακαλείται να προσέλθει τηρώντας τις αποστάσεις στις 20:30 για να εισέρχεται σταδιακά στο εσωτερικό του Θεάτρου Κήπου.


«Symphonic ROCKstrom»

Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης

STORM string quartet

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2020, Θέατρο Κήπου,

ώρα 21.30, ώρα προσέλευσης 20.30, γενική είσοδος 10€

Χάρης Ηλιάδης Ι μουσική διεύθυνση


STORM string quartet

Έκτορας Λάππας Ι βιολί

Μαρία Ζαχαριάδου Ι βιολί

Μαρία Χρίστοβα Ι βιολοντσέλλο

Ρενάτο Δαμονίτσα Ι βιόλα

Δημήτρης Βίττης Ι drums

Κώστας Βρετός Ι ηλεκτρική κιθάρα


Διασκευές - ενορχηστρώσεις Ι Λάζαρος Τσαβδαρίδης, Έκτορας Λάπας

Διασκευές εισαγωγικών ορχηστρικών έργωνΙ Θοδωρής Παπαδημητρίου

Μουσική σύνθεση ‘’Iridium’’ Ι Αλέξανδρος Ραΐδης

Drums στο έργο ‘’Iridium’’ Ι Αλέξανδρος Μακατσέλος

Ηλεκτρική κιθάρα στο έργο ‘’Iridium’’ Ι Κώστας Αντωνόπουλος

Ηλεκτρικό μπάσο στο έργο ‘’Iridium’’ Ι Γιάννης Παρζιάλης

Φωτισμοί Ι Άγγελος Γουναράς, Τρύφων Κεχαγιάς

Κοστούμια Storm string quartet Ι Θώμις Παπαδημητρίου

Ηχοληψία Ι Φώτης Πανταζής


Ένα πρόγραμμα αληθινή έκπληξη, για την αρχή του φετινού καλοκαιριού, ετοίμασε ο Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος Αγγελοχωρίου και ανακοίνωσε ο Βαγγέλης Μίχος. Εκδηλώσεις που αποπνέουν πολιτισμό, ρομαντισμό, ποίηση, τραγούδι, θέατρο, μουσική σε ένα μαγικό και αγνό τόπο, δίπλα στη θάλασσα. Και πάντα χωρίς μεγάφωνα, ηχητικά και προβολείς.
Υπό το φως της σελήνης και το βοηθητικό των κεριών και των φαναριών. 

Πέμπτη 2 Ιουλίου η Ανθή Θάνου και ο Αλέξανδρος Μακρής με την παράσταση "Ονειρεύομαι"

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που η δικαιοσύνη και η αλήθεια θα πάψουν να κρύβονται και θα φανερωθούν…ονειρεύομαι ένα πεφταστέρι να γρατζουνά τη σκοτεινιά της νύχτας και να φτάνει στο παράθυρο μου… ονειρεύομαι πως ένα καλό όνειρο είναι πλεγμένο στα γκρίζα μαλλιά της γυναίκας, ένα καλό όνειρο είναι κρυμμένο κάτω από τις ρυτίδες των γερόντων… ονειρεύομαι…

Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από τις ιστορίες των Ζαπατίστας, παραμύθια της Ανατολής και τα καλά κρυμμένα όνειρα στον κόρφο των ανθρώπων.

Αφήγηση: Ανθή Θάνου
Μουσική-Τραγούδι: Αλέξανδρος Μακρής

Σε συνεργασία με το Μορφωτικό Πολιτιστικό Σύλλογο Αγγελοχωρίου


Τετάρτη 8 Ιουλίου "Αλμυρισμένες Νότες" με Γιάννη Κουλούσια, Γιώργο Ψάλτη, Μάριο


Τετάρτη 15 Ιουλίου συναυλία με το μουσικό σχήμα "Τα πάντα ρει"


Δευτέρα 20 Ιουλίου Συναυλία της Μικτής Χορωδίας Θεσσαλονίκης Μαίρης Κωνσταντινίδου (23 μέλη λόγω κορονοιού) 


Πέμπτη 23 Ιουλίου "Μια πρόβα που ήθελα να επαναληφθεί" βραδιά πιάνου με τον Πέτρο Σατραζάνη


Κυριακή 2 Αυγούστου, γιορτάζουμε την πανσέληνο με τη σονάτα του σεληνόφωτος, από τη θεατρική ομάδα Φύρδην Μίγδην



Να σημειωθεί, όπως αναφέρει η ανακοίνωση, σε όλες τις εκδηλώσεις του συλλόγου μας, δεν υπάρχει αντίτιμο. Σε κάποιες από αυτές, όπου οι καλλιτέχνες βιοπορίζονται από τη τέχνη τους, θα υπάρχει κουτί οικονομικής ενίσχυσης, να σταθούμε αρωγοί τούτες τις δύσκολες μέρες που ήρθαν.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι χορευτές παίζουν έξω από κλειστούς χώρους σε μια ταινία που συνοδεύεται από το Living in a Ghost Town και συν-δημιουργήθηκε από τη σύντροφο του Mick Jagger, Melanie Hamrick

Το καλοκαίρι είναι εδώ και, με τους καλλιτεχνικούς χώρους του Ηνωμένου Βασιλείου κλειστούς, η ώρα είναι κατάλληλη για χορό στο δρόμο. Τουλάχιστον, αυτό είναι το πνεύμα με το οποίο έχει δημιουργηθεί ένα νέο φιλανθρωπικό βίντεο που περιλαμβάνει μια σειρά από χορευτές του Βασιλικού Μπαλέτου που παίζουν στο αδιαμφισβήτητο ρατσάκι του Mick Jagger. Η συνοδεία τους δεν είναι όμως το διάσημο ντουέτο των Jagger και Bowie, αλλά το νέο τραγούδι των Rolling Stones που κυκλοφόρησε πρόσφατα, Living in a Ghost Town, με τις προφητικές γραμμές του: «Η ζωή ήταν τόσο όμορφη / Τότε όλοι κλειδώσαμε».

Η ταινία, με τίτλο Ghost Light, χορογραφείται από τη συνεργάτη του Jagger, Melanie Hamrick και Joanna DeFelice. Παρουσιάζει χορευτές που παίζουν σε άδειους δρόμους και έξω από εμβληματικούς χώρους που είναι κλειστά για το κοινό, όπως το σπίτι του Royal Ballet's Covent Garden, το Shakespeare's Globe, το θέατρο Apollo στη λεωφόρο Shaftesbury και το θέατρο Abbey του Δουβλίνου. Το έργο έχει σχεδιαστεί για να ευαισθητοποιήσει το Acting for Other, ένα δίκτυο φιλανθρωπικών οργανώσεων που παρέχει υποστήριξη στους εργαζομένους του θεάτρου. Το Ghost Light σκηνοθετήθηκε εξ αποστάσεως από τους DeFelice, Hamrick και τον σολίστ του Royal Ballet Meaghan Grace Hinkis, ο οποίος παίζει επίσης μαζί με συναδέλφους όπως οι Yasmine Naghdi, Anna Rose O’Sullivan και Téo Dubreuil.

Πέρυσι, ο Χάμικ αποκάλυψε ένα μπαλέτο στη Νέα Υόρκη με τίτλο Porte Rouge εμπνευσμένο από τα τραγούδια των Rolling Stones, που άνοιξαν με το Sympathy for the Devil. Μία από τις κλασικές δημιουργίες του σύγχρονου χορού είναι ο Rooster, που δημιουργήθηκε από τον Christopher Bruce, ο οποίος περιλαμβάνει τους Not Fade Away, Paint It Black και Little Red Rooster. Πραγματοποιήθηκε από την εταιρεία χορού Rambert το 1994 και αναβίωσε για μια δημοφιλή εορταστική 20η επέτειο το 2014.



Ο δήμαρχος Βόλου Αχιλλέας Μπέος καταφέρθηκε με χυδαίο τρόπο κατά των κατοίκων του χωριού Σταγιάτες στο Πήλιο, που μέσω δημοψηφίσματος αποφάσισαν να διαχειρίζονται μόνοι τους την υδροδότηση του χωριού τους και να μην επιτρέψουν την ιδιωτικοποίηση του νερού της πηγής τους. Ο δήμαρχος Βόλου, που είχε αποχωρίσει στο παρελθόν από τη θέση του δημάρχου, εξαιτίας της εμπλοκής του στο σκάνδαλο Koriopolis των στημένων αγώνων στο ποδόσφαιρο, δήλωσε πως όσοι διαμαρτύρονται είναι «40 – 50 άτομα με κάτι μαύρες σημαίες, που έχουν μάθει να κάνουν τον πούστη με ξένο κώλο». Ο Μπέος επιτέθηκε και στον Αλκίνοο Ιωαννίδη, που έχει σταθεί στο πλευρό των κατοίκων με ξεκάθαρο τρόπο, λέγοντας ότι «έχουν κι έναν μαλάκα εκεί που λέγεται Αλκίνοος Ιωαννίδης. Επάγγελμα τραγουδιστής λέει. τι τραγουδάει δεν ξέρουμε, αλλά είναι αρνητική νότα».

Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε τη Δευτέρα, ο Α. Μπέος, που είχε αποχωρίσει στο παρελθόν από τη θέση του δημάρχου, εξαιτίας της εμπλοκής του στο σκάνδαλο Koriopolis των στημένων αγώνων στο ποδόσφαιρο, επιτέθηκε με χυδαίο τρόπο στους κατοίκους του χωριού Σταγιάτες στο Πήλιο, οι οποίοι προ ημερών μέσω λαϊκής συνέλευσης αποφάσισαν να μην αφήσουν να συμβεί η ιδιωτικοποίηση της πηγής από την οποία παίρνουν νερό.

Τονίζουν πως «η Κρύα Βρύση είναι λόγος να αγωνιστούμε με κάθε τρόπο ενάντια στις αποφάσεις ανθρώπων που δεν αναγνωρίζουν και δεν σέβονται τη σημασία της για το χωριό, αλλά και για όλη την περιοχή του Βόλου. Θα παλέψουμε ενάντια σε όποιον δεν σέβεται τις μικρές κοινότητες, απομυζώντας, ξεπουλώντας, καταστρέφοντας και εξευτελίζοντας ότι μπορεί να αρπάξει από αυτές».



Σύμφωνα με τον Μπέο, οι Σταγιάτες που αγωνίζονται ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού τους, αλλά και στην χλωρίωση του νερού της πηγής τους, Κρύα Βρύση, είναι ούτε λίγο ούτε πολύ τσαμπατζήδες, αφού κατά τα λεγόμενά του δεν έχουν πληρώσει ποτέ για το νερό. «Είναι 40 – 50 άτομα με κάτι μαύρες σημαίες, που έχουν μάθει να κάνουν τον πούστη με ξένο κώλο». Ο Μπέος δήλωσε ότι θα προβεί σε μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου απέναντι σε αυτούς που όπως λέει «λειτουργούν αυθαίρετα και δεν τους ελέγχει κανένας».

Οι χυδαίοι χαρακτηρισμοί του Μπέου δεν έμειναν μόνο στους κατοίκους του χωριού που αντιδρούν, καθώς στράφηκε και κατά του Αλκίνοου Ιωαννίδη, ο οποίος έχει σταθεί με ξεκάθαρο τρόπο δίπλα στους κατοίκους των Σταγιατών. Συγκεκριμένα, ο Α. Ιωαννίδης είχε δηλώσει πως το χωριό υπάρχει εξαιτίας αυτής της πηγής και οι κάτοικοι του δεν πρόκειται να δεχθούν την εκμετάλλευση του από ιδιώτες.




Οι κάτοικοι των Σταγιατών απαντούν με αυτοδιαχείριση απέναντι στην εκμετάλλευση του νερού. ThePressProject

«Το χωριό υπάρχει εξαιτίας αυτής της πηγής, 350 χρόνια η ζωή και οι παραδόσεις των κατοίκων κινούνται γύρω από αυτό το ιερό νερό. Το συντηρούν το δίκτυο μόνοι τους με προσωπικά έξοδα και προσωπική εργασία, κάνουν τους τακτικούς χημικούς ελέγχους. Ποτέ κανείς τους δε διανοήθηκε να το εκμεταλλευτεί οικονομικά και θα αγωνιστούν μέχρι τέλους ώστε να συνεχίζει να τρέχει ελεύθερα και για τις επόμενες γενιές».

Το τραγούδι του Α. Ιωαννίδη για τους Σταγιάτες



Ο Μπέος επιτέθηκε στον Α. Ιωαννίδη και στην ξεκάθαρη στάση που έχει υπέρ των κατοίκων του χωριού. Ο Μπέος δήλωσε χαρακτηριστικά πως «έχουν κι έναν μαλάκα εκεί που λέγεται Αλκίνοος Ιωαννίδης. Επάγγελμα τραγουδιστής λέει. τι τραγουδάει δεν ξέρουμε, αλλά είναι αρνητική νότα» .

πηγή: ThePressProject

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Κάποτε είχε διατυπωθεί πως το πνεύμα του Ρομαντισμού εκφράζονταν από τον Ουγκώ στην λογοτεχνία, τον Ντελακρουά στην ζωγραφική και από τον Έκτορα Μπερλιόζ στην μουσική! Αναμφίβολα λοιπόν ο Λουί Έκτωρ Μπερλιόζ θεωρείται από τους περισσότερους ως ο «Πατριάρχης» της Γαλλικής Μουσικής Σχολής καθώς υπήρξε ένας μεγάλος συνθέτης που κληροδότησε στην γαλλική αλλά και στην παγκόσμια μουσική ανθολογία αριστουργήματα όπως τη «Φανταστική Συμφωνία» (1828-1830), την «Μεγάλη Λειτουργία των Νεκρών» γνωστή ως «Ρέκβιεμ» (1837-1838), το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» (1839), την «Καταδίκη του Φάουστ» (1846), τα «Παιδικά χρόνια του Χριστού» (1854) ή τέλος σαν τους «Τρώες» αυτή την μεγάλη Όπερα, την εμπνευσμένη από την Ομήρου «Ιλιάδα» και την «Αινιάδα» του Βιργιλίου.

Ο Έκτωρ Μπερλιόζ, αυτός ο τεραστίου φήμης Γάλλος μουσουργός, έζησε μια ζωή γεμάτη αντιξοότητες. Γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 1803 σε μια κωμόπολη κοντά στην Γκρενόμπλ, όπου και τελείωσε το γυμνάσιο φοιτώντας παράλληλα στο Ωδείο. Ο πατέρας του ήταν γιατρός, που ονειρευόταν να φέρει στον ιατρείο του και τον γιο του Έκτορα. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός πως ο Μπερλιόζ γράφτηκε στην ιατρική σχολή στο Παρίσι, το 1821, εκπληρώνοντας τους πόθους του πατέρα του. Εκεί ουσιαστικά ο Μπερλιόζ σπατάλησε περισσότερο από δύο χρόνια, καθώς η ιατρική του ιδίου δεν του άρεσε, με αποτέλεσμα να καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια, προκειμένου να πείσει τον πατέρα του, ο οποίος όμως, όταν τελικώς διεπίστωσε την αγάπη του παιδιού του για την μουσική, έσπευσε να του κάνει δώρο μια κιθάρα και ένα φλάουτο.

Τα πραγματικά βάσανα όμως αρχίζουν για τον Μπερλιόζ, όταν ξεκινά τα μαθήματα στο Ωδείο του Παρισιού το 1826, όταν οι δάσκαλοι εκεί, χαρακτηρίζουν την μουσική του «θορυβώδη», ουδέποτε κατανοούν το ταλέντο του και στέκουν απέναντί του. Η κακή τύχη του Μπερλιόζ παρατείνεται από τους δύο άτυχους γάμους του, αλλά και από τον χαμό του αγαπημένου του γιού!

Όλες αυτές οι ατυχίες του έχουν τσακίσει τα νεύρα και το ηθικό, σε σημείο να τον μεταβάλουν στα τελευταία χρόνια της ζωής του σε έναν «μισάνθρωπο» όπως δείχνουν οι περιγραφές που διασώζονται σήμερα για το πρόσωπό του. Για να γυρίσουμε όμως πίσω στην εποχή που ο 23χρονος Μπερλιόζ, βρισκόταν στο Ωδείο του Παρισιού, είχε ήδη αγαπήσει παθιασμένα την μουσική του ΜΠΑΧ και του ΓΚΛΟΥΓΚ, ενώ διάβαζε μανιασμένα κείμενα του Λόρδου Βύρωνα. Το 1825 ο Μπερλιόζ παρουσιάζεται για πρώτη φορά να διευθύνει ορχήστρα αποτελούμενη από 150 μουσικούς, μέσα σε εκκλησία, σε λειτουργία δικής του σύνθεσης. Εκεί θα προκαλέσει την προσοχή των πρώτων του θαυμαστών, αλλά και θα δημιουργήσει τους πρώτους φανατικούς εχθρούς του! Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται και ο διευθυντής του Ωδείου του Παρισιού και συνθέτης Κερουμπίνι ο οποίος έκτοτε θα σταθεί απέναντί του. Όταν το 1830 ο Μπερλιόζ θα παρουσιάσει την «Φανταστική Συμφωνία» του, ο Κερουμπίνι ερωτώμενος αν θα παραστεί στην συναυλία, απάντησε «Δεν χρειάζεται να μάθω, τι δεν πρέπει να κάνει κανείς…».

Κατά την διάρκεια της εκτέλεσης της «Φανταστικής Συμφωνίας» ο Μπερλιόζ θα γνωρίσει και την Αγγλίδα ηθοποιό Χάριετ Σμίθσον την οποία θα παντρευτεί. Αργότερα θα καταλάβει ότι δεν αγαπούσε εκείνη πραγματικά, αλλά μια ασήμαντη τραγουδίστρια την Μαρία Ρέτσιο με την οποία είχε συνδεθεί κρυφά! Όταν αργότερα η Σμίθσον θα πεθάνει ο Μπερλιόζ θα σπεύσει να νομιμοποιήσει τον κρυφό αυτό δεσμό. Από τον πρώτο του γάμο ο Μπερλιόζ είχε αποκτήσει έναν γιο, ο οποίος το 1865 θα πεθάνει!

Ο Μπερλιόζ υπήρξε απόλυτα ταυτισμένος με τις φιλελεύθερες ιδέες της εποχής του. Εκείνο τον καιρό ο ζωγράφος Ντελακρουά παρουσιάζει την «Σφαγή της Χίου» και τον «Θρήνο της Ελλάδας πάνω στα ερείπια του Μεσολογγίου». Έτσι και ο Μπερλιόζ βαθιά συγκινημένος με το δράμα της Ελληνικής Επανάστασης κι από τον θάνατο του φιλέλληνα Λόρδου Βύρωνα, συνθέτει το 1826 την «Ηρωική σκηνή από την Ελληνική Επανάσταση». Ο Μπερλιόζ δεν ήταν φιλέλληνας μόνο διακατεχόμενος από την επανάσταση του ’21 και τις φιλελεύθερες αρχές του διαφωτισμού, αλλά εμπνέονταν και από την κλασική αρχαιότητα συνθέτοντας την όπερα «Τρώες». Η όπερα αυτή γράφτηκε σε δύο ανεξάρτητα μέρη. Το πρώτο ήταν η «Πτώση της Τροίας», ενώ το δεύτερο ήταν οι «Τρώες στην Καρχηδόνα».

Ο Μπερλιόζ πέθανε στις 8 Μαρτίου 1869, σε ηλικία 66 ετών. Στην Ελλάδα ο Γάλλος Πατριάρχης του ρομαντισμού, δεν έγινε ποτέ ιδιαίτερα γνωστός παρότι υπήρξε εκτός από ένας τεράστιος μουσουργός και ένας φανατικά υπέρμαχος της ελληνικής ανεξαρτησίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σας προσκαλούμε να απολαύσετε από τη διαδικτυακή «σκηνή» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών εξαιρετικές συναυλίες και παραστάσεις που θα σας κρατήσουν συντροφιά όσο μένουμε σπίτι.

Τώρα μπορούμε να απολαμβάνουμε δωρεάν, κάθε Τετάρτη και Σάββατο, εξαιρετικές συναυλίες και παραστάσεις που παρουσιάστηκαν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και δεν προλάβαμε να δούμε ή θέλουμε να ξαναδούμε.

Είναι το πρόγραμμα  "Μένουμε Σπίτι – Βλέπουμε Μέγαρο".



Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών συμμετέχει ενεργά στην πρωτοβουλία του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού να προσφέρει ψηφιακό πολιτιστικό υλικό σε όλους.

«Μένουμε σπίτι - Βλέπουμε Μέγαρο». Μετά τη συγκινητική ανταπόκριση του κοινού στις ψηφιακές αναμεταδόσεις συναυλιών του ΕCHO (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Κέντρων Συμφωνικής Μουσικής) μέσω του facebook του ΜΜΑ - περίπου μισό εκατομμύριο θεατές σε 14 χώρες, και πάνω από 69.800 προβολές για την αναμετάδοση το Σάββατο 28 Μαρτίου της «La Diva, γκαλά όπερας αφιερωμένο από το ΜΜΑ στη Μαρία Κάλλας» - το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών εγκαινιάζει έναν κύκλο ψηφιακών αναμεταδόσεων, προβάλλοντας στη διαδικτυακή «σκηνή» του εξαιρετικές συναυλίες και παραστάσεις που οι ίδιοι οι θεατές ανέδειξαν και αγάπησαν.

Μια σπάνια ευκαιρία για τους φίλους της μουσικής να απολαύσουν δωρεάν στο site του Μεγάρου (megaron.gr), κάθε Τετάρτη και Σάββατο (ώρα 21.30), παραγωγές που τους ενθουσίασαν και ήθελαν πάντα να ξαναδούν ή απλώς δεν πρόλαβαν να τις παρακολουθήσουν, όταν αυτές παρουσιάστηκαν.



Ο κύκλος «Μένουμε σπίτι - Βλέπουμε Μέγαρο» αρχίζει το Σάββατο 4 Απριλίου στις 9:30 μ.μ. με τη διαδικτυακή προβολή της όπερας «Λούλου» του Άλμπαν Μπεργκ, μιας από τις σημαντικότερες του 20ού αιώνα, με τη συγκλονιστική Μάρλις Πέτερσεν στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ακολουθούν την Τετάρτη 8/4 «Η στέψη της Ποππαίας», το μπαρόκ αριστούργημα του Κλάουντιο Μοντεβέρντι, και το Σάββατο 11/4 η «Ηλέκτρα» με τη μοναδική Αγνή Μπάλτσα στο ρόλο της Κλυταιμνήστρας.



Στο πρόγραμμα προβολών μέσω streaming περιλαμβάνονται σημαντικοί σταθμοί από την πολιτιστική διαδρομή του Μεγάρου: «Ο Μαγικός Αυλός» του Μότσαρτ σε διασκευή στα ελληνικά για παιδιά, το γκαλά όπερας «La Diva: 40 χρόνια» που είναι αφιερωμένο στη Μαρία Κάλλας με τη σοπράνο Ντινάρα Αλίεβα, «Η επιστροφή της Ελένης» του Θάνου Μικρούτσικου, η μουσική παράσταση «... και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως» με τον Γιώργο Νταλάρα σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά, η «Θαΐς» του Ζυλ Μασνέ, «Η γυναίκα δίχως σκιά» επίσης του Ρ. Στράους και «Ο Νάνος» του Α. Τσεμλίνσκυ.



Για να παρακολουθείτε τον κύκλο προβολών «Μένουμε σπίτι, - Βλέπουμε Μέγαρο», μεταφερθείτε στην ψηφιακή αίθουσα του ΜΜΑ και αναζητήστε το πρόγραμμα εδώ.



Πρόγραμμα προβολών:

Σάββατο 04/04/2020, 21:30
Λούλου, Άλμπαν Μπεργκ

Τετάρτη 08/04/2020, 21:30
Η Στέψη της Ποππαίας, Κλαούντιο Μοντεβέρντι

Σάββατο 11/4/20, 21:30
Ηλέκτρα, Ρίχαρντ Στράους, Αγνή Μπάλτσα

Μ. Τετάρτη 15/4/20, 21:30
Ο Μαγικός Αυλός, Β.Α. Μότσαρτ, παιδικό θέαμα όπερας

Κυριακή του Πάσχα 19/4/20, 21:30
La Diva - 40 χρόνια, γκαλά όπερας αφιερωμένο στη Μαρία Κάλλας, Ντινάρα Αλίεβα

Τετάρτη Πάσχα 22/4/20, 21:30
Η επιστροφή της Ελένης, Θάνος Μικρούτσικος

Σάββατο 25/4/20, 21:30
"... και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως", Κ. Γαβράς, Γ. Νταλάρας

Τετάρτη 29/4/20, 21:30
Θαϊς, Ζυλ Μασνέ

Σάββατο 2/5/20, 21:30
Η γυναίκα δίχως σκιά, Ρίχαρντ Στράους

Τετάρτη 6/5/20, 21:30
Ο Νάνος, Αλεξάντερ φον Ζεμλίνσκι

πηγή: http://www.megaron.gr/

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Αμερικανός θρύλος της μουσικής της χώρας, Kenny Rogers, πέθανε σε ηλικία 81 ετών.

Ένας εκπρόσωπος της οικογένειας δήλωσε ότι «πέθανε ειρηνικά στο σπίτι από φυσικές αιτίες».

Ο Rogers ήταν στα pop και country charts κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και του 1980 και κέρδισε τρία βραβεία Grammy.

Γνωστός για την έντονη φωνή και τις μπαλάντες του, συμπεριλαμβανομένου του The Gambler, της Lucille και του Coward Of The County, η καριέρα του κράτησε πάνω από έξι δεκαετίες.

Κάποτε δήλωσε πως η δημοτικότητά του οφείλεται στο ότι  τα τραγούδια του "λένε ότι θέλει να πει ο καθένας και ότι κάθε γυναίκα θέλει να ακούσει".

Αφού μεγάλωσε στη φτώχεια σε ένα ομοσπονδιακό συγκρότημα κατοικιών στο Χιούστον του Τέξας, ο Rogers άρχισε να γράφει με μια σειρά από συγκροτήματα, μεταξύ των οποίων το "Kenny Rogers and the First Edition", προτού ξεκινήσει τη σόλο καριέρα του το 1976.

Ο Kenny Rogers ετοιμάζεται να κρεμάσει το μικρόφωνο του

Δεν ήταν ποτέ ο αγαπημένος των μουσικών κριτικών, αλλά έγινε μια από τις πιο επιτυχημένες φωνές των pop-country όλων των εποχών και υπήρξε ο δέκατος άνδρας καλλιτέχνης στην ιστορία των ΗΠΑ από την άποψη των πωλήσεων άλμπουμ.

Συνεργάστηκε με άλλους θρύλους της μουσικής της χώρας κατά τη διάρκεια της καριέρας του, όπως η Dolly Parton και ο Willie Nelson.

Ο Ρότζερς και η στενή φίλη του Dolly Parton είχαν τεράστια επιτυχία το 1983
με το  Islands in the Stream
Το 2007 βρέθηκε απροσδόκητα πάλι στο προσκήνιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, όταν το Thw Gambler έγινε ο ανεπίσημος ύμνος του Παγκοσμίου Κυπέλλου της ομάδας ράγκμπι της Αγγλίας.

Το τραγούδι έγινε τόσο δημοφιλές που κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ του Glastonbury το 2013, ο Rogers το έπαιξε δύο φορές.

Την ίδια χρονιά μπήκε στο Country Music Hall of Fame και έλαβε το Lifetime Achievement Award από την Country Music Association.

Στη δήλωσή της, η οικογένειά του αναφέρει ότι «άφησε ένα ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία της αμερικανικής μουσικής».

Υπήρξε επιτυχημένος επιχειρηματίας, καθώς διηύθυνε πολλές επιχειρήσεις, κυρίως στον τομέα των ακινήτων και στον τομέα των εστιατορίων.

Συμμετείχε επίσης σε αρκετές ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές.

Ήταν παντρεμένος πέντε φορές και είχε πέντε παιδιά.





πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όχι δεν θα μας κόψει τη διάθεση η τρομοκρατία που έχει εξαπολυθεί με την παγκόσμια εξάπλωση του Covid19.

Αυτό πρέπει να ένοιωσαν τα μέλη της δικής μας μουσικής κομπανίας, των ταλαντούχων "ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ" που βάλθηκαν να μας φτιάξουν το κέφι. 
Διακωμώδησαν δεόντως τον κορονοϊό με το νέο τους τραγούδι "ο κορονοϊός".
Χαρείτε το:



Κ ο ρ ω ν α ϊ ό ς 

Μέρες βγήκε για σουλάτσο 
και τον ντύσανε παλιάτσο 
ο μπαμπάς του από μικρός 
ήθελε να είναι υιός 

Μα η θεια του η χολέρα 
που τον θέλει θυγατέρα 
στα μαλλιά κορώνα βάζει 
και τα φρύδια του τα βγάζει …
κι από κει που ‘ταν υιός 
έγινε κ ο ρ ω ν α ι ό ς … 

Γκάχα γκούχα γκάχα γκούχα 
φταρνιστείτε βγάλτε γούστα 
κι αν αισθάνεσαι καυτός,
μάλλον φταίει ο πυρετός 

Μες της Κίνας τα στενά 
έχει κάμει σαματά 
όποιος του κολά κολάει, 
τσαμπουκάδες δε χωράει. 

Με βαπόρι απ’ την Περσία 
πιάστηκε στην Ιταλία 
σπέρνοντας τον πανικό 
μέχρι το Βατικανό… ...
κι από Α σιατικός 
έγιν’ Ε υρωπαίος αστός… 

Γκάχα γκούχα γκάχα γκούχα 
φταρνιστείτε βγάλτε γούστα 
είναι μάγκας ο μικρός 
και καυτός σα πυρετός 

Άμα θες να φυλαχτείς 
αγιαστούρα μη θωρείς 
σαν τον Πόντιο Πιλάτο 
πλύνε χέρι σαπουνάτο 
και τ’ αδέσποτα φιλιά 
άστα για παρηγοριά 
μα σα θέλεις ανοσία 
δώσε βάση στην ουσία …
κι από άγχος και στραβός 
γίνε χαμογελαστός… 

Γκάχα γκούχα γκάχα γκούχα 
φταρνιστείτε βγάλτε γούστα 
Γκάχα γκούχα και αψού 
φόβος κορωναϊού



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Στο χωριό της Ειρήνης θα διασκεδάσουν, στη μουσικοχορευτική εκδήλωσή του, τα μέλη και οι φίλοι του Συλλόγου Φίλων Θερμαϊκού ΑΠΟΛΛΩΝ.
Το Σάββατο 22 Φεβρουαρίου, στις 9 μμ στην αίθουσα Αθηνά.
Μάλιστα θα κάνουν αφιέρωμα σε έναν από τους μεγάλους συνθέτες του Μικρασιάτικου και ρεμπέτικου τραγουδιού, τον Παναγιώτη Τούντα.

Ο Παναγιώτης Τούντας (1886 - 1942), που με άλλους μεγάλουςδιαμόρφωσαν το ρεμπέτικο τραγούδι στην Ελλάδα, μας άφησε μια πλούσια παρακαταθήκη τραγουδιών καθώς  συνέθεσε τραγούδια που αποτελούν και σήμερα επιτυχίες, όπως τα Δημητρούλα μου, Η πιο καλή γκαρσόνα, το Χαρικλάκι, Αγαπώ μια Αρμενίτσα, Αερόπλανο θα πάρω και πολλά άλλα. 

Επιτυχίες του συνθέτη θα ερμηνεύσουν τα μέλη του Συλλόγου: Ευγενία Αργυροπούλου, Γιώργος Κολέσης, Μαρία Νικολοπούλου και Βασίλης Ραπτόπουλος.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ένας από τους κύριους εκπροσώπους του Ρομαντισμού

Στις 31 Ιανουαρίου του 1797 γεννιέται στη Βιέννη ο Φραντς Πέτερ Σούμπερτ, Αυστριακός συνθέτης που μεγαλούργησε τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα.
Στην φετινή επέτειο των γενεθλίων του, την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου, η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης θα μας παρουσιάσει στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ την θρυλική "Ημιτελή Συμφωνία" του, είναι ένα διαχρονικό αριστούργημα που έχει δημιουργήσει πλήθος θεωριών γύρω του και έχει διχάσει τους ιστορικούς μέχρι και για το αν ολοκληρώθηκε τελικά ή όχι. Το πρόγραμμα ξεκινά με ένα επίσης ημιτελές έργο του ‘Έλληνα Σούμπερτ’, όπως είχε βαπτίσει ο Καλομοίρης, από θαυμασμό, το σπουδαίο Θεσσαλονικιό συνθέτη Αιμίλιο Ριάδη. Στο δεύτερο μέρος ο αγαπημένος Γάλλος μαέστρος Philippe Forget διευθύνει την ΚΟΘ και σε δύο έργα του συμπατριώτη του Σαιν Σανς με έντονο ανατολίτικο χρώμα.

Ο Σούμπερτ έρχεται αρχικά σε επαφή με τον κόσμο της κλασικής χάρη στον πατέρα του, ο οποίος είναι δάσκαλος μουσικής. Στα 11 του χρόνια, το φωνητικό του τάλαντο του επιτρέπει να εισαχθεί μετά από διαγωνισμό στην παιδική χορωδία του Βασιλικού Παρεκκλησιού. Εκεί θα παραμείνει μέχρι τα 13, αποκτώντας σημαντικές γνώσεις στο βιολί και το πιάνο.

Ο Σούμπερτ κάνει επόμενα μουσικά βήματά του πλάι στο δάσκαλο Αντόνιο Σαλιέρι, ο οποίος του διδάσκει σύνθεση, ενώ παράλληλα σπουδάζει παιδαγωγικά στην Ανωτέρα Σχολή. Την περίοδο 1814-1818 εργάζεται ως δάσκαλος στο σχολείο όπου δούλευε και ο πατέρας του, όμως η εν λόγω απασχόληση δεν «κερδίζει» τον Αυστριακό μουσικό, με αποτέλεσμα να παίρνει την απόφαση να ασχοληθεί με τη σύνθεση. Πρόκειται για τα πιο παραγωγικά χρόνια μίας έτσι και αλλιώς πολύ σύντομης ζωής. Εκείνη την περίοδο ο Σούμπερτ συνθέτει πέντε συμφωνίες, τέσσερις λειτουργίες, όπερες και πολλά Λήντερ (ρομαντικά τραγούδια).

Από το 1818, όταν και εγκαταλείπει το επάγγελμα του, ο Σούμπερτ ζει κυρίως με την οικονομική αρωγή φίλων του, οι οποίοι επίσης διάγουν βίο κατά τα πρότυπα των Μποέμ. Τα μόνα έσοδα του προέρχονται από λιγοστά ιδιαίτερα μαθήματα.

Τα έργα του συνθέτη παίζονται για πρώτη φορά δημόσια το 1820 και έχουν αμέσως επιτυχία. Ιδιαίτερα δημοφιλείς είναι κάποιες μουσικές βραδιές που ονομάζονταν σουμπερτιάδες και στις οποίες ο Σούμπερτ συνοδεύει στο πιάνο τον βαρύτονο Μίκαελ Φογκλ, ο οποίος είναι άλλωστε η κύρια πηγή έμπνευσης των λήντερ του.



Το 1823 αποτελεί έτος καμπής για τον 26χρονο ακόμη συνθέτη, καθώς προσβάλλεται από σύφιλη, αφροδίσιο νόσημα ανίατο και θανατηφόρο εκείνη την εποχή. Η προσβολή του από την ασθένεια τον καταβάλλει ψυχολογικά, επηρεάζοντας αρνητικά την μετέπειτα ζωή του. Το εν λόγω γεγονός θεωρείται μάλιστα η αιτία για την οποία δεν ολοκληρώνει την όγδοη συμφωνία του, που πρόκειται να μείνει γνωστή με το όνομα ημιτελής.

Οι οικονομικές δυσκολίες αναγκάζουν τον συνθέτη να επιστρέψει στο επάγγελμα το δασκάλου. Οι δυσκολίες της αρρώστιας πλέκονται με τις επιτυχίες και αυτό το μοτίβο πρόκειται να καθορίσει το ρυθμό της ζωής του Σούμπερτ έως «το τελευταίο μέτρο» της, το οποίο θα γραφεί στις 19 Νοεμβρίου του 1828, όταν και ο τυφοειδής πυρετός τον οδηγεί στο θάνατο, σε ηλικία 31 ετών. «Ιδού, ιδού, το τέλος μου» είναι τα τελευταία λόγια του πριν ξεψυχήσει.

Σε μνημείο του Σούμπερτ, ο ποιητής Φραντς Γκριλπάρτσερ έγραψε κάποτε: Die Tonkunst begrub hier einen reichen Besitz,aber noch viel schonere Hoffnungen (μτφρ: Η Τέχνη της Μουσικής ενταφίασε εδώ ένα πλούσιο απόκτημα,αλλά ακόμη ωραιότερες προσδοκίες).
Εργογραφία του Φραντς Σούμπερτ

9 συμφωνίες
15 κουαρτέτα εγχόρδων
Κουιντέτο εγχόρδων «Η πέστροφα»
2 τρίο για πιάνο
Περίπου 20 σονάτες για πιάνο
6 Μουσικές στιγμές για πιάνο
8 Improptus για πιάνο
Φαντασία σε ντο μείζονα Ο Οδοιπόρος για πιάνο
πάνω από 600 Λήντερ, με σημαντικότερους τους κύκλους «Η Ωραία Μυλωνού» και «Χειμωνιάτικο ταξίδι»
4 λειτουργίες
Ορατόριο «Λάζαρος»
4 Όπερες

Μία γεύση της μνημειώδους ημιτελούς 8ης συμφωνίας του επιφανούς Αυστριακού συνθέτη μπορούμε να πάρουμε στο βίντεο που ακολουθεί με την Norwegian Chamber Orchestra, την οποία διευθύνει ο Arvid Engegård.





Με πληροφορίες από εδώ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου