Articles by "Πρόσωπα"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Χθες 18 Σεπτεμβρίου συμπληρώθηκαν έξι χρόνια από τη  δολοφονία του Παύλου Φύσσα. 
Ο Αλμπέρ Καμί στο βιβλίο του ‘Η Πανούκλα’ γράφει για τον φασισμό:

 «Ο γιατρός Ριε γνώριζε αυτό που το χαρούμενο πλήθος αγνοούσε: ο βάκιλος της πανούκλας ούτε πεθαίνει, ούτε εξαφανίζεται ποτέ.
 
Επιβιώνει για δεκάδες χρόνια κρυμμένος σε έπιπλα και σε σεντόνια κι αθέατος περιμένει υπομονετικά στα δωμάτια και στα υπόγεια. 
Μέχρι τη μέρα που η πανούκλα θα ξυπνήσει τους αρουραίους της και θα τους στείλει να ψοφήσουν μέσα σε μιαν ευτυχισμένη πόλη.»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στα 40 χρόνια της ζωής του, ο Θανάσης Κλάρας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, φυλακίστηκε, εξορίστηκε, πολέμησε κι έμεινε στην ιστορία για την αντιστασιακή του δράση.

Ηγετική και συνάμα τραγική μορφή της Εθνικής Αντίστασης κατά την περίοδο της γερμανοϊταλικής κατοχής, υποστράτηγος του ΕΛΑΣ και σημαίνον στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα.

Ο Αθανάσιος Κλάρας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 στη Λαμία. Ο πατέρας του Δημήτριος ήταν δικηγόρος και η μητέρα του Αγλαΐα Ζέρβα καταγόταν από οικογένεια συμβολαιογράφου και πιθανώς να είχε μακρινή συγγένεια με τον Ναπολέοντα Ζέρβα, τον ορκισμένο εχθρό του κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Ο αδελφός του ήταν ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Μπάμπης Κλάρας (1910-1987).

Σε ηλικία 14 ετών αποβλήθηκε από το Γυμνάσιο λόγω κακής διαγωγής και γράφτηκε στην Αβερώφειο Γεωργική Σχολή της Λάρισας, από την οποία αποφοίτησε το 1922. Μετά από μία σύντομη καριέρα δημοσίου υπαλλήλου στη Δράμα και τα Τρίκαλα, κατέβηκε στην Αθήνα το 1924, οπότε και εντάχθηκε στην κομμουνιστική νεολαία και κατόπιν στο ΚΚΕ.

Το 1925 κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία και λόγω των γνώσεών του έγινε δεκανέας Πυροβολικού. Μόλις έγινε γνωστή η κομμουνιστική του δράση καθαιρέθηκε και στάλθηκε σε μονάδα ανεπιθυμήτων στο Καλπάκι. Μετά την απόλυσή του αφοσιώθηκε ψυχή τε και σώματι στον αγώνα για τη διάδοση των αρχών του κομμουνισμού με το ψευδώνυμο «Μιζέριας».

Φυλακίστηκε επανειλημμένα και εξορίστηκε πολλές φορές έως το 1940 για την πολιτική του δράση. Το 1936 καταδικάστηκε σε τετραετή φυλάκιση από τη δικτατορία Μεταξά για παράβαση το νόμου 117/36 «Περί μέτρων προς καταπολέμησιν του κομμουνισμού και των εκ τούτου συνεπειών». Τον Ιούλιο του 1939 αποφυλακίστηκε από τις φυλακές της Κερκυρας, αφού προηγουμένως είχε υπογράψει «δήλωση μετανοίας», αποκηρύσσοντας τον κομουνισμό και το ΚΚΕ, ενέργεια ατιμωτική για ένα κομμουνιστή, που θα τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή.

Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου υπηρέτησε στη Μακεδονία ως στρατιώτης του πυροβολικού στο 3ο Σύνταγμα. Μετά την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στην Αθήνα.



Στην αντίσταση

Η αντιστασιακή δράση του άρχισε τον Μάιο του 1942, όταν συγκρότησε ομάδα από 15 άνδρες και άρχισε τον αγώνα από το χωριό Δομνίστα της Ευρυτανίας στις 7 Ιουνίου, όπου διακήρυξε πως ο αγώνας γίνεται και κατά των ντόπιων συνεργατών του κατακτητή. Την περίοδο εκείνη απέκτησε και το ψευδώνυμο Άρης Βελουχιώτης, από τον Άρη, τον θεό του πολέμου και το βουνό Βελούχι (Τυμφρηστός η επίσημη ονομασία του).

Με τις πρώτες του πράξεις έχει δημιουργήσει την εικόνα του σκληρού, μα δίκαιου τιμωρού των προδοτών, όπως έλεγε, του έθνους. Στις 9 Ιουνίου, επιτέθηκε με τους άνδρες του στο τσιφλίκι του Μαραθέα, στο Νέο Μοναστήρι Δομοκού. Ο Μαραθέας είχε τη φήμη σκληρού τσιφλικά και συνεργάτη των Ιταλών. Σε πρόσφατη αναταραχή, που δημιουργήθηκε από τους κολίγους που δούλευαν για λογαριασμό του, κάλεσε τους ιταλούς φίλους του και σκότωσαν δέκα από αυτούς, χωρίς άλλη διαδικασία. Οι ένοπλοι αντάρτες σκότωσαν το Μαραθέα και πήραν τα παιδιά του ως ομήρους. Η πρωτοβουλία αυτή του Άρη που θεωρήθηκε από πολλούς ακραία, αντιμετωπίστηκε από τους κατοίκους της περιοχής μάλλον με θετικό τρόπο.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1942 το τμήμα του Άρη δίνει την πρώτη μάχη στη χαράδρα της Ρεκάς στην Γκιώνα κατά ιταλικού αποσπάσματος και στις 29 Οκτωβρίου αντιμετωπίζει με επιτυχία ένα ιταλικό λόχο στο Κρίκελο της Ευρυτανίας. Η φήμη του εδραιώθηκε μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου (25-26 Νοεμβρίου 1942), η οποία πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία αντάρτικών ομάδων του ΕΛΑΣ υπό τον Βελουχιώτη και του ΕΔΕΣ υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα και άγγλων αξιωματικών. Ακολούθησε στις 18 Δεκεμβρίου 1942 η επιτυχία του κατά τη σύγκρουσή του με ιταλικό σύνταγμα στο Μικρό Χωριό Ευρυτανίας.

Μετά την επιτυχία που είχε η συνεργασία των αντάρτικων ομάδων στην ανατίναξη του Γοργοποτάμου, καταβλήθηκε προσπάθεια για την εδραίωση της συνεργασίας των αντιστασιακών οργανώσεων και ομάδων. Οι προσπάθειες αυτές δεν καρποφόρησαν και η αποτυχία επισφραγίστηκε ύστερα από μία άκαρπη συνάντηση του Βελουχιώτη με τον Ζέρβα και τον υπαρχηγό της Βρετανικής Αποστολής Κρις Γούντχαουζ στη Ροβελίστα της Ηπείρου τον Δεκέμβριο του 1942.

Η αποτυχία αυτή είχε ως επακόλουθο την ένταση μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων και αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των αντάρτικων ομάδων, αποκορύφωμα των οποίων ήταν η στυγνή σφαγή του συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρρού, συνιδρυτή της αντιστασιακής οργάνωσης (σοσιαλδημοκρατικών αντιλήψεων), ΕΚΚΑ (Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση), από άνδρες του Βελουχιώτη στις 17 Απριλίου 1944 στο Κλήμα Φωκίδας. Για το έγκλημα αυτό θεωρήθηκε από πολλούς υπεύθυνος ο Άρης, αν και είναι βέβαιο ότι ο ίδιος προσωπικά δεν ήταν παρών στη δολοφονία.

Από τη Ρούμελη ο Βελουχιώτης στάλθηκε στην Πελοπόννησο και πολέμησε ως επικεφαλής του ΕΛΑΣ της περιοχής εναντίον των Γερμανών και των Ταγμάτων Ασφαλείας, που αποτελούσαν τις δυνάμεις ασφαλείας της κατοχικής κυβέρνησης Ράλλη. Ιδιαίτερα αιματηρές για τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν οι συγκρούσεις που έγιναν σε πολλές πόλεις της Πελοποννήσου μετά τον Σεπτέμβριο του 1944, όταν άρχισαν να αποχωρούν οι Γερμανοί. Η Μάχη του Μελιγαλά (13-15 Σεπτεμβρίου 1944) και η επακολουθήσασα σφαγή «επί δικαίων και αδίκων» από τους άνδρες του Άρη εξακολουθεί να διχάζει μέχρι σήμερα.

Στις πόλεις που καταλαμβάνονταν από τον ΕΛΑΣ άρχισαν να λειτουργούν «λαϊκά δικαστήρια» και με συνοπτική διαδικασία εκτελέστηκαν πολλοί, ανάμεσα στους οποίους και αρκετοί αθώοι, που εκτελέστηκαν απλώς για τις πολιτικές τους αντιλήψεις ή την κοινωνική τους τάξη. Στο τέλος Σεπτεμβρίου του 1944, ο Βελουχιώτης, με τη μεσολάβηση του υπουργού της εξόριστης κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας Παναγιώτη Κανελλόπουλου, δέχθηκε να αναστείλει τη λειτουργία των έκτακτων στρατοδικείων του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο κι έφυγε για τη Ρούμελη τον επόμενο μήνα, τις μέρες της αποχώρησης των Γερμανών από την Ελλάδα. Αποχαιρετώντας τους Μοραΐτες καπετάνιους του ΕΛΑΣ, τους ευχήθηκε «Καλή αντάμωση στα γουναράδικα».

Τον Νοέμβριο του 1944 σε σύσκεψη καπετάνιων του ΕΛΑΣ πρότεινε να ετοιμαστεί ο ΕΛΑΣ για την αναμενόμενη σύγκρουση με τους Άγγλους, αντικρούστηκε όμως από τον καπετάνιο της Ομάδας Μεραρχιών της Μακεδονίας Μάρκο Βαφειάδη και τελικά ο Βελουχιώτης δεν έλαβε μέρος στα «Δεκεμβριανά».

Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουάριου 1945), υπέγραψε με τον στρατιωτικό αρχηγό του ΕΛΑΣ, Στέφανο Σαράφη, την αποστράτευση των αντάρτικων ομάδων, κατηγόρησε όμως με δριμύτητα την πολιτική ηγεσία του ΕΑΜ για την εσφαλμένη τακτική της, που κατά την άποψή του οδηγούσε στην εγκαθίδρυση των Άγγλων στην Ελλάδα και στη δίωξη των αγωνιστών του ΕΑΜ. Ο ίδιος ήταν από τους πιο επίμονους υπέρμαχους για τη μετατροπή του αντιστασιακού αγώνα σε κοινωνικό - πολιτικό και την επιβολή «λαοκρατικού» καθεστώτος. Έτσι, στο Γαρδίκι, παρά την αρχική αποδοχή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, διακήρυξε την ανάγκη να συνεχιστεί ο αγώνας εναντίον «του νέου ζυγού», η ενέργειά του όμως αυτή προκάλεσε την αντίδραση όχι μόνο της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Στις 16 Ιουνίου 1945 το κόμμα του τον αποκήρυξε και τον διέγραψε με δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη», την ίδια ημέρα που ο ίδιος αποφάσισε να τερματίσει τη ζωή του, όταν βρέθηκε περικυκλωμένος από παραστρατιωτικές ομάδες και μονάδες του Στρατού στη Μεσούντα της Άρτας.

Το πτώμα του αποκεφαλίστηκε από τους άνδρες των παραστρατιωτικών ομάδων και κρεμάστηκε μαζί με του συντρόφου του Τζαβέλα σε κεντρικό φανοστάτη των Τρικάλων. Ακολούθησε τρικούβερτο γλέντι από τους διώκτες του, που κράτησε μέχρι πρωίας. Σε ερώτησε στη Βουλή των Κοινοτήτων από βουλευτές του Εργατικού Κόμματος για το «βάρβαρο της πράξης», ο αρμόδιος υπουργός απάντησε ότι αυτό αποτελεί «αρχαιοελληνικό πολεμικό έθιμο».

Τα κατοπινά χρόνια, δύο φορές το ΚΚΕ απεκατέστησε πολιτικά τον Άρη Βελουχιώτη, στις 20 Ιουνίου 1962 και στις 16 Ιουλίου 2011.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τον περασμένο Ιούνιο ο 61χρονος εκκαθαριστής του Τσερνόμπιλ είδε το τελευταίο επεισόδιο της σειράς του HBO. Την επόμενη μέρα ανέβηκε στον πέμπτο όροφο ενός διαμερίσματος στην πόλη Ακτομπέ του Καζακστάν και βούτηξε στο κενό.


Ο Ναγκασχιμπάι Ζουσούποφ, ένας από τους ήρωες εκκαθαριστές - ρευστοποιητές του Τσερνόμπιλ που κλήθηκαν να ανέβουν στη μολυσμένη οροφή του πυρηνικού αντιδραστήρα και να προσπαθήσουν να περιορίσουν τη ραδιενέργεια, έδωσε τέλος στη ζωή του. Ο λόγος που τον οδήγησε στην τραγική απόφαση φέρεται να είναι η αδιαφορία που επέδειξε το κράτος απέναντί του, όταν αρνήθηκε να του παραχωρήσει ένα διαμέρισμα για να ζήσει με τη γυναίκα του και τα πέντε παιδιά του. Ο ίδιος ζούσε τα τελευταία χρόνια σ' ένα στενό και βρώμικο δωμάτιο ενός χόστελ στο Καζακστάν.

Μεγάλο ρόλο στο "τέλος" του 61χρονου έπαιξε σύμφωνα με την 25χρονη κόρη του και η αφιερωματική σειρά της HBO στο πυρηνικό ατύχημα. Μια σειρά που έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία και όπως λένε πολλοί αναπαριστά τα γεγονότα όπως ακριβώς έγιναν εκείνο το βράδυ της 26ης Απριλίου του 1986.

Τον περασμένο Ιούνιο ο Ζουσούποφ είδε το τελευταίο επεισόδιο της σειράς. Την επόμενη μέρα ανέβηκε στον πέμπτο όροφο ενός διαμερίσματος στην πόλη Ακτομπέ του Καζακστάν και βούτηξε στο κενό. Όπως είπε η κόρη του, η σειρά τού ξύπνησε όλες εκείνες τις άσχημες μνήμες που είχε βιώσει από πρώτο χέρι τότε. «Έφερε δάκρυα στα μάτια του όσο την έβλεπε. Ξύπνησαν όλες οι οδυνηρές μνήμες» δήλωσε η 25χρονη Γκοκάρ.

Ο πρόεδρος του συλλόγου των βετεράνων εκκαθαριστών του Τσερνόμπιλ, Μπακιτζάν Σάτοφ, δήλωσε από πλευράς του ότι ο 61χρονος αυτοκτόνησε επειδή η κυβέρνηση τον κορόιδεψε και ενώ έδωσε σε όλους τους εκκαθαριστές από ένα σπίτι να μένουν σε εκείνον δεν έδωσε τίποτε. «Ο σύντροφος μας που ρίσκαρε τη ζωή του για να ζήσουν όλοι, έμενε σε μια τρώγλη και παρά τις υποσχέσεις της κυβέρνησης ουδέποτε του δόθηκε ένα διαμέρισμα» ανέφερε.

Ο Ζουσούποφ ήταν από τους πρώτους που είχαν φθάσει στον πυρηνικό αντιδραστήρα για να περιορίσουν τη ραδιενέργεια. Όπως είχε δηλώσει στην τελευταία του συνέντευξη εν ζωή, «κανείς δεν μας είχε ενημερώσει γιατί πήγαμε εκεί. Εκείνη την περίοδο δούλευα ως οδηγός φορτηγού».

Επίσης από την επαφή με την ραδιενέργεια η υγεία του κλονίστηκε, «μετά το Τσέρνομπιλ η υγεία μου χειροτέρεψε». Οι φίλοι του αναφέρουν ότι υπέφερε από συχνούς πονοκεφάλους και ξαφνικές λιποθυμίες, ενώ είχαν αυξηθεί και οι επισκέψεις του στο νοσοκομείο.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είχε χαρακτηριστεί ως πανεπιστήμονας και φιλόσοφος, καθώς καταπιάστηκε με πολλά γνωστικά αντικείμενα.

Ο Αριστοτέλης είναι ένας από τους πιο σπουδαίους Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, που μας δίδαξε πολλά σημαντικά μαθήματα σε θέματα όπως η επιστήμη, η λογική, η ηθική, η ποίηση, το θέατρο, η μεταφυσική, και η ζωή γενικότερα. Έζησε με σκοπό να μοιράζεται τις γνώσεις του και είχε πολλούς μαθητές κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Έχουμε συγκεντρώσει μερικά αποσπάσματα της διδασκαλίας του από αυτό τα πιο διάσημα μέχρι αυτά με τη βαθύτερη σημασία και τα μοιραζόμαστε μαζί σας, ώστε να εμπνεύσουν τη ζωή σας.

Τα 11 μαθήματα που παίρνουμε για τη ζωή από τον Αριστοτέλη:

1. Ανακαλύψτε τους Φίλους Σας και Κρατήστε τους Κοντά Σας.


«Κανένας δεν θα ήθελε να ζει χωρίς φίλους, ακόμη κι αν είχε στη διάθεσή του όλα τ’ άλλα.»
«Η επιθυμία για την φιλία είναι γρήγορη, αλλά η φιλία είναι ένα φρούτο που ωριμάζει αργά.»
«Καλύτερός μου φίλος είναι ο άνθρωπος που όταν εύχεται να είμαι καλά, το κάνει για χάρη μου»
«ένας στενός φίλος είναι «ένας δεύτερος εαυτός», κάποιος με τον οποίο συνδέεται ουσιαστικά η δική σου αίσθηση του εαυτού.»
«Η φιλία είναι μια ψυχή που κατοικεί σε δυο σώματα «
«Η δυστυχία αποκαλύπτει εκείνους που δεν είναι πραγματικά φίλοι.»
«Το αντίδοτο για πενήντα εχθρούς είναι ένας φίλος.»

2. Η Τιμιότητα είναι η Καλύτερη Διπλωματία, να Την έχετε σε Μεγάλη Εκτίμηση.


«Η ελάχιστη αρχική απόκλιση από την αλήθεια πολλαπλασιάζεται στην συνέχεια χιλιάδες φορές»
«Ο καθένας θα πρέπει να πράττει το σωστό σωστό και όχι ό,τι βλέπει από τους άλλους.»
«Η εκτίμηση που έχεις για τους φίλους σου να είναι τίμια και ειλικρινής.»
«Κανείς δεν πιστεύει έναν ψεύτη όταν λέει μια αλήθεια»

3. Ποτέ μη σταματάς να Μαθαίνεις Καινούργια Πράγματα σε όποια Φάση και αν είναι η Ζωής Σου.

«Πολύ σημαντικό εφόδιο για τα γηρατειά είναι η εκπαίδευση»
«Οι μορφωμένοι διαφέρουν από τους αμόρφωτους όπως οι ζωντανοί από τους νεκρούς»
«Όλοι οι άνθρωποι από τη φύση τους επιθυμούν τη γνώση»
«Εκπαιδεύοντας το μυαλό, χωρίς να εκπαιδεύσουμε την καρδιά, αποτυγχάνουμε σε όλα»
«Αυτοί που δίνουν καλή εκπαίδευση στα παιδιά, πρέπει να τιμώνται περισσότερο από εκείνους που τα γέννησαν, γιατί οι γονείς τους έδωσαν μόνο τη ζωή, οι παιδαγωγοί όμως τους έμαθαν την τέχνη του ευ ζην»
«Είναι στη φύση των ανθρώπων να μαθαίνουν»

4. Η Τέχνη της Γραφής είναι Όμορφη.

«Η ποίηση είναι πιο εκλεκτή και πιο φιλοσοφική από την ιστορία γιατί η ποίηση εκφράζει το καθολικό, ενώ η ιστορία μόνο κάτι συγκεκριμένο»
«Ποίηση απαιτεί έναν άνθρωπο με ένα ιδιαίτερο ταλέντο για να την υπηρετήσει, ή αλλιώς κάποιον αρκετά τρελό γι’ αυτήν»
«Ο καλός συγγραφέας εκφράζεται σαν κοινός άνθρωπος, αλλά σκέφτεται σαν τους σοφούς»
«Ο σκοπός της τέχνης δεν είναι να περιγράψει την εξωτερική εμφάνιση των πραγμάτων, αλλά την εσωτερική σημασία τους»

5. Ένα από τα Μεγαλύτερα Επιτεύγματα της Ζωής είναι η Κατανόηση του Εαυτού.


«Γνωρίζοντας τον εαυτό σας είσαι στην αρχή όλης της σοφίας»
«Αυτός που έχει ξεπερνά τους φόβους του είναι πραγματικά ελεύθερος»
«Θεωρώ περισσότερο ανδρείο εκείνον που νικά τις επιθυμίες του παρά εκείνον που νικά τους εχθρούς του, γιατί η πιο δύσκολη νίκη είναι εναντίον του κακού εαυτού.»
«ο αναπόφευκτος πόλεμος πρέπει να καταλήγει στην εδραίωση της ειρήνης»

6. Για την Επίτευξη Οποιουδήποτε Πράγματος στη Ζωή, θα πρέπει να Υπάρχει η Δύναμη της θέλησης.

«Μέσα από την πειθαρχία έρχεται η ελευθερία.»
«η φύση της επιθυμίας δε γνωρίζει όρια, και η ικανοποίηση αυτής της απεριόριστης επιθυμίας είναι για τους πολλούς σκοπός ζωής»
«Είμαστε αυτό που κάνουμε επανειλημμένα. Ως εκ τούτου, η Αριστεία, δεν είναι πράξη αλλά συνήθεια»
«Το άριστο δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Έρχεται μετά από δική μας επιδίωξη, ειλικρινή προσπάθεια και έξυπνες δράσεις. Αντιπροσωπεύει τη σοφή επιλογή μεταξύ πολλών εναλλακτικών. Οι επιλογές μας και όχι η τύχη καθορίζουν το πεπρωμένο «
«Η καλύτερη επιλογή είναι αυτή που μας βοηθά να πετύχουμε πιο γρήγορα τους στόχους μας»
«Προτιμώ αυτό που είναι απίθανο αλλά δυνατόν να συμβεί παρά το πιθανό που όμως είναι αδύνατον να συμβεί.»
«όσα πρέπει να κάνουμε αφού τα μάθουμε, τα μαθαίνουμε κάνοντάς τα»

7. Η Χαρά και η Διασκέδαση Πρέπει να Υπάρχει στη Ζωή, για να Μας Κρατάει Υγιείς.

«Το μυστικό για της χαράς είναι η έκπληξη.»
«Τα αστεία είναι αρεστά και στους θεούς»
«Η ζωή είναι κωμωδία γι’ αυτούς που σκέφτονται και τραγωδία γι’ αυτούς που αισθάνονται»

8. Πολλές Φορές, οι Πιο Παράλογοι Άνθρωποι έχουν τις Καλύτερες Ιδέες.

«Η ιδιοφυΐα είναι ανάμικτη με την παραφροσύνη»
«Δεν υπάρχει μεγαλοφυΐα χωρίς το άγγιγμα της τρέλας»

9. Ο Φόβος Δεν Μας Προσφέρει Τίποτα Άλλο από το να Μας Κρατά Πίσω.

«Οι αδύναμοι υπακούν από φόβο ενώ οι δυνατοί από αγάπη «
«Ο φόβος είναι πόνος που προκύπτει από την αναμονή του κακού»
«Αυτό που πέτυχα με τη φιλοσοφία, ήταν να κάνω με τη θέλησή μου αυτά που οι άλλοι τα κάνουν επειδή φοβούνται τον νόμο «
«Η ελπίδα είναι το όνειρο ενός ξύπνιου»

10. Πάρτε τον Έλεγχο της Ζωής στα Χέρια Σας και Επιλέξτε τις Αρετές που Θέλετε να Διαθέτει.

«Οι άνθρωποι δημιουργούν τους θεούς κατ’ εικόνα τους, όχι μόνο όσον αφορά τη μορφή τους αλλά και όσον αφορά τον τρόπο ζωής τους»
«Η ευτυχία ανήκει στους αυτάρκεις»
«Η ευτυχία είναι το ίζημα που κάθετε στο πιο κατάλληλο σημείο της ψυχής»
«Μια συγκεκριμένη αρετή απαιτεί συγκεκριμένο τρόπο για να αποκτηθεί.»
«Η ενέργεια του μυαλού είναι η ουσία της ζωής»
«Δεν πρέπει να είμαστε ούτε δειλοί ούτε απερίσκεπτοι, αλλά θαρραλέοι»
«Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αποφύγεις την κριτική…Να μην κάνεις τίποτα, να μη λες τίποτα, να είσαι τίποτα..»
«Η υπομονή είναι πικρή όμως ο καρπός της είναι γλυκός»
«Η αξιοπρέπεια δεν συνίσταται στην κατοχή των τιμών, αλλά στο να τις αξίζεις»

11. Μην Υποτιμάτε τη Δύναμη του Σκότους.

«Είναι οι πιο σκοτεινές στιγμές μας, που πρέπει να εστιάσουμε, για να δούμε το φως»
«Δεν μπορούμε να μάθουμε χωρίς πόνο».

πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μας έφυγε για πάντα  και ο Χαράλαμπος Μακρίδης από τα ιδρυτικά στελέχη  του ΠΑΣΟΚ αλλά  και πολλά χρόνια δημοτικός σύμβουλος και για μια περίοδο Αντιδήμαρχος του δήμου θεσσαλονίκης επί δημαρχίας Μαναβή .Οδοντίατρος παντρεμένος με την Ελένη και με δυο παιδιά . Ένας καλός μας σύντροφος και ένας κάλος μας φίλος. αύριο Τετάρτη και ώρα 11.30 η νεκρώσιμος ακολουθία στην Μητρόπολη Καλαμαριάς η ταφή του Μπάμπη στο χωριό του Κιλκίς  Θεοδωράκη δίκη του επιθυμία .Αντίο φίλε και σύντροφε  Μπάμπη μας
Ανέστης Αναστασιάδης
ΥΓ.  Ακτιβιστή:  Ένα από τα έντιμα στελέχη του κινήματος. Τον θυμάμαι υπεύθυνο Οικονομικού της Νομαρχιακή πόλης Θεσσαλονίκης γύρω στο, '75 ή '76. Σαν φτωχό φοιτητές τότε εξαρτιότανε η οικονομική κάλυψη της μετάβασή μας στην Αθήνα για συμμετοχή σε κομματικές ή σπουδαστικές διοργανώσεις (Να θυμηθούμε πως πρώτο τότε το ΠΑΣΟΚ είχε εντάξει τη νεολαία στο κόμμα) από την έγκριση του Μπάμπη. Μπορεί τα οδοιπορικά να ήταν ελάχιστα (θυμάμαι ακόμα την πολυτελή διανυκτέρευση στην τοπική του Γκύζη, όπως και την τράκα σκέτες τηγανιτές πατάτες που κερνούσαμε σε κάποια μετέπειτα μεγαλολαμόγια) αλλά βλέπω ακόμα και τώρα τη χαμογελαστή μορφή και τα πειράγματα του Μπάμπη στη διαπραγμάτευσή μας για κανένα 20δραχμο παραπάνω.
Μπάμπη, σύντροφε, καλό παράδεισο!!!! 
Ο σπουδαίος Έλληνας ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος,Μάνος Ελευθερίου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών μετά από μια μακρά και έντονη παρουσία στο τραγούδι και στη λογοτεχνία.

Την περασμένη Πέμπτη είχε υποβληθεί σε εγχείρηση στον πνεύμονα και απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς σήμερα Κυριακή. 

Είχε γεννηθεί στην Ερμούπολη της Σύρου αλλά σε νεαρή ηλικία ήλθε οικογενειακώς στην Αθήνα. Δημοσίευσε την πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Συνοικισμός» το 1962 σε ηλικία 24 ετών, με δικά του χρήματα αλλά δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία. Τότε άρχισε να γράφει και στίχους που αργότερα μελοποίησαν ο Χρήστος Λεοντής και ο Μίκης Θεοδωράκης. 

Συνεργάστηκε ακόμη με τον Δήμο Μούτση, τον Σταύρο Κουγιουμτζή και τον Γιάννη Μαρκόπουλο.

Δείτε το βίντεο με τη Μαρία Φαραντούρη να ερμηνεύει το κομμάτι «Ποιος τη ζωή μου» σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και μελοποίηση Μίκη Θεοδωράκη: 


Ο Μάνος Ελευθερίου έγραψε εκατοντάδες τραγούδια που είναι ακόμη και σήμερα τραγουδιούνται από μεγαλύτερους και νεότερους: «Το τρένο φεύγει στις 8», «Τώρα που θα φύγεις», Το 1994 εξέδωσε τη πρώτη του νουβέλα με τίτλο «Το άγγιγμα του χρόνου» και το 2004 το πρώτο του μυθιστόρημα «Ο Καιρός των Χρυσανθέμων». Σημαντική ήταν και η μυθιστορηματική απόδοση της ζωής της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη («Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές») η οποία εκτελέστηκε το 1944.

Το 2013 βραβεύθηκε για την συνολική προσφορά του από την Ακαδημία Αθηνών.

πηγή



Γράφει η Νεφέλη Λυγερού

Παρά την ταραχώδη ζωή του, ο Χεμινγουέι έμεινε μέχρι τέλους συνεπής σε ένα και μόνο ένα πράγμα: δεν έμεινε ποτέ χωρίς σύντροφο ή και δύο συγχρόνως. Αυτό δεν είναι ασυνήθιστο. Ασυνήθιστο είναι ότι ήθελε να τις παντρευτεί όλες!

Το νέο βιβλίο της Ναόμι Γούντ στέκεται σε αυτές τις σχέσεις και με νέες αποκαλύψεις φωτίζει την πολύπλοκη προσωπικότητα του μεγάλου λογοτέχνη. Πάνω από μισό αιώνα οι τέσσερις σύζυγοί του έμειναν στη σκιά. Σήμερα, έρχονται στο προσκήνιο με αυτό το βιβλίο που εξετάζει την «κυρία Χεμινγουέι».

Η συγγραφέας αφιέρωσε τρία ολόκληρα χρόνια μελετώντας τα ερωτικά γράμματα, τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες που μπορεί να εξηγήσουν τέσσερις αξιομνημόνευτους και προβληματικούς έρωτες. «Ο Χεμινγουέι ερωτευόταν πραγματικά τις συζύγους του. Χώριζε επειδή παντρευόταν όποια γυναίκα έριχνε στο κρεβάτι».

Διακοπές στην Κυανή Ακτή

Ο εκκεντρικός λογοτέχνης αγαπούσε τη σταθερότητα του γάμου. Ως συγγραφέας ανακάλυψε ότι η διάθεσή του ήταν πολύ καλύτερη, όταν γνώριζε πως υπήρχε κάποιος εκεί για να τον προστατεύσει από τον υπόλοιπο κόσμο. Δυστυχώς, δεν ήταν σε θέση να συγκρατήσει τον εαυτό του. Ως αποτέλεσμα ερωτευόταν και τέλος παντρευόταν άλλες γυναίκες.

Ένα από τα ευρήματα της Γούντ ήταν μια επιστολή που εστάλη από την Χάντλι Ρίτσαρντσον, την πρώτη σύζυγο του Χεμινγουέι, στον ίδιο, τον Μάιο του 1926. Σε αυτήν τον ρωτάει πώς θα του φαινόταν να καλέσει την ερωμένη του και καλύτερή της φίλη Πωλίν Φάιφερ στις οικογενειακές τους διακοπές στην Κυανή Ακτή, στη νότια Γαλλία. «Θα ήταν εξαιρετικά αστεία η συνύπαρξη μας αυτή, δεν νομίζεις;»

Με την παράταιρη αυτή τριάδα και την καλοκαιρινή της συνύπαρξη ανοίγει και το βιβλίο. «Κάνουμε τα πάντα ως τρίγωνο. Το πρωινό, το κολύμπι μας, τον απογευματινό μας καφέ και τέλος το βραδινό. Μετά, όμως, χωρίζουν οι δρόμοι μας και εγώ μένω μόνη…» Αυτή είναι μόνο η αρχή μίας συναρπαστικής μυθιστορηματικής αφήγησης της ζωής του Χεμινγουέι, όπως τουλάχιστον τη βιώνουν τέσσερις γυναίκες των οποίων η ζωή κατέστη αλληλένδετη.

«Η πολυαγαπημένη Φίφη»

Τη Ρίτσαρντσον διαδέχεται η ερωμένη Φάιφερ. Η δεύτερη σύζυγος είναι ανταποκρίτρια μόδας για τα περιοδικά Vanity Fair και Vogue και ο ερωτευμένος Χεμινγουέι την αποκαλεί χαιδευτικά Φίφη. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε τον επόμενο χρόνο στη Φλόριντα, τόπο που αποτέλεσε μία σταθερή βάση για τον Χεμινγουέι τα επόμενα χρόνια.

Η ίδια τύχη, ωστόσο, περίμενε και την «πολυαγαπημένη του Φίφη» μια δεκαετία αργότερα. Την καρδιά του Χεμινγουέι είχε κερδίσει μία νεαρή συγγραφέας ονόματι Μάρθα Γκέλχορ.

Τον Μάρτιο του 1937 ο Χεμινγουέι ταξίδεψε στην Ισπανία προκειμένου να καλύψει δημοσιογραφικά τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Την περίοδο εκείνη ανέπτυξε παράλληλη σχέση με το νέο έρωτά του. Σε τυπικό στυλ Χεμινγουέι, η Γκέλχορν φιλοξενήθηκε από την προηγούμενη.

Η Φίφη την περιποιήθηκε για δυο εβδομάδες και η αντίζηλος έστειλε μία ζεστή επιστολή στην κυρία Χεμινγουέι, με το οποίο την ευχαριστούσε για τη γενναιοδωρία και ευγένειά της. Στην επιστολή αυτή δεν δόθηκε ποτέ απάντηση.

Δεν είναι και δύσκολο να φανταστεί κανείς τι πέρναγε από το μυαλό της. Όσο ο Χεμινγουέι και η Γκέλχορν βρίσκονταν στην Ευρώπη για να καλύψουν το ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, η Φίφη έβραζε στη Φλόριντα, έχοντας πλήρη επίγνωση της επικείμενης διαδοχής της.

Η συγγραφέας εντυπωσιάστηκε από την αλληλογραφία των συζύγων. Παρά το κυνικό και αυστηρό στυλ γραψίματός του, ο Χεμινγουέι έλουζε και τις τέσσερις συντρόφους του με αγαπησιάρικα επίθετα. Εξέφραζε την αγάπη του με φράσεις όπως «μικρό γατάκι», «μυρωδιαστή πεταλουδίτσα» και «μωρουλίνι».

Βίαιες εναλλαγές

Κοινό πρόβλημα και στους τέσσερις γάμους ήταν οι βίαιες εναλλαγές στη συμπεριφορά του συγγραφέα. Όταν ήταν τρυφερός ήταν ο καλύτερος σύζυγος. Όταν, όμως, μεθούσε ήταν βίαιος και απρόβλεπτος.

Η Γκέλχορν στέφθηκε τρίτη σύζυγός του Χεμινγουέι το 1940 και ανακάλυψε σύντομα τη σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα του. Ανακάλυψε επίσης και την προσωρινή φύση του έρωτά του. Μέχρι την άνοιξη του 1944 επήλθε ρήξη στη σχέση με τη σύζυγό του.

Τότε ήταν που γνώρισε τη δημοσιογράφο του περιοδικού Time Μαίρη Γουέλς, την οποία παντρεύτηκε (τέταρτος γάμος) το 1946. Η Γουέλς βίωσε τη χειρότερη φάση του συγγραφέα. Μετά από ένα ξέσπασμά του, η σύζυγος του άφησε το παρακάτω ποίημα: «Όταν είσαι μεθυσμένος είσαι βαρετός. Σ’ αγαπώ πολύ. Αλλά τώρα ήρθε η ώρα να σταματήσεις».

Παρά τους δαίμονές του, ήταν εντυπωσιακό το πόσο ο Χεμινγουέι απολάμβανε τις χαρές της ζωής. «Αισθανόταν το ίδιο άνετα στη βάρκα ενός Κουβανού ψαρά όσο και στο πολυτελές Ritz Hotel του Παρισιού», δήλωσε μετά την αυτοκτονία του η Γουέλς.

Κάθε νέα σύζυγος πίστευε ότι μπορεί από μόνη της να παρέχει τον απαιτούμενο συνδυασμό της άνεσης και του ενθουσιασμού που χρειαζόταν για να εξαγοράσει την αγάπη του Χεμινγουέι. Και οι τέσσερις ατύχησαν, καθώς ο συγγραφέας ήταν συχνά μεθυσμένος, καταθλιπτικός και οξύθυμος. Ιδιότητες που τελικώς τον οδήγησαν στην αυτοκτονία το 1961.


Μια πλήρως αποστομωτική απάντηση, προς όσους τον κατέκριναν για τα όσα είπε στο συλλαλητήριο για το Σκοπιανό στην πλατεία Συντάγματος, έδωσε ο μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης.

Με επιστολή του που δημοσεύτηκε στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», ο κ. Θεοδωράκης χαρακτηρίζει ηλίθιους ή τόσο αδίστακτους και τρομοκρατημένους τους εχθρούς του ώστε να ισχυρίζονται ότι με τις φράσεις “Αδέρφια μου φασίστες, ναζιστές, τραμπούκοι, τρομοκράτες” δήλωσε μπροστά στο Πανελλήνιο ότι είναι… τραμπούκος και τρομοκράτης».

Ολόκληρη η επιστολή του Μ. Θεοδωράκη:

«Μου ζητάτε να απαντήσω σε άτομα που το λιγότερο που μπορώ να πω γι’ αυτά είναι ότι βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση. Σε μια ζωή με συνεχή δράση πάντοτε στο προσκήνιο της εθνικής και κοινωνικής μας ζωής χωρίς ποτέ να υπολογίσω αντιδράσεις που συχνά με οδηγούσαν στο χείλος του θανάτου, τι βρήκαν να μου προσάψουν οι σημερινοί μου συκοφάντες;
Ότι υπήρξα μέλος της ΕΟΝ! Η ηλικία μου ήταν 11-13 ετών και η συμμετοχή σε αυτή την οργάνωση ήταν υποχρεωτική για όλους τους μαθητές της χώρας.
Ότι έκανα δήλωση στη Μακρόνησο μαζί με τους 100.000 μάρτυρες αγωνιστές που υπέκυψαν στα πρωτοφανή βασανιστήρια. Εγώ, όμως, ήμουν από τους ελάχιστους που δεν υπέγραψαν και μάρτυς μου ο δολοφονηθείς αστυνόμος Μπάμπαλης που μου ζήτησε να υπογράψω στα 1964 επί πρωθυπουργίας Παπανδρέου! Με πρωτοβουλία του Βασίλη Βασιλικού και του Θεόδωρου Πάγκαλου οργανώθηκε σε θέατρο της περιοχής Πατησίων ογκώδης συγκέντρωση διαμαρτυρίας.
Ότι είχα την ευθύνη και το θάρρος να αγνοήσω την πολιτική μου ιδιότητα και να προτείνω τη λύση Καραμανλή, δηλαδή τον πολιτικό μου αντίπαλο, θυσιάζοντας τον εαυτό μου για το καλό της πατρίδας μου. Αν και η Ιστορία με δικαίωσε, εξακολουθούν ορισμένοι φανατικοί ανεγκέφαλοι να αναφέρονται στην πρωτοβουλία μου αυτή μόνο και μόνο γιατί έχουν ανάγκη να μου ρίξουν με κάθε θυσία τη λάσπη που έχει γίνει ένα με τον εαυτό τους.
Και τέλος, ο Μητσοτάκης! Με κατηγορούν ότι συνεργάστηκα με τον Μητσοτάκη σαν να ήταν ένας προδότης, ενώ είχε ψηφιστεί από το 48% των Ελλήνων ψηφοφόρων. Άλλωστε συνεργάστηκα μόνο εγώ; Γιατί δεν λένε λέξη για τον Φλωράκη και τον Κύρκο, το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ εκείνης της εποχής;

Τέλος, γιατί παριστάνουν ότι δεν κατανοούν την ειρωνεία και τον σαρκασμό μου στην εισαγωγή της ομιλίας μου για να στηλιτεύσω την παρουσία της Χρυσής Αυγής και λοιπών ακροδεξιών στοιχείων (που τελικά εξαφανίστηκαν και πνίγηκαν μέσα στη λαοθάλασσα και ανασύρθηκαν την επομένη στην επιφάνεια από τα κανάλια της ντροπής);

Είναι τόσο ηλίθιοι ή τόσο αδίστακτοι και τρομοκρατημένοι οι εχθροί μου ώστε να ισχυρίζονται ότι με τις φράσεις “Αδέρφια μου φασίστες, ναζιστές, τραμπούκοι, τρομοκράτες” δήλωσα μπροστά στο Πανελλήνιο ότι είμαι… τραμπούκος και τρομοκράτης; Οσο για το “φασίστες” και “ναζιστές”, είναι αλήθεια ότι με πλήγωσαν ανεπανόρθωτα στα πέτρινα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου, τότε που διαφέντευαν τη μοίρα μας. Ομως τελικά εγώ βγήκα νικητής, με τελευταία ηρωική πράξη τη στιγμή που μπροστά σε ένα εκατομμύριο πατριώτες-δημοκράτες βρήκα την ευκαιρία να τους “φτύσω” μεγαλοπρεπώς, όπως έκανα σε όλη τη ζωή μου από τον καιρό που ξερνούσαν φωτιά και σίδερο μέχρι τώρα που βρίσκομαι στην κορυφή του Ολύμπου όπου με έχει ανεβάσει η αγάπη του λαού! Αυτά λοιπόν. Και με τις θερμές μου ευχαριστίες».

Στην γεωπολιτική σκακιέρα της Ασίας, να και μια πραγματική παίχτρια σκάκι. Η τωρινή παγκόσμια πρωταθλήτρια, Anna Muzychuk, αποφάσισε να μην συμμετάσχει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που θα γίνει στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.

Ο λόγος είναι απλός. Θα υποχρεωθεί από τους σκληρούς νόμους των σαλαφιστών μουσουλμάνων της χώρας να φορέσει την abaya, το ολόσωμο σκούρο πανί που καλύπτει τα πάντα στις γυναίκες.Και δεν έχει καμιά διάθεση να το φορέσει,,θέμα τιμής.

Διότι κάποιοι την έχουν ακόμη και δεν υποκύπτουν στα πολλά εκατομμύρια. Η ίδια δήλωσε: «Εγώ είμαι έτοιμη να αγωνιστώ για τις αρχές μου και να μην πάω στο τουρνουά, όπου θα κέρδιζα πολύ περισσότερα απο αυτά που κερδίζω όλο τον χρόνο σε δεκάδες τουρνουά....αλλά την ελευθερία μου δεν την πουλάω σε κανέναν»..και εννοεί και το γεγονός να συνοδεύεται στον δρόμο από κάποιον συνέχεια, σύμφωνα με τους εκεί νόμους .


Η Μεσσήνια θεωρητική φυσικός Ασημίνα Αρβανιτάκη επελέγη ως μέλος της διοικούσας επιτροπής του νεοσύστατου Κέντρου για το Σύμπαν (Centre for the Universe), που δημιούργησε το διεθνούς φήμης Ινστιτούτο Perimeter του Καναδά.
Το νέο Κέντρο, με διευθυντή το διακεκριμένο φυσικό Νιλ Τούροκ, θα προωθήσει τη διεπιστημονική έρευνα αιχμής πάνω στα πιο δύσκολα ζητήματα της κοσμολογίας. Ανάμεσα στους υποστηρικτές του Κέντρου είναι ο Bρετανός κοσμολόγος Στίβεν Χόκινγκ.
Το Κέντρο για το Σύμπαν χρηματοδοτείται από χορηγία ανώνυμου φιλάνθρωπου και δημιουργήθηκε σε συνεργασία με καναδικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα.

Η Ασημίνα Αρβανιτάκη κατέχει την έδρα θεωρητικής φυσικής «Αρίσταρχος» του Ινστιτούτου Perimeter, με χρηματοδότηση από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Έχει τιμηθεί με το βραβείο «New Horizons Prize 2017» του Ιδρύματος Breakthrough και θεωρείται μία από τις πιο ικανές φυσικούς της γενιάς της.

Πρόκειται για μια δικαίωση και μια αναγνώριση στο πρόσωπο της Αρβανιτάκη που γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας και το μυαλό της την εξόπλισε ώστε να γίνει η πρώτη γυναίκα κάτοχος έδρας στο κορυφαίο Ινστιτούτο της Βόρειας Αμερικής. Δε θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν το προσωνύμιο "Ελληνίδα Άινσταϊν των καιρών μας".

Η Μεσσήνια φυσικός τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο "New Horizons in Physics" για το 2017 ως μια αναγνώριση για την πρωτοποριακή διεπιστημονική έρευνά της, η οποία γεφυρώνει τη θεωρία και το πείραμα στη σωματιδιακή φυσική, μέσα από μικρής κλίμακας πειράματα, που η ίδια έχει αναπτύξει.
"Έχω δουλέψει σε μέρη όπως το Berkeley, Stanford, επισκέπτομαι το CERN κάθε καλοκαίρι, αλλά το Perimeter ήταν ένας από τους οργανισμούς όπου ένιωθα ως ερευνητής ότι οι δυνατότητές μου ήταν ατελείωτες. Αν είχα μια ιδέα στο κεφάλι μου και ήθελα πραγματικά να κάνω κάτι, κάποιος θα με βοηθήσει να το πετύχουμε αυτό. νιώθω ότι το περιβάλλον εδώ είναι απλά μεθυστικό» έχει πει η Ασημίνα Αρβανιτάκη που κάνει την ομογένεια, αλλά και εμάς, υπερήφανους.
"Το χωριό του μπαμπά μου είναι η Κόκλα Μεσσηνίας κι εκεί ζούσα μέχρι 14 ετών. Πήγαινα στο Λύκειο στο Κοπανάκι, το οποίο απέχει πέντε χιλιόμετρα από την Κόκλα και κατόπιν πήγαμε στην Κυπαρισσία, όπου τώρα είναι το πατρικό μου, εκεί μένουν οι γονείς μου" έχει πει η Αρβανιτάκη σε τηλεφωνική συνέντευξη που παραχώρησε στον "Εθνικό Κήρυκα" της Νέας Υόρκης.

Αμφότεροι οι γονείς της ήταν καθηγητές, ο μεν πατέρας της μαθητικός, η δε μητέρα της φιλόλογος. Της Ασημίνας της άρεσαν πιο πολύ τα Μαθηματικά αν και με τα Φιλολογικά, όπως είπε, "δεν τα πήγαινε άσχημα" σημειώνει ο δημοσιογράφος Θεόδωρος Καλμούκος.
"Μου άρεσαν πολύ τα αυτοκίνητα και σκεπτόμουν να γίνω μηχανικός αυτοκινήτων, σας μιλώ για τρέλα" είπε η Αρβανιτάκη που τελικά την κέρδισε η Φυσική, γιατί "αυτό που με ενδιέφερε πιο πολύ ήταν γιατί τα πράγματα είναι έτσι όπως είναι, κι όχι γιατί το πώς θα κάνω τα πράγματα να δουλεύουν όπως θέλω".


Δύο σημειώματα του Άλμπερτ Αϊνστάιν, το ένα από τα οποία έχει ως θέμα το μυστικό για μια ευτυχισμένη ζωή, δημοπρατούνται την Τρίτη στην Ιερουσαλήμ.

Το 1922, ο γερμανός φυσικός, ήδη διάσημος για τη θεωρία της σχετικότητας, είχε κάνει περιοδεία στην Ιαπωνία. Τότε είχε πληροφορηθεί ότι θα είναι υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ Φυσικής και η φήμη του είχε αρχίσει να ξεπερνά τα όρια της επιστημονικής κοινότητας.

Η σκηνή διαδραματίζεται στο Imperial Hotel του Τόκιο, αφηγείται ο πωλητής του πολύτιμου σημειώματος. Ένας ιάπωνας αγγελιοφόρος φθάνει για να επιδώσει ένα μήνυμα στον φυσικό. Κανείς δεν ξέρει εάν αρνήθηκε να πάρει φιλοδώρημα ή αν ο Αϊνστάιν δεν είχε επάνω του χρήματα, πάντως, για να μην το αφήσει να φύγει με άδεια χέρια, του έδωσε δύο σημειώματα στα γερμανικά. «Ισως, εάν έχεις τύχη, αυτά τα σημειώματα θα έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία από ένα απλό φιλοδώρημα», του είπε τότε ο διάσημος φυσικός, σύμφωνα με τον πωλητή, συγγενή του ιάπωνα αγγελιαφόρου που ζει στο Αμβούργο.

Σε ένα από τα σημειώματα, που είναι γραμμένο σε χαρτί με το λογότυπο του Imperial Hotel, γράφει: «μία ήσυχη και σεμνή ζωή φέρνει περισσότερη χαρά από την αναζήτηση της επιτυχίας που συνεπάγεται διαρκή αναστάτωση». 

Στο δεύτερο σημείωμα, σε λευκό χαρτί, αναγράφεται η φράση που αποδίδεται στον Λένιν: «εκεί όπου υπάρχει μία θέληση, εκεί υπάρχει και ένας δρόμος».

Η αυθεντικότητα των άγνωστων μέχρι σήμερα σημειωμάτων αυτών πιστοποιήθηκε από τον οίκο Winner's. Δεν έχουν επιστημονική αξία, αλλά μπορούν να συμβάλουν στην κατανόηση των προσωπικών σκέψεων του Αϊνστάιν, το όνομα του οποίου έγινε συνώνυμο της ευφυΐας, σύμφωνα με τον Ρόνι Γκρος, υπεύθυνο για τη μεγαλύτερη συλλογή αρχείων του γερμανού φυσικού στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.
«Αυτό που κάνουμε εδώ είναι ένα πορτρέτο του Αϊνστάιν- του ανθρώπου, του επιστήμονα, της απήχησής του στον κόσμο-μέσω των γραπτών του», προσθέτει. «Αυτό είναι μία ακόμη ψηφίδα στο μωσαϊκό». Τα δύο σημειώματα θα τεθούν προς πώληση από το οίκο Winner's στην Ιερουσαλήμ μαζί με άλλα αντικείμενα, ανάμεσά τους και δύο επιστολές που γράφτηκαν από τον φυσικό στο τέλος της ζωής του. 

πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η μέρα στην Πόλη ξεκίνησε συννεφιασμένη, ψυχρή κατάλληλο τοπίο για νέα θλιβερά. Νωρίς το πρωί της Παρασκευής, 29 Σεπτεμβρίου, άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Βαλουκλή, μετά από σύντομη νοσηλεία ο τ. Διευθυντής του Ζωγραφείου, φιλόλογος, Δημήτρης Φραγκόπουλος.
Ο «Δάσκαλος του Γένους» όπως μας αρέσει, δικαίως, να τον αποκαλούμε, υπήρξε ο άνθρωπος που για δεκαετίες συμβόλιζε την περήφανη και αξιοπρεπή στάση της Ρωμιοσύνης που αντιστέκεται, της Ρωμιοσύνης που αγωνίζεται και επιμένει να μείνει ζωντανή και να συνεχίσει να δημιουργεί στην κοιτίδα της, την Κωνσταντινούπολη. Διευθυντής του ιστορικού Ζωγραφείου Λυκείου επι τριάντα πέντε χρόνια, έζησε μέσα στο μάτι του κυκλώνα όλη την θυελλώδη περίοδο της μεγάλης κρίσης για την Ρωμιοσύνη, των πιέσεων στην Ομογένεια και της φυγής των Ρωμιών της Πόλης απο τις πατρογονικές εστίες του. Σεπτεμβριανά, απελάσεις, η κίνηση «πολίτη μίλα τουρκικά», και μαζί η αγανάχτηση, η κούραση, το σύνδρομο της “μαύρης πέτρας”, που οδήγησε δεκάδες χιλιάδες ομογενείς να εγκαταλείψουν την Πόλη από τις αρχές του 1960 μέχρι τουλάχιστον τα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Ο Δημήτρης Φραγκόπουλος κράτησε ψηλά την σημαία στο μετερίζι του αγώνα για την Ρωμιοσύνη, μέσα από τον χώρο όπου κυριάρχησε με την παρουσία του, τον χώρο της παιδείας. Δεν σταμάτησε ποτέ να αγωνίζεται με πάθος για το σχολείο του, για τα παιδιά, για την παιδεία και δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια, παρά τις ανυπέρβλητες κάποτε δυσκολίες, τις μεγάλες απογοητεύσεις και τα χτυπήματα, γενόμενος ο ίδιος παράδειγμα με την στάση της δική του ζωής, τόσο δημόσιας όσο και της ιδιωτικής.
Δάσκαλος ως το μεδούλι των οστών του, ο Φραγκόπουλος, ήξερε πως πρώτα ο ίδιος με την δική του στάση όφειλε να δίνει το μέτρο και το παράδειγμα και έθεσε, πρώτα για τον εαυτό του, τον πήχη υψηλά. Μετέφερε στην συνέχεια τις αξίες, την συνέπεια και το πάθος του πρώτα στις κόρες τους και κατόπιν σε όλους τους μαθητές τουˑ και οι μαθητές του υπήρξαν αμέτρητοι, τόσο στην Μεγάλη Σχολή και στο Ζωγράφειο, όσο και πάρα πολλοί ακόμα που δεν υπήρξαν υπό την στενή έννοια μαθητές του, αλλά είδαν, βίωσαν το παράδειγμά του και πήραν το θάρρος να το μιμηθούν.
Φωτογραφία του Yanni Gigourtsis.
Ο Δημήτρης Φραγκόπουλος υπήρξε αταλάντευτος στους υψηλούς στόχους του και όποτε χρειάστηκε φάνηκε και δυνατός και σκληρός, προκειμένου να τους υπηρετήσει, βάζοντας πάντα το «εγώ» και τις δάφνες του καταξιωμένου και επιφανούς μέλους μιας ιστορικής κοινότητας πίσω από το «εμείς» και τις πραγματικές ανάγκες της πολίτικης Ρωμιοσύνης, της οποίας υπήρξε σε όλη του την ζωή πιστός υπηρέτης και θεράπων.
Φτιαγμένος από μία πάστα ανθρώπων που πολύ δύσκολα βρίσκει κανείς πια, ο Δάσκαλος ήταν υπόδειγμα ήθους, συνέπειας, αξιοπρέπειας, αρχοντιάς. Ίσως αυτό το τελευταίο να τα συνοψίζει όλα. Ο Δημήτρης Φραγκόπουλος υπήρξε ο τελευταίος πραγματικός Άρχοντας της Πόλης. Μαζί του κλείνει θαρρείς, η μακρά σειρά των ταγών και των διανοουμένων του Γένους μας που ξεκίνησε την πορεία της εκεί κάπου στα τέλη του 16ου, αρχές του 17ου αιώνα, στα παρασόκακα και τις ανηφόρες του Φαναρίου, ανάμεσα στην Παμμακάριστο και τον Άγιο Γεώργιο, για να μεταφερθεί αργότερα στο κοσμοπολίτικο Πέρα, αφήνοντας τα σημάδια του στα πλούσια χωριά του Βοσπόρου, την αρχοντική Χαλκηδόνα, και στον παράδεισο των Νησιών. Άλλωστε σε ένα από τα Νησιά, το μεγαλύτερο, την Πρίγκιπο, γεννήθηκε και ο Δημήτρης Φραγκόπουλος.
Φωτογραφία του Yanni Gigourtsis.Μαζί του τελειώνει σήμερα μια ολόκληρη εποχή. Η Ρωμιοσύνη της Πόλης, χάρη και στις προσπάθειες του Δημήτρη Φραγκόπουλου, των μαθητών του, των διαδόχων του, χάρη στους αγώνες του Πατριάρχη μας, χάρη στην βοήθεια εκλεκτών, σύγχρονων, ηγετών της κοινότητας μας, χάρη στην πίστη για το μέλλον της Ρωμιοσύνης όλων μας, πίστη που ο ίδιος σε μεγάλο βαθμό μας ενέπνευσε, θα συνεχίσει να υπάρχει και να δημιουργεί. Η Ρωμιοσύνη αλλάζει ωστόσο, έχει ήδη αλλάξει, και παίρνει πια μια μορφή άλλη, την οποία όλοι μας εδώ πιστεύουμε, υπηρετούμε και ενισχύουμε κατά τις δυνάμεις μας. Ο κόσμος όμως που ο Φραγκόπουλος αντιπροσώπευε με την παρουσία του στις συνειδήσεις και στις ζωντανές μέχρι σήμερα αναμνήσεις μας, φεύγει μαζί του οριστικά. Φεύγει αλλά δεν χάνεται. Αλλάζει
Η προσωπική γνωριμία μου μαζί του τα τελευταία 10-12 χρόνια και η μαθητεία μου κοντά του υπήρξε μια εμπειρία ζωής. Τον θεωρώ τον άνθρωπο που με έμαθε να καταλαβαίνω την Πόλη και την Ρωμιοσύνη και νιώθω ευγνωμοσύνη για τα μαθήματα ζωής που μου έδωσε, την αγάπη που μου έδειξε και το προνόμιο που μου παραχώρησε, όταν κάποτε του το ζήτησα, να μπορώ να τον αποκαλώ Δάσκαλό μου.
Ο Δάσκαλος υπήρξε, εκτός των άλλων, ένας εξαιρετικά γλυκύς, χαρισματικός, λαμπερός άνθρωπος με χιούμορ και ανοιχτή καρδιά, που ήξερε και ήθελε να μοιράζεται τον πλούτο της ψυχής και του λαμπρού μυαλού του (γιατί υλικό πλούτο δεν είχε ούτε θέλησε να αποκτήσει), πέρα από την οικογένειά του με όλους τους ανθρώπους, και κυρίως τους νεότερους, που με σεβασμό και αγάπη τον προσεγγίζαμε
Θέλω να μεταφέρω από εδώ πιο ειλικρινή συλλυπητήρια μου, εκφράζοντας, είμαι βέβαιος, το αίσθημα χιλιάδων μαθητών και φίλων του προς όλους τους δικούς του ανθρώπους. Πρώτα από όλα στην οικογένειά του, τις δύο εξαιρετικές κόρες του, την Αιμιλία και την Μάγδα, τους γαμπρούς του, τα εγγόνια του. Οι κόρες του υπήρξαν συγχρόνως και οι δυο καλύτερες μαθήτριές του, αφού εκείνες πέρα από την βιολογική συνέχεια, αναδεικνύονται, μέσα από την αγωγή και το ήθος τους, συνεχιστές της δικής του συνέπειας, των αρχών και της προσφοράς του στην Ομογένεια, και μάλιστα στον τομέα της παιδείας .
Συλλυπητήρια θέλω να εκφράσω σε όλους τους μαθητές του, και πάνω από όλα στον καθ’ όλα άξιο συνεχιστή του στην διεύθυνση του Ζωγραφείου, τον σημερινό διευθυντή του Γιάννη Δεμιρτζόγλου. Όταν κάποτε είχε επισημάνει στον δάσκαλο πως «Ο Γιάννης κάνει εξαιρετική δουλειά στο Ζωγράφειο, συνεχίζει το έργο σας, ωστόσο, αν και μαθητής σας, είναι, νομίζω, πολύ διαφορετικός από εσάς στο ύφος και στη μέθοδο» μου απάντησε αφοπλιστικά. «Οι σημερινές εποχές είναι διαφορετικές από τις δικές μου. Ως διευθυντής του σχολείου οφείλει να προσαρμόζει την διοίκησή του με βάση τις συνθήκες. Αυτό άλλωστε έκανα και εγώ. Από την άλλη, αν έβγαζα μαθητές ίδιους με εμένα δεν θα ήμουν καλός δάσκαλος, αλλά ικανός τύραννος»
Το τέλος εποχής λοιπόν για την Ομογένεια, για τον καθένα από εμάς που ζει την Πόλη και την Ρωμιοσύνη. Τέλος, αλλά και υπόσχεση για μια νέα αρχή, για συνέχιση της πορείας στην νέα εποχή που ανατέλλει.
Άλλωστε αυτή είναι η παραμυθία για όλους εμάς που θα μας λείψει η μορφή, η παρουσία, ο λόγος του Δημήτρη Φραγκόπουλου. Η υπόσχεση να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη και, κυρίως την σπουδαία παρακαταθήκη του.
Στο υπόσχομαι, στο υποσχόμαστε, Δάσκαλε
Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να είναι καρπίσει η κληρονομιά που μας άφησες και να την κληροδοτήσουμε και εμείς, αύριο μεθαύριο στα δικά μας παιδιά, στους δικούς μας μαθητές.
Αντίο Δάσκαλε
Καλό ταξίδι.
Αιωνία η μνήμη σου!

Λίγο παλιό αλλά μας έκανε μεγάλη εντύπωση και το ποστάρουμε σήμερα ....
Νέο ρεκόρ γκρέμισε ο διάσημος Τζαμαϊκανός δρομέας  κατά το πέρασμά του από το νησί των ανέμων, τον περασμένο Αύγουστο.
Ξόδεψε (μάλλον φαίνεται αληθινό) το ποσό των 88.000 ευρόπουλων για δύο ώρες παραμονής με καλό φαγητό στο beach bar "ΝΑΜΜΟΣ" .
Ο λογαριασμός που κλήθηκε και φυσικά πλήρωσε ο διάσημος για τα γενέθλιά του των 31 χρόνων.
Χρόνια πολλά Usain .... πάντα τέτοια !!!!





της  Ευγενίας Κουντούρη

Προκάλεσε αίσθηση όταν κάλεσε έναν δημοσιογράφο του Guardian που είχε ταξιδέψει στη Λιβερία να ρίξει μια ματιά στον εσωτερικό χώρο του σπιτιού της, επιτρέποντας του να μπει ακόμα και στην κρεβατοκάμαρα της. Δεν είναι κάτι που ο πρόεδρος μια χώρας συνηθίζει να κάνει. Η Έλεν Τζόνσον Σιρλίφ όμως δεν είναι μια οποιαδήποτε πρόεδρος. Είναι η πρώτη γυναίκα εκλεγμένη πρόεδρος στην Αφρική.
Είναι μια γυναίκα που πάλεψε για την ελευθερία, είναι τραπεζικός, αγρότισσα, γιαγιά. Είναι εκείνη που κέρδισε τον διάσημο ποδοσφαιριστή Ζορζ Γουεά στις εκλογές, αφήνοντας άφωνο ολόκληρο τον πλανήτη. Εκείνη που αγωνίστηκε για να σώσει τα παιδιά από τους βιασμούς κι από εκείνους που τα στρατολογούσαν, εκείνη που τα έβαλε με τους πολέμαρχους και που προσπάθησε να εκσυγχρονίσει μια χώρα με τεράστια προβλήματα. Προβλήματα που κανένας πρόεδρος δεν θα επιθυμούσε να αντιμετωπίσει.
Η ιστορία της ζωής της μοιάζει με κινηματογραφική ταινία. Ο πατέρας της ήταν ο πρώτος νομοθέτης σε μια δημοκρατία που ιδρύθηκε από τους Αμερικανο-Λιβεριανούς, οι οποίοι καθιέρωσαν την Λιβερία ως χειραφετημένη χώρα, αλλά στην πραγματικότητα εδραίωσαν την δική τους εξουσία εις βάρος του πληθυσμού.
Μεγάλωσε λοιπόν στην «ελίτ». Πήγαινε σε καλά σχολεία και συναναστρέφονταν τους προνομιούχους της χώρας της. Ταυτόχρονα όμως επισκέπτονταν και την γιαγιά της που ζούσε στην επαρχία, εκεί που η εκπαίδευση αλλά και οι βασικές καθημερινές ανάγκες δεν αποτελούσαν δεδομένο. Έμαθε από μικρή λοιπόν να βλέπει και την άλλη πλευρά του νομίσματος.
Πριν ακόμα γίνει 20 χρονών είχε ήδη τέσσερις γιους, όμως αυτό δεν την σταμάτησε από το να επιδιώξει κάτι καλύτερο για ταν εαυτό της. Άφησε τα παιδιά στην οικογένεια της κι εκείνη πήγε στην Αμερική όπου πήρε το πτυχίο της. Επόμενη στάση στην ζωή της ήταν το υπουργείο οικονομικών της Λιβερίας και στην συνέχεια η φυλακή, λόγω της εμπλοκής της με την πολιτική κατά την διάρκεια της ιδιαίτερα επικίνδυνης πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε στην χώρα την δεκαετία του '80.
Ύστερα, ήρθε ο εμφύλιος πόλεμος και για εκείνη όπως και για δεκάδες άλλους Λιβεριανούς ήρθε η εξορία. Κατά τη διάρκεια της εξορίας εργάστηκε ως στέλεχος στην Citibank, στην Παγκόσμια τράπεζα και στο πρόγραμμα ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών στις ΗΠΑ.
Στη Λιβερία την ίδια περίοδο επικρατούσε το απόλυτο χάος. «Η κρίση» όπως το αποκαλούν πολύ απλά οι ίδιοι οι Λιβεριανοί. Μια περίοδος γεμάτη βία με περισσότερους από 250.000 νεκρούς με μία γενιά παιδιών να στρέφονται στα ναρκωτικά και στην συνέχεια να γίνονται δολοφόνοι και οι ίδιοι. Υπολογίζεται πως το 70% των γυναικών στη Λιβερία έπεσε θύμα βιασμού εκείνη την περίοδο.
Η Σιρλίφ εμφανίστηκε λοιπόν το 2005, θέτοντας ως στόχο να σηκώσει ένα ολόκληρο έθνος που είχε γονατίσει. Κατά την διάρκεια της 12χρονης διακυβέρνησης της κατάφερε πολλά, με πιο βασικό το να διατηρήσει την ειρήνη, σε μία χώρα που έμοιαζε με μπαρουταποθήκη έτοιμη να εκραγεί. Γιατί λοιπόν σήμερα ακούει τις γυναίκες της Αφρικής να λένε πως παρόλαυτα τις απογοήτευσε; Μα γιατί έδειξε να μην έχει καμία εμπιστοσύνη στο ίδιο της το φύλο.
Όταν το 2005 εκλέχθηκε πρόεδρος δεσμεύθηκε πως οι γυναίκες, με εκείνη επικεφαλής, θα έχουν πλέον πιο ενεργό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα. Στις πολύ σημαντικές εκλογές για το νομοθετικό σώμα που θα διεξαχθούν τον Οκτώβριο μόνο οι 163 από τους 1.026 υποψηφίους (16%) είναι γυναίκες, μαζί με την ίδια που κατεβαίνει για πρόεδρος ανάμεσα σε 20 άντρες. Εάν αναλογιστεί κανείς πως στις εκλογές του 2005 το ποσοστό των γυναικών υποψηφίων ήταν 14% αντιλαμβάνεται πως η αύξηση κάθε άλλο παρά σημαντική είναι.
Δεν είναι όμως μόνο οι φετινές επικείμενες εκλογές που δείχνουν την άρνηση της Σιρλίφ να εμπιστευτεί άτομα του ίδιου φύλου. Το 2005 εκλέχθηκαν μόλις 13 γυναίκες στο νομοθετικό σώμα και το 2011 ο αριθμός αυτός μειώθηκε σε οκτώ. Οι προβλέψεις για τις εκλογές που θα γίνουν στις 10 Οκτωβρίου σημειώνουν πως τώρα ο αριθμός θα μειωθεί ακόμα περισσότερο και η Σιρλίφ είναι η βασική υπεύθυνη γι' αυτό.
Παρά τα όσα υποσχέθηκε πριν από 12 χρόνια δεν έκανε απολύτως τίποτα για να δυναμώσει και να εδραιώσει την θέση της γυναίκας στην πολιτική σκηνή της Λιβερίας. Το αντίθετο μάλιστα. Όσες φορές της ζητήθηκε να στηρίξει μία γυναίκα υποψήφιο, εκείνη αρνήθηκε. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του 2009. Τότε πέθανε μία γυναίκα υποψήφιος του κόμματος της και όταν κλήθηκε να την αντικαταστήσει έκανε την έκπληξη, αφού αντί να στηρίξει μία άλλη γυναίκα υποψήφιο, στήριξε έναν άντρα, ο οποίος μάλιστα αργότερα, στις Εθνικές εκλογές έχασε την έδρα από μία γυναίκα του αντίπαλου πολιτικού κόμματος.
Από τους 21 υπουργούς της κυβέρνησης της, μόλις τέσσερις είναι γυναίκες, την ώρα μάλιστα που υπουργοί όπως των οικονομικών και της παιδείας είναι άτομα με μικρή εμπειρία και με ελάχιστα προσόντα.
Γιατί είναι όμως τόσο σημαντικό το πόσες γυναίκες έχει στην κυβέρνηση της η πρόεδρος της Λιβερίας; Γιατί οι γυναίκες της Αφρικής αισθάνονται «προδομένες» από εκείνη;
Η Σιρλίφ το 2011 κέρδισε το βραβείο Νόμπελ «για όσα προσφέρει πολεμώντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα γενικά και ιδιαίτερα για την ισότητα των γυναικών». Παρουσιάστηκε ως ένας «φάρος ελπίδας» σε μία ήπειρο όπου οι γυναίκες υποφέρουν και βιώνουν καθημερινά την ανισότητα και την καταπίεση.
Η Σιρλίφ ήταν εκείνη πάνω στην οποία στηρίχθηκαν εκατομμύρια γυναίκες, σε μία ήπειρο όπου πρακτικές όπως η κλειτοριδεκτομή συνεχίζουν να είναι καθημερινό φαινόμενο. Σε μία χώρα που 7 στις 10 γυναίκες έχουν πέσει θύματα βιασμού.
Σε αυτή την χώρα λοιπόν η παρουσία γυναικών στην κυβέρνηση δεν αποτελεί απλά μία απαίτηση για «φεμινιστικούς λόγους». Είναι ουσιαστική και αναγκαία. Οι γυναίκες της Αφρικής λένε μάλιστα χαρακτηριστικά πως δεν πρόκειται για «φεμινισμό» (feminism) αλλά για «γυναικεία δημοκρατία» (femocracy).
Η Σιρλίφ όμως αποφάσισε να απομακρυνθεί από το κίνημα που ουσιαστικά την έφερε στην εξουσία το 2005. Η παρακαταθήκη που θα αφήσει όσον αφορά την παρουσία των γυναικών στα γυναικεία δρώμενα θα είναι μηδαμινή.
Το χειρότερο όμως είναι πως θα αφήσει τις γυναίκες της χώρας της, αλλά και ολόκληρης της αφρικανικής ηπείρου να αναρωτιούνται «εάν δεν μας εμπιστεύτηκε ως άξιες για να ανταποκριθούμε σε σημαντικά πολιτικά πόστα η Σιρλίφ, μπορεί κανείς ποτέ να μας εμπιστευτεί;»

πηγή

Διπλωμάτης, πολιτικός και συγγραφέας. Aνάλωσε τη ζωή του στην προάσπιση των εθνικών υποθέσεων, μέχρις ότου πέσει και ο ίδιος θύμα του Εθνικού Διχασμού το 1920. Μαζί με τους φίλους του Περικλή Γιαννόπουλο και Αθανάσιο Σουλιώτη - Νικολαΐδη, υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού ρομαντικού εθνικισμού των αρχών του 20ου αιώνα.
Με καταγωγή από το Βογατσικό της Καστοριάς, ο Ίων Δραγούμης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1878. Ήταν ο πέμπτος γιος του δικαστικού και μετέπειτα πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και της Ελισάβετ Κοντογιαννάκη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1897 κατατάχτηκε εθελοντής στον άτυχο για τα ελληνικά όπλα ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Το 1899 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα και το 1902 τοποθετήθηκε ως υποπρόξενος στο Γενικό Προξενείο του Μοναστηρίου. Από τη θέση αυτή και με τη συνεργασία του πατέρα του και του γαμπρού του Παύλου Μελά εργάστηκε επίμονα για την οργάνωση των ορθοδόξων κοινοτήτων της Μακεδονίας κατά των Βούλγαρων σχισματικών, γνωστών και ως κομιτατζήδων.
Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησε ως πρόξενος στις Σέρρες (1903), στον Πύργο Βουλγαρίας, στη Φιλιππούπολη (1904), στην Αλεξανδρούπολη (τότε Δεδέαγατς) και στην Αλεξάνδρεια, όπου γνώρισε τους δύο έρωτες της ζωής του: την Πηνελόπη Δέλτα και τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Το 1907 τοποθετήθηκε στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης με τον βαθμό του γραμματέα. Η παραμονή του εκεί συνέπεσε με την Επανάσταση των Νεοτούρκων.
Οι επαγγελίες των επαναστατών «περί ισοπολιτείας των διαφόρων εθνοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία» φάνηκαν να δικαιώνουν ορισμένες απόψεις του, που θεωρούσαν ότι η λύση του ελληνικού ζητήματος θα μπορούσε να αναζητηθεί όχι με την ενσωμάτωση των αλύτρωτων πατρίδων στο Ελληνικό Κράτος, αλλά με τη «δημιουργία των συνθηκών που θα επέτρεπαν την ελεύθερη οικονομική, πολιτική και πολιτισμική ανάπτυξη των Ελλήνων στην ανατολική τους κοιτίδα». Ο Δραγούμης πίστευε στην ελληνοτουρκική συνεννόηση και φοβόταν τον από βορρά σλαβικό κίνδυνο.
Από το 1909 υπηρέτησε διαδοχικά στις πρεσβείες της Ρώμης και Λονδίνου, αναμίχθηκε στο Επαναστατικό Κίνημα του Γουδή (1909), ενώ το 1911 οργάνωσε στην Πάτμο συνέδριο για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπηρέτησε στο επιτελείο του Αρχιστρατήγου Διαδόχου Κωνσταντίνου και τον Οκτώβριο του 1912 διαπραγματεύτηκε με τους Τούρκους την παράδοση της Θεσσαλονίκης.

Στη συνέχεια διορίσθηκε διαδοχικά επιτετραμμένος στις πρεσβείες της Πετρούπολης, της Βιέννης, του Βερολίνου και το 1914 πρεσβευτής στην Πετρούπολη. Οι συχνές μεταθέσεις όλα αυτά τα χρόνια οφείλονταν στην άκαμπτη στάση του στα ευαίσθητα εθνικά θέματα και στις απρόβλεπτες πρωτοβουλίες που ανέπτυσσε.
Τον Μάιο του 1915 παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία για να πολιτευθεί. Πήρε μέρος στις εκλογές της 31ης Μαΐου και εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής Φλώρινας. Υποστηρικτής αρχικά του Ελευθέριου Βενιζέλου ήλθε σε ρήξη μαζί του, καθώς διέκρινε σημάδια αυταρχισμού και εθνικής υποτέλειας στην πολιτική του. Ο αντιβενιζελισμός του Δραγούμη δεν προερχόταν από κάποια τυφλή πίστη στη Μοναρχία, αλλά αντίθετα από την πίστη στην εθνική αυτοδιάθεση. Τον Ιανουάριο του 1916 εξέδωσε το περιοδικό Πολιτική Επιθεώρησις, που συμμεριζόταν τις επιλογές της αντιβενιζελικής παράταξης.
Μετά την επιτυχία του βενιζελικού κινήματος το 1917 εξορίσθηκε με άλλους αντιβενιζελικούς πολιτικούς στην Κορσική, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου (1918). Επανήλθε στην Ελλάδα για να εξοριστεί αυτή τη φορά στη Σκόπελο. Απελευθερώθηκε στα τέλη του 1919 και ανέπτυξε δράση υπέρ της «Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως», η οποία συσπείρωνε τους αντιβενιζελικούς. Ο Ίων Δραγούμης ήταν ένας από τους ηγέτες της, καθώς ξεχώριζε τόσο για τις πολιτικές και διπλωματικές του ικανότητες, όσο και για την πνευματικότητα και την αγνή φιλοπατρία του.
Την επομένη της απόπειρας δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι (30 Ιουλίου 1920), ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς στη διασταύρωση των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Παπαδιαμαντοπούλου. Η άσκοπη και άδικη δολοφονία του συγκίνησε το Πανελλήνιο και τον πολιτικό κόσμο. Ο Κωστής Παλαμάς από τις στήλες της Καθημερινής του αφιέρωσε τη Νεκρική Ωδή:
Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες, Κολώνα
(Πώς έπεσες, γραφή να μη το λέη)
Λευκή με της Πατρίδας την εικόνα
Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίη,
Βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίη!
Το συγγραφικό του έργο, αποτελούμενο από πολιτικές μελέτες, άρθρα κοινωνικού προβληματισμού και λογοτεχνήματα, συντονίζεται με την εθνική και πολιτική του δράση. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες του δημοτικισμού στην Ελλάδα και συχνά υπέγραφε με το ψευδώνυμο Ίδας. Το πολιτικό του μανιφέστο εμπεριέχεται στο κείμενα Ελληνικός Πολιτισμός (1914) και Μονοπάτι, στο οποίο αναλύει τους σκοπούς της ύπαρξης του ελληνικού έθνους και το περιεχόμενο της εθνικής ιδεολογίας. Ο Ίων Δραγούμης πίστευε βαθιά στην κοινοτική ιδέα και όχι στην αυταπάτη της δημοκρατίας, που μας «σαπίζει», όπως έλεγε.

Ρήσεις Δραγούμη

  • «Θέλω να είμαι ωραίο δείγμα Έλληνος. Να σκοπός μιας ζωής!»
  • «Να ξέρετε πως αν σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει… Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε…»
  • «Δεν ξέρω αν είμαστε καθαροί απόγονοι των αρχαίων. Είτε καθαροί, είτε κι ανακατωμένοι, μιλούμε όμως γλώσσα ελληνική».
  • «Ξεσκέπασε τη δημοτική παράδοση και πρόσωπο με πρόσωπο θα αντικρίσεις γυμνή την ψυχή σου».
  • «Εκείνο που με συνδέει μ' έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης».
  • «Η φρονιμάδα είναι τυφλή. Η τρέλα έχει μάτια και βλέπει».

Επιλεγμένη Εργογραφία

  • «10 άρθρα στο ΝΟΥΜΑ» («Ρηγόπουλος»)
  • «Ελληνικός Πολιτισμός» («Ευθύνη»)
  • «Μονοπάτι» («Νέα Θέσις»)
  • «Σαμοθράκη» («Ρηγόπουλος»)
  • «Μαρτύρων και ηρώων αίμα» («Ρηγόπουλος»)
  • «Πολιτικά Κείμενα» («Δωδώνη»)
  • «Φύλλα Ημερολογίου 1895 - 1920» («Ερμής»)

28 χρόνια μετά τον θάνατο του, ο Νταλί εκταφιάζεται για τον πιο ακραίο λόγο!

Δικαστήριο στην Μαδρίτη διέταξε την εκταφή του Σαλβαδόρ Νταλί ώστε να πραγματοποιηθούν γενετικές εξετάσεις. Σκοπός της απόφασης αυτής είναι να διαπιστωθεί εάν ο διάσημος ζωγράφος είναι ο βιολογικός πατέρας μιας γυναίκας από την Καταλονία.

Η Πιλάρ Αμπελ Μαρτίνεζ έχει ζητήσει να αναγνωριστεί ως κόρη του Νταλί, ο οποίος είναι ενταφιασμένος στο Φιγκέρας.

Εικοσιοκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του, τα λείψανα του θα παρέχουν το απαραίτητο δείγμα DNA για να αποδείξουν εάν είναι ο πατέρας της Μαρτίνεζ. Η απόφαση αυτή πάρθηκε από τους δικαστές καθώς δεν υπήρχε άλλο διαθέσιμο γενετικό υλικό για να γίνει η σύγκριση.

Η γυναίκα ισχυρίζεται πως η μητέρα της, Αντόνια, είχε δεσμό με τον διάσημο ζωγράφο όσο δούλευε για μια οικογένεια που έμενε στο Καντακές, δίπλα από το σπίτι του Νταλί εκεί.

Η Αντόνια εγκατέλειψε το σημείο το 1955 όπου και μετακόμισε σε άλλη πόλη και παντρεύτηκε έναν άλλο άνδρα.

«Το μόνο που μου λείπει είναι το μουστάκι» είπε κάποτε η Μαρτίνεζ, σύμφωνα με την El Mundo.

Την περίοδο που ισχυρίζεται πως έλαβε τόπο ο παράνομος δεσμός, όμως, ο Νταλί ήταν ήδη παντρεμένος με την μούσα του, Γκαλά. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά.

Αξίζει να σημειωθεί, βέβαια, πως η Μαρτίνεζ έκανε δυο τεστ πατρότητας το 2007 αλλά δεν έλαβε ποτέ τα αποτελέσματα. Η νομικές της ενέργειες ενάντια στο Ισπανικό κράτος πραγματοποιήθηκαν διότι σε αυτό ανήκει πλέον η περιουσία του Νταλί.

Ο δικηγόρος της Μαρτίνεζ λέει πως δεν υπάρχει επίσημη ημερομηνία εκταφής αλλά πως θα συμβεί εντός του Ιουλίου.

Ο Σαλβαδόρ Νταλί απεβίωσε στις 24 Ιανουαρίου 1989 σε ηλικία 84 ετών σε νοσοκομείο του Φιγκέρας.

Τα τελευταία του χρόνια βρισκόταν σε κακή ψυχολογική κατάσταση και τα πέρασε κλεισμένος στον πύργο του στο Πουμπόλ, περιστοιχισμένος από νοσηλεύτριες και γραμματείς.

Ο πιο σημαντικός θάνατος του 2016 και ιδέα δεν έχετε 
Η χρονιά-δρεπάνι 2016 ήταν ίσως η χρονιά που περισσότερο από κάθε άλλη είδε τα social media να γεμίζουν από κλαψουρίσματα και νοσταλγίες για μια σειρά από διάσημα ονόματα που «έφυγαν».
Και φυσικά δεν υπάρχει τίποτα το κακό σε αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα το κακό στο να αναπολείς τα τραγούδια του George Michael ή του Prince αλλά είναι απολύτως προβληματικό και ενδεικτικό των αξιών μας το ότι η κλάψα περιορίζεται σε ανθρώπους της εμπορικής λαϊκής διασκέδασης (ξέρω ότι δε θα αρέσει αυτός ο χαρακτηρισμός) και ούτε καν σε καλλιτέχνες, πολύ δε περισσότερο δε θα περιλάβει εκείνους που προσέφεραν πραγματικά στην ανθρωπότητα.
Το όνομά του ήταν Donald Henderson και γεννήθηκε το 1928 στο Λέικγουντ, στο Οχάιο. Πέθανε στις 19 Αυγούστου 2016 σε ηλικία 87 ετών στη Βαλτιμόρη. Προφανώς κανείς δεν τον έχει ακούσει, δεν ξέρει καν για το έργο του και φυσικά ούτε συζήτηση για το θάνατό του.
Στη δεκαετία 1967-77 ήταν επικεφαλής μιας μικρής ομάδας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας* με την ονομασία Μονάδα Εκρίζωσης της Ευλογιάς (Smallpox Eradication Unit) και τη χρηματοδότηση της USAID.
Την εποχή εκείνη περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαιναν κάθε χρόνο από τη νόσο αυτή, κυρίως στη Βραζιλία και σε χώρες της Αφρικής. Ο *ΠΟΥ βρέθηκε στην ευτυχή θέση να ανακοινώσει ότι από το 1979 δε σημειωνόταν πλέον κανένας θάνατος παγκοσμίως και η ευλογιά είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης.
o Henderson (πρώτος στ αριστερά) σαν μέλος της ομάδας εξάλειψης της ευλογιάς του CDC το 1966.
o Henderson (πρώτος στ αριστερά) σαν μέλος της ομάδας εξάλειψης της ευλογιάς του CDC το 1966.
Αυτό είχε συμβεί λόγω της επιτυχημένης στρατηγικής της ομάδας αυτής. Είχε αποδειχτεί ότι ένα επιτυχημένο πρόγραμμα εμβολιασμών δεν ήταν αρκετό για να κερδηθεί η μάχη. Η επιτυχία ήρθε με την εγκατάσταση μηχανισμών «Παρακολούθησης και περιορισμού» (surveillance-containment) χάρη στους οποίους καταγραφόταν ταχύτατα όλα τα νέα κρούσματα και εμβολιαζόταν τάχιστα όλοι οι συγγενείς και κοντινοί κάτοικοι στη γύρω περιοχή. Η προσπάθεια ήταν γιγάντια, πήραν μέρος 73 χώρες και το τελευταίο κρούσμα αναφέρθηκε στη Σομαλία στις 26 Οκτωβρίου 1977.
Η ευλογιά ήταν η πρώτη νόσος από εκείνες που ταλαιπωρούν το ανθρώπινο είδος επί αιώνες η οποία εξαλείφθηκε. Η επιτυχία αυτή οδήγησε στην εκπόνηση παρόμοιων προγραμμάτων που έχουν φέρει στο όριο της εξάλειψης την πολιομυελίτιδα και άλλες ασθένειες, και σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία αυτή οφείλεται στον Henderson.
Τιμήθηκε με πολλά διεθνή βραβεία και ακαδημαϊκές θέσεις συμπεριλαμβανομένου του Albert Schweitzer International Prize for Medicine, Health for All Medal of the World Health Organization και του US Presidential Medal of Freedom.
Το 2002 τιμήθηκε με το Προεδρικό Παράσημο της Ελευθερίας, την υψηλότερη διάκριση που μπορούν να λάβουν οι απλοί πολίτες στις ΗΠΑ.
Το 2002 τιμήθηκε με το Προεδρικό Παράσημο της Ελευθερίας, την υψηλότερη διάκριση που μπορούν να λάβουν οι απλοί πολίτες στις ΗΠΑ.
Κανένα Nobel δε δόθηκε γι’ αυτό το επίτευγμα, τα Nobel πήγαν σε τρεις προέδρους των ΗΠΑ,  κανένα δάκρυ δε χύθηκε, όλη η κλάψα πήγε στον Johan Cruyff και τον David Bowie. Τυχαίο που σε όλους τους απολογισμούς των σημαντικών θανάτων για το 2016 έχει μόνο τραγουδιστές, ηθοποιούς και δευτεροκλασάτους συγγραφείς;
Ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δυσκολεύεται να βρει την Αγγλία και τη Γαλλία στο χάρτη και αμφιβάλω αν ξέρει με ποιους πολέμησε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες. Ξέρει όμως πολύ καλά τα latest hits. Είναι δυνατόν να έχει κανείς την απαίτηση να ξέρει τι είναι ο ΠΟΥ, τι η ευλογιά και από τι αιτίες θανάτου έχουμε γλυτώσει την τελευταία δεκαετία;
Από το 1979 που αναφέρθηκε ο τελευταίος θάνατος από ευλογιά, έχουν περάσει 37 χρόνια και έχουν σωθεί 74 εκατομμύρια ζωές. Τόσοι πέθαναν και στους δυο παγκόσμιους πολέμους μαζί.
Δε χρειάζονται δάκρυα για τον Henderson. Δεν τα έχει ανάγκη, σε αντίθεση με τα δημοφιλή λαϊκά είδωλα.

************

Του Κωνσταντίνου Ν. Φουντουλάκη (Aναπληρωτής καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ)



Back To Top