Articles by "Έλληνες"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Έλληνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Οι 23χρονοι φοιτητές του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΑΠΘ, ο Θωμάς Μπίκιας, ο Ρόνι Λέσι και η Αγγελική Παπαθανασίου, δημιούργησαν το Tremor FreeMe, μια start-up επιχείρηση που επικεντρώνεται στη Νόσο του Πάρκινσον στοχεύοντας στη μείωση ή ακόμα και εξαφάνιση του συμπτώματος του τρέμουλου στους ασθενείς.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια συσκευή που θα φοριέται στο χέρι σαν ρολόι και θα σταματάει το τρέμουλο βοηθώντας τους ασθενείς με Πάρκινσον, Ιδιοπαθή τρόμο ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τρόμου (τρέμουλο) να αποκτήσουν ξανά την καθημερινότητα τους και τη χαμένη τους αυτοπεποίθηση. Η συσκευή αυτή επιτυγχάνει τη μείωση του τρόμου καταλαβαίνοντας ποιος μυς ενεργοποιείται ακούσια, λόγω της πάθησης, και ενεργοποιώντας τον αντίθετο, παρέχοντας έτσι μια «αντικίνηση» που σταθεροποιεί το χέρι.

«Ζώντας με τον παππού μου που έχει Πάρκινσον έβλεπα πόσες πρακτικές δυσκολίες αντιμετώπιζε καθημερινά και πόσο τον επηρέαζε και σε ψυχολογικό επίπεδο» λέει ο Θωμάς Μπίκιας στην Athens Voice. «Αυτό, σε συνδυασμό με τη συναναστροφή μας με το εργαστήριο Βιοϊατρικής τεχνολογίας του ΑΠΘ οδήγησαν στην έρευνα ενός τρόπου ώστε να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους και να προσφέρουμε, εάν γίνεται, μια λύση πέρα από τα ακριβά και με έντονες παρενέργειες φάρμακα και εγχειρήσεις. Έτσι, σταδιάκα και ύστερα από την επιβεβαίωση από τον καθηγητή μας, κ. Χατζηλεοντιάδη, ότι κάτι τέτοιο μπορεί να δουλέψει, οδηγηθήκαμε στο Tremor FreeMe».

Η καινοτομία πάνω σε αυτό εντοπίζεται σε πολλά σημεία. Τα παιδιά προτείνουν μια ολοκληρωτική λύση στο πρόβλημα καθώς, πέρα από τη σταθεροποίηση του χεριού μέσω μιας συσκευής που θα είναι κομψή και δε θα διακριτοποιεί τον ασθενή, έχουν αναπτύξει και μια εφαρμογή που επικοινωνεί μαζί της. Μέσω της εφαρμογής κάθε συσκευή προσαρμόζεται στις ανάγκες του εκάστοτε ασθενή ξεχωριστά, μέσω μεθόδων τεχνητής νοημοσύνης, παρέχοντας εξατομικευμένη φροντίδα που αυξάνει το ποσοστό μείωσης του τρόμου.

Σύμφωνα με τον Θωμά, τα ελληνικά πανεπιστήμια παρέχουν πολύ υψηλό γνωστικό επίπεδο που επιτρέπει τη σύλληψη και υλοποίηση κάποιας ιδέας. «Οι δυσκολίες όμως που υπάρχουν είναι πολλές, που κυρίως προκύπτουν από οικονομικούς, συμβουλευτικούς, γραφειοκρατικούς παράγοντες, και τις συναντάς όταν φτάνεις στο σημείο να θες να βγάλεις την ιδέα σου στην αγορά. Δυστυχώς, η οικονομία της Ελλάδας δε διευκολύνει την κατάσταση, ωστόσο αυτό δεν πιστεύω ότι είναι απαγορευτικό καθώς όλα αντιμετωπίζονται δουλεύοντας πολλές ώρες και ζητώντας βοήθεια από τους κατάλληλους ανθρώπους».

Το ξεκίνημα, εκ των πραγμάτων, δεν είναι ποτέ εύκολο αλλά η αφοσίωση στο όραμα και το κίνητρο για δημιουργία είναι ένα καλό σημάδι ότι υπάρχει προοπτική. Άλλωστε η καθημερινότητα στην Ελλάδα, όπως είναι δομημένη το 2018, δείχνει ότι ακόμα και μέσα στην κρίση μια πρωτότυπη ιδέα μπορεί να βοηθήσει πολύ κόσμο αλλά και να εξελιχθεί σε επικερδή επιχείρηση.

«Για μένα, σαν μηχανικός, το «επιχειρώ» σημαίνει ότι μια πολύ καλή ιδέα που σκέφτηκα και έφτιαξα μπορεί να φύγει από το εργαστήριο και να φτάσει σε σημείο να χρησιμοποιείται από πολλούς ανθρώπους. Κι αυτός είναι και ο στόχος για τη συσκευή που αναπτύσσουμε. Να μπορέσει, δηλαδή, να εξυπηρετήσει όσους περισσότερους την έχουν ανάγκη σε παγκόσμιο επίπεδο».



To Πάρκινσον είναι ένα λεπτό θέμα, όπως όλα τα προβλήματα υγείας εξάλλου, που κατά καιρούς έχει αποτελέσει ταμπού και επηρεάζει πολύ τους ασθενείς ψυχολογικά. «Κάποια συμπτώματα όπως π.χ. η δυσκολία στο βάδισμα ή στην ομιλία και το τρέμουλο στο χέρι είναι αυτά που κακώς αποξενώνουν τον μέσο άνθρωπο, που δεν ξέρει από τι προέρχονται, από τον ασθενή» λέει ο Θωμάς.

Αυτή τη στιγμή η συσκευή βρίσκεται σε στάδιο εργαστηριακού πρωτοτύπου που έχει δοκιμαστεί σε ασθενείς σε νοσοκομεία στη Θεσσαλονίκη και έχει θετικά αποτελέσματα. Ταυτόχρονα συνεχίζεται η δουλειά για την ολοκλήρωση της τεχνολογίας και τη δημιουργία προϊόντος που θα μπορεί να φτάσει στον ασθενή το συντομότερο δυνατό. Η ομάδα συνεργάζεται με δύο γιατρούς σε νοσοκομεία στη Θεσσαλονίκη, ενώ έχει και την τεχνολογική υποστήριξη του εργαστήριου Βιοϊατρικής Τεχνολογίας του ΑΠΘ.

Τα παιδιά, μάλιστα, με αυτήν την τεχνολογία κατέκτησαν την πρώτη θέση στο διαγωνισμό καινοτομίας Cosmote Hackathon 2018 και πρόσφατα επιλέχτηκαν στο OK!Thess, ένα πρόγραμμα επιχειρηματικής επιτάχυνσης στη Θεσσαλονίκη για εκπαίδευση και mentoring.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Δεν θα βρείτε κανέναν τόσο αφοσιωμένο, τόσο προσηλωμένο και κανέναν που θυσίασε τα πάντα για να βγάλει μια σημαντική φωτογραφία»: με τα λόγια περιγράφει τον Γιάννη Μπεχράκη ο βετεράνος φωτογράφος του Reuters, Goran Tomasevic.

Το ειδησεογραφικό πρακτορείο λέει μέσω εκτενούς άρθρου το δικό του «αντίο» στον σπουδαίο Έλληνα φωτορεπόρτερ, ο οποίος πέθανε χτες σε ηλικία 58 ετών αφού έχασε τη μάχη με τον καρκίνο.

Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ Γιάννης Μπεχράκης εντάχθηκε στο δυναμικό του πρακτορείου πριν από 30 χρόνια και κάλυψε σημαντικά γεγονότα ανά τον κόσμο. Μέσα από τις φωτογραφίες του έδειξε στον πλανήτη τον σπαραγμό των πολέμων στο Αφγανιστάν και την Τσετσενία ενώ κάλυψε γεγονότα όπως το σεισμό στο Κασμίρ αλλά και την αιγυπτιακή επανάσταση του 2011.

«Στην πορεία κέρδισε τον σεβασμό των συναδέλφων αλλά και των αντιπάλων του για τις δεξιότητές του και το θάρρος του» γράφει το Reuters, υπενθυμίζοντας παράλληλα ότι ο Μπεχράκης και η ομάδα του κέρδισαν το βραβείο Πούλιτζερ το 2016 για τον τρόπο που κάλυψαν την προσφυγική κρίση.

«Συνάδελφοι που εργάστηκαν μαζί του είπαν πως το Reuters έχασε έναν ταλαντούχο και παθιασμένο δημοσιογράφο» τονίζει το πρακτορείο.

«Πάντα θέλω να είμαι όπου με χρειάζονται-να βλέπω με την ψυχή και τα μάτια τους» έλεγε ο βραβευμένος φωτορεπόρτερ Γιάννης Μπεχράκης, κάθε φορά που ένας δημοσιογράφος τον ρωτούσε αν είναι αμέτοχος σε όλα όσα απαθανατίζει.

Με πραγματικό κίνδυνο της ζωής του και αντιμετωπίζοντας τον θάνατο που τώρα κατάφερε να του στήσει την πιο αποτελεσματική ενέδρα, βρέθηκε στα πιο επικίνδυνα μέτωπα: από τον εμφύλιο στη Γιουγκοσλαβία μέχρι την αιματοβαμμένη Τσετσενία, το Αφγανιστάν, την Παλαιστίνη, τη Σιέρα Λεόνε.

Ήταν ο μοναδικός Έλληνας που κατάφερε να φέρει το Πούλιτζερ στην Ελλάδα για τις φωτογραφίες που τράβηξε ως επικεφαλής του Ρόιτερς μαζί με τον Άλκη Κωνσταντινίδη και τον Αλέξανδρο Αβραμίδη καλύπτοντας την προσφυγική κρίση.

Η ευαισθησία του τον έκανε να ξεχωρίζει όπως και το σπάνιο ήθος και η ανθρωπιά του. Ξεκίνησε την καριέρα του επειδή η φωτογραφία τον έφερνε πιο κοντά σε αυτό που ήθελαν να εκφράσουν οι άνθρωποι και εμπνεύστηκε βλέποντας και απαθανατίζοντας τη συγκίνηση στον θριαμβευτικό για την Ελλάδα τελικό του μπάσκετ το 1987. Κάλυψε την κηδεία του Χομεινί - «μόνο που έχασα εξαιτίας αυτού τα γεγονότα στην πλατεία Τιεν αμεν» έλεγε και από τότε βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή των πιο κρίσιμων παγκόσμιων γεγονότων.

Στα τέλη της δεκαετίας του '90 πήρε την απόφαση να μετοικήσει για χρόνια Κόσοβο ζώντας από κοντά τον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο. Όταν μάλιστα κάποια στιγμή, το 1998, μπήκε σε ένα ισοπεδωμένο χωριό, ήταν εκείνος που μετέφερε τα νέα σε έναν από τους ελάχιστους ζωντανούς πιτσιρικάδες που είχαν μείνει για το ποιος ήταν ο νικητής της μάχης. Είχε κρυφτεί στο λεωφορείο του θείου του που ήταν ακριβώς απέξω και ήταν διάτρητο από σφαίρες.

Ακολούθησαν διάφορα τρομακτικά γεγονότα και δυο χρόνια αργότερα αποφάσισε μαζί με τον κολλητό του που κάλυπταν τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας να πάει στο πιο φονικό, ίσως, μέτωπο του πλανήτη, τη Σιέρα Λεόνε. Σε μια ενέδρα που τους έστησαν οι αντάρτες σώθηκε από θαύμα και είδε τον φίλο του Κερτ Σορκ να πέφτει νεκρός από σφαίρες δίπλα του. Είχε υποσχεθεί να πετάξει τις στάχτες του στο 'Νεκροταφείο των Λεόντων' του Σαράγεβο και να παίξει στην κηδεία του το Brother in arms των Dire Straits. Δεν ξεπέρασε ποτέ τον θάνατό του και έκτοτε προσπαθούσε να προστατεύει όπως μπορούσε τους συναδέλφους και τους φίλους του-ακόμα και με κίνδυνο τη ζωή του.

Είχε συνηθίσει να αλλάζει μέτωπα, να ζει επικινδύνως: κόντεψε να πέσει νεκρός από τις οβίδες των Τσετσένων αυτονομιστών, έχει κινδυνέψει στο Αφγανιστάν ενώ θα μπορούσε να είχε βουλιάξει με το σαπιοκάραβο με το οποίο περιπλανιόταν στην Αδριατική, παραμονές Χριστουγέννων, μόλις πέρυσι, φωτογραφίζοντας τους πρόσφυγες. Επικίνδυνη και η αποστολή στο Κομπάνι, όπου εκεί, στα σύνορα της Συρίας με την Τουρκία, έζησε από κοντά την επέλαση των τζιχαντιστών του ISIS.

Κάθε φορά που οι Τούρκοι τον έδιωχναν, εκείνος επέστρεφε. Τον είχαν μάλιστα συλλάβει δυο φορές και την τρίτη που κινδύνεψε με απέλαση κάποιος του επεσήμανε ότι ως Έλληνας ξέρει να ξεφεύγει. «Ναι είμαι Έλληνας αλλά πολύ καλός Έλληνας» του είπε κερδίζοντας την εμπιστοσύνη, όπως έκανε κάθε φορά που έβρισκε δυσκολία.

Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός ήταν από τα όπλα του. Λάτρευε οτιδήποτε ξεπερνούσε τα όρια, τη ροκ μουσική στη διαπασών, τα επικίνδυνα αθλήματα, τα βουνά και τη θάλασσα, τις μηχανές. Σεβόταν τη διαφορετικότητα και τις απόψεις των άλλων.

Επίσης αγαπούσε πολύ την Αμερική «για τον αέρα ελευθερίας της» και πρόσφατα είχε κληθεί να διδάξει φωτοδημοσιογραφία σε μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ. «Ο πόλεμος είναι σαν φωτιά σε ξηρό χορτάρι» έλεγε κάθε φορά που τον ρωτούσαν την άποψη του για τις αιματηρές συγκρούσεις. «Λίγο να φυσήξει ο άνεμος και γυρνάει από εδώ και από εκεί».

Οι πόλεμοι και ο θάνατος τον παραμόνευαν αλλά τον νίκησε ο καρκίνος, τον οποίο αντιμετώπισε με περηφάνια και δύναμη μέχρι τέλους έχοντας στο πλευρό του την πολυαγαπημένη του σύζυγο Ελισάβετ Μπεχράκη και την κόρη του Ρεβέκκα. Είχε και έναν γιο από προηγούμενο γάμο, τον Δημήτρη. Τελευταία του επιθυμία ήταν να αποτεφρωθεί και στην κηδεία του να ακούγεται αποκλειστικά η μουσική του εφηβικού ειδώλου Τζορτζ Χάρισον στον οποίο είχε αφιερώσει τη βραβευμένη με έπαινο έκθεση στο σχολείο.

Βραβεία

Εκτός από το Πούλιντζερ ο Γιάννης Μπεχράκης είχε κερδίσει τον τίτλο του «Έλληνα φωτορεπόρτερ της χρονιάς» 7 φορές από την Fuji. Είχε επίσης κερδίσει το πρώτο βραβείο στην κατηγορία «Ειδήσεις» στον παγκόσμιο φωτογραφικό διαγωνισμό WORLD PRESS PHOTO ανάμεσα σε 4.000 φωτογράφους από 122 χώρες και 40.000 φωτογραφίες.

Επίσης το 2000 είχε βραβευτεί από το OVERSEAS PRESS CLUB of AMERICA στη Νέα Υόρκη για το καλύτερο ξένο ρεπορτάζ στις ΗΠΑ ενώ το 2002 κέρδισε το βραβείο Bayeux για τους πολεμικούς ανταποκριτές, στον ετήσιο παγκόσμιο διαγωνισμό για την βράβευση των δημοσιογράφων που καλύπτουν πολεμικές συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο. Το 2015 η Guardian τον ανέδειξε ως τον φωτογράφο της χρονιάς και το 2016 κατέκτησε την ύψιστη διάκριση που είναι το βραβείο Πούλιτζερ.


Με πληροφορίες από εδώ κι εδώ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το φετινό βραβείο μαθηματικών Rolf Nevanlinna απονέμεται στον 37χρονο Έλληνα καθηγητή του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης των Υπολογιστών του ΜΙΤ, Κωνσταντίνο Δασκαλάκη.
Η ανακοίνωση έγινε στη διάρκεια του συνεδρίου της Διεθνούς Ένωσης Μαθηματικών στο Ρίο της Βραζιλίας.
Το βραβείο, που δημιουργήθηκε το 1981 προς τιμή του Φινλανδού μαθηματικού Ρολφ Νεβανλίνα και συνοδεύεται από το ποσό των 10.000 ευρώ, απονέμεται κάθε τέσσερα χρόνια σε επιστήμονα έως 40 ετών, ο οποίος έχει σημαντική συμβολή στα μαθηματικά της επιστήμης των υπολογιστών.
Ο Δασκαλάκης είναι απόφοιτος του ΕΜΠ και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ.
Το βραβείο Νεβανλίνα είναι η κορυφαία διεθνής διάκρισή του μέχρι σήμερα και του ανοίγει το δρόμο για να συμμετάσχει πλέον στο «Φόρουμ της Χαϊδελβέργης», όπου κάθε χρόνο παίρνουν μέρος οι κάτοχοι των κορυφαίων μαθηματικών βραβείων (Fields, Abel, Turing και Nevanlinna).

Η Μεσσήνια θεωρητική φυσικός Ασημίνα Αρβανιτάκη επελέγη ως μέλος της διοικούσας επιτροπής του νεοσύστατου Κέντρου για το Σύμπαν (Centre for the Universe), που δημιούργησε το διεθνούς φήμης Ινστιτούτο Perimeter του Καναδά.
Το νέο Κέντρο, με διευθυντή το διακεκριμένο φυσικό Νιλ Τούροκ, θα προωθήσει τη διεπιστημονική έρευνα αιχμής πάνω στα πιο δύσκολα ζητήματα της κοσμολογίας. Ανάμεσα στους υποστηρικτές του Κέντρου είναι ο Bρετανός κοσμολόγος Στίβεν Χόκινγκ.
Το Κέντρο για το Σύμπαν χρηματοδοτείται από χορηγία ανώνυμου φιλάνθρωπου και δημιουργήθηκε σε συνεργασία με καναδικά πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα.

Η Ασημίνα Αρβανιτάκη κατέχει την έδρα θεωρητικής φυσικής «Αρίσταρχος» του Ινστιτούτου Perimeter, με χρηματοδότηση από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Έχει τιμηθεί με το βραβείο «New Horizons Prize 2017» του Ιδρύματος Breakthrough και θεωρείται μία από τις πιο ικανές φυσικούς της γενιάς της.

Πρόκειται για μια δικαίωση και μια αναγνώριση στο πρόσωπο της Αρβανιτάκη που γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας και το μυαλό της την εξόπλισε ώστε να γίνει η πρώτη γυναίκα κάτοχος έδρας στο κορυφαίο Ινστιτούτο της Βόρειας Αμερικής. Δε θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν το προσωνύμιο "Ελληνίδα Άινσταϊν των καιρών μας".

Η Μεσσήνια φυσικός τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο "New Horizons in Physics" για το 2017 ως μια αναγνώριση για την πρωτοποριακή διεπιστημονική έρευνά της, η οποία γεφυρώνει τη θεωρία και το πείραμα στη σωματιδιακή φυσική, μέσα από μικρής κλίμακας πειράματα, που η ίδια έχει αναπτύξει.
"Έχω δουλέψει σε μέρη όπως το Berkeley, Stanford, επισκέπτομαι το CERN κάθε καλοκαίρι, αλλά το Perimeter ήταν ένας από τους οργανισμούς όπου ένιωθα ως ερευνητής ότι οι δυνατότητές μου ήταν ατελείωτες. Αν είχα μια ιδέα στο κεφάλι μου και ήθελα πραγματικά να κάνω κάτι, κάποιος θα με βοηθήσει να το πετύχουμε αυτό. νιώθω ότι το περιβάλλον εδώ είναι απλά μεθυστικό» έχει πει η Ασημίνα Αρβανιτάκη που κάνει την ομογένεια, αλλά και εμάς, υπερήφανους.
"Το χωριό του μπαμπά μου είναι η Κόκλα Μεσσηνίας κι εκεί ζούσα μέχρι 14 ετών. Πήγαινα στο Λύκειο στο Κοπανάκι, το οποίο απέχει πέντε χιλιόμετρα από την Κόκλα και κατόπιν πήγαμε στην Κυπαρισσία, όπου τώρα είναι το πατρικό μου, εκεί μένουν οι γονείς μου" έχει πει η Αρβανιτάκη σε τηλεφωνική συνέντευξη που παραχώρησε στον "Εθνικό Κήρυκα" της Νέας Υόρκης.

Αμφότεροι οι γονείς της ήταν καθηγητές, ο μεν πατέρας της μαθητικός, η δε μητέρα της φιλόλογος. Της Ασημίνας της άρεσαν πιο πολύ τα Μαθηματικά αν και με τα Φιλολογικά, όπως είπε, "δεν τα πήγαινε άσχημα" σημειώνει ο δημοσιογράφος Θεόδωρος Καλμούκος.
"Μου άρεσαν πολύ τα αυτοκίνητα και σκεπτόμουν να γίνω μηχανικός αυτοκινήτων, σας μιλώ για τρέλα" είπε η Αρβανιτάκη που τελικά την κέρδισε η Φυσική, γιατί "αυτό που με ενδιέφερε πιο πολύ ήταν γιατί τα πράγματα είναι έτσι όπως είναι, κι όχι γιατί το πώς θα κάνω τα πράγματα να δουλεύουν όπως θέλω".


Διπλωμάτης, πολιτικός και συγγραφέας. Aνάλωσε τη ζωή του στην προάσπιση των εθνικών υποθέσεων, μέχρις ότου πέσει και ο ίδιος θύμα του Εθνικού Διχασμού το 1920. Μαζί με τους φίλους του Περικλή Γιαννόπουλο και Αθανάσιο Σουλιώτη - Νικολαΐδη, υπήρξε ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού ρομαντικού εθνικισμού των αρχών του 20ου αιώνα.
Με καταγωγή από το Βογατσικό της Καστοριάς, ο Ίων Δραγούμης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου του 1878. Ήταν ο πέμπτος γιος του δικαστικού και μετέπειτα πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και της Ελισάβετ Κοντογιαννάκη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1897 κατατάχτηκε εθελοντής στον άτυχο για τα ελληνικά όπλα ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Το 1899 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα και το 1902 τοποθετήθηκε ως υποπρόξενος στο Γενικό Προξενείο του Μοναστηρίου. Από τη θέση αυτή και με τη συνεργασία του πατέρα του και του γαμπρού του Παύλου Μελά εργάστηκε επίμονα για την οργάνωση των ορθοδόξων κοινοτήτων της Μακεδονίας κατά των Βούλγαρων σχισματικών, γνωστών και ως κομιτατζήδων.
Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησε ως πρόξενος στις Σέρρες (1903), στον Πύργο Βουλγαρίας, στη Φιλιππούπολη (1904), στην Αλεξανδρούπολη (τότε Δεδέαγατς) και στην Αλεξάνδρεια, όπου γνώρισε τους δύο έρωτες της ζωής του: την Πηνελόπη Δέλτα και τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Το 1907 τοποθετήθηκε στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης με τον βαθμό του γραμματέα. Η παραμονή του εκεί συνέπεσε με την Επανάσταση των Νεοτούρκων.
Οι επαγγελίες των επαναστατών «περί ισοπολιτείας των διαφόρων εθνοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία» φάνηκαν να δικαιώνουν ορισμένες απόψεις του, που θεωρούσαν ότι η λύση του ελληνικού ζητήματος θα μπορούσε να αναζητηθεί όχι με την ενσωμάτωση των αλύτρωτων πατρίδων στο Ελληνικό Κράτος, αλλά με τη «δημιουργία των συνθηκών που θα επέτρεπαν την ελεύθερη οικονομική, πολιτική και πολιτισμική ανάπτυξη των Ελλήνων στην ανατολική τους κοιτίδα». Ο Δραγούμης πίστευε στην ελληνοτουρκική συνεννόηση και φοβόταν τον από βορρά σλαβικό κίνδυνο.
Από το 1909 υπηρέτησε διαδοχικά στις πρεσβείες της Ρώμης και Λονδίνου, αναμίχθηκε στο Επαναστατικό Κίνημα του Γουδή (1909), ενώ το 1911 οργάνωσε στην Πάτμο συνέδριο για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπηρέτησε στο επιτελείο του Αρχιστρατήγου Διαδόχου Κωνσταντίνου και τον Οκτώβριο του 1912 διαπραγματεύτηκε με τους Τούρκους την παράδοση της Θεσσαλονίκης.

Στη συνέχεια διορίσθηκε διαδοχικά επιτετραμμένος στις πρεσβείες της Πετρούπολης, της Βιέννης, του Βερολίνου και το 1914 πρεσβευτής στην Πετρούπολη. Οι συχνές μεταθέσεις όλα αυτά τα χρόνια οφείλονταν στην άκαμπτη στάση του στα ευαίσθητα εθνικά θέματα και στις απρόβλεπτες πρωτοβουλίες που ανέπτυσσε.
Τον Μάιο του 1915 παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία για να πολιτευθεί. Πήρε μέρος στις εκλογές της 31ης Μαΐου και εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής Φλώρινας. Υποστηρικτής αρχικά του Ελευθέριου Βενιζέλου ήλθε σε ρήξη μαζί του, καθώς διέκρινε σημάδια αυταρχισμού και εθνικής υποτέλειας στην πολιτική του. Ο αντιβενιζελισμός του Δραγούμη δεν προερχόταν από κάποια τυφλή πίστη στη Μοναρχία, αλλά αντίθετα από την πίστη στην εθνική αυτοδιάθεση. Τον Ιανουάριο του 1916 εξέδωσε το περιοδικό Πολιτική Επιθεώρησις, που συμμεριζόταν τις επιλογές της αντιβενιζελικής παράταξης.
Μετά την επιτυχία του βενιζελικού κινήματος το 1917 εξορίσθηκε με άλλους αντιβενιζελικούς πολιτικούς στην Κορσική, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου (1918). Επανήλθε στην Ελλάδα για να εξοριστεί αυτή τη φορά στη Σκόπελο. Απελευθερώθηκε στα τέλη του 1919 και ανέπτυξε δράση υπέρ της «Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως», η οποία συσπείρωνε τους αντιβενιζελικούς. Ο Ίων Δραγούμης ήταν ένας από τους ηγέτες της, καθώς ξεχώριζε τόσο για τις πολιτικές και διπλωματικές του ικανότητες, όσο και για την πνευματικότητα και την αγνή φιλοπατρία του.
Την επομένη της απόπειρας δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι (30 Ιουλίου 1920), ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς στη διασταύρωση των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Παπαδιαμαντοπούλου. Η άσκοπη και άδικη δολοφονία του συγκίνησε το Πανελλήνιο και τον πολιτικό κόσμο. Ο Κωστής Παλαμάς από τις στήλες της Καθημερινής του αφιέρωσε τη Νεκρική Ωδή:
Λευκή ας βαλθεί όπου έπεσες, Κολώνα
(Πώς έπεσες, γραφή να μη το λέη)
Λευκή με της Πατρίδας την εικόνα
Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίη,
Βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίη!
Το συγγραφικό του έργο, αποτελούμενο από πολιτικές μελέτες, άρθρα κοινωνικού προβληματισμού και λογοτεχνήματα, συντονίζεται με την εθνική και πολιτική του δράση. Υπήρξε από τους πρωτεργάτες του δημοτικισμού στην Ελλάδα και συχνά υπέγραφε με το ψευδώνυμο Ίδας. Το πολιτικό του μανιφέστο εμπεριέχεται στο κείμενα Ελληνικός Πολιτισμός (1914) και Μονοπάτι, στο οποίο αναλύει τους σκοπούς της ύπαρξης του ελληνικού έθνους και το περιεχόμενο της εθνικής ιδεολογίας. Ο Ίων Δραγούμης πίστευε βαθιά στην κοινοτική ιδέα και όχι στην αυταπάτη της δημοκρατίας, που μας «σαπίζει», όπως έλεγε.

Ρήσεις Δραγούμη

  • «Θέλω να είμαι ωραίο δείγμα Έλληνος. Να σκοπός μιας ζωής!»
  • «Να ξέρετε πως αν σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει… Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε…»
  • «Δεν ξέρω αν είμαστε καθαροί απόγονοι των αρχαίων. Είτε καθαροί, είτε κι ανακατωμένοι, μιλούμε όμως γλώσσα ελληνική».
  • «Ξεσκέπασε τη δημοτική παράδοση και πρόσωπο με πρόσωπο θα αντικρίσεις γυμνή την ψυχή σου».
  • «Εκείνο που με συνδέει μ' έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης».
  • «Η φρονιμάδα είναι τυφλή. Η τρέλα έχει μάτια και βλέπει».

Επιλεγμένη Εργογραφία

  • «10 άρθρα στο ΝΟΥΜΑ» («Ρηγόπουλος»)
  • «Ελληνικός Πολιτισμός» («Ευθύνη»)
  • «Μονοπάτι» («Νέα Θέσις»)
  • «Σαμοθράκη» («Ρηγόπουλος»)
  • «Μαρτύρων και ηρώων αίμα» («Ρηγόπουλος»)
  • «Πολιτικά Κείμενα» («Δωδώνη»)
  • «Φύλλα Ημερολογίου 1895 - 1920» («Ερμής»)

Ένα συναρπαστικό ταξίδι στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ενός πολιτισμού που καθόρισε την ανθρωπότητα ξεκίνησε στο National Geographic, από τη Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου στις 21:00, με το «The Greeks».

Ξεκινώντας από την αυγή ενός από τους σημαντικότερους αρχαίους πολιτισμούς του κόσμου και φτάνοντας μέχρι τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, η σειρά-ντοκιμαντέρ «The Greeks» επιχειρεί να φωτίσει την καθοριστική συνεισφορά των Ελλήνων στην παγκόσμια σκέψη και στη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού, αλλά και να συνδέσει το λαμπρό χτες με το αβέβαιο τώρα, στρέφοντας το βλέμμα σε ένα καλύτερο αύριο.



Στο «The Greeks», ιστορικοί, αρχαιολόγοι, ηθοποιοί, αθλητές, επιστήμονες και καλλιτέχνες εξερευνούν τη γέννηση του ελληνικού πολιτισμού, που αναδείχθηκε μέσα από αντιξοότητες για να θέσει τις βάσεις πανανθρώπινων ιδεών και αξιών. Δημοκρατία, λογική σκέψη, θέατρο, αθλητισμός, τέχνη, μελέτη του ανθρώπου και της φύσης, πεδία στα οποία οι Έλληνες δεν άνθισαν μόνο, αλλά πρωτοστάτησαν. Το «The Greeks», πιάνει το νήμα από το τότε και το φέρνει στο σήμερα, δείχνοντας ότι η πραγματικότητα της οικονομικής και κοινωνικής αστάθειας και αναταραχής μπορεί, όπως και στο παρελθόν, να γεννήσει τις μεγάλες τομές του μέλλοντος.

Μέσα από τρία επεισόδια των 60 λεπτών, η εξαιρετική σειρά-ντοκιμαντέρ δεν αποτελεί έναν ύμνο στο ένδοξο παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα μια επιστημονική προσέγγιση της προέλευσης, της εξέλιξης, της πτώσης και της ανάκαμψης ενός λαού, η οποία ταυτίζεται με την ιστορική πορεία ολόκληρης της ανθρωπότητας. H ιστορία των Ελλήνων είναι η ιστορία όλων των ανθρώπων.

Το National Geographic είναι διαθέσιμο στην Ελλάδα, μέσω COSMOTE TV, Nova, Vodafone TV και Cyta Τηλεόρασης.

πηγή