Μάλιστα τότε πολλοί πανικοβλήθηκαν λίγο. Άλλοι το χαρακτήρισαν αυτό ως «Σύνδρομο Διαταραχής Τραμπ» (ΣΔΤ).
Οι δημοκρατικοί παρότι τον παρουσίαζαν ως φλυαρό ανίκανο άτομο πίστευαν πως η διακυβέρνησή του δεν θα είχε μεγάλες συνέπειες για τον κόσμο, για τις ΗΠΑ δεν μ' ένοιαζε ιδιαίτερα, αν κι αυτό γνωρίζω πως είναι λάθος γιατί εκατομμύρια αμερικανοί πολίτες πλήττονται από αυτή.
Στην αρχή η συνάντηση στην Αλάσκα με τον Πρόεδρο Πούτιν φαινόταν πως πήγε αρκετά καλά. Ο πόλεμος στην Ουκρανία φαινόταν να κινείται προς κάποιο λογικό αποτέλεσμα. Η εσωτερική πολιτική του ήταν λίγο παράλογη, αλλά όχι μακριά από την αναμενόμενη πορεία.
Τα πράγματα έχουν αρχίσει να πηγαίνουν στραβά από τότε. Κάτι σίγουρα έχει αλλάξει. Αλλά το γιατί και το πώς συνέβη αυτή η διαταραχή είναι ακόμη άγνωστο.
Η επίθεση της CIA στα τέλη Δεκεμβρίου στην κατοικία του Πούτιν στην περιοχή του Νόβγκοροντ, η οποία περιλαμβάνει στρατηγικές εγκαταστάσεις διοίκησης, έχει παραβιάσει τους κανόνες που διέπουν τις σχέσεις μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτές οι σχέσεις έχουν πλέον επιδεινωθεί σε σημείο που δεν μπορεί να διορθωθεί.
Η επίθεση στη Βενεζουέλα ήταν επίσης πέρα από κάθε λογική. Υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες οι ΗΠΑ να πάρουν ποτέ αυτό που θέλουν από τη χώρα χωρίς χερσαία επέμβαση. Αλλά οποιαδήποτε δέσμευση στρατευμάτων στο Καράκας θα κατέληγε σε καταστροφή.
Η υπεράσπιση της διοίκησης των μπράβων της ICE, οι οποίοι σαφώς παραβίασαν όλους τους κανόνες αστυνόμευσης όταν σκότωσαν μια αθώα γυναίκα, είναι επίσης πέρα από κάθε λογική. Υπάρχουν σίγουρα τρόποι να εξηγηθεί το περιστατικό, αλλά αποφάσισαν να δυσφημίσουν το προφανές θύμα.
Το ότι μια τέτοια συμπεριφορά έχει γίνει και θα παραμείνει ο κανόνας για την κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να συναχθεί από δύο πρόσφατες συνεντεύξεις.
Η πρώτη ήταν στις 5 Ιανουαρίου στο CNN με τον βοηθό του Τραμπ, Στίβεν Μίλερ :
ΜΙΛΕΡ: Λοιπόν, αυτό που είπε ο Πρόεδρος είναι αλήθεια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυβερνούν τη Βενεζουέλα. Εξ ορισμού, αυτό είναι αλήθεια. Τζέικ, ζούμε σε έναν νόμο, λυπάμαι, ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο μπορείς να μιλάς όσο θέλεις για διεθνείς ευγένειες και οτιδήποτε άλλο, αλλά ζούμε σε έναν κόσμο, στον πραγματικό κόσμο, Τζέικ, που κυβερνάται από τη δύναμη, που κυβερνάται από τη βία, που κυβερνάται από την εξουσία. Αυτοί είναι οι σιδερένιοι νόμοι του κόσμου που υπάρχουν από την αρχή του χρόνου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες.Και όταν ερωτάται από τον δημοσιογράφο:
Μα όσον αφορά τις καθημερινές επιχειρήσεις στη Βενεζουέλα, η πρόεδρος, η υπηρεσιακός πρόεδρος Ροντρίγκεζ, σωστά; Δεν είναι κάποιο είδος Αμερικανού απεσταλμένου.
ΜΙΛΕΡ: Όχι, αυτό που λέω είναι, και θα συνεχίσουμε εδώ, Τζέικ. Θέλω λοιπόν να πω αυτό που λέω, και μετά θα δώσεις συνέχεια. Αλλά αυτό που λέω είναι μόνο ένα επίπεδο πάνω από αυτό, το οποίο είναι ότι, εξ ορισμού, εμείς είμαστε υπεύθυνοι επειδή έχουμε τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών σταθμευμένο εκτός της χώρας. Εμείς θέτουμε τους όρους και τις προϋποθέσεις. Έχουμε ένα πλήρες εμπάργκο σε όλο το πετρέλαιό τους και στην ικανότητά τους να κάνουν εμπόριο.
Έτσι, για να κάνουν εμπόριο, χρειάζονται την άδειά μας. Για να μπορούν να διευθύνουν μια οικονομία, χρειάζονται την άδειά μας. Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τον έλεγχο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κυβερνούν τη χώρα κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου.
Ο Μίλερ φαίνεται να πιστεύει πραγματικά ότι έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Δεν είναι έτσι.
Η δεύτερη συνέντευξη, στις 7 Ιανουαρίου, δόθηκε από τους NY Times με τον ίδιο τον Τραμπ:
Ο Τραμπ παρουσιάζει ένα όραμα εξουσίας που περιορίζεται μόνο από «τη δική μου ηθική» ( αρχειοθετημένο )
Το σχετικό απόσπασμα της τρέλας:
Όταν ρωτήθηκε σε μια εκτενή συνέντευξη στους New York Times αν υπήρχαν όρια στις παγκόσμιες εξουσίες του, ο κ. Τραμπ απάντησε: «Ναι, υπάρχει ένα πράγμα. Η δική μου ηθική. Το δικό μου μυαλό. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να με σταματήσει».
«Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο», πρόσθεσε. «Δεν επιδιώκω να βλάψω ανθρώπους».
Όταν πιέστηκε περαιτέρω για το αν η κυβέρνησή του έπρεπε να τηρήσει το διεθνές δίκαιο, ο κ. Τραμπ απάντησε «Ναι». Αλλά ξεκαθάρισε ότι θα ήταν ο κριτής όταν τέτοιοι περιορισμοί θα εφαρμόζονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Εξαρτάται από το ποιος είναι ο ορισμός του διεθνούς δικαίου», είπε.
Η εκτίμηση του κ. Τραμπ για την ελευθερία του να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε μέσο στρατιωτικής, οικονομικής ή πολιτικής ισχύος για να εδραιώσει την αμερικανική υπεροχή ήταν η πιο ωμή αναγνώριση μέχρι σήμερα της κοσμοθεωρίας του. Στον πυρήνα της βρίσκεται η ιδέα ότι η εθνική ισχύς, και όχι οι νόμοι, οι συνθήκες και οι συμβάσεις, θα πρέπει να είναι ο αποφασιστικός παράγοντας καθώς οι δυνάμεις συγκρούονται.
Η άποψη του Τραμπ για τα εγχώρια όρια αποκαλύπτει ένα παρόμοιο όραμα που λέει ότι η δύναμη κάνει το σωστό:
Στο εσωτερικό μέτωπο, ο κ. Τραμπ υποστήριξε ότι οι δικαστές έχουν την εξουσία να περιορίζουν την ατζέντα της εσωτερικής πολιτικής του — από την ανάπτυξη της Εθνοφρουράς έως την επιβολή δασμών — μόνο «υπό ορισμένες συνθήκες».
Αλλά ήδη σκεφτόταν εναλλακτικές λύσεις. Έθιξε το ενδεχόμενο ότι εάν οι δασμοί που είχε εκδώσει βάσει εξουσιών έκτακτης ανάγκης καταργούνταν από το Ανώτατο Δικαστήριο, θα μπορούσε να τους ανασυσκευάσει ως τέλη αδειοδότησης. Και ο κ. Τραμπ, ο οποίος δήλωσε ότι εξελέγη για να αποκαταστήσει τον νόμο και την τάξη, επανέλαβε ότι ήταν πρόθυμος να επικαλεστεί τον Νόμο περί Εξέγερσης και να αναπτύξει τον στρατό εντός των Ηνωμένων Πολιτειών και να ομοσπονδιοποιήσει ορισμένες μονάδες της Εθνοφρουράς, εάν έκρινε ότι ήταν σημαντικό να το πράξει.
Μέχρι στιγμής, είπε, «δεν έχω νιώσει πραγματικά την ανάγκη να το κάνω».
Το «Σύνδρομο Διαταραχής Τραμπ» (ΣΔΤ) μάλλον έχει μεταλλαχθεί πλέον. Ο Τραμπ είναι διαταραγμένος και δεν είναι απλώς ένα σύνδρομο. Δεν έχω ακόμη αποφασίσει τι είναι πιο πιθανό να προκύψει από αυτό.
Μήπως οι ΗΠΑ ολισθαίνουν στο δρόμο προς τον πλήρη φασισμό; Ή μήπως πρόκειται για καθαρή αλαζονεία που θα τελειώσει μόλις βρεθούν αντιμέτωπες με ένα σοβαρό προπύργιο;
.jpg)
.jpg)
.jpg)
