Articles by "Καρυστιανού"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καρυστιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Φτάνει πια ο εμπαιγμός. Φτάνει η συστηματική απαξίωση της νοημοσύνης μας. Ως εδώ!!!

Σε μια κρίσιμη στιγμή όπου όλοι εμείς απειλούμαστε με νέο κύμα ακρίβειας, που βρισκόμαστε σε αγωνία λόγω του μαινόμενου πολέμου, η Νέα Δημοκρατία με πρωτεργάτη τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, κ. Παύλο Μαρινάκη σπαταλούν 180.000€ που δεν μας περισσεύουν, για να στήσουν μια προκλητική φιέστα. Μια γιορτή για τα fake news!

Η απόλυτη υποκρισία: εκείνοι που μετέτρεψαν το ψέμα σε κυβερνητική τέχνη, εκείνοι που επιχειρούν καθημερινά να ναρκώσουν την κρίση μας για να μην βλέπουμε τη σήψη των σκανδάλων τους, έρχονται τώρα να μας παραδώσουν μαθήματα αλήθειας.

Δεν πρόκειται απλώς για αλαζονεία. Είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να βάλουν ταφόπλακα στην ελεύθερη σκέψη, να φιμώσουν κάθε υγιή φωνή που αρνείται να ευθυγραμμιστεί με το αφήγημά τους.
Θέλουν μια κοινωνία σε καταστολή. Θέλουν πολίτες που δεν θα ρωτούν, που δεν θα αμφισβητούν, που θα δέχονται το σκοτάδι ως κανονικότητα. Όμως η αλήθεια, δεν είναι κάτι που «κατασκευάζεται» σε συνέδρια και επικοινωνιακά επιτελεία. Η αλήθεια αναπνέει εκεί έξω, στις φωνές των ανθρώπων που δεν φοβούνται.

Περιμένουμε από τους έντιμους λειτουργούς του κλάδου της ενημέρωσης και, κυρίως, από τον κάθε σκεπτόμενο πολίτη, να σταθούν ανάχωμα σε αυτόν τον δόλιο σχεδιασμό.

 Έχουμε χρέος να διασώσουμε το τελευταίο οχυρό της δημοκρατίας μας: το δικαίωμά μας να μιλάμε, να γνωρίζουμε και να απαιτούμε το δίκαιο.

Το φως πάντα θα τρομάζει εκείνους που έμαθαν να ζουν στο σκοτάδι.

Μαρία Καρυστιανού

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ημέρα της Γυναίκας!
Ημέρα της πολυαγαπημένης Μάνας!
Ημέρα της πολύτιμης Γιαγιάς!
Ημέρα της μονάκριβης Κόρης!

Τέτοιες ημέρες το 1994, στις 6 Μαρτίου, έφυγε από τη ζωή μια σπουδαία, πρωτοπόρος γυναίκα: η «Μελίνα όλων των Ελλήνων».
Η Μελίνα, που πέρα από πασίγνωστη ηθοποιός, αποτελεί διαχρονικό σύμβολο για τον αγώνα της κατά της δικτατορίας και για τη σθεναρή της στάση στο αίτημα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην πατρίδα μας.

Υπήρξε μια προσωπικότητα που πάλεψε αδιάκοπα για τα δικαιώματα των γυναικών,
αλλά και για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Σε όλη της τη ζωή η Μελίνα διεκδικούσε με δυνατή φωνή την Ειρήνη, τη Δικαιοσύνη, τη Δημοκρατία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Εθνική Ανεξαρτησία.
Τασσόταν πάντα στο πλευρό της κοινωνίας και των αδικημένων.

Σήμερα, που το Κράτος Δικαίου δοκιμάζεται και η κοινωνία αναζητά δικαίωση για ανοιχτές πληγές, όπως το έγκλημα των Τεμπών και τα ατελείωτα σκάνδαλα, ενώ παράλληλα βιώνουμε τον εθνικό κίνδυνο και την απειλή από τους παρακείμενους πολέμους, η δική της αγωνιστική φωνή είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Χρόνια Πολλά σε όλες τις γυναίκες!

Σε εκείνες που μας γέννησαν και μας δίδαξαν την αγάπη. Στις εργαζόμενες, στις καταπιεσμένες και τις αδικημένες. Στις μητέρες που στέλνουν τα παιδιά τους στον πόλεμο και σε εκείνες, που θρηνούν πάνω από τους τάφους τους.

Είναι όλες σπουδαίες!

Η Μελίνα δεν είναι πια εδώ, αλλά μέσα στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε είναι πιο επίκαιρη από ποτέ η ανάγκη να βγουν οι γυναίκες μπροστά —ως πηγή της ζωής— ενάντια στη φρίκη της διαφθοράς και του πολέμου που μας κυκλώνει για να φωνάξουν:
ΝΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ!
ΝΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είναι για λύπηση η σημερινή ανάρτηση που υπογράφεται από το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 28-2-2023 με την οποία επιχειρούν να δικαιολογήσουν το κατέβασμα δύο φορές από τη σελίδα στο FB της επιστολής της Μαρίας Καρυστιανού προς την αδικοχαμένη Μάρθη (την δημοσιεύουμε παρακάτω).
Και χωρίς καμία συστολή αναφέρουν ότι έπραξαν αυτή την απρέπεια γιατί ως νέο Διοικητικό Συμβούλιο έκριναν πως ήταν μια ανάρτηση που δεν "τελούσε υπό την έγκρισή τους" και συνεπώς "αφαιρέθηκε άμεσα για να διασφαλισθεί η θεσμική τάξη και η ενιαία έκφραση του Συλλόγου"
Η αφαίρεση της πρόσφατης ανάρτησης της κας Καρυστιανού από την επίσημη ομάδα του Συλλόγου αποτελεί απόφαση του τρέχοντος Διοικητικού Συμβουλίου. Υπενθυμίζουμε ότι από τις αρχές Ιανουαρίου 2026, η κα Καρυστιανού δεν φέρει τη θεσμική ιδιότητα μέλους του Δ.Σ. Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε ενέργεια διαχείρισης ή παρέμβασης που δεν τελεί υπό την έγκριση της νόμιμης διοίκησης, αφαιρείται άμεσα για τη διασφάλιση της θεσμικής τάξης και της ενιαίας έκφρασης του Συλλόγου.
Όσον αφορά την προκλητική απενεργοποίηση των σχολίων που εφάρμοσε το "τρέχον Διοικητικό Συμβούλιο" αποδίδουν (ψευδώς κατά τη γνώμη μας, ως ασχολούμενων επί δεκαετίες με τις πλατφόρμες των σόσιαλ μίντια) όχι στο δικό τους "ψαλίδι" αλλά σε αυτόματη ενέργεια των αλγορίθμων του Facebook.
Η απενεργοποίηση των σχολίων σε συγκεκριμένες δημοσιεύσεις δεν αποτέλεσε χειροκίνητη ενέργεια των διαχειριστών μας. Προκλήθηκε αυτόματα από τους αλγόριθμους ασφαλείας της πλατφόρμας του Facebook, λόγω της ασυνήθιστα μαζικής επιθετικής δραστηριότητας που δέχτηκε η σελίδα μας, η οποία ενεργοποίησε τα αυτόματα φίλτρα προστασίας από κακόβουλες επιθέσεις.
Και το αποκορύφωμα του ψεύδους επιτίθεται λασπολογώντας ενάντια στους χιλιάδες υποστηρικτές ως χθες της σελίδας χαρακτηρίζοντάς τους ως "λογαριασμούς" - υπονοώντας ψευδείς -  που λειτούργησαν ως συντονισμένος και άρα καθοδηγούμενος μηχανισμός που είχαν μοναδικό στόχο τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης και τη δημιουργία ψευδών εντυπώσεων περί δήθεν «λογοκρισίας».

Λυπόμαστε ιδιαίτερα που αναγκαζόμαστε να σχολιάσουμε αυτή την ανακοίνωση του Συλλόγου, που εκθέτει ανεπανόρθωτα νομίζουμε όσους την υπογράφουν.
Αν μάλιστα την συσχετίσουμε με την απρέπεια της κωλυσιέργειας και τελικά της, στην πράξη, άρνησης να διαβάσει η Μαρία Καρυστιανού την επιστολή προς την κόρη της Μάρθη στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 28/2, τότε νομίζουμε ότι θα πρέπει να μιλήσουμε τουλάχιστον για αγνωμοσύνη προς τη μητέρα στην οποία οφείλεται κατά κύριο λόγο η μεγάλη ανάδειξη του εγκλήματος των Τεμπών, της αποκάλυψης της συγκάλυψης και του αγώνα για την απόδοση δικαιοσύνης και δικαίωσης των νεκρών.

Διαβάστε την επιστολή της Μαρίας Καρυστιανού που απετράπη να διαβαστεί στη συγκέντρωση και την οποία δύο φορές κατέβασε από τη σελίδα του Συλλόγου η "νέα Διοίκηση":

23:18…..
Ότι δεν μπόρεσα να σου πω σήμερα το πρωί, τα γράφω την ώρα τούτη που σου έκοψαν το νήμα της ζωής σου.
«Αγαπημένο μου παιδί, Μάρθη μου,
Στις 28 Φεβρουαρίου του 2023, ο χρόνος σταμάτησε και ήρθαμε αντιμέτωποι με την απόλυτη διαπλοκή και την αδίστακτη διαφθορά.
Σήμερα, μικρή μου, δεν στέκομαι εδώ μόνο ως μια μάνα που την πνίγει το δίκιο. Στέκομαι ως η φωνή σου, η φωνή που κάποιοι επιχείρησαν να σβήσουν μέσα στα συντρίμμια και τις φλόγες εκείνης της νύχτας. Και λυπάμαι. Λυπάμαι που δεν αναγνώρισα τον κίνδυνο, που δεν έδρασα νωρίτερα, που άθελα μου έμεινα παγωμένη στην ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει σε αυτή τη χώρα.
Όμως εκείνη η νύχτα άλλαξε τα πάντα.
Υπόσχεση σου δίνω ότι δεν θα κουραστώ ποτέ. Θα γυρίσω κάθε δικαστήριο, κάθε πλατεία, κάθε γωνιά της Ευρώπης, όσο και όπου χρειαστεί.
Και δεν θα σωπάσω!! Η αλήθεια θα ανασταίνεται και θα αναδύεται πάντα λαμπερή, γιατί το φως δεν θάβεται στα μπάζα τους.
Ούτε θα συμβιβαστώ!! Η δικαίωση δεν είναι εκδίκηση· είναι το χρέος μου στο τελευταίο σου βλέμμα —αυτό που δεν πρόλαβα να συναντήσω— και στην ανάσα σου που πήραν από την αγκαλιά μου.
Όσο εκείνοι οχυρώνονται πίσω από βουλευτικές ασυλίες και τις κατ’ επίφαση «εξεταστικές», εμείς γινόμαστε εκατομμύρια πολίτες, ενωμένοι και δυνατοί.
Νόμιζαν ότι επειδή μας πήραν ό,τι πολυτιμότερο είχαμε, θα μέναμε αδύναμοι. Δεν κατάλαβαν ότι όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς. Και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται, είναι η μόνη ελπίδα για να γκρεμιστεί το σάπιο σύστημα που συνθλίβει τη ζωή μας.
Δεν θα σταματήσουμε λοιπόν μέχρι αυτό το έγκλημα να καταδικαστεί ως έγκλημα. Μέχρι οι υπεύθυνοι, όσο ψηλά κι αν κάθονται, να βρεθούν ενώπιον μιας πραγματικής δικαιοσύνης. Δεν δεχόμαστε το «πάμε κι όπου βγει» ως τρόπο λειτουργίας αυτής της κοινωνίας. Διεκδικούμε μια χώρα όπου τα παιδιά μας θα ζουν με ασφάλεια.
Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ελπίδα!
Κοίταξε γύρω σου παιδί μου. Δες αυτές τις χιλιάδες ανθρώπους που έγιναν πάλι η οικογένειά μας. Δες τα νέα παιδιά που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Αυτή η μεγάλη αγκαλιά είναι η απόδειξη ότι είμαστε όλοι ΕΝΑ. Ο άδικος θάνατός σας δεν έφερε μόνο δάκρυα· έφερε μια πρωτόγνωρη ενότητα. Έγινε ο σπόρος για μια Ελλάδα που αρχίζει να απαιτεί τον σεβασμό που της αξίζει.
Συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά και την ψυχή μας γεμάτη φως. Το δίκιο μας είναι αλύγιστο και η απεριόριστη αγάπη μας είναι η απόλυτη δύναμη που θα νικήσει το κακό.
Μένουμε δυνατοί, προσηλωμένοι στην αλήθεια, στην αγάπη και στην ειρήνη.
Αξίες απαραίτητες για να φτιάξουμε έναν δίκαιο κόσμο.
Σήμερα , βγήκαμε ξανά στους δρόμους και αποδείξαμε για ακόμη μια φορά ότι το φως μπορεί να νικήσει το σκοτάδι !
Δικαιοσύνη παντού!
Σας ευχαριστώ που είστε δίπλα μας.»


Διαβάστε και την ανακοίνωση του Συλλόγου Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 28-2-2023:


Το Διοικητικό Συμβούλιο του «Συλλόγου Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 28-2-2023», με αίσθημα ευθύνης απέναντι στα μέλη του και την κοινωνία, προβαίνει στην ακόλουθη ανακοίνωση:

Επιλέξαμε να μην απαντήσουμε από την πρώτη στιγμή στις προκλήσεις, προκειμένου να μην εμπλακούμε σε «διαλόγους δρόμου» και να μην εγείρουμε νέες άγονες αντιπαραθέσεις. Η σιωπή μας όλο αυτό το διάστημα δεν ήταν ούτε δειλία, ούτε «κρυφτό». Ήταν μια συνειδητή επιλογή και μια υπεύθυνη στάση απέναντι στα τεράστια θέματα που απασχολούν τον Σύλλογο και την κοινωνία μας.

Όταν ο πλανήτης βρίσκεται στο κατώφλι ενός Γ' Παγκοσμίου Πολέμου και την ίδια στιγμή οι κρίσιμες δίκες για τα «χαμένα βίντεο» στη Λάρισα και τη Σύμβαση 717 στην Αθήνα βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, ενώ η μεγάλη δίκη μπαίνει σε τροχιά για τις 23 Μαρτίου, οφείλουμε να είμαστε προσηλωμένοι στην ουσία και όχι στον θόρυβο.

Προς αποκατάσταση της αλήθειας και προστασία των ανθρώπων μας, διευκρινίζουμε:

1. Σχετικά με τη διαχείριση περιεχομένου:
Η αφαίρεση της πρόσφατης ανάρτησης της κας Καρυστιανού από την επίσημη ομάδα του Συλλόγου αποτελεί απόφαση του τρέχοντος Διοικητικού Συμβουλίου. Υπενθυμίζουμε ότι από τις αρχές Ιανουαρίου 2026, η κα Καρυστιανού δεν φέρει τη θεσμική ιδιότητα μέλους του Δ.Σ. Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε ενέργεια διαχείρισης ή παρέμβασης που δεν τελεί υπό την έγκριση της νόμιμης διοίκησης, αφαιρείται άμεσα για τη διασφάλιση της θεσμικής τάξης και της ενιαίας έκφρασης του Συλλόγου.

2. Τεχνική διευκρίνιση για τα σχόλια:
Η απενεργοποίηση των σχολίων σε συγκεκριμένες δημοσιεύσεις δεν αποτέλεσε χειροκίνητη ενέργεια των διαχειριστών μας. Προκλήθηκε αυτόματα από τους αλγόριθμους ασφαλείας της πλατφόρμας του Facebook, λόγω της ασυνήθιστα μαζικής επιθετικής δραστηριότητας που δέχτηκε η σελίδα μας, η οποία ενεργοποίησε τα αυτόματα φίλτρα προστασίας από κακόβουλες επιθέσεις.

3. Καταγγελία Στοχοποίησης:
Καταδικάζουμε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την οργανωμένη προσπάθεια στοχοποίησης των εθελοντών μας. Η δημοσιοποίηση προσωπικών στοιχείων και απευθείας συνδέσμων (links) προς τα προσωπικά προφίλ των διαχειριστών μας αποτελεί παράνομη πρακτική. Πρόκειται για μια επικίνδυνη μεθοδολογία που σκοπό έχει τον εκφοβισμό, τη «δολοφονία χαρακτήρων» και την εισβολή στην ιδιωτική ζωή των ανθρώπων που προσφέρουν ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες τους στον Σύλλογο.

4. Συντονισμένη επίθεση από «στρατιές» λογαριασμών: Έχουμε ήδη καταγράψει και χαρτογραφήσει τη μαζική εμφάνιση λογαριασμών χωρίς προηγούμενη δραστηριότητα, οι οποίοι ενεργοποιήθηκαν αιφνιδίως τις τελευταίες ημέρες, με αποκορύφωμα την 1η Μαρτίου. Αυτοί οι λογαριασμοί, λειτουργώντας ως συντονισμένος μηχανισμός, επαναλαμβάνουν πανομοιότυπα σχόλια κάτω από κάθε ανάρτηση, με μοναδικό στόχο τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης και τη δημιουργία ψευδών εντυπώσεων περί δήθεν «λογοκρισίας».
Η ακεραιότητα και η ασφάλεια των εθελοντών μας είναι για εμάς αδιαπραγμάτευτη. Ο Σύλλογος έχει ήδη εκκινήσει νομικές διαδικασίες εναντίον όσων υποκινούν, ενορχηστρώνουν ή συμμετέχουν σε αυτές τις συντονισμένες επιθέσεις και τη στοχοποίηση προσώπων. Τα πλήρη στοιχεία των λογαριασμών, οι διευθύνσεις και οι αποδείξεις της δράσης τους βρίσκονται ήδη στη διάθεση των αρμόδιων αρχών και της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Ο αγώνας για την αποκάλυψη της αλήθειας και την απόδοση Δικαιοσύνης είναι ιερός και δε θα επιτρέψουμε σε κανέναν «ψηφιακό στρατό» σκοπιμοτήτων να τον αμαυρώσει ή να τρομοκρατήσει τους ανθρώπους μας.

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Σύλλογος Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 28-2-2023


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γραμμή "τα κέρδη τους / οι ζωές μας" (απολύτως σωστή στη γενικολογία της και απολύτως άσφαιρη στα συγκεκριμένα ζητούμενα) που υπέβαλαν και επέβαλαν τα εργατικά κέντρα στη σημερινή συγκέντρωση για τα Τέμπη δεν ανησυχεί κανέναν από τους πολιτικούς υπεύθυνους για το έγκλημα των Τεμπών. Από όσο θυμάμαι -και θυμάμαι καλά- το πρώτο χρόνο μετά τον Φλεβάρη του 2023, κανένα εργατικό κέντρο και κανένα επιστημονικό σωματείο αριστερής κατεύθυνσης δεν αναρωτήθηκε γιατί σε τέσσερις μέρες τσιμεντώθηκε ο χώρος του δυστυχήματος, γιατί απαγορεύτηκαν οι νεκροψίες, γιατί καταστράφηκε το βιολογικό υλικό ή εάν τέλος πάντων υπήρχε πυρόσφαιρα και από τι προκλήθηκε. Κανένας ερευνητής δημοσιογράφος με όραμα την αταξική κοινωνία δεν ερεύνησε τίποτα.

Το έγκλημα στα Τέμπη έγινε κεντρικό πολιτικό ζήτημα με τον κόπο και την έρευνα ορισμένων λίγων συγγενών και των συνεργατών τους. Η Καρυστιανού αποτέλεσε δε, κεντρικό πρόσωπο σε αυτήν την ανάδειξη. Ο έμμεσος αποκλεισμός της από τη σημερινή εκδήλωση (διότι δεν υπάρχει και το θάρρος της ευθείας αντιπαράθεσης με αυτήν) θυμίζει τα παλιά κόλπα των φοιτητικών συνελεύσεων: "συνάδελφε, είσαι παρακάτω στον κατάλογο ομιλητών". Και είναι δείγμα της ελάχιστης αυτοπεποίθησης όσων θέλουν να την αποκλείσουν. 

Το βέβαιο είναι ότι ο πολύς κόσμος που ξανασυγκεντρώθηκε σήμερα στο Σύνταγμα και σε όλη τη χώρα καταλαβαίνει πολύ περισσότερα από τους επίδοξους καθοδηγητές τους. Καταλαβαίνει, δηλαδή, ότι το έγκλημα στα Τέμπη δείχνει κάτι πολύ περισσότερο από το πώς δουλεύει ο καπιταλισμός. Και γιαυτό είναι πάνδημη η συμμετοχή στα συλλαλητήρια τρία χρόνια μετά.

Και αυτοί οι άνθρωποι -αργά, βασανιστικά- θα βρουν τη φωνή τους. Έξω από μεσσίες, μακριά από γενικολογίες με υψωμένο δάχτυλο και μάλιστα εκ του ασφαλούς. Το ρήγμα των Τεμπών δεν θα κλείσει εύκολα, όσο και να προσπαθούν οι συνήθεις πυροσβέστες.
Υ
.Γ. Το ζήτημα Τέμπη δεν είναι ούτε φοιτητική συνέλευση, ούτε συσχετισμοί σε Δ.Σ. και Εργατικά Κέντρα.

(Από Γιάννα Γιαννουλοπούλου)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν ξεχνώ την τραγωδία, δεν ξεχνώ το θανατικό, δεν ξεχνώ το έγκλημα των Τεμπών, δεν ξεχνώ τις 57 ψυχούλες που χάθηκαν, δεν ξεχνώ τις εγκληματικές ευθύνες του κράτους, της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Και φυσικά δεν θα ξεχάσουν οι γονείς και συγγενείς των ψυχών που χάθηκαν.

Η Μαρία Καρυστιανού συγκλονίζει με μια ανάρτηση βίντεο στον λογαριασμό της στο Facebook με οπτικοακουστικό υλικό από το τρομερό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.

Η μητέρα της Μάρθης που ήταν ένα από τα 57 θύματα της τραγωδίας που έλαβε χώρα πριν από τρία χρόνια και βύθισε στο πένθος ένα ολόκληρο έθνος, ανέβασε βίντεο στον λογαριασμό της, στο οποίο έχουν καταγραφεί οι εκκλήσεις για βοήθεια από τους παγιδευμένους στο τρένο επιβάτες, καθώς και οι ανατριχιαστικοί ήχοι της φονικής μετωπικής σύγκρουσης του Intercity με την εμπορική αμαξοστοιχία.

Το μήνυμα της Καρυστιανού :

«Για κάποιους ήταν δυστύχημα, για εμάς ένα διαχρονικό έγκλημα που πάγωσε τον χρόνο. Τα 57 θύματα δεν ήταν απλοί αριθμοί ήταν πρόσωπα με ζωή, με όνειρα, με οικογένειες. Μια ολόκληρη γενιά που δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της. Η μνήμη δεν κρατιέται ζωντανή μόνο μέσα από τις συγκεντρώσεις, αλλά από την ευθύνη όλων μας που εδώ και τρία χρόνια ζητά απαντήσεις.

Δεν ζητάμε εκδίκηση, διψάμε για δικαιοσύνη.


Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου κατεβαίνουμε ξανά στο δρόμο για να ενώσουμε τις φωνές μας, τις μνήμες μας, να απαιτήσουμε λογοδοσία, για τα παιδιά μας που χάθηκαν, για τις 57 ψυχές που ζητούν δικαίωση κι αλήθεια, για να μην συμβεί ποτέ ξανά, για την καλύτερη Ελλάδα που άξιζε στους 57, που αξίζει σε όλους μας.

Γιατί όταν ένα κράτος φροντίζει να ξεχνάμε, εμείς οι πολίτες οφείλουμε να θυμόμαστε».





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και καθαρές κουβέντες η Μαρία των Τεμπών στη σημερινή της συνέντευξη στον Σπύρο Χαριτάτο καθόρισε την μοναδική αντισυστημική φωνή απέναντι στο διαπλεκόμενο πολιτικό σύστημα με τη δημιουργία του νέου κόμματος που θα ανακοινωθεί πριν το καλοκαίρι.

Δεν δίστασε να αποκαλύψει τον εαυτό της φανερώνοντας κομμάτια του χαρακτήρα και της ψυχοσύνθεσής του αναφέροντας απόψεις της αλλά και περιστατικά της ζωής της.

Στάθηκε με ευθύτητα απέναντι στους μνημονιακούς πολιτικούς που παρέδωσαν τη χώρα στην υποταγή.

Για τον Μητσοτάκη: «Πώς γίνεται αυτό; Εξηγήστε μου. Με τόσα σκάνδαλα… Πώς είναι δυνατόν να είναι ο καταλληλότερος άνθρωπος για να μας κυβερνήσει; Δεν μπορώ να καταλάβω».

Για τον Αλέξη Τσίπρα: «Ειλικρινά περιμέναμε ότι ένας άνθρωπος που εκφράζει την αριστερά, που έλεγε ”Πρώτη φορά Αριστερά”, ότι θα λειτουργούσε πιο αριστερά. Αλλά δυστυχώς είχαμε μια πολιτική δεξιά, μη σας πω πολύ δεξιά. Κι έγιναν πολύ σημαντικά λάθη. Για εμένα  η δήμευση της περιουσίας της χώρας για τόσα χρόνια είναι εγκληματικό»

Για τον Ανδρουλάκη: τον χρεώνει με τη στάση του για τις υποκλοπές « Μου έκανε εντύπωση η στάση του για τις υποκλοπές», για να προσθέσει ότι «δεν διεκδίκησε τα δικαιώματά του και δεν πίεσε για να μάθει τους λόγους για τους οποίους τον άκουγαν. Θεωρώ ότι δεν ήταν ένα κομμάτι που τον αφορούσε απλά, ήταν ένα κομμάτι που αφορούσε τη δημοκρατία γενικότερα».

Για την Κωνσταντοπούλου: «Την κυρία Κωνσταντοπούλου, βεβαίως, τη συναντώ στα δικαστήρια. Και βεβαίως μιλάμε για νομικά ζητήματα, αλλά μέχρι εκεί. Πολιτικά όχι, δεν έχουμε να συζητήσουμε κάτι»

Δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη:

 


 Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Θέλουμε να μάθουμε από ποια ουσία πέθαναν οι άνθρωποι μας» ζητά με επίταση η Μαρία Καρυστιανού σήμερα από τη Λάρισα.
Εκεί βρέθηκε σήμερα στην τέταρτη διαδοχική συνεδρίαση εκδίκασης της υπόθεσης που αφορά τον χειρισμό του βιντεοληπτικού υλικού της εμπορικής αμαξοστοιχίας μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.

Σε δηλώσεις της αναφέρθηκε στο ζήτημα των εκταφών των θυμάτων της τραγωδίας, επισημαίνοντας ότι η αρμόδια εισαγγελέας έχει ήδη λάβει απαντήσεις από ελληνικά πανεπιστήμια, σύμφωνα με τις οποίες δεν είναι δυνατή η διενέργεια περαιτέρω εξετάσεων πέραν του DNA.

«Θέλουμε να μάθουμε από ποια ουσία πέθαναν οι άνθρωποι μας», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Απαντώντας στις δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη, σχετικά με το ενδεχόμενο συνδρομής εργαστηρίων του εξωτερικού, εφόσον τα ελληνικά δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν ορισμένες εξετάσεις, η Μαρία Καρυστιανού δήλωσε:

«Ο κ. Φλωρίδης είναι νομικός, είναι υπουργός Δικαιοσύνης. Θα έπρεπε να καταλάβει ότι έχουν ήδη τα πανεπιστήμια απαντήσει ότι δεν μπορούν να γίνουν αυτές οι εξετάσεις. Επομένως το να θέλει να βάλει χέρι στις σακούλες και να στείλουν εκείνοι ότι νομίζουν και όπως το νομίζουν στα άλλα εργαστήρια δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει».

Σε ό,τι αφορά τη δήλωση του υπουργού ότι η ίδια βρίσκεται στο απυρόβλητο, σημείωσε: «Δεν ήμουν ποτέ στο απυρόβλητο, γιατί από την πρώτη ημέρα δέχομαι πόλεμο».

Η υπόθεση που εξετάζεται αφορά τη μη παράδοση των σχετικών βίντεο από τον Εμπορευματικό Σταθμό Θεσσαλονίκης, καθώς και την επανεγγραφή νέων δεδομένων στον ψηφιακό σκληρό δίσκο κατά τους πρώτους μήνες μετά το δυστύχημα. Όταν το υλικό παραδόθηκε τελικά στον εφέτη ανακριτή, δεν ήταν πλέον δυνατή η ανάκτησή του.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Άρειος Πάγος παρεμβαίνει για να «στηρίξει» ανακριτές και εισαγγελείς, οι οποίοι έχουν επιστρατευθεί στη διαδικασία συγκάλυψης της αλήθειας για το έγκλημα των Τεμπών.
Εκεί κατάντησαν τη χώρα! Οι θεσμοί να προστατεύουν μια υπόλογη και εγκληματική κυβέρνηση, που δολοφονεί με τη βαθιά διαφθορά της και μετά στρατολογεί μια ολόκληρη «συμμορία» για να μπαζώσει τις ευθύνες μαζί με τα συντρίμμια.
Στο έγκλημα των Τεμπών, μια επιχείρηση κρατικής ομερτά οργάνωσε την ιερόσυλη ταφή της αλήθειας, πριν καν στεγνώσει το αίμα στις ράγες. Μια επιχείρηση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με τις εκταφές-ντροπή, οι οποίες προσβάλλουν βάναυσα τη μνήμη των αδικοχαμένων νεκρών μας.
Και τώρα, η απόλυτη ύβρις! Εκταφή με απαγόρευση των εξετάσεων που θα δείξουν τι έκαψε τα παιδιά μας! Για να μη μάθουμε ποτέ τι τα απανθράκωσε και, κυρίως, για να μην κάτσουν στο σκαμνί οι δολοφόνοι. Τέτοια ασυδοσία! Τόσος δόλος!
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕΙ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ για να καταστρέψει τα τελευταία στοιχεία που μπορούν να φέρουν την αλήθεια στο φως και να οδηγήσουν τους ενόχους στη φυλακή! Γιατί εκεί θα καταλήξει η εγκληματική συμμορία: ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ!
Αυτή τη φορά δεν έχουν απέναντί τους κόμματα. Έχουν γονείς. Έχουν ΠΟΛΙΤΕΣ. Δεν υπολόγισαν το μέγεθος της αγάπης του γονιού. Δεν κατάλαβαν πως αυτός που έχασε τα πάντα, δεν φοβάται τίποτα και κανέναν. Η ορμή των γονιών και των πολιτών είναι η μόνη δύναμη που θα γκρεμίσει το τείχος της διαφθοράς τους.
Η αλήθεια δεν θα μπαζωθεί. Αυτή τη φορά, θα λάμψει!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η χώρα θέλει βαθιά αλλαγή και όχι μόνο κάθαρση και τιμωρία των ενόχων

του Γιώργου Σαχίνη

Το αίτημα της κάθαρσης είναι αναγκαίο. Αλλά δεν αρκεί. Η ελληνική κοινωνία δε βρίσκεται απλώς σε φάση δυσαρέσκειας, βρίσκεται σε κατάσταση ηθικής και θεσμικής κόπωσης, απόκλισης πλήρους από ένα σάπιο σύστημα που απλά αναπαράγει σχέσεις εξουσίας, αλλά αντίλογο προσώρας πειστικό δεν έχει. Από τις υποκλοπές και τα Τέμπη έως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από τις υποδομές που καταρρέουν μέχρι ένα κράτος που μοιάζει ανίκανο να προστατεύσει ακόμη και τον εναέριο χώρο του, το αίσθημα της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης έχει μετατραπεί σε κοινό τόπο.

Η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται όχι με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, αλλά την εξυπηρέτηση οργανωμένων συμφερόντων - ενίοτε και απλών “χορηγών” - έχει παγιωθεί.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το αίτημα για κάθαρση, δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων δεν είναι απλώς εύλογο, είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικά νομιμοποιημένο. Και είναι ακριβώς αυτό το αίτημα που γεννά, ξανά και ξανά, νέες πολιτικές απόπειρες, κινήσεις, κόμματα που ακόμη δεν έχουν πλήρως γεννηθεί. Η κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό και ισχυρό σύμπτωμα αυτής της φάσης.

Η Καρυστιανού ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία

Η Μαρία Καρυστιανού δεν αναδείχθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς. Αναδείχθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία. Στο πρόσωπό της συμπυκνώθηκε η κραυγή μιας κοινωνίας που αισθάνθηκε προδομένη από το σύνολο των θεσμών: τη Δικαιοσύνη, το κράτος, την πολιτική, τα Μέσα Ενημέρωσης. Το κύρος που απολαμβάνει δεν είναι πολιτικό, είναι ηθικό.

Και αυτό την καθιστά εξαιρετικά ισχυρή, αλλά ταυτόχρονα και εξαιρετικά ευάλωτη. Η απόφασή της να μετατρέψει τον αγώνα για δικαιοσύνη σε πολιτικό εγχείρημα δεν είναι ούτε παράλογη, ούτε πρωτοφανής. Ιστορικά, μεγάλες πολιτικές μετατοπίσεις γεννήθηκαν από τραύματα. Το ερώτημα δεν είναι αν δικαιούται να το επιχειρήσει - το δικαιούται απολύτως - αλλά αν το ίδιο το αίτημα της κάθαρσης αρκεί για να θεμελιώσει μια βιώσιμη πολιτική πρόταση διακυβέρνησης.

Το όριο του «ούτε δεξιά ούτε αριστερά»

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Συχνά λέγεται ότι η διάκριση ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά έχει ξεθωριάσει, ότι δε λέει πια πολλά για την πραγματικότητα. Υπάρχουν πράγματι σοβαροί λόγοι γι’ αυτή τη διαπίστωση - και σε μεγάλο βαθμό είναι αληθής. Το ουσιαστικό στοιχείο βρίσκεται αλλού: στο ότι αυτό που ιστορικά ονομάστηκε Αριστερά ενσωματώθηκε, πρώτον, οργανικά στο μεταπολιτευτικό πολιτικό και κοινωνικό συμβόλαιο, αποδεχόμενη ένα κυρίαρχο πλαίσιο. Δεύτερον, επί ΠΑΣΟΚ, εντάχθηκαν στο πολιτικό σύστημα τμήματα και δομές που για δεκαετίες βρίσκονταν εκτός της επίσημης πολιτικής διαδικασίας. Και τρίτον - και καθοριστικότερο - με την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, ο όρος “Αριστερά” υπέστη βαθιά φθορά, όταν ως κυβέρνηση όχι μόνο δεν κατάργησε τα μνημόνια, αλλά ψήφισε, μαζί με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, το τρίτο και επαχθέστερο απ’ όλα.

Θα αρκούσαν όλα αυτά για να εξηγηθεί το ξεθώριασμα της αντίθεσης Δεξιάς-Αριστεράς; Ίσως ναι. Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη, εξαιρετικά σοβαρό: η ιστορική ήττα και η χρεωκοπία του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”, καθώς και η μαζική μεταπήδηση πρώην “κομμουνιστών” σε καθεστώτα ολιγαρχών και ένθερμων υποστηρικτών του καπιταλισμού στη νεοφιλελέ εκδοχή του. Αυτή η διεθνής επικράτηση ενός ολιγαρχικού συστήματος κέρδους με ή χωρίς “εκλόγιμες μοναρχίες”, σε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή και χωρίς ουσιαστική αντίσταση, επέτεινε τη σύγχυση, αν όχι την κρίση, ολόκληρου του λεγόμενου αριστερού κόσμου - ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά.

Κι όμως, αυτή η χρεωκοπία και αυτό το ξεθώριασμα δεν μπορούν να αποκρύψουν μια θεμελιώδη πραγματικότητα: σε κάθε χώρα - και γενικότερα, σε κάθε κοινωνία - υπάρχουν πάντοτε δύο “όχθες”. Όσο κι αν θολώνει το παλιό σχήμα Δεξιά/Αριστερά, οι κοινωνίες εξακολουθούν να χωρίζονται σε δύο πλευρές, κυρίως με όρους δύναμης και ισχύος, όχι απλώς ιδεολογίας. Η μία όχθη ανήκει σε εκείνους που κατέχουν εξουσία: κεφάλαιο, μέσα επιρροής, θεσμούς, δίκτυα, πρόσβαση. Είναι η όχθη του συστήματος, με τη δική της γλώσσα, τη δική της στρατηγική κάθε φορά και τα ιδιαίτερα - συχνά “εθνικά” - χαρακτηριστικά της.

Απέναντί της στέκει η άλλη όχθη: πλατύτερη, μαζικότερη, αλλά σήμερα σε μεγάλο βαθμό ακαθόριστη. Είναι ο λαός, τα ενδιάμεσα στρώματα, οι εργαζόμενοι, οι αποκλεισμένοι. Εκείνοι που άλλοτε επένδυσαν την ελπίδα τους σε συλλογικά οράματα και άλλοτε την είδαν να συντρίβεται σε ήττες και διαψεύσεις. Πρόκειται για μια όχθη μαζική αλλά ρευστή, πολυφωνική, κατακερματισμένη από μηχανισμούς χειραγώγησης και ελέγχου, γενικά ασυντόνιστη. Παρά τα σκιρτήματά της, δεν έχει ακόμη βρει σταθερή φωνή, μόνιμη πολιτική έκφραση. Δε συγκροτείται σε ένα εθνικοκοινωνικό μέτωπο. Δε συγκροτεί, ακόμη, ένα νέο, δυναμικό “Εμείς”.

Διαφορετική οπτική από κάθε όχθη

Η μεταφορά των δύο όχθεων δεν είναι τυχαία. Άλλωστε και οι ίδιοι οι όροι “Δεξιά” και “Αριστερά” προέκυψαν από τη χωροθέτηση των εκπροσώπων πραγματικών κοινωνικών αντιμαχόμενων δυνάμεων στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση του 1789. Άλλοι κάθισαν δεξιά, άλλοι αριστερά. Το περιεχόμενο των όρων δεν ήταν αφηρημένο, καθοριζόταν από τη θέση τους στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή. Η σημερινή μεταβιομηχανική και μετανεωτερική ρευστοποίηση ιδεολογιών και ταυτοτήτων οδήγησε στο ξεθώριασμα των λέξεων - όχι όμως στην κατάργηση των πραγματικών κοινωνικών πόλων.

Η μεταφορά έχει όμως και έναν ακόμη κρίσιμο όρο: το ποτάμι που κυλά ανάμεσα στις δύο όχθες. Το ποτάμι είναι ο χρόνος, η ιστορία, η ταξική πάλη, η οικονομία και οι αναδιαρθρώσεις της, ο πολιτισμός που ρέει. Όλα αυτά συγκροτούν την κοίτη μέσα στην οποία συνυπάρχουν και αντιπαρατίθενται οι δύο όχθες, αναδιαμορφώνοντάς τες διαρκώς.

Έτσι, οι σχέσεις που διαπερνούν έναν κοινωνικό σχηματισμό γίνονται όλο και πιο σύνθετες, πιο διαλεκτικές και ταυτόχρονα πιο αντιθετικές. Η ίδια η έννοια της “χώρας” είναι μια τέτοια σχέση - τόσο προς τον εαυτό της όσο και προς το διεθνές περιβάλλον. Οι δύο όχθες συνδέονται, αλλά δε σχετίζονται με τον ίδιο τρόπο με τη διεθνή οικονομία, τις προβολές ισχύος, τις σχέσεις κυριαρχίας και τις μεταπρατικές εξαρτήσεις. Σε μια εξαρτημένη χώρα, η κυρίαρχη όχθη υπηρετεί ξένα συμφέροντα, αυτοεξυπηρετείται, πλουτίζει και ταυτόχρονα νομιμοποιεί την εξάρτηση μέσα από ιδεολογικά σχήματα.
Το τρίπτυχο “εξάρτηση- εκμετάλλευση- πόλεμος”, που διατρέχει σαν κόκκινη κλωστή τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δεν αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο από τις δύο όχθες. Το ίδιο ισχύει και για την εθνική, κοινωνική και ατομική ελευθερία.

Η ρητορική του “ούτε δεξιά ούτε αριστερά”, όσο ελκυστική κι αν ακούγεται σε μια κοινωνία κουρασμένη και απογοητευμένη από τα κόμματα, έχει αποδειχθεί ιστορικά πολιτικά αδιέξοδη. Δεν υπάρχει διακυβέρνηση χωρίς κατεύθυνση. Δεν υπάρχει κράτος χωρίς επιλογές. Και δεν υπάρχει πολιτική χωρίς συγκρούσεις. Όταν ένα πολιτικό εγχείρημα αρνείται να απαντήσει στο ερώτημα “προς τα πού;” - οικονομικά, κοινωνικά, γεωπολιτικά - κινδυνεύει είτε να απορροφηθεί από το υπάρχον σύστημα είτε να μετατραπεί σε όχημα ετερόκλητων και συχνά αντιφατικών συμφερόντων. Η ιστορία βρίθει κινημάτων που ξεκίνησαν ως ηθικές εξεγέρσεις και κατέληξαν είτε στην ασημαντότητα είτε σε αυταρχικές εκδοχές “κάθαρσης”.
Δείτε ένα ποτάμι: ποια είναι η αριστερή και ποια η δεξιά όχθη; Και θυμηθείτε τον Μπόρχες: «Το ποτάμι που κυλά δεν είναι το ίδιο ποτάμι· κι ο άνθρωπος που το κοιτάζει δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος». Όλα αλλάζουν. Τα πάντα ρει. Η πραγματικότητα δεν παγώνει. Ο χρόνος και η ιστορία δρουν. Και ακριβώς γι’ αυτό, μπορούμε - και οφείλουμε - να φανταστούμε έναν άλλον ορίζοντα για τη χώρα μας.

Το νέο πολιτικό εγχείρημα και η Μαρία Καρυστιανού

Με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς, η Μαρία Καρυστιανού με μια συνέντευξη έκανε κάτι απλό: επισημοποίησε την παρουσία της στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Ανήγγειλε την εμπλοκή της στην πολιτική και την κάθοδό της και στις εκλογές, δεν είναι τα ίδια πράγματα αυτά. Μίλησε ως κεντρική πολιτική φυσιογνωμία και κατάσταση. Θορύβησε το πολιτικό σύστημα πολλαπλά. Όχι γιατί δεν το ήξεραν ή δεν το υπολόγιζαν, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι υπάρχει μια μεγάλη τάση μέσα στην κοινωνία.
Από την άλλη να είναι σαφές, ποτέ ο λαός και η κοινωνία δεν απελευθερώθηκαν από μάγους, θεόπεμπτους άγιους ή καθαρτήριες δυνάμεις.

Τα κόμματα που χρωστάνε της Μιχαλούς και οδήγησαν παντοιοτρόπως την Ελλάδα σε χρεωκοπία ανησυχούν μήπως συσταθεί νέο κόμμα, χειρότερο από δαύτα... Είναι και διασκεδαστικό και εξοργιστικό αυτό που παρακολουθούμε: στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, που κατέστρεψαν τη χώρα και χρωστάνε περίπου 1 δισ. ευρώ, χαρακτηρίζουν έναν πολιτικό σχηματισμό που δεν έχει ακόμα συσταθεί «σκορποχώρι», «χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό», «ψεκασμένο» και άκρο των άκρων. Αν έχουν πρόβλημα μαζί σου αυτοί που δημιούργησαν τα μεγαλύτερα προβλήματα, ίσως και να βοηθήσεις την πατρίδα.

Κι από κοντά ο ΣΥΡΙΖΑ με τις παραφυάδες του, η ροζουλί, νατοϊκή και νεο-μετα κι άλλα πολλά παγκοσμιοποιητική Αριστερά, που πέρναγε από Τσίπρα σε Κασσελάκη και μετά σε άλλους περαστικούς, που έχει γίνει παντοιοτρόπως ρεζίλι. Λησμονεί, μάλλον, το “όχι που αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι”, το 3ο μνημόνιο που πάντως στην όχθη των προνομιούχων δεν κόστισε, ενώ την απέναντι όχθη κόντεψε να την εξαφανίσει για να αφήσει το “μαξιλάρι” όντως των 37 δισ. ευρώ, προς όφελος όμως όχι των πολλών, και τη Συμφωνία των Πρεσπών για χάρη των Αμερικανών επί Μπάιντεν και μόνο. Το ΚΚΕ, που εδώ και έναν αιώνα ψάχνει “τις ώριμες συνθήκες” αλλά μετά το 1990 προτιμάει να επιβιώνει η στρατηγική του “σκαντζόχοιρου” ως την “επιφοίτηση των καιρών για μια άλλη κοινωνία”, παρότι με μια άλλη εντελώς διαφορετική από όλους τους άλλους πολιτική, ακόμη κι αυτό, φαίνεται να νιώθει την... καυτή ανάσα του χρόνου και ξεσπά στην Καρυστιανού, προσπαθώντας να κερδίσει λίγο χρόνο ακόμα, “προφητεύοντας” ξανά το “εγώ σας τα έλεγα”... ως αιτιολόγηση όμως τελικά της “ακινησίας” του, σε μια κοινωνία που θα έπρεπε να “φλέγεται”.

Τα παραπάνω δε σημαίνουν ότι χρωστάμε ψήφο σε οποιοδήποτε κόμμα ή πρόσωπο. Η προτίμηση θα κριθεί από τις πράξεις, τις διακηρύξεις, το πρόγραμμα και - πάνω απ’ όλα - από τα πρόσωπα που θα το στελεχώσουν. Παρ’ όλα αυτά, ένα καλό στην Ελλάδα μπορεί να το κάνει: η παρουσία του στα κοινά ενδέχεται να αποδυναμώσει τα πολιτικά χτικιά που αρρωσταίνουν το έθνος, την κοινωνία και το απαλλοτριωμένο κράτος της και απειλούν την επιβίωσή του.

Το πραγματικό διακύβευμα: νέα μεταπολίτευση ή νέος κύκλος απογοήτευσης;

Η Ελλάδα δε χρειάζεται ένα κόμμα, κίνημα ή κίνηση ή πρωτοβουλία του θυμού. Χρειάζεται το κόμμα, το μέτωπο, την πρωτοβουλία - μικρή σημασία έχουν οι λέξεις - της νέας μεταπολίτευσης. Ένα πολιτικό σχέδιο που να ενσωματώνει το αίτημα της κάθαρσης, αλλά να το υπερβαίνει. Που να μιλά για κοινωνικό συμβόλαιο, για ανισότητες, για παραγωγική ανασυγκρότηση, για δημοκρατικό έλεγχο της εξουσίας. Αν το νέο πολιτικό εγχείρημα περιοριστεί στην τιμωρία, θα εξαντληθεί. Αν όμως καταφέρει να μετατρέψει την οργή σε σχέδιο, τότε μπορεί να αποτελέσει πραγματικό ιστορικό γεγονός.

Η δημόσια παρουσία και οι αναφορές της Μαρίας Καρυστιανού δείχνουν ότι το εγχείρημα δεν είναι απλώς προσωπικό, αλλά απαιτεί βαθιά ανάλυση και αξιολόγηση. Το ηγετικό υλικό της Καρυστιανού - δηλαδή η ηθική της φυσιογνωμία, η σταθερότητα και η ικανότητα να αντέχει στον δημόσιο διάλογο - προσφέρει ισχυρό υπόβαθρο.

Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: θα αρκεί μόνο η ηθική ισχύς ενός προσώπου για να θεμελιωθεί ένα βιώσιμο πολιτικό σχέδιο;

Πριν ένας νέος πολιτικός φορέας διεκδικήσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας, δεν αρκεί η συγκίνηση, τα γενικόλογα “αξίες” ή η αίσθηση δικαίωσης. Είναι αναγκαίο να τεθεί υπό αυστηρό έλεγχο η σοβαρότητα και η ετοιμότητα του εγχειρήματος, σε εθνικό, κοινωνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Το εγχείρημα Καρυστιανού είναι μια τάση της κοινωνίας, όχι λευκή επιταγή, οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει τη συλλογική οργή σε σχέδιο.
Επίλογος

Υπό προϋποθέσεις ανοικτός ορίζοντας

Η ελληνική κοινωνία παραμένει συμπιεσμένη με αγωνία και ερωτήματα από την πολλές φορές άχρηστη υπερπληροφόρηση, αλλά έτοιμη να αναζητήσει νέους δρόμους. Το νέο πολιτικό εγχείρημα δεν είναι μόνον προσωπικό στοίχημα, είναι η αντανάκλαση μιας κοινωνικής δυναμικής που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο χώρος που ανοίγεται στην Καρυστιανού δεν είναι δεδομένος. Είναι υπό προϋποθέσεις: αν καταφέρει να συνδέσει ηθική φυσιογνωμία με πολιτικό σχέδιο, αν μετατρέψει την οργή σε πρόγραμμα, αν ενοποιήσει τα ρευστά στρώματα της κοινωνίας σε μια συνεκτική πρόταση.

Η ηγετική φυσιογνωμία της Καρυστιανού - το ηθικό και σταθερό υπόβαθρο της προσωπικότητάς της - αποτελεί ένα γερό υλικό υπόβασης κι ας το αποκαλούν απλοϊκό κι όχι υπερπολιτικό, ίσως ο κόσμος μπούχτισε από τη στείρα έως καταστροφική αποτελεσμάτων υπερπολιτική και θέλει τα απλά, δικαιοσύνη για όλους σε όλα, αλήθεια, ισοπολιτεία, κράτος κυρίαρχο, δημόσιο χώρο και δημόσια ευθύνη. Η κοινωνία παρακολουθεί, αξιολογεί και περιμένει. Δε δίνει λευκή επιταγή, αλλά αφήνει ανοιχτό το πεδίο στην πράξη.

Το εκκολαπτόμενο εγχείρημα μπορεί να αποτελέσει ιστορική στιγμή ή να μείνει μια τάση που θα παρατηρείται ως ανεκπλήρωτη ελπίδα. Η επιλογή ανήκει στο ίδιο το εγχείρημα και στην κοινωνία. Η Ελλάδα, ποταμός-θάλασσα αιώνων, κυλά ανάμεσα σε δύο όχθες. Η μία είναι η όχθη της απογοήτευσης, της παθητικής αποδοχής της ανικανότητας και της αναποτελεσματικότητας. Η άλλη είναι η όχθη της προσδοκίας, της αμφισβήτησης, της επιθυμίας για νέα πορεία. Το πολιτικό εγχείρημα που ακούει προσώρας στο όνομα της Μαρίας Καρυστιανού γεννιέται εκεί, ανάμεσα στις δύο όχθες, ως η εκδήλωση μιας τάσης που υπήρχε ήδη μέσα στην κοινωνία, η τάση να σπάσει ο κύκλος της παρακμής, να αναζητηθεί μια νέα μορφή πολιτικής παρουσίας που δεν ταυτίζεται με τις παλιές ή τις φθαρμένες ταυτότητες.

Δεν πρόκειται για λευκή επιταγή. Η Καρυστιανού δεν μπορεί να έρχεται ως μάντισσα, ούτε ως σωτήρας. Η φυσιογνωμία της, με την ηθική και ψυχολογική της βαρύτητα, είναι ένα γερό υλικό υποβάθρου: ένας χαρακτήρας που διαθέτει προσωπικότητα, αντοχή και συνείδηση των ευθυνών, του προσωπικού στραπάτσου που έχει υποστεί και της πολεμικής επί 3ετία πριν καν μιλήσει για πολιτική εμπλοκή. Αυτή τη δήλωση “μετάνοιας”, που να αποκλείει ένα τέτοιο ενδεχόμενο πολιτικής ανάμειξης (τι ειρωνεία αλήθεια για το σήμερα), της έθεταν από την πρώτη στιγμή, όταν μιλούσε για την τραγωδία της συγκάλυψης των αιτιών για τους 57 των Τεμπών, όσοι σήμερα την ψέγουν ότι μπέρδεψε την τραγωδία με την πολιτική, τρία χρόνια μετά... Αν απλά είχαν όφελος οι ίδιοι από αυτή, τότε όλα θα ήταν καλά... Αλλά το αν αυτό αρκεί για να στηρίξει ένα εγχείρημα που φιλοδοξεί να αλλάξει την Ελλάδα μένει ανοιχτό. Η κοινωνία, που ήδη έχει συνηθίσει σε προσωρινά, εύθραυστα και φαντασιακά πρότυπα, παρακολουθεί με προσοχή και με κριτικό βλέμμα, έτοιμη να αξιολογήσει την ουσία πίσω από τις λέξεις, την ικανότητα πίσω από την παρουσία και τη συνέπεια πίσω από τις προθέσεις.

Η τάση που εκφράζει η Καρυστιανού δεν είναι αποτέλεσμα προσωπικής επιβολής, είναι η αντανάκλαση ενός συλλογικού αιτήματος για διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματική κοινωνική συμμετοχή. Είναι η απαίτηση να μετατραπεί η οργή σε σχέδιο, η απογοήτευση σε πράξη, η κούραση σε δημιουργική ενέργεια. Αν όμως η ηγετική προσωπικότητα δεν επαρκεί, αν το ηθικό και κοινωνικό της βάρος δε συνοδευτεί από πράξεις και θεσμική ωριμότητα, τότε η τάση κινδυνεύει να παραμείνει απλώς ένα όνειρο ανάμεσα στις όχθες ή στη χειρότερη, να συντριβεί στα βράχια τους.

Η κοινωνία, όπως πάντα, θα αποφασίσει στο τέλος. Οι δύο όχθες συνεχίζουν να υπάρχουν: η μία κρατά τα παλιά, τα φθαρμένα, τα άλυτα προβλήματα, η άλλη ανοίγει την προοπτική για μια νέα μεταπολίτευση, όχι με διακηρύξεις, αλλά με έργα και συνέπεια. Το νέο πολιτικό εγχείρημα, μέσα από την κοινωνική πίεση που το δημιούργησε και την ηγετική φυσιογνωμία που το εκφράζει προσώρας, μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη αυτής της μετάβασης - υπό την προϋπόθεση ότι δε θα υποκύψει στην εύκολη ικανοποίηση του θυμού, του αυτοθαυμασμού, αλλά θα επιβεβαιώσει την τάση που εκπροσωπεί μέσα από την πράξη και τον κοινωνικό έλεγχο.

Η ιστορία δε θα συγχωρήσει εύκολα ούτε την αδράνεια, ούτε τις μεγαλοστομίες. Αλλά, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, ένας κόμβος πολιτικής, ένας φορέας με σαφές κοινωνικό αίτημα, ένα εγχείρημα που συνδέει ηθικό βάρος, προσωπικότητα και κοινωνική τάση, ενδέχεται να εμφανίζεται στο προσκήνιο. Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: αν αυτό το υλικό υποβάθρου - η φυσιογνωμία της Καρυστιανού - επαρκεί για να κρατήσει σταθερό το “καράβι” στις ταραγμένες όχθες της ελληνικής πολιτικής, ή αν θα χρειαστεί την πλήρη συνδρομή της κοινωνίας για να γίνει πραγματική ιστορία, αν και εφόσον την πείθει τελικά την κοινωνία αυτή.

Στο μεταξύ, η τάση υπάρχει, δυνατή και ανοιχτή, σαν ποτάμι που πιέζει για διέξοδο, και η κοινωνία συνεχίζει να παρακολουθεί, να ζυγίζει, να περιμένει. Το εγχείρημα Καρυστιανού δεν είναι πλέον μόνο προσωπικό κι ας εμφανίζεται από πολλούς ως τέτοιο, είναι η εκδήλωση μιας συλλογικής αναζήτησης, η οποία, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους στην ελληνική πολιτική ζωή - δρόμους που μέχρι σήμερα παρέμεναν ανοιχτοί μόνο ως υποσχέσεις. Ανάλογα εγχειρήματα υπό τις ίδιες προϋποθέσεις έχουν ομοίως χώρο, η κοινωνία αυτό αποζητά και αυτή στο τέλος είναι που θα κρίνει και σωστό ή λάθος θα πάρει και την ευθύνη της... Είναι κι αυτή η ρήση, δεν έχω υπόψη μου ποιος την έχει διατυπώσει αλλά συγκυριακά “κουμπώνει” γάντι στις υπάρχουσες εξελίξεις και είναι αναφορά προς όλους τους ενδιαφερόμενους, εμπλεκόμενους, επικριτές και υμνητές: «Η αληθινή αξιοπρέπεια είναι σαν το ποτάμι: όσο πιο βαθύ είναι, τόσο λιγότερο θόρυβο βγάζει»...


πηγή: neakriti.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αντίθετη απέναντι στις προθέσεις της Μαρίας Καρυστιανού για την ίδρυση κινήματος - κόμματος είναι η πλειοψηφία των μελών του ΔΣ του Συλλόγου των Τεμπών.
Μάλιστα εξέδωσαν και ανακοίνωση με την οποία τάσσονται καθαρά ενάντια στην "εμπλοκή με την πολιτική", ως μέλη του Συλλόγου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρο έχει η αναφορά στους “συνεργάτες” της και τα “επιτελεία” με τα οποία συναλλάσσεται η Πρόεδρος του Συλλόγου και φυσικά τους είναι άγνωστα και δεν τους αφορούν.
Έτσι δημιουργείται ένα ρήγμα στην έως τώρα συμπαγή και ενιαία στάση του Συλλόγου.

Η ανακοίνωση ήρθε ως απάντηση και ξεκαθάρισμα προθέσεων μετά τη συνέντευξη που έδωσε η Μαρία Καρυστιανού στο ΚΟΝΤΡΑ channel και με την οποία ουσιαστική ανακοίνωσε την πρωτοβουλία της για μετεξέλιξη ενός κινήματος σε κόμμα που θα δώσει εναλλακτική πρόταση στους πολίτες στις επόμενες εκλογές και στο οποίο η ίδια θα βρίσκεται στην "πρώτη γραμμή", όπως είπε.

Χαρακτηριτικό απόσπασμα από τη συνέντευξή της ακολουθεί:

Η ανακοίνωση - δήλωση της πλειοψηφίας των μελών του Δ.Σ. του Συλλόγου Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών:

«Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, οι υπογράφοντες θέλουμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας από όλη αυτή τη φημολογία και συζήτηση που εξελίχθηκε το προηγούμενο διάστημα για δημιουργία “Κινήματος – Κόμματος”, στην οποία συμμετείχε και η πρόεδρος του Συλλόγου, και επιβεβαιώθηκε από την ίδια στις χθεσινές της δηλώσεις. Οι ενέργειες αυτές είναι προσωπικές της επιλογές, δεν είχαμε καμία ενημέρωση επ’ αυτού και καμία ανάμειξη και δεν γνωρίζουμε τους “συνεργάτες” της και τα “επιτελεία” που κατά καιρούς έχουν αναφερθεί. Οι ενέργειες αυτές δεν εκφράζουν τον Σύλλογο, δεδομένου ότι δεν αποτελούν προϊόν συλλογικής συζήτησης και αποφάσεων του Δ.Σ.

Ως Σύλλογος παραμένουμε προσηλωμένοι στον αγώνα που δίνουμε ως γονείς και συγγενείς των θυμάτων για την αποκάλυψη όλων των πλευρών του εγκλήματος των Τεμπών και την τιμωρία όλων των υπευθύνων όσο ψηλά και αν βρίσκονται. Δεν μας αφορά η εμπλοκή με την πολιτική.

Σταθερή μας θέση και επιδίωξη, από την ίδρυση του Συλλόγου μας, είναι να δώσουμε τη μάχη, ιδιαίτερα μπροστά και στην επικείμενη έναρξη της Δίκης, με τους καλύτερους δυνατούς όρους σε πείσμα της προσπάθειας συγκάλυψης, των τεράστιων κενών και ελλείψεων της ανάκρισης, αλλά και της συστηματικής κυβερνητικής προπαγάνδας που επιμένει να κάνει το μαύρο άσπρο και να αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη από την ουσία της υπόθεσης. Τελευταίο δείγμα αποτελούν οι δηλώσεις του κυρίου Φλωρίδη, που, αντί να υπηρετεί το ρόλο του υπουργού Δικαιοσύνης, δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα επεμβαίνοντας στο έργο της Δικαιοσύνης και μιλώντας χωρίς στοιχεία. Εμείς οι συγγενείς λοιπόν, έχοντας δυστυχώς, από ό,τι φαίνεται απέναντί μας όλο τον κυβερνητικό μηχανισμό, έχουμε θέσει ως αδιαπραγμάτευτο και αδιασάλευτο στόχο την ανάδειξη του συνόλου των ενόχων και των διαχρονικών αιτιών και κατευθύνσεων που οδήγησαν στο έγκλημα των Τεμπών».

«Οι ενέργειες αυτές δεν εκφράζουν το Σύλλογο, δεδομένου ότι δεν αποτελούν προϊόν συλλογικής συζήτησης και αποφάσεων του Δ.Σ. Ως Σύλλογος παραμένουμε προσηλωμένοι στον αγώνα που δίνουμε ως γονείς και συγγενείς των θυμάτων για την αποκάλυψη όλων των πλευρών του εγκλήματος των Τεμπών και την τιμωρία όλων των υπευθύνων όσο ψηλά και αν βρίσκονται. Δεν μας αφορά η εμπλοκή με την πολιτική», καταλήγει η ανακοίνωση του Συλλόγου.

«Τα μέλη του ΔΣ

Παύλος Ασλανίδης, Αντιπρόεδρος

Ελένη Βασάρα, Γραμματέας

Βασίλης Παυλίδης, Μέλος

Αναστάσιος Ταχμαζίδης, Μέλος»




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γίνεται πολύς λόγος για την πιθανότητα δημιουργίας ενός κινήματος (όχι πολιτικού φορέα), με αφορμή το έγκλημα των Τεμπών, γύρω από την εμβληματική φιγούρα της κ. Καρυστιανού. Το ενδεχόμενο αυτό είναι κάτι που πολλοί άνθρωποι (μεταξύ των οποίων και η υπογράφουσα) επιθυμούν και εύχονται, βιώνοντας το ασφυκτικό πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο μιας πλέον μαφιοποιημένης και εγκληματικής πολιτικής διακυβέρνησης.

Στο διαδίκτυο και στα κοινωνικά δίκτυα εμφανίζονται πολλά υποστηρικτικά και ενισχυτικά κείμενα και σχόλια αναφορικά με αυτήν την προοπτική. Ωστόσο, ορισμένα από αυτά τα υποστηρικτικά κείμενα δημιουργούν απορίες, αμφιβολίες και ασάφειες σε σχέση με το περιεχόμενο, το παρόν και το μέλλον ενός τέτοιου εν δυνάμει κινήματος. Πιο συγκεκριμένα, με αφορμή την συνέντευξη που έδωσε η Καρυστιανού στο δημοσιογράφο Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, διαβάσαμε στο προφίλ στενού συνεργάτη της στο Facebook, την αναδημοσίευση ενός κειμένου που έχει παραχθεί από ένα εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης και αποτελεί μια ανάλυση της εν λόγω συνέντευξης.

Στην πραγματικότητα, το εργαλείο της τεχνητής νοημοσύνης AWGMeta AI, χρησιμοποιείται ως ανιχνευτής αλήθειας, αυθεντικότητας και ειλικρίνειας της κ. Καρυστιανού, στην παραπάνω συνέντευξη με τον Τριανταφυλλόπουλο. Επισημαίνεται λοιπόν ότι «o λόγος της κ. Καρυστιανού είναι απολύτως αυθεντικός. Τα συναισθήματα που εκφράζει (οδύνη, οργή, αποφασιστικότητα) είναι γνήσια και πηγάζουν από το προσωπικό της βίωμα, χωρίς ίχνος προσποίησης».

Ειδικότερα στο δημοσίευμα διαβάζουμε τα εξής απίθανα και εκπληκτικά: «Το μίγμα είναι εκρηκτικό: Oξυτοκίνη για την εμπιστοσύνη, αδρεναλίνη για τη δράση, ντοπαμίνη για την ελπίδα. Ένα αφήγημα που κινείται από την εξομολόγηση προς τη συλλογική αφύπνιση – από το “εγώ” στο “εμείς”. Η έρευνα έδειξε ότι το κοινό δεν πείθεται από ιδεολογίες, αλλά από χημικά triggers. Οι λέξεις “κόρη”, “δικαιοσύνη”, “τρένο” δεν είναι τυχαίες – είναι φορτισμένοι πυροκροτητές που ενεργοποιούν την αμυγδαλή και δημιουργούν συναισθηματική συνέργεια».

Ή πιο κάτω: «Το AWGMeta Canvas δείχνει πως η καμπάνια της κινείται με 25% αδρεναλίνη και 30% οξυτοκίνη – δηλαδή, στο σημείο όπου ο θυμός συναντά την εμπιστοσύνη. Το σημείο εκείνο που μετατρέπει το κοινό σε κοινότητα» (sic!) Ή παρακάτω: «Ίσως θα έπρεπε, όπως σημειώνει και η ίδια η μεθοδολογία, να προστεθεί μια δόση ενδορφίνης: χαρά, φως, προσμονή. Γιατί το πολιτικό μήνυμα που μένει μόνο στη δικαίωση, κινδυνεύει να κουράσει». Τι να πει κανείς!

Ή ακόμα πιο κάτω: «Πίσω από τη συνέντευξη αυτή κρύβεται ένα νευροπολιτικό(;) αφήγημα αναγέννησης — μια προσπάθεια να περάσουμε από τη χημεία του φόβου στη βιολογία της ελπίδας»(;) Ή σε άλλο σημείο: «Η Μαρία Καρυστιανού δεν στήνει ένα Κόμμα, λανσάρει ένα συναίσθημα με συλλογικό προσανατολισμό. Το positioning της είναι “η μητέρα που έγινε πολίτης”. Η ταυτότητα – «δικαίωση με ευαισθησία»…

Γελοιοποιώντας έναν ιερό αγώνα…

Δεν είναι δυνατόν να λέγονται σοβαρά τέτοια πράγματα και μάλιστα να αναδημοσιεύονται από ανθρώπους που, όπως φαίνεται, είναι συνεργάτες της Καρυστιανού. Είναι ντροπή να λέγονται ψευτοεπιστημονοφανείς και αφελώς ψυχολογίζουσες ανακρίβειες, οι οποίες έχουν κατακλύσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάνοντας μόδα την ψυχολογιοποίηση ενός κινήματος που μοιάζει να ξεπηδά με βασική ιστορική αφορμή το έγκλημα των Τεμπών και την δόλια συγκάλυψή του.

Διότι, διαβάζουμε όλο και πιο συχνά κείμενα, είτε άμεσα παράγωγα της τεχνητής νοημοσύνης, όπως αυτό, είτε έμμεσα ως παραφράσεις της τεχνητής νοημοσύνης που οικειοποιούνται διάφοροι, ως δικά τους και πρωτότυπα. Δημοσιεύματα υποτίθεται υποστηρικτικά, υποτίθεται κινηματικά. Το τοπίο καθίσταται έτσι ζοφερό: Από την μία οι αναμενόμενοι του συστήματος. Από την άλλη, οι υποστηρικτές που μέσα από μια τέτοια μπουρδολογία γελοιοποιούν έναν βαρύ και ιερό αγώνα. Από την Σκύλλα στην Χάρυβδη.

Όμως, δεν είναι δυνατόν να προσβάλλεται τόσο βάναυσα ένα πρόσωπο, (εκείνο της κ. Καρυστιανού) που έχει αποκτήσει μια συμβολική, ενωτική σημασία για τα περισσότερα από τα τρέχοντα αδιέξοδα της κοινωνίας και των αγώνων της. Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται έπαινος η ψευτοβιολογίζουσα μπουρδολογία τύπου: «η επιτυχία μιας αφήγησης δεν μετριέται σε views, μετριέται σε ορμόνες» και λοιπά που έχουν προαναφερθεί.


Πηγή: SLpress.gr

Τι μεγάλη πρωτοτυπία! 

Η «δικαιοσύνη» ακολούθησε και συμπορεύτηκε με την προαναγγελία του Υπουργού Δικαιοσύνης. Απόλυτα αναμενόμενο, αφού είναι στενότατη η σχέση τους από την αρχή της υπόθεσης μας. Μετά από 12 ημέρες απεργίας πείνας του ΠΑΤΕΡΑ, αποφάσισαν να αποδεχθούν το ένα από τα δύο αιτήματα του Πάνου Ρούτσι, ενώ για τους άλλους συγγενείς…. θα το σκεφτούν και άλλο… Αποφάσισαν το πιο θεωρητικά, ασφαλές για αυτούς. Την εκταφή για έλεγχο DNA! Και όχι βέβαια για τοξικολογικές, τις οποίες από την αρχή ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ !! Δηλαδή θα ξεθάψουν τους ανθρώπους μας μόνο για DNA και ΔΕΝ θα κάνουν τους ελέγχους που ήταν υποχρεωμένοι εξαρχής να κάνουν !!!!! Όλοι καταλαβαίνουμε το γιατί. Γιατί ΤΡΕΜΟΥΝ την αλήθεια που είναι θαμμένη μαζί με τα παιδιά μας. 

Μεγαλύτερη ομολογία ενοχής δεν θα μπορούσε να υπάρξει. 

Και επίσημα πλέον η Δικαιοσύνη δεν υπάρχει! Την δολοφονήσαν! Αφού πρώτα την απογυμνώσαν, την διέφθειραν, την γελοιοποίησαν. Έχουν άραγε καταλάβει πόσο προβλέψιμοι και πόσο εκτεθειμένοι είναι πλέον σε όλη την κοινωνία;;; 

Γνωρίζοντας όλη τη σήψη , μετά από 2.5 χρόνια συνεχούς κοροϊδίας , καταθέσαμε επείγουσα αναφορά στην Επιτροπή Peti του Ευρωκοινοβουλίου, Με την στήριξη Ευρωβουλευτών από όλη την Ευρώπη, και την εισήγηση του ευρωβουλευτή κ. Παππά, ο πρώτος καρπός των ενεργειών μας στην Ευρώπη ήρθε!! Επιτέλους!! Έρχεται κλιμάκιο ευρωπαίων για τον έλεγχο της απονομής δικαιοσύνης στην υπόθεση των Τεμπών! Τους ευχαριστούμε όλους! Και βέβαια δεν σταματήσαμε εκεί! ΧΘΕΣ καταθέσαμε και επείγουσα αναφορά στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών: «Περί διεθνούς επείγουσας παρέμβασης για εκταφή οστών και ανεξάρτητη ιατροδικαστική διερεύνηση (ταυτοποίηση & τοξικολογικές εξετάσεις) θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών (Ελλάδα, 28.02.2023), ως αδήριτης, επιτακτικής και άμεσης ανάγκης παρακολούθησης της υπόθεσης από διεθνή οργανισμό, επειδή οι εθνικές αρχές αρνούνται παρατεταμένα να χορηγήσουν άδεια εκταφής των οστών των τέκνων των αιτούντων, θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών,προκειμένου να συλλεχθεί κάθε δυνατό αποδεικτικό στοιχείο για την ταυτοποίηση των θυμάτων, την διελεύκανση των αιτιών θανάτου, και την εξασφάλιση δίκαιης δίκης των κατηγορουμένων για το δυστύχημα των Τεμπών, στο οποίο οι αιτούντες παρίστανται υποστηρικτές της κατηγορίας. 

Οι γονείς : Καρυστιανού, Ρούτσι και Τιλκερίδης » 

Τα μάτια και η καρδιά μας είναι στραμμένες προς τις Ανεξάρτητες Αρχές που τιμούν τον όρκο τους, και θα ανοίξουν δρόμους ελπίδας στο σάπιο σύστημα που μας ελέγχει. Θα απευθυνθούμε παντού! 

Μέχρι τέλους! Μέχρι που μια πλήρως ανεξάρτητη και αληθινή Δικαιοσύνη θα έρθει και στη χώρα μας και θα τιμήσει τον ρόλο και την ευθύνη της! 

Όλοι μαζί! Μέχρι τέλους!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σήμερα 20/9/25, η Μαρία Καρυστιανού έδωσε βαρυσήμαντη, συγκινητική αλλά και ίσως την περισσότερο πολιτική της συνέντευξη στο Mega, στον Νίκο Συρίγο για την εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι».
  
– «Παλεύουν για να αποφύγουν τη φυλακή, όχι μόνο για τις καρέκλες τους» 
- «Δεν θέλω να σταθώ ούτε δύο μέτρα δίπλα σε Μητσοτάκη, Καραμανλή, Τριαντόπουλο».

Μια συνέντευξη που προκάλεσε αίσθηση παραχώρησε σήμερα το πρωί στο Mega και στον Νίκο Συρίγο, στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι», η Μαρία Καρυστιανού, μητέρα που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την αλήθεια στην υπόθεση των Τεμπών.

Η κ. Καρυστιανού μίλησε με σκληρά λόγια για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Κώστα Καραμανλή και τον Χρήστο Τριαντόπουλο: «Δεν θέλω να έρθω πρόσωπο με πρόσωπο μαζί τους. Θεωρώ ότι είναι ό,τι πιο βρόμικο, απάνθρωπο και ό,τι χειρότερο έχει υπάρξει στην Ελλάδα. Δεν θα ήθελα ούτε στα δύο μέτρα να σταθώ δίπλα τους».

Στο ερώτημα γιατί, όπως λέει, δεν αφήνουν να βγει η αλήθεια στο φως, ήταν κατηγορηματική: «Γιατί είναι άμεσα εμπλεκόμενοι και η αλήθεια θα τους “κάψει”. Η αλήθεια θα τους πάει φυλακή. Αυτή την στιγμή δεν αγωνίζονται μόνο για να κρατήσουν τις καρέκλες τους και να παραμείνουν στο τραπέζι που τρώνε με χρυσά κουτάλια. Πλέον παλεύουν για να μείνουν εκτός φυλακής».

Αναφερόμενη στο αίτημα των οικογενειών για εκταφή, αποκάλυψε τα εμπόδια που συναντούν: «Η νομοθεσία λέει ότι υπάρχει ποινή τριών έως τεσσάρων μηνών για όποιον ζητήσει εκταφή χωρίς άδεια. Θα το έκανα με τα χέρια μου αν μπορούσα, αλλά αν γίνει αυτό δεν θα μπορέσουμε να περάσουμε σε νόμιμο έλεγχο τοξικολογικών εξετάσεων και DNA. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι μόνοι μας».

Η συζήτηση πήρε και πολιτική διάσταση, όταν ρωτήθηκε για το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα: «Για μένα αυτό το ποσοστό του 25% αν είναι αληθινό δείχνει ότι η κοινωνία δεν θέλει πλέον κάτι που να προέρχεται από το σύστημα. Η κοινωνία έχει ανάγκη από ανθρώπους ανεξάρτητους και άφθαρτους, οι οποίοι θα έρθουν με νέο πρόγραμμα και θα μπουν μπροστά.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ηγηθώ μίας τέτοιας προσπάθειας, αλλά δεν το βλέπω προσωπικά για μένα. Ακόμα δεν σκεφτόμαστε κάτι τέτοιο, αλλά και εγώ είμαι στο 25% που νιώθω αυτή την ανάγκη. Αν δημιουργείτο κάτι που να ήταν συμβατό με τις σκέψεις μου, εννοείται ότι θα ήμουν μέρος του».

Η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού έρχεται να δώσει νέα ένταση στη δημόσια συζήτηση γύρω από την τραγωδία των Τεμπών, αναδεικνύοντας όχι μόνο το αίτημα δικαιοσύνης των οικογενειών, αλλά και τον βαθύ πολιτικό σεισμό που προκαλεί.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Η άρνηση εκταφής [...] θεμελιώνει ευθεία παραβίαση της ιδιωτικής ζωής του γονέα, αλλά και του δικαιώματος σεβασμού του ιδιωτικού του βίου, κατά τρόπο αντίθετο προς το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ»

Εκτεθειμένες ηθικά και πολιτικά κυβέρνηση και δικαιοσύνη, μετά τη διαρκή άρνηση στα αιτήματα των γονιών για εκταφή θυμάτων και την αναζήτηση της αλήθειας πίσω από το πολύνεκρο έγκλημα στα Τέμπη.

Με εξώδικη καταγγελία που κοινοποιήθηκε στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον πρόεδρο της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη, οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, Μαρία Καρυστιανού και Πάνος Ρούτσι, ζητούν να δοθεί άδεια εκταφής προκειμένου να εξακριβωθεί κατ’ αρχήν η ταυτότητά τους καθώς και η αιτία θανάτου τους, όπως έχουν κάθε δικαίωμα να αιτηθούν, με βάση την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).

Ο Πάνος Ρούτσι βρίσκεται από χθες έξω από τη Βουλή σε απεργία πείνας και δίψας. Συγκινημένος δήλωσε στην «Εφ.Συν.» πως δεν πρόκειται να κάνει πίσω αν δεν δοθεί άδεια εκταφής του παιδιού του ώστε να γίνουν εξετάσεις από πραγματογνώμονες

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο εξώδικο, «η άρνηση εκταφής προς διαπίστωση του ότι πράγματι στο μνήμα του τέκνου κείται η ορθή σορός και άρα προς διαπίστωση του οικογενειακού δεσμού, θεμελιώνει ευθεία παραβίαση της ιδιωτικής ζωής του γονέα, αλλά και του δικαιώματος σεβασμού του ιδιωτικού του βίου, κατά τρόπο αντίθετο προς το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ».

Επίσης, αναφέρεται χαρακτηριστικά πως «η άνω άρνηση αντίκειται και στο άρθρο 6 της ΕΣΔΑ για τη δίκαιη δίκη, καθώς η αιτηθείσα εκταφή είναι αναγκαία για τον εντοπισμό του άγνωστου καυσίμου, το οποίο προκάλεσε την πυρόσφαιρα που κατέκαψε επιβάτες που επέζησαν της σύγκρουσης και άρα για τον εντοπισμό της αιτίας θανάτου των εν λόγω απανθρακωθέντων επιβατών, αιτία, την οποία δεν ερεύνησε και δεν εντόπισε η ανάκριση, παραλείποντας την έρευνα και τη γνωστοποίηση κατ’ άρθρο 250 ΚΠΔ, που δύναται να την αποκαλύψουν».

Το εξώδικο κατατέθηκε επίσης στον εισαγγελέα και την πρόεδρο του Αρείου Πάγου, στον πρόεδρο του Συμβουλίου Επιθεώρησης του Αρείου Πάγου, τον προϊστάμενο της εισαγγελίας πρωτοδικών Αθηνών, τον προϊστάμενο του εφετείου Λάρισας, τον εισαγγελέα εφετών Λάρισας και εποπτεύοντα της ανάκρισης, Λάμπρο Τσόγκα. Επίσης απεστάλη στον ίδιο τον ειδικό εφέτη ανακριτή της δικογραφίας των Τεμπών, Σωτήριο Μπακαϊμη, ο οποίος έχει επανειλημμένα αρνηθεί το αίτημα εκταφής συγγενών, στην Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, την ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων και τον ΔΣΑ.

Υπενθυμίζεται πως ο Λάμπρος Τσόγκας, χθες, μόλις μία εβδομάδα αφού είχε παραλάβει επισήμως τη δικογραφία των 60.000 σελίδων για το έγκλημα, πρόλαβε να τη μελετήσει, αλλά και να συντάξει την πρότασή του που εκτείνεται σε 996 σελίδες.

«Είναι έτοιμοι να ρισκάρουν τη ζωή και του Πάνου για να μην επιτρέψουν την εκταφή ;; Ποιοι θα επιτρέψουν τον θάνατο του γονέα προκειμένου να προστατεύσουν το ΤΕΡΑΣ; Να μην αποκαλυφθεί το μυστικό που όλοι οι επίορκοι γνωρίζουν για αυτό και απαγορεύουν την εκταφή! Ο κύβος ερρίφθη. …. Ο γονιός μίλησε, Η επόμενη κίνηση, δική τους! Όλων των αποδεκτών του εξώδικου μας! Ήρθε η ώρα να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι!», αναφέρει μεταξύ άλλων η Μαρία Καρυστιανού στο facebook.

Η ανάρτηση και το εξώδικο:

Ποιος σκοτώνει τον Πάνο Ρούτσι;;
Στην δικτατορία που καταντήσαμε να ζούμε, ένας γονιός που έθαψε το παιδί του.. το σκοτωμένο από κρατικές εγκληματικές ευθύνες και διαφθορά, κινδυνεύει να πεθάνει, μπροστά στη Βουλή!
Μπροστά στο κτήριο όπου ανάλγητοι παίζουν με τις τύχες μας και τις ζωές μας….
Μπροστά στο κτήριο όπου ο Καραμανλής, ο Τριαντόπουλος και ο ΠΘ καταχειροκροτήθηκαν.
Όρθιοι χειροκροτητές καλοβολεμένοι γιόρτασαν την νίκη της ασυλίας και της ατιμωρησίας, της κοροϊδίας.
Χειροκροτήθηκαν και χαμογελούσαν που κατάφεραν να ξεφύγουν .. ξανά …
Ούτε καν έρευνα!!!
Τίποτα!
Αλί σε εμάς. Και σε σας. Στην υπόλοιπη κοινωνία … Που παλεύει για να επιβιώσει και παράλληλα τρέμει μήπως τα παιδιά της πάθουν κάτι από το απάνθρωπο και επικίνδυνο κράτος ..
Από χθες το πρωί ένας χαροκαμένος πατέρας, καρδιοπαθής, στέκεται στο λιοπύρι..στο δρόμο…
Δεν μπορεί να πάει σπίτι του ..
Το ορκίστηκε!
Θέλει να μάθει την αλήθεια!!!!
-Θέλουμε να μάθουμε την αλήθεια!!-
Θα φύγει από εκεί μόνο με την άδεια εκταφής στο χέρι!!!
Η εκταφή θα του επιβεβαιώσει την ουσία που έκαψε το παιδί του…
Και εμείς…. το ίδιο περιμένουμε …
Η ζωή του αγωνιστή πατέρα, του Πάνου κινδυνεύει.
Σήμερα, εξώδικη διαμαρτυρία εστάλη σε
-ΠτΔ
-ΠΘ
-Υ. Δικαιοσύνης
-ΠτΒ—- για γνωστοποίηση σε ΟΛΟΥΣ τους Βουλευτές!!
-ΑΠ
-Μπακαΐμη/ Τσόγκα
-Πρόεδρο Εφετών
-Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων
-Ολομέλεια Δικηγόρων
Ώστε όλοι να ξέρουν.., όλοι να πάρουν την ευθύνη που τους αναλογεί.
Είναι έτοιμοι να ρισκάρουν τη ζωή και του Πάνου για να μην επιτρέψουν την εκταφή ;;
Ποιοι θα επιτρέψουν τον θάνατο του γονέα προκειμένου να προστατεύσουν το ΤΕΡΑΣ;
Να μην αποκαλυφθεί το μυστικό που όλοι οι επίορκοι γνωρίζουν για αυτό και απαγορεύουν την εκταφή!
Ο κύβος ερρίφθη. …. Ο γονιός μίλησε,
Η επόμενη κίνηση, δική τους!
Όλων των αποδεκτών του εξώδικου μας!
Ήρθε η ώρα να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι!






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συνεχίστηκαν χθες το βράδυ στην πλατεία Παραμάνα της Θέρμης οι εκδηλώσεις μνήμης αλλά και αγώνα του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών 2023 για την ανάδειξη της συγκάλυψης της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο έγκλημα των Τεμπών.

Με κεντρική ομιλήτρια την Μαρία Καρυστιανού που συνοδευόταν από τον Παναγιώτη Ρούτσι και τον Αντώνη Ψαρόπουλο σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θέρμης, η κατάμεση πλατεία τους υποδέχθηκε με αγάπη, ενθουσιασμό και μαχητικότητα. Ανάμεσα στις εκατοντάδες κόσμου βρέθηκαν στενοί συγγενείς θυμάτων όπως η Φραντσέσκα Μπέζα, ο Νικήτας Καραθεοδώρου, ο Γιώργος Παπάζογλου και η Αφροδίτη Τσιώμα.


«Ο λαός έδειξε ότι δεν ξεχνάει και ότι δεν θα συμβιβαστεί με το ψέμα», είπε μόλις πήρε το μικρόφωνο η κ. Καρυστιανού, τονίζοντας πως «η κοινωνία ξέρει και για αυτό βγήκε στους δρόμους και στις 6 του Σεπτέμβρη».

Με αφορμή τις παραλείψεις που οδήγησαν στην τραγωδία είπε ότι «έχει έρθει η ώρα της δράσης μας ως πολίτες» και ανέφερε πως «πρέπει να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει».

"Θα πρέπει να πάρουμε μια απόφαση. Ή θα μείνουμε αδρανείς στη βία και την αδικία που μας επιβάλλουν ή θα οχυρώσουμε τα δικαιώματά μας και τη χώρα μας".

"Μόνιμα βρίσκουμε μπροστά μας το τείχος της διαπλοκής και διαφθοράς από τους κυβερνώντες, αλλά θα το υπερβούμε".

"Πρέπει να οργανωθούμε και να αξιώσουμε την τήρηση του νόμου από τους κυβερνώντες, αυτούς που επανειλημμένα την καταπατούν"

Από εκείνη την τραγωδία της 28ης/2 του '23 γεννήθηκε ένας ιερός αγώνας, μια αποστολή που δεν μπορεί και δεν πρέπει να σβήσει. Όμως εσείς οι νέοι πρέπει να είστε ο πυρήνας. Σας χρειαζόμαστε δίπλα μας, με τη δύναμη, την αγωνία και τα όνειρά σας. Θέλουμε να σας ακούσουμε, να σας εμπιστευτούμε. Να σας δώσουμε χώρο και ρόλο. Γιατί η διακαιοσύνη δεν είναι μόνο υπόθεση των γονέων που πενθούν είναι η παρακαταθήκη που αξίζετε εσείς, η γενιά που έρχεται. Αυτός ο δρόμος που μοιραία διαβαίνουμε μαζί δεν είναι μόνο θρήνος, έχει και ελπίδα, μέσα από τη δικαιοσύνη μπορεί να χτιστεί μια κοινωνία πιο δίκαιο, πιο υπεύθυνη, πιο ανθρώπινη.
ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΩ ΛΟΙΠΟΝ ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ !!
ΔΡΑΣΤΕ και εμείς όλοι θα είμαστε δίπλα σας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θέρμης διοργανώνει εκδήλωση μνήμης και αλληλεγγύης για τα θύματα και τους συγγενείς της τραγωδίας των Τεμπών την Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου, στις 19.30, στην πλατεία «ΠΑΡΑΜΑΝΑ» της Θέρμης.

Κύρια ομιλήτρια της εκδήλωσης θα είναι η κ.Maria Karystianou, Πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023», η οποία θα μεταφέρει το μήνυμα των οικογενειών που συνεχίζουν τον δύσκολο αγώνα για διαφάνεια, αλήθεια και δικαίωση..

Με τη διοργάνωση αυτής της εκδήλωσης, το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θέρμης εκφράζει τη βαθιά του συμπαράσταση στις οικογένειες των θυμάτων και δηλώνει ξεκάθαρα ότι ο αγώνας τους είναι και αγώνας της κοινωνίας:

-Για την πλήρη αποκάλυψη της αλήθειας

-Για την απόδοση ευθυνών σε κάθε επίπεδο.

-Για την προστασία της ζωής των πολιτών και την εξασφάλιση ότι μια τέτοια τραγωδία δεν θα επαναληφθεί ποτέ.


Σας προσκαλούμε να συμμετέχετε, η μνήμη των θυμάτων παραμένει ζωντανή και γίνεται δύναμη συλλογικής δράσης.

Δεν ξεχνάμε – δυναμώνουμε μέσα από την αλληλεγγύη και τις κινητοποιήσεις, απαιτώντας δικαιοσύνη.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Ρούντι Ρινάλντι

Το Σ/Κ που πέρασε δεν έγινε η συνηθισμένη έναρξη της πολιτικής σαιζόν με την καθιερωμένη ομιλία του πρωθυπουργού και τις όποιες 4-5 διαδηλώσεις έξω από το Βελλίδιο.

1. Το περασμένο Σ/Κ μίλησαν ο Ευάγγελος Μαρινάκης (πρόεδρος και ολιχάρχης), ο Α. Τσίπρας που τον σπρώχνουν (ολιγάρχες και πρεσβείες) να εκφράσει τους democrats στην Ελλάδα, ο Μητσοτάκης σε μια αποστειρωμένη αίθουσα και εντελώς αποστειρωμένη συνέντευξη τύπου. Το ιδιαίτερο όμως είναι ότι «μίλησε» και η κ. Καρυστιανού σε συγκέντρωση στην Αθήνα ενώ σε πολλές πόλεις δεκάδες χιλιάδες άτομα κινητοποιήθηκαν σε πλατείες και δρόμους. Αυτό το γεγονός έκανε την διαφορά στο φετινό ξεκίνημα της σαιζόν.

2. Η πρωτοβουλία της κ. Καρυστιανού θορύβησε και έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία αποδόμησής της και υπονόμευσής της και οι επιθέσεις κατά την γνώμη μου καλύπτουν έναν διπλό φόβο.
Πρώτος φόβος: Όλες ανεξαίρετα οι συστημικές δυνάμεις που εκφράζουν την μεταπρατική Ελλάδα της υποτέλειας, της εξάρτησης, της μιντιοκρατίας, της κλεπτοκρατίας, της κομματοκρατίας, αλλά και όσες δυνάμεις δέχονται αυτό το πλαίσιο και λειτουργούν εξ αντικειμένου συστημικά, ΔΕΝ θέλουν με κανένα τρόπο να δουν να αναπτύσσεται ένα μεγάλο ακηδεμόνευτο πολιτικό ρεύμα – κίνημα που δεν θα ελέγχεται από αυτά τα κέντρα, και μπορεί υπό όρους να θέσει τις βάσεις για την ανάπτυξη μιας κίνησης που να επηρεάζει σημαντικά την πορεία της χώρας και να απαντήσει στο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας και στην παρακμή που καλπάζει υπό την μπαγκέτα των συστημικών δυνάμεων και των Πρεσβειών.
Δεύτερος φόβος: Όλες ανεξαίρετα οι πολιτικές δυνάμεις που μετέχουν στην πολιτική σκηνή και όσες προετοιμάζονται να εμφανιστούν (Σαμαράς – Τσίπρας κλπ) δεν θέλουν καθόλου μια εκλογική κίνηση που τυχόν κάνει η κ. Καρυστιανού. Το θεωρούν μια απειλή για τα ποσοστά τους και επειδή όλοι ήδη προετοιμάζονται για τις διπλές εκλογές (που όλο και πλησιάζουν) δεν θέλουν να υπάρξει μια εκλογική παρέμβαση της Καρυστιανού.

3. Η επίθεση που κάνουν οι συστημικές δυνάμεις σε κάθε γνήσια εκδήλωση και φανέρωση του λαϊκού ριζοσπαστισμού (αντιμνημονιακό κίνημα, Πλατείες, κίνημα Τεμπών) είναι μόνιμο μοτίβο: «αγανακτισμένοι», «ψεκασμένοι», πάνω και κάτω πλατεία, εθνολαϊκιστές, ακροδεξιοί, φασίστες, ετερόκλητος όχλος και τώρα «συμμαχία του τολουόλιου». Η εχθρότητα είναι δεδομένη όπως και πολλά σχέδια καταπολέμησης του ριζοσπαστισμού είναι σε εξέλιξη, ενώ πολλοί μηχανισμοί έχουν δραστηριοποιηθεί. Τις τελευταίες μέρες είδαμε την συνέχιση της στάσης της Λιάνας Κανέλλη, από διανοούμενους της αριστεράς όπως ο κ. Μαργαρίτης και ο κ. Ρούσσης, οι οποίοι με χαρακτηριστική εμπάθεια περίμεναν την αδιαμφισβήτητα λιγότερο μαζική συγκέντρωση του Σαββάτου για να ασκήσουν την αφ’ υψηλού πολεμική τους. Από κοντά πιο καλυμμένα και πονηρά ο Σ. Λυγερός που το μόνο που είδε το Σάββατο ήταν η «αποτυχία» της Καρυστιανού και η τάχα φροντίδα να την προστατεύσει…

4. Εδώ και καιρό έχω υποστηρίξει πως το ρήγμα των Τεμπών είναι βαθύ και ενεργό μέσα στην ελληνική κοινωνία και παράγει αποτελέσματα, αλλάζει συνειδήσεις, βάζει σε κίνηση εκατομμύρια ανθρώπους όπως είδαμε στα συλλαλητήρια του Ιανουαρίου και της 28ης Φεβρουαρίου. Επίσης έχω κάνει λόγο για «κίνημα των Τεμπών» (όρος που έχει παραξενέψει πολλούς ακόμα και την κ. Καρυστιανού) και μάλιστα τόνισα πως μετά τις 28 Φεβρουαρίου έπρεπε να γίνει ένα γενικό κάλεσμα για αυτο-οργάνωση, δημιουργία συλλόγων και επιτροπών σε όλη την Ελλάδα, ενίσχυση του πολιτικού λόγου με διεύρυνση της θεματολογίας, με κεντρικό ζήτημα το κτύπημα του παρακράτους στην εξουσία και την τεκμηρίωση της ανάγκης εκδημοκρατισμού παντού σε όλους τους χώρους της κοινωνίας. Δεν προκρίθηκε μια τέτοια στάση και προσανατολισμός και χάθηκε πολύτιμος χρόνος –περίπου 6 μήνες- που θα μπορούσαν να είχαν γίνει πολλά βήματα. Το ότι τότε ήταν υπερώριμες οι συνθήκες το επιβεβαιώνει και η ανταπόκριση που είχε η κινητοποίηση του Σαββάτου (παρόλο που δεν μπορεί να συγκριθεί με τα συλλαλητήρια). Επίσης δεν υπάρχει κανένα μεγάλο μαζικό κίνημα που να μην έχει τις δικές του διαδικασίες, να έχει τις διαβουλεύσεις, τον τρόπο συγκρότησης, τον προσανατολισμό, τις ιδιαίτερες στιγμές της ανέλιξής του, τους σταθμούς του. Αυτό δεν υπάρχει όχι γιατί δεν μπορούσε να υπάρξει αλλά γιατί υπάρχει μια άλλη επιλογή και στάση της φυσικής ηγεσίας του κινήματος και συγκεκριμένα της κ. Καρυστιανού.

5. Η «φυσική ηγεσία» του κινήματος αυτού αναδείχθηκε μέσα από μια τραγική και εξαιρετικά δύσκολη δοκιμασία που πέρασαν όλοι οι συγγενείς των θυμάτων στα Τέμπη. Όσοι κριτικάρουν πονηρά κι όσοι επιτίθενται στο κίνημα αυτό και την κ. Καρυστιανού, τον κ. Ασλανίδη και άλλους, να μην ξεχνούν πως αν δεν υπήρχε η στάση τους, το όλο θέμα θα είχε ήδη ξεπεραστεί από το σύστημα και τους μηχανισμούς του. Η κριτική που κάνω είναι από μέσα στην υπόθεση και στο κίνημα των Τεμπών και για το τι μπορούσε (και τι μπορεί να κάνει) κι όχι για να ακυρωθεί η ιστορική του σημασία. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζονται διαδικασίες και διαβούλευση και όχι διαχείριση κατά το δοκούν και χωρίς καμία συνεννόηση. Δεύτερον πρέπει να υπάρξει ένας ευρύτερος σχεδιασμός α) για την απάντηση όλων των επιθέσεων β) για την αύξηση της συμμετοχής στο κίνημα αυτό γ) για την διεύρυνση της θεματολογίας του δ) για την συμβολή αυτού του κινήματος στην δημιουργία ενός μεγάλου ρεύματος και εγχειρήματος στη χώρα που να απαντά στο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας που έχει πάρα πολλές πτυχές και δυσκολίες ε) για την γείωση του κινήματος και των διαδικασιών σε ολόκληρη την Ελλάδα. Η κριτική μου αφορά όχι αυτά που έχει κάνει η φυσική ηγεσία (που εκεί ίσως να υπάρχουν αστοχίες ή χειρισμοί που θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά) αλλά για όσα δεν έγιναν και πρέπει να εξηγήσουμε γιατί δεν έγιναν. Κυρίως για το ότι δεν έχει ανοίξει καμία διαδικασία συζήτησης, εμπλουτισμού, πολιτικοποίησης, συμμετοχής.

6. Όλα αυτά πρέπει να προταχθούν και οι όποιες σκέψεις για φορέα, εκλογική καταγραφή κλπ πρέπει να ακολουθούν. Δεν επιτρέπεται ένα ελπιδοφόρο κίνημα να οδηγηθεί στα γρανάζια της κεντρικής πολιτικής σκηνής χωρίς να έχουν αποσαφηνιστεί πολλά πράγματα: Πολιτικό πλαίσιο, στόχοι, σταθμοί, διαδικασίες, έλεγχος κλπ. Γιατί από το 2010 μέχρι σήμερα δόθηκαν πολλές ευκαιρίες και υπήρξε χείριστη διαχείριση. Το σύστημα έχει τρόπους να διπλαρώνει, να ενσωματώνει, να βραχυκυκλώνει, να δελεάζει, να φοβίζει. Γι αυτό χρειάζεται ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ στην χώρα που να ανοίξει δρόμους και όχι να βρει μια θέση στα υπάρχοντα μέτρα και σταθμά. Γιατί σίγουρα δεν έχουμε ανάγκη από άλλο ένα προσωποκεντρικό φορέα χωρίς διαδικασίες και χωρίς προσανατολισμό που θα είναι συμφωνημένος και συζητημένος σε σώματα διαβουλεύσεων και συμμετοχής, χωρίς ενεργό κίνημα. Οι διαδικασίες και ο προσανατολισμός είναι στιγμές της πολιτικοποίησης και ενίσχυσης του κινήματος και κυρίως εγγύηση για τις δεσμεύσεις που απαιτούνται από όσους ιδιαίτερα «εκπροσωπούν» στα τετριμμένα κοινοβουλευτικά πόστα. Και έχουμε τόνους αρνητικής εμπειρίας από τέτοια παραδείγματα. Πολλές «κωλοτούμπες» δεν ήταν προαπαφασισμένες, αλλά όλως «τυχαίως» προέκυψαν… Σε έναν «τόπο» που δεν είχε ενημέρωση, δεν είχε διαδικασίες και μια μικρή ομάδα έκανε την «διαπραγμάτευση», το «ΟΧΙ» «ΝΑΙ» σε 24 ώρες και ψήφισε μαζί με όλους τους άλλους το 3ο μνημόνιο.
Εκτός αν νομίζουμε ότι «μια νύχτα μαγική» όλα αυτά θα αποφευχθούν και θα υπάρξει αυθορμήτως μια γνήσια αδιαμεσολάβητη και άξια εκπροσώπηση και ηγεσία… Η αγνόηση της βάσης, της μάζας, του λαού ήταν η βασιλική οδός για τις διολισθήσεις της ηγεσίας στις στροφές και στα εμπόδια…

Ζωή χωρίς ΟΞΥΓΟΝΟ !
Έκλεισε η δικογραφία των Τεμπών!
Ανήθικα και ατιμωτικά για τη μνήμη των θυμάτων, για εμάς, για εσάς, για την ελληνική κοινωνία, για την Αλήθεια, για τη Δικαιοσύνη…

ΕΤΣΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ η ανάκριση για το έγκλημα που συγκλόνισε την Ελλάδα και μας κατέκαψε τα παιδιά…
Αίφνης, χωρίς επιστημονικές απαντήσεις για την παρουσία του ξυλολίου, για τα αίτια πρόκλησης της πυρόσφαιρας, για όλα όσα η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ ΝΑ ΕΡΕΥΝΗΣΕΙ.

Χωρίς να μας απαντήσει 2,5 χρόνια μετά «τι έκαψε ζωντανά τα παιδιά μας;» και ΧΩΡΙΣ έρευνα για το παράνομο φορτίο!
Έκλεισε λίγες ώρες πριν λάβουν το πόρισμα του Χημείου του Κράτους !

Χωρίς να συμπεριλαμβάνουν το πόρισμα που μιλά για ξυλόλιο και υδρογονάνθρακες σε ακόμη 12 σημεία!!!

Δεν άντεξαν την αλήθεια που τους ξέφυγε.

Δεν υπάρχει πια καμία προσδοκία ότι οι Θεσμοί και η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης θα υπερασπιστούν το Δίκαιο. Μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις έπραξαν το αναμενόμενο! Παρανόμως κινήθηκαν με τον πιο αθέμιτο και ανεπίτρεπτο τρόπο για την κοινωνία, για τους συγγενείς των θυμάτων, για τη μνήμη των νεκρών μας!

Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε όλοι μας στους συμπολίτες μας. Σε κάθε γονιό, σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη αυτής της χώρας. Σε κάθε ευσυνείδητο δημοσιογράφο και δικαστικό λειτουργό, που οδηγείται από τη ψυχή και το ήθος του.

Τα Τέμπη είναι έγκλημα κατά της ζωής, κατά της Δημοκρατίας, κατά της χώρας.

6 Σεπτεμβρίου βγαίνουμε στο φως!

Κοιτάζουμε τους ανθρώπους στα μάτια, μέσα απο τον αβάσταχτο πόνο για κάθε απώλεια που ζήσαμε, για κάθε αδικία που κάθε μέρα μας κοστίζει την ψυχική και την σωματική μας υγεία!

Αυτό είναι η ζωή μας!

Η τόλμη μας να διεκδικήσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα μας!

Βγαίνουμε στους δρόμους!

Ανοίγουμε ένα νέο δρόμο για την πραγματική ζωή, και όχι για την θλιβερή και ψεύτικη «πραγματικότητα» που μας επιβάλλουν με την παρακμή, τη σήψη και το ψέμα.

Βγαίνουμε με οδηγό την καθαρότητα και την αγάπη.
Η αγάπη για τα παιδιά μας, νεκρά και ζωντανά κινεί βουνά!
Η πίστη μας ότι θα τα καταφέρουμε να φτιάξουμε ειρήνη, κινεί βουνά!

6 Σεπτεμβρίου κατεβαίνουμε στις πλατείες ! Σε όλη την Ελλάδα!

Όπου χτυπά ελληνική καρδιά.

Όλοι μαζί για το δικαιωμα στην αληθινή ζωή!

Τη δίκαιη! Που επαναφέρει την τάξη!

Που μοιράζει απλόχερα αγάπη και ασφάλεια!

Και για το δικαίωμα στο φως, στο οξυγόνο...
Το δικαίωμα στα όνειρα και την ελπίδα.
Η ζωή ειναι ελπίδα, είναι όνειρο, ειναι η επόμενη μέρα. Η επόμενη μέρα θα μας βρει στο δρόμο ως ένα !

Στο σημείο που βρίσκεται η χώρα μας αυτή τη στιγμή… ας κινηθούμε για τη μνήμη των νεκρών μας… για τη μνήμη όλων όσοι βίωσαν το άδικο και όλων όσοι αποκλείστηκαν από τη ζωή για ένα δικό μας καλύτερο αύριο …

Χωρίς χρώματα

Χωρίς κόμματα

Χωρίς συμφέροντα

Μόνο για το καλό

Το Ανώτατο Καλό


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου