Η αντίστροφη μέτρηση για τα «αποκαλυπτήρια» του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού έχει ήδη ξεκινήσει. Μετά το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου αναμένεται το Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών να αποκτήσει όνομα και ιδρυτική διακήρυξη αφήνοντας πίσω αυτό το πέπλο ερωτηματικών που έχει δημιουργηθεί γύρω από αυτό. Η Μαρία Καρυστιανού έχει δημιουργήσει έναν στενό κύκλο έμπιστων ανθρώπων με τις διαρροές σχετικά με το υπό διαμόρφωση κόμμα να είναι ελάχιστες.
Το όνομα του κόμματος και το χρονοδιάγραμμα
Όλο αυτό το διάστημα, από την πρώτη Απριλίου που ανακοίνωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το νέο της ξεκίνημα, η Μαρία Καρυστιανού, βρίσκεται σε συνεχείς συσκέψεις. Η Μαρία Καρυστιανού θέλει να βαδίζει πάνω σε σταθερό έδαφος, γι’ αυτό κιόλας δεν βιάζεται να προχωρήσει σε επίσημες ανακοινώσεις για το κόμμα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η ομάδα καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε δύο ονομασίες. Στοχεύουν σε ένα όνομα δυναμικό, αλλά παράλληλα και αισιόδοξο. Όπως καθορίζεται από το κοντινό της περιβάλλον, το όνομα δεν θα έχει καμία σχέση με την τραγωδία των Τεμπών ή την λέξη «Οξυγόνο» που ήταν κεντρικό σύνθημα στα συλλαλητήρια.
Σύμφωνα πάλι με άλλες πληροφορίες, δεν υπάρχει καμία προσπάθεια από την ομάδα του κόμματος να «προλάβει» τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του.
Τα πρόσωπα γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού
Πέραν από το όνομα, η Μαρία Καρυστιανού πρέπει να λάβει και μία απόφαση για τα πρόσωπα του κόμματος. Γίνονται συνεχώς ανακατατάξεις και προσπάθεια για να αποδοθεί ένας συγκεκριμένος ρόλος στο κάθε πρόσωπο. Μέχρι στιγμής υπάρχει ένας στενός πυρήνας λίγων ατόμων γύρω από την Μαρία Καρυστιανού που μαζί προσπαθούν να φτάσουν στην τελική του μορφή.
Πηγές αναφέρουν ότι πολλοί ήταν εκείνοι που χτύπησαν την πόρτα της Μαρίας Καρυστιανού, χωρίς όμως εκείνη να την ανοίγει. Πρόκειται ακόμη και για πολιτικούς που βρίσκονται αυτή την στιγμή στην Βουλή. Οι εν ενεργεία βουλευτές προέρχονται από όλο το πολιτικό φάσμα, η προσπάθειά τους, όμως, να βρουν πολιτική στέγη στο εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού βρήκε αδιέξοδο.
Ως πλουραλιστικό χαρακτηρίζεται το υπό διαμόρφωση κόμμα από εκείνους γνωρίζουν. Η «ομάδα» απαρτίζεται από πρόσωπα που είναι ναι μεν πολιτικοποιημένα και ενεργά, αλλά απείχαν το τελευταίο διάστημα. Προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα, ενώ οι πληροφορίες λένε ότι πρόκειται για άτομα «αντισυστημικά», αλλά όχι άτομα των άκρων.
Ένα πρόσωπο που φαίνεται πως είναι δίπλα στην Μαρία Καρυστιανού και κοντά στο κόμμα είναι η δικηγόρος της, Μαρία Γρατσία. Το κοντινό περιβάλλον Καρυστιανού διαψεύδει πάντως την οποιαδήποτε επαφή της με τον πρώην πρωθυπουργό και ανεξάρτητο πλέον βουλευτή, Αντώνη Σαμαρά. Οι ίδιοι άνθρωποι απορρίπτουν και άλλα ονόματα, όπως αυτό του Νίκου Γαλανού (πρώην βουλευτής ΚΚΕ που πέρασε και από άλλα κόμματα της αριστεράς). Πάντως, εκατοντάδες πρόσωπα, έχουν επικοινωνήσει με το κόμμα από την στιγμή της ανακοίνωσης της διαδικτυακής του πλατφόρμας με κεντρικό σύνθημα «Ξεκινάμε».
Η «πρωτοποριακή» εκδήλωση παρουσίασης του νέου φορέα
Όταν η «ομάδα» και το όνομα κλειδώσουν, η Μαρία Καρυστιανού θα πρέπει να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, που είναι αυτό της παρουσίασής του. Πηγές σημειώνουν ότι δεν θα πρόκειται για μία συνηθισμένη παρουσίαση κόμματος σε κάποιον χώρο εκδηλώσεων ή σε κάποιο συνεδριακό κέντρο.
Χωρίς ακόμα να έχει παρθεί η τελική απόφαση, μία από τις επιλογές που έχει πέσει στο τραπέζι θέλει την Μαρία Καρυστιανού να εξετάζει το ενδεχόμενο το «λανσάρισμα» του νέου φορέα να πραγματοποιηθεί σε έναν σημειολογικό χώρο με ιδιαίτερη σημασία. Απάντηση για τις «μαζικές αποχωρήσεις»
Μετά από δημοσιεύματα και ανακοινώσεις που κάνουν λόγο για κλίμα δυσαρέσκειας στο στρατόπεδο της Μαρίας Καρυστιανού στην Θεσσαλονίκη και αποχωρήσεις δεκάδων προσώπων, το κοντινό της περιβάλλον κάνει λόγο για αποχώρηση μόνο δύο ατόμων, μία γυναίκας προερχόμενης από το ΠΑΣΟΚ και ενός άνδρα από την Πλεύση Ελευθερίας, οι οποίοι όπως ξεκαθαρίζεται, έφυγαν για προσωπικούς λόγους και όχι εξαιτίας ιδεολογικών ζητημάτων.
Ολομέτωπη εμετική επίθεση ψευδολογίας με "πηγή" ΤΟ Β(Λ)ΗΜΑ" και ρεπόρτερ αυτής της αηδίας κάποιον Βασίλη Κυριακούλη. Επιχειρειρεί να χτυπήσει την Μαρία Καρυστιανού με φανταστικές υποθέσεις διασπάσεων στο κίνημα πολιτών που είναι σύσσωμο στο πλευρό της και πριν την ανακοίνωση της Διακήρυξης Αρχών του νέου κόμματος. Εμπλέκει μάλιστα, χωρίς να αναφέρει τίποτα φυσικά συγκεκριμένο, την οργάνωση της Θεσσαλονίκης. ΑΡΔάκια, δουλικά, τρομοκρατημένοι συστημικοί, υποτακτικοί, δεξιοί διεφθαρμένοι και "αριστεροί" του κ@λ@υ ΑΞΙΟΣ ο ΜΙΣΘΟΣ ΣΑΣ ...... αλλά κανείς δεν μασάει. ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ με τη ΜΑΡΙΑ μπροστάρισσα. ΤΡΕΜΕΤΕ....
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Είμαστε ένα ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ που γεννιέται από τη βάση, από την κοινή μας ανάγκη να έρθει επιτέλους η αλλαγή.
Όλοι εμείς
Είμαστε άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές, με ποικίλες διαδρομές, κινηματικές ή όχι, κάθε ηλικίας και εμπειρίας. Δεν μας χωράει μια ταμπέλα.
Μας ενώνει ένα κοινό όραμα: ότι ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΧΩΡΑ.
Και μια κοινή ανάγκη: ΝA ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΥΠΑΡΞΙΑΚΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ για την κοινωνία και την πατρίδα μας. Κουβαλάμε μέσα μας ιστορίες διαφορετικές, αλλά κοινά όνειρα και μεγάλη δυσπιστία σε όσους οδήγησαν τη χώρα στα σημερινά πολλαπλά αδιέξοδα.
Είμαστε γυναίκες και άνδρες, χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις, σπουδαστές, φοιτητές, άνεργοι ή εργαζόμενοι, στη γη, σε εργοστάσιο, εργαστήριο, σκηνή ή γραφείο, υπάλληλοι, επαγγελματίες και επιχειρηματίες, επιστήμονες και καλλιτέχνες, νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία, που ονειρεύονται και δημιουργούν καθημερινά ένα καλύτερο ΚΟΙΝΟ ΑΥΡΙΟ.
Είμαστε άνθρωποι που βλέπουμε την αδικία και δεν γυρίζουμε το κεφάλι αλλού, που αισθανόμαστε καλύτερα δείχνοντας αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο, κάθε φορά, που κάποιος σκοντάφτει ή δυσκολεύεται να ακολουθήσει.
#ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ
Γεννηθήκαμε από τη Λαϊκή Υπόδειξη
Το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ γεννήθηκε από τη λαϊκή υπόδειξη. Από τη στιγμή που ένα ισχυρό αίτημα μιας ομάδας ανθρώπων για δικαιοσύνη ανέδειξε τη διάσπαρτη παθογένεια ενός ολόκληρου κράτους.
Ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε ότι οι δίκαιοι και ανιδιοτελείς αγώνες μας δεν είναι μικροί, αδύναμοι, μεμονωμένοι – είναι συλλογικοί και μπορούν να νικήσουν.
Συλλογική Ταυτότητα
Δεν γεννηθήκαμε για να υπηρετήσουμε προσωπικά συμφέροντα, ατομικές φιλοδοξίες, δόλιους υπολογισμούς, οικογενειακές ή ολιγαρχικές ατζέντες. Είμαστε ένα ακηδεμόνευτο κίνημα που ανήκει σε όλους όσοι πιστεύουν στις κοινές αξίες μας και θέλουν να δράσουν γι' αυτές.
Στάση Ζωής
Ξεκινάμε, προχωράμε και θα δώσουμε τη μάχη για όσα πολύτιμα μας στέρησαν. Έχοντας λάβει τη γενναία απόφαση να μη σωπάσουμε απέναντι στην αδικία και την ατιμωρησία.
Ίσες Φωνές
Κάθε φωνή μετράει εξίσου. Δεν υπάρχουν αφεντικά, ιδιοκτήτες ή προύχοντες, μόνο συμπολίτες, που δουλεύουν για το κοινό καλό.
#ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ
Η Μαρία Καρυστιανού και το Παράδειγμα της Μάχης
Η καθαρή στάση, η μαχητικότητα και η αποφασιστικότητα της Μαρίας Καρυστιανού, με τη σθεναρή στήριξη και τον κοινό αγώνα πολλών για δικαιοσύνη, αποκάλυψαν τις εγκληματικές ευθύνες, που όλοι γνωρίζαμε, αλλά λίγοι τολμούσαν να καταγγείλουν δυνατά και τόσο επίμονα.
Γι' αυτό και προσέλκυσε την προσοχή ολόκληρης της κοινωνίας, αλλά και τη συστράτευση ενός τεράστιου τμήματός της.
Όχι απλώς γιατί εκπροσώπησε ένα μέρος της, αλλά γιατί εξέφρασε κάτι βαθύτερο και συλλογικό. Το θάρρος της να σταθεί απέναντι στη διαφθορά, να μιλήσει για τις σκοτεινές πλευρές ενός ατιμώρητου για δεκαετίες πελατειακού συστήματος, έγινε έμπνευση για αμέτρητους ανθρώπους και γέννησε μια μεγάλη ελπίδα.
Είμαστε μαζί με τη Μαρία Καρυστιανού, όπως είμαστε μαζί με κάθε άνθρωπο που αρνείται να αποδεχτεί την αδικία ως κανονικότητα, με κάθε άνθρωπο, που τον "εμποδίζουν να βαδίζει".
Τι Διεκδικούμε
Θα αγωνιστούμε για την αναγέννηση της Ελλάδας και για ένα αληθινά Δημοκρατικό Κράτος Δικαίου, που δίνει την προτεραιότητα στον πολίτη και φροντίζει για όλους χωρίς διακρίσεις, με δικαιοσύνη, διαφάνεια, ισονομία, ισότητα, λογοδοσία και αξιοπρέπεια.
Ζητάμε μια χώρα, που αγκαλιάζει τους πολίτες της και μια οργανωμένη πολιτεία, που φροντίζει για όλους. Ένα γνήσιο κράτος δικαίου, που θα αλλάζει τη ζωή μας διαρκώς προς το καλύτερο, δεν θα διαλέγει πλευρά, αλλά θα υπερασπίζεται την αλήθεια.
Ζητάμε να σταματήσει η θεσμοθετημένη εγκληματική ανευθυνότητα και ατιμωρησία, που επιτρέπει στους ισχυρούς να ξεφεύγουν από την ευθύνη, την έρευνα και τη λογοδοσία. Κανείς δεν είναι πάνω από το νόμο και όλοι είναι ίσοι απέναντί του.
Ζητάμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Να έχουμε μέλλον στη χώρα μας. Να μην αναγκαζόμαστε να φεύγουμε για να ονειρευτούμε ή να επιβιώσουμε. Θέλουμε να πετύχουμε την επιστροφή όσων έδιωξε η στέρηση, η αναξιοκρατία, η δυσπραγία, η αδικία.
Παντού και σε κάθε χώρο. Με πλήρη δικαιώματα και αντίστοιχες υποχρεώσεις για όλους. Κριτήριό μας οι ανάγκες της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού της πατρίδας μας, ο σεβασμός και η στήριξη όλων των αδυνάτων, το εθνικό και κοινωνικό συμφέρον.
Είμαστε ακηδεμόνευτοι και ανεξάρτητοι. Από κάθε οικογενειοκρατία, αριστοκρατία ή ολιγαρχία. Από κάθε εσωτερικό ή έξωθεν επιβαλλόμενο εκβιασμό. Από όλα τα ξένα συμφέροντα. Θέλουμε μια αξιοπρεπή Ελλάδα, που θα ανακτήσει τη φωνή της διεθνώς και δεν θα φοβάται να μιλήσει για την ιστορία και τις παραδόσεις της, για τα αδέρφια της εκτός συνόρων, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες συνεργασίας και ειρήνης στον ταραγμένο κόσμο, αξιοποιώντας το τεράστιο πολιτισμικό της κεφάλαιο.
#ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ
Το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ Δεν Είναι το Τέρμα.
Είναι μόνο η Αφετηρία. Ένα ξεκίνημα που το κάνουμε όλοι μαζί. Με θάρρος, με αποφασιστικότητα, με την πεποίθηση ότι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία της χώρας μας.
Αυτή η αρχή δεν ανήκει σε κανέναν και ταυτόχρονα ανήκει σε όλους. Είναι το αποτέλεσμα της υπεύθυνης συνειδητοποίησης, της σταθερής απόφασης να μην παραμείνουμε αδρανείς και της κατασταλαγμένης βούλησης εκατομμυρίων ενεργών πολιτών. Είναι η πράξη που ακολουθεί τα λόγια, η κίνηση που ακολουθεί τη δίκαιη οργή και τη δυσφορία για το παλιό, το σάπιο και τους διαβρωμένους απολογητές του.
Πάμε μπροστά, όχι ο καθένας μόνος του, αλλά όλοι μαζί, όσο γίνεται περισσότεροι. Με σεβασμό στις διαφορές μας και πίστη στα κοινά μας όνειρα. Το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ είναι εδώ. Και το διαμορφώνουμε όλοι εμείς. Σας καλούμε να γίνετε μέρος αυτού του ενωτικού αγώνα για την αναγέννηση της Ελλάδας. Γιατί οι πολίτες και οι λαοί μπορούν να γράφουν την ιστορία.
ΞΕΚΙΝΑΜΕ...
Σας ενημερώνουμε ότι σε σύντομο χρονικό σημείο το Κινημά μας θα γνωστοποιήσει την επωνυμία και την Ιδρυτική Διακήρυξή του.
Για οποιαδήποτε εκδήλωση ενδιαφέροντος συμμετοχής στο Κίνημα μας ή για τη στήριξη των εργασιών αυτού, παρακαλούμε επικοινωνήστε στο email: info@xekiname.gr
Σκληρή απάντηση έλαβε από την Μαρία Καρυστιανού, την εν δυνάμει ηγέτη του κινήματος πολιτών, ο Χρ. Σεβαστίδης για την αηθέστατη παρέμβασή του με την οποία επιτίθεται εκ μέρους του συστήματος Μητσοτακικής και λοιπής διαπλεκόμενης εξουσίας στους γονείς, συγγενείς και συνηγόρους των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών.
Η δικαστική εξουσία, βαστάζος του συστήματος, που με τις πράξεις και παραλείψεις έδωσε τα ρέστα της για το ξέπλυμα των ευθυνών των πολιτικών που βαραίνονται με το έγκλημα, έρχεται με μια κατάπτυστη ανακοίνωση του Προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων να μιλήσει δια στόματος Σεβαστίδη για:
παραπληροφόρηση (όχι της κυβέρνησης με τα μπαζώματα, χαμένα βίντεο)
κινδύνους αποσταθεροποίησης (από τους γονείς και συνηγόρους και όχι από τους διαπρύσιους κήρυκες της συγκάλυψης)
βουλευτικές ασυλίες δικηγόρων (και όχι για ασυλίες του άρθρου 86 περί ΜΗ ευθύνης υπουργών, βλ. Καραμανλή)
εργαλειοποίηση της δίκης από τους γονείς (και όχι από αυτούς που έλεγαν που όσοι μιλούν για μπάζωμα είναι για τα μπάζα)
υπονόμευση της δημοκρατίας (τώρα το παραχόντρυνες φέρελπι δημοκράτη)
εκκόλαψη του αυγού του φιδιού δείχνοντας φασιστικές μεθοδεύσεις σε γονείς και συνηγόρων (εδώ γελάνε ακόμα και οι Αδώνιδες, Πλεύρηδες και Βορίδηδες μετά ή άνευ τσεκουριού)
Και όλα αυτά καταλήγοντας να δίνει άλλοθι στη μεθόδευση του υπουργίσκου Φλωρίδη και μάλιστα να τον παροτρύνει να λάβει άμεσα επιπλέον μέτρα ποδηγέτησης του "φαινομένου".
Ας δούμε όμως την συγκλονιστική απάντηση της Μαρίας των Τεμπών που του αποδίδει θεσμική παρέκκλιση και τον ανακαλεί εις την τάξη:
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ακόμη οδυνηρή επιβεβαίωση. Η τοποθέτηση του κ. Σεβαστίδη δεν αποτελεί απλώς μια θεσμική παρέκκλιση· είναι μια κατάφωρη προσβολή στο Σύνταγμα και στο θεσμό της Δικαιοσύνης που έχει καθήκον να υπηρετεί.
Όταν ο Πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων εγκαταλείπει την αντικειμενικότητα και αμεροληψία, που οφείλει να επιδεικνύει και επιλέγει δημόσια να στηρίζει το κυβερνητικό αφήγημα, τότε η Δικαιοσύνη στην πατρίδα μας δεν ασθενεί απλώς, αυτοκτονεί.
Πόση ΝΤΡΟΠΗ για ένα «Κράτος Δικαίου», κορυφαίοι δικαστικοί λειτουργοί να προβαίνουν σε πολιτικές δηλώσεις, να παρεμβαίνουν σε εκκρεμή δίκη, να διασύρουν, να συκοφαντούν και να σιωπούν προκλητικά μπροστά στα καταπάτηση των δικαιωμάτων μας και στα θεσμικά έκτροπα της ποινικής δικογραφίας των Τεμπών, που αμαυρώνουν τη μνήμη των παιδιών μας.
Αυτή η στήριξη στην κυβερνητική γραμμή και στην ηγεσία του Αρείου Πάγου, που διορίζεται από την κυβέρνηση, την ώρα που η δικογραφία των Τεμπών κατακρεουργείται, δεν είναι απλώς κατακριτέα. Είναι συνενοχή στη συγκάλυψη. Φαίνεται πως το σύστημα για ακόμη μια φορά, είτε επιδεικνύει την άκρατη αλαζονεία του, θεωρώντας πως δεν θα λογοδοτήσει ποτέ, είτε έχει χάσει πλήρως την ψυχραιμία του.
Εμείς, όμως συνεχίζουμε να κοιτάμε στα μάτια εκείνους τους δικαστές και δικηγόρους που τιμούν τον όρκο τους. Εκείνους τους λειτουργούς της δικαιοσύνης, που αρνούνται να γίνουν μέρος αυτού του απόλυτου εκφυλισμού.
Τώρα είναι η στιγμή της ευθύνης. Τώρα θα φανεί ποιοι τιμούν το λειτούργημά τους και ποιοι επέλεξαν να γίνουν η μελανή σκιά της εξουσίας.
Το δίκαιο δεν είναι μια λέξη σε άχαρες, καθοδηγούμενες και υποκριτικές τοποθετήσεις· είναι μία πολύτιμη αξία που κατακτάμε μόνο με τις πράξεις μας.
Απάντηση έδωσε όμως με ανάρτησή της και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, την οποία φωτογραφίζει ο λαλίστατος Πρόεδρος της ΕΔΕ:
Μια πρώτη απάντηση στο συκοφαντικό και ακραία υπονομευτικό για την Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης διάγγελμα Σεβαστίδη που, εν μέσω θυελλωδών αντιδράσεων συγγενών, συνηγόρων και ολόκληρης της κοινωνίας για τις μεθοδεύσεις στην δίκη των Τεμπών, σπεύδει να δώσει διαπιστευτήρια και χείρα βοηθείας στην υπόλογη κυβερνητική εξουσία
Ο κ. Χριστόφορος Σεβαστίδης αισθάνεται προφανώς πολύ εκτεθειμένος, και είναι. Όσο κι αν προσπαθεί, δεν κρύβεται. Δεν έχουν προηγούμενο οι ωμές παρεμβάσεις του σε ανοιχτές υποθέσεις, υπέρ της Κυβέρνησης και σε βάρος της Ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, της Δικαστικής Συνείδησης και του Κράτους Δικαίου.
Μπερδεύοντας το ρόλο του και καταχρώμενος την συνδικαλιστική του θέση και, μάλιστα, σε προεκλογική περίοδο για την Ένωσή του, επιχείρησε πριν λίγη ώρα, με βιντεοσκοπημένο Διάγγελμα (!), πρωτοφανές στα χρονικά, έχοντας πίσω του την Ελληνική σημαία (και ένα βάζο με bamboo), να εμφανισθεί ως θεσμικός παράγων του πολιτεύματος, επιτιθέμενος πολιτικά, επικοινωνιακά και προσωπικά σε συνηγόρους και συγγενείς θυμάτων του Εγκλήματος των Τεμπών και επιχειρώντας για πολλοστή φορά μια χυδαία, φασιστική και βαθιά αντιδραστική επίθεση σε εμένα προσωπικά, ως μαχόμενη συνήγορο, που ενοχλώ την Κυβέρνηση και που έχω καταγγείλει επίορκους δικαστές, όπως και τον ίδιο.
Κύριε Σεβαστίδη, δεν μιλάτε «στο όνομα 3.000 δικαστών και εισαγγελέων», όπως ψευδώς δηλώσατε, γιατί ανάμεσά τους βρίσκονται πολλοί έντιμοι και ευσυνείδητοι δικαστές, που κάνουν το καθήκον τους χωρίς να συναλλάσσονται με τα Υπουργεία, την Κυβέρνηση και τον φασίστα Υπουργό Δικαιοσύνης Φλωρίδη, όπως εσείς.
Δεν μιλάτε στο όνομα 3.000 δικαστών και Εισαγγελέων και μην μπερδεύεστε από το γεγονός ότι ο Υπουργός Φλωρίδης «διαθέτει» αδελφό Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, σύζυγο Δικαστή και γιο Εισαγγελέα.
Η επιλογή σας να στοχοποιείτε τους συνηγόρους των οικογενειών θυμάτων και εμένα προσωπικά ως συνήγορο που ενοχλεί, δεν είναι δικαστική, αλλά βαθιά καθεστωτική και βρόμικη. Και το καταλαβαίνουν όλοι.
Ο απλός κόσμος που σας βλέπει επί 6,5 λεπτά να μιλάτε με τις λέξεις και τους φασιστικούς παραλληλισμούς του Άδωνι Γεωργιάδη και του Φλωρίδη, φρίττει.
Πώς ένας δικαστής μιλά για «παράνοια» και «παραφροσύνη», προσπαθώντας να στιγματίσει συνηγόρους και συγγενείς των θυμάτων και ειδικά μια συνήγορο που συμβαίνει να ενοχλεί την Κυβέρνηση;
Και πώς δεν είχε αυτός ο δικαστής μια λέξη να πει για την ακραία προσβολή των αρχών του Κράτους Δικαίου όλο το τελευταίο διάστημα στη δίκη των Τεμπών; Με μπάζωμα του χώρου, καταστροφή βιολογικού υλικού, υπεξαγωγή βίντεο, αλλοίωση ηχητικών, άρνηση ιατροδικαστικών εξετάσεων, παραβίαση κάθε κανόνα της ποινικής δικονομίας;
Αλλά και με τα πρόσφατα φαινόμενα της κατάρρευσης επί της έδρας και λιποθυμίας της δικαστή του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Λάρισας, στις 10 Μαρτίου 2026, την ημέρα που εσείς βρισκόσασταν στα Δικαστήρια της Λάρισας, χωρίς επίσημα ανακοινωμένο λόγο.
Θα απαντήσετε τι κάνατε την κρίσιμη ημέρα στα Δικαστήρια της Λάρισας; Θα μας απαντήσετε τι συνέβη με την συνάδελφό σας Δικαστή που έκτοτε αγνοείται, με άμεση ωφέλεια της Κυβέρνησης να μην δίνονται τα κατασχεμένα βίντεο στους διαδίκους;
Και τι συνέβη με την έτερη συνάδελφό σας, που, μετά από ωμή παρέμβαση μπροστά στα μάτια μας από ανώτερη δικαστή, ανακάλεσε τρεμάμενη την απόφασή της να μας χορηγηθούν τα βίντεο της κρίσιμης βραδιάς του Εγκλήματος, που ανακαλύφθηκαν χάρη στην επιμονή και τις προσπάθειές μας 3 χρόνια μετά;
Κύριε Σεβαστίδη, στις 23 Μαρτίου 2026 ουδείς συνήγορος ή συγγενής απείλησε δικαστή ή Εισαγγελέα της Έδρας. Οι δικηγόροι, μάλιστα, ήμασταν παρόντες μαζί με περισσότερους από 50 Προέδρους Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας.
Ουδείς συγγενής απείλησε την έδρα.
Αντίθετα υπήρξε κατάφωρη προσβολή της αξιοπρέπειας συγγενών, επιζώντων, συνηγόρων, αλλά και του κύρους της Δικαιοσύνης, για την οποία θα άξιζε και θα όφειλε να μιλήσει η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, αν είχε πραγματική θεσμική εκπροσώπηση από εσάς. Δυστυχώς εσείς θέλετε να μετατρέψετε τη δίκη των Τεμπών σε ντεκόρ για την προεκλογική σας εκστρατεία. Και αυτό σας καθιστά ακατάλληλο για δικαστή. Είστε ψευδολόγος, υβριστής, συκοφάντης, και δεν διστάζετε να τείνετε χείρα βοηθείας στον Φλωρίδη, αντιδικώντας με τους συνηγόρους και τους συγγενείς θυμάτων του Εγκλήματος των Τεμπών.
Δεν διστάσατε να επιτεθείτε ακόμη και σε μητέρα θύματος, ονομαστικά, για να ικανοποιήσετε τον κ. Φλωρίδη.
Κύριε Σεβαστίδη, δικαστής ήταν ο Κόλλιας, που εμφανώς σας εμπνέει, δικαστές ήταν ο Τερτσέτης κι ο Πολυζωίδης, που εσείς σήμερα θα τους καταγγέλλατε για αντισυστημισμό, σόου και…αποσταθεροποίηση.
Στη θέση σας θα ντρεπόμουν βαθιά. Αλλά, βέβαια, δεν θα ήμουν ποτέ στη θέση σας, γιατί ποτέ μου δεν επέλεξα να γλείφω τις εξουσίες, παραβιάζοντας αρχές, αξίες και την ίδια τη Δικαιοσύνη.
Ζωή Κωνσταντοπούλου
Και για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης δημοσιεύουμε και το πλήρες κείμενο της ανάρτησης του Σεβαστίδη:
«Μιλάω σήμερα στο όνομα όλων των δικαστών και εισαγγελέων μελών της ένωσής μας. Των 3.000 δικαστικών λειτουργών που έχοντας συνείδηση της βαριάς ευθύνης που πέφτει στους ώμους της Δικαιοσύνης είναι ταυτόχρονα και προβληματισμένοι από την επιχειρούμενη παραπληροφόρηση από γνωστούς κύκλους, οι οποίοι επιδιώκουν την αποσταθεροποίηση.
Επιδίωξή μας είναι να διεξαχθεί η δίκη στη Λάρισα με όρους νηφαλιότητας και τήρησης των δικονομικών και ουσιαστικών κανόνων. Αυτό επιβάλλουν οι στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές.
Από την αρχή ωστόσο διαφάνηκε η δηλωμένη στόχευση ορισμένων να αλλάξουν το χαρακτήρα της δίκης και να τη μετατρέψουν σε πολιτικό επίδικο. Ενεργούν καλυπτόμενοι πίσω από τη βουλευτική ασυλία τελώντας σωρεία αδικημάτων τα οποία καταγγείλαμε την περασμένη εβδομάδα.
Εργαλειοποιούν τη δίκη και πουλάνε σόου στις τηλεοπτικές κάμερες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να δείξουν τάχα το ενδιαφέρον τους. Στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον ούτε για τους συγγενείς που περιμένουν με αγωνία την έναρξη της διαδικασίας ούτε για τη δικαίωση των 57 αδικοχαμένων παιδιών στην πλειοψηφία τους, ούτε για την απόδοση δικαιοσύνης. Κάθε βίντεο που ανεβάζουν κάθε παράνομη πράξη που διαπράττουν μετατρέπεται στη δική του συνείδηση σε χιλιάδες ψήφους στις επερχόμενες εθνικές εκλογές.
Να θυμηθούμε ότι τέτοιου είδους ψεύτικο αντισυστημισμό και επαναστατικότητα έδειξαν τα μέλη της Χρυσής Αυγής την πρώτη περίοδο της ανοδικής πορείας τους.
Τα μέσα ενημέρωσης και οι δημοσιογράφοι έχουν βαριά ευθύνη για την προβολή τέτοιων συμπεριφορών υπονομευτικών της Δημοκρατίας.
Συνειρμικά έρχονται και πάλι στο νου μας οι συνεντεύξεις και η προβολή των μελών της Χρυσής Αυγής στα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια ως δήθεν σωτήρων μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε αναζήτηση λύσεων. Τώρα, τα ίδια μέσα εκκολάπτουν και πάλι το αυγό του φιδιού σε άλλη συσκευασία. Θα φανεί στο διάβα του χρόνου πόσο ακριβά θα πληρώσει ο λαός μας τέτοιες αντιδημοκρατικές εκτροπές.
Ανάμεσα σε αυτούς που επιθυμούν την ολοκληρωτική διάλυση των θεσμών στο υφιστάμενο πολίτευμα χωρίς να προτείνουν με τι σκοπεύουν να τους αντικαταστήσουν και σε αυτούς που μένουν ικανοποιημένοι με την υφιστάμενη κατάσταση υπάρχει και μια άλλη κατηγορία πολιτών όσων πραγματικά επιθυμούν και αγωνίζονται για την βελτίωση των θεσμών.
Εκείνοι οι οποίοι κρατούνται στην αποκτηθείσα εμπειρία μετά τη μεταπολίτευση, αφουγκράζονται τις αλλαγές που έχουν μετατραπεί σε ώριμο κοινωνικό αίτημα.
Αυτοί που μίλησαν πρώτοι για μεταρρυθμίσεις στο κεφάλαιο της Δικαιοσύνης στον τρόπο επιλογής της ηγεσίας της, στην απαγόρευση κατάληψης δημόσιων θέσεων από αφυπηρετούντες δικαστικούς λειτουργούς. Υπάρχουν αυτοί που πρώτοι σήκωσαν τη σημαία της διεκδίκησης επαναφοράς των δώρων για εργαζομένους και συνταξιούχους του δημόσιου τομέα. Αυτοί που με παρρησία στηλίτευσαν πριν τρία χρόνια ενέργειες κυβερνητικών αξιωματούχων μη συμβατές με το διακριτό ρόλο της δικαστικής εξουσίας. Αυτοί που στάθηκαν την εποχή της πανδημίας οι υπερασπιστές των συνταγματικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.
Είμαστε υπερήφανοι ως δικαστική ένωση γιατί όλα αυτά τα παλέψαμε πρώτοι εμείς σε μια εποχή κατά την οποία η δήθεν αντισυστημική και άλλοι επίδοξοι σωτήρες του λαού ήταν κρυμμένοι στη βόλεψη και στην ασφάλειά τους.
Στη δίκη της Λάρισας δεν κρίνεται μόνο η τύχη των 36 κατηγορουμένων, κρίνεται η αντοχή του οικοδομήματος της Δημοκρατίας. Η επιλογή και η διαμόρφωση της αίθουσας είναι αποκλειστική ευθύνη του κράτους. Διαχρονικά έχουμε ως Ένωση τονίσει τα προβλήματα σε δικαστικές αίθουσες, τις ελλιπείς υποδομές και την ανάγκη αύξησης των κονδυλίων του υπουργείου Δικαιοσύνης όταν για άλλους αυτά τα αιτήματα ήταν τριτεύοντα. Είμαστε ωστόσο επιφορτισμένοι να ασκήσουμε το λειτούργημά μας στις δοσμένες συνθήκες. Για να διεξαχθεί ωστόσο ομαλά η δίκη δεν αρκεί η καλή πρόθεση και το φιλότιμο των δικαστών.
Όσο και αν φαίνεται στους πολίτες αδιανόητο είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που η δικαστική έδρα είναι απροστάτευτη απέναντι σε ύβρεις και προπηλακισμούς σε χυδαιότητες λίγων δικηγόρων, οι οποίοι εκμεταλλεύονται το νομοθετικό κενό για να επιβάλουν το χάος φέρνοντας πολλές φορές στα όρια της σωματικής και ψυχολογικής κατάρρευσης τους δικαστές.
Πολιτικά κόμματα και θεσμικοί φορείς δεν είδαν και δεν έλαβαν θέση μέχρι σήμερα δεν καταδίκασαν τα έκτροπα, τους προπηλακισμούς σε βάρος δικαστικών λειτουργών που συνέβησαν την πρώτη μέρα της συνεδρίασης του δικαστηρίου από μια μικρή μερίδα δικηγόρων και διαδίκων.
Αποφεύγουν να δηλώσουν ευθέως πως μέσα σε τέτοιες συνθήκες δεν διασφαλίζεται η διεξαγωγή μιας ομαλής διαδικασίας. ‘Έμειναν μόνο στη διαμόρφωση της δικαστικής αίθουσας που είναι μεν σημαντικός παράγοντας δεν είναι όμως ο μοναδικός. Είναι υποκρισία να ισχυρίζεται κανείς ότι επιθυμεί δίκαιη δίκη και από την άλλη να επικροτεί άμεσα ή έμμεσα τους τραμπουκισμούς που επιβλήθηκαν ως κανονικότητα από μια μειοψηφία, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως γραφική.
Όσο η πολιτεία διστάζει να προχωρήσει στα επιβαλλόμενα νομοθετικά μέτρα τα οποία που πέρσι το καλοκαίρι προτείναμε η διολίσθηση του κύρους της Δικαιοσύνης θα έρθει νομοτελειακά. Το θηρίο δεν εξημερώνεται με τα χάδια τον φόβο απέναντί του και τον ενδοτισμό. Το τέλος της παραφροσύνης θα το φέρει η επιβολή της ομαλής λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών.
Απευθυνόμαστε στο υπουργείο και λέμε «βρείτε την τόλμη να το κάνετε προστατεύστε τους δικαστές για να επιτελέσουν σωστά το καθήκον τους το απαιτεί η κοινωνία». Το επιθυμεί το δικαστικό σώμα, το ζητά η συντριπτική πλειοψηφία των συγγενών των θυμάτων, εκείνων που μένουν από επιλογή μακριά από τη δημοσιότητα και την αυτάρεσκη τηλεοπτική προβολή. Των ανθρώπων εκείνων που κουβαλούν για τρία χρόνια έναν ανείπωτο πόνο και επιθυμούν να ξεκινήσει άμεσα η διαδικασία και να αποδοθεί Δικαιοσύνη. Θα παρακολουθούμε την πορεία της δίκης και θα παρεμβαίνουμε όποτε χρειάζεται».
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Με πρωτοβουλία της κας Μαρίας Καρυστιανού, της μητέρας που αναδείχθησε σε σύμβολο αγώνα και ελπίδας για δικαιοσύνη μετά το έγκλημα στα Τέμπη, όπου έχασαν άδικα την ζωή τους 57 άνθρωποι, ανάμεσα στους οποίους και η κόρη της Μάρθη, η Κύπρος έγινε τόπος εκκίνησης για το εγχείρημα «Η Φωνή της Μητέρας».
Είναι μια πρωτοβουλία με ομιλήτριες από διαφορετικά κράτη που αναδεικνύει τη δύναμη της μητρικής αγάπης, φωνής, δύναμης, υπευθυνότητας και ελπίδας.
Η πρώτη αυτή συνάντηση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 28 Μαρτίου στη Λευκωσία, επιδιώκει τη δημιουργία μιας εστία γόνιμου διαλόγου, όπου μητέρες από διαφορετικές χώρες με κοινή τραγική εμπειρία απώλειας των παιδιών τους, δίνουν τη δική τους προσωπική μαρτυρία και αναδεικνύουν την μητρική αγάπη και φροντίδα, ως κοινή ανά τον κόσμο στάση ζωής, που χαρίζει στους πολίτες όλου του κόσμου συμφιλίωση, αλληλοκατανόηση, δίκαιη και ειρηνική συνύπαρξη.
Η πρωτοβουλία δεν αφορούσε μόνο τις απώλειες που προκύπτουν από πολέμους και συγκρούσεις, αλλά και εκείνες που συνδέονται με την κοινωνική αδιαφορία, την εγκληματική δράση ιθυνόντων, τις θεσμικές παραλείψεις και τις τραγωδίες που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Μέσα από την εμπειρία της απώλειας, οι μητέρες μετατρέπουν τον πόνο και τη μνήμη σε δύναμη που διεκδικεί δικαιοσύνη, λογοδοσία και ειρήνη.
Η ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού στην Λευκωσία:
Πέντε γυναίκες βρέθηκαν στην Κύπρο.
Πέντε γυναίκες που γέννησαν παιδιά που αντίκρυσαν τον θάνατο κατάματα ή ακόμα που με βίαιο κι άδικο τρόπο σφάλισαν για πάντα τα μάτια τους.
Πέντε γυναίκες για τις οποίες η ζωή τους έχει μετατραπεί σε ένα αβάστακτο μαρτύριο απώλειας και αφόρητο βάρος του αδιακίωτου θανάτου των παιδιών τους.
Πέντε γυναίκες που περιμένου την κάθαρση, την τιμωρία των ενόχων και την αποκατάσταση της αλήθειας.
Χαρίτα Μάντολες και Ανδριάνα Νικολάου από την Κύπρο, Μαρία Καρυστιανού από την Ελλάδα, Χίμπα Γουίσια από την Παλαιστίνη και Ολένα Βαρένικ Νεοκλέους από την Ουκρανία συμμετείχαν το απόγευμα του Σάββάτου στην εκδήλωση “Η φωνή των μητέρων” που έγινε στη Δημοσιογραφική Εστία στη Λευκωσία.
Πρώτη τον λόγο έλαβε η Χαρίτα Μάντολες μία γυναίκα – σύμβολο της τουρκικής εισβολής του 1974. Η ίδια ήταν 27 ετών με δύο μικρά παιδιά, όταν είδε να σκοτώνονται μπροστά στα μάτια της ο σύζυγός της, ο πατέρας της και πέντε άλλοι στενοί της συγγενείς.
Αυτό που κάνει εντύπωση στην περίπτωση της Χαρίτας Μάντολες είναι ότι, αν και έχουν περάσει σχεδόν 52 χρόνια από το 1974, το πάθος με τo οποίο εξιστορεί τα όσα τραγικά επισυνέβησαν τότε στην κατεχόμενη σήμερα Κερύνεια, μοιάζει λες και πρόκειται για γεγονότα του άμεσου παρελθόντος. Και η πίκρα στην ψυχή της ίδια, αναλείωτη…
Η κ.Μάντολες είπε ότι βρισκόταν στο σπίτι της στην περιοχή Πέντε Μίλι με τον σύζυγό της και τα δύο της παιδιά ενός και δύο χρονών καθώς και με τον πατέρα της. Θυμάται ότι μεταξύ πραξικοπήματος και εισβολής ο Πενταδάκτυλος φλεγόταν ενώ “έκαναν σινιάλο στους Τούρκους, να βγουν”.
Το Σάββατο στις 20 Ιουλίου 1974 θυμάται ότι άνοιξε το παράθυρο του σπιτιού της και μαύροι καπνοί είχαν καλύψει την ατμόσφαιρα και τότε ξύπνησε τον σύζυγό της ο οποίος της είπε ότι “ήρθαν οι Τούρκοι και να πάρουμε τα παιδιά να κρυφτούμε”.
“Αυτός πήρε τον γιό μας που δεν περπατούσε ακόμη και δύο μπιμπερά με γάλα κι εγώ πήρα την κόρη μας. Ξύπνησα και τον πατέρα μου, φωνάξαμε και την αδελφή μου και βρήκαμε καταφύγιο κάτω από τα λεμονόδεντρα”, είπε η κ. Μάντολες.
Πρόσθεσε ότι στη συνέχεια έγινε αυτό που λέμε “χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα” και παιδιά μόνα τους έκλαιγαν κι αναζητούσαν γονείς και παπούδες.
Από το μικρό ραδιοφωνάκι που κρατούσαν γινόταν έκκληση για επιστράτευση και όντας έφεδροι ο σύζυγος και ο γαμπρός της, πήγαν στο στρατόπεδο στην Γλυκιώτισσα όπου δεν υπήρχαν όπλα και η προδοσία ήταν πλέον έκδηλη.
Επέστρεψαν στην περιοχή Πέντε Μίλι και τότε, σύμφωνα με τα όσα εξιστόρησε η κ. Μάντολες, οι Τούρκοι άρχισαν να πυροβολούν αδιακρίτως. Κρύφτηκαν σε ένα υπόγειο που ήταν κοντά και το επόμενο πρωί οι όλμοι έπεφταν πάνω από το σπίτι τους, ένας πληγωμένος Ελληνοκύπριος στρατιώτης, ζητούσε περίθαλψη την οποία του παρείχαν.
“Οι Τούρκοι είχαν περικυκλώσει το υπόγειο και τους ζητούσαν να παραδοθούν, μας ποδοπάτησαν όσα υπάρχοντα μάζεψαν μια κοπέλα αιμορραγούσε ανάμεσα στα πόδια της και κρατούσε κι ένα μωρό”, είπε η κ. Μάντολες.
Πρόσθεσε ότι ένας Τούρκος, “που δεν ήταν σαν τους άλλους” κρύφτηκε σε μια κουφάλα και με ένα σινιάλο κάθε μερικά λεπτά, μας βοήθησε να γλυτώσουμε τα γυναικόπαιδα με τα παιδιά μας”.
Παρά τα δεινά που πέρασε από τους Τούρκους, την τραγική απώλεια των δικών της, η κ. Μάντολες, εύχεται ο Θεός να έχει καλά αυτό τον Τούρκο και την οικογένειά του …μισό αιώνα μετά την τουρκική θυριωδία.
Επειτα, τον λόγο έλαβε η Μαρία Καρυστιανού, η κόρη της οποίας, βρήκε φρικτό θάνατο στο τραγικό σιδηροδρομικό ατύχημα των Τεμπών τον Φεβρουάριο του 2023.
Οπως είπε η κ. Καρυστιανού η 28η Φεβρουαρίου είναι μια νύχτα “που δεν τέλειωσε ποτέ” για να προσθέσει ότι “μπορεί ο κόσμος από εκείνη την ημέρα να συνεχίζει να κινείται γύρω μας αλλά εμείς ζούμε σε ένα σημείο που όλα έχουν παγώσει”.
“Οταν χάνεις το παιδί σου δεν χάνεις απλώς ενα άνθρωπο, δεν χάνεις απλώς μία παρουσία, χάνεις το πιο δυνατό κομμάτι της ψυχής σου, κι όμως μένεις όρθια όχι γιατί είσαι δυνατή αλλά γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή κι από ένα σημείο και μετά καταλαβαίνεις ότι πρέπει να γίνεις η φωνή του παιδιού σου, η φωνή που δεν πρόλαβε να έχει”, είπε η κ. Κυριστιανού.
Ανέφερε ότι τότε είναι που μέσα στον απόλυτο πόνο γεννιέται κάτι άλλο, ένα ερώτημα, ένα αμείλικτο, γιατί, γιατί συνέβη, πώς συνέβη, ποιός ευθύνεται, πώς είναι δυνατόν για τον θάνατο ενός παιδιού να μην υπάρχει απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα.
Η κ Καρυστιανού είπε ότι για το δυστύχημα των Τεμπών “οι ποινικά υπόλογοι, Ελληνες πολιτικοί δεν ερευνώνται και δεν διώκονται, υπάρχει συγκάλυψη ώστε να αποκλειστεί η αλήθεια”.
Κατάγγειλε το γεγονός ότι ο χώρος του δυστυχήματος “όχι μόνο δεν διαφυλάχθηκε αλλά με την ενοχή και την συνενοχή εισαγγελέων και ανακριτών, Αστυνομίας και Πυροσβεστικής, μπαζώθηκε και κάτω από τα μπάζα χάθηκαν τα κόκκαλα των παιδιών μας”.
Η κ. Καρυστιανού είπε ότι μετά αυτά κι άλλα πολλά, “δεν υπάρχει άλλη λύση παρά να αρχίσει ένας άλλος δρόμος, ο δρόμος της διεκδίκησης όχι της εκδήκισης αλλά της δικαιοσύνης γιατί η δικαιοσύνη δεν είναι μια προσωπική εμμονή δεν είναι μια συναισθηματική εκτόνωση, είναι χρέος απέναντι στα παιδιά που χάθηκαν, απέναντι στην αλήθεια, στην κοινωνία, στα παιδιά που ζουν και πρέπει να προστατευθούν, χρέος που ανήκει σε όλους”.
Καταλήγοντας σημείωσε ότι δεν μιλά για πόνο “αλλά από πόνο κι αυτή είναι μεγάλη διαφορά διότι όταν μιλάς από πόνο δεν τον κοιτάς απ’ έξω, τον κουβαλάς, σε έχει ήδη αλλάξει, δεν τον έχεις νικήσει αλλά έχεις μάθει να στέκεσαι…”
Ακολούθως στο βήμα ανέβηκε η Ανδριάνα Νικολάου, μητέρα του εθνοφρουρού, Θανάση Νικολάου. Ο Θανάσης βρέθηκε νεκρός κάτω από την γέφυρα στην Άλασσα της Λεμεσού τον Σεπτέμβριο του 2005, με την αρχική ετυμηγορία να μιλά για αυτοχειρία ενώ 20 χρόνια μετά η θανατική ανάκριση έκανε λόγο για δολοφονία.
Η κ. Νικολάου είπε ότι “δεν φτάνει που σκότωσαν το παιδί μου, έκαναν και το παν για να αποκρύψουν την αλήθεια. Ο Θανάσης μου όμως δεν ήταν μια υπόθεση, ούτε φάκελος για να τον κλείσουν ήταν το παιδί που κράτησα στην αγκαλιά μου, το παιδί που γέννησα και μεγάλωσα με στοργή, αγάπη και προστασία σε μια ξένη χώρα, την Αυστραλία”.
Πρόσθεσε ότι από την ώρα που αντίκρυσε το παιδί της νεκρό κάτω από την τεράστια γέφυρα “έχασα τη ζωή κάτω από τα πόδια μου και ξεκίνησε ένας εφιάλτης που δεν τελειώνει, ένας εφιάλτης γεμάτος πόνο αλλά και θυμός κι απογοήτευση διότι αντί να βρω δικαιοσύνη βρήκα σιωπή κι αντί να βρω απαντήσεις άκουσα ότι πρέπει να το πάρω απόφαση, αντί να βρω στήριξη συνάντησα εμπαιγμούς και πόρτες κλειστες και το χειρότερο η προσπάθεια συγκάλυψης”.
Η κ. Νικολάου ανέφερε ότι “κάθε χρόνος που περνά χωρίς δικαίωση είναι μια δεύτερη δολοφονία και κάθε καθυστέρηση είναι μια πληγή που ανοίγει ξανά και αιμμορραγεί, κάθε ψέμα γίνεται δίκοπο μαχαίρι στην καρδιά της μάνας και τότε είναι που ρωτώ τον εαυτό μου σε τί κοινωνία ζουμε ;”.
Σημείωσε ότι ο αγώνας της δεν είναι μόνο για το παιδί της αλλά για όλα τα παιδιά, είναι για την δικαιοσύνη , την δημοκρατία και την αξιοπρέπεια αυτού του τόπου γιατί όταν υπάρχει συγκάλυψη δεν τραυματίζεται μόνο η οικογένεια, τραυματίζεται η εμπιστοσύνη όλων μας προς τους θεσμούς και μια κοινωνία χωρίς εμπιστοσύνη δεν μπορεί να προχωρήσει, είπε.
Οπως ανέφερε η κ. Νικολάου “δεν πρόκειται να ξεχάσουμε το έγκλημα που κουκουλώθηκε από τα πρώτα δέκα λεπτά στη σκηνή, από τους αρμόδιους και κατά συνέπεια από τους λειτουργούς της Νομικής Υπηρεσίας που μέχρι πρόσφατα αρνήθηκαν να ασκήσουν ποινικές διώξεις εναντίον των ατόμων που κατηγορήθηκαν από τους ποινικούς ανακριτές που διόρισαν οι ίδιοι”.
Πρόσθεσε ότι η απογοήτευσή μας είναι μεγάλη καθως “μετά από 20 χρόνια αγώνα και την εκταφή των λειψάνων και τις επιστημονικές εξετάσεις και δικαστικές αποφάσεις ότι ο Θανάσης δολοφονήθηκε δια στραγγαλισμού συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε τον Γολγοθά μας”.
Καταλήγοντας η κ. Νικολάου είπε ότι για τον Θανάση “δεν ήταν μόνο εγκληματική αμέλεια από πλευράς των αξιωματικών του στρατού που δεν τον προστάτευσαν από τους ναρκομανείς και ταραξίες της μονάδας όπου υπηρετούσε όταν επανελειμμένα τους ζητήθηκε, ήταν η προμελετημένη δολοφονία του αμέσως μετά τις καταγγγελίες στις οποίες προέβη μετά από τις οποίες βρέθηκε νεκρος και παραμένει αδικαίωτος”.
Η Χίμπα Γουίσια από την Παλαιστίνη στον δικό της χαιρετισμό της είπε ότι παρά όλες τις δυσκολίες “συνεχίζουμε να αντέχουμε και να φροντίζουμε τα παιδιά μας όσο το θυμάρι και οι ελιές εξακολουθούν να φυτρώνουν στους κήπους μας”
Πρόσθεσε ότι το πραγματικό μας πρόβλημα είναι η κατοχή, “μια κατοχή που σκοτώνει τα παιδιά μας και καταστρέφει τα νοσοκομεία και τα σχολεία τους ενώ όπως γνωρίζετε 620 χιλιάδες μαθητές στη Γάζα έχουν στερηθεί την εκπαίδευση για τρίτη συνεχή χρονιά και επιπλέον 20 χιλιάδες παιδιά έχουν σκοτωθεί τα τελευταία δύο χρόνια από τις δυνάμεις κατοχής”.
Οπως είπε η κ. Γουίσα, “το πρόβλημά μας, είναι μία κατοχή που δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα ενός παιδιού στη ζωή κάτι που έχει εκφραστεί από περισσότερους από ένα Ισραηλινούς αξιωματούχους οι οποίοι έχουν περιγράψει τα παιδιά ως ζώα και τα έχουν υποβάλει σε φρικτή κακοποίηση, σβήνοντας ακόμα και τσιγάρα στα αθώα τους σώματα”.
Καταλήγοντας ανέφερε ότι αν ρωτούσατε παιδιά της Παλαιστίνης για τα όνειρα και τις ελπίδες τους για το μέλλον οι απαντήσεις τους θα σόκαραν “γιατί τα παιδιά αυτά λένε ότι δεν ονειρεύονται και δεν σκέφτονται το μέλλον γιατί η κατοχή δεν θα τους αφήσει να ζήσουν για να μεγαλώσουν…”
Η Ολένα Βαρένικ Νεοκλέους στον δικό της χαιρετισμό είπε ότι η μητρότητα είναι η αρχή της ζωής, πηγή αγάπης, δύναμης και αδιάκοπης φροντίδας για να προσθέσει ότι σε όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα από την γλώσσα και τον πολιτισμό, η μητέρα είναι το πρώτο πρόσωπο που μας διδάσκει την καλοσύνη, την εμπιστοσύνη και την ανθρωπιά.
Πρόσθεσε ότι είναι παρούσα στην εκδήλωση “για εκείνες τις μητέρες που βιώνουν πόνο βαθύ, για τις μητέρες που έχασαν τα παδιά τους, για τις μητέρες που ζουν με αγωνία για τα αγαπημένα τους πρόσωπα”.
Οπως ανέφερε η κ. Νεοκλέους ο πόνος της απώλειας ενός παιδιού ενώνει τις καρδιές ανεξάρτητα από την χώρα που ζούμε και τη γλώσσα που μιλάμε γιατι για μία μητέρα κάθε παιδί είναι ένας ολόκληρος κόσμος και ίσως για αυτό καταλαβαίνουμε τόσο καθαρά ότι δεν υπάρχουν ξένα παιδιά, είπε.
Αναφερόμενη στον τόπο καταγωγής της, το Ντονέσκ, δήλωσε ότι ως μητέρα βλέπει τον πόνο που έχουν υποστεί οι οικογένειες και οι μητέρες σε Ρωσία και Ουκρανία ως αποτέλεσμα της παρέμβασης τρίτων χωρών που έχει ως αντίκτυπο να πληττονται οι αδελφικοί λαοί μας”.
“Είναι για αυτό και θέλουμε να σταματήσει αυτή η αιματοχυσία και να έρθει η ειρήνη γιατί η απώλεια και ο πόνος δεν έχουν πλευρές και οι μητέρες υποφέρουν παντού”, είπε η κ. Νεοκλέους, κλείνοντας τον χαιρετισμό της και μαζί και τις παρεμβάσεις που έγιναν στην εκδήλωση.
Την εκδήλωση συντόνιζε η ηθοποιός και Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, Μαρία Ιωάννου, η οποία κατά την έναρξη της εκδήλωσης είπε ότι η εκδήλωση αποτελεί “πρωτοβουλία διαλόγου, ευαισθητοποίησης κι ανθρώπινης συνάντησης που δίνει χώρο στη φωνή των μητέρων πέρα από σύνορα, πολιτικές διαφορές και διαφορετικές εμπειρίες απώλειας”.
Πρόσθεσε ότι “στόχος είναι να αναδειχθεί η ανάγκη για προστασία της ζωής, λογοδοσία και συλλογική ευθύνη”.
Στην εκδήλωση τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των παιδιών που “χάθηκαν” σε πολεμικές συγκρούσεις και από τραγωδίες που συνδέονται με κρατική ή/και κοινωνική αδιαφορία.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πόσο πιο κάτω να οδηγήσουν το επίπεδο δικαιοσύνης οι νεοδημοκράτες υπουργοί της διαπλοκής και συγκάλυψης;
Πόσο πιο θρασείς να γίνουν οι τύποι αυτοί που δεν διαθέτουν ούτε ψίχουλα ενσυναίσθησης και δυνατότητα αυτοπεριορισμού της αλαζονίας τους;
Πόσο περισσότερο προκλητικοί θα συνεχίσουν να παρουσιάζονται απέναντι στην κοινωνία και ιδιαίτερα απέναντι στους ταλαιπωρημένους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών, για τη δολοφονία των οποίων ευθύνονται οι ίδιοι;
Τί βρήκε να πει ο ανεκδιήγητος Φλωρίδης στις δικαιολογημένες αιτιάσεις των συγγενών, δικηγόρων, δημοσιογράφων για τον πλήρως ανεπαρκή χώρο εκδίκασης της δολοφονίας των Τεμπών μετά από τρία χρόνια;
Επιλέγοντας να απευθυνθεί στην Μαρία Καρυστιανού χυδαιολόγησε λέγοντας πως «στις δίκες δεν προβλέπονται ειδικές θέσεις για υποψήφιους αρχηγούς κομμάτων».
Τί μεγαλύτερη κατάντια για έναν γυρολόγο πολιτικό που εξαργύρωσε με την υπουργική θέση το κατ' εντολή μπάζωμα του εγκλήματος και των κολοσιαίων ευθυνών του Μητσοτακικού συρφετού.
Και η Μαρία Καρυστιανού απάντησε στις ύβρεις του:
Μια χώρα που δίδαξε τη δημοκρατία ζει την κατάντια να έχει Υπουργό Δικαιοσύνης τον Γιώργο Φλωρίδη, ένα πρόσωπο, το οποίο στερείται ενσυναίσθησης και στοιχειωδών γνώσεων για το ότι οι παράγοντες της δίκης, διάδικοι, μηνυτές, κατηγορούμενοι, συνήγοροι και μάρτυρες πρέπει να έχουν θέσεις και όχι να στοιβάζονται όρθιοι, σαν τα ποντίκια. Και όχι βέβαια οι υποψήφιοι αρχηγοί που μονοπωλούν τη σκέψη σας κ. Φλωρίδη γιατί αποκαλύπτουν τα συνεχή σκάνδαλα της Κυβέρνησης που σήμερα υπηρετείτε και έτσι τρίζει η δική σας “καρεκλίτσα”, με την οποία και μόνο ασχολείστε.
Πέρα από αυτά όμως καλώ το ΤΕΕ να κάνει αυτοψία, επιμέτρηση και πιστοποίηση για το αν ο προυπολογισμός της ανακαίνισης του 1.600.000 ευρώ αληθινά υλοποιήθηκε ή όχι και αν ναι με ποιό ποσοστό υπεριτμολόγησης. Και βέβαια καλώ το ΤΕΕ να συγκρίνει την αίθουσα - αχούρι που ανακαίνισε ο κ. Φλωρίδης με 1.600.000€ με την από πολλού λειτουργούσα δικαστική αίθουσα του Εφετείου Αθηνών, όπου έγιναν οι μεγάλες δίκες, ώστε πέρα από την αναισθησία, αναλγησία, υποκρισία και ειρωνεία, να αναδειχθεί περίτρανα και το ψεύδος του. Φτάνει πια η ατιμωρησία. Απαιτούμε ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ για το δημόσιο χρήμα ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΠΑΤΑΛΑΤΕ και ΣΕΒΑΣΜΟ στους ΠΟΛΙΤΕΣ της χώρας!
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών συνεχίζεται με συνεχείς αναβολές προγγραματισμένων δικάσιμων διαδικασιών, ασεβώντας προς τους 57 νεκρούς, ταλαιπωρώντας τους συγγενείς που πηγαινοέρχονται διαρκώς στη Λάρισα για τη δίκη με τα εξαφανισθέντα βίντεο τα οποία τα κρύβουν με οποιοδήποτε τρόπο.
Η σημερινή εκδίκαση αναβλήθηκε για τις 2 Απριλίου.
Πόση ντροπή! Είμαστε από το πρωί και μέχρι τώρα ώρα 20.30, πάνω από δέκα ώρες στο Δικαστικό Μέγαρο Λαρισας! Ήρθαμε για τη δίκη με τα εξαφανισμένα βίντεο.
Να θυμηθούμε ότι λίγες μέρες στην τελευταία δικάσιμο της ίδιας δίκης, αμέσως μετά την επίσκεψη του Προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, κ. Σεβαστίδη, η Πρόεδρος ζήτησε δακρυσμένη συγγνώμη και στη συνέχεια λιποθύμησε.
Σήμερα η ίδια Προεδρος απουσίαζε, χωρίς κανείς να απαντά στα ερωτήματα για τον λόγο για την αναρρωτική άδεια που έλαβε και χωρίς βέβαια στοιχειωδώς να έχουν προηγουμένως ενημερώσει για την προδιαγεγραμμένη διακοπή της δίκης τους συγγενείς και τους δικηγόρους. Έτσι στην έδρα ανέβηκε σήμερα ένας αναπληρωτής Πρόεδρος, ο οποίος με συνοπτικές διαδικασίες ανακοίνωσε σε συγγενείς και δικηγόρους —που ταξίδεψαν από τα χαράματα για να είναι παρόντες στις 9:00 π.μ.— ότι η δίκη αναβάλλεται για τις 2/4. Τέτοια απαξίωση!
Αυτό όμως που ακολούθησε είναι πραγματικά απίστευτο και επιβεβαιώνει την ύπαρξη κυκλώματος στο δικαστήριο της Λάρισας, που καταστρέφει και "μπαζώνει" στοιχεία, σε συνέχεια του μπαζώματος της ανάκρισης από τον διορισμένο μετά την επιστολή του Πρωθυπουργού, ανακριτή, κ. Μπακαΐμη.
Ζητήσαμε να μας παραδοθεί αντίγραφο του κατασχεμένου υλικού της δικογραφίας όπως ως διάδικοι δικαιούμαστε και όπως είχαμε εγγράφως σε προγενέστερο χρόνο αιτηθεί. Μιας κατάσχεσης δήθεν κατεπείγουσας που όμως έγινε σε τέσσερις δόσεις με μεσολάβηση ενός ολόκληρου Σαββατοκύριακου, και η οποία μόνο "επείγουσα" δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Όμως, η Προϊσταμένη του Πρωτοδικείου Λάρισας, όπου κατά τον νόμο πρέπει να τηρούνται αντίγραφα των κατασχεθέντων, κ. Μυλωνά, όλως τυχαίως έλειπε και δεν απαντούσε καν στο τηλέφωνο στις κλήσεις που της έκανε από το δικαστήριο η γραμματέας της. Κανείς δεν γνώριζε πού βρίσκονταν τα πειστήρια. Ψάχναμε επί πέντε ώρες... Από τον Άννα στον Καϊάφα, μπροστά σε κλειδωμένες πόρτες και ανήξερους γραμματείς. Πέντε ώρες να ανεβοκατεβαίνουμε ορόφους, ψυχικά ράκη, βιώνοντας την κοροϊδία και νιώθοντας απέραντη λύπη για την κατάντια της Δικαιοσύνης. Και θλίψη για ανθρώπους με θεσμικό ρόλο, λειτουργούς που έδωσαν όρκο να τηρούν το καθήκον τους, να τρέμουν και να ψελλίζουν: "δώστε μου λίγο χρόνο να σας απαντήσω"! Και το κερασάκι στην τούρτα!
Η Πρόεδρος Υπηρεσίας έκανε εν τέλει δεκτή την αίτηση μας να λάβουμε αντίγραφα των κατασχεθέντων, πλην όμως εν συνεχεία μετά από παρέμβαση της Προϊσταμένης, η Πρόεδρος ανακάλεσε τις έγγραφες αποφάσεις της για λήψη αντιγράφων! Και έτσι η διαδικασία λήψης αντιγράφων των κατασχεθέντων που είχε ξεκινήσει , ξαφνικά σταμάτησε!
Και ενώ εξελισσόταν αυτή η τραγική διαδικασία, ο κ. Σεβαστίδης, ο οποίος είχε επισκεφτεί το Πρωτοδικείο Λάρισας, την ίδια ημέρα που λιποθύμησε η Πρόεδρος της έδρας, έσπευσε και εξέδωσε δελτίο τύπου συγχαίροντας τους δικαστές για το έργο τους! Ντροπή.
Καταλαβαίνουμε όλοι τι έχουν μέσα και τι δείχνουν τα κατασχεθέντα για να γίνεται τόσος πόλεμος για να αποκλειστεί η πρόσβαση μας! Κατρακυλάμε σε γκρεμό διότι η Δικαιοσύνη οφείλει να είναι ανεξάρτητη στην πράξη, όχι στα λόγια. Καταδικάζουμε τη βασιλεία της ομερτά στο δικαστικό μέγαρο της Λάρισας και όχι μόνο. Καταδικάζουμε το "μπάζωμα" και τη συγκάλυψη. Και δεν θα σταματήσουμε να το φωνάζουμε μέχρι όλοι οι υπαίτιοι να λογοδοτήσουν στην αληθινή δικαιοσύνη και στον Ελληνικό λαό!
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Επιστρέφοντας στην αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη, διαβάζω στην εφημερίδα Δημοκρατία, την κριτική για το θάψιμο του σκανδάλου των υποκλοπών! Πόσο αληθινή και πόσο βάσιμη! Πράγματι, οι εμπλεκόμενοι στις υποκλοπές αισθάνονται ότι το διαβρωμένο σύστημα θα τους προστατεύσει, όπως κάνει τόσα χρόνια. Πιστεύουν πως κανείς δεν θα τολμήσει να τους καθίσει στο εδώλιο. Υποκλοπές! Ένα μέγα σκάνδαλο που «ξεπλύθηκε» από τον Άρειο Πάγο, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας. Στο «χαμηλόβαθμο» όμως δικαστήριο που έγινε Υψηλόβαθμο στα μάτια μας, έγινε το θαύμα. Η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για το σκάνδαλο των υποκλοπών, με συνολική ποινή φυλάκισης 126 έτη και 8 μήνες (εκτιτέα τα 8 )είναι ιστορική. Αποκαθιστά το πολλαπλά τραυματισμένο κύρος της Δικαιοσύνης στη χώρα μας. Πέρα από τις ποινές που επιβλήθηκαν στους λίγους κατηγορούμενους, η διαβίβαση των πρακτικών για τη διερεύνηση ποινικών ευθυνών όσων προστατεύθηκαν μέχρι τώρα, δίνει ελπίδα.
Όπως ανέδειξαν ελάχιστα μέσα ενημέρωσης —ενώ τα φιλοκυβερνητικά «έπνιξαν»— η εκτενής ακροαματική διαδικασία με πλήθος συνεδριάσεων έλαβε χώρα με υπευθυνότητα και σοβαρότητα. Ήταν φανερό ότι ο Πρόεδρος, κ. Νικόλαος Ασκιανάκης, και ο Εισαγγελέας, κ. Δημήτριος Παυλίδης, ως τα ονόματά τους γνωστοποιήθηκαν στα ΜΜΕ, έκαναν το καθήκον τους: έψαχναν την αλήθεια. Και ως γνωστόν, όποιος θέλει να βρει την αλήθεια, τη βρίσκει. Είναι νόμος!
Πόσο ντροπιαστική φαντάζει τώρα η έρευνα που διεξήγαγε η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Μέσα από διεξοδικές καταθέσεις αναδείχθηκαν όλα τα «θαμμένα» γεγονότα, τα οποία όφειλε να έχει ερευνήσει ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, κ. Αχιλλέας Ζήσης, πριν αρχειοθετήσει την υπόθεση. Υπενθυμίζεται ότι η κα Αδειλίνη του ανέθεσε τη δικογραφία αφού πρώτα την αφαίρεσε από τους Εισαγγελείς Πρωτοδικών, κ. Κ. Σπυρόπουλο και κα, Α. Τριανταφύλλου, που τη χειρίζονταν εξαρχής. Γιατί άραγε; Άλλη μία παρέμβαση της στο έργο των δικαστικών λειτουργών. Όπως έκανε και στην υπόθεση των Τεμπών. Όπου αφαίρεσε από την κα. Αποστολάκη, μητέρα του αδικοχαμένου Βασίλη Καλογήρου, την εποπτεία της ανάκρισης της δικογραφίας των Τεμπών (και μόνον αυτής), εν μία νυκτί!
Σίγουρα και στις υποκλοπές, όπου οι ένοχοι φαίνεται να βρίσκονται πολύ ψηλά, οι πιέσεις θα είναι ασφυκτικές. Τα «κεφάλια» που απειλούνται είναι ισχυρά!
ΕΥΧΟΜΑΙ , όμως, από καρδιάς, οι δικαστές και εισαγγελείς που θα αναλάβουν τη συνέχεια, να νιώσουν τη δύναμη που έχουν στα χέρια τους. Να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και να υψώσουν τους λειτουργούς της Θέμιδος εκεί που τους αξίζει: ΨΗΛΑ.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Φτάνει πια ο εμπαιγμός. Φτάνει η συστηματική απαξίωση της νοημοσύνης μας. Ως εδώ!!!
Σε μια κρίσιμη στιγμή όπου όλοι εμείς απειλούμαστε με νέο κύμα ακρίβειας, που βρισκόμαστε σε αγωνία λόγω του μαινόμενου πολέμου, η Νέα Δημοκρατία με πρωτεργάτη τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, κ. Παύλο Μαρινάκη σπαταλούν 180.000€ που δεν μας περισσεύουν, για να στήσουν μια προκλητική φιέστα. Μια γιορτή για τα fake news!
Η απόλυτη υποκρισία: εκείνοι που μετέτρεψαν το ψέμα σε κυβερνητική τέχνη, εκείνοι που επιχειρούν καθημερινά να ναρκώσουν την κρίση μας για να μην βλέπουμε τη σήψη των σκανδάλων τους, έρχονται τώρα να μας παραδώσουν μαθήματα αλήθειας.
Δεν πρόκειται απλώς για αλαζονεία. Είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να βάλουν ταφόπλακα στην ελεύθερη σκέψη, να φιμώσουν κάθε υγιή φωνή που αρνείται να ευθυγραμμιστεί με το αφήγημά τους. Θέλουν μια κοινωνία σε καταστολή. Θέλουν πολίτες που δεν θα ρωτούν, που δεν θα αμφισβητούν, που θα δέχονται το σκοτάδι ως κανονικότητα. Όμως η αλήθεια, δεν είναι κάτι που «κατασκευάζεται» σε συνέδρια και επικοινωνιακά επιτελεία. Η αλήθεια αναπνέει εκεί έξω, στις φωνές των ανθρώπων που δεν φοβούνται.
Περιμένουμε από τους έντιμους λειτουργούς του κλάδου της ενημέρωσης και, κυρίως, από τον κάθε σκεπτόμενο πολίτη, να σταθούν ανάχωμα σε αυτόν τον δόλιο σχεδιασμό.
Έχουμε χρέος να διασώσουμε το τελευταίο οχυρό της δημοκρατίας μας: το δικαίωμά μας να μιλάμε, να γνωρίζουμε και να απαιτούμε το δίκαιο.
Το φως πάντα θα τρομάζει εκείνους που έμαθαν να ζουν στο σκοτάδι.
Ημέρα της Γυναίκας! Ημέρα της πολυαγαπημένης Μάνας! Ημέρα της πολύτιμης Γιαγιάς! Ημέρα της μονάκριβης Κόρης!
Τέτοιες ημέρες το 1994, στις 6 Μαρτίου, έφυγε από τη ζωή μια σπουδαία, πρωτοπόρος γυναίκα: η «Μελίνα όλων των Ελλήνων». Η Μελίνα, που πέρα από πασίγνωστη ηθοποιός, αποτελεί διαχρονικό σύμβολο για τον αγώνα της κατά της δικτατορίας και για τη σθεναρή της στάση στο αίτημα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην πατρίδα μας.
Υπήρξε μια προσωπικότητα που πάλεψε αδιάκοπα για τα δικαιώματα των γυναικών, αλλά και για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Σε όλη της τη ζωή η Μελίνα διεκδικούσε με δυνατή φωνή την Ειρήνη, τη Δικαιοσύνη, τη Δημοκρατία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Εθνική Ανεξαρτησία. Τασσόταν πάντα στο πλευρό της κοινωνίας και των αδικημένων.
Σήμερα, που το Κράτος Δικαίου δοκιμάζεται και η κοινωνία αναζητά δικαίωση για ανοιχτές πληγές, όπως το έγκλημα των Τεμπών και τα ατελείωτα σκάνδαλα, ενώ παράλληλα βιώνουμε τον εθνικό κίνδυνο και την απειλή από τους παρακείμενους πολέμους, η δική της αγωνιστική φωνή είναι πιο αναγκαία από ποτέ.
Χρόνια Πολλά σε όλες τις γυναίκες!
Σε εκείνες που μας γέννησαν και μας δίδαξαν την αγάπη. Στις εργαζόμενες, στις καταπιεσμένες και τις αδικημένες. Στις μητέρες που στέλνουν τα παιδιά τους στον πόλεμο και σε εκείνες, που θρηνούν πάνω από τους τάφους τους.
Είναι όλες σπουδαίες!
Η Μελίνα δεν είναι πια εδώ, αλλά μέσα στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε είναι πιο επίκαιρη από ποτέ η ανάγκη να βγουν οι γυναίκες μπροστά —ως πηγή της ζωής— ενάντια στη φρίκη της διαφθοράς και του πολέμου που μας κυκλώνει για να φωνάξουν: ΝΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ! ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ! ΝΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ!!
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Είναι για λύπηση η σημερινή ανάρτηση που υπογράφεται από το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 28-2-2023 με την οποία επιχειρούν να δικαιολογήσουν το κατέβασμα δύο φορές από τη σελίδα στο FB της επιστολής της Μαρίας Καρυστιανού προς την αδικοχαμένη Μάρθη (την δημοσιεύουμε παρακάτω). Και χωρίς καμία συστολή αναφέρουν ότι έπραξαν αυτή την απρέπεια γιατί ως νέο Διοικητικό Συμβούλιο έκριναν πως ήταν μια ανάρτηση που δεν "τελούσε υπό την έγκρισή τους" και συνεπώς "αφαιρέθηκε άμεσα για να διασφαλισθεί η θεσμική τάξη και η ενιαία έκφραση του Συλλόγου"
Η αφαίρεση της πρόσφατης ανάρτησης της κας Καρυστιανού από την επίσημη ομάδα του Συλλόγου αποτελεί απόφαση του τρέχοντος Διοικητικού Συμβουλίου. Υπενθυμίζουμε ότι από τις αρχές Ιανουαρίου 2026, η κα Καρυστιανού δεν φέρει τη θεσμική ιδιότητα μέλους του Δ.Σ. Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε ενέργεια διαχείρισης ή παρέμβασης που δεν τελεί υπό την έγκριση της νόμιμης διοίκησης, αφαιρείται άμεσα για τη διασφάλιση της θεσμικής τάξης και της ενιαίας έκφρασης του Συλλόγου.
Όσον αφορά την προκλητική απενεργοποίηση των σχολίων που εφάρμοσε το "τρέχον Διοικητικό Συμβούλιο" αποδίδουν (ψευδώς κατά τη γνώμη μας, ως ασχολούμενων επί δεκαετίες με τις πλατφόρμες των σόσιαλ μίντια) όχι στο δικό τους "ψαλίδι" αλλά σε αυτόματη ενέργεια των αλγορίθμων του Facebook.
Η απενεργοποίηση των σχολίων σε συγκεκριμένες δημοσιεύσεις δεν αποτέλεσε χειροκίνητη ενέργεια των διαχειριστών μας. Προκλήθηκε αυτόματα από τους αλγόριθμους ασφαλείας της πλατφόρμας του Facebook, λόγω της ασυνήθιστα μαζικής επιθετικής δραστηριότητας που δέχτηκε η σελίδα μας, η οποία ενεργοποίησε τα αυτόματα φίλτρα προστασίας από κακόβουλες επιθέσεις.
Και το αποκορύφωμα του ψεύδους επιτίθεται λασπολογώντας ενάντια στους χιλιάδες υποστηρικτές ως χθες της σελίδας χαρακτηρίζοντάς τους ως "λογαριασμούς" - υπονοώντας ψευδείς - που λειτούργησαν ως συντονισμένος και άρα καθοδηγούμενος μηχανισμός που είχαν μοναδικό στόχο τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης και τη δημιουργία ψευδών εντυπώσεων περί δήθεν «λογοκρισίας».
Λυπόμαστε ιδιαίτερα που αναγκαζόμαστε να σχολιάσουμε αυτή την ανακοίνωση του Συλλόγου, που εκθέτει ανεπανόρθωτα νομίζουμε όσους την υπογράφουν. Αν μάλιστα την συσχετίσουμε με την απρέπεια της κωλυσιέργειας και τελικά της, στην πράξη, άρνησης να διαβάσει η Μαρία Καρυστιανού την επιστολή προς την κόρη της Μάρθη στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα στις 28/2, τότε νομίζουμε ότι θα πρέπει να μιλήσουμε τουλάχιστον για αγνωμοσύνη προς τη μητέρα στην οποία οφείλεται κατά κύριο λόγο η μεγάλη ανάδειξη του εγκλήματος των Τεμπών, της αποκάλυψης της συγκάλυψης και του αγώνα για την απόδοση δικαιοσύνης και δικαίωσης των νεκρών.
Διαβάστε την επιστολή της Μαρίας Καρυστιανού που απετράπη να διαβαστεί στη συγκέντρωση και την οποία δύο φορές κατέβασε από τη σελίδα του Συλλόγου η "νέα Διοίκηση":
23:18….. Ότι δεν μπόρεσα να σου πω σήμερα το πρωί, τα γράφω την ώρα τούτη που σου έκοψαν το νήμα της ζωής σου. «Αγαπημένο μου παιδί, Μάρθη μου, Στις 28 Φεβρουαρίου του 2023, ο χρόνος σταμάτησε και ήρθαμε αντιμέτωποι με την απόλυτη διαπλοκή και την αδίστακτη διαφθορά. Σήμερα, μικρή μου, δεν στέκομαι εδώ μόνο ως μια μάνα που την πνίγει το δίκιο. Στέκομαι ως η φωνή σου, η φωνή που κάποιοι επιχείρησαν να σβήσουν μέσα στα συντρίμμια και τις φλόγες εκείνης της νύχτας. Και λυπάμαι. Λυπάμαι που δεν αναγνώρισα τον κίνδυνο, που δεν έδρασα νωρίτερα, που άθελα μου έμεινα παγωμένη στην ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει σε αυτή τη χώρα. Όμως εκείνη η νύχτα άλλαξε τα πάντα. Υπόσχεση σου δίνω ότι δεν θα κουραστώ ποτέ. Θα γυρίσω κάθε δικαστήριο, κάθε πλατεία, κάθε γωνιά της Ευρώπης, όσο και όπου χρειαστεί. Και δεν θα σωπάσω!! Η αλήθεια θα ανασταίνεται και θα αναδύεται πάντα λαμπερή, γιατί το φως δεν θάβεται στα μπάζα τους. Ούτε θα συμβιβαστώ!! Η δικαίωση δεν είναι εκδίκηση· είναι το χρέος μου στο τελευταίο σου βλέμμα —αυτό που δεν πρόλαβα να συναντήσω— και στην ανάσα σου που πήραν από την αγκαλιά μου. Όσο εκείνοι οχυρώνονται πίσω από βουλευτικές ασυλίες και τις κατ’ επίφαση «εξεταστικές», εμείς γινόμαστε εκατομμύρια πολίτες, ενωμένοι και δυνατοί. Νόμιζαν ότι επειδή μας πήραν ό,τι πολυτιμότερο είχαμε, θα μέναμε αδύναμοι. Δεν κατάλαβαν ότι όταν σου πάρουν το παιδί, δεν έχεις πια τίποτα να φοβηθείς. Και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται, είναι η μόνη ελπίδα για να γκρεμιστεί το σάπιο σύστημα που συνθλίβει τη ζωή μας. Δεν θα σταματήσουμε λοιπόν μέχρι αυτό το έγκλημα να καταδικαστεί ως έγκλημα. Μέχρι οι υπεύθυνοι, όσο ψηλά κι αν κάθονται, να βρεθούν ενώπιον μιας πραγματικής δικαιοσύνης. Δεν δεχόμαστε το «πάμε κι όπου βγει» ως τρόπο λειτουργίας αυτής της κοινωνίας. Διεκδικούμε μια χώρα όπου τα παιδιά μας θα ζουν με ασφάλεια. Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ελπίδα! Κοίταξε γύρω σου παιδί μου. Δες αυτές τις χιλιάδες ανθρώπους που έγιναν πάλι η οικογένειά μας. Δες τα νέα παιδιά που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Αυτή η μεγάλη αγκαλιά είναι η απόδειξη ότι είμαστε όλοι ΕΝΑ. Ο άδικος θάνατός σας δεν έφερε μόνο δάκρυα· έφερε μια πρωτόγνωρη ενότητα. Έγινε ο σπόρος για μια Ελλάδα που αρχίζει να απαιτεί τον σεβασμό που της αξίζει. Συνεχίζουμε με το κεφάλι ψηλά και την ψυχή μας γεμάτη φως. Το δίκιο μας είναι αλύγιστο και η απεριόριστη αγάπη μας είναι η απόλυτη δύναμη που θα νικήσει το κακό. Μένουμε δυνατοί, προσηλωμένοι στην αλήθεια, στην αγάπη και στην ειρήνη. Αξίες απαραίτητες για να φτιάξουμε έναν δίκαιο κόσμο. Σήμερα , βγήκαμε ξανά στους δρόμους και αποδείξαμε για ακόμη μια φορά ότι το φως μπορεί να νικήσει το σκοτάδι ! Δικαιοσύνη παντού! Σας ευχαριστώ που είστε δίπλα μας.»
Διαβάστε και την ανακοίνωση του Συλλόγου Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 28-2-2023:
Το Διοικητικό Συμβούλιο του «Συλλόγου Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 28-2-2023», με αίσθημα ευθύνης απέναντι στα μέλη του και την κοινωνία, προβαίνει στην ακόλουθη ανακοίνωση:
Επιλέξαμε να μην απαντήσουμε από την πρώτη στιγμή στις προκλήσεις, προκειμένου να μην εμπλακούμε σε «διαλόγους δρόμου» και να μην εγείρουμε νέες άγονες αντιπαραθέσεις. Η σιωπή μας όλο αυτό το διάστημα δεν ήταν ούτε δειλία, ούτε «κρυφτό». Ήταν μια συνειδητή επιλογή και μια υπεύθυνη στάση απέναντι στα τεράστια θέματα που απασχολούν τον Σύλλογο και την κοινωνία μας.
Όταν ο πλανήτης βρίσκεται στο κατώφλι ενός Γ' Παγκοσμίου Πολέμου και την ίδια στιγμή οι κρίσιμες δίκες για τα «χαμένα βίντεο» στη Λάρισα και τη Σύμβαση 717 στην Αθήνα βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, ενώ η μεγάλη δίκη μπαίνει σε τροχιά για τις 23 Μαρτίου, οφείλουμε να είμαστε προσηλωμένοι στην ουσία και όχι στον θόρυβο.
Προς αποκατάσταση της αλήθειας και προστασία των ανθρώπων μας, διευκρινίζουμε:
1. Σχετικά με τη διαχείριση περιεχομένου: Η αφαίρεση της πρόσφατης ανάρτησης της κας Καρυστιανού από την επίσημη ομάδα του Συλλόγου αποτελεί απόφαση του τρέχοντος Διοικητικού Συμβουλίου. Υπενθυμίζουμε ότι από τις αρχές Ιανουαρίου 2026, η κα Καρυστιανού δεν φέρει τη θεσμική ιδιότητα μέλους του Δ.Σ. Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε ενέργεια διαχείρισης ή παρέμβασης που δεν τελεί υπό την έγκριση της νόμιμης διοίκησης, αφαιρείται άμεσα για τη διασφάλιση της θεσμικής τάξης και της ενιαίας έκφρασης του Συλλόγου.
2. Τεχνική διευκρίνιση για τα σχόλια: Η απενεργοποίηση των σχολίων σε συγκεκριμένες δημοσιεύσεις δεν αποτέλεσε χειροκίνητη ενέργεια των διαχειριστών μας. Προκλήθηκε αυτόματα από τους αλγόριθμους ασφαλείας της πλατφόρμας του Facebook, λόγω της ασυνήθιστα μαζικής επιθετικής δραστηριότητας που δέχτηκε η σελίδα μας, η οποία ενεργοποίησε τα αυτόματα φίλτρα προστασίας από κακόβουλες επιθέσεις.
3. Καταγγελία Στοχοποίησης: Καταδικάζουμε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την οργανωμένη προσπάθεια στοχοποίησης των εθελοντών μας. Η δημοσιοποίηση προσωπικών στοιχείων και απευθείας συνδέσμων (links) προς τα προσωπικά προφίλ των διαχειριστών μας αποτελεί παράνομη πρακτική. Πρόκειται για μια επικίνδυνη μεθοδολογία που σκοπό έχει τον εκφοβισμό, τη «δολοφονία χαρακτήρων» και την εισβολή στην ιδιωτική ζωή των ανθρώπων που προσφέρουν ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες τους στον Σύλλογο.
4. Συντονισμένη επίθεση από «στρατιές» λογαριασμών: Έχουμε ήδη καταγράψει και χαρτογραφήσει τη μαζική εμφάνιση λογαριασμών χωρίς προηγούμενη δραστηριότητα, οι οποίοι ενεργοποιήθηκαν αιφνιδίως τις τελευταίες ημέρες, με αποκορύφωμα την 1η Μαρτίου. Αυτοί οι λογαριασμοί, λειτουργώντας ως συντονισμένος μηχανισμός, επαναλαμβάνουν πανομοιότυπα σχόλια κάτω από κάθε ανάρτηση, με μοναδικό στόχο τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης και τη δημιουργία ψευδών εντυπώσεων περί δήθεν «λογοκρισίας». Η ακεραιότητα και η ασφάλεια των εθελοντών μας είναι για εμάς αδιαπραγμάτευτη. Ο Σύλλογος έχει ήδη εκκινήσει νομικές διαδικασίες εναντίον όσων υποκινούν, ενορχηστρώνουν ή συμμετέχουν σε αυτές τις συντονισμένες επιθέσεις και τη στοχοποίηση προσώπων. Τα πλήρη στοιχεία των λογαριασμών, οι διευθύνσεις και οι αποδείξεις της δράσης τους βρίσκονται ήδη στη διάθεση των αρμόδιων αρχών και της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
Ο αγώνας για την αποκάλυψη της αλήθειας και την απόδοση Δικαιοσύνης είναι ιερός και δε θα επιτρέψουμε σε κανέναν «ψηφιακό στρατό» σκοπιμοτήτων να τον αμαυρώσει ή να τρομοκρατήσει τους ανθρώπους μας.
Η γραμμή "τα κέρδη τους / οι ζωές μας" (απολύτως σωστή στη γενικολογία της και απολύτως άσφαιρη στα συγκεκριμένα ζητούμενα) που υπέβαλαν και επέβαλαν τα εργατικά κέντρα στη σημερινή συγκέντρωση για τα Τέμπη δεν ανησυχεί κανέναν από τους πολιτικούς υπεύθυνους για το έγκλημα των Τεμπών. Από όσο θυμάμαι -και θυμάμαι καλά- το πρώτο χρόνο μετά τον Φλεβάρη του 2023, κανένα εργατικό κέντρο και κανένα επιστημονικό σωματείο αριστερής κατεύθυνσης δεν αναρωτήθηκε γιατί σε τέσσερις μέρες τσιμεντώθηκε ο χώρος του δυστυχήματος, γιατί απαγορεύτηκαν οι νεκροψίες, γιατί καταστράφηκε το βιολογικό υλικό ή εάν τέλος πάντων υπήρχε πυρόσφαιρα και από τι προκλήθηκε. Κανένας ερευνητής δημοσιογράφος με όραμα την αταξική κοινωνία δεν ερεύνησε τίποτα.
Το έγκλημα στα Τέμπη έγινε κεντρικό πολιτικό ζήτημα με τον κόπο και την έρευνα ορισμένων λίγων συγγενών και των συνεργατών τους. Η Καρυστιανού αποτέλεσε δε, κεντρικό πρόσωπο σε αυτήν την ανάδειξη. Ο έμμεσος αποκλεισμός της από τη σημερινή εκδήλωση (διότι δεν υπάρχει και το θάρρος της ευθείας αντιπαράθεσης με αυτήν) θυμίζει τα παλιά κόλπα των φοιτητικών συνελεύσεων: "συνάδελφε, είσαι παρακάτω στον κατάλογο ομιλητών". Και είναι δείγμα της ελάχιστης αυτοπεποίθησης όσων θέλουν να την αποκλείσουν.
Το βέβαιο είναι ότι ο πολύς κόσμος που ξανασυγκεντρώθηκε σήμερα στο Σύνταγμα και σε όλη τη χώρα καταλαβαίνει πολύ περισσότερα από τους επίδοξους καθοδηγητές τους. Καταλαβαίνει, δηλαδή, ότι το έγκλημα στα Τέμπη δείχνει κάτι πολύ περισσότερο από το πώς δουλεύει ο καπιταλισμός. Και γιαυτό είναι πάνδημη η συμμετοχή στα συλλαλητήρια τρία χρόνια μετά.
Και αυτοί οι άνθρωποι -αργά, βασανιστικά- θα βρουν τη φωνή τους. Έξω από μεσσίες, μακριά από γενικολογίες με υψωμένο δάχτυλο και μάλιστα εκ του ασφαλούς. Το ρήγμα των Τεμπών δεν θα κλείσει εύκολα, όσο και να προσπαθούν οι συνήθεις πυροσβέστες. Υ
.Γ. Το ζήτημα Τέμπη δεν είναι ούτε φοιτητική συνέλευση, ούτε συσχετισμοί σε Δ.Σ. και Εργατικά Κέντρα.
(Από Γιάννα Γιαννουλοπούλου)
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δεν ξεχνώ την τραγωδία, δεν ξεχνώ το θανατικό, δεν ξεχνώ το έγκλημα των Τεμπών, δεν ξεχνώ τις 57 ψυχούλες που χάθηκαν, δεν ξεχνώ τις εγκληματικές ευθύνες του κράτους, της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Και φυσικά δεν θα ξεχάσουν οι γονείς και συγγενείς των ψυχών που χάθηκαν.
Η Μαρία Καρυστιανού συγκλονίζει με μια ανάρτηση βίντεο στον λογαριασμό της στο Facebook με οπτικοακουστικό υλικό από το τρομερό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.
Η μητέρα της Μάρθης που ήταν ένα από τα 57 θύματα της τραγωδίας που έλαβε χώρα πριν από τρία χρόνια και βύθισε στο πένθος ένα ολόκληρο έθνος, ανέβασε βίντεο στον λογαριασμό της, στο οποίο έχουν καταγραφεί οι εκκλήσεις για βοήθεια από τους παγιδευμένους στο τρένο επιβάτες, καθώς και οι ανατριχιαστικοί ήχοι της φονικής μετωπικής σύγκρουσης του Intercity με την εμπορική αμαξοστοιχία.
Το μήνυμα της Καρυστιανού :
«Για κάποιους ήταν δυστύχημα, για εμάς ένα διαχρονικό έγκλημα που πάγωσε τον χρόνο. Τα 57 θύματα δεν ήταν απλοί αριθμοί ήταν πρόσωπα με ζωή, με όνειρα, με οικογένειες. Μια ολόκληρη γενιά που δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της. Η μνήμη δεν κρατιέται ζωντανή μόνο μέσα από τις συγκεντρώσεις, αλλά από την ευθύνη όλων μας που εδώ και τρία χρόνια ζητά απαντήσεις.
Δεν ζητάμε εκδίκηση, διψάμε για δικαιοσύνη.
Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου κατεβαίνουμε ξανά στο δρόμο για να ενώσουμε τις φωνές μας, τις μνήμες μας, να απαιτήσουμε λογοδοσία, για τα παιδιά μας που χάθηκαν, για τις 57 ψυχές που ζητούν δικαίωση κι αλήθεια, για να μην συμβεί ποτέ ξανά, για την καλύτερη Ελλάδα που άξιζε στους 57, που αξίζει σε όλους μας.
Γιατί όταν ένα κράτος φροντίζει να ξεχνάμε, εμείς οι πολίτες οφείλουμε να θυμόμαστε».
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και καθαρές κουβέντες η Μαρία των Τεμπών στη σημερινή της συνέντευξη στον Σπύρο Χαριτάτο καθόρισε την μοναδική αντισυστημική φωνή απέναντι στο διαπλεκόμενο πολιτικό σύστημα με τη δημιουργία του νέου κόμματος που θα ανακοινωθεί πριν το καλοκαίρι.
Δεν δίστασε να αποκαλύψει τον εαυτό της φανερώνοντας κομμάτια του χαρακτήρα και της ψυχοσύνθεσής του αναφέροντας απόψεις της αλλά και περιστατικά της ζωής της.
Στάθηκε με ευθύτητα απέναντι στους μνημονιακούς πολιτικούς που παρέδωσαν τη χώρα στην υποταγή.
Για τον Μητσοτάκη: «Πώς γίνεται αυτό; Εξηγήστε μου. Με τόσα σκάνδαλα… Πώς είναι δυνατόν να είναι ο καταλληλότερος άνθρωπος για να μας κυβερνήσει; Δεν μπορώ να καταλάβω».
Για τον Αλέξη Τσίπρα: «Ειλικρινά περιμέναμε ότι ένας άνθρωπος που εκφράζει την αριστερά, που έλεγε ”Πρώτη φορά Αριστερά”, ότι θα λειτουργούσε πιο αριστερά. Αλλά δυστυχώς είχαμε μια πολιτική δεξιά, μη σας πω πολύ δεξιά. Κι έγιναν πολύ σημαντικά λάθη. Για εμένα η δήμευση της περιουσίας της χώρας για τόσα χρόνια είναι εγκληματικό»
Για τον Ανδρουλάκη: τον χρεώνει με τη στάση του για τις υποκλοπές « Μου έκανε εντύπωση η στάση του για τις υποκλοπές», για να προσθέσει ότι «δεν διεκδίκησε τα δικαιώματά του και δεν πίεσε για να μάθει τους λόγους για τους οποίους τον άκουγαν. Θεωρώ ότι δεν ήταν ένα κομμάτι που τον αφορούσε απλά, ήταν ένα κομμάτι που αφορούσε τη δημοκρατία γενικότερα».
Για την Κωνσταντοπούλου: «Την κυρία Κωνσταντοπούλου, βεβαίως, τη συναντώ στα δικαστήρια. Και βεβαίως μιλάμε για νομικά ζητήματα, αλλά μέχρι εκεί. Πολιτικά όχι, δεν έχουμε να συζητήσουμε κάτι»
Δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη:
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
«Θέλουμε να μάθουμε από ποια ουσία πέθαναν οι άνθρωποι μας» ζητά με επίταση η Μαρία Καρυστιανού σήμερα από τη Λάρισα.
Εκεί βρέθηκε σήμερα στην τέταρτη διαδοχική συνεδρίαση εκδίκασης της υπόθεσης που αφορά τον χειρισμό του βιντεοληπτικού υλικού της εμπορικής αμαξοστοιχίας μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.
Σε δηλώσεις της αναφέρθηκε στο ζήτημα των εκταφών των θυμάτων της τραγωδίας, επισημαίνοντας ότι η αρμόδια εισαγγελέας έχει ήδη λάβει απαντήσεις από ελληνικά πανεπιστήμια, σύμφωνα με τις οποίες δεν είναι δυνατή η διενέργεια περαιτέρω εξετάσεων πέραν του DNA.
«Θέλουμε να μάθουμε από ποια ουσία πέθαναν οι άνθρωποι μας», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Απαντώντας στις δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη, σχετικά με το ενδεχόμενο συνδρομής εργαστηρίων του εξωτερικού, εφόσον τα ελληνικά δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν ορισμένες εξετάσεις, η Μαρία Καρυστιανού δήλωσε:
«Ο κ. Φλωρίδης είναι νομικός, είναι υπουργός Δικαιοσύνης. Θα έπρεπε να καταλάβει ότι έχουν ήδη τα πανεπιστήμια απαντήσει ότι δεν μπορούν να γίνουν αυτές οι εξετάσεις. Επομένως το να θέλει να βάλει χέρι στις σακούλες και να στείλουν εκείνοι ότι νομίζουν και όπως το νομίζουν στα άλλα εργαστήρια δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει».
Σε ό,τι αφορά τη δήλωση του υπουργού ότι η ίδια βρίσκεται στο απυρόβλητο, σημείωσε: «Δεν ήμουν ποτέ στο απυρόβλητο, γιατί από την πρώτη ημέρα δέχομαι πόλεμο».
Η υπόθεση που εξετάζεται αφορά τη μη παράδοση των σχετικών βίντεο από τον Εμπορευματικό Σταθμό Θεσσαλονίκης, καθώς και την επανεγγραφή νέων δεδομένων στον ψηφιακό σκληρό δίσκο κατά τους πρώτους μήνες μετά το δυστύχημα. Όταν το υλικό παραδόθηκε τελικά στον εφέτη ανακριτή, δεν ήταν πλέον δυνατή η ανάκτησή του.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Άρειος Πάγος παρεμβαίνει για να «στηρίξει» ανακριτές και εισαγγελείς, οι οποίοι έχουν επιστρατευθεί στη διαδικασία συγκάλυψης της αλήθειας για το έγκλημα των Τεμπών. Εκεί κατάντησαν τη χώρα! Οι θεσμοί να προστατεύουν μια υπόλογη και εγκληματική κυβέρνηση, που δολοφονεί με τη βαθιά διαφθορά της και μετά στρατολογεί μια ολόκληρη «συμμορία» για να μπαζώσει τις ευθύνες μαζί με τα συντρίμμια. Στο έγκλημα των Τεμπών, μια επιχείρηση κρατικής ομερτά οργάνωσε την ιερόσυλη ταφή της αλήθειας, πριν καν στεγνώσει το αίμα στις ράγες. Μια επιχείρηση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με τις εκταφές-ντροπή, οι οποίες προσβάλλουν βάναυσα τη μνήμη των αδικοχαμένων νεκρών μας. Και τώρα, η απόλυτη ύβρις! Εκταφή με απαγόρευση των εξετάσεων που θα δείξουν τι έκαψε τα παιδιά μας! Για να μη μάθουμε ποτέ τι τα απανθράκωσε και, κυρίως, για να μην κάτσουν στο σκαμνί οι δολοφόνοι. Τέτοια ασυδοσία! Τόσος δόλος! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕΙ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ για να καταστρέψει τα τελευταία στοιχεία που μπορούν να φέρουν την αλήθεια στο φως και να οδηγήσουν τους ενόχους στη φυλακή! Γιατί εκεί θα καταλήξει η εγκληματική συμμορία: ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ! Αυτή τη φορά δεν έχουν απέναντί τους κόμματα. Έχουν γονείς. Έχουν ΠΟΛΙΤΕΣ. Δεν υπολόγισαν το μέγεθος της αγάπης του γονιού. Δεν κατάλαβαν πως αυτός που έχασε τα πάντα, δεν φοβάται τίποτα και κανέναν. Η ορμή των γονιών και των πολιτών είναι η μόνη δύναμη που θα γκρεμίσει το τείχος της διαφθοράς τους. Η αλήθεια δεν θα μπαζωθεί. Αυτή τη φορά, θα λάμψει!
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το αίτημα της κάθαρσης είναι αναγκαίο. Αλλά δεν αρκεί. Η ελληνική κοινωνία δε βρίσκεται απλώς σε φάση δυσαρέσκειας, βρίσκεται σε κατάσταση ηθικής και θεσμικής κόπωσης, απόκλισης πλήρους από ένα σάπιο σύστημα που απλά αναπαράγει σχέσεις εξουσίας, αλλά αντίλογο προσώρας πειστικό δεν έχει. Από τις υποκλοπές και τα Τέμπη έως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από τις υποδομές που καταρρέουν μέχρι ένα κράτος που μοιάζει ανίκανο να προστατεύσει ακόμη και τον εναέριο χώρο του, το αίσθημα της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης έχει μετατραπεί σε κοινό τόπο.
Η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται όχι με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, αλλά την εξυπηρέτηση οργανωμένων συμφερόντων - ενίοτε και απλών “χορηγών” - έχει παγιωθεί.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το αίτημα για κάθαρση, δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων δεν είναι απλώς εύλογο, είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικά νομιμοποιημένο. Και είναι ακριβώς αυτό το αίτημα που γεννά, ξανά και ξανά, νέες πολιτικές απόπειρες, κινήσεις, κόμματα που ακόμη δεν έχουν πλήρως γεννηθεί. Η κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό και ισχυρό σύμπτωμα αυτής της φάσης.
Η Καρυστιανού ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία
Η Μαρία Καρυστιανού δεν αναδείχθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς. Αναδείχθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία. Στο πρόσωπό της συμπυκνώθηκε η κραυγή μιας κοινωνίας που αισθάνθηκε προδομένη από το σύνολο των θεσμών: τη Δικαιοσύνη, το κράτος, την πολιτική, τα Μέσα Ενημέρωσης. Το κύρος που απολαμβάνει δεν είναι πολιτικό, είναι ηθικό.
Και αυτό την καθιστά εξαιρετικά ισχυρή, αλλά ταυτόχρονα και εξαιρετικά ευάλωτη. Η απόφασή της να μετατρέψει τον αγώνα για δικαιοσύνη σε πολιτικό εγχείρημα δεν είναι ούτε παράλογη, ούτε πρωτοφανής. Ιστορικά, μεγάλες πολιτικές μετατοπίσεις γεννήθηκαν από τραύματα. Το ερώτημα δεν είναι αν δικαιούται να το επιχειρήσει - το δικαιούται απολύτως - αλλά αν το ίδιο το αίτημα της κάθαρσης αρκεί για να θεμελιώσει μια βιώσιμη πολιτική πρόταση διακυβέρνησης.
Το όριο του «ούτε δεξιά ούτε αριστερά»
Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Συχνά λέγεται ότι η διάκριση ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά έχει ξεθωριάσει, ότι δε λέει πια πολλά για την πραγματικότητα. Υπάρχουν πράγματι σοβαροί λόγοι γι’ αυτή τη διαπίστωση - και σε μεγάλο βαθμό είναι αληθής. Το ουσιαστικό στοιχείο βρίσκεται αλλού: στο ότι αυτό που ιστορικά ονομάστηκε Αριστερά ενσωματώθηκε, πρώτον, οργανικά στο μεταπολιτευτικό πολιτικό και κοινωνικό συμβόλαιο, αποδεχόμενη ένα κυρίαρχο πλαίσιο. Δεύτερον, επί ΠΑΣΟΚ, εντάχθηκαν στο πολιτικό σύστημα τμήματα και δομές που για δεκαετίες βρίσκονταν εκτός της επίσημης πολιτικής διαδικασίας. Και τρίτον - και καθοριστικότερο - με την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, ο όρος “Αριστερά” υπέστη βαθιά φθορά, όταν ως κυβέρνηση όχι μόνο δεν κατάργησε τα μνημόνια, αλλά ψήφισε, μαζί με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, το τρίτο και επαχθέστερο απ’ όλα.
Θα αρκούσαν όλα αυτά για να εξηγηθεί το ξεθώριασμα της αντίθεσης Δεξιάς-Αριστεράς; Ίσως ναι. Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη, εξαιρετικά σοβαρό: η ιστορική ήττα και η χρεωκοπία του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”, καθώς και η μαζική μεταπήδηση πρώην “κομμουνιστών” σε καθεστώτα ολιγαρχών και ένθερμων υποστηρικτών του καπιταλισμού στη νεοφιλελέ εκδοχή του. Αυτή η διεθνής επικράτηση ενός ολιγαρχικού συστήματος κέρδους με ή χωρίς “εκλόγιμες μοναρχίες”, σε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή και χωρίς ουσιαστική αντίσταση, επέτεινε τη σύγχυση, αν όχι την κρίση, ολόκληρου του λεγόμενου αριστερού κόσμου - ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά.
Κι όμως, αυτή η χρεωκοπία και αυτό το ξεθώριασμα δεν μπορούν να αποκρύψουν μια θεμελιώδη πραγματικότητα: σε κάθε χώρα - και γενικότερα, σε κάθε κοινωνία - υπάρχουν πάντοτε δύο “όχθες”. Όσο κι αν θολώνει το παλιό σχήμα Δεξιά/Αριστερά, οι κοινωνίες εξακολουθούν να χωρίζονται σε δύο πλευρές, κυρίως με όρους δύναμης και ισχύος, όχι απλώς ιδεολογίας. Η μία όχθη ανήκει σε εκείνους που κατέχουν εξουσία: κεφάλαιο, μέσα επιρροής, θεσμούς, δίκτυα, πρόσβαση. Είναι η όχθη του συστήματος, με τη δική της γλώσσα, τη δική της στρατηγική κάθε φορά και τα ιδιαίτερα - συχνά “εθνικά” - χαρακτηριστικά της.
Απέναντί της στέκει η άλλη όχθη: πλατύτερη, μαζικότερη, αλλά σήμερα σε μεγάλο βαθμό ακαθόριστη. Είναι ο λαός, τα ενδιάμεσα στρώματα, οι εργαζόμενοι, οι αποκλεισμένοι. Εκείνοι που άλλοτε επένδυσαν την ελπίδα τους σε συλλογικά οράματα και άλλοτε την είδαν να συντρίβεται σε ήττες και διαψεύσεις. Πρόκειται για μια όχθη μαζική αλλά ρευστή, πολυφωνική, κατακερματισμένη από μηχανισμούς χειραγώγησης και ελέγχου, γενικά ασυντόνιστη. Παρά τα σκιρτήματά της, δεν έχει ακόμη βρει σταθερή φωνή, μόνιμη πολιτική έκφραση. Δε συγκροτείται σε ένα εθνικοκοινωνικό μέτωπο. Δε συγκροτεί, ακόμη, ένα νέο, δυναμικό “Εμείς”.
Διαφορετική οπτική από κάθε όχθη
Η μεταφορά των δύο όχθεων δεν είναι τυχαία. Άλλωστε και οι ίδιοι οι όροι “Δεξιά” και “Αριστερά” προέκυψαν από τη χωροθέτηση των εκπροσώπων πραγματικών κοινωνικών αντιμαχόμενων δυνάμεων στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση του 1789. Άλλοι κάθισαν δεξιά, άλλοι αριστερά. Το περιεχόμενο των όρων δεν ήταν αφηρημένο, καθοριζόταν από τη θέση τους στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή. Η σημερινή μεταβιομηχανική και μετανεωτερική ρευστοποίηση ιδεολογιών και ταυτοτήτων οδήγησε στο ξεθώριασμα των λέξεων - όχι όμως στην κατάργηση των πραγματικών κοινωνικών πόλων.
Η μεταφορά έχει όμως και έναν ακόμη κρίσιμο όρο: το ποτάμι που κυλά ανάμεσα στις δύο όχθες. Το ποτάμι είναι ο χρόνος, η ιστορία, η ταξική πάλη, η οικονομία και οι αναδιαρθρώσεις της, ο πολιτισμός που ρέει. Όλα αυτά συγκροτούν την κοίτη μέσα στην οποία συνυπάρχουν και αντιπαρατίθενται οι δύο όχθες, αναδιαμορφώνοντάς τες διαρκώς.
Έτσι, οι σχέσεις που διαπερνούν έναν κοινωνικό σχηματισμό γίνονται όλο και πιο σύνθετες, πιο διαλεκτικές και ταυτόχρονα πιο αντιθετικές. Η ίδια η έννοια της “χώρας” είναι μια τέτοια σχέση - τόσο προς τον εαυτό της όσο και προς το διεθνές περιβάλλον. Οι δύο όχθες συνδέονται, αλλά δε σχετίζονται με τον ίδιο τρόπο με τη διεθνή οικονομία, τις προβολές ισχύος, τις σχέσεις κυριαρχίας και τις μεταπρατικές εξαρτήσεις. Σε μια εξαρτημένη χώρα, η κυρίαρχη όχθη υπηρετεί ξένα συμφέροντα, αυτοεξυπηρετείται, πλουτίζει και ταυτόχρονα νομιμοποιεί την εξάρτηση μέσα από ιδεολογικά σχήματα. Το τρίπτυχο “εξάρτηση- εκμετάλλευση- πόλεμος”, που διατρέχει σαν κόκκινη κλωστή τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δεν αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο από τις δύο όχθες. Το ίδιο ισχύει και για την εθνική, κοινωνική και ατομική ελευθερία.
Η ρητορική του “ούτε δεξιά ούτε αριστερά”, όσο ελκυστική κι αν ακούγεται σε μια κοινωνία κουρασμένη και απογοητευμένη από τα κόμματα, έχει αποδειχθεί ιστορικά πολιτικά αδιέξοδη. Δεν υπάρχει διακυβέρνηση χωρίς κατεύθυνση. Δεν υπάρχει κράτος χωρίς επιλογές. Και δεν υπάρχει πολιτική χωρίς συγκρούσεις. Όταν ένα πολιτικό εγχείρημα αρνείται να απαντήσει στο ερώτημα “προς τα πού;” - οικονομικά, κοινωνικά, γεωπολιτικά - κινδυνεύει είτε να απορροφηθεί από το υπάρχον σύστημα είτε να μετατραπεί σε όχημα ετερόκλητων και συχνά αντιφατικών συμφερόντων. Η ιστορία βρίθει κινημάτων που ξεκίνησαν ως ηθικές εξεγέρσεις και κατέληξαν είτε στην ασημαντότητα είτε σε αυταρχικές εκδοχές “κάθαρσης”. Δείτε ένα ποτάμι: ποια είναι η αριστερή και ποια η δεξιά όχθη; Και θυμηθείτε τον Μπόρχες: «Το ποτάμι που κυλά δεν είναι το ίδιο ποτάμι· κι ο άνθρωπος που το κοιτάζει δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος». Όλα αλλάζουν. Τα πάντα ρει. Η πραγματικότητα δεν παγώνει. Ο χρόνος και η ιστορία δρουν. Και ακριβώς γι’ αυτό, μπορούμε - και οφείλουμε - να φανταστούμε έναν άλλον ορίζοντα για τη χώρα μας.
Το νέο πολιτικό εγχείρημα και η Μαρία Καρυστιανού
Με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς, η Μαρία Καρυστιανού με μια συνέντευξη έκανε κάτι απλό: επισημοποίησε την παρουσία της στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Ανήγγειλε την εμπλοκή της στην πολιτική και την κάθοδό της και στις εκλογές, δεν είναι τα ίδια πράγματα αυτά. Μίλησε ως κεντρική πολιτική φυσιογνωμία και κατάσταση. Θορύβησε το πολιτικό σύστημα πολλαπλά. Όχι γιατί δεν το ήξεραν ή δεν το υπολόγιζαν, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι υπάρχει μια μεγάλη τάση μέσα στην κοινωνία. Από την άλλη να είναι σαφές, ποτέ ο λαός και η κοινωνία δεν απελευθερώθηκαν από μάγους, θεόπεμπτους άγιους ή καθαρτήριες δυνάμεις.
Τα κόμματα που χρωστάνε της Μιχαλούς και οδήγησαν παντοιοτρόπως την Ελλάδα σε χρεωκοπία ανησυχούν μήπως συσταθεί νέο κόμμα, χειρότερο από δαύτα... Είναι και διασκεδαστικό και εξοργιστικό αυτό που παρακολουθούμε: στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, που κατέστρεψαν τη χώρα και χρωστάνε περίπου 1 δισ. ευρώ, χαρακτηρίζουν έναν πολιτικό σχηματισμό που δεν έχει ακόμα συσταθεί «σκορποχώρι», «χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό», «ψεκασμένο» και άκρο των άκρων. Αν έχουν πρόβλημα μαζί σου αυτοί που δημιούργησαν τα μεγαλύτερα προβλήματα, ίσως και να βοηθήσεις την πατρίδα.
Κι από κοντά ο ΣΥΡΙΖΑ με τις παραφυάδες του, η ροζουλί, νατοϊκή και νεο-μετα κι άλλα πολλά παγκοσμιοποιητική Αριστερά, που πέρναγε από Τσίπρα σε Κασσελάκη και μετά σε άλλους περαστικούς, που έχει γίνει παντοιοτρόπως ρεζίλι. Λησμονεί, μάλλον, το “όχι που αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι”, το 3ο μνημόνιο που πάντως στην όχθη των προνομιούχων δεν κόστισε, ενώ την απέναντι όχθη κόντεψε να την εξαφανίσει για να αφήσει το “μαξιλάρι” όντως των 37 δισ. ευρώ, προς όφελος όμως όχι των πολλών, και τη Συμφωνία των Πρεσπών για χάρη των Αμερικανών επί Μπάιντεν και μόνο. Το ΚΚΕ, που εδώ και έναν αιώνα ψάχνει “τις ώριμες συνθήκες” αλλά μετά το 1990 προτιμάει να επιβιώνει η στρατηγική του “σκαντζόχοιρου” ως την “επιφοίτηση των καιρών για μια άλλη κοινωνία”, παρότι με μια άλλη εντελώς διαφορετική από όλους τους άλλους πολιτική, ακόμη κι αυτό, φαίνεται να νιώθει την... καυτή ανάσα του χρόνου και ξεσπά στην Καρυστιανού, προσπαθώντας να κερδίσει λίγο χρόνο ακόμα, “προφητεύοντας” ξανά το “εγώ σας τα έλεγα”... ως αιτιολόγηση όμως τελικά της “ακινησίας” του, σε μια κοινωνία που θα έπρεπε να “φλέγεται”.
Τα παραπάνω δε σημαίνουν ότι χρωστάμε ψήφο σε οποιοδήποτε κόμμα ή πρόσωπο. Η προτίμηση θα κριθεί από τις πράξεις, τις διακηρύξεις, το πρόγραμμα και - πάνω απ’ όλα - από τα πρόσωπα που θα το στελεχώσουν. Παρ’ όλα αυτά, ένα καλό στην Ελλάδα μπορεί να το κάνει: η παρουσία του στα κοινά ενδέχεται να αποδυναμώσει τα πολιτικά χτικιά που αρρωσταίνουν το έθνος, την κοινωνία και το απαλλοτριωμένο κράτος της και απειλούν την επιβίωσή του.
Το πραγματικό διακύβευμα: νέα μεταπολίτευση ή νέος κύκλος απογοήτευσης;
Η Ελλάδα δε χρειάζεται ένα κόμμα, κίνημα ή κίνηση ή πρωτοβουλία του θυμού. Χρειάζεται το κόμμα, το μέτωπο, την πρωτοβουλία - μικρή σημασία έχουν οι λέξεις - της νέας μεταπολίτευσης. Ένα πολιτικό σχέδιο που να ενσωματώνει το αίτημα της κάθαρσης, αλλά να το υπερβαίνει. Που να μιλά για κοινωνικό συμβόλαιο, για ανισότητες, για παραγωγική ανασυγκρότηση, για δημοκρατικό έλεγχο της εξουσίας. Αν το νέο πολιτικό εγχείρημα περιοριστεί στην τιμωρία, θα εξαντληθεί. Αν όμως καταφέρει να μετατρέψει την οργή σε σχέδιο, τότε μπορεί να αποτελέσει πραγματικό ιστορικό γεγονός.
Η δημόσια παρουσία και οι αναφορές της Μαρίας Καρυστιανού δείχνουν ότι το εγχείρημα δεν είναι απλώς προσωπικό, αλλά απαιτεί βαθιά ανάλυση και αξιολόγηση. Το ηγετικό υλικό της Καρυστιανού - δηλαδή η ηθική της φυσιογνωμία, η σταθερότητα και η ικανότητα να αντέχει στον δημόσιο διάλογο - προσφέρει ισχυρό υπόβαθρο.
Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: θα αρκεί μόνο η ηθική ισχύς ενός προσώπου για να θεμελιωθεί ένα βιώσιμο πολιτικό σχέδιο;
Πριν ένας νέος πολιτικός φορέας διεκδικήσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας, δεν αρκεί η συγκίνηση, τα γενικόλογα “αξίες” ή η αίσθηση δικαίωσης. Είναι αναγκαίο να τεθεί υπό αυστηρό έλεγχο η σοβαρότητα και η ετοιμότητα του εγχειρήματος, σε εθνικό, κοινωνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Το εγχείρημα Καρυστιανού είναι μια τάση της κοινωνίας, όχι λευκή επιταγή, οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει τη συλλογική οργή σε σχέδιο. Επίλογος
Υπό προϋποθέσεις ανοικτός ορίζοντας
Η ελληνική κοινωνία παραμένει συμπιεσμένη με αγωνία και ερωτήματα από την πολλές φορές άχρηστη υπερπληροφόρηση, αλλά έτοιμη να αναζητήσει νέους δρόμους. Το νέο πολιτικό εγχείρημα δεν είναι μόνον προσωπικό στοίχημα, είναι η αντανάκλαση μιας κοινωνικής δυναμικής που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο χώρος που ανοίγεται στην Καρυστιανού δεν είναι δεδομένος. Είναι υπό προϋποθέσεις: αν καταφέρει να συνδέσει ηθική φυσιογνωμία με πολιτικό σχέδιο, αν μετατρέψει την οργή σε πρόγραμμα, αν ενοποιήσει τα ρευστά στρώματα της κοινωνίας σε μια συνεκτική πρόταση.
Η ηγετική φυσιογνωμία της Καρυστιανού - το ηθικό και σταθερό υπόβαθρο της προσωπικότητάς της - αποτελεί ένα γερό υλικό υπόβασης κι ας το αποκαλούν απλοϊκό κι όχι υπερπολιτικό, ίσως ο κόσμος μπούχτισε από τη στείρα έως καταστροφική αποτελεσμάτων υπερπολιτική και θέλει τα απλά, δικαιοσύνη για όλους σε όλα, αλήθεια, ισοπολιτεία, κράτος κυρίαρχο, δημόσιο χώρο και δημόσια ευθύνη. Η κοινωνία παρακολουθεί, αξιολογεί και περιμένει. Δε δίνει λευκή επιταγή, αλλά αφήνει ανοιχτό το πεδίο στην πράξη.
Το εκκολαπτόμενο εγχείρημα μπορεί να αποτελέσει ιστορική στιγμή ή να μείνει μια τάση που θα παρατηρείται ως ανεκπλήρωτη ελπίδα. Η επιλογή ανήκει στο ίδιο το εγχείρημα και στην κοινωνία. Η Ελλάδα, ποταμός-θάλασσα αιώνων, κυλά ανάμεσα σε δύο όχθες. Η μία είναι η όχθη της απογοήτευσης, της παθητικής αποδοχής της ανικανότητας και της αναποτελεσματικότητας. Η άλλη είναι η όχθη της προσδοκίας, της αμφισβήτησης, της επιθυμίας για νέα πορεία. Το πολιτικό εγχείρημα που ακούει προσώρας στο όνομα της Μαρίας Καρυστιανού γεννιέται εκεί, ανάμεσα στις δύο όχθες, ως η εκδήλωση μιας τάσης που υπήρχε ήδη μέσα στην κοινωνία, η τάση να σπάσει ο κύκλος της παρακμής, να αναζητηθεί μια νέα μορφή πολιτικής παρουσίας που δεν ταυτίζεται με τις παλιές ή τις φθαρμένες ταυτότητες.
Δεν πρόκειται για λευκή επιταγή. Η Καρυστιανού δεν μπορεί να έρχεται ως μάντισσα, ούτε ως σωτήρας. Η φυσιογνωμία της, με την ηθική και ψυχολογική της βαρύτητα, είναι ένα γερό υλικό υποβάθρου: ένας χαρακτήρας που διαθέτει προσωπικότητα, αντοχή και συνείδηση των ευθυνών, του προσωπικού στραπάτσου που έχει υποστεί και της πολεμικής επί 3ετία πριν καν μιλήσει για πολιτική εμπλοκή. Αυτή τη δήλωση “μετάνοιας”, που να αποκλείει ένα τέτοιο ενδεχόμενο πολιτικής ανάμειξης (τι ειρωνεία αλήθεια για το σήμερα), της έθεταν από την πρώτη στιγμή, όταν μιλούσε για την τραγωδία της συγκάλυψης των αιτιών για τους 57 των Τεμπών, όσοι σήμερα την ψέγουν ότι μπέρδεψε την τραγωδία με την πολιτική, τρία χρόνια μετά... Αν απλά είχαν όφελος οι ίδιοι από αυτή, τότε όλα θα ήταν καλά... Αλλά το αν αυτό αρκεί για να στηρίξει ένα εγχείρημα που φιλοδοξεί να αλλάξει την Ελλάδα μένει ανοιχτό. Η κοινωνία, που ήδη έχει συνηθίσει σε προσωρινά, εύθραυστα και φαντασιακά πρότυπα, παρακολουθεί με προσοχή και με κριτικό βλέμμα, έτοιμη να αξιολογήσει την ουσία πίσω από τις λέξεις, την ικανότητα πίσω από την παρουσία και τη συνέπεια πίσω από τις προθέσεις.
Η τάση που εκφράζει η Καρυστιανού δεν είναι αποτέλεσμα προσωπικής επιβολής, είναι η αντανάκλαση ενός συλλογικού αιτήματος για διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματική κοινωνική συμμετοχή. Είναι η απαίτηση να μετατραπεί η οργή σε σχέδιο, η απογοήτευση σε πράξη, η κούραση σε δημιουργική ενέργεια. Αν όμως η ηγετική προσωπικότητα δεν επαρκεί, αν το ηθικό και κοινωνικό της βάρος δε συνοδευτεί από πράξεις και θεσμική ωριμότητα, τότε η τάση κινδυνεύει να παραμείνει απλώς ένα όνειρο ανάμεσα στις όχθες ή στη χειρότερη, να συντριβεί στα βράχια τους.
Η κοινωνία, όπως πάντα, θα αποφασίσει στο τέλος. Οι δύο όχθες συνεχίζουν να υπάρχουν: η μία κρατά τα παλιά, τα φθαρμένα, τα άλυτα προβλήματα, η άλλη ανοίγει την προοπτική για μια νέα μεταπολίτευση, όχι με διακηρύξεις, αλλά με έργα και συνέπεια. Το νέο πολιτικό εγχείρημα, μέσα από την κοινωνική πίεση που το δημιούργησε και την ηγετική φυσιογνωμία που το εκφράζει προσώρας, μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη αυτής της μετάβασης - υπό την προϋπόθεση ότι δε θα υποκύψει στην εύκολη ικανοποίηση του θυμού, του αυτοθαυμασμού, αλλά θα επιβεβαιώσει την τάση που εκπροσωπεί μέσα από την πράξη και τον κοινωνικό έλεγχο.
Η ιστορία δε θα συγχωρήσει εύκολα ούτε την αδράνεια, ούτε τις μεγαλοστομίες. Αλλά, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, ένας κόμβος πολιτικής, ένας φορέας με σαφές κοινωνικό αίτημα, ένα εγχείρημα που συνδέει ηθικό βάρος, προσωπικότητα και κοινωνική τάση, ενδέχεται να εμφανίζεται στο προσκήνιο. Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: αν αυτό το υλικό υποβάθρου - η φυσιογνωμία της Καρυστιανού - επαρκεί για να κρατήσει σταθερό το “καράβι” στις ταραγμένες όχθες της ελληνικής πολιτικής, ή αν θα χρειαστεί την πλήρη συνδρομή της κοινωνίας για να γίνει πραγματική ιστορία, αν και εφόσον την πείθει τελικά την κοινωνία αυτή.
Στο μεταξύ, η τάση υπάρχει, δυνατή και ανοιχτή, σαν ποτάμι που πιέζει για διέξοδο, και η κοινωνία συνεχίζει να παρακολουθεί, να ζυγίζει, να περιμένει. Το εγχείρημα Καρυστιανού δεν είναι πλέον μόνο προσωπικό κι ας εμφανίζεται από πολλούς ως τέτοιο, είναι η εκδήλωση μιας συλλογικής αναζήτησης, η οποία, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους στην ελληνική πολιτική ζωή - δρόμους που μέχρι σήμερα παρέμεναν ανοιχτοί μόνο ως υποσχέσεις. Ανάλογα εγχειρήματα υπό τις ίδιες προϋποθέσεις έχουν ομοίως χώρο, η κοινωνία αυτό αποζητά και αυτή στο τέλος είναι που θα κρίνει και σωστό ή λάθος θα πάρει και την ευθύνη της... Είναι κι αυτή η ρήση, δεν έχω υπόψη μου ποιος την έχει διατυπώσει αλλά συγκυριακά “κουμπώνει” γάντι στις υπάρχουσες εξελίξεις και είναι αναφορά προς όλους τους ενδιαφερόμενους, εμπλεκόμενους, επικριτές και υμνητές: «Η αληθινή αξιοπρέπεια είναι σαν το ποτάμι: όσο πιο βαθύ είναι, τόσο λιγότερο θόρυβο βγάζει»...
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
