Articles by "Στυλιανού"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Μοχλοί για την επιβολή της επιθυμητής εσωτερικής και 
εξωτερικής πολιτικής και της υποταγής (ή ανατροπής) κυβερνήσεων.

Την Χρήση τους περιγράφει στρατιωτικό εγχειρίδιο του Πενταγώνου, που αποκάλυψε η ομάδα Wikileaks. 


του Whitney Webb Strategic Culture Foundation|11-2-19

[Πολύτιμο βοήθημα σωστής ανάγνωσης και αξιολόγησης των ειδήσεων, και σχολίων ξένων και ντόπιων ελεγχόμενων ΜΜΕ, για συγκρούσεις, κρίσεις, εξεγέρσεις και ανατροπές, στην σημερινή χαώδη διεθνή ζωή -αλλά και σωστής διάγνωσης για την σημερινή κατάσταση της χώρας- το εκρηκτικό περιεχόμενο του παρόντος άρθρου αποκαλύπτει και τεκμηριώνει, ως αδιάψευστη πραγματικότητα, όσα και η εμπειρία της εθνικής μας συντριβής την τελευταία οκταετία (όπως και οι δεινές εμπειρίες της Κύπρου) είχαν γεννήσει ως υπόνοιες στον νου ορισμένων οξυδερκών πνευμάτων, που ωστόσο, κατά την διατύπωσή τους, προκαλούσαν ορυμαγδό καταδίκης -με την κατηγορία του «συνωμοσιολόγου»- κάθε τολμητία αρνητή της εισαγμένης μαζοχιστικής ερμηνείας του «εμείς τα φάγαμε». Καταγγελίες εγκυρότατων Αμερικανών οικονομολόγων , όπως οι Michael Huston και o Paul Graig Roberts, για τον ρόλο αυτών των υποχείριων «διεθνών» οργανισμών στην ελληνική καταστροφή, αγνοήθηκαν αφ’ υψηλού από τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης και από αλληλοδιάδοχες κυβερνήσεις υποβολείς τους. Γεγονός που εξηγείται ίσως (;) και από την παράγραφο του αμερικανικού στρατιωτικού εγχειριδίου ανορθόδοξου πολέμου, που αναφέρεται στην συνεργασία και μυστικών υπηρεσιών για τον «εντοπισμό, στο ανθρώπινο πεδίο, στοιχείων προσφερόμενων σε οικονομική δέσμευση»...]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Το « Αμερικανικό Εγχειρίδιο Πραξικοπήματος» που πρόβαλαν πρόσφατα οι Wikileaks προσφέρει την επιβεβαίωση ότι η λεγόμενη «ανεξαρτησία» οικονομικών οργανισμών όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ είναι ψευδαίσθηση και ότι αυτοί οι θεσμοί συγκαταλέγονται στα «οικονομικά όπλα» που έχει σε τρέχουσα χρήση η αμερικανική κυβέρνηση για να υποτάσσει χώρες στις θελήσεις της.

Σε διαρρεύσαν στρατιωτικό εγχειρίδιο περί «ανορθόδοξου πολέμου», που πρόσφατα προβλήθηκε στην δημοσιότητα από τους Wikileaks, ο Αμερικανικός Στρατός πιστοποιεί ότι μεγάλοι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί –όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ- χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ ως ανορθόδοξα οικονομικά «όπλα σε περιόδους συγκρούσεως, μέχρι και περιλαμβανομένου του μεγάλης έκτασης γενικού πολέμου», όπως και για την « υπαγόρευση των πολιτικών επιλογών και της συνεργασίας κρατικών κυβερνήσεων».

Το αποκαλυπτικό έγγραφο, επίσημα τιτλοφορούμενο“Field Manual (FM) 3-05.130, Army Special Operations Forces Unconventional Warfare” ( Εγχειρίδιο Πεδίου (αγώνα), Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων Ανορθόδοξου Πολέμου), εκδόθηκε αρχικά το 2008 και προβλήθηκε ιδιαίτερα από τους Wikileaks τελευταία σε συσχετισμό με τα γεγονότα στην Βενεζουέλα. Στην αρχική αποκάλυψή του οι Wikileaks το είχαν τιτλοφορήσει «στρατιωτικό εγχειρίδιο αλλαγής καθεστώτων».

WikiLeaks
✔@wikileaks

What's happening with Venezuela? @WikiLeaks' publication of US coup manual FM3-05.130, Unconventional Warfare [UW], provides insight

DOS=Department of State IC=Intelligence Community UWOA=UW operations area
ARSOF=US Army Special Operations Forces

Το στρατιωτικό εγχειρίδιο έχει 248 σελίδες. Οι Wikileaks εφιστούν την προσοχή στο ανωτέρω κεφάλαιο με τίτλο «Χρηματοπιστωτικό Εργαλείο Αμερικανικής Εθνικής Ισχύος και Ανορθόδοξου Πολέμου». Αυτό το κεφάλαιο ειδικότερα αναφέρει ότι η αμερικανική κυβέρνηση ασκεί «μονομερή και έμμεση εξουσία μέσω της πειστικής (πιεστικής) επίδρασής της σε διεθνείς και εσωτερικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς σε θέματα χορήγησης και όρους δανείων, δωρεών ή άλλης χρηματοπιστωτικής βοήθειας σε κρατικούς ή μη παράγοντες». Και ειδικότερα κατονομάζει την Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, τον ΟΟΣΑ όπως και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS), ως « Διπλωματικούς-Χρηματοπιστωτικούς Χώρους Αμερικανικής Δωσιδικίας» για αυτούς τους χειρισμούς.

Το εγχειρίδιο επίσης εξαίρει την «κρατική χειραγώγηση της φορολογίας και των επιτοκίων» σε συνδυασμό με άλλα «νομικά και γραφειοκρατικά μέτρα» για «το άνοιγμα και το κλείσιμο χρηματοπιστωτικών κρουνών» και σημειώνει ότι η Αμερικανική Υπηρεσία Ελέγχου Ξένων Κεφαλαίων του Υπουργείου Οικονομικών(OFAC) -η οποία επιστατεί των κυρώσεων επί άλλων εθνών, όπως η Βενεζουέλα- «έχει μακρά ιστορία διεξαγωγής οικονομικών πολέμων, πολύτιμη για κάθε επιχείρηση (ανορθόδοξου πολέμου) των Δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων Στρατού (OFAC)».

Αυτό το κεφάλαιο του εγχειριδίου συνεχίζει αναφέροντας ότι αυτά τα χρηματοπιστωτικά όπλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργήσουν «οικονομικά κίνητρα ή αντικίνητρα προκειμένου να πείσουν ανταγωνιστές, συμμάχους ή εντολοδόχους να αλλάξουν την στάση τους στο στρατηγικό, τακτικό, ή εκτελεστικό επίπεδο». Αναφέρει επίσης ότι τέτοιες επιχειρήσεις ανορθόδοξου πολέμου διεξάγονται σε υψηλό συντονισμό με το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ και με τις μυστικές υπηρεσίες για να εξακριβωθεί « ποια στοιχεία στο ανθρώπινο επίπεδο προσφέρονται καλύτερα σε οικονομική δέσμευση, στην περιοχή επιχειρήσεων ανορθόδοξου πολέμου».

Ο ρόλος αυτών των «ανεξάρτητων» διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ως προεκτάσεων της αμερικανικής αυτοκρατορικής κυριαρχίας αναπτύσσεται αλλού στο εγχειρίδιο και διάφοροι από αυτούς τους οργανισμούς περιγράφονται με λεπτομέρειες σε παράρτημα, υπό τον τίτλο «Το Χρηματοπιστωτικό όργανο της Εθνικής Ισχύος». Ειδικά το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες, ως Χρηματοπιστωτικά και Διπλωματικά ΄Οργανα της αμερικανικής Εθνικής Εξουσίας και ως οργανικά μέρη αυτού που το εγχειρίδιο αποκαλεί «το Παρόν Σύστημα Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.»

Επιπλέον αναφέρει ότι το αμερικανικό στράτευμα «κατανοεί ότι η σωστά συντονισμένη καθοδήγηση της οικονομικής ισχύος μπορεί και πρέπει να αποτελεί ένα συστατικό τμήμα του ανορθόδοξου πολέμου», υποδηλώνοντας ότι αυτά τα όπλα είναι μόνιμο χαρακτηριστικό των εκστρατειών ανορθόδοξου πολέμου που διεξάγουν οι ΗΠΑ.

Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η χρήση αυτών των οικονομικών όπλων ανήκει στην αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, επικεφαλής του οποίου είναι τώρα ο Τζων Mπόλτον (της ιστορικής τηλεοπτικής ομολογίας, ότι το πετρέλαιο της Βενεζουέλας αφορά τις αμερικανικές εταιρείες και τα αμερικανικά συμφέροντα.)

Μολονότι το εγχειρίδιο ανορθόδοξου πολέμου εντυπωσιάζει γράφοντας τόσο απροκάλυπτα ότι «ανεξάρτητοι οικονομικοί θεσμοί» όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ είναι στην πραγματικότητα το μακρύ χέρι της αμερικανικής εξουσίας, αναλυτές είχαν από δεκαετίες επισημάνει ότι αυτοί οι οργανισμοί συστηματικά προωθούσαν τις αμερικανικές βλέψεις στο εξωτερικό.

Πράγματι ο μύθος της ανεξαρτησίας της Διεθνούς Τράπεζας και του ΔΝΤ καταρρέει μόλις απλά κοιτάξει κανείς την δομή και την χρηματοδότηση αυτών των οργανισμών. Η Παγκόσμια Τράπεζα έχει την έδρα της στην Ουάσιγκτον και ο κυβερνήτης της είναι ανέκαθεν Αμερικανός πολίτης που επιλέγει και διορίζει ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Και οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος της τράπεζας, θέση που της δίνει και το αποκλειστικό δικαίωμα στο βέτο, εναντίον ανεπιθύμητης στις ΗΠΑ απόφασης του συμβουλίου των μετόχων, για την οποία απαιτείται πλειοψηφία 85%. Επιπλέον ο Αμερικανός υπουργός των Οικονομικών λειτουργεί και ως κυβερνήτης της Παγκόσμιας Τράπεζας. Σήμερα αυτός είναι ο κ. Στηβ Μνούχιν, πρώην στέλεχος της Γκόλτμαν Σακς.

Μολονότι το ΔΝΤ διαφέρει κατά την δηλωμένη αποστολή του από την Παγκόσμια Τράπεζα, και αυτό εξαρτάται από την επιρροή και την χρηματοδότηση της αμερικανικής κυβέρνησης. ΄Εχει και αυτό την έδρα του στην Ουάσιγκτον και την αμερικανική κυβέρνηση ως τον μεγαλύτερο μέτοχο –τον κατά πολύ μεγαλύτερο, ιδιοκτήτη του 17,46% των μετοχών και που επίσης πληρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό εξόδων συντήρησης του οργανισμού, καταβάλλοντας 164 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Μολονότι οι ΗΠΑ δεν εκλέγουν τον διοικητή του ΔΝΤ, ελέγχουν την πολιτική του ΔΝΤ, ως ο μεγαλύτερος χρηματοδότης, απειλώντας να διακόψουν την χρηματοδότησή του εάν δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις της Ουάσιγκτον.

Ως αποτέλεσμα αυτής της άνισης επιρροής των ΗΠΑ στην λειτουργία αυτών των θεσμών, αυτοί οι οργανισμοί χρησιμοποίησαν τα δάνεια και τις επιχορηγήσεις τους για να παγιδεύσουν έθνη στις δαγκάνες του χρέους και επέβαλαν στις δέσμιες κυβερνήσεις προγράμματα «οικονομικής μεταρρύθμισης», τα οποία οδηγούν στην μαζική ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, στην απορρύθμιση και στην λιτότητα -μέτρα επωφελή για ξένες μεγάλες επιχειρήσεις, σε βάρος της τοπικής οικονομίας.

Συχνά, αυτοί οργανισμοί (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ) – με πιέσεις στις χώρες να απορρυθμίσουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα τους και με συναλλαγές διαφθοράς με κρατικούς παράγοντες- δημιουργούν οι ίδιοι τα οικονομικά προβλήματα, που στην συνέχεια ορμούν για να «επιλύσουν».

Με δεδομένους τους δεσμούς της αμερικανικής κυβέρνησης με τους τρείς διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, δεν είναι παράξενο ότι στην Βενεζουέλα, ο αυτοδιορισμένος (με υπόδειξη του Αμερικανού Αντιπροέδρου Πενς) «προσωρινός πρόεδρος» Χουάν Γκουάϊντό, ζήτησε δάνειο από το ΔΝΤ, για να χρηματοδοτήσει την παράλληλη κυβέρνησή του.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Parstoday.com,Réseau International, 15/2/2019

Μεταφραση Μιχαήλ Στυλιανού
ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Η διατύπωση του κειμένου είναι του ιρανικού κρατικού πρακτορείου ειδήσεων και κατά τούτο αποκαλυπτική

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υπογράμμισε την Πέμπτη, στην κοινή πρες κόνφερενς με τους προέδρους του Ιράν και της Τουρκίας, ότι ο λαός της Συρίας θα πρέπει να αποφασίσει τελικά για την τύχη του και ότι η Τουρκία δεν έχει λόγο να δημιουργήσει μιαν ζώνη ασφαλείας στο συριακό έδαφος, χωρίς την συγκατάθεση του προέδρου της Συρίας Μπασάρ ελ ΄Ασαντ.

«Οι τρείς εγγυήτριες δυνάμεις της διαδικασίας ειρήνευσης της Συρίας στην Αστάνα(Ρωσία, Ιράν και Τουρκία) είναι αποφασισμένες να συνεχίσουν με σοβαρότητα τις τριμερείς συνεργασίες», βεβαίωσε ο Πούτιν στην κοινή συνέντευξη τύπου, μετά την διάσκεψη των τριών ηγετών στο Σότσι του Εύξεινου Πόντου.

Χαρακτηρίζοντας «πολύ θετική» την ατμόσφαιρα των συζητήσεων για την λύση της κρίσης της Συρίας, ο Πρόεδρος Πούτιν διαβεβαίωσε ότι έχουν κοινή την πεποίθηση ότι «η κρίση θα λυθεί με την πολιτική διαδικασία και τις διαπραγματεύσεις».

«Πιστεύουμε ότι είναι ο λαός της Συρίας που πρέπει να αποφασίσει για το μέλλον της χώρας του και δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική επιλογή», επέμεινε ο Πούτιν.

Ο Ρώσος πρόεδρος, που είχε συζητήσει με τους ομολόγους του Ιράν και της Τουρκίας για την τύχη της επαρχίας του Ιντλίμπ, τελευταίο φέουδο των τρομοκρατών και οπλοφόρων εξτρεμιστών που υποστηρίζει η Άγκυρα στα βόρειο-ανατολικά της Συρίας, υπενθύμισε την Πέμπτη στον Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε μια διμερή συνάντησή τους, ότι η Τουρκία δεν έχει το δικαίωμα να δημιουργήσει μια ζώνη-ταμπόν στην Συρία, χωρίς την έγκριση του Σύρου Προέδρου.

Η προειδοποίηση του Πούτιν εκτοξεύθηκε (a été lancé) ενώ ο Ερντογάν, πριν την άφιξή του στην διμερή συνάντηση με τον Πούτιν, δήλωσε στους δημοσιογράφους την επιθυμία του να αποσπάσει την άδεια της Μόσχας να συντονίσει την δημιουργία μιαν ζώνη ασφαλείας στα βόρεια της Συρίας.

Αναφερόμενος στην αμερικανική αποχώρηση από την Συρία, ο πρόεδρος Πούτιν ανέφερε ότι και αυτή υπήρξε αντικείμενο των συνομιλιών μεταξύ των τριών πλευρών και πρόσθεσε ότι αποτελεί «πολύ θετικό βήμα» κάθε μείωση της στρατιωτικής παρουσίας στην Συρία.

Επιμένοντας για την ανάγκη βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης στην Συρία και ειδικώτερα εξασφάλισης της οικονομικής ανόρθωσης της χώρας, ο Πούτιν έκανε έκκληση για την ιδιαίτερη προσοχή της διεθνούς κοινότητας σε αυτό το πρόβλημα βοήθειας στον λαό της Συρίας να επανεύρει την δυνατότητα ενός ομαλού βίου.

Παίρνοντας τον λόγο, στην ίδια κοινή πρες-κόνφερενς, ο Τούρκος πρόεδρος, επέμεινε στο θέμα της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων και εξέφρασε αβεβαιότητα σχετικά με την ανακοίνωση της Ουάσιγκτον. « Εάν αυτή η στρατιωτική αποχώρηση δεν πραγματοποιηθεί, αυτή η απόφαση θα μπορούσε να έχει πολλές συνέπειες στην περιοχή», δήλωσε.

Διαβάζοντας την δήλωση του, μετά από τον πρόεδρο Ροχανί, ο κ. Ερντογάν καταδίκασε την τρομοκρατική επίθεση που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη στο νοτιοανατολικό Ιράν και εξέφρασε τα συλλυπητήριά του στον ιρανικό λαό και στην κυβέρνηση της χώρας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Paul Craig Roberts, Zero Hedge, Sat,09/02/2019
[Είναι σκόπιμο να προειδοποιηθούν οι αναγνώστες που δεν τον γνωρίζουν ότι ο συντάκτης του άρθρου δεν είναι ξένος εχθρός των ΗΠΑ, ψευδώνυμος πράκτορας εχθρικής χώρας, η Αμερικανός αμφισβητούμενου πατριωτισμού. Είναι εγκυρότατος συγγραφέας, καθηγητής της Οικονομικής Επιστήμης, πρώην υπουργός του Ρέϊγκαν και πρώην αρχισυντάκτης της Wall Street Journal, ναυαρχίδας του διεθνούς καπιταλισμού. Είναι όμως προπάντων δημοκράτης και πατριώτης, αγωνιζόμενος για την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και ηθική αναστύλωση της πατρίδας του και ως τέτοιος τιμάται από τα λαμπρότερα πνεύματα στην χώρα του και διεθνώς. Η επαναληπτική εξειδίκευση της καταγγελίας του στην  «Ουάσιγκτον» υποδηλώνει ως στόχο το κατεστημένο ιδιοτελών επιβητόρων της αμερικανικής εξουσίας, που βλάπτουν τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ.]
Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Τίποτα δεν φωτίζει καλύτερα την αντίθεση της  Ουάσιγκτον προς την Δημοκρατία και την αυτοδιάθεση όσο το κραυγαλέο δημόσια πραξικόπημα που οργάνωσε η Ουάσιγκτον εναντίον του άμεμπτα εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας.
Η Ουάσιγκτον προσπαθούσε επί χρόνια να ανατρέψει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Η Ουάσιγκτον θέλει την ιδιωτικοποίηση της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας, για να περάσει στα χέρια των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών. ΄Ετσι η Ουάσιγκτον θα αποκτούσε τον έλεγχο της Βενεζουέλας. Η μεταφορά του πλούτου εκτός της χώρας θα εμπόδιζε οποιαδήποτε οικονομική ανάπτυξη από το εσωτερικό της. Κάθε πλευρά της οικονομίας της θα περνούσε στον έλεγχο των μεγάλων αμερικανικών εταιρειών. Η εκμετάλλευση θα ήταν αμείλικτη και απάνθρωπη.
Ο λαός της Βενεζουέλας το αντιλαμβάνεται και γι’ αυτό, παρ’ όλο που έχει βουλιάξει την οικονομία και προσφέρει πλούσια δωροδοκία των στρατιωτικών, η Ουάσιγκτον δεν κατάφερε να στρέψει τον λαό και τον στρατό εναντίον του Μαδούρο.
Η αιτιολόγηση της επίθεσης της Ουάσιγκτον στην Βενεζουέλα από την ηλεκτρονική εφημερίδα Moon of Alabama παρέχει μιαν αληθέστερη εικόνα, που διαφέρει ριζικά από τα ψέματα που εκστομίζουν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πολιτικοί και εκπορνευόμενα ΜΜΕ -μια χορωδία από πόρνες, αδειασμένες από κάθε ίχνος εντιμότητας και ηθικής και που  κερδίζουν το βιος τους λέγοντας και εκπέμποντας ψέματα.
Δεν είμαι το ίδιο σίγουρος με το δελτίο Moon of Alabama ότι ο αγώνας της Βενεζουέλας, που άρχισε με τον Τσάβες, να καταστεί μια κυρίαρχη χώρα, ανεξάρτητη από τον έλεγχο της Ουάσιγκτον, μπορεί να διασωθεί. Η Ουάσιγκτον είναι αποφασισμένη να δώσει να καταλάβουν όλοι στην Λατινικήν Αμερική ότι είναι άσκοπο να ονειρεύονται αυτοδιάθεση. Η Ουάσιγκτον απλά δε το επιτρέπει.
Ο Μαδούρο, παρά το ότι είναι ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος με την μάζα του λαού και του στρατού στο πλευρό του, προφανώς δεν διαθέτει την δύναμη να συλλάβει το αμερικανικό ανδρείκελο, που, χωρίς στήριγμα νόμου ή εκλογής, αυτό-ανακηρύχτηκε σε πρόεδρο, δημιουργώντας έτσι μιαν –υπό αμερικανική προστασία- «κυβέρνηση», ως εναλλακτική της νόμιμα εκλεγμένης. Η ανεπάρκεια του Μαδούρο να υπερασπιστεί την δημοκρατία από το εσωτερικό αποτελεί μιαν βέβαιη αδυναμία του αξιώματός του. Πως λοιπόν είναι δυνατό να αποκαλείται ο Μαδούρο δικτάτορας, όταν είναι ανίσχυρος απέναντι σε ένα ανατρεπτικό κίνημα;
Εάν η Ρωσία και η Κίνα έσπευδαν να πραγματοποιήσουν μιαν στρατιωτική παρουσία στην Βενεζουέλα για να προστατεύσουν τα δάνεια και τις πετρελαϊκές επενδύσεις τους, η Βενεζουέλα θα εσώζετο και άλλες χώρες, που θα ήθελαν να είναι ανεξάρτητες, θα αναθαρρούσαν, βλέποντας πως, μολονότι καμιά υποστήριξη δεν μπορεί να περιμένει η εθνική αυτοδιάθεση από τον Δυτικό Κόσμο, οι πρώην αυταρχικές χώρες θα την υποστηρίξουν. Τότε θα ακολουθούσαν και άλλες διακηρύξεις ανεξαρτησίας και η Αυτοκρατορία θα κατέρρεε.
Η Βενεζουέλα είναι μια ευκαιρία για την Ρωσία και την Κίνα να αναλάβουν την ηγεσία του κόσμου, αλλά αμφιβάλλω ότι η ρωσική και η κινεζική κυβερνήσεις θα έχουν την οξυδέρκεια να δράξουν αυτήν την ευκαιρία και έτσι πράττοντας να αλλάξουν τον κόσμο.
 Ο Πούτιν σπαταλά τα λόγια του όταν σωστά επικρίνει την Ουάσιγκτον για τις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου που διαπράττει. Κατά την  άποψη της Ουάσιγκτον Δίκαιο είναι ότι εξυπηρετεί το αμερικανικό συμφέρον.
Και να η ανάλυση του δελτίου Moon of Alabama:
Η αντιπολίτευση στην Βενεζουέλα πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει τα «παγωμένα» (σε αμερικανικές τράπεζες) κεφάλαια της χώρας για να αγοράσει όπλα και να δημιουργήσει έναν στρατό μισθοφόρων, για να εξαπολύσει έναν «εμφύλιο πόλεμο» εναντίον του Μαδούρο και των οπαδών του. Αμερικανικές «ειδικές δυνάμεις» και κάποιες εταιρείες μισθοφόρων της CIA θα προθυμοποιηθούν να βοηθήσουν, όπως στην Συρία. Η γραμμή εφοδιασμού σε έναν τέτοιο πόλεμο θα περνά πιθανότατα μέσω Κολομβίας. Εάν όπως στην Συρία, σχεδιάζεται και ο πόλεμος χερσαίων δυνάμεων, αυτός προφανώς θα αρχίσει σε παραμεθόριες πόλεις.

Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το πρόσχημα της «αποστολής ανθρωπιστικής  βοήθειας» από την Κολομβία στην Βενεζουέλα, για να υπονομεύσουν την κυβέρνηση και να δημιουργήσουν μιαν γραμμή εφοδιασμού για τις περαιτέρω επιχειρήσεις. Είναι μια ακόμη απόπειρα να προσελκύσουν τους στρατιωτικούς στο στρατόπεδο των οργανωτών του πραξικοπήματος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Finian Cunningham, Strategic Culture, 6-2-2019
Επιλογή/Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Τo τέλος της αδιαφιλονίκητης παγκόσμιας οικονομικής κυριαρχίας τω ν ΗΠΑ  έφτασε νωρίτερα από όσο αναμενόταν», έγραψε ο καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας, Michael Hudson,σε πρόσφατη δυνατή πραγματεία του..
Ο Hudson προχωρεί για να επισημάνει με άφθονη ειρωνεία πως «το τέλος του αμερικανικού νομισματικού ιμπεριαλισμού» επιταχύνθηκε από έναν δεξιό μεγιστάνα οικοδομικών επιχειρήσεων, τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, περικυκλωμένο από μιαν ομάδα νέο-συντηρητικών σκευωρών στον Λευκό Οίκο.
Ο συγγραφέας, του οποίου  παλαιότερο βιβλίο, «Super Imperialism» είχε προαναγγείλει τα χαρακτηριστικά της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας, υποστηρίζει ότι «η διεθνής χρηματοπιστωτική πρακτική και οι ξένες επενδύσεις έχουν καταστεί το κυρίαρχο χαρακτηριστικό  της σημερινής παγκόσμιας πολιτικής της πυγμής.»
Κεντρικός παράγων της ιστορικής απώλειας της αμερικανικής παγκόσμιας οικονομικής κυριαρχίας είναι το επικείμενο τέλος του δολαρίου ως του πρώτου διεθνούς νομίσματος και συνακόλουθα της χρήσης του ως νομίσματος-όπλου στα χέρια της Ουάσιγκτον.
Η τελευταία έκρηξη στις διεθνείς σχέσεις , που εμπλέκει την Ουάσιγκτον με την Βενεζουέλα σε επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος, δεν είναι παρά η τελευταία μιας μακράς σειράς διεθνών εξελίξεων, εντάσεων και συγκρούσεων, που σε τελευταία ανάλυση απορρέουν από την απέλπιδα προσπάθεια των ΗΠΑ να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους.
Κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο υπήρξε ένας χορός κρατών που ξεφορτώνονται τα δολάρια και τα αμερικανικά ομόλογα από τα θησαυροφυλάκιά τους. Η Ρωσία, η Κίνα, η Ιαπωνία, η Τουρκία και άλλα κράτη, εξαποστέλλουν τα αμερικανικά νομίσματα με το φτυάρι. Στο μεταξύ η Ρωσία και άλλες χώρες  αποθηκεύουν αποθέματα χρυσού, ως ασφαλέστερο στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο.
Αυτό είναι ασφαλώς  ένα σημάδι συστηματικής «αποδολαριοποίησης», που οφείλεται σε μια γενική πτώση της εμπιστοσύνης στο αμερικανικό νόμισμα, όπως και σε μια σιωπηρή πολιτική απόφαση για τον  διακριτικό αφοπλισμό του «νομισματικού ιμπεριαλισμού» της Ουάσιγκτον.
΄Αλλες σημαντικές ενδείξεις  περιλαμβάνουν την απόφαση της  Κίνας να τιμολογεί στο εξής σε κινεζικά Γιουάν το τεράστιο πετρελαϊκό εμπόριο της με την Σαουδική Αραβία και άλλες πηγές πετροδολαρίων.
Η Ρωσία και η Κίνα έχουν ήδη εγκαινιάσει διμερές εμπόριο που χρησιμοποιεί αμοιβαία τα εθνικά τους νομίσματα. Αυτό είναι ένα ακόμη παράδειγμα πως η τρομοκρατική χρήση των κυρώσεων και ο έλεγχος επί του διεθνούς συστήματος πληρωμών από την Ουάσιγκτον οδηγεί αναπόδραστα  στην καθιέρωση εναλλακτικών, εκτός δολαρίου, μηχανισμών εμπορίου.
Η εισαγωγή την περασμένη βδομάδα, από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, ενός νέου συστήματος πληρωμών για το εμπόριο με το Ιράν, προκειμένου να αποφευχθούν οι αμερικανικές κυρώσεις, αποτελεί απόδειξη της περαιτέρω διεθνούς απομάκρυνσης  από την εξάρτηση στο αμερικανικό δολάριο, το άλλοτε διεθνές αποθεματικό νόμισμα. Και εδώ επίσης η Ουάσιγκτον ξεπέρασε τα ανεκτά όρια.
Οι απειλές να τιμωρηθούν τα ευρωπαϊκά έθνη επειδή συναλλάσσονται εμπορικά με το Ιράν, υπό τους όρους της διεθνούς  συμφωνίας  του 2015 για τα πυρηνικά -από την οποία ο Τραμπ μονομερώς  αποχώρησε πέρυσι- ανάγκασαν τους Ευρωπαίους να προστατέψουν τα δικά τους ζωτικά συμφέροντα, απόφαση που αναγκαστικά συνεπάγεται την παράκαμψη του αμερικανικού συστήματος δολαρίου.
Κοντολογίς οι Αμερικανοί κυβερνώντες σκάβουν οι ίδιοι τον τάφο τους..
Όπως επισημαίνει ο Μάϊκλ Χιούντσον, η άλλοτε αμερικανική ηγεμονία εισέρχεται  σε  μια επιταχυνόμενη παρακμή, πού προκλήθηκε από την δική της προκλητική υπεροψία και την μονομερή επιθετικότητα, ακόμη  και προς τους υποτιθέμενους συμμάχους της.
Φαίνεται ότι, για να αποφύγουν αυτήν την κατάρρευση εξουσίας, οι ΗΠΑ κλιμακώνουν την επιθετικότητα και τον μιλιταρισμό, σε μιαν απέλπιδα προσπάθεια να επιβληθούν.
΄Ετσι βλέπουμε τις ΗΠΑ να προχωρούν στο ριψοκίνδυνο βήμα της  αποχώρησης από την Συνθήκη Απαγόρευσης των Ενδιάμεσων Πυρηνικών Δυνάμεων (INF) με την Ρωσία. Πολλοί ειδικοί στο θέμα των εξοπλισμών σε όλο των κόσμο –και στις ΗΠΑ-  είναι βαθιά ανήσυχοι ότι η κυβέρνηση Τραμπ τραυματίζει σοβαρά την διεθνή ασφάλεια και «ωθεί τον κόσμο κοντύτερα σε έναν πυρηνικό πόλεμο».
Πίσω από την αμερικανική απόφαση, να σχίσουν την συνθήκη INF, κρύβεται η πρόθεση της Ουάσιγκτον να προσπαθήσει να εκφοβίσει στρατιωτικά την Ρωσία και την  Κίνα, τις οποίες αρκετά πρόσφατα αμερικανικά στρατιωτικά προγράμματα περιγράφουν ως  «ανταγωνιστικές μεγάλες δυνάμεις». 
Η επιθετικότητα και οι απειλές της Ουάσιγκτον εναντίον του Ιράν εμπίπτουν επίσης σε αυτόν τον απειλητικό μιλιταρισμό, ως μέθοδο άσκησης πολιτικής της πυγμής.
Η αμερικανική δραματική κλιμάκωση των εντάσεων με την Βενεζουέλα κατά το τελευταίο δεκαπενθήμερο είναι μια ακόμη σελίδα από τον ίδιο οδηγό δράσεως. Είναι  σχεδόν συγκλονιστική η θρασύτητα των απειλών της Ουάσιγκτον για στρατιωτική επίθεση κατά της Νότιο-Αμερικανικής χώρας.
Τα ασύστολα τελεσίγραφα της κυβέρνησης Τραμπ για αλλαγή κυβέρνησης και η κατάσχεση του πετρελαϊκού πλούτου της  Βενεζουέλας αποτελούν αποτροπιαστική παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, σύμφωνα με το έγκυρο Ελβετό Νομικό και πρώην Εισηγητή των Ηνωμένων Εθνών Alfred de Zayas.
Σε αξιοθρήνητο θέαμα, πολλά ευρωπαϊκά κράτη ακολουθούν δουλικά στην επίθεση της Ουάσιγκτον εναντίον της κυβέρνησης Μαδούρο, παρά το γεγονός ότι και αυτά τα ίδια έχουν ακόμη και πρόσφατα ταπεινωθεί από τους αμερικανικούς τραμπουκισμούς.
Η Βενεζουέλα διαθέτει, όπως πιστεύεται, τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη, ξεπερνώντας και την Σαουδική Αραβία. Μέγα μέρος του εμπορίου της  κατευθύνεται στην αμερικανική αγορά. Δυστυχώς, αυτό έδωσε στην Ουάσιγκτον ισχυρά όπλα οικονομικού πολέμου εναντίον του Καράκας.
Αλλά και εδώ, πάλιν, οι αλαζόνες Αμερικανοί κινδυνεύουν να το παρακάνουν. Απειλές στρατιωτικής εισβολής  -ενώ είναι ποινικά διώξιμες-  λέγονται  ευκολότερα από όσο γίνονται πράξη. Εάν η Βενεζουέλα τα καταφέρει να ξεπεράσει  την σημερινή πολιτική  θύελλα, θα στρέψει αναμφίβολα τις εκπληκτικές πετρελαϊκές επιχειρήσεις της προς την Ρωσία, την Κίνα, την Τουρκία και άλλες  χώρες στην Ανατολή, που δεν ακολούθησαν τον υστερικό όχλο του Μπάρμπα Σαμ στην φρενίτιδα για λυντσάρισμα στην Καραϊβική.
Σε συσχετισμό με την επιθετικότητα της Ουάσιγκτον σε τόσα άλλα  μέτωπα – κατά της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν, της Ευρώπης-  η χονδροειδής αμερικανική παρανομία σε βάρος της Βενεζουέλας επιταχύνει την εξέλιξη προς την κατεύθυνση που τρέμουν: προς ένα κόσμο πολυκεντρικό, όπου δεν θα υπάρχει πια η αμερικανική ηγεμονία.
Μια κατάσταση χάους και σύγκρουσης είναι πολύ επικίνδυνη. Το εύφλεκτο μίγμα μπορεί να εκραγεί σε παγκόσμια εμπόλεμη σύρραξη. Η απέλπιδα προσπάθεια της Ουάσιγκτον να αποφύγει την μοίρα του ηγεμονικού  θανάτου μπορεί να οδηγήσει σε μιαν επίθεση πέραν της κόκκινης γραμμής. Μια αλόγιστη εισβολή στην Βενεζουέλα θα μπορούσε να γίνει ένας τέτοιος πυροκροτητής.
Οπωσδήποτε  είναι κρίσιμο να αντιληφθούμε την παρούσα επικίνδυνη διεθνή πραγματικότητα ως το προϊόν εγγενών αμερικανικών οικονομικών προβλημάτων. Αυτός  είναι κομβικός παράγων που συνδέει όλες τις άλλες φαινομενικά διάσπαρτες εντάσεις και συγκρούσεις. Η Βενεζουέλα δεν είναι παρά  μια ακόμη έκφανση ενός ευρύτερου δομικού προβλήματος, εδραζόμενου στην κατάρρευση του αμερικανικού καπιταλισμού.
Οι Ρώσοι, οι Κινέζοι και άλλοι πληροφορημένοι σχεδιαστές στρατηγικής είναι προφανώς σε πολύ καλή γνώση για  τους κινδύνους που  εμφωλεύουν στην μετάβαση της διεθνούς πολιτικής μακριά από την αμερικανική αυτοκρατορική κυριαρχία. Η Μόσχα και το Πεκίνο δεν έχουν την παραμικρή επιθυμία για μια ξαφνική κατάρρευση της αμερικανικής ισχύος, επειδή αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει μιαν καταστροφική στρατιωτική αντίδραση. Η βαθμιαία υπόσκαψη και εξασθένιση του δολαρίου, σε μια σταδιακή εγκατάλειψή του, είναι πιθανώς ο ασφαλέστερος τρόπος αφοπλισμού της αμερικανικής ωρολογιακής βόμβας.


Finian Cunningham: Πρώην αρχισυντάκτης, αρθρογράφος και  ανταποκριτής μεγάλων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων.  Βαθύς γνώστης και έγκυρος σχολιαστής των διεθνών θεμάτων, διαβάζεται ευρύτατα σε αρκετές γλώσσες.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Μιχαήλ Στυλιανού

Τελικά η Γερμανία (και η Ρωσία) πέτυχαν σήμερα να διασώσουν τον  αγωγό Nord Stream 2  από την επίθεση, μέσω ξένων πλοκάμων στην ΕΕ, για την ματαίωση της εγκατάστασης του – επιχείρηση που αναμενόταν να επιτύχει μετά την έκπληξη της γαλλικής απόφασης να την υποστηρίξει.
Η Καγκελάριος Μέρκελ και αξιωματούχοι της ΕΕ ανακοίνωσαν μετά την συζήτηση του ζητήματος, την επίτευξη συμφωνίας, που χαρακτηρίζεται από το πρακτορείο Ζero Hedge ως νίκη της Γερμανίας και της Ρωσίας. (Νίκη που ωστόσο δεν φαίνεται οριιστική.)
Κατά  την σημερινή σύνοδο του Συμβουλίου της ΕΕ στις Βρυξέλλες, διπλωμάτες της ΕΕΕ   παρουσίασαν ένα σχέδιο οδηγίας, που είχε αρχικά προταθεί προ διετίας, από το οποίο είχε αφαιρεθεί ένας όρος που θα ματαίωνε τον αγωγό. Στη συζήτηση συμφωνήθηκε να γίνουν διαπραγματεύσεις με την Ευρωβουλή  για μια τελική διατύπωση της σχετικής οδηγίας. Και οι δύο αντίπαλες πλευρές αποβλέπουν σε μιαν επίσημη συμφωνία την προσεχή εβδομάδα, ή το αργότερο μέχρι το τέλος Μαΐου.
 Σχολιάζοντας την στάση της Γαλλίας, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκώφ, δήλωσε πως η Μόσχα θα παρακολουθήσει στενά τις συζητήσεις στις Βρυξέλλες, ενώ θα συνεχίζει το  έργο εγκατάστασης του αγωγού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 Οι εκρηκτικές εκπλήξεις του Εμμανουέλ Μακρόν

Του Μιχαήλ Στυλιανού

O Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν αναμένεται σήμερα να ματαιώσει την ολοκλήρωση του  Ρώσο-Γερμανικού Αγωγού Αερίου Nord Stream2,  με γαλλική ψήφο  στο Συμβούλιο (ηγετών) της Ε Ε υπέρ Οδηγίας της Κομισιόν που  στοχεύει ακριβώς στην ματαίωση αυτού του έργου, που βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο εκτέλεσης.  
Η «Οδηγία» που επινόησε η Κομισιόν (;) για την ματαίωση εγκατάστασης του  αγωγού Nord Stream2, ορίζει ότι οι αυστηροί  κανόνες που ισχύουν για την εγκατάσταση  αγωγών στο εσωτερικό της Ε Ε ισχύουν και έξω από αυτήν –και επομένως ο προμηθευτής του φυσικού αερίου ( η ρωσική Gazprom) δεν μπορεί να είναι και η διαχειρίστρια του  αγωγού.
Στην ψηφοφορία, η Γαλλία, επικεφαλής Πολωνίας, Σλοβακίας, και Βαλτικών χωρών, θα ταχθεί εναντίον της Γερμανίας και χωρών που την ακολουθούν στον αγώνα διάσωσης του αγωγού, στην ύστατη φάση αυτής της μακράς και πολύτροπης αμερικανικής επιχείρησης ματαίωσής του.
Η γαλλική ψήφος αναπόφευκτα θα λειτουργήσει ως πυρηνική τορπίλη  εναντίον .πολλαπλών στόχων και θυμάτων.
Κατά  κωμικό-τραγική ειρωνεία, χαρακτηριστική  της Μακρονικής προεδρίας, η απρόοπτη αυτή ενέργεια έρχεται δεκαπέντε μόλις ημέρες μετά την πανηγυρική –μετά φανών και λαμπάδων- υπογραφή στην πόλη του Καρλομάγνου, στο Άαχεν, από τον Εμμάνουελ Μακρόν και την ΄Ανγκελα Μέρκελ, νέας συνθήκης ανανέωσης των όρκων πίστεως  στην γάλλο-γερμανική σύζευξη του 1963, που προβλήθηκε κατά κόρον από τα γαλλικά ΜΜΕ ως χαλύβδωση της υποστύλωσης του « Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος» , κλυδωνιζόμενου από τις κραυγές απόγνωσης και μίσους μυριάδων «λαϊκιστών» ψηφοφόρων-διαδηλωτών απ’ άκρου σ’ άκρο της Ε.Ε.
Οι ασπασμοί  αιώνιου εθνικού εναγκαλισμού, στο Άαχεν
Η συνθήκη του Άαχεν θα αποτελούσε την απαρχή  περίπου «αδελφοποίησης» των δύο κρατών, στον στρατιωτικό, οικονομικό   και πολιτικό τομέα: Μικτή διοίκηση, συγκοινωνίες και δίγλωσση εκπαίδευση στις παραμεθόριες  επαρχίες, κοινή κατασκευή του νέου ευρωπαϊκού καταδιωκτικού, κοινή εμφάνιση και στάση σε διεθνείς διασκέψεις,  κοινή προσπάθεια για την εισδοχή της Γερμανίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενιαίος πυρήνας μιας «σφικτότερης» ευρωπαϊκής ένωσης -με δικές της «ανεξάρτητες» αμυντικές δυνάμεις κατά την πανηγυρική δήλωση Μακρόν.
Αυτά, τα θαυμάσια, με πανηγυρισμούς, προ δεκαπενθημέρου !
Και τώρα η αναμενόμενη γαλλική ψήφος:
΄Ερχεται 1ον να παραδώσει την νέα συνθήκη του Άαχεν στο σχεδιαστήριο των γελοιογράφων, 2ον να καταφέρει το βαρύτερο μεταπολεμικό πλήγμα στην καρδιά (;), ή στον καιροσκοπικό μανδύα των στενότατων υποτίθεται σχέσεων, των« δύο»( στην αντίληψη των Γάλλων) ηγέτιδων δυνάμεων στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. 3ον να υποσκάψει ακόμη βαθύτερα τα θεμέλια του βαθιά διαβρωμένου - από νοσογόνα εξωχώρια τρωκτικά, παράσιτα και μικρόβια-  ετοιμόρροπου ευρωπαϊκού οίκου των Βρυξελλών και  4ον -να καταφέρει την πολιτική  χαριστική βολή στους «χαρισματικούς» ηγέτες των εξωφύλλων του γαλλικού και του γερμανικού Τύπου.
Η γερμανική εφημερίδα  Sueddeutsche Zeitung, που ανακάλυψε την αιφνιδιαστική, αινιγματική  και ανατρεπτική αυτή πρόθεση της γαλλικής ηγεσίας, θέλησε να μάθει τα κίνητρα. Όχι από την Προεδρία, ούτε από υπουργό ή εκπρόσωπο, αλλά μόνο από ανώνυμους «κυβερνητικούς κύκλους»  κατόρθωσε να πληροφορηθεί ότι το πρόγραμμα του ρωσικού αγωγού εγείρει «στρατηγικά προβλήματα» στις τεταμένες ευρω-ρωσικές σχέσεις: «Δεν επιθυμούμε να ενισχύσουμε την εξάρτηση από την Ρωσία και να πλήξουμε έτσι τα συμφέροντα χωρών όπως η Πολωνία και η Σλοβακία», είπαν οι κύκλοι στην γερμανική εφημερίδα.
Επιπλέον οι Γερμανοί πληροφορήθηκαν ότι ο Γάλλος πρόεδρος ματαιώνει, την κοινή με την Καγκελάριο Μέρκελ, συμμετοχή του στην επικείμενη ετήσια διάσκεψη διεθνούς ασφάλειας, στο Μόναχο, όπως είχε προγραμματιστεί. Ως λόγος, τους  αναφέρθηκε η ενασχόληση του  κ. Μακρόν με τα εσωτερικά του προβλήματα.
Για την σωστή εκτίμηση των καταστροφών που συνεπάγεται αυτή
η απροσδόκητη έκρηξη φυσικού αερίου στον εγκέφαλο του Γάλλου προέδρου και στα θεμέλια της Ε Ε  θα πρέπει να συνυπολογιστούν και τα χαλάσματα στις σχέσεις της Γαλλίας με την γείτονά της Ιταλία, τρίτη συνιδρύτρια της Ε Ε χώρα , από την οποία προχθές η Γαλλία ανακάλεσε τον πρεσβευτή της, σε ένδειξη παγώματος των μεταξύ τους σχέσεων. Σχέσεων που τελευταία χαρακτηρίζονταν από την ανταλλαγή υβριστικών φράσεων, διπλωματικά ή ωμότατα διατυπωμένων.
Πρόκειται για μιαν άλλη οπτική  γωνία θέασης, από όπου το                    -διευρυνόμενο στα Βαλκάνιο-  Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα, μοιάζει  βομβαρδισμένο και ετοιμόρροπο.
* * * * *
Για τα βαθύτερα κίνητρα αυτής της εντελώς απροσδόκητης απόφασης του Προέδρου Μακρόν πολλοί  θα προχωρήσουν σε συναρτήσεις -από την μια- της μανιώδους αμερικανικής επιδίωξης ματαίωσης της εγκατάστασης του αγωγού και -από την άλλη- σειράς αδυναμιών και  πολιτικών ολισθημάτων του Γάλλου προέδρου, που προσφέρονται  στην  προσφιλή στην Ουάσιγκτον αλάθητη μέθοδο του εκβιασμού. Τόσο προβλέψιμα αποτελεσματική, όσο ο στόχος, στην συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν ευάλωτος σε πολλά εσωτερικά πεδία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Mac Slavo, Zero Hedge, 6-2-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ρωσικά MME απείλησαν τις ΗΠΑ με πυρηνικό όπλο 100 Μεγατόνων, μετά την  κατάργηση σημαντικής συνθήκης απαγόρευσης όπλων. Το όπλο του ολοκαυτώματος προβλήθηκε από τα ρωσικά ΜΜΕ και τους Ρώσους στρατιωτικούς, μετά την ανακοίνωση των ΗΠΑ ότι εγκαταλείπουν την συνθήκη ενδιαμέσων πυρηνικών πυραύλων. 

Μολονότι οι συνθήκες δεν έχουν μεγάλη σημασία ( η αξία τους εξαρτάται μόνο από την προθυμία των τυράννων να τις τηρήσουν) τα συστημικά ΜΜΕ των ΗΠΑ φαίνονται να είναι τρομαγμένα.
Σύμφωνα με το MSN, η συνθήκη αυτή ήταν το μόνο πράγμα που έστεκε ανάμεσα στην Ρωσία και έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο. ΄Ηταν «ένα από τα τελευταία φράγματα σε μια πλήρη ψυχροπολεμική κούρσα εξοπλισμών στην Ευρώπη –και ήδη γίνεται λόγος για μια πυρηνική συσκευή της Αποκαλύψεως που  επισκέπτεται τις ΗΠΑ», έγραψε το MSN news.
Η Συνθήκη INF απαγόρευε χερσαίους πυρηνικής δυνατότητας πυραύλους, βεληνεκούς 300 έως 3.200 μιλίων, το 1987 όταν η Ρωσία και οι ΗΠΑ είχαν εγκαταστήσει σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης πυρηνικούς πυραύλους τέτοιου ενδιάμεσου βεληνεκούς.       «Η απαγόρευση εξάλειψε όλη αυτή την κατηγορία πυραύλων και καταγράφτηκε ως η πιο επιτυχής συνθήκη ελέγχου των εξοπλισμών», έγραψε το MSN news.
« Τώρα, με την συνθήκη σχεδόν νεκρή –ανέφερε επισκόπηση του ρωσικού Τύπου από το BBC- μια ρωσική εφημερίδα προειδοποιεί για την δημιουργία « κατάστασης ακόμη πιο επικίνδυνης από την κρίση των πυραύλων στην Κούβα». Και η κυβερνητική εφημερίδα προσθέτει ότι « δεν μπορεί να αποκλειστεί» ότι η Ρωσία θα αναπτύξει ένα πυρηνικό όπλο της Αποκαλύψεως 100  μεγατόνων κοντά στις ακτές των ΗΠΑ.

«Εάν οι Αμερικανοί αναπτύξουν τα νέα πυρηνικά όπλα τους κοντά στα σύνορα της Ρωσίας, και σε αντίδραση τοποθετήσουμε τα δικά μας, τότε, φυσικά, ο κίνδυνος πυρηνικής σύρραξης αυξάνεται κάθετα», δήλωσε ένας εμπειρογνώμονας σε εφημερίδα.
«Εάν οι αμερικανικοί πύραυλοι έχουν εγκατασταθεί στην Πολωνία ή στα Βαλτικά Κράτη, θα μπορούν να πλήξουν την Ρωσία μέσα σε λεπτά. Σε τέτοια περίπτωση, γίνεται αδύνατος ο τρόπος που  η Ρωσία αντιμετωπίζει την χρήση πυρηνικών όπλων, μόνο  ως όπλων ανταπόδοσης πλήγματος, όπλων αποτροπής. Γίνεται αδύνατη η ανταπόδοση επειδή δεν θα υπάρχει χρόνος να εξακριβωθεί ποιας κατηγορίας πύραυλοι  έχουν εκτοξευθεί εναντίον της Ρωσίας, ποια είναι η διαδρομή και οι στόχοι τους», συνέχισε. «Και γι΄αυτό  γεννάται τώρα ο πειρασμός και για εμάς και γι’ αυτούς, να επιλέξουμε το δόγμα του προληπτικού πλήγματος.»
Για όσους δεν κατάλαβαν, προληπτικό πλήγμα είναι να πλήξεις τον αντίπαλο με πυρηνικό όπλο, χωρίς πρόκληση, ή απλά ύστερα από κάποιαν ένδειξη ότι μπορεί να έρχεται σύρραξη. Ο  Ρώσος πολεμικός εμπειρογνώμονας δήλωσε επίσης ότι, με την  κατάργηση της Συνθήκης INF, οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι  θα πρέπει να μελετήσουν  εάν θα ρίξουν πρώτοι (προληπτική βολή), επειδή οι πυραυλικές επιθέσεις (ενδιαμέσου βεληνεκούς) δεν θα είναι  προβλέψιμες όσο των διηπειρωτικών πυραύλων, από  τα εδάφη των ΗΠΑ και της Ρωσίας.
Τα ρωσικά ΜΜΕ απείλησαν με την χρήση ενός όπλου της Αποκαλύψεως, που θα κινούσε ένα τρομακτικό τσουνάμι, που θα άπλωνε την καταστροφή και τον θάνατο στις παράκτιες περιοχές των ΗΠΑ..

«Δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι μία (από τις πυρηνικές τηλε-πυροδοτούμενες τορπίλες) Ποσειδών, με πυρηνική κεφαλή 100 μεγατόνων, θα καραδοκεί  σε ακτή των ΗΠΑ, για να γίνει το «όπλο της Ημέρας της Κρίσεως». «΄Ετσι μια επίθεση εναντίον της Ρωσίας θα αποδειχτεί μια αυτοκτονική περιπέτεια», γράφει η εφημερίδα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Manlio Dinucci, Comité Valmy, 5 février 2019 

[Συγκλονιστικές αποκαλύψεις περιέχει το σύντομο αυτό άρθρο του διεθνώς διάσημου Ιταλού γεωστρατηγικού αναλυτή, εκτός της πληροφορίας -ειδικότερου ελλαδικού ενδιαφέροντος- για την σημερινή πρώτη υπογραφή ένταξης στο ΝΑΤΟ της «Βόρειας Μακεδονίας» των Ζάεφ-Τσίπρα-Κοτζιά. Τα ανατριχιαστικά  στοιχεία που αναφέρει για την συνωμοτική ληστεία των τραπεζικών καταθέσεων και χρυσού δεκάδων δισεκατομμυρίων της Βενεζουέλας, από τις ΗΠΑ και κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες της Ε.Ε., επιβεβαιώνουν την διαδεδομένη ευρύτατα αίσθηση, μετά και τις αποκαλυπτικές δηλώσεις Μπόλτον, ότι περάσαμε πλέον από την εποχή των «ανθρωπιστικών» βομβαρδιστικών επιδρομών, στο στάδιο του απροσχημάτιστου γκαγκστερισμού στις διεθνείς σχέσεις.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Πριν δυο βδομάδες η Ουάσιγκτον έστεψε πρόεδρο της Βενεζουέλας τον Χουάν Γκουάϊντό, μ’ όλο που αυτός δεν συμμετέσχε καν σε προεδρικές εκλογές και κήρυξε παράνομο τον Πρόεδρο Μαδούρο, κανονικά εκλεγμένο, προαναγγέλλοντας και τον εγκλεισμό του στη φυλακή του Γκουαντάναμο. Την περασμένη βδομάδα η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε την αναστολή της Συνθήκης INF, επιρρίπτοντας την ευθύνη στην Ρωσία και άνοιξε έτσι μιαν ακόμη πιο επικίνδυνη φάση στην κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών.
Αυτήν την βδομάδα η Ουάσιγκτον  κάνει ακόμη ένα βήμα: Αύριο, στις 6 Ιανουαρίου, το ΝΑΤΟ υπό την διοίκηση των ΗΠΑ, διευρύνεται προκαταβολικά, με την υπογραφή του πρωτοκόλλου προσχώρησης της «Μακεδονίας του Βορρά», ως 30ου μέλους του.
Δεν ξέρουμε ακόμα ποιο άλλο βήμα θα κάνει η Ουάσιγκτον την ερχόμενη εβδομάδα, αλλά ξέρουμε ποια είναι η κατεύθυνση. : Μια διαδοχή, ολοένα και ταχύτερη, πράξεων βίας, με τις οποίες οι ΗΠΑ και οι άλλες  δυνάμεις της Δύσης επιχειρούν να διατηρήσουν την μονοπολική υπερεξουσία σε ένα κόσμο που τείνει να γίνει πολυκεντρικός.
Αυτή η στρατηγική –έκφραση όχι ισχύος αλλά αδυναμίας, αλλ’ ωστόσο όχι λιγότερο επικίνδυνη- ποδοπατάει τους πιο στοιχειώδεις κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Συμβολική είναι η περίπτωση της υιοθέτησης νέων κυρώσεων σε βάρος της  Βενεζουέλας, με το «πάγωμα» κεφαλαίων αξίας 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων της κρατικής εταιρείας πετρελαίου, με διακηρυγμένη την επιδίωξη να εμποδιστεί η εξαγωγή πετρελαίου της Βενεζουέλας, της χώρας με τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα.
Η Βενεζουέλα έχει σπάνιο ορυκτό πλούτο,  και είναι πλούσια σε χρυσό, του οποίου τα  αποθέματα υπολογίζονται σε περισσότερα από 15 χιλιάδες τόνους, που το κράτος χρησιμοποιεί για να προμηθεύεται ισχυρό συνάλλαγμα  για την αγορά φαρμάκων, τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης. Γι αυτό το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών  σε συντονισμό με  τους υπουργούς οικονομικών και τους κεντρικούς τραπεζίτες της Ε Ε και της Ιαπωνίας πραγματοποίησαν μιαν μυστική επιχείρηση «διεθνούς κατάσχεσης» ( τα στοιχεία δημοσίευσε η εφημερίδα Il Sole 24 Ore). Παρακράτησαν παράνομα 31 τόνους ράβδων χρυσού ιδιοκτησίας του κράτους της Βενεζουέλας: 14 τόνους που ήσαν κατατεθειμένοι στην Τράπεζα της Αγγλίας  και επί πλέον 17άλλους, που μεταφέρθηκαν σε αυτή την τράπεζα από την γερμανική Ντώυτσε Μπανκ, που τους κρατούσε ως ενέχυρο δανείου, το οποίο είχε πλήρως εξοφληθεί από την Βενεζουέλα σε σκληρό συνάλλαγμα. Mια πραγματική ληστεία, στο ίδιο στυλ εκείνης του 2011, με το δήθεν «πάγωμα» των 150 δισεκατομμυρίων δολαρίων του κράτους της Λιβύης (που έχουν έκτοτε κατά μέγα μέρος εξαφανιστεί), με την διαφορά ότι η η κλοπή του χρυσού της Βενεζουέλας έγινε κρυφά.
Στόχος είναι  να επιτευχθεί ο οικονομικός στραγγαλισμός του πληττόμενου κράτους και να επιταχυνθεί η κατάρρευσή του με την ανάφλεξη εσωτερικής εξέγερσης και, εάν αυτό δεν αρκέσει, να ακολουθήσει εξωτερική στρατιωτική επίθεση.
Με την ίδια περιφρόνηση στους πιο στοιχειώδεις κανόνες των διεθνών σχέσεων, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους κατηγορούν την Ρωσία ότι παραβιάζει την Συνθήκη INF, χωρίς να παρουσιάσουν την παραμικρή απόδειξη, ενώ αγνοούν τις φωτογραφίες από δορυφόρους που μετέδωσε η Μόσχα, οι οποίες αποδεικνύουν ότι οι ΗΠΑ είχαν αρχίσει να ετοιμάζουν την παραγωγή των απαγορευμένων  από την Συνθήκη πυρηνικών πυραύλων, στις εγκαταστάσεις της Βιομηχανίας Raytheon, δυο χρόνια πριν αρχίσουν να κατηγορούν την Ρωσία για παραβίαση της Συνθήκης.
Αναφορικά, τέλος, με την επικείμενη επέκταση του ΝΑΤΟ, που θα υπογραφεί αύριο (σήμερα), το γεγονός μας θυμίζει ότι το 1990, την παραμονή της διάλυσης του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέϊκερ διαβεβαίωνε τον Πρόεδρο της Σοβιετικής ΄Ενωσης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ότι «το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί ούτε μια ίντσα προς τα Ανατολικά». Σε είκοσι χρόνια, έχοντας  κατεδαφίσει με βομβαρδισμούς την Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία, το ΝΑΤΟ  διογκώθηκε από τις 16 σε 30 χώρες, επεκτεινόμενο  ανατολικά, ολοένα πλησιέστερα στα ρωσικά σύνορα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Paul Craig Roberts, Zero Hedge, Sun, 02/03/2019
Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι συναντήσεις στο Πεκίνο στις 30-31 Ιανουαρίου μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Γαλλίας και Βρετανίας προφανώς απέτυχαν να διατηρήσουν την υποχρέωσή τους να απαγορεύουν πυρηνικούς πυραύλους ενδιάμεσου βεληνεκούς. Η Ουάσιγκτον επέμεινε στην απόφασή της να αποσυρθεί από την ιστορική συμφωνία Ρέϊγκαν και  Γκορμπατσώφ να καταστρέψουν όλους τους χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς. Αυτή η αμερικανική αποχώρηση από συμφωνία μείωσης πυρηνικών όπλων έρχεται μετά την αποχώρηση του καθεστώτος Τζωρτζ Μπους- Ντικ Τσένυ από την συνθήκη αντιβαλλιστικών πυραύλων. Πράγματι, από τις μέρες του καθεστώτος Κλίντον, κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ προκάλεσε  μείωση της εμπιστοσύνης  μεταξύ των δυο μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων.
Από αυτό τίποτα το καλό δεν μπορεί να προκύψει, όπως ο Ρώσος υφυπουργός των Εξωτερικών Σεργκέι Ριμπακώφ είπε στην συνάντηση του Πεκίνου.
Η Συνθήκη των Ενδιάμεσων Πυρηνικών Πυραύλων (INF) δεν αφορά την αμερικανικήν ασφάλεια. Προστατεύει την Ευρώπη από ρωσικούς πυραύλους και την Ρωσία από αμερικανικούς πυραύλους εγκατεστημένους στην Ευρώπη. Η αναγγελία του Τραμπ ότι αποδεσμεύεται από την συνθήκη λέει στους Ρώσους ότι πρόκειται  να έχουν στα σύνορά τους πυρηνικούς πυραύλους που δεν τους αφήνουν περιθώρια χρόνου να ανταποδώσουν το πλήγμα σε αντίποινα. Οι Ευρωπαίοι είναι παράφρονες να συμφωνούν σε αυτό, αφού αυτοί θα είναι οι στόχοι της των ρωσικών αντιποίνων, αλλά οι Ευρωπαίοι είναι υπόδουλοι στην Ουάσιγκτον.
Από τότε που ο Κλίντον παραβίασε την υπόσχεση της Ουάσιγκτον να μην προχωρήσει το ΝΑΤΟ στα ανατολικά, η Ρωσία εγνώριζε πως η Ουάσιγκτον επιζητούσε να έχει το πλεονέκτημα  εις βάρος της. Αποχωρώντας από την Συνθήκη των Αντιβαλλιστικών Πυραύλων, το καθεστώς του Τζωρτζ Μπους έλεγε στην Ρωσία πως απέβλεπε να αποκτήσει την υπεροχή, εγκαθιστώντας μιαν ασπίδα αντιπυραύλων που θα εκμηδένιζε την ικανότητα αντιποίνων της Ρωσίας, και θα την καθιστούσε υποχείριο πυρηνικού εκβιασμού. Η Ρωσία απάντησε με υπερηχητικούς Διηπειρωτικούς Πυρηνικούς Βαλλιστικούς Πυραύλους, που είναι αδύνατο να αναχαιτισθούν  και τώρα έχει την πυρηνική υπεροχή απέναντι στις ΗΠΑ, αλλά δεν την εκμεταλλεύεται. Η απάντηση των ΗΠΑ είναι να σχίσουν την συνθήκη των ενδιάμεσων πυρηνικών πυραύλων και να ξαναβάλουν τέτοιους πυραύλους στα σύνορα της Ρωσίας.
Μια άλλη όψη της ακύρωσης της Συνθήκης INF είναι ότι το καθεστώς Ομπάμα διέθεσε ένα τρισεκατομμύριο δολάρια των Αμερικανών φορολογουμένων ( επιπλέον του ετήσιου προϋπολογισμού δαπανών του συμπλέγματος συμφερόντων ‘Άμυνας και Ασφάλειας) για την παραγωγή περισσότερων πυρηνικών όπλων, που κανένα τους δεν χρειάζεται, αφού οι ΗΠΑ διαθέτουν αρκετά πυρηνικά για να κονιορτοποιήσουν τον κόσμο κάμποσες φορές. Η κατάργηση της Συνθήκης INF είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να εγκαινιάσεις μια νέα κούρσα εξοπλισμών που θα προσφέρει την δικαιολογία για το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια των φορολογουμένων που η Ουάσιγκτον πληρώνει αυτό το σύμπλεγμα κάθε χρόνο.
Μια τρίτη πλευρά αυτής της απόφασης είναι ότι η Ουάσιγκτον θέλει την έξοδο από την Συνθήκη, για να μπορεί να αναπτύξει ενδιάμεσου βεληνεκούς πυρηνικούς πυραύλους εναντίον της Κίνας. Η Ουάσιγκτον έχει έτοιμα σχέδια πολέμου εναντίον Ρωσίας και Κίνας και έχει πραγματοποιήσει παρομοιώσεις για την έκβαση αυτού του πολέμου. ΄Οπου η Αμερική νικάει, φυσικά.
Η επικίνδυνη ιδέα, ότι ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να κερδηθεί, προωθείται εδώ και κάποια χρόνια από τους νεο-συντηρητικούς, που πρεσβεύουν την αμερικανική παγκόσμια ηγεμονία. Αυτή η ιδέα εξυπηρετεί βέβαια τα υλικά συμφέροντα του πλέγματος συμφερόντων άμυνας/ασφάλειας και είναι δημοφιλής μεταξύ των πρακτόρων επιρροής στην Ουάσιγκτων.
Η πρόφαση της Ουάσιγκτον για την κατάργηση της Συνθήκης INF είναι ότι η Ρωσία απιστεί και παραβίασε την συνθήκη. Αλλά η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να παραβιάσει μιαν συνθήκη που προστατεύει την Ρωσία. Οι ενδιάμεσου βεληνεκούς πύραυλοι της Ρωσίας δεν μπορούν να πλήξουν τις ΗΠΑ και ο μόνος λόγος για τον οποίο θα στοχοποιούσε την Ευρώπη  θα ήταν σε αντίποινα για την ευρωπαϊκή φιλοξενία αμερικανικών πυρηνικών πυραύλων στα ρωσικά σύνορα.
Οι ωφελημένοι από την ανανεωμένη κούρσα  των εξοπλισμών  είναι οι μέτοχοι των επιχειρήσεων του πλέγματος ΄Αμυνα/Ασφάλεια. Η Ουάσιγκτον φουσκώνει τα κέρδη τους εκθέτοντας την ανθρωπότητα σε μεγαλύτερο κίνδυνο  πυρηνικού Αρμαγεδδώνα. Συσσωρεύονται όπλα των οποίων η χρήση θα τερματίσει κάθε ζωή στον πλανήτη. Αυτό κάνει τα όπλα το ακριβώς αντίθετο της ασφάλειας. Ο Τραμπ, του οποίου σκοπός ήταν να εξομαλύνει τις σχέσεις με την Ρωσία, είναι τώρα κάτω από τον αντίχειρα του πλέγματος Άμυνα/Ασφάλεια και ανακοίνωσε την πρόθεση των ΗΠΑ να αποχωρήσουν και από την τελευταία που απομένει συμφωνία ελέγχου  εξοπλισμών –την Συνθήκη Μείωσης Στρατηγικών ΄Οπλων (START).
Η κατάσταση είναι σοβαρή. Ελάχιστα αναφέρουν τα αμερικανικά ΜΜΕ για την ανάσταση της κούρσας των πυρηνικών εξοπλισμών και για ότι γράφουν κατηγορούν την Ρωσία και την Κίνα. Οι Αμερικανοί ακούνε ότι είναι η Κίνα  και όχι οι ΗΠΑ είναι αυτήπου  στρατιωτικοποιεί την Νότια Κινεζική Θάλασσα και η Ρωσία που επιδιώκει να ανασυγκροτήσει την Σοβιετική Αυτοκρατορία και πως αυτές οι προθέσεις απειλούν την αμερικανική εθνική ασφάλεια.  Σαν απόδειξη προβάλλεται μόνο ο ισχυρισμός. Οι Ρώσοι πρόσφεραν απόδειξη πως δεν παραβίασαν την συνθήκη INF, αλλά η Ουάσιγκτον δεν ενδιαφέρεται, επειδή η Ουάσιγκτον δεν εγκαταλείπει την συνθήκη επειδή οι Ρώσοι «την παραβιάζουν».
Η Ουάσιγκτον εγκαταλείπει την συνθήκη επειδή η Ουάσιγκτον θέλει την στρατιωτική ηγεμονία επί της Ρωσίας και της Κίνας και μια καλή πρόφαση για να προσφέρει ένα ακόμη τρισεκατομμύριο δολάρια στο πλέγμα συμφερόντων  Άμυνα/Ασφάλεια. Τελικά ο καπιταλισμός δεν εκμεταλλεύεται μόνο την εργασία. Σκοτώνει και την ζωή στον πλανήτη.
Παραδοσιακά, ένας επιδρομέας προετοιμάζει τον δρόμο προς  τον πόλεμο με συνεχή προπαγάνδα εναντίον της χώρας που θέλει να πλήξει. Η προπαγάνδα παράγει δημόσια υποστήριξη και δικαιολογεί την επίθεση. Το συνεχές ρεύμα προκλητικών κατηγοριών της Ουάσιγκτον εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας (και του Ιράν), για να δικαιολογηθεί η παραβίαση συνθηκών και υψηλότερες εξοπλιστικές δαπάνες, ακούγονται από την Ρωσία και την Κίνα σαν να στοχοποιούνται για επίθεση. Είναι ανεύθυνο και ριψοκίνδυνο να πείθεις πυρηνικές δυνάμεις πως πρόκειται να υποστούν επίθεση. Δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος για να προκαλέσεις έναν πόλεμο. Η Ρωσία και Κίνα ακούνε ότι άκουγε ο Σαντάμ Χουσείν, ότι άκουγε ο Καντάφι, ότι άκουσε ο ΄Ασαντ, ότι ακούει το Ιράν. Αντίθετα από αυτά τα θύματα της Ουάσιγκτον, η Ρωσία και η Κίνα διαθέτουν ουσιώδη επιθετική ικανότητα. Όταν μια χώρα έχει πειστεί πως είναι στο στόχαστρο για επίθεση, θα καθίσει εκεί άπραγη να περιμένει να της επιτεθούν;
Η Ουάσιγκτον μπορεί να στήνει την Αμερική σαν στόχο για προληπτικό πλήγμα, με το ξέφρενο ρεύμα κατηγοριών και προκλήσεων από άτομα πολύ ηλίθια για να έχουν  στην κατοχή τους πυρηνικά όπλα. Στην πυρηνική εποχή είναι αφροσύνη για μια κυβέρνηση να αντικαθιστά την διπλωματία με απειλές και εξαναγκασμούς. Η αφροσύνη της Ουάσιγκτον είναι η πιο επικίνδυνη απειλή που αντιμετωπίζει ο κόσμος.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου