Articles by "Στυλιανού"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Zero Hedge, 10-10-21
Authored by Doug Bandow via AntiWar.com,
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν έκανε αυτό που οι τρεις προκάτοχοί του δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν: να σταματήσουν έναν φαινομενικά ατελείωτο πόλεμο. Χρειάστηκαν δύο δεκαετίες, αλλά τα αμερικανικά στρατεύματα δεν πολεμούν πλέον στο Αφγανιστάν.

Μια σημαντική πτυχή της αποχώρησης των ΗΠΑ ήταν το κλείσιμο των βάσεων της Ουάσιγκτον, οι οποίες κάποτε εξαπλώνονταν σε ολόκληρη τη χώρα. Ο Μπάρμπα Σαμ έφυγε από την Αεροπορική Βάση Μπαγκράμ, τη μεγαλύτερη εγκατάσταση της Αμερικής στο Αφγανιστάν, επιστρέφοντας στο σπίτι.

Ωστόσο, περίπου 750 αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις παραμένουν ανοικτές σε 80 έθνη και εδάφη σε όλο τον κόσμο.

Καμία άλλη χώρα στην ανθρώπινη ιστορία δεν είχε τέτοια κυρίαρχη παρουσία. Η Μεγάλη Βρετανία ήταν η ηγετική αποικιακή δύναμη, αλλά ο στρατός της ήταν μικρός. Το Λονδίνο έπρεπε να συμπληρώσει τα δικά του στρατεύματα με ξένους μισθοφόρους, όπως στην Αμερικανική Επανάσταση. Σε πολέμους με μεγάλες δυνάμεις η Βρετανία παρείχε στους συμμάχους της οικονομικές επιδοτήσεις και όχι στρατιώτες.

Προηγούμενες αυτοκρατορίες, όπως η Ρώμη, η Περσία και η Κίνα, ήταν ισχυρές στα δικά τους βασίλεια, αλλά είχαν μικρή εμβέλεια πέρα από αυτά. Το τελευταίο δεν έφτασε ποτέ εκτός Ασίας. Η Περσία αναχαιτίστηκε δύο φορές από τα ελληνικά πόλεις-κράτη. Όσο μεγάλη κι αν έγινε η Ρώμη, η εξουσία της δεν πήγε ποτέ πολύ πέρα από τη Μεσόγειο, με την Κεντρική Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή τα όριά της. Ο Νέος Κόσμος παρέμεινε πέρα από τη γνώση πόσο μάλλον τον έλεγχο και των τριών.

Μια νέα μελέτη του Ινστιτούτου Κουίνσι από τον Ντέιβιντ Βάιν του Αμερικανικού Πανεπιστημίου και τον Πάτερσον Ντέπεν και τη Λία Μπόλγκερ περιγράφει λεπτομερώς την παγκόσμια στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον έχει σχεδόν τριπλάσιες βάσεις από πρεσβείες και προξενεία. Η Αμερική έχει επίσης τρεις φορές όσες εγκαταστάσεις από όλες τις άλλες χώρες μαζί. Η Βρετανία έχει 145. Η Ρωσία 2 με 3 δωδεκάδες. Η Κίνα πέντε. Αν και ο αριθμός των αμερικανικών εγκαταστάσεων έχει μειωθεί στο μισό από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο αριθμός των εθνών που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις έχει διπλασιαστεί. Η Ουάσιγκτον είναι τόσο πρόθυμη να τοποθετήσει δυνάμεις σε αντιδημοκρατικές όσο και δημοκρατικές χώρες.

Η μελέτη υπολογίζει ότι το ετήσιο κόστος αυτής της εκτεταμένης δομής βάσεων είναι περίπου 55 δισεκατομμύρια δολάρια. Η προσθήκη αυξημένων δαπανών προσωπικού ανέρχεται συνολικά σε 80 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι πλουσιότερες χώρες, οι οποίες απολαμβάνουν άσκοπα αυτό που ισοδυναμεί με την ευημερία της άμυνας, συνήθως καλύπτουν ένα μέρος του κόστους μέσω της «στήριξης του έθνους υποδοχής». Όχι και τόσο οι νεότεροι πελάτες της Ουάσιγκτον. Πράγματι, κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο στρατός των ΗΠΑ ξόδεψε έως και 100 δισεκατομμύρια δολάρια για νέες κατασκευές, κυρίως σε χώρες όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν, οι οποίες ήταν οικονομικές μαύρες τρύπες.

Αν και οι αμερικανικές βάσεις αντιμετωπίζουν έντονη τοπική αντιπολίτευση σε ορισμένες περιοχές, όπως η Οκινάουα, οι εγκαταστάσεις θεωρούνται ευπρόσδεκτοι πάροχοι χρήματος σε άλλους. Όταν ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ πρότεινε την απομάκρυνση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Γερμανία, για πολλούς ντόπιους η μεγαλύτερη ανησυχία ήταν η οικονομική. Πράγματι, η γκρίνια των τοπικών πολιτικών που έβλεπαν την παρουσία της Αμερικής ως οικονομικό και όχι ως ζήτημα ασφάλειας ήταν αρκετά δυνατή για να ακουστεί σε μεγάλη απόσταση. Όχι μόνο πίστευαν ότι οι Αμερικανοί τους χρωστούσαν στρατιωτική προστασία. Κατά την άποψή τους , οι Αμερικανοί είχαν επίσης καθήκον να ενισχύσουν τις οικονομίες τους.

Ωστόσο, το κόστος της επέκτασης στον πλανήτη της Ουάσιγκτον είναι κάτι περισσότερο από οικονομικό. Ο Βάϊν και οι άλλοι εξηγούν:

«Οι βάσεις αυτές είναι δαπανηρές με διάφορους τρόπους: οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά. Οι αμερικανικές βάσεις σε ξένα εδάφη συχνά αυξάνουν τις γεωπολιτικές εντάσεις, στηρίζουν αντιδημοκρατικά καθεστώτα και χρησιμεύουν ως εργαλείο στρατολόγησης μαχητικών ομάδων που αντιτίθενται στην αμερικανική παρουσία και οι κυβερνήσεις ενισχύουν την παρουσία τους. Σε άλλες περιπτώσεις, χρησιμοποιούνται ξένες βάσεις και έχουν διευκολύνει τις Ηνωμένες Πολιτείες να ξεκινήσουν και να εκτελέσουν καταστροφικούς πολέμους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Υεμένη, τη Σομαλία και τη Λιβύη».

Ίσως οι πιο ακριβές εγκαταστάσεις ήταν αυτές που δημιουργήθηκαν στη Σαουδική Αραβία μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου. Νοικιάζοντας μέλη του αμερικανικού στρατού ως σωματοφύλακες για τη σαουδική δυναστεία, η Ουάσιγκτον εγγυάται μια από τις πιο άθλιες δικτατορίες που υπάρχουν, ένα απόλυτα ολοκληρωτικό κράτος χωρίς πολιτική, θρησκευτική ή κοινωνική ελευθερία. Αν ο διάδοχος του θρόνου Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, υπεύθυνος για τη δολοφονία και τον διαμελισμό του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι πριν από τρία χρόνια, έχει χαλαρώσει ορισμένα κοινωνικά δεσμά, έχει εντείνει σημαντικά τους πολιτικούς ελέγχους .

Ακόμα χειρότερα από την άποψη της εξωτερικής πολιτικής, η παρουσία της Αμερικής είναι ένα από τα παράπονα που ώθησε τον Οσάμα Μπιν Λάντεν να στοχεύσει τις ΗΠΑ Ο τότε υφυπουργός Άμυνας Πολ Γούλφοβιτς παραδέχθηκε τον Φεβρουάριο του 2003, πριν από την εισβολή στο Ιράκ, ότι η περιφερειακή παρουσία της Αμερικής είχε κοστίσει «πολύ περισσότερο από χρήματα». Οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί στο Ιράκ και τα αμερικανικά στρατεύματα στη Σαουδική Αραβία ήταν «η κύρια συνταγή στρατολόγησης του Οσάμα Μπιν Λάντεν».

Ίσως το πιο σοβαρό τίμημα των ατελείωτων βάσεων ήταν οι ατελείωτοι πόλεμοι. Προφανώς, η αιτιώδης συνάφεια είναι πολύπλοκη. Ωστόσο, η μετάβαση στον πόλεμο συνήθως οδηγεί στη δημιουργία νέων εγκαταστάσεων. Τέτοιες εγκαταστάσεις ενθαρρύνουν τη συνέχιση της στρατιωτικής παρουσίας. Η ύπαρξη κοντινών βάσεων μειώνει το οριακό κόστος παρέμβασης και αυξάνει τον μέγιστο πειρασμό να αναλάβει νέες δεσμεύσεις, να παρέμβει σε τοπικές διαμάχες και να εισέλθει σε κοντινές συγκρούσεις. Η μελέτη Quincy σημείωσε: «Από το 1980, οι αμερικανικές βάσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή έχουν χρησιμοποιηθεί τουλάχιστον 25 φορές για την έναρξη πολέμων ή άλλων πολεμικών ενεργειών σε τουλάχιστον 15 χώρες μόνο σε αυτή την περιοχή. Από το 2001, ο αμερικανικός στρατός έχει εμπλακεί σε μάχες σε τουλάχιστον 25 χώρες παγκοσμίως».

Οι αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις αυξάνουν επίσης τις προσδοκίες των χωρών υποδοχής και των γειτονικών χωρών. Μετά την επίθεση του Ιράν στις σαουδαραβικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις τον Σεπτέμβριο του 2019, οι καλομαθημένοι Σαουδάραβες βασιλικοί ανέμεναν αντίποινα από τις ΗΠΑ, αλλά απογοητεύτηκαν πολύ. Αν και ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχε δίκιο που επέτρεψε στους Σαουδάραβες να «πολεμήσουν τους δικούς τους πολέμους», όπως είχε τουιτάρει πέντε χρόνια πριν, η στρατιωτική παρουσία της Αμερικής, την οποία είχε αυξήσει ο Τραμπ, ενθάρρυνε το Ριάντ να περιμένει περισσότερα – και θα μπορούσε να παρακινήσει έναν πιο συμβατικό πρόεδρο να δράσει.

Ο Βάϊν και οι συνεργάτες της μελέτης επισημαίνουν και άλλες δαπάνες. Το Υπουργείο Αμύνης είναι ένας απαίσιος περιβαλλοντικός παράγοντας. Αν και οι πρακτικές του έχουν βελτιωθεί πολύ τα τελευταία χρόνια, η συσσωρευμένη ζημία είναι τεράστια. Υπάρχουν επίσης ερωτήματα σχετικά με την τάση της Ουάσιγκτον να φορτώνει αμερικανικά εδάφη, όπως το Γκουάμ, με στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Τέτοιες περιοχές δεν είναι ακριβώς ξένες, αλλά η έκθεση Quincy υποστήριξε ότι η ισχυρή παρουσία βάσεων «συνέβαλε στη διαιώνιση της αποικιακής τους σχέσης με τις υπόλοιπες Ηνωμένες Πολιτείες και τη δεύτερης κατηγορίας αμερικανική υπηκοότητα των λαών τους».

Αλίμονο, το Υπουργείο Αμύνης είναι λιγότερο αποκαλυπτικό για τον αριθμό των βάσεων που διατηρεί στο εξωτερικό. Σύμφωνα με την μελέτη: «Μέχρι το οικονομικό έτος 2018, το Πεντάγωνο παρήγαγε και δημοσίευσε ετήσια έκθεση σύμφωνα με τη νομοθεσία των ΗΠΑ. Ακόμη και όταν εκπόνησε αυτή την έκθεση, το Πεντάγωνο παρείχε ελλιπή ή ανακριβή στοιχεία, αποτυγχάνοντας να τεκμηριώσει δεκάδες γνωστές εγκαταστάσεις. Για παράδειγμα, το Πεντάγωνο ισχυρίζεται εδώ και καιρό ότι έχει μόνο μία βάση στην Αφρική – στο Τζιμπουτί. Αλλά η έρευνα δείχνει ότι υπάρχουν τώρα περίπου 40 εγκαταστάσεις διαφόρων μεγεθών στην ήπειρο. ένας στρατιωτικός αξιωματούχος αναγνώρισε 46 εγκαταστάσεις το 2017.»

Η κυβέρνηση Μπάιντεν θα πρέπει να καταστήσει προτεραιότητα τον εξορθολογισμό του δικτύου βάσεων των ΗΠΑ. Πράγματι, αυτό θα πρέπει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Παγκόσμιας Επισκόπησης Στάσης που ανακοίνωσε ο πρόεδρος στην ομιλία του τον Φεβρουάριο στους υπαλλήλους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Εξήγησε ότι ο υπουργός Άμυνας Λόιντ Όστιν θα ηγηθεί της διαδικασίας «ώστε το στρατιωτικό μας αποτύπωμα να ευθυγραμμιστεί κατάλληλα με τις προτεραιότητές μας για την εξωτερική πολιτική και την εθνική ασφάλεια. Θα συντονίζεται σε όλα τα στοιχεία της εθνικής μας ασφάλειας».

Το αρχικό καθήκον θα πρέπει να είναι η δημόσια καταχώριση των στρατιωτικών εγκαταστάσεων και των σκοπών τους. Στη συνέχεια, οι εγκαταστάσεις θα πρέπει να εδραιωθούν, ακόμη και αν κάτι τέτοιο εξοργίζει τους τοπικούς πολιτικούς και τις τοπικές κοινότητες. Σε τελική ανάλυση, αυτή η διαδικασία θα πρέπει να είναι σχετικά ανώδυνη στο εξωτερικό, σε αντίθεση με το κλείσιμο των εγχώριων βάσεων, το οποίο αναπόφευκτα προκαλεί πυρετώδη τοπική και βουλευτικές αντιδράσεις.

Το επόμενο βήμα θα ήταν πιο δύσκολο αλλά απαραίτητο. Η διοίκηση θα πρέπει να επανεξετάσει τις υποκείμενες δεσμεύσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσει τις βάσεις. Ευρώπη δεν χρειάζεται αμερικανική στρατιωτική παρουσία για άμυνα: Η ήπειρος απολαμβάνει ένα οικονομικό πλεονέκτημα 11-1 και περισσότερο από 3-1 προβάδισμα πληθυσμού έναντι της Ρωσίας. Η Νότια Κορέα έχει μια οικονομική υπεροχή 55-1 και 2-1 πληθυσμό έναντι του Βορρά. Οι μοναρχίες του Κόλπου της Μέσης Ανατολής είναι καλά οπλισμένες και τώρα συνεργάζονται με το Ισραήλ καθώς και μεταξύ τους. Η παρουσία της Ουάσιγκτον στο Ιράκ είναι περιττή, καθώς η ίδια και οι γείτονές της θα μπορούσαν μαζί να αντιμετωπίσουν τυχόν εναπομείνασες απειλές από το Ισλαμικό Κράτος. Η παρέμβαση της Αμερικής στον συριακό εμφύλιο πόλεμο δεν είχε ποτέ νόημα. Η Ναυτική Εκστρατευτική Δύναμη που βρίσκεται στην Οκινάουα συνδέεται με κορεατικά και όχι κινεζικά απρόοπτα και οι αμερικανικές βάσεις εκεί επιβαρύνουν άδικα τον τοπικό πληθυσμό.

Ο τερματισμός των εγγυήσεων ασφαλείας των ΗΠΑ και η αποφυγή αγώνων που δεν είναι δικές της Αμερικής θα επέτρεπαν στην Ουάσινγκτον να κλείσει πολλές υπάρχουσες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Η διακοπή των ατελείωτων πολέμων στη Μέση Ανατολή θα μείωνε τη σημασία των υλικοτεχνικών κόμβων στη Γερμανία και αλλού. Σε κατάλληλες περιπτώσεις, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τις βάσεις τους με πρόσβαση έκτακτης ανάγκης σε ξένες εγκαταστάσεις για την αντιμετώπιση απροσδόκητων απρόοπτου. Σε γενικές γραμμές η Ουάσιγκτον θα πρέπει να περάσει από την πρώτη γραμμή στο αποθεματικό καθεστώς σε όλο τον κόσμο.

Το διεθνές περιβάλλον απειλής έχει αλλάξει δραματικά από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ωστόσο το παγκόσμιο δίκτυο της Αμερικής παραμένει. Ο αντίκτυπος της σοβιετικής κατάρρευσης και της διάλυσης του Συμφώνου της Βαρσοβίας ήταν πολύ μεγάλος για να μην έχει εξαλείψει ορισμένες αμερικανικές εγκαταστάσεις, αλλά κατά τα άλλα το Πεντάγωνο ήταν απρόθυμο να εγκαταλείψει τις υπάρχουσες βάσεις.

Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να κλείσει μια τοπική εγκατάσταση, φαίνεται, είναι να χάσει έναν πόλεμο, όπως στο Βιετνάμ και το Αφγανιστάν. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Η Αμερική δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να φρουρεί τον κόσμο. Η κυβέρνηση Μπάιντεν θα πρέπει να κάνει τις ΗΠΑ μια κανονική χώρα και πάλι. Και αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλες αυτοκρατορικές λεγεώνες τοποθετημένες σε όλο τον κόσμο για σκοπούς άλλους από την άμυνα της Αμερικής.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Jean Goychman. Reseau International.

[Το κατωτέρω άρθρο του Γάλλου σχολιαστή - με την έναρξη της προβολής υποψηφίων για τις προσεγγίζουσες προεδρικές εκλογές- παρουσιάζει το κορυφαίο σήμερα θέμα κοινωνικού προβληματισμού στις χώρες της Ευρώπης –τουλάχιστον. Τα όσα εκθέτει και επισημαίνει για την Γαλλία, έχουν φυσικά πολλαπλάσιο ενδιαφέρον, ισχύ και εφαρμογή σε μικρότερες χώρες - όπως ο Έλληνας αναγνώστης θα διαπιστώσει αναγνωρίζοντας ομοιότητες και αντιστοιχίες.]

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Για δεκαετίες, αν όχι περισσότερο, η πολιτική ζωή της χώρας μας χαρακτηριζόταν από ένα είδος δυαδικής επιλογής που μας έκανε είτε δεξιούς είτε αριστερούς. Η «κεντρώα» ιδιότητα θα μπορούσε να υπάρχει, αλλά ορίστηκε μόνο σε σχέση με αυτό, συχνά συνοδευόμενη από μια «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» η οποία, στην πραγματικότητα, θεωρητικοποίησε την ανεξαρτησία, ακόμη και αν ήταν προσωρινή.

Από καιρό ενσαρκωμένο από το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κίνημα (MRP), αυτό το κεντρώο κίνημα γνώρισε μιαν ορισμένη αναβίωση υπό τον Valéry Giscard d'Estaing, ο οποίος υποστήριξε ότι η Γαλλία πρέπει να κυβερνηθεί στο κέντρο. Στην πραγματικότητα, οι οπαδοί του κέντρου χαρακτηρίστηκαν κυρίως από τον «Ατλαντισμό» τους, ένα ελάχιστα μεταμφιεσμένο συνώνυμο του ευρωπαϊκού φεντεραλισμού, στο οποίο μια σειρά από ομάδες προβληματισμού δεν απομακρύνθηκαν ποτέ από το όραμα του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ..

Έχοντας απορροφηθεί εν μέρει από το UDF κατά τη διάρκεια των χρόνων του Ζισκάρ, οι κεντρώοι υπέφεραν με διαφορετικά ονόματα. Σταδιακά, η μείωση του χάσματος «αριστεράς-δεξιάς» τους οδήγησε να προσαρμόσουν ουσιαστικά τις ψήφους τους σύμφωνα με το ευρωπαϊκό τους όραμα.

Η Αριστερά, που ενσαρκώνεται κυρίως από το Σοσιαλιστικό Κόμμα από τα χρόνια του Μιτεράν, πήρε τη στροφή προς τον ευρωπαϊκό φεντεραλισμό, αλλά το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε ένα άλλο ευρωπαϊκό όραμα, το οποίο ήταν πιο κοντά στην «Ευρώπη των Εθνών και των Πατριωτικών Χωρών» που υποστήριζε ο ντε Γκωλ.

Τα πράγματα γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα.

Η δεκαετία του '80 σηματοδότησε μια γενικευμένη στροφή προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό και τις ευρωπαϊκές συνθήκες που τον κωδικοποίησαν. Η Ενιαία Πράξη του 1986 και η Συνθήκη του Μάαστριχτ που εγκρίθηκε το 1992 σηματοδότησαν αυτή την περίοδο προόδου προς στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Η μεταβίβαση αρμοδιοτήτων μεταξύ των κρατών μελών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιταχύνθηκε. Παράλληλα με αυτόν τον φεντεραλιστικό προσανατολισμό, ο οποίος προσέφυγε κυρίως σε εκείνους που είδαν στον λεγόμενο οικονομικό φιλελευθερισμό ένα λαμπρό μέλλον για ολόκληρο τον πλανήτη, ξεκίνησε ένα κίνημα αντίθεσης σε αυτό το όραμα.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποίησαν ότι η συνέπεια αυτού του φιλελευθερισμού που βασίζεται στο «ελεύθερο εμπόριο» ήταν μια μετεγκατάσταση εργασίας που θα είχε μεγάλη εξάπλωση και θα επηρέαζε κυρίως τις βιομηχανικές εταιρείες.

Αυτός ο προβληματισμός, ο οποίος δεν είχε ξεκινήσει από κανένα πολιτικό κόμμα, και μόνο δειλά από λίγα συνδικάτα, που έβλεπαν τις συνέπειες στην απώλεια θέσεων εργασίας, βρήκε οπαδούς σε ένα σημαντικό μέρος της γαλλικής κοινωνίας, όλων των πολιτικών απόψεων.

Ευαισθητοποίηση των μελλοντικών θυμάτων

Η αποκάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος της 29ης Μαΐου 2005. 55% των Γάλλων ψήφισαν «Όχι» στη συνταγματική συνθήκη. Η λαϊκή θέληση ακούστηκε: Μια σοβαρή πλειοψηφία των Γάλλων δεν ήθελε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα έπρεπε να οδηγήσει τους πολιτικούς ηγέτες, ανεξάρτητα από την προσωπική τους άποψη, σε μια καμπή της ευρωπαϊκής πολιτικής και σε μια βαθιά αμφισβήτηση. Δυστυχώς, αυτό δεν συνέβη και προτιμήθηκε «να τεθεί η σκόνη κάτω από το χαλί», με την επικύρωσή της συνθήκης και παρακάμφθηκε το Σύνταγμα με μια ευρωπαϊκή συνθήκη που υιοθέτησε ακριβώς τους όρους της συνθήκης που απορρίφθηκε από τον γαλλικό λαό.

Αυτό κατέστρεψε την λίγη εμπιστοσύνη που είχαν ακόμα οι Γάλλοι στην άρχουσα πολιτική τάξη τους. Προσθέστε σε αυτό την ολοένα και πιο κοινή αίσθηση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προσλάμβανε τα χαρακτηριστικά του προπλάσματος προς επίδειξη μιας καλπάζουσας παγκοσμιοποίησης, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει μόνο στην εξαθλίωση των μεσαίων τάξεων που προέκυψαν από τον βιομηχανικό καπιταλισμό, και που καταδικάζονταν σε εξαφάνιση λόγω γενικευμένης χρηματιστικής οικονομίας.

Γραμμή κατάγματος

Για όλους αυτούς τους λόγους, προέκυψε μια νέα γραμμή διχασμού. Διαχωρίζει εκείνους που έχουν αντιληφθεί τις ολέθριες συνέπειες του εφαρμοζόμενου παγκοσμιακού σχεδίου και εκείνους που, αντίθετα, πιστεύουν ότι είναι μια ευκαιρία για τη Γαλλία να συνεχίσει να υπάρχει μέσω της ενσωμάτωσής της στην Ευρώπη, η οποία θα μπορούσε έτσι να ακουστεί στην παγκόσμια συναυλία.

Οι πρώτοι είναι πεπεισμένοι ότι θα χάσουν τα πάντα και οι τελευταίοι πιστεύουν ότι αυτή είναι η αναπόφευκτη πορεία προόδου και ότι οι διαστάσεις της Γης έχουν μειωθεί αρκετά ώστε να προβλέπεται η εξαφάνιση των συνόρων.

Μια «λαϊκιστική» αντιπολίτευση και μια διεθνοποίηση του διχασμού

Αυτή η διαίρεση εμφανίζεται περισσότερο οριζόντια παρά κάθετη. Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας, εκείνοι που ζουν κυρίως σε μεγάλες πόλεις και έχουν ήδη διεθνοποιηθεί, είναι μάλλον ευνοϊκοί για αυτή την παγκοσμιοποίηση. Από την άλλη, οι λιγότερο προνομιούχες κοινωνικές τάξεις, που ζουν στην υπόλοιπη επικράτεια, ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για τη διατήρηση του έθνους-κράτους τους, στο οποίο βλέπουν τη μητέρα γη και την προστατευτική πατρίδα.

Μια πολύ αποκαλυπτική εικόνα είναι αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Οι πιο αφοσιωμένοι στην παγκοσμιακή ιδέα είναι εκείνοι που ζουν στις ανατολικές και δυτικές ακτές, ενώ εκείνοι στην εσωτερική λωρίδα έχουν παραμείνει πιο απομονωμένοι. Και το ίδιο ισχύει και σε πολλά μέρη.

Τι συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί από αυτό;


Φαίνεται σήμερα ότι πολλοί λαοί ξυπνούν και δεν θέλουν να εξαφανιστούν, πνιγμένοι σε ένα ανόμοιο σύνολο στο οποίο θα έχαναν τόσο τον πολιτισμό τους όσο και την ταυτότητά τους. Σκοπεύουν να διατηρήσουν την εθνική ανεξαρτησία που τους δίνει την κυριαρχία τους. Αυτό είναι εντελώς ασύμβατο με τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης που δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να προκύψει από μια δημοκρατική διαδικασία. Ως εκ τούτου, ο χρόνος φαίνεται να παίζει εναντίον των παγκοσμιοποιών, οι οποίοι, αφού εργάστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια σκιά που ευνοεί τη διακριτικότητα -το προνόμιο των μυστικών οργανώσεων- αναγκάζονται τώρα να εμφανιστούν στο πλήρες φως. Αυτό που μέχρι τώρα έδινε αφορμή για όποιον προσεγγίζει το θέμα να κατηγορηθεί αμέσως για συνωμοσία, γίνεται τώρα εξόφθαλμο σε κάθε κάπως διορατικό παρατηρητή. Είναι σημαντικό για αυτούς να επιταχύνουν τον ελιγμό.

Εδώ είναι το μέλλον που κρίνεται στη μάχη που έρχεται, και υποβιβάζει στο επίπεδο του λειψάνου αυτή την κατάταξη «δεξιός»-«αριστερός», που έχει γίνει αναχρονιστική, ακόμα και αν κάποιοι, από έναν ξεπερασμένο πολιτικό υπολογισμό, προσπαθούν να προσκολληθούν σε αυτήν ως σωσίβιο.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 14-10-21
Authored by John V. Walsh via AntiWar.com, μετάφραση: Μ. Στυλιανού

«Εξακολουθούν να υπάρχουν σαφείς διαφορές μεταξύ Γαλλίας και ΗΠΑ, λέει ο Γάλλος υπουργός», είναι ο τίτλος ενός αξιοσημείωτου άρθρου που εμφανίζεται στους New York Times αυτή την εβδομάδα. Ο υπουργός, Bruno Le Maire, είναι βάναυσα ειλικρινής σχετικά με τη φύση των διαφορών όπως πιστοποιούν τα παρακάτω αποσπάσματα . Στην πραγματικότητα, ισοδυναμούν με διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Γαλλίας και της ΕΕ από τις ΗΠΑ.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι διαφορές αφορούν την Κίνα μετά τον θόρυβο σχετικά με την πώληση αμερικανικών πυρηνικών υποβρυχίων στην Αυστραλία και την εκπληκτική (για τους Γάλλους) ακύρωση των συμβάσεων με τη Γαλλία για υποβρύχια. Ο κ. Λεμέρ, με λόγο γονέως που επιπλήττει, το χαρακτήρισε ως "κακή συμπεριφορά από την κυβέρνηση των ΗΠΑ".

Ο Γάλλος υπουργός οικονομικών με τον πρόεδρπρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν



Ο κ. Λεμέρ κατέστησε σαφές ότι η διαφωνία για τα υποβρύχια είναι ενδεικτική των βαθύτερων διαφορών στην θέαση του κόσμου που έχουν προκύψει όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και στην ΕΕ ως συνέπεια της ανόδου της Κίνας.

Το άρθρο των NYT αναφέρει :

"' Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να αντιμετωπίσουν την Κίνα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να συνεργασθεί με την Κίνα», δήλωσε ο κ. ΛεΜέρ, στενός σύμμαχος του προέδρου της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, σε ευρεία συνέντευξη εν όψει των συνεδριάσεων (του ΔΝΤ). Αυτό ήταν φυσικό, πρόσθεσε, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η κορυφαία δύναμη στον κόσμο και δεν «θέλουν η Κίνα να γίνει σε λίγα χρόνια ή σε μερικές δεκαετίες η πρώτη υπερδύναμη στον κόσμο.

Αντίθετα, Η στρατηγική προτεραιότητα της Ευρώπης, είναι η ανεξαρτησία, «που σημαίνει να είναι σε θέση να οικοδομήσει περισσότερες ικανότητες στην άμυνα, να υπερασπιστεί τη δική της άποψη για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, να υπερασπιστεί το δικό της οικονομικό συμφέρον, να έχει πρόσβαση σε βασικές τεχνολογίες και να μην εξαρτάται υπερβολικά από τις αμερικανικές τεχνολογίες», δήλωσε.

Το άρθρο των Τάϊμς της Ν. Υόρκης συνεχίστηκε, επικαλούμενο τον Γάλλο υπουργό Οικονομικών:

«Το βασικό ερώτημα τώρα για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι να γίνει "ανεξάρτητη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ικανή να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της, είτε οικονομικά είτε στρατηγικά συμφέροντα".

Ο Λεμέρ θα μπορούσε να είχε προλογίσει αυτή τη δήλωση με το: «Όταν κατά τη διάρκεια των ανθρώπινων γεγονότων, καθίσταται απαραίτητο για έναν λαό να διαλύσει τους πολιτικούς δεσμούς που τον έχουν συνδέσει με έναν άλλο και να κανταλάβει μεταξύ των δυνάμεων της γης, τον ξεχωριστό και ισότιμο σταθμό στον οποίο τον προορίζουν οι Νόμοι της Φύσης και ο της Φύσης Θεός, ένας αξιοπρεπής σεβασμός στις γνώμες της ανθρωπότητας απαιτεί να δηλώσουν τις αιτίες που τους ωθούν στο χωρισμό.»

Οι επιπτώσεις μεταξύ των κρατών της Γαλλίας και του AUKUS έχουν δημιουργήσει αμηχανία στα κράτη του Ειρηνικού-Ινδικού Ωκεανών. Η Αυστραλία θα πρέπει να γεφυρώσει το έλλειμμα εμπιστοσύνης που έχει δημιουργήσει με τους Ευρωπαίους συμμάχους της η ένταξη της στην #AUKUS . , γράφουν δημοσιεύματα των χωρών της περιοχής

Ως έμπειρος διπλωμάτης που είναι ο κ. Λεμέρ, κάποια ψυχρή παρηγοριά στην άτακτη κυβέρνηση των ΗΠΑ, λέγοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν «ο στενότερος συνεργάτης μας» όσον αφορά τις αξίες, το οικονομικό μοντέλο, τον σεβασμό του κράτους δικαίου και την αποδοχή της ελευθερίας. Ενώ για την Κίνα είπε: «Δεν μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες ή το ίδιο οικονομικό πρότυπο».

Το άρθρο συνέχισε:

«Ερωτηθείς εάν οι διαφορές σχετικά με την Κίνα σημαίνουν αναπόφευκτη απόκλιση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης, ο κ. Λε Μερ είπε, «Θα μπορούσε να είναι έτσι αν δεν είμαστε προσεκτικοί». Αλλά πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποφευχθεί αυτό, πράγμα που σημαίνει «αναγνώριση της Ευρώπης ως μιας από τις τρεις υπερδυνάμεις στον κόσμο για τον 21ο αιώνα, μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα».

Και το άρθρο κατέληξε:.

«Ένα από τα μεγαλύτερα επιμένοντα σημεία διαφωνίας είναι οι δασμοί μετάλλων που επέβαλε ο πρώην πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ παγκοσμίως το 2018. Αξιωματούχοι αντιμετωπίζουν δύσκολες διαπραγματεύσεις τις προσεχείς εβδομάδες. Οι Ευρωπαίοι σχεδιάζουν να επιβάλουν δασμούς αντιποίνων σε μια σειρά αμερικανικών προϊόντων από την 1η Δεκεμβρίου, εκτός αν ο κ. Μπάιντεν αποσύρει έναν δασμό 25% για τον ευρωπαϊκό χάλυβα και έναν φόρο 10% στο αλουμίνιο.

«Εάν θέλουμε να βελτιώσουμε τις διμερείς οικονομικές σχέσεις μεταξύ των ηπείρων, το πρώτο βήμα πρέπει να είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες να άρουν τις κυρώσεις στην υπόθεση χάλυβα και αλουμινίου», δήλωσε ο κ. Λε Μέρ. «Έχουμε βαρεθεί τους εμπορικούς πολέμους», πρόσθεσε.

Οι κοινές αξίες είναι καλές, αλλά τα κοινά κέρδη είναι σαφώς καλύτερα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το Κρεμλίνο αναφέρει ότι ΗΠΑ και Ρωσία συμφωνούν ότι η Ουκρανία πρέπει να δώσει στο Ντονμπάς ειδικό αυτόνομο καθεστώς

Η Νούλαντ χαιρετίζει «παραγωγική συνάντηση» στη Μόσχα

Ο Ρώσος αναπληρωτής επιτελάρχης του προεδρικού εκτελεστικού γραφείου Ντμίτρι Κόζακ και η υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ για Πολιτικές Υποθέσεις Βικτόρια Νούλαντ

Jonny Tickle, RT, 14-10-21

Ρωσία και ΗΠΑ συμφώνησαν να συνεχίσουν τις συζητήσεις για την κατάσταση στα ανατολικά της Ουκρανίας, με αμφότερα τα μέρη να συμφωνούν για την ανάγκη εφαρμογής από το Κίεβο των αμφιλεγόμενων συμφωνιών του Μινσκ για τη δημιουργία ειρήνης στην περιοχή.

Αυτό σύμφωνα με τον Ντμίτρι Κόζακ, αναπληρωτή επιτελάρχη του Κρεμλίνου, ο οποίος μίλησε στα ΜΜΕ μετά από συνάντηση στη Μόσχα με την υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ για Πολιτικές Υποθέσεις Βικτόρια Νούλαντ. Η Νούλαντ βρίσκεται στη Μόσχα για τριήμερη επίσκεψη εργασίας και έχει ήδη συναντηθεί με τον Ρώσο υφυπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Ριαμπκόφ και τον Ρώσο υφυπουργό Άμυνας Αλεξάντερ Φόμιν. Η Νούλαντ είχε προηγουμένως απαγορευτεί να εισέλθει στη χώρα στο πλαίσιο των αντι-κυρώσεων κατά της Ουάσινγκτον, αλλά το Κρεμλίνο συμφώνησε να την αφαιρέσει από τη μαύρη λίστα για να επιτρέψει τη σύντομη επίσκεψη (σε αντάλλαγμα αντίστοιχης αμερικανικής υπέρ «απαγορευμένου» Ρώσου διπλωμάτη).

«Πραγματοποιήθηκε διεξοδικός και εποικοδομητικός διάλογος σχετικά με τη διευθέτηση της σύγκρουσης στη νοτιοανατολική Ουκρανία», δήλωσε ο Κόζακ στην ειδησεογραφική εφημερίδα Kommersant.

«Επιβεβαιώθηκε ότι οι συμφωνίες του Μινσκ παραμένουν η μοναδική βάση για διευθέτηση», συνέχισε. «Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, οι ΗΠΑ επιβεβαίωσαν τη θέση τους... ότι η σημαντική πρόοδος προς την επίλυση της σύγκρουσης είναι απίθανη χωρίς καμία συμφωνία σχετικά με τις μελλοντικές παραμέτρους της αυτονομίας του Ντονμπάς. Με άλλα λόγια, δίνοντας στην περιοχή ένα ειδικό καθεστώς εντός της Ουκρανίας».

Η ίδια η Νούλαντ χαρακτήρισε τις συνομιλίες στο Κρεμλίνο «παραγωγικές» και «χρήσιμες».

Η Nuland είναι περισσότερο γνωστή παγκοσμίως για την επίσκεψή της στον ιστότοπο των διαδηλώσεων στην πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου στα τέλη του 2013, όταν εθεάθη να μοιράζει μπισκότα σε διαδηλωτές. Αυτό προκάλεσε αναταραχή στη Μόσχα, η οποία το είδε ως απροκάλυπτη αμερικανική υποστήριξη για το κίνημα.

(Σημείωση: Διακριτικός ο συντάκτης του άρθρου παραλείπει να υπομνήσει ότι την διεθνή δημοσιότητα κατέκτησε η κ. Βικτώρια Νούλαντ με την παραίνεση της στον κ. Πάϊατ, (τότε πρεσβευτή στο Κίεβο) «Fuck the E.U.!», κατά την (υποκλαπείσα)τηλεφωνική συνομιλία τους για την σύνθεση της επικείμενης ουκρανικής πραξικοπηματικής κυβέρνησης, όταν εκείνος την διέκοψε για να τις υπενθυμίσει τις επιθυμίες της Ε.Ε. Η οποία ΕΕ, με την τρέχουσα διμερή αμερικανο-ρωσική διευθέτηση, υφίσταται και πάλι την εφαρμογή της υπόδειξης της κ. Νούλαντ στον τότε πρεσβευτή της στο Κίεβο.)

Η σύγκρουση στην Ουκρανία ξεκίνησε μετά τα γεγονότα του Κιέβου, τα οποία τελικά οδήγησαν τις δύο αυτοαποκαλούμενες δημοκρατίες του Ντονέτσκ (DNR) και του Λουχάνσκ (LNR) να ανακηρύξουν ανεξαρτησία, σε μια κίνηση που δεν αναγνωρίστηκε ούτε από τη Μόσχα ούτε από το Κίεβο. Οι περιοχές Ντονέτσκ και Λουχάνσκ βρίσκονται και οι δύο στα ανατολικά της Ουκρανίας, στα ρωσικά σύνορα.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 2014, εκπρόσωποι από την Ουκρανία, τη Ρωσία, το DNR και το LNR υπέγραψαν το λεγόμενο Πρωτόκολλο του Μινσκ, με τη μεσολάβηση του Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ και της Γερμανίδας Καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ. Εκτός από έγγραφο κατάπαυσης του πυρός, η συμφωνία περιελάμβανε επίσης έναν οδικό χάρτη για το μέλλον του Ντονμπάς, ο οποίος ανέφερε συγκεκριμένα την αποκέντρωση της εξουσίας από το Κίεβο.

Την Τρίτη, μετά από συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν σημείωσε ότι η ΕΕ στηρίζει επίσης την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου του Μινσκ.

* * * *

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

[Η πολυσήμαντη όσο και αιφνιδιαστική αυτή επίσκεψη στην Μόσχα ηγετικού στελέχους του Αμερικανικού υπουργείου των Εξωτερικών, επί τριών κυβερνήσεων, προσώπου- συμβόλου του αντιρωσικού στρατοπέδου στις ΗΠΑ και πρωταγωνίστριας στην επιχείρηση «μεταπολίτευσης» στην Ουκρανία, θα προκαλέσει δικαιολογημένα διεθνή αίσθηση, ερωτήματα και εικασίες.

Την επίσημη ρωσική απάντηση και ερμηνεία αναπτύσσει το κατωτέρω άρθρο στο «Russia Today» του Ρώσου πολιτειολόγου Fyodor Lukyanov, προέδρου του ρωσικού Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής, αρχισυντάκτη της επιθεώρησης «Η Ρωσία στις Διεθνείς Υποθέσεις» και παγκοσμίως γνωστού ως Διευθυντού Ερευνών της «Λέσχης Διεθνών Συζητήσεων Βαλντάϊ», που συγκεντρώνει ετησίως εκατοντάδες διεθνείς προσωπικότητες στην Πετρούπολη:]


Η προσπάθεια του Μπάιντεν να γοητεύσει τη Μόσχα δείχνει ότι οι ΗΠΑ έχουν κουραστεί από τη σύγκρουση με τη Ρωσία για την Ουκρανία και ανησυχούν περισσότερο για τον πόλεμο με την Κίνα.
Η υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτόρια Νούλαντ, στο κέντρο, και ο Πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Ρωσία Τζον Σάλιβαν εμφανίζονται στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ντομοντέντοβο, στην περιοχή της Μόσχας, στη Ρωσία. © Σπούτνικ


Φιοντόρ Λουκιάνοφ, R.T.13 Οκτ, 2021

Η Βικτόρια Νούλαντ, απεσταλμένη του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν για ευρωπαϊκές και ευρασιατικές υποθέσεις, βρίσκεται στη Μόσχα στο πλαίσιο μιας πρωτοφανούς, αλλά εξαιρετικά συμβολικής κίνησης, με τη Ρωσία να παραιτείται από τις κυρώσεις εναντίον της για να επιτρέψει τη συνάντηση.

Στη Ρωσία, η Νούλαντ είναι κοντά σε έναν θρύλο. Απαθανατίστηκε από κάμερα να μοιράζει μπισκότα στους διαδηλωτές στην Πλατεία Μεϊντάν της Ουκρανίας το 2014, έγινε η προσωποποίηση της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Η Νούλαντ, σύζυγος του εξέχοντα θεωρητικού του νεοσυντηρητισμού Ρόμπερτ Κάγκαν, πρέπει να έχει μια ιδιαίτερη κοσμοθεωρία για την προώθηση της δημοκρατίας με την καταπολέμηση του κατ αυτήν ρωσικού ιμπεριαλισμού.

Ωστόσο, είναι μια έμπειρη και ικανή διπλωμάτης που τηρεί την επίσημη γραμμή. Επί του παρόντος, όπως μπορούμε να δούμε, η προσέγγιση είναι επιχειρηματική και ρεαλιστική. Αυτή η επίσκεψη έχει ως στόχο να βοηθήσει τον Λευκό Οίκο να επιδιώξει τους συγκεκριμένους στόχους για τους οποίο εργάζεται.

Η πίεση της Νούλαντ να επισκεφθεί τη Μόσχα πιθανότατα οφείλεται στην προσπάθεια της κυβέρνησης Μπάιντεν να εκτιμήσει τις πιθανότητες επικίνδυνης κλιμάκωσης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Απλά δεν είναι προς το συμφέρον του Λευκού Οίκου να συμβεί μια τέτοια σύγκρουση, δεδομένου ότι η Ουάσιγκτον έχει έναν κατάλογο άλλων προτεραιοτήτων.

Προτεραιότητα νούμερο ένα – πολύ μπροστά από οτιδήποτε άλλο – είναι ο περιορισμός της Κίνας. Οι σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας συνεχίζουν να επιδεινώνονται, ενώ οι εντάσεις, ή τουλάχιστον η ένταση των επεισοδίων, συνεχίζει να αυξάνεται.

Το επίκεντρο είναι και πάλι η Ταϊβάν, αναμφισβήτητα το πιο εκρηκτικό ζήτημα και το μόνο στην ημερήσια διάταξη με το Πεκίνο που θα μπορούσε πραγματικά να οδηγήσει σε πόλεμο. Χωρίς να διαφαίνεται λύση, και οι δύο χώρες προετοιμάζονται για μια μακροπρόθεσμη αντιπαράθεση πλήρους κλίμακας.

Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι η Ρωσία έχει απωθηθεί στα μη επίκαιρα . Το Πεντάγωνο συχνά συμμερίζεται ανησυχίες σχετικά με τη στρατιωτική ικανότητα της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα ήταν οι στρατηγικές διαβουλεύσεις στη Γενεύη, που ξεκίνησαν μετά τη συνάντηση μεταξύ του Μπάιντεν και του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ωστόσο, από πολλές απόψεις, η Ρωσία εξετάζεται μέσα από το πρίσμα της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Κίνας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των περιοχών όπου θα μπορούσε να αναδειχθούν σε αντιπερισπασμό.

Προφανώς, ο Πρόεδρος Μπάιντεν και η κυβέρνησή του επιδιώκουν να εξασφαλίσουν το υφιστάμενο καθεστώς μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας, αποφεύγοντας την κλιμάκωση, ειδικά όταν πρόκειται για το Ντονμπάς. Θα προχωρούσα μάλιστα στο να πω ότι ο Λευκός Οίκος είναι έτοιμος να ασκήσει την επιρροή του στο Κίεβο, ιδίως από τη στιγμή που η πρόσφατη αλλαγή πολιτικού χαρακτήρα του Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι αποτελεί έκπληξη ακόμη και για τις ΗΠΑ, οι οποίες είχαν μεγάλες ελπίδες για αυτόν ως φιλελεύθερο μεταρρυθμιστή.

Εν τω μεταξύ, οι πολιτικές εξελίξεις στο Κίεβο επιταχύνονται. Ο Ζελένσκι είναι προσηλωμένος στην εδραίωση της προσωπικής του δύναμης και στην καταστολή πολλών κέντρων επιρροής, τα οποία μέχρι πρόσφατα ήταν μια διαβόητη και επίμονη παρουσία στην ουκρανική πολιτική.

Ωστόσο, χωρίς ισχυρή βάση, έχει ξεκινήσει την οικοδόμηση ενός πολύπλοκου συστήματος που βασίζεται στη μπλόφα. Απευθύνει έκκληση στη Δύση, εκμεταλλευόμενος την ως φόβητρο για τους εγχώριους μεγιστάνες, με την υπόσχεση να καταπολεμήσει τη διαφθορά με τη βοήθεια της Ουάσινγκτον. Ενοχλεί επίσης τη Ρωσία, καθώς η «ρωσική απειλή» μπορεί να αναγκάσει τη Δύση να στηρίξει το Κίεβο παρά την έλλειψη απτής προόδου στον αγώνα κατά της διαφθοράς, τουλάχιστον με τη μορφή που θα έκανε την Ουάσιγκτον ευτυχισμένη.

Είναι ένα ασταθές και ριψοκίνδυνο εγχείρημα. Είναι ριψοκίνδυνο, διότι αυτή η λογική μπορεί να τον παρακινήσει να κλιμακώσει την κρίση του Ντονμπάς αποκλειστικά για εσωτερικούς λόγους. Ούτε η Ρωσία είναι ανεκτική στις προκλήσεις. Κρίνοντας από τις δημοσιεύσεις Ρώσων ηγετών, το επίκαιρο άρθρο του Πούτιν, το περασμένο καλοκαίρι, για την ιστορική συγγένεια Ρωσίας-Ουκρανίας και την πρόσφατη κριτική του πρώην προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ κατά του αυξανόμενου εθνικισμού, το Κρεμλίνο δείχνει τα όρια της υπομονής του.

Αυτό είναι ανησυχητικό για την Ουάσιγκτον, πόσο μάλλον όσο δείχνει πως έχει κουραστεί από την Ουκρανία εδώ και αρκετό καιρό. Η Victoria Nuland γνωρίζει τα μέσα και τα έξω της ουκρανικής πολιτικής και την ποιότητα της ηγεσίας της όπως κανείς άλλος. Η βαθιά δυσπιστία προς τη Ρωσία, σε συνδυασμό με τον σκεπτικισμό προς την ικανότητα των ελίτ του Κιέβου, ωθεί τις ΗΠΑ προς κάποιο είδος συστήματος δικλείδας ασφαλείας.

Τους τελευταίους 10 μήνες στον Λευκό Οίκο, η κυβέρνηση Μπάιντεν επέδειξε συνέπεια σε θέματα που την ενδιαφέρουν, ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με τον προκάτοχό της. Επίσης, όταν το κρίνει απαραίτητο μπορεί να αγνοήσει τα ιδεολογικά βάρη (σε αντίθεση με όλες τις μετά-Ψυχροπολεμικές κυβερνήσεις – από τον Κλίντον μέχρι τον Ομπάμα) – ή μάλλον να τα παραμερίσει προς το παρόν.

Ο προσδιορισμός των παραμέτρων του πολυμερούς αμοιβαίου περιορισμού της ουκρανικής κρίσης ήταν πιθανώς ο σκοπός της τρέχουσας επίσκεψης. Τα σχόλια τόσο από τη Ρωσία όσο και από τις ΗΠΑ είναι φειδωλά, ενώ η κατάσταση του διαλόγου είναι τέτοια που οποιαδήποτε δημοσιότητα θα έκανε τα πράγματα χειρότερα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν η εμπιστευτικότητα είναι η καλύτερη επιλογή.

Είναι απίθανο ( η επίσκεψη Νούλαντ) να οδηγήσει σε «συναλλαγές» ή μακροπρόθεσμες συμφωνίες, για τις οποίες οι σχολιαστές αρχίζουν για κάποιο λόγο να εικάζουν αμέσως μετά από οποιαδήποτε επαφή υψηλού επιπέδου.

Στον σημερινό κόσμο, η πολιτική δεν είναι καθόλου μακροπρόθεσμη. Επίσης, δεν υπάρχουν εφικτές επιλογές διακανονισμού. Οι συμφωνίες του Μινσκ παραμένουν ένα πλαίσιο χωρίς σοβαρές προοπτικές, ωστόσο πρέπει να διατηρηθούν στη θέση τους, διότι αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον κάποιο είδος οιονεί νομικού καθεστώτος. Η ανατροπή των συμφωνιών θα σήμαινε επιστροφή στην προηγούμενη φάση, πολύ πιθανό σε πόλεμο. Ωστόσο, η εφαρμογή της ημερήσιας διάταξης του Μινσκ δεν φαίνεται καθόλου ρεαλιστική.

Όπως τόνισε η Nuland, τα κοινά συμφέροντα της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών περιορίζονται στην ανάγκη προβλεψιμότητας, τίποτα περισσότερο. Αλλά σε σύγκριση με αυτό που έχουμε συνηθίσει στις σχέσεις μας με την Αμερική, αυτό είναι αρκετό. Έτσι, αυτή η επίσκεψη θα πρέπει να θεωρηθεί επιτυχής, ανεξάρτητα από το πώς τελειώνει. Και η κυβέρνηση Μπάιντεν θα πρέπει να λάβει τα εύσημα για το γεγονός ότι είναι σοβαρή όσον αφορά τις επικοινωνίες σε θεμελιώδη ζητήματα, και όχι για ήσσονος σημασίας ζητήματα όπως εσωτερικές πολιτικές εκτιμήσεις ή αντιπαραθέσεις σχετικά με τον αριθμό των διπλωματών στις πρεσβείες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Reseau International/ via http://euro-synergies.hautetfort.com 11-10-21 Mετάφραση Μ.Στυλιανού

Για δεύτερη ημέρα, οι Βρυξέλλες συγκλονίζονται από την απόφαση του Πολωνικού Συνταγματικού Δικαστηρίου, το οποίο αναγνώρισε την υπεροχή του πολωνικού συντάγματος έναντι του διεθνούς δικαίου, συμπεριλαμβανομένων των συνθηκών της ΕΕ. Τα πολιτικά κοινωνικά δίκτυα βρίθουν από οργισμένα σχόλια αξιωματούχων της ΕΕ, βουλευτών και ειδικών. Η EADaily παρουσίασε μιαν επισκόπηση ορισμένων δειγμάτων.

( Σημείωση: Η απόφαση αυτή καταγγέλλεται από τις Βρυξέλλες ως αποτέλεσμα της υποταγής της πολωνικής Δικαιοσύνης στις υποδείξεις της κυβέρνησης της Βαρσοβίας, κατηγορούμενης ως απολυταρχικής , αρνούμενης να συμμορφωθεί με τις προοδευτικές ντιρεκτίβες της ΕΕ σε θέματα όπως το μεταναστευτικό και οι γάμοι, οι υιοθεσίες και διαδηλώσεις ομοφυλοφίλων, μεταξύ άλλων στοιχείων της σύγχρονης δημοκρατικής κανονικότητας στην Δύση.)

Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου David Sassoli δήλωσε: «Η υπεροχή του δικαίου της ΕΕ πρέπει να είναι αδιαμφισβήτητη. Όποιος παραβιάζει αυτήν την αρχή απειλεί μία από τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ. Καλούμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να λάβει τα αναγκαία μέτρα».

Ο Jeroen Lenaers, νομικός εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: «Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η κυβέρνηση του PiS (το κυβερνών κόμμα της Πολωνίας ) λέει ότι δεν θέλει να αποχωρήσει από την ΕΕ. Ενεργεί ωστόσο προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αρκετά! Κηρύσσοντας ότι οι Συνθήκες της ΕΕ είναι ασύμβατες με το πολωνικό δίκαιο, το παράνομο Συνταγματικό Δικαστήριο βάζει τη χώρα στο δρόμο προς το Polexit (αντιγραφή της Βρετανικής απόσχισης από την ΕΕ, “BREXIT”).. Τα κράτη μέλη της ΕΕ δεν πρέπει να παραμείνουν αδρανή! ».

Ο Jens Geyer, ευρωβουλευτής του Κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών: «Εάν η νομική κοινότητα της ΕΕ δεν υπάρχει πλέον, πρέπει να διαλυθεί. Υπάρχουν τώρα δύο επιλογές για την Πολωνία. Είτε το πολωνικό σύνταγμα θα ευθυγραμμιστεί με το δίκαιο της ΕΕ, είτε η Πολωνία θα πρέπει να αποχωρήσει από την ΕΕ. ».

Η Teresa Reintke, Γερμανίδα ευρωβουλευτής (Πράσινοι): «Οι κυβερνήσεις της ΕΕ δεν πρέπει πλέον να αδρανούν ενώ η πολωνική κυβέρνηση προσπαθεί να αλλάξει τους κανόνες της δημοκρατίας! ».

Ο Laurent Pech, Καθηγητής Ευρωπαϊκού Δημοσίου Δικαίου στο Λονδίνο: «Έχουμε μπροστά μας το Polexit του νομικού συστήματος. Και επίσης το τέλος της εμπιστοσύνης στο ευρωπαϊκό δίκαιο. Η Πολωνία θέλει να δημιουργήσει ένα σοβιετικού τύπου δικαστικό σύστημα έτσι ώστε η απολυταρχία να μπορεί να αναπτυχθεί ανεμπόδιστα ».

Η TG Europe WTF συνοψίζει: «Αυτή είναι μια αποφασιστική στιγμή για ολόκληρη την ευρωπαϊκή κοινότητα. Εάν τώρα το ζήτημα της Πολωνίας δεν επιλυθεί ριζικά (ούτε με την έξοδο της χώρας από την ΕΕ, ούτε με την επιστροφή της Βαρσοβίας στην ευρωπαϊκή οδηγία) και οι Βρυξέλλες καταπιούν τις ενέργειες των Πολωνών, τότε ένα τέτοιο προηγούμενο θα οδηγήσει σε ένα ντόμινο, ειδικά στην Ανατολική Ευρώπη, όπου για παράδειγμα και η Ουγγαρία έχει ξεκινήσει το δρόμο της μεγαλύτερης κυριαρχίας. Τελικά, αυτό θα οδηγούσε στη διάλυση ολόκληρου της ένωσης. ».

*Σχόλια Ευρω-συνέργειες Commentaires Euro-synergies :

1) Ο νόμος πρέπει να ανταποκρίνεται σε έναν οντολογικό και ανθρωπολογικό ρεαλισμό: Εάν δεν τον λαμβάνει υπόψη, είναι άχρηστος και πρέπει να καταργηθεί και να αντικατασταθεί από ένα συνεκτικό νομικό σύστημα, εμπνευσμένο, για παράδειγμα, από το πολωνικό συνταγματικό Δίκαιο ή το Δίκαιο όπως ίσχυε πριν από τη σύγχρονη αποσύνθεση.

2) Ο φετιχισμός του νόμου, Ιακωβινισμός και δυτική μανία, είναι μια συμφορά. Κάποιοi μπορεί να θέλoυν να διαφύγουν από αυτή την καταστροφή. Ο νόμος είναι πάντα μια αφαίρεση που δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να παραβιάσει τους θεμελιώδεις νόμους της φυσικής και βιολογικής πραγματικότητας.

3) Το φαινόμενο ντόμινο (αλυσιδωτών επαναλήψεων)είναι απολύτως επιθυμητό γιατί τελικά θα οδηγήσει σε εναρμόνιση του Δικαίου, με τις οντολογικές και ανθρωπολογικές πραγματικότητες. Αντίθετα, ο νόμος που υποστηρίζει η σημερινή ΕΕ οδηγεί σε ατελείωτες διαφωνίες. Οι αποφάσεις του Πολωνικού Συνταγματικού Δικαστηρίου και της ουγγρικής δυστροπίας είναι μόνο η αρχή. Πρέπει να θέσουμε τέλος σε όλες αυτές τις πιθανές διαμάχες επιστρέφοντας σε ένα Δίκαιο εκκαθαρισμένο από όλες τις σύγχρονες μανίες, για τις οποίες η πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από ανεπάρκειες ή κενά που πρέπει να καλυφθούν με τα μερεμέτια ανεγκέφαλων νομικών και παραφρόνων ιδεολόγων.

πηγή: http://aurorasito.altervista.org μέσω http://euro-synergies.hautetfort.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Pierre Duval.observateur continental.7-10-21
Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Η σύσταση αρκετών Γάλλων πολιτικών να αποσυρθεί η χώρα [Γαλλία] από το ΝΑΤΟ δεν είναι κενή λέξη. Κερδίζει όλο και περισσότερους υποστηρικτές που δεν συμφωνούν με τις ενέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών και θέλουν να ανακτήσουν την ανεξαρτησία της Γαλλίας.

Η Le Figaro γράφει σχετικά με αυτό με τίτλο: «Πρέπει η Γαλλία να εγκαταλείψει την ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ;» Εάν, μια τέτοια εφημερίδα που έχει τόση σημασία στον χώρο των γαλλικών μέσων ενημέρωσης, το μήνυμα είναι ότι αυτή τη στιγμή κάτι το ισχυρό συμβαίνει στη χώρα έναντι του ΝΑΤΟ.

Σήμερα, παρά το γεγονός ότι το αίτημα για έξοδο από το ΝΑΤΟ, όπως επισημαίνει η Figaro, διατυπώνεται κυρίως από ηγέτες όλων των παρατάξεων, «από τον Ζαν Λουκ Μελανσόν έως τη Mαρίν Λεπέν, μέχρι και τον Eρίκ Ζεμούρ», η γαλλική εφημερίδα σημειώνει ότι «η αποχώρηση από το ΝΑΤΟ κερδίζει νέους οπαδούς απέναντι στη στάση των Ηνωμένων Πολιτειών. Όλα αυτά τα πολιτικά πρόσωπα και μέσα ενημέρωσης, που αναφέρθηκαν παραπάνω, συμφωνούν για την αναποτελεσματικότητα της Ατλαντικής Συμμαχίας, τονίζει η Φιγκαρό, η οποία σημειώνει ότι «αξίζει να θυμηθούμε τα λόγια του προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν, τον Οκτώβριο του 2019, σύμφωνα με τα οποία «το ΝΑΤΟ βρίσκεται σε κατάσταση εγκεφαλικού θανάτου», χωρίς να ξεχνάμε «το πρόσφατο φιάσκο με την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν και την ταπείνωση της Γαλλίας σε σχέση με την ακύρωση της σύμβασης αγοράς των υποβρυχίων από την Αυστραλία υπό την πίεση των ΗΠΑ [η οποία] απλώς επιδείνωσε την κατάσταση ».

Τον Απρίλιο του 2020, το Παρίσι επέλεξε τον Hubert Védrine για να εξετάσει το μέλλον του ΝΑΤΟ. Όπως έγραψε η LeMonde, ο Βεντρίν δεν είναι «φημισμένος ως μαχητικός Ατλαντιστής». Ο Hubert Védrine δήλωσε: «Ήμουν σε θέση να επιβεβαιώσω ότι οι γαλλικές ιδέες απομονώθηκαν εντός της Ατλαντικής Συμμαχίας».

Ήδη στην έκθεσή του το 2012 για το ΝΑΤΟ, έκανε «μια μάλλον μετρία αξιολόγηση της συμβολής της επανένταξής μας στη στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ». Εξήγησε ότι «πρέπει να είμαστε πολύ πιο δυναμικοί, επιθετικοί και μαχητικοί εντός της Ατλαντικής Συμμαχίας», «πρέπει να αναμένουμε περισσότερα και να αναλάβουμε την λειτουργία της Συμμαχίας».

Το κύριο συμπέρασμα της έκθεσής του για το 2020 είναι ότι η έξοδος από την ολοκληρωμένη διοίκηση δεν αποτελεί επιλογή και ότι η Γαλλία πρέπει αντ' αυτού να προσπαθήσει να ανακτήσει την πλήρη θέση της εντός της Συμμαχίας. Στην έκθεση για το ΝΑΤΟ, προκύπτει η επιθυμία να έχουμε «την ενίσχυση του κοινού διατλαντικού οράματος, το οποίο βασίζεται σε αξίες και αρχές, και της συνεργασίας ΝΑΤΟ-ΕΕ. ».

Ωστόσο, η έκθεση αναφέρει ότι «η έκταση της δυσπιστίας που έχει σταδιακά κυριαρχήσει στον διατλαντικό δεσμό κατά την τελευταία τετραετία διαπιστώθηκε και πάλι στα τέλη του 2020 από μια δημοσκόπηση που διεξήχθη εξ ονόματος της δεξαμενής σκέψης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR):: «Η πλειονότητα των πολιτών που ερωτήθηκαν ελπίζουν να μειώσουν την εξάρτησή τους από τις Ηνωμένες Πολιτείες, Η διατλαντική σχέση θεωρείται τώρα λιγότερο προσαρμοσμένη στις προκλήσεις της στιγμής και η αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι αμφισβητήσιμη. Μόλις το 10% των ερωτηθέντων πιστεύει τώρα ότι οι ΗΠΑ θα προστατεύσουν την ήπειρο σε περίπτωση σύγκρουσης. Αντίθετα, το 67% πιστεύει ότι η χώρα τους δεν μπορεί να υπολογίζει στη στήριξη της Ουάσινγκτον σε περίπτωση μεγάλης κρίσης».

Τον Νοέμβριο του 2020 οι,( Υπουργοί Εξωτερικών Γερμανίας και Γαλλίας) Heiko Maas και ο ομόλογός του Jean-Yves Le Drian δήλωσαν: «Η Ευρώπη και η Αμερική πρέπει να εφεύρουν από κοινού μια νέα διατλαντική συμφωνία».

Το 2013, ο Hubert Védrine είχε λάβει επιστολή από τον Régis Debray με την σύσταση να αποχωρήσει η Γαλλία από το ΝΑΤΟ, όπως υπενθύμισε η Monde diplomatique τον Οκτώβριο του 2021. «Η ηγεσία του Νικολά Σαρκοζί (πρόεδρος από το 2007 έως το 2012) στη διεθνή σκηνή είχε καταστήσει τη Γαλλία σεβαστό εταίρο. Αλλά οι διάδοχοί του έχουν αποδυναμώσει τη Γαλλία και την επιρροή της, και δεν μας σέβονται πλέον».

Ο Eric Ciotti, βουλευτής της Alpes-Maritimes, δημοσίευσε στο Twitter στις 23 Σεπτεμβρίου 2021: «Ζητώ από τη Γαλλία να αποσυρθεί από την ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ. Ο εχθρός μας δεν είναι η Ρωσία. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν είναι πλέον απαραίτητος. Πρέπει να ανακτήσουμε ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσία, με την οποία μοιραζόμαστε χριστιανικές ρίζες και ιστορία».

Πιο αναλυτικά, ο Έρικ Σιοτί δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο TV5 Monde: «Σήμερα, αυτή η Συμμαχία [του ΝΑΤΟ] είναι παράδοξη. Υπάρχει η Τουρκία, η οποία από πολλές απόψεις μας απειλεί με άνοδο του ισλαμισμού. Και εξακολουθεί να θεωρείται ότι ο εχθρός μας είναι η Ρωσία. Αυτός ο πόλεμος συνεχίζεται σε μια περίοδο που έχει τελειώσει με την πρώην Σοβιετική Ένωση. [Αυτό] πρέπει να αλλάξει. Μπορούμε να έχουμε νέες συνεργασίες με τη Ρωσία. Η Ρωσία πολέμησε τον ισλαμισμό, ειδικά στη Μέση Ανατολή. Έχουμε τις ίδιες ρίζες. Ας σταματήσουμε να κάνουμε λάθος αντίπαλο και να ξαναχτίσουμε μια ισχυρή Γαλλία σε κυρίαρχο επίπεδο, σε στρατιωτικό επίπεδο.».

Σύμφωνα με τον Έρικ Σιοτί, η επέμβαση στο Μαλί απέδειξε ότι η Γαλλία ήταν μόνη της, παρά τις συμμαχίες, και η ήττα στο Αφγανιστάν απέδειξε ότι το ΝΑΤΟ είναι ξεπερασμένο. Όσον αφορά το ζήτημα της παρουσίας της Γαλλίας στο Μαλί, ο ίδιος, χωρίς να αναφέρει το βάρος ή τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών, πράγμα που σημαίνει ότι η Γαλλία ήταν μόνη της σε αυτόν τον τομέα, θεώρησε ότι «πρέπει να τεθεί το ζήτημα της παρουσίας μας. Είμαστε εδώ για να καταπολεμήσουμε την τρομοκρατία, να αποφύγουμε το σχηματισμό ενός νέου Ισλαμικού κράτους» και «θα πρέπει να αναδιαμορφώσουμε τη θέση μας σε αυτόν τον τομέα». Ωστόσο, με την ταχεία αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το Αφγανιστάν, ο βουλευτής της Alpes-Maritimes έγραψε: « Η πανωλεθρία στο αφγανικό απέδειξε ότι το ΝΑΤΟ ήταν ξεπερασμένο. Η εποχή της αμερικανικής υπεροχής έφτασε στο τέλος της, είναι μια πραγματικότητα στην οποία η διπλωματία μας πρέπει να προσαρμοστεί βρίσκοντας μια μοναδική φωνή στη συναυλία των εθνών, σε ένα Ντεγκωλλικό όραμα.»

Αντίθετα, ο πρώην υπουργός Άμυνας της Γαλλίας Ερβέ Μορίν (από τις 18 Μαΐου 2007 έως τις 13 Νοεμβρίου 2010) είναι πεπεισμένος ότι η παρουσία της χώρας στην κοινή διοίκηση του ΝΑΤΟ δεν εμποδίζει σε καμία περίπτωση την ανεξαρτησία της. Εξήγησε ότι «το ΝΑΤΟ πρέπει να εξελιχθεί σε βάθος», «αλλά, δυστυχώς, το να το καταδικάσουμε όπως έκανε ο Εμανουέλ Μακρόν είναι λάθος, καθώς η Ευρώπη της ολοκληρωμένης άμυνας δεν επιζητείται από κανέναν εκτός από τη Γαλλία».

Όπως επισημαίνει η Le Figaro,για 43 χρόνια (από το 1966 έως το 2009) η Γαλλία δεν ήταν μέλος της κοινής διοίκησης του ΝΑΤΟ, παραμένοντας μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας. Η απόφαση να αποσυρθεί ελήφθη από τον στρατηγό ντε Γκωλ, ο οποίος αντιτάχθηκε κυρίως στον έλεγχο της πυρηνικής αποτροπής της Γαλλίας από τις ΗΠΑ. Και η Γαλλία οφείλει την επιστροφή της στο ΝΑΤΟ στον Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί. Δεδομένου ότι η Γαλλία συμμετέχει σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ από το 1995, ο Σαρκοζί έκρινε απαραίτητο να είναι παρών σε όργανα λήψης αποφάσεων. Σε συνέντευξή του στο BFMTV στις 5 Οκτωβρίου, ο Τζον Κέρι δήλωσε για την απώλεια του συμβολαίου με την Αυστραλία: «Έχουμε μια σχέση με τη Γαλλία που είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό το γεγονός». Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών αντικρούει τον όρο «προδοσία», προτιμώντας να την αποκαλέσει «έλλειψη επικοινωνίας» μεταξύ των δυο χωρών. Προσπάθησε να διαβεβαιώσει ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν «είναι πλήρως αφοσιωμένος στην ιδέα βελτίωσης των αμερικανο-γαλλικών σχέσεων και ενεργεί προς αυτή την κατεύθυνση». Το αν τα λόγια των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι παρά μια διπλωματική φρασεολογία σε περιτύλιγμα της περιφρόνησής τους προς τη Γαλλία, αυτό θα φανεί γρήγορα κατά τη διάρκεια του προγράμματος συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη το 2022, αλλά και κατά τη διάρκεια της γαλλικής προεδρίας της ΕΕ από τον Ιανουάριο του 2022.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge 6-10-21 Authored by Daniel Lacalle,
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Αυτή την εβδομάδα η χονδρική τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας έχει υπερβεί το ψυχολογικό φράγμα των 200 ευρώ ανά μεγαβατώρα στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν και η ημερήσια τιμή επηρεάζει επί του παρόντος μόνο το 15% της ενέργειας που πωλείται, δεδομένου ότι η υπόλοιπη είναι συμφωνημένη για σχεδόν δώδεκα μήνες από τον περασμένο χειμώνα σε πολύ χαμηλότερες τιμές, αποτελεί ένδειξη μελλοντικού κινδύνου. Χιλιάδες συμβάσεις θα πρέπει να αναθεωρηθούν με τεράστιες αυξήσεις τιμών τους επόμενους τρεις μήνες, όταν λήξουν οι κλεισμένς συμβάσεις.

Η τιμή του υγροποιημένου φυσικού αερίου (ΥΦΑ) έχει εκτοξευτεί στα 34 δολάρια/mmbtu παραδοτέο τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο. Σε συγκρίσιμους ενεργειακούς όρους θα ήταν περίπου 197 δολάρια ανά βαρέλι ισοδύναμου πετρελαίου, σύμφωνα με τη Morgan Stanley. Εν τω μεταξύ, η τιμή του φυσικού αερίου (NBP) έχει αυξηθεί περισσότερο από 200% το 2021.


Η τιμή των δικαιωμάτων εκπομπών CO2 έχει αυξηθεί περισσότερο από 1.000% από το 2017 και περισσότερο από 200% το 2021.

Αυτή η έννοια, η οποία είναι ένας κρυφός φόρος για τον οποίο οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρόκειται να εισπράξουν περισσότερα από 21 δισεκατομμύρια ευρώ το 2021, αυξάνει την πληθωριστική αύξηση.

Αυτά τα έκτακτα φορολογικά έσοδα θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τον μετριασμό των αυξήσεων των τιμών στους λογαριασμούς των καταναλωτών και την αποφυγή μιας ενεργειακής κρίσης στην Ευρώπη που θα βυθίσει την ανάκαμψη.

Δύο βασικοί παράγοντες εξηγούν την αύξηση των τιμών της ενέργειας και στους δύο υπάρχει ευθύνη των κυβερνήσεων:
  1. Το αναγκαστικό κλείσιμο της οικονομίας αποτελεί βασικό παράγοντα για την κατανόηση της ζημίας που προκαλείται στις αλυσίδες εφοδιασμού, και
  2. Η απαγόρευση των επενδύσεων σε πόρους φυσικού αερίου και η εγκατάλειψη των πυρηνικών στη Γερμανία οδήγησε σε ένα πιο ασταθές και ακριβό ενεργειακό μείγμα σε περιόδους αιχμής της ζήτησης.
Αυτό, σε συνδυασμό με την πολιτική απόφαση να επιβληθεί ένα ευμετάβλητο και ασυνεχές ενεργειακό μείγμα, έχει αφήσει την Ευρώπη πολύ πιο εξαρτημένη και εκτεθειμένη στις διακυμάνσεις των τιμών του φυσικού αερίου.

Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας λειτουργούν το 20% του χρόνου και όταν δεν λειτουργούν, η μόνη εγγύηση προσφοράς είναι η χρήση φυσικού αερίου, κάτι που τείνει να συμβεί καθώς αυξάνεται η ζήτηση στην Ασία και η τιμή του έχει εκτοξευθεί στα ύψη.

Φυσικά, η ζήτηση είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας, αλλά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι, στο φυσικό αέριο, όπως και στον άνθρακα, δεν υπάρχει πρόβλημα εφοδιασμού. Υπάρχει, στην πραγματικότητα, πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα.

Υπό κανονικές συνθήκες, η τιμή του φυσικού αερίου και του CO2 θα μετριαστεί μόλις η φυσική επίδραση τερματισθεί -τον Ιούνιο-, αλλά ξεχνάμε τις καταστροφικές επιπτώσεις του νομισματικού και κυβερνητικού παρεμβατισμού.

Η αύξηση των δικαιωμάτων εκπομπών CO2 οφείλεται άμεσα στη φορολογική απληστία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, οι οποίες περιόρισαν μαζικά την παροχή αυτών των δικαιωμάτων, έτσι ώστε να αυξηθεί η τιμή. Επιπλέον, η αύξηση πολλών αγαθών και υπηρεσιών οφείλεται άμεσα στη μαζική αύξηση της προσφοράς χρήματος το 2020, πολύ πάνω από τη ζήτηση για χρήματα, δημιουργώντας πληθωρισμό με πολιτικό διάταγμα.

Δεν καταλαβαίνω πώς η δημοσιονομική αδηφαγία ορισμένων κυβερνήσεων τις τυφλώνει σε δύο σημαντικούς κινδύνους:
  1. Μια ενεργειακή κρίση που αφήνει τις επιχειρήσεις και τις οικογένειες να ασφυκτιούν από την αύξηση των τιμών που προκαλείται από πολιτικές αποφάσεις, και
  2. Μια μαζική αντίδραση του πληθυσμού κατά των περιβαλλοντικών πολιτικών όταν βλέπει τις τιμές να εκτοξεύονται στα ύψη λόγω σφαλμάτων σχεδιασμού (πιο ασταθές και διακοπτόμενο ενεργειακό μείγμα και εξάρτηση από το φυσικό αέριο) και νομοθεσίες (χρέωσης των πολιτών με το πλήρες κόστος των περιβαλλοντικών πολιτικών και υποχρέωσης εκείνων που ρυπαίνουν να πληρώνουν, και εκείνων που δεν ρυπαίνουν να πληρώνουν ακόμη περισσότερο).
Οι πιο προσεκτικές εκτιμήσεις προειδοποιούν ότι η ενεργειακή κρίση μπορεί να αφήσει έως και το 25% των επιχειρήσεων (μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, ΜΜΕ) στην Ευρώπη σε πτώχευση – δεδομένου ότι για αυτές η ενέργεια είναι το 33% του κόστους τους – και να διαβρώσει έως και το 1,5% της ανάπτυξης της ευρωζώνης, η οποία είναι ήδη φτωχή ούτως ή άλλως.


Ευρώπη χρειάζεται ένα ισορροπημένο και μη ιδεολογικό ενεργειακό μείγμα και μια ανταγωνιστική ενεργειακή μετάβαση, όπου είναι απαραίτητο να υπάρχει πυρηνική ενέργεια και φυσικό αέριο ως εφεδρικό, όπου η τεχνολογία και ο ανταγωνισμός οδηγούν την ανταγωνιστικότητα.

Επιπλέον, η Ευρωζώνη δεν μπορεί να δημιουργεί μηχανισμούς απομύζησης που καταστρέφουν την αγοραστική δύναμη των μισθών και των αποταμιεύσεων των πολιτών και στη συνέχεια να κατηγορεί άλλους για τον πληθωρισμό. Αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη είναι περισσότερος ανταγωνισμός, τεχνολογία και καινοτομία και λιγότερος παρεμβατισμός. Αυτή η ενεργειακή κρίση δεν θα είναι σφάλμα της αγοράς, αλλά του ιδεολογικού πείσματος των πολιτικών που αγνοούν τους οικονομικούς συντελεστές.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

PETER KORZUN | Strategic Culture, 06.08.2018 |

[Προϊόν επίπονης και σχολαστικής μελέτης, το πιο κάτω άρθρο σοβαρού στρατηγικού αναλυτή είναι κυριολεκτικά αποκαλυπτικό των όσων αινιγματικών συντελούνται στον άμεσο γειτονικό μας περίγυρο και όσων πυρετωδώς ετοιμάζονται (ή και βυσσοδομούνται) -όλων καθόλου χαρμόσυνων για την χώρα μας. Ο αρθρογράφος παραπέμπει σε εκθέσεις, ανακοινώσεις και εισηγήσεις κρατικών και Ατλαντικών συμμαχικών φορέων και συμβουλευτικών οργανισμών που προανήγγειλαν την εξελισσόμενη επιχείρηση συμμόρφωσης της περιοχής σε μιαν αρχιτεκτονική συμπαγούς στρατοπέδου. Τα στοιχεία που επικαλείται ήσαν βέβαια προσιτά και διαθέσιμα στις υπηρεσίες υπουργείων των Εξωτερικών, προς μελέτην και χάραξιν γραμμής πορείας. Αυτά ασφαλώς ισχύουν για χώρες σοβαρές, με κυβερνήσεις, υπουργούς και υπηρεσίες υπό κυρίαρχη την φροντίδα προστασίας της χώρας, των συμφερόντων της και του λαού που υπηρετούν. Παρά την καθυστερημένη μετάφραση και δημοσίευσή του άρθρου, η επικαιρότητά του, παραμένει αμείωτη και απειλητική.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Το ΝΑΤΟ πιστεύει ότι τα Δυτικά Βαλκάνια είναι μια περιοχή στρατηγικής σπουδαιότητας. Η Διάσκεψη Κορυφής που πραγματοποιήθηκε στις 11 και 12 Ιουλίου εξέφρασε ειδική υποστήριξη για τις ατλαντικές φιλοδοξίες των βαλκανικών χωρών. Η Μακεδονία προσκλήθηκε επίσημα να ενταχτεί στην συμμαχία.

Την παραμονή της διάσκεψης, ο Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Rose Gottemoeller εξέφρασε την υποστήριξή του στην διαδικασία μεταρρύθμισης του Κοσσόβου, περιλαμβανόμενης της συγκρότησης των δικών του τακτικών ενόπλων δυνάμεων. Αυτή η ιδέα απολαμβάνει ισχυρής υποστήριξης στην Ουάσιγκτον, μολονότι με τη δημιουργία δικού του στρατού το Κόσσοβο θα διέπραττε βαριά παραβίαση των ισχυουσών διεθνών συμφωνιών. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με την απόφαση 1244 δηλώνει απερίφραστα ότι εκτός της KFOR (Δύναμης για το Κόσσοβο, εντολοδόχου του ΟΗΕ) και του Σερβικού Στρατού, δεν επιτρέπεται η παρουσία καμιάς άλλης στρατιωτικής δύναμης χωρίς την εντολή του ΟΗΕ.

Και η Συμφωνία της Φλωρεντίας (άρθρο 4 των Συμφωνιών ειρήνης του 1996 στο Νταίητον) τονίζει ότι η σταθερότητα στην περιοχή θα πρέπει να διατηρείται με την βοήθεια της Οργάνωσης Ασφαλείας και Συνεργασίας στην Ευρώπη –Όχι του ΝΑΤΟ. Η συγκρότηση στρατού του Κοσσόβου θα σήμαινε πως μια στρατιωτική δύναμη εγκαθίσταται στην επικράτεια της Σερβίας, που είναι μια από τις συμβαλλόμενες χώρες στην Συμφωνία της Φλωρεντίας.


Το ΝΑΤΟ επέτρεψε ήδη στο Κόσσοβο να έχει την δική του επαγγελματική Δύναμη Ασφάλειας, η οποία πρόκειται να ενταχτεί στο πρόγραμμα Συνεταιρισμός για την Ειρήνη και στην συνέχεια να εξελιχτεί σε κανονικές ένοπλες δυνάμεις στα μέτρα του ΝΑΤΟ. Αυτή η ιδέα προτείνεται σε μια περίοδο όπου βαθμιαία διαμορφώνεται ένα σχέδιο Μεγάλης Αλβανίας, η οποία θα περιλαμβάνει το Κόσσοβο, τμήματα της Μακεδονίας, όπως το Τέτοβο, η Κοιλάδα Πρέσεβο της Σερβίας και τμήματα του Μαυροβουνίου, όπως η Μαλεσίγια.

Στην επίθεση έχει επίσης περάσει και η Ε. Ε. Η Κροατία εντάχτηκε το 2013. Η Αλβανία, η Μακεδονία, το Μαυροβούνιο, και η Σερβία είναι υποψήφια κράτη. Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη και το Κόσσοβο έχουν υπογράψει συμφωνίες Σταθεροποίησης και Συνεργασίας με την Ε.Ε. Η Βοσνία- Ερζεγοβίνη υπέβαλε επίσημα αίτηση ένταξής το 2916.

Αναπτύσσονται επίσης προσπάθειες μείωσης της ενεργειακής «εξάρτησης» των Βαλκανίων από την Ρωσία, ως στοιχείο της πολιτικής έξωσης της Μόσχας από την περιοχή. Το πρόγραμμα του Δια-Αδριατικού Αγωγού (ΤΑΡ) είναι στο στάδιο της κατασκευής και μελλοντικά θα εκτείνεται από την Κασπία Θάλασσα στην Αλβανία και βορειότερα σε άλλες Δυτικό-Βαλκανικές χώρες -όπως και στην Ιταλία. Το επόμενο βήμα είναι η εγκατάσταση ενός πλωτού τερματικού σταθμού μεταφοράς αμερικανικού Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου σε νήσο της Κροατίας, που θα καταστήσει τις χώρες της περιοχής πελάτες αμερικανικής ενέργειας, μεταφερόμενης διά θαλάσσης, πολύ ακριβότερης από το ρωσικό αέριο πού φέρνει ο αγωγός. Το πρόγραμμα του πλωτού σταθμού μεταφοράς αμερικανικού υγραερίου στην κροατική νήσο Κρκ προβλέπει τον εφοδιασμό της Σλοβενίας, Ουγγαρίας, Βοσνίας και Σερβίας.

Η Ανακοίνωση ΝΑΤΟ-Ε.Ε. για την εφαρμογή της Κοινής Διακήρυξης (Statement on the Implementation of the Joint Declaration) προβλέπει την στενή συνεργασία μεταξύ των δύο συγκροτημάτων, η οποία θα ενισχύσει την Δυτική επιρροή στην περιοχή. Σε αυτό η Ρωσία αντιτίθεται. Απορρίπτει την λογική (rejects the wisdom )* μιας προσέγγισης που βλέπει την περιοχή ως πεδίο μάχης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας (η οποία υποτίθεται πως συναγωνίζεται για επιρροή), αναγκάζοντας τα έθνη της περιοχής να διαλέξουν με ποιον θα πάνε .Η αλήθεια είναι πως δεν είναι υποχρεωμένα να διαλέξουν. Για παράδειγμα, η Σερβία μπορεί να εξασφαλίσει σημαντικά οφέλη, αναπτύσσοντας συμπληρωματικές σχέσεις με την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση και με την υπό ρωσική ηγεσία Ευρασιατική ΄Ενωση ( EAEU.)

Η έκθεση του Ατλαντικού Συμβουλίου ( report ) , με τίτλο «Βαλκάνια Εμπρός: Μια Νέα Αμερικανική Στρατηγική για την Περιοχή», που εκδόθηκε στα τέλη του 2017, προκάλεσε μεγάλη προσοχή. Καλεί την Δύση να διπλασιάσει τις προσπάθειές της για την αντιμετώπιση της ρωσικής επιρροής στην περιοχή, με μέσα που περιλαμβάνουν την μόνιμη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στα Βαλκάνια, η οποία «θα προσδέσει σταθερά την αμερικανική ικανότητα ελέγχου των εξελίξεων». Το «Στρατόπεδο Χαλύβδινος Δεσμός» (." Camp Bondsteel») , το οποίο συγκροτήθηκε σε σερβικό έδαφος, χωρίς να ερωτηθεί τη κυβέρνηση της χώρας, δεν είναι αρκετό. Αυτή την άποψη διατυπώνει η αμερικανική συμβουλευτική Οργάνωση ΄Ιδρυμα της Κληρονομιάς (Heritage Foundation) και προσφέρει συμβουλευτικές οδηγίες για την εντατικοποίηση των αμερικανικών διπλωματικών, οικονομικών και στρατιωτικών προσπαθειών για να θέσουν την Ρωσία εκτός (Βαλκανίων) και να φέρουν τις ΗΠΑ Εντός. Οι «δεξαμενές σκέψης», από την Εθνική Πολιτική Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής και το Ινστιτούτο Ανατολής-Δύσης συντονίστηκαν στην ίδια γραμμή με την κοινή έκθεσή τους «Καιρός για Δράση στα Δυτικά Βαλκάνια» (“Time for Action in the Western Balkans,”)που δημοσιεύτηκε τον Μάιο.

Οι συστάσεις των «δεξαμενών σκέψεις» ακολουθούνται από προτάσεις κυβερνήσεων. Να και το τελευταίο παράδειγμα: Στις 4 Αυγούστου, ο Αλβανός πρωθυπουργός ΄Εντι Ράμα ανακοίνωσε ότι το ΝΑΤΟ αποφάσισε να εγκαταστήσει την πρώτη αεροπορική βάση του στα Δυτικά Βαλκάνια ( first air base) πλησίον του Δήμου Κούτσοβε, στην νότιο-κεντρική Αλβανία. Τα έργα κατασκευής θα αρχίσουν εντός του χρόνου. Η νέα βάση θα χρησιμεύσει για αεροπορικό εφοδιασμό, οργανωτική υποστήριξη, αεροπορικές περιπολίες και εκπαίδευση. Η βάση θα χρησιμοποιείται επίσης από τις αλβανικές αεροπορικές δυνάμεις. Η αμερικανική βάση «Χαλύβδινος Δεσμός» στο Κόσσοβο χρησιμοποιείται από την Νατοϊκή Δύναμη για το Κόσσοβο αλλά στερείται διαδρόμου προσγείωσης αεροπλάνων.

Στις 2 Αυγούστου ο Πρόεδρος του Κοσσόβου Χασίμ Θάτσι δήλωσε σε συνέντευξη στη αλβανική εκπομπή της Φωνής της Αμερικής: « Τα σύνορα του Κοσσόβου με την Σερβία πρέπει να επανακαθοριστούν, ή να διορθωθούν.» Ότι και να εννοούσε, καμιά αναφορά δεν έγινε σε συγκατάθεση της Σερβίας η σε διαδικασίες έγκρισης των Ηνωμένων Εθνών. Ο κ Θάτσι αισθάνεται άνετος να κάνει τέτοιες δηλώσεις επειδή νοιώθει πίσω του την αμέριστη υποστήριξη της Δύσης.

Στο μεταξύ αυξάνονται οι εντάσεις στο Βόρειο Κόσσοβο, μετά την εκπνοή στις 4 Αυγούστου της προθεσμίας για την καθιέρωση Δημαρχιών Σερβικής Πλειοψηφίας στο Κόσσοβο, με εξουσίες περιορισμένης αυτονομίας. Η επαρχιακή διοίκηση του Κοσσόβου δεν τήρησε τις υποσχέσεις της. Αυτό το μέτρο ήταν αναγκαίο για την τήρηση της Συμφωνίας των Βρυξελών του 2013, που επιτεύχθηκε υπό την διαιτησία της Ε.Ε. για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Σερβίας και Κοσσόβου.

Οι Σέρβοι του Κοσσόβου δηλώνουν πως θα κηρύξουν αυτονομία, εάν οι κυβερνώντες το Κόσσοβο δεν παρουσιάσουν ένα σχέδιο καθεστώτος για την κοινότητα των Σερβικών δήμων. Αυτή η συμφωνία ( agreement) προβλέπει την συγχώνευση των τεσσάρων σερβικών δήμων του βορρά ( Βόρεια Μιτρόβιτσα, Ζβέκαν, Ζούμπιν Πότοκ και Λεπόσαβιτς), που υπόκεινται στους νόμους του Κοσσόβου. Αυτός ο αστικός τομέας θα είχε εξουσίες στην οικονομική ανάπτυξη, την εκπαίδευση, την ιατρική περίθαλψη και τον αστικό σχεδιασμό.

Στις 4 Αυγούστου, ο Κοσσοβάρος πρωθυπουργός Ραμούς Χαραντινάϊ προειδοποίησε τους Σέρβους του βόρειου τμήματος της επαρχίας ότι η ενδεχόμενη «απόπειρα να κηρύξουν αυτονομία» θα αντιμετωπιστεί, προφανώς εννοώντας την χρήση βίας. Ο Σέρβος Πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς υποσχέθηκε δράση (vowed action) για την προστασία των συμπατριωτών του που ζουν στο Κόσσοβο. Η Στρατιωτική Δύναμη για το Κόσσοβο KFOR βρίσκεται σε κατάσταση ετοιμότητας, επειδή το ΝΑΤΟ αμέλησε να εμποδίσει μια σύγκρουση Κοσσόβου-Σερβίας.

Η KFOR μπήκε στο Κόσσοβο το 1999. Η αλβανική κυβέρνηση της σερβικής επαρχίας εξαρτάται πλήρως από την Δύση. Όπως πειστικά αποδεικνύουν τα πρόσφατα γεγονότα, όλα αυτά τα χρόνια δεν έγινε τίποτα για την λύση των προβλημάτων της Σερβικής μειονότητας, ή έστω για την προσέγγιση λύσης τους. Οι εθνικές διαιρέσεις στην Μακεδονία και στο Μαυροβούνιο μένουν ανεπίλυτες. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη παραμένει μια χώρα διαιρεμένη, στο χείλος μιας ένοπλης σύρραξης. Τα Δυτικά Βαλκάνια δεν έγιναν ένα δεύτερο ΧογκΚόγκ ή Σιγκαπούρη, ακόμη και όταν ορισμένες από τις χώρες αυτές εντάχτηκαν στην Ε.Ε. Ούτε οι εθνικές, ούτε οι θρησκευτικές διαιρέσεις αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία, μετά την ένταξη αρκετών βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ. Εάν υπάρχει κάποια εξωτερική απειλή για την ασφάλεια αυτών των χωρών, αυτή προέρχεται από την Βόρειο-Ατλαντική Συμμαχία, η οποία απέδειξε πως είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει την βία για να επιτύχει τους σκοπούς της στην περιοχή.

Μια αεροπορική βάση του ΝΑΤΟ στην Αλβανία ασφαλώς δεν πρόκειται να κάνει καλύτερη ή ασφαλέστερη τη ζωή των απλών ανθρώπων που ζουν στα Δυτικά Βαλκάνια. Αλλά ασφαλώς θα φέρει πιο κοντά στην πραγματοποίηση το σχέδιο μιας Μεγαλύτερης Αλβανίας.



Σημειώσεις:

1.-Φράσεις με κόκκινα στοιχεία, εντός παρενθέσεων υποδεικνύουν δυνατότητα πρόσβασης στο σχετικό επίσημο κείμενο ή πηγή.

2.-Η επισήμανση με αστερίσκο* οδηγεί σε σχετική ομιλία του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Κλάρενμπεργκ , R.T.4 Οκτ, 2021 1270w
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού
Αυτή η φωτογραφία δείχνει τη σκιά μιας γυναίκας στο λογότυπο των Pandora Papers

Ο Kit Klarenberg είναι ερευνητής δημοσιογράφος που διερευνά το ρόλο των υπηρεσιών πληροφοριών στη διαμόρφωση της πολιτικής και των αντιλήψεων. Ακολουθήστε τον στο Twitter @KitKlarenberg

Χαιρετιζόμενα ως νέο φως στις πολύπλοκες οικονομικές ταχυδακτυλουργίες της παγκόσμιας ελίτ, τα Pandora Papers εγείρουν πολλά ερωτήματα - αν μη τι άλλο πού είναι οι Αμερικανοί; Είναι οι συγγραφείς απρόθυμοι να δαγκώσουν το κρυμμένο χέρι που τους τάισε;

Στις 3 Οκτωβρίου, η Διεθνής Κοινοπραξία Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) με έδρα την Ουάσινγκτον ανακοίνωσε τη διαρροή σχεδόν τριών terabytes ενοχοποιητικών δεδομένων σχετικά με τη χρήση υπεράκτιων οικονομικών ρυθμίσεων από διασημότητες, απατεώνες, εμπόρους ναρκωτικών, μέλη βασιλικών οικογενειών και θρησκευτικούς ηγέτες σε όλο τον κόσμο.

Η «Κοινοπραξία» ηγήθηκε της λεγόμενης «μεγαλύτερης δημοσιογραφικής συνεργασίας στον κόσμο» στην οποία συμμετείχαν πάνω από 600 δημοσιογράφοι από 150 μέσα ενημέρωσης σε 117 χώρες, για να χτενίσει το σωρό των 12 εκατομμυρίων εγγράφων, τα οποία ονομάστηκαν «Pandora Papers».

Μεταξύ άλλων, τα στοιχεία αποκαλύπτουν τη χρήση φορολογικών και οικονομικών παραδείσων μυστικότητας «για την αγορά ακινήτων, σκαφών αναψυχής, αεριωθούμενων αεροπλάνων και ασφάλισης ζωής, τη χρήση τους για την παραγωγή επενδύσεων και τη μεταφορά χρημάτων μεταξύ τραπεζικών λογαριασμών, σχεδιασμούς κληρονομίας και άλλα κληρονομικά ζητήματα και την αποφυγή φόρων μέσω πολύπλοκων χρηματοπιστωτικών συστημάτων.» Ορισμένα έγγραφα λέγεται επίσης ότι συνδέονται με «οικονομικά εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένου του ξεπλύματος χρημάτων».

Ενώ η δημοσίευση άρθρων που σχετίζονται με το περιεχόμενο των εγγράφων είναι μόνο στα αρχικά της στάδια, η Κοινοπραξία υπόσχεται ότι τα αρχεία περιέχουν «έναν άνευ προηγουμένου αριθμό πληροφοριών σχετικά με τους λεγόμενους πραγματικούς δικαιούχους περιουσιακών στοιχείων εγγεγραμμένων στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους, τις Σεϋχέλλες, το Χονγκ Κονγκ, το Μπελίζ, τον Παναμά, τη Νότια Ντακότα και άλλες επικράτειες μυστικότητας», με την αναφορά ονομάτων άνω των 330 πολιτικών και 130 δισεκατομμυριούχων.

Παρά την ογκώδη ανασκαφή, πολλοί επικριτές έχουν επισημάνει ότι οι χάρτες της «Κοινοπραξίας» για το από πού προέρχονται ή/και διαμένουν αυτές οι «ελίτ και απατεώνες» επιλέγουν σε μεγάλο βαθμό τη Ρωσία και τη Λατινική Αμερική: Για παράδειγμα, δεν κατονομάζεται ούτε ένας διεφθαρμένος πολιτικός που έχει την έδρα του στις ΗΠΑ. Ο ίδιος ο οργανισμός σημειώνει ότι τα πιο σημαντικά έθνη στα αρχεία είναι η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Κίνα, η Ρωσία και το Ηνωμένο Βασίλειο - κάτι που φαίνεται περίεργο, αν αναλογιστεί κανείς ότι η Κοινοπραξία εντόπισε πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια που κατείχαν σε καταπιστεύματα με έδρα τις ΗΠΑ, βασικά μέσα για τη φοροαποφυγή, τη φοροδιαφυγή και το ξέπλυμα χρήματος.

Από την άλλη, οι προηγούμενες εκδόσεις υπερπαραγωγής από την Κοινοπραξία, και το Πρόγραμμα Αναφοράς Οργανωμένου Εγκλήματος και Διαφθοράς (OCCRP), τον κύριο συνεργάτη της, περιείχαν παρόμοιες ασύμβατες παραλείψεις. Για παράδειγμα, τον Μάρτιο του 2019, το τελευταίο εξέθεσε το «Πλυντήριο της Τρόικας», μέσω του οποίου Ρώσοι πολιτικοί, ολιγάρχες και εγκληματίες φέρονται να διοχετεύουν δισεκατομμύρια δολάρια.

Το OCCRP δημοσίευσε πολυάριθμες εκθέσεις σχετικά με τη συνέργεια και λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τα πολλά εκατομμύρια που ξεπλύθηκαν μέσω μεγάλων δυτικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στη διαδικασία, συμπεριλαμβανομένων της Deutsche Bank και της JPMorgan Chase. Ωστόσο, ούτε μία φορά δεν αναφέρθηκε ποτέ η HSBC – παρά το γεγονός ότι η Τρόικα διαφήμισε ανοιχτά την τράπεζα ως «εταίρο πράκτορα» της, και ο τότε επικεφαλής της ομάδας δεδομένων OCCRP Friedrich Lindberg παραδέχθηκε δημοσίως ότι η HSBC ήταν «απίστευτα εμφανής» σε «όλα» τα διεφθαρμένα σχέδια της Τρόικας.

Ο λόγος αυτής της εξαιρετικής παράβλεψης δεν έχει εξηγηθεί ποτέ επαρκώς, αν και μια πιθανή απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι οι αναφερόμενοι συνεργάτες του Προγράμματος Αποκάλυψης του Οργανωμένου Εγκλήματος στην ιστορία ήταν το BBC και η The Guardian. Επικεφαλής της πρώτης ήταν από το 2014 έως το 2017η Rona Fairhead,η οποία, διετέλεσε επίσης μη εκτελεστικός διευθυντής της HSBC μεταξύ 2004 και 2016. Εν τω μεταξύ, η τελευταία απολαμβάνει εδώ και πολύ καιρό μια προσοδοφόρα εμπορική σχέση με την τράπεζα, η οποία είναι σίγουρα ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση σε λειτουργία της αγωνιζόμενης να επιζήσει εφημερίδας.

Η έρευνα των Εγγράφων του Παναμά τον Απρίλιο του 2016, υπό την από κοινού ηγεσία του ICIJ και του OCCRP, αποκάλυψε τον τρόπο με τον οποίο οι υπηρεσίες της υπεράκτιας δικηγορικής εταιρείας του Παναμά Mossack Fonseca είχαν αξιοποιηθεί από πλούσια άτομα και δημόσιους αξιωματούχους για απάτη, φοροδιαφυγή και καταστρατήγηση διεθνών κυρώσεων. Οι αποκαλύψεις των δυο οργανώσεων, και η επακόλουθη κάλυψη από τα ΜΜΕ, επικεντρώθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε πρόσωπα υψηλού προφίλ, όπως ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος επωφελήθηκε από ένα καταπίστευμα με έδρα τον Παναμά που ιδρύθηκε από τον πατέρα του.


Ex-Moscow high-roller & yarn-spinner-supreme Bill Browder now claims Russians tricked a British bank into closing his account


Βασικός υποστηρικτής του πιο ζοφερού περιεχομένου των Εφημερίδων ήταν ο καταδικασμένος απατεώνας δισεκατομμυριούχος Μπιλ Μπράουντερ. Αυτό που, και μάλιστα ένας τεράστιος αριθμός ειδησεογραφικών πρακτορείων που παρουσίαζαν τα σχόλιά του σχετικά με τη διαρροή, δεν έχουν επανειλημμένα αναγνωρίσει ήταν ότι ο ίδιος κατονομάζεται στα έγγραφα του Mossack Fonseca, που συνδέονται με μεγάλο αριθμό εικονικών εταιρειών στην Κύπρο που συνήθιζαν να απομονώνουν τους πελάτες του από τη φορολογία για τα τεράστια κέρδη που συγκέντρωσε για αυτούς ενώ επένδυε στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της ταραχώδους δεκαετίας του 1990, και για να συγκαλύψει την ιδιοκτησία πλούσιων ακινήτων που του ανήκουν στο εξωτερικό.

Όπως έχει καταθέσει, ο Μπράουντερ, απολαμβάνει μια στενή σχέση με το OCCRP Πρόγραμμα Αποκάλυψης Οργανωμένου Εγκλήματος και Διαφθοράς, το οποίο έχει εμπλακεί στην παγκόσμια σταυροφορία του εναντίον της Ρωσίας, μετά την απαγόρευσή του να εισέλθει στη χώρα το 2005. Επιπλέον, πολλά άλλα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του Bloomberg και των Financial Times, τα οποία έχει επίσης χρησιμοποιήσει ως πιόνια στην αντιρωσική προπαγάνδα του, σύμφωνα με πληροφορίες, αρνήθηκαν να δημοσιεύσουν ιστορίες για τις αμφίβολες οικονομικές συναλλαγές του.

Αυτή η προφανής απροθυμία να δαγκώσουν το χέρι που τροφοδοτεί θα μπορούσε κάλλιστα να εξηγήσει γιατί τα Έγγραφα της Πανδώρας φαίνονται σε μεγάλο βαθμό σιωπηλά στις υπεράκτιες συναλλαγές πλούσιων υπηκόων των ΗΠΑ και ατόμων με έδρα τις ΗΠΑ.

Πάρτε για παράδειγμα τις περιουσίες του ιδρυτή του eBay Pierre Omidyar και του επενδυτή George Soros, οι οποίες σύμφωνα με πληροφορίες ανέρχονται σε τουλάχιστον 11,6 δισεκατομμύρια δολάρια και 7,5 δισεκατομμύρια δολάρια αντίστοιχα - καμία πληροφορία που να τους εμπλέκει σε οποιοδήποτε αμφισβητήσιμο σχέδιο δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί. Μπορεί να μην είναι τυχαίο ότι και οι δύο παρέχουν χρηματοδότηση στο ICIJ και το OCCRP μέσω των εξαιρετικά αμφιλεγόμενων «φιλανθρωπικών» επιχειρήσεων της «Φωτεινής» και «Ανοικτής Κοινωνίας».

Η ονομαστική αναφορά των χρηματοδοτών του OCCRP προσφέρει και άλλους λόγους ανησυχίας - μεταξύ αυτών είναι το Εθνικό Δόγμα για τη Δημοκρατία και η Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των Ηνωμένων Πολιτειών, τα οποία χρησιμεύουν και τα δύο για την προώθηση των συμφερόντων εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, και έχουν εμπλακεί σε πολυάριθμες στρατιωτικές επιχειρήσεις και επιχειρήσεις πληροφοριών για την αποσταθεροποίηση και τον εκτοπισμό ξένων «εχθρικών» κυβερνήσεων από την ίδρυσή τους. Επιπλέον, όμως, υπάρχουν ανησυχητικές ενδείξεις ότι το ίδιο το OCCRP δημιουργήθηκε από την Ουάσιγκτον για αυτόν ακριβώς τον σκοπό.
« Η ανθρωπιστική οργάνωση» USAID ήταν το «εργαλείο κλειδί» της Ουάσιγκτον στην υπονόμευση της κυβέρνησης τους Βενεζουέλας, αποκάλυψε επίσημη επιθεώρηση.

Τον Ιούνιο,συγκλήθηκε συνέντευξη Τύπου του Λευκού Οίκου με θέμα «την καταπολέμηση της διαφθοράς». Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ένας ανώνυμος «ανώτερος κυβερνητικός αξιωματούχος» ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα θέσει «τη δεινή θέση κατά της διαφθοράς στο επίκεντρο της εξωτερικής πολιτικής της» και θέλησε να «δώσει προτεραιότητα σε αυτό το έργο σε όλους τους τομείς».

Συνέχισαν να δηλώνουν τις ακριβείς διαστάσεις αυτής της ώθησης κατά της διαφθοράς (παρέμειναν να γνωστοποιηθούν), αλλά αναμενόταν ότι «συστατικά της κοινότητας πληροφοριών», συμπεριλαμβανομένου του διευθυντή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, θα ήταν βασικοί παράγοντες σε αυτήν.

Οι δραστηριότητές τους θα συμπληρώσουν τις υπάρχουσες, τρέχουσες προσπάθειες των ΗΠΑ να «εντοπίσουν τη διαφθορά εκεί που συμβαίνει και να λάβουν τις κατάλληλες πολιτικές απαντήσεις», «ενισχύοντας άλλους παράγοντες», όπως «ερευνητές δημοσιογράφους και ερευνητικές ΜΚΟ» που λαμβάνουν ήδη υποστήριξη από την Ουάσινγκτον.

«Θα εξετάσουμε τι άλλο μπορούμε να κάνουμε σε αυτό το μέτωπο... Υπάρχουν γραμμές βοήθειας που έχουν ξεκινήσει [ερευνητικές] δημοσιογραφικές οργανώσεις», ανέφεραν. «Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό πιο άμεσα είναι το OCCRP, καθώς επίσης η ξένη βοήθεια που πηγαίνει σε ΜΚΟ».

Αυτές οι διαφωτιστικές δηλώσεις, που αγνοήθηκαν εντελώς τότε από τα δυτικά ειδησεογραφικά πρακτορεία, έχουν αποκτήσει ακόμη πιο απόκοσμη απήχηση υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων. Πράγματι, φαίνεται να δημιουργούν ένα σχέδιο για ακριβώς αυτό που έχει συμβεί, χάρη στο OCCRP, τον ίδιο τον οργανισμό που «ξεκίνησε» και υποστηρίζεται οικονομικά μέχρι σήμερα.

Από την πλευρά τους, τα μέσα ενημέρωσης απλώς δηλώνουν ότι , η Διεθνής Κοινοπραξία Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) «έλαβε» τα έγγραφα. Η τελική πηγή τους απροσδιόριστη. Ως εκ τούτου, είναι λογικό να ρωτήσετε - είναι η CIA πίσω από την κυκλοφορία των Pandora Papers;





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 27-9-21

[ Και νέες αρμόδιες μαρτυρίες για την απειλή ενός χειμώνα μεγάλης δοκιμασίας για τους λαούς της Ευρώπης, με ελλείψεις ενέργειας και των συνεπειών τους: στην θέρμανση, στην διακίνηση, στην λειτουργία των νοικοκυριών, στην ανατίμηση ειδών διατροφής και εμπορευμάτων, ρεύματος και κοινοχρήστων πολυκατοικιών, ιδίως σε χώρες των οποίων κυβερνήσεις –ακόμη και οι αναίσθητες στην οικολογική ισορροπία- υπείκουσες σε υπερπόντιες μόδες και ψυχώσεις, έσπευσαν να κλείσουν ορυχεία ανθράκων, να ξεπουλήσουν κρατικές εταιρείες ενέργειας και να εμπιστευθούν την θέρμανση και την σωστή λειτουργία της εθνικής μηχανής στους ανεμομύλους του Δον Κιχώτη και του Σάντσο Πάνσα.]

Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Μέχρι τώρα οι αναγνώστες γνωρίζουν καλά ότι η Ευρώπη υποφέρει από μια ιστορική κρίση φυσικού αερίου, η οποία, σύμφωνα με τη Rabobank, είναι τώρα ακόμη πιο ακραία από το σοκ των τιμών του αμερικανικού πετρελαίου.

Και δυστυχώς για τον πληθυσμό της Ευρώπης, κάθε μέρα που περνά - και σε μικρότερο βαθμό αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου όπως η Statar Capital που υπέστη μεγάλες απώλειες τις τελευταίες ημέρες –το κακό επιδεινώνεται. Όπως σημειώνει σήμερα ο Χαβιέ Μπλας του Bloomberg, τόσο η NBP του Ηνωμένου Βασιλείου όσο και οι ολλανδικοί δείκτες αναφοράς φυσικού αερίου TTF έκλεισαν την ημέρα στο υψηλότερο επίπεδο διακανονισμού που έχουν υπάρξει ποτέ, σημειώνοντας αύξηση ~11% την ημέρα (σε τιμή κλεισίματος ίση με περισσότερα από 26 δολάρια ανά mBtu).( mBtu = εκατομμύριο βρετανικές θερμικές μονάδες)

Οι τιμές του φυσικού αερίου στην Ευρώπη έχουν αυξηθεί πάνω από 25 δολάρια ανά εκατομμύριο βρετανική θερμική μονάδα, περισσότερο από 400% υψηλότερες από τον μέσο όρο της περιόδου 2010-2020και σημαντικά υψηλότερες από ό, τι στις ΗΠΑ, όπου τα εμπορεύματα διαπραγματεύονται σε περίπου 5 δολάρια ανά εκατομμύριο Btu. Στην Ασία, το υγροποιημένο φυσικό αέριο έχει πωληθεί πρόσφατα σε περίπου 27 δολάρια ανά εκατομμύριο Btu, ένα εποχιακό ρεκόρ ύψους, καθώς η Κίνα έχει επίσης πληγεί από μια εκτεταμένη ενεργειακή κρίση (βλ. "Εκατομμύρια Κινέζοι κάτοικοι χάνουν την ηλεκτρική ενέργερια μετά από εκτεταμένες, «απροσδόκητες» διακοπές ρεύματος. Η εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας προειδοποιεί ότι αυτό είναι «νέα κανονικότητα»). Επίσης, για όσους δεν το έχουν διαβάσει ακόμα, ελέγξτε την εκτεταμένη ανακεφαλαίωση της ενεργειακής κρίσης της Ευρώπης από την Rabobank, την οποία δημοσιεύσαμε το Σαββατοκύριακο.

Η ενεργειακή κρίση της Ευρώπης δεν περιορίζεται στο φυσικό αέριο nat, και όπως συζητήσαμε το Σαββατοκύριακο σε μια άλλη αναδρομή στη δεκαετία του 1970 στις ΗΠΑ, οι αντλίες βενζινάδικων της Βρετανίας στεγνώνουν στις βρετανικές πόλεις από τη Δευτέρα με τους πωλητές να κατανέμουν τις πωλήσεις καθώς η έλλειψη οδηγών βυτιοφόρων πίεσε τις αλυσίδες εφοδιασμού σε κρίσιμο σημείο. Οι αντλίες σε βρετανικές πόλεις είτε έκλεισαν είτε είχαν πινακίδες που έλεγαν ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμα καύσιμα τη Δευτέρα, ανέφεραν δημοσιογράφοι του Reuters, με κάποιους να περιορίζουν την ποσότητα καυσίμων που θα μπορούσε να αγοράσει κάθε πελάτης.

Η Ένωση Λιανοπωλητών Βενζίνης (PRA), η οποία εκπροσωπεί ανεξάρτητους λιανοπωλητές καυσίμων που αντιπροσωπεύουν το 65% όλων των 8.380 προαύλιων χώρων του Ηνωμένου Βασιλείου, δήλωσε ότι τα μέλη ανέφεραν ότι το 50% έως 90% των αντλιών ήταν στεγνές σε ορισμένες περιοχές.

Η έλλειψη οδηγών φορτηγών μετά το Brexit, καθώς η πανδημία COVID-19 χαλαρώνει, έχει σπείρει χάος μέσω των βρετανικών αλυσίδων εφοδιασμού σε όλα, από τρόφιμα έως καύσιμα, αυξάνοντας το φάσμα των διαταραχών και των αυξήσεων των τιμών ενόψει των Χριστουγέννων. Οι οδηγοί παρατάχθηκαν για ώρες για να γεμίσουν τα αυτοκίνητά τους σε πρατήρια καυσίμων που εξακολουθούσαν να πωλούν καύσιμα, αν και συχνά με διανομή. Υπήρξαν επίσης εκκλήσεις να δοθεί προτεραιότητα στο προσωπικό της Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας (NHS) και σε άλλους εργαζομένους έκτακτης ανάγκης.

Με την αλλαγή από τη βενζίνη και το φυσικό αέριο στο πετρέλαιο, οι βραχυπρόθεσμες προοπτικές φαίνονται ακόμα πιο δυσοίωνες. Σύμφωνα με τον Τραφιγκούρα, έναν από τους μεγαλύτερους διεθνώς εμπορικούς οίκους εμπορευμάτων, ο κόσμος αντιμετωπίζει υψηλότερες τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου αυτό το χειμώνα και πέραν αυτού, καθώς η προσφορά αγωνίζεται να καλύψει την ταχέως αυξανόμενη ζήτηση.

«Θα δούμε υψηλότερες τιμές πετρελαίου», δήλωσε ο Μπεν Λάκοκ, συν-επικεφαλής του εμπορίου πετρελαίου της Trafigura, σε συνέντευξή του στο Bloomberg.

Ο Λάκοκ ανέφερε ότι η αγορά υποτιμά προθεσμιακά συμβόλαια πετρελαίου για τα επόμενα δυο χρόνια, καθώς οι έμποροι δεν έχουν ακόμα ξυπνήσει στο γεγονός ότι το ισοζύγιο προσφοράς-ζήτησης θα παραμείνει σφιχτό για κάποιο χρονικό διάστημα. Μετάφραση: ακόμη υψηλότερες τιμές έρχονται χωρίς χαλάρωση.

«Το αναβαλλόμενης δοσοληψίας αργό, ιδιαίτερα για τον Δεκέμβριο του 2022 και το 2023, είναι φθηνό», ανέφερε. Το αργό Brent για παράδοση τον Δεκέμβριο του 2022 αλλάζει χέρια γύρω στα 70 δολάρια το βαρέλι, αλλά, είπε ο Λάκοκ, δεν θα εκπλαγεί αν το Brent έχει αυξηθεί σε περίπου 100 δολάρια το βαρέλι μέχρι τότε.

«Δυσκολεύομαι να δω οτιδήποτε άλλο εκτός από υψηλότερες τιμές να προχωρούν τα επόμενα δύο χρόνια», ανέφερε, μια ημέρα μετά την αύξηση του στόχου τιμής της Goldman, προβλέποντας τώρα ότι το Brent θα φτάσει τα 90 δολάρια κάποια στιγμή το Δεκέμβριο. Τη Δευτέρα, το αργό Brent για άμεση παράδοση αυξήθηκε στα 80 δολάρια το βαρέλι, φθάνοντας στην υψηλότερη τιμή του εδώ και σχεδόν τρία χρόνια.

Σχετικά με το φυσικό αέριο, ανέφερε ότι οι τιμές ενδέχεται να εκτοξευθούν ακόμα περισσότερο αυτό το χειμώνα εάν οι ψυχρές καιρικές συνθήκες απαιτήσουν υψηλότερη ζήτηση σε Ευρώπη και Ασία.

Οι ραγδαίες προοπτικές έρχονται καθώς η ζήτηση πετρελαίου ανακάμπτει γρήγορα προς το προ πανδημίας επίπεδό της, με τους περισσότερους εμπόρους να αναμένουν ότι η κατανάλωση θα φτάσει στο επίπεδο του 2019 μέχρι τις αρχές έως τα μέσα του 2022. Καθώς η ζήτηση ανακάμπτει, η προσφορά έχει αγωνιστεί να συμβαδίσει: οι αμερικανικές εταιρείες σχιστολιθικού αερίου έχουν κρατήσει ένα όριο στις δαπάνες, προτιμώντας να πληρώνουν μερίσματα στους μετόχους. Με τον σχιστόλιθο των ΗΠΑ να αντιδρά αργά σε υψηλότερες τιμές, το καρτέλ πετρελαίου OPEC+ κατάφερε να διατηρήσει τον έλεγχο της αγοράς.

«Η βιομηχανία σχιστολιθικού αερίου των ΗΠΑ δείχνει πολύ ισχυρή πειθαρχία. Οι τιμές του πετρελαίου είναι περίπου διπλάσιες από ό,τι ήταν πριν από ένα χρόνο και παρόλα αυτά δεν βλέπουμε τεράστια αύξηση στις γεωτρήσεις», δήλωσε ο Λάκοκ.

Ο Λάκοκ είπε ότι είναι δύσκολο να δούμε χαμηλότερες τιμές φυσικού αερίου αυτό το χειμώνα στην Ευρώπη. παρά το γεγονός ότι το εμπόριο αγαθών βρίσκεται ήδη σε πρωτοφανή υψηλά επίπεδα: «Εάν είναι κρύος χειμώνας στην Ευρώπη ή την Ασία, έχουμε μεγάλο πρόβλημα», ανέφερε. Αν κάνει κρύο, και στην κορυφή, δεν φυσάει, τότε έχουμε ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Θα αντιμετωπίσουμε ελλείψεις».

Συγκεκριμένα, ο Λάκοκ δήλωσε ότι ακούει με σκεπτικισμό ότι η Ρωσία, ο μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου στην Ευρώπη, σφίγγει σκόπιμα την αγορά για πολιτικό όφελος, υποδηλώνοντας ότι η Μόσχα αντλεί ήδη όσο περισσότερο αέριο μπορούσε αυτή τη στιγμή.

«Είναι εύκολο να πούμε ότι είναι πολιτικά υποκινούμενο, αλλά νομίζω ότι είναι απλούστερο από αυτό: η Ρωσία αντιμετωπίζει συντήρηση σε πολλά κοιτάσματα φυσικού αερίου, πολύ χαμηλά εγχώρια αποθέματα, σημαντικά αυξημένες ροές προς την Τουρκία, και η Gazprom αγωνίζεται να αυξήσει την παραγωγή», ανέφερε.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου