Articles by "Στυλιανού"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
του Pepe Escobar , Asia Times,Thu, Mar 21, 2019

Απέναντι στην ακατάσχετη άνοδο της Κίνας σε όλη την έκταση της σκακιέρας και υπό την αδυσώπητη αμερικανική πίεση, η όχι ακριβώς δημοκρατική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποβάλλεται σε μιαν εξαντλητικήν άσκηση να τοποθετηθεί κάπου ανάμεσα σε δύο Συμπληγάδες.

Η 28μελής ΕΕ συνέρχεται σε μια κρίσιμη σύνοδο στις Βρυξέλλες την ερχόμενη εβδομάδα, όπου μπορεί να υιοθετήσει ένα σχέδιο δράσης από δέκα σημεία, όπου εξειδικεύει, σε μία Θέση, τους όρους υπό τους οποίους μπορεί να προχωρήσει μια ισότιμη οικονομική σχέση με την Κίνα.

Αυτό θα γίνει, ενώ ο Πρόεδρος της Κίνας Ξι Ζι Πινγκ θα επισκέπτεται την Ιταλία και κατόπιν την Γαλλία –πριν από την πολύ σημαντική ετήσια διάσκεψη κορυφής Κίνας-Ε Ε, στις 9 Απριλίου στις Βρυξέλλες, υπό την συμπροεδρία του Κινέζου πρωθυπουργού Λη Κεγκιάνγκ.

Ο Κινέζος πρωθυπουργός Λη Κεγκιάνγκ
θα συμπροεδρεύσει στην διάσκεψη Κίνας-ΕΕ
Αυτό είναι το κρίσιμο πλαίσιο, υπό το οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνέστησε αυτό που περιγράφει ως 10 συγκεκριμένες «ενέργειες» στους επικεφαλής των κρατών, για την συζήτησή τους στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στις 21 και 22 Μαρτίου.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκθέτει πως το 2017 –κατά τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία- η ΕΕ ήταν «ο σημαντικότερος εταίρος της Κίνας, με 13% των εξαγωγών προϊόντων στην Κίνα και 18% των εισαγωγών προϊόντων από την Κίνα». Αλλά ταυτόχρονο η Κομισιόν υπογραμμίζει ότι η Κίνα είναι «ένας οικονομικός ανταγωνιστής» και «ένας συστημικός αντίπαλος, ο οπίος ευνοεί εναλλακτικά πρότυπα διακυβέρνησης.»

Ωστόσο «η συμβολή» της Κομισιόν στην συζήτηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της ερχόμενης εβδομάδας απέχει από του να είναι συγκρουσιακή. Είναι μια άσκηση εξισορρόπησης, περιβεβλημένη με γραφειοκρατική ορολογία, που επιχειρεί να διαμορφώσει μιαν κοινή «βούληση» μεταξύ των 28 κρατών-μελών.

Το προβλεπόμενο πραγματικό πρόβλημα

Η υποστήριξη από την Κομισιόν της «αποτελεσματικής πολυμερούς συνεργασίας, πέριξ του πυρήνα των Ηνωμένων Εθνών, με την πλήρη συμμετοχή της Κίνας, αποτελεί την φυσιολογική πρακτική. Το Πεκίνο εγκωμιάζεται για την προσήλωσή του στην (πυρηνική) συνθήκη με το Ιράν, για τον ρόλο του υπέρ της από-πυρηνοποίησης στην Βόρειο Κορέα, για τον επερχόμενο ρόλο του στην διαδικασία ειρήνευσης στο Αφγανιστάν και για την επέμβασή του στην κρίση με τους Ροτίνγκυα στο Μυανμάρ. Το πραγματικό πρόβλημα, όπως ήταν προβλέψιμο, είναι οι κινεζικές διεκδικήσεις στην Νότια Κινεζική Θάλασσα. Ουσιαστικά κανείς, εκτός από τους Ευρωκράτες των Βρυξελλών, δεν γνωρίζει την ύπαρξη μιας «Στρατηγικής της ΕΕ για την Σύνδεση Ευρώπης και Ασίας». Αυτό είναι ένα από τα κοινά ανακοινωθέντα που κανείς δεν διαβάζει, το οποίο εκδόθηκε πέρυσι. «εξουσιοδοτώντας την ΄Ενωση να αναζητήσει συνέργειες μεταξύ της ΕΕ και τρίτων χωρών, περιλαμβανομένης της Κίνας, στις μεταφορές, στην ενέργεια και στην ψηφιακή διασύνδεση, στην βάση των διεθνών κανόνων και κανονισμών.»

Περιέργως, στην έκθεση της Κομισιόν δεν αναφέρεται πουθενά ο Νέος Δρόμος του Μεταξιού, ή η Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου, (BRI) – που συμβαίνει να είναι το κινεζικό Μέγα Σχέδιο συνέργειας για ολόκληρη την Ευρασία.

Από την άλλη πλευρά, αναφέρεται πάντως το πρόγραμμα «Made in China 2025» -χωρίς να δαιμονοποιείται, κατά τα πρότυπα της κυβέρνησης Τραμπ. Από την άποψη της ΕΕ το βασικό πρόβλημα εξακολουθεί να είναι «η έλλειψη αμοιβαιότητα πρόσβασης στις αγορές». Η ΕΕ επιθυμεί μεγαλύτερη ελευθερία πρόσβασης για τις ευρωπαϊκές εταιρείες, λιγότερες επιδοτήσεις για τις κινεζικές εταιρείες και περιορισμό της μεταφοράς τεχνολογίας από τις ευρωπαϊκές εταιρείες στις συνεταιρικές τους κρατικές κινεζικές.

Όλα αυτά θα πρέπει να περιλαμβάνονται στους κανόνες επενδύσεων μιας συμφωνίας που θα πρέπει να επιτευχθεί μέχρι το 2020.

Αποκαλυπτική είναι 9η Ενέργεια, στην ΄Εκθεση της Κομισιόν: Για την εξασφάλιση κατά ενδεχομένων δυσάρεστων επιπτώσεων ασφαλείας σε κρίσιμες ψηφιακές υποδομές, απαιτείται μια κοινή στάση της ΕΕ για την ασφάλεια των δικτύων Πέμπτης Γενεάς. Για την επίτευξή της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα εκδώσει –τι άλλο- μιαν ακόμη «σύσταση».

΄Ενας μεγάλος πονοκέφαλος φαίνεται να επαπειλείται. Πώς να διαχωρίσεις την Πρωτοβουλία Δρόμος του Μεταξιού, από το Made in China, το (5G) και την τεχνολογία της Huawei. Όλα αποτελούν μέρη του ίδιου πακέτου. Ωστόσο η ΕΕ υφίσταται δεινή πίεση από την Ουάσιγκτον να αποκλείσει την κινεζική εταιρεία Χουάουέϊ, παραγωγό του 5G και να ξεχάσει την συνεργασία με το κινεζικό πρόγραμμα BRI ( Μια Ζώνη- ΄Ενας Δρόμος) {του μεταξιού} – ενώ σχεδόν 20 μέλη της ΕΕ έχουν ήδη συνδεθεί ή ενδιαφέρονται να συνδεθούν με το BRI και η πλειοψηφία επίσης ενδιαφέρεται για την κινεζική τεχνολογία 5G.

Διπλωμάτες στις Βρυξέλλες επιβεβαίωσαν στους Asia Times ότι η έκθεση της Κομισιόν συντάχτηκε βασικά από το Βερολίνο κι το Παρίσι και ότι ναι, είχαν να αντιμετωπίσουν δεινή αμερικανική πίεση.

Η έκθεση επίσης στεγάζει ένα διακριτικό, ενσωματωμένο στοιχείο «κινεζικής απειλής» -όχι τόσο απερίφραστα όσο μια έκθεση του Πενταγώνου. Αυτή η στάση δείχνει πως η γάλλο-γερμανική πλευρά πιστεύει ότι μπορεί να επηρεάσει την ομάδα 16+1 κρατών της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης που έχουν εμπορικές σχέσεις με την Κίνα όσο και την - μέλλουσα να συνδεθεί με το BRI- Ιταλία.

«Υπαρξιακή απειλή»

Το Πεκίνο επιτυγχάνει. λίγο-λίγο, κάτι που είναι ανυπόφορο για την αμερικανική εξουσία: Επεκτείνει την επιρροή του όχι μόνο μέσα στην ΕΕ, αλλά μέσα στην περιοχή του ΝΑΤΟ.

Το αμερικανικό βαθύ κράτος, μπορεί να συνέμειξε το BRI -μαζί με το Made in CHINA 2025 και το Huawei’s 5G- σαν μέρος μιας «υπαρξιακής απειλής», αλλά αυτό δεν ισχύει για όλη την Ευρώπη --από την Ελλάδα και την Πορτογαλία, στους Γερμανούς βιομηχάνους, και ως την συγκυβέρνηση Λίγκας-Πέντε Αστέρων στην Ρώμη. Οι Βρυξέλλες γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Ουάσιγκτον θα τιμωρήσει οποιονδήποτε «σύμμαχο» που πλησιάζει πολύ το Πεκίνο. Ποτέ δεν αρκεί να σου θυμίζουν ότι η λίστα των οικονομικών απειλών για τις ΗΠΑ ακολουθεί αυτή την σειρά: Κίνα, Ρωσία , Γερμανία. Και η Ιταλία πιάνεται τώρα στα διασταυρούμενα πυρά –επειδή έχει δεσμευτεί για καλές οικονομικές σχέσεις και με την Κίνα και με την Ρωσία.

Η Ρώμη έχει ήδη στείλει ξεκάθαρο μήνυμα στις Βρυξέλλες : Πέρα από οποιαδήποτε κοινή «βούληση» απέναντι της Κίνας, αυτό που προέχει είναι το ιταλικό εθνικό οικονομικό συμφέρον, για παράδειγμα η διασύνδεση των λιμανιών της Βενετίας, της Τεργέστης και της Γένοβας με τον Δρόμο του Μεταξιού.

Πανικόβλητοι Ατλαντιστές ουσιαστικά προειδοποιούν ότι οι Ιταλοί δεν μπορούν να περάσουν μιαν κόκκινη γραμμή, πως οφείλουν Να ζητήσουν την άδεια για να κινηθούν ανεξάρτητα. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει –οτιδήποτε και αν αποφασίσει η Κομισιόν να «συστήσει».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του FINIAN CUNNINGHAM |Strategic Culture | 19.03.2019

[Το κατωτέρω άρθρο, του γνωστού Ιρλανδού δημοσιογράφου δημοσιεύτηκε πριν την χθεσινή ανακοίνωση Τραμπ, μέσω Τουίτερ, ότι οι ΗΠΑ θα αναγνωρίσουν την ισραηλινή κυριαρχία στα κατεχόμενα Συριακά υψώματα του Γκολάν, ως «απαραίτητα για την ασφάλεια του Ισραήλ και για την σταθερότητα στην περιοχή»… Για τα κίνητρα αυτής της ανεκτίμητης δωρεάς στον πρωθυπουργό Νετανιάχου,( στις παραμονές εκλογών και κινδύνου φυλάκισης, εάν τις χάσει), ο αρθρογράφος αναφέρει πληροφορίες, με την ίδια έντονη οσμή πετρελαίου, που έχει διαποτίσει, σε ευρύτατη γεωγραφία, την τρέχουσα αμερικανική εξωτερική πολιτική.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Με απροκάλυπτη περιφρόνηση στο Διεθνές Δίκαιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωστοποίησαν την περασμένη εβδομάδα ότι αποφάσισαν να αναγνωρίσουν τα Υψώματα του Γκολάν ως τμήμα της επικράτειας του Ισραήλ. Εάν οι ΗΠΑ το πράξουν , απεκδύονται κάθε ηθικού δικαιώματος να επιβάλλουν κυρώσεις στην Ρωσία με τον ισχυρισμό ότι «προσάρτησε την Κριμαία».

Στην ετήσια έκθεση του Στέητ Ντιπάρτμεντ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το τμήμα που αφορά τα Υψώματα του Γκολάν, αναφέρεται στην διαφιλονικούμενη περιοχή ως «ελεγχόμενη από το Ισραήλ», αντί του «κατεχόμενη από το Ισραήλ». Η αλλαγή στον προσδιορισμό απομακρύνεται από τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών και τους διεθνείς κανόνες, που χρησιμοποιούν τον όρο «κατεχόμενα από το Ισραήλ»,για εδάφη που το Ισραήλ απέσπασε από την Συρία στον Εξαήμερο Πόλεμο του 1967.

Το Ισραήλ κατέχει το δυτικό τμήμα του Γκολάν από το 1967 ως λεία εκείνου του πολέμου. Το Τελ Αβίβ προσάρτησε επίσημα αυτό το έδαφος της Συρίας. Ωστόσο, το 1981,το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων εθνών, ομόφωνα και με την συμμετοχή των ΗΠΑ, καταδίκασε την προσάρτηση, ως παράνομη. Η απόφαση του ΟΗΕ καλεί το Ισραήλ να επιστρέψει τα εδάφη στην Συρία, η οποία έχει ιστορικούς τίτλους ιδιοκτησίας στο Γκολάν. Η περιοχή, εκτάσεως 1.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων, είναι ένα στρατηγικό ύψωμα, που υπέρκειται της βόρειας Κοιλάδας του Ιορδάνη.

Εάν η Ουάσιγκτον επιβεβαιώσει την πρόθεσή της να αναγνωρίσει επίσημα το Γκολάν ως έδαφος του Ισραήλ, η ενέργεια θα αποτελεί κατάφωρο χλευασμό του Διεθνούς Δικαίου. Επιπλέον όμως, μια τέτοια ενέργεια της αφαιρεί κάθε δικαίωμα να ποζάρει ως θεματοφύλακας της εδαφικής ακεραιότητας και των εν γένει αρχών του Διεθνούς Δικαίου, στην ανόμοια άλλωστε περίπτωση της Κριμαίας, της Χερσονήσου στον Εύξεινο Πόντο, που εθελούσια ενώθηκε με την Ρωσία.

Μόλις τον περασμένο μήνα, ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο επανέλαβε κατηγορίες κατά της Ρωσίας για «προσάρτηση» της Κριμαίας. Ο Πομπέο επέμεινε ότι οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας θα συνεχιστούν, μέχρις ότου η Ρωσία «επιστρέψει την Κριμαία στην Ουκρανία». «Ο κόσμος δεν λησμόνησε τα κυνικά ψέματα που χρησιμοποίησε η Ρωσία για να δικαιολογήσει την επιδρομή της και να συγκαλύψει την απόπειρά της να προσαρτήσει την ουκρανική επαρχία», είπε ο Πομπέος. «Οι ΗΠΑ θα διατηρήσουν τις αντίστοιχες κυρώσεις τους εναντίον της Ρωσίας μέχρις ότου η ρωσική κυβέρνηση επιστρέψει τον έλεγχο της Κριμαίας στην Ουκρανία.»

Πέρυσι, το Στέιτ Ντηπάρτμεντ υπό τον Πομπέο εξέδωσε μιαν «Διακήρυξη για την Κριμαία», στην οποία εδήλωνε ότι «η Ρωσία υπονομεύει τον θεμέλιο λίθο της διεθνούς αρχής, που τιμούν τα δημοκρατικά κράτη: ότι καμιά χώρα δεν μπορεί να μεταβάλλει τα σύνορα άλλης χώρας δια της βίας.»

Οι ισχυρισμοί της Ουάσιγκτον και της ΕΕ περί «παράνομης προσάρτησης» της Κριμαίας από την Ρωσία αποτελούν το βασικό επιχείρημα των πενταετών κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στην Μόσχα. Αυτές οι κυρώσεις συνέτειναν στην συνεχή επιδείνωση των εντάσεων με την Ρωσία και συνοδεύτηκαν με την διόγκωση των στρατιωτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ κατά μήκος των ρωσικών συνόρων.

Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι ωστόσο αυθαίρετοι. Ο λαός της Κριμαίας εψήφισε τον Μάρτιο 2014, σε ένα νόμιμα διεξαχθέν δημοψήφισμα, να αποσπαστεί από την Ουκρανία και να ενταχτεί στην Ρωσική Ομοσπονδία. Αυτό το δημοψήφισμα ακολούθησε ένα παράνομο πραξικόπημα στο Κίεβο, τον Φεβρουάριο 2014, που έγινε, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ, εναντίον ενός δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου, του Βίκτωρα Γιανούκοβιτς. Ιστορικά η Κριμαία έχει αιώνιους πολιτισμικούς δεσμούς με την Ρωσία. Η προηγούμενη θέση της εντός του κράτους της Ουκρανίας αποτελούσε μιαν ανωμαλία του Ψυχρού Πολέμου και της ακόλουθης κατάρρευσης της Σοβιετικής ΄Ενωσης.

Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει στοιχείο σύγκρισης των περιπτώσεων της Κριμαίας με τα Υψώματα του Γκολάν -αφαιρουμένης φυσικά της διπροσωπίας της Ουάσιγκτον. Ενώ η Κριμαία και ο λαός της αποτελούν ιστορικά τμήμα της Ρωσίας, τα Υψώματα του Γκολάν είναι αδιαμφισβήτητα κυρίαρχο έδαφος της Συρίας, το οποίο προσαρτήθηκε βίαια από το Ισραήλ. Η παράνομη κατοχή του Γκολάν από το Ισραήλ είναι διεθνώς αναγνωρισμένη, κατά το Διεθνές Δίκαιο, ως ορίζεται από την Απόφαση 497 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Για την Κριμαία δεν υπάρχει τέτοια διεθνής εντολή. Οι ισχυρισμοί περί ρωσικής «προσάρτησης» είναι μετέωρα πολιτικά επιχειρήματα της Ουάσιγκτον και των Ευρωπαίων συμμάχων της.

Η τελευταία κίνηση της Ουάσιγκτον, προς την αναγνώριση του Γκολάν ως εδάφους του Ισραήλ, έρχεται σαν συνέχεια σειράς άλλων μέτρων, ενδεικτικών της ενισχυμένη ς εύνοιας στο Ισραήλ υπό την κυβέρνηση Τραμπ. Υπήρξε, στο τέλος του 2017, η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, κατά παραβίαση των αποφάσεων του ΟΗΕ και της διεθνούς ομοφωνίας, που όριζαν ότι η Ιερουσαλήμ θα αποτελέσει κοινή πρωτεύουσα του Ισραήλ και του - μέλλοντος να προκύψει από διαπραγματεύσεις ειρήνης- Παλαιστινιακού Κράτους.*

Το τελευταίο δώρο στο Ισραήλ, και με πανηγυρική χθες κοινή εμφάνιση του Αμερικανοί Υπουργού των Εξωτερικών Πομπέο να δέχεται τις δημόσιες ευχαριστίες του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου, ερχόμενο αυτή την στιγμή, ένα μήνα προ των εκλογών στο Ισραήλ, αποτελεί εξόφθαλμα πολιτική ενίσχυση του κ. Νετανιάχου (για τον οποίο απώλεια αυτών των εκλογών θα εσήμαινε οικογενειακή δίωξη, για τρία εγκλήματα διαφθοράς. Σημ: Μτφρ) Για τα κίνητρα διατυπώνονται εικασίες.

Αναφερόταν προ καιρού ότι ο Τραμπ ενεργεί υπέρ μιας εταιρείας πετρελαιοειδών, που έχει την έδρα της στο Νιου Τζέρσεϋ, στις ΗΠΑ, της Genie Oil, στην οποία έχει επενδύσει η οικογένεια του γαμπρού του, Τζάρετ Κούσνερ. Η Genie Oil έχει μιαν θυγατρική στο Ισραήλ, που συνδέεται με την κυβέρνηση Νετανιάχου, η οποία έχει στο στόχαστρο από πολύ καιρό τις πλούσιε πετρελαιοπηγές του Γκολάν.

Η αμερικανική ενέργεια για το Γκολάν θα μπορούσε επίσης να είναι και εκδίκηση εναντίον του Σύρου Προέδρου ΄Ασαντ για την ιστορική νίκη της χώρας του στον οκταετή πόλεμο μέσω τρίτων, με τον οποίο οι ΗΠΑ επιδίωξαν την ανατροπή του. Στον πόλεμο αυτό το Ισραήλ υποστήριζε ου τζιχαντιστές που χρησιμοποιούσαν το Γκολάν ως ορμητήριο εναντίον του συριακού στρατού.

Πάντως ανεξαρτήτως των κινήτρων της, η ενέργεια της Ουάσιγκτον να κηρύξει νόμιμη την προσάρτηση του Γκολάν από το Ισραήλ αποτελεί θρασύτατη καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου. Πράττοντας έτσι, οι ΗΠΑ ενθαρρύνουν εγκλήματα πολέμου και αρπαγές εδαφών της συριακής κυριαρχίας. ΄Η, κατά την διατύπωση της ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ διακήρυξης για την Κριμαία, «μεταβάλλουν τα σύνορα μιας τρίτης χώρας δια της βίας» -βιάζοντας την υποτιθέμενη «Θεμελιακή Αρχή», την οποία η Ουάσιγκτον δεν παύει να επισείει στα φλογερά κηρύγματά της κατά της Ρωσίας.

Η Κριμαία και το Γκολάν είναι ανόμοιες περιπτώσεις εδαφικών διαφορών, όπως επισημάνθηκε ήδη. Ωστόσο η δόλια διπροσωπία της Ουάσιγκτον στο Γκολάν καθιστά το ηθικοπλαστικό θέατρό της για την Κριμαία ξεκρέμαστο. Εάν οι Ευρωπαίοι την ακολουθήσουν πειθήνια και στο Γκολάν, τότε θα πρέπει να κλείσουν το στόμα τους και τις ιεροεξεταστικές κυρώσεις τους για την Κριμαία.



Σημείωση:* Στην θεαματική επίδειξη εύνοιας στο Ισραήλ, την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας, ακολούθησε η διακοπή της αμερικανικής συμμετοχής στην Ούνρα, ανθρωπιστική οργάνωση των Ηνωμένων εθνών, οι οποία εξασφάλιζε την σίτιση, περίθαλψη και παιδεία των Παλαιστινίων προσφύγων στην περιοχή της Γάζας. Ακολούθησε η κατάργηση της πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν και η εξαπόλυση πολύμορφης εκστρατείας ανατροπής του καθεστώτος της Τεχεράνης, δια του οικονομικού στραγγαλισμού και της ενθάρρυνσης εξεγέρσεων. Χθες, ενώπιον του κ. Πομπέο, ο κ. Νετανιάχου ανέκραξε ότι «ουδέποτε οι σχέσεις των δύο χωρών δεν ήσαν στενότερες» Και : «Ευχαριστούμε, Αμερική».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Μιχαήλ Στυλιανού

Εντυπωσιακό και εκτεταμένο τμήμα του σημερινού πρωινού δελτίου ειδήσεων της Ντώϋτσε Βέλλε –που αινιγματικά αφαιρέθηκε στα επόμενα δελτία της- επεσήμανε την «συνεχή επιδείνωση» των γερμανό-αμερικανικών σχέσεων, σε επίπεδο κρίσεως, λόγω των αλλεπάλληλων ωμών παρεμβάσεων στην πολιτική της χώρας - κυρίως από τον Αμερικανό πρεσβευτή, του οποίου ζητούν πλέον και την απέλαση πολιτικοί παράγοντες και επικεφαλείς επιχειρήσεων, ακόμη και «σταθερού ατλαντικού προσανατολισμού» –όπως ανέφερε ο παρουσιαστής του δελτίου Μπράϊαν Τόμας.

Τελευταίος σταθμός κλιμάκωσης στην εν λόγω συγκρουσιακή εξέλιξη: το προχθεσινό -σε οξύ φαίνεται τόνο- διάβημα του δυναμικού Τεξανού πρεσβευτή των ΗΠΑ κ. Ρίτσαρντ Γκρένελ, κατά του νέου γερμανικού προϋπολογισμού, στον οποίο το κονδύλιο των «αμυντικών» δαπανών υπολείπεται του 2% του ΑΕΠ που είχε υποσχεθεί η καγκελάριος Μέρκελ στον Πρόεδρο Τραμπ. Η νέα αυτή αμερικανική ανάκληση στην συμμαχική πειθαρχία προκάλεσε έκρηξη συσσωρευμένης οργής και καταπιεσμένου εθνικού γοήτρου από τον γερμανικό κόσμο της πολιτικής, των επιχειρήσεων και των ΜΜΕ.

Η «κάτω βόλτα» στην ιστορία των άλλοτε προνομιακών σχέσεων Ουάσιγκτον- Βερολίνου άρχισε με την εκλογή του Προέδρου Τραμπ, (εναντίον της οποίας συνεργάσθηκαν και δυνάμεις του Βερολίνου με Βρετανούς και άλλα μέλη του «Κύκλου του Νταβός/ Μπίλντερμπεργκ/Τριλάτεραλ). Απεικονίσθηκε χαρακτηριστικά στην πρώτη συνάντηση Τραμπ-Μέρκελ στον Λευκό Οίκο αλλά απέκτησε ένα δυναμικό ρυθμό από την άφιξη, πέρυσι, στο Βερολίνο, του νέου Αμερικανού πρεσβευτή, αυθεντικού εκφραστή της νέας αμερικανικής «διπλωματίας».

Κατά την «επαναστατική» πρακτική της διπλωματίας που εκπροσωπεί, ο κ. Ρίτσαρντ Γκρένελ δεν απευθύνεται διακριτικά στα αρμόδια μέλη της κυβέρνησης για να μεταφέρει μηνύματα της κυβέρνησής του, κατά τον παραδοσιακό κανόνα: Διατρανώνει τις επιθυμίες της Ουάσιγκτων, τις εντολές ή τις απειλές της, με ανοικτά σχόλια στο Τουίτερ, με επιστολές σε Διευθυντές Επιχειρήσεων και με δημόσιες δηλώσεις. Πρώτο σοκ στα αισθητήρια κέντρα του 4ου Ράιχ ήταν πέρυσι οι επιστολές σε γερμανικές επιχειρήσεις, που ο κ. Γκρένελ προειδοποιούσε να πειθαρχήσουν στις αμερικανικές κυρώσεις εναντίον του Ιράν και να διακόψουν κάθε συνεργασία, επένδυση και συναλλαγή μαζί του, για να μην καταστούν και οι ίδιες στόχος αμερικανικών κυρώσεων.

Το επόμενο σοκ, πολιτικού αυτό χαρακτήρα, ήταν δηλώσεις υποστήριξης του Αμερικανού πρεσβευτή στο αντιπολιτευτικό «εθνικιστικό» κίνημα στην Γερμανία και ευρύτερα στην Ευρώπη –που αποτελεί εφιάλτη για το γερμανικό και ευρω-ενωσιακό σύστημα εξουσίας.

Το ακόλουθο βήμα κλιμάκωσης του αναβρασμού ήταν η προειδοποίηση του Αμερικανού Πρεσβευτή στις γερμανικές και άλλες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, που συμμετέχουν στο πρόγραμμα του δεύτερου ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου, για τις δυσμενείς γι’ αυτές συνέπειες εμμονής τους στο πρόγραμμα, παρά την διακηρυγμένη αντίθεση των ΗΠΑ, για τους γνωστούς λόγους. Τις προειδοποιήσεις αυτές ήρθε προ ημερών να ενισχύσει ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Της τελευταίας αμερικανικής επέμβασης για τον γερμανικό προϋπολογισμό «αμυντικών» δαπανών είχαν προηγηθεί πιέσεις και ευθεία απειλή του Αμερικανού πρεσβευτή στο Βερολίνο, ότι οι ΗΠΑ θα διακόψουν την κοινοποίηση μυστικών πληροφοριών σε εκείνους των συμμάχων τους που θα απειθαρχήσουν στην απαγόρευση της συνεργασίας με την κινεζική εταιρεία Huawei, στην κατασκευή και εγκατάσταση ηλεκτρονικών δικτύων (5 G) 5ης Γενεάς.

 Το πλεονέκτημα της ηλεκτρονικής «συνακρόασης»

Διεθνής κολοσσός, εξαιρετικά αναπτυγμένης ηλεκτρονικής τεχνολογίας, που έχει υπερισχύσει και παραγκωνίζει από την διεθνή αγορά την Apple και άλλα επιβλητικά σύμβολα της μυθικής άλλoτε αμερικανικής Sillicon Valley, η κινεζική -συνεταιρική των εργαζομένων- εταιρεία ηλεκτρονικών ερευνών και εφαρμογών Ουάουέϊ, έχει καταστεί στόχος εξοντωτικού πολέμου από την Ουάσιγκτον. Η διευθύντρια και κόρη του ιδρυτή της έχει συλληφθεί και κρατείται από πολλών μηνών στον Καναδά, με ένταλμα της Ουάσιγκτον, με κατηγορίες για υποκλοπή τεχνολογίας κ.α. και αμερικανικές εγκύκλιοι προς σύμμαχες και φιλικές χώρες συνιστούν την αποχή από κάθε συνεργασία με την κινεζική αυτή εταιρεία στην εγκατάσταση του νέου προηγμένου συστήματος ηλεκτρονικής δικτύωσης 5G. Ο λόγος που επικαλείται η Ουάσιγκτον για την αποκλεισμό της Ουάουεϊ από την διεθνή αγορά είναι ο κίνδυνος υποκλοπής των διακινούμενων από το σύστημά της στοιχείων από τις κινεζικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Ωστόσο, ως ένα των προτερημάτων του συστήματος της κινεζικής εταιρείας, που εξηγεί την προτίμησή των ηλεκτρονικών επικοινωνιακών συσκευών της στην διεθνή αγορά , αναφέρεται ότι δεν έχουν την «πίσω πόρτα» διαρροής των αμερικανικών, που τις καθιστά διάτρητες και φιλόξενες στην διείσδυση της αμερικανικής NSA , που ακούει και καταγράφει τα πάντα, από την Καγκελάριο Μέρκελ μέχρι τον πλέον ασήμαντο νεαρό συνομιλητή στο «κινητό»- όπως αποκάλυψαν οι καταζητούμενοι από την Ουάσιγκτον, εμπειρογνώμονες Σνόουντεν και ΄Ασσανζ.

Αυτό το στοιχείο, μαζί με την τεχνολογική υπεροχή και το χαμηλότερο κόστος προσφοράς ,αναφέρεται ως εξήγηση της διαφαινόμενης αποτυχίας της αμερικανικής εκστρατείας οικονομικού στραγγαλισμού της κινεζικής ανταγωνιστικής εταιρείας. Σε δηλώσεις της η Γερμανίδα καγκελάριος απάντησε ότι η χώρα της διαθέτει τα μέσα πρόληψης και προστασίας της από τον αναγγελλόμενο κίνδυνο. Αλλά και η Βρετανία, η Ινδία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν εκδηλώσει αρνητική στάση απέναντι στην αμερικανική παραγγελία, παρά την συνοδευτική απειλή ότι θα πάψουν να «μοιράζονται» με τις ΗΠΑ την αμερικανική συγκομιδή μυστικών πληροφοριών.

Τον σχετικό νέο φάκελο των διατλαντικών συμμαχικών σχέσεων συμπληρώνουν δημοσιεύματα των Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς, που ,

Πρώτον, αναφέρουν ότι δικαστική προσφυγή της κινεζικής εταιρείας καταγγέλλει την Ουάσιγκτον για «αντισυνταγματική απαγόρευση τεχνικού εξοπλισμού», (προφανώς υπό την έννοια της κατάλυσης του ελεύθερου εμπορικού συναγωνισμού). Και

Δεύτερον, δημοσίευσαν άρθρο του στελέχους της κινεζικής εταιρείας Γκούο Πίνγκ, που γράφει «η διάδοση της τεχνολογίας μας εμποδίζει τις προσπάθειες των ΗΠΑ να κατασκοπεύουν όποιον θέλουν. Ο Πινγκ επικαλέστηκε έγγραφο της αμερικανικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας (NSA),του 2010, που γράφει «πολλοί από τους στόχους μας επικοινωνούν με συσκευές παραγόμενες από την Huawei.Πρέπει να αποκτήσουμε κατά βεβαιότητα την γνώση του πως θα εκμεταλλευθούμε αυτά τα προϊόντα.» Εκπρόσωποι της εταιρείας αλλά και αξιόπιστοι Δυτικοί παρατηρητές εξηγούν ότι η αμερικανική εκστρατεία εναντίον της Ουάιεϊ δεν κινείται από τον υποκριτικό φόβο κινεζικής υποκλοπής Δυτικών μυστικών, αλλά από τον γνήσιο φόβο αμερικανικής απώλειας του «ελευθέρας» στην συνακρόαση και συνανάγνωση πάσης επικοινωνίας στον πλανήτη.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Απαγορεύουν Δίκες για Αφγανιστάν και Παλαιστίνη

Απειλές Μπόλτον και Πομπέο κατά δικαστών προκαλούν παραίτηση Γερμανού δικαστή, με δηλώσεις καταγγελίας.

του Μιχαήλ Στυλιανού

Ρεπορτάζ του ρωσικού τηλεοπτικού δικτύου ΡΤ μετέδωσε –κατ’ αποκλειστικότητα- την είδηση ότι ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο, για να αποτρέψει την έρευνα εγκλημάτων πολέμου στο Αφγανιστάν και την Παλαιστίνη, προειδοποίησε ότι οποιοσδήποτε αναμιχθεί σε παρόμοιες έρευνες θα χάσει την βίζα του και θα υποστεί τις συνέπειες.

Ο κ. Πομπέο εξήγησε ότι τα μέτρα είναι αναγκαία επειδή οποιαδήποτε ανάκριση για καταγγελλόμενα εγκλήματα πολέμου και βασανιστήρια εις βάρος των ΗΠΑ, θα αποτελούσαν απειλή κατά του αμερικανικού κράτους δικαίου. Οι βίζες θα αφαιρεθούν ή θα αποκλεισθούν για οποιονδήποτε αναμείχθηκε σε τέτοιες έρευνες ή έστω εισηγήθηκε μιαν ανάκριση του Διεθνούς Δικαστηρίου Εγκλημάτων (ICC) «εις βάρος μέλους του αμερικανικού προσωπικού.»

Το Διεθνές Δικαστήριο εξετάζει ήδη αίτημα διερεύνησης πιθανών αμερικανικών εγκλημάτων πολέμου στο Αφγανιστάν, κατά τον εικοσαετή πόλεμο, που άφησε 100,000 Αφγανούς νεκρούς. Το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέως του δικαστηρίου αναφέρει ότι «υφίσταται λογική βάση» να πιστεύεται ότι «εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» διαπράχθηκαν και εξακολουθούν να διαπράττονται από δυνάμεις ξένων κυβερνήσεων στο Αφγανιστάν.

Ο Πομπέο απροκάλυπτα δήλωσε ότι τα μέτρα που ανακοίνωσε αποβλέπουν να αναγκάσουν το δικαστήριο να εγκαταλείψει την ενδεχόμενη έρευνα και ότι η Ουάσιγκτον είναι αποφασισμένη να αυξήσει την πίεση εάν το δικαστήριο δεν συμμορφωθεί:

«Είμαστε προετοιμασμένοι να λάβουμε πρόσθετα μέτρα, που περιλαμβάνουν και οικονομικές κυρώσεις, εάν το Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων δεν αλλάξει πορεία» δήλωσε ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών.

Το Δικαστήριο απάντησε αυθημερόν, ότι θα συνεχίσουν την έρευνά τους «ανεμπόδιστοι» από την απειλητική δήλωση του κ. Πομπέο και θα ενεργήσουν κατά τις επιταγές του Διεθνούς Δικαίου και όχι τις απειλές της Ουάσιγκτον.

Δικαστής του Διεθνούς Δικαστηρίου Παραιτείται καταγγέλλοντας «βάναυση παρέμβαση»
Το Οίκημα του Δικαστηρίου Διεθνών Εγκλημάτων, στην Χάγη.
Ένας ανώτερος δικαστής του Δικαστηρίου Διεθνών Εγκλημάτων του ΟΗΕ στην Χάγη υπέβαλε την παραίτησή του μετά τις αμερικανικές απειλές κατά δικαστών που ερευνούν καταγγελλόμενα αμερικανικά εγκλήματα πολέμου στο Αφγανιστάν.

Ο δικαστής Christoph Flügge, εργάστηκε στο Δικαστήριο Διεθνών Εγκλημάτων και στο ειδικό Διεθνές Δικαστήριο για την Γιουγκοσλαβία από το 2008. Πιο πρόσφατα συμμετείχε στις προκαταρκτικές έρευνες καταγγελιών ότι μέλη των αμερικανικών στρατιωτικών υπηρεσιών και πράκτορες της CIA βασάνιζαν αιχμαλώτους στο Αφγανιστάν.

Ο δικαστής Flügge δήλωσε στην γερμανική εφημερίδα Zeit ότι υπέβαλε την παραίτησή του μετά τις απροκάλυπτες απειλές Αμερικανών αξιωματούχων, περιλαμβανομένης της ομιλίας του Αμερικανού Συμβούλου Ασφαλείας Τζον Μπόλτον, που ευχήθηκε «θάνατο στο Δικαστήριο»:

« Εάν αυτοί οι δικαστές αναμιχθούν ποτέ στις εσωτερικές υποθέσεις των ΗΠΑ, ή ερευνήσουν έναν Αμερικανό πολίτη –είπε ο κ. Μπόλτον- η αμερικανική κυβέρνηση θα κάνει ότι μπορεί ώστε να μη επιτραπεί σε αυτούς τους δικαστές η είσοδος στις ΗΠΑ και να υποστούν ίσως και εγκληματική δίωξη», ανέφερε ο δικαστής Flügge, σε συνέντευξή του στην Zeit, που αναδημοσιεύτηκε στην Γκάρντιαν.

«Ο Αμερικανός Σύμβουλος Ασφαλείας εκφώνησε την ομιλία του σε στιγμή που η Χάγη σχεδίαζε προκαταρκτικές έρευνες σε βάρος Αμερικανών στρατιωτών που είχαν κατηγορηθεί ότι βασάνιζαν ανθρώπους στο Αφγανιστάν», εξήγησε ο Δικαστής Flügge. « Οι αμερικανικές απειλές κατά των δικαστών δείχνουν καθαρά ένα νέο πολιτικό κλίμα. Είναι συγκλονιστικό. Ποτέ δεν έχω ακούσει τέτοια απειλή».

Η Ομιλία του Τζων Μπόλτον έγινε τον Σεπτέμβριο, ένα χρόνο αφ΄ ότου το Δικαστήριο Διεθνών Εγκλημάτων άρχισε να ερευνά καταγγελίες ότι τουλάχιστον 61 κρατούμενοι στο Αφγανιστάν είχαν βασανιστεί από Αμερικανούς στρατιώτες και άλλοι 27 από την CIA, σε μυστικές φυλακές στο Αφγανιστάν και στο εξωτερικό, σύμφωνα με τον εισαγγελέα Fatou Bensouda.

Στην ομιλία του, ο Αμερικανός Σύμβουλος Ασφαλείας υποσχέθηκε επίσης να προστατεύσει από το Δικαστήριο Διεθνών Εγκλημάτων και τους πολίτες του Ισραήλ, το οποίο κατηγορείτο εκείνες τις μέρες για την διάπραξη εγκλημάτων πολέμου εναντίον αμάχων Παλαιστινίων. Προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ θα αγνοήσουν τα εντάλματα σύλληψης, θα απαγορεύσουν σε δικαστές και εισαγγελείς την είσοδο στην χώρα και ακόμη θα τους δικάσουν σε αμερικανικά δικαστήρια.

Ο Flügge είπε ότι οι συνάδελφοί του «έμειναν εμβρόντητοι» μπροστά στην εικόνα των ΗΠΑ «να βγάζουν τόσο βαρύ πυροβολικό», αλλά πρόσθεσε « ταιριάζει πάντως με την νέα αμερικανική γραμμή: Είμαστε το Νο1 και στεκόμαστε πάνω από τον Νόμο».

Αργότερα το Κογκρέσο ψήφισε τον Νόμο Προστασίας Μελών των Αμερικανικών Υπηρεσιών, που υποχρεώνει τον Πρόεδρο να εμποδίσει οποιαδήποτε δίωξη Αμερικανού από το Δικαστήριο Διεθνών Εγκλημάτων.

Το ρεπορτάζ του ΡΤ μεταφέρει σχόλια ειδότων απο την πείρα του επισήμου αυτού οργάνου του ΟΗΕ για την τήρηση του Διεθνούς Δικαίου. Ο βρετανός δημοσιογράφος Neil Clark είπε ότι κατά το παρελθόν η Ουάσιγκτον επεδίωκε να επηρεάσει το διεθνές δικαστικό σώμα εκ του πλαγίου, μέσω εξωτερικών διαύλων και μεθόδων ίντριγκας. Αλλά με την νέα κυβέρνηση, «παρέμβαση και επιθέσεις γίνονται τώρα απροκάλυπτα. Είναι, ξέρετε, η αυτοκρατορία με βγαλμένη την μάσκα.»

Ο διεθνής δικηγόρος Christopher Black, με προσωπική πείρα του Διεθνούς Δικαστηρίου, εξήγησε πως οι ΗΠΑ, που είχαν υπογράψει αλλά δεν επικύρωσαν το καταστατικό του θεσμού, πετύχαιναν να ελέγχουν το σημαντικό αυτό Διεθνές όργανο. Το πετύχαιναν «προπάντων μέσω των προσώπων-κλειδιών που είχαν εγκαταστήσει στο Δικαστήριο Διεθνών Εγκλημάτων, όπως εισαγγελείς και κάποιους δικαστές που ήταν πρόθυμοι να συμμορφώνονται στις υποδείξεις.»

Όταν η ήπια δύναμη δεν αρκεί, τότε παίρνει τον λόγο η τραχεία, εξήγησε. Ένας δικαστής σε υπόθεση (πελάτη) μου απειλήθηκε, από Αμερικανούς που δούλευαν εκεί, ότι εάν δεν αφαιρούσε ορισμένες παραγράφους από το κείμενο της απόφασης που αθώωνε τον στρατηγό που υπερασπίστηκα, τότε ο πελάτης μου «θα αντιμετώπιζε φυσικά προβλήματα». Αυτό είναι το είδος των γκανγκστερικών μεθόδων που χρησιμοποιούν για να επιτύχουν τους στόχους τους σε αυτά τα δικαστήρια.

Και οι δύο σχολιαστές υποστήριξαν ότι η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε τις αποφάσεις του ΔΔΕ για να συντρίψει ανυπότακτες κυβερνήσεις διαφόρων χωρών, όπως στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στην Ρουάντα και στην Σιέρα Λεόνε. Ο Christopher Black, ανάφερε σχετικά ότι « στην περίπτωση μου, στην δίκη της Ρουάντας, όχι μόνο το δικαστήριο υποβλήθηκε σε πιέσεις, αλλά και εγώ ο ίδιος, κατά την διάρκεια της δίκης, απειλήθηκα από την CIA για να πάψω να θέτω ερωτήματα και να παρουσιάζω στοιχεία που δεν τους άρεσαν

Ο Βρετανός δημοσιογράφος Neil Clark αναφέρθηκε σε χαρακτηριστική περίπτωση εργαλειοποίησης του ΔΔΕ στην καταστροφή της Λιβύης. Είπε ότι το 2011 ο Μουαμάρ Καντάφι προσκάλεσε την ένοπλη αντιπολίτευση σε διαπραγματεύσεις. Μια μέρα αργότερα, «ο εισαγγελέας του Δικαστηρίου Διεθνών Εγκλημάτων εξέδωσε ένταλμα σύλληψης του Καντάφι, του γιού του και του επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας του, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ανατινάσσοντας έτσι την δυνατότητα συμβιβασμού και σωτηρίας της Λιβύης. «Η πρακτική είναι παλιά. Από της ίδρυσης των διεθνών δικαστηρίων και οργανισμών, οι ΗΠΑ προσπάθησαν να διεισδύσουν και να τα χρησιμοποιήσουν για τις δικές τους επιδιώξεις», είπε ο Neil Clark.

Σχετικά, στο ρεπορτάζ αναφέρεται, ότι ο δικαστής Christoph Flügge είναι εκείνος που διατύπωσε την διαφωνία του σε αποφάσεις κατά τις επίμαχες δίκες στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων στην Γιουγκοσλαβία. Κατ’ επανάληψη αρνήθηκε να δεχτεί την διάπραξη γενοκτονίας από τους Σέρβους σε βάρος των Βοσνίων στην Σρεμπρένιτσα *–και γι’ αυτό παραμερίστηκε σε σειρά από δίκες.

Επικριτές αυτού του δικαστηρίου επισημαίνουν ότι οι πλείστοι όσων δίκασε ήταν Σέρβοι ή Μαυροβούνιοι, ένδειξη προκατάληψης κατά της πρώην γιουγκοσλαβικής ηγεσίας.

Σημείωση: *Την κρίση αυτή του Δικαστή επιβεβαίωσε ο τότε Γάλλος επιτελάρχης, στρατηγός Γκαλουά, σε ραδιοφωνική συνέντευξη/εξομολόγησή του, στις παραμονές του θανάτου του προ τριετίας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zero Hedge, 13/3/2019 

Ανακριτές της Ισπανικής μυστικής υπηρεσίας (CNI) και η ισπανική Αστυνομία αποδίδουν στην CIA την επίθεση της 22 Φεβρουαρίου στην πρεσβεία της Βορείου Κορέας στην Μαδρίτη, γράφει η ισπανική εφημερίδα Ελ Παΐς.



Στις 22 Φεβρουαρίου, κατά τις 3 μμ., δέκα μασκοφόροι, με ψεύτικα όπλα, εισόρμησαν στην πρεσβεία, έδεσαν οκτώ άτομα, τους κουκούλωσαν με σάκους και άρχισαν να τους χτυπούν και να τους ανακρίνουν επί δύο ώρες. Μια γυναίκα κατάφερε να διαφύγει από παράθυρο του δευτέρου ορόφου και γείτονας που άκουσε τις κραυγές της κάλεσε την αστυνομία.

Όταν οι αστυνομικοί έφθασαν στην πρεσβεία, ένας άνδρας άνοιξε την πόρτα και τους δήλωσε πως δεν τρέχει τίποτα. «Λίγα λεπτά αργότερα, δυο πολυτελή αυτοκίνητα βγήκαν με ταχύτητα από την πρεσβεία», σύμφωνα με την έκθεση. Τα αυτοκίνητα της διαφυγής, που ανήκαν στην πρεσβεία, εγκαταλείφθηκαν σε γειτονικό δρόμο.


Σύμφωνα με την έκθεση, τουλάχιστον δύο από τους 10 επιδρομείς αναγνωρίστηκαν και έχουν διασυνδέσεις με την CIA. Η CIA αρνήθηκε κάθε ανάμειξη, αλλά ισπανικές κυβερνητικές πηγές λένε ότι οι απαντήσεις της «δεν ήταν πειστικές», όπως γράφει η Ελ Παίς.

Εάν αποδειχτεί ότι η CIA ενέχεται για την επίθεση, το γεγονός θα μπορούσε να προκαλέσει διπλωματική διένεξη μεταξύ Μαδρίτης και Ουάσιγκτον. Θα εσήμαινε όχι μόνο ότι η αμερικανική μυστική υπηρεσία έδρασε στο ισπανικό έδαφος χωρίς την εξουσιοδότηση ή την ενημέρωση των ισπανικών αρχών, αλλά ότι επιπλέον παραβίασε τις διεθνείς συμβάσεις που προστατεύουν τις διπλωματικές αποστολές, σημειώνει η Ελ Παίς.

Ερευνητές της ισπανικής μυστικής υπηρεσίας CNI και του Γενικού Γραφείου Πληροφοριών(GNI) αποκλείουν ότι ήταν ενέργεια κοινών εγκληματιών. Τονίζουν ότι επρόκειτο για μιαν τέλεια σχεδιασμένη επιχείρηση, σαν να εκτελέστηκε από έναν «στρατιωτικόπυρήνα»,σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στην έρευνα. «Οι επιδρομείς ήξεραν τι έψαχναν να βρουν, και αφαίρεσαν μόνο υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα», αναφέρει η Ελ Παίς.

Την άκρως απόρρητη έρευνα θα εξετάσει ανωτέρα δικαστική αρχή της Ισπανίας - η Audencia Nacional. Πάντως οι ισπανικές αρχές παραδέχονται ότι μπορεί να είναι δύσκολο να αποδειχτεί η ενοχή της CIA.

Kim Hyok Chol
Σύμφωνα με την έκθεση, ο στόχος της επιδρομής ήταν η απόκτηση στοιχείων για τον πρώην πρεσβευτή της Βορείου Κορέας Kim Hyok Chol, ο οποίος απελάθηκε από την Ισπανία στις 19 Σεπτεμβρίου 2017, από τον τότε Ισπανό υπουργό των Εξωτερικών Alfonso Dastis., λόγω των τότε πυρηνικών δοκιμών της Βορείου Κορέας.


Ο Kim Hyok Chol είναι τώρα ένας από τους πιο έμπιστους διπλωμάτες του ηγέτη της Βορείου Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν και ένας από τους αρχιτέκτονες της τελευταίας αποτυχημένης συνάντησης κορυφής με τον Αμερικανό πρόεδρο Τραμπ, στο Βιετνάμ. Ο Kim Hyok Chol είχε επίσης ηγηθεί της Βορειοκορεατικής αντιπροσωπείας που διαπραγματεύτηκε με τον Αμερικανό ειδικό αντιπρόσωπο Stephen Biegun ένα σχέδιο πυρηνικού αφοπλισμού σε αντάλλαγμα χαλάρωσης των κυρώσεων.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Finnian Cunningham, Sputnik, Russia.Isider, 11-3-2019

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ενώ παρατείνεται η εκτεταμένη και πρόξενος γενικής παράλυσης διακοπή της ηλεκτροδότησης στην Βενεζουέλα, ενισχύεται η εντύπωση ότι η νότιο-αμερικανική χώρα έχει πληγεί από μια μαζική επίθεση των ΗΠΑ.

Όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ και άλλοι ανώτεροι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου απειλούσαν προκλητικά πως «όλες οι επιλογές είναι ανοιχτές» για την επίτευξη του στόχου της Ουάσιγκτον να ανατρέψει την εξουσία στην Βενεζουέλα, είμαστε τώρα υποχρεωμένοι να συμπεράνουμε ότι μια από αυτές τις επιλογές είναι το καταστροφικό ηλεκτρονικό σαμποτάζ της ενεργειακής υποδομής της χώρας.
Διακοπή ρεύματος στο Καράκας, πρωτεύουσα της Βενεζουέλας
Η κυβέρνηση του Νικόλα Μαδούρο είναι πεπεισμένη ότι ΗΠΑ ασκούν ένα «ηλεκτρικό πόλεμο» στην χώρα και ότι αυτές βρίσκονται πίσω από τις διακοπές της ηλεκτροδότησης. * Η Ουάσιγκτον και ο προστατευόμενος της στην Αντιπολίτευση, Χουάν Γκουάϊντό, ισχυρίζονται ότι οι διακοπές είναι αποτέλεσα της «ανίκανης διοίκησης» της χώρας από την κυβέρνηση Μαδούρο.

Ο πληθυσμός 31 εκατομμυρίων της Βενεζουέλας είναι, λέγεται, συνηθισμένος στην ταλαιπωρία των συχνών διακοπών ρεύματος. Η οικονομική αναστάτωση της χώρας τα τελευταία χρόνια λόγω της πτώσης εισοδήματος από τις εξαγωγές πετρελαίου και επίσης – ή μάλλον κυρίως- από τις αμερικανικές κυρώσεις, προκάλεσε προβλήματα στην φυσιολογική λειτουργία του κράτους και οδήγησε σε διακοπές ρεύματος και σε ελλείψεις αγαθών. Παρά ταύτα, η έκταση των τελευταίων απονεκρώσεων του δικτύου ηλεκτροδότησης αποκαλύπτει ένα πλήγμα χωρίς προηγούμενο στην ενεργειακή υποδομή της χώρας.

Στην αρχή, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας υποσχόταν ότι η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος θα απεκαθίστατο « εντός ωρών». Αλλά αυτή η αποκατάσταση δεν επιτεύχθηκε και με την πάροδο ημερών. Η όλη χώρα φαίνεται να έχει παραλύσει. Το σύστημα των δημοσίων συγκοινωνιών, τραίνων και αεροδρομίων έχει πάψει να λειτουργεί. Χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για την λειτουργία των αντλιών βενζίνης, αυτοκίνητα και άλλα μεταφορικά μέσα έχουν ακινητοποιηθεί. Όλη την νύχτα, η πρωτεύουσα Καράκας και άλλες μεγάλες πόλεις είναι τυλιγμένες στο σκότος, χωρίς οικιακό και οδικό φωτισμό και άλλες βασικές υπηρεσίες. Αναφέρεται ότι τα νοσοκομεία αγωνίζονται να διατηρήσουν σωσίβιες λειτουργίες, όπως ανεμιστήρες για νεογέννητα βρέφη. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι θα χαθούν ζωές από τις εκτεταμένες διακοπές ηλεκτροδότησης.

Η εθνική κλίμακα και η διάρκεια του ανοσιουργήματος επιβάλλει την εκτίμηση ότι η διακοπή της ηλεκτροδότησης προκλήθηκε από εσκεμμένο σαμποτάζ –όπως καταγγέλλει η κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια χειροπιαστή απόδειξη για τον τρόπο που εκτελέστηκε, αλλά μια λογική υπόθεση υποδεικνύει κάποιαν ηλεκτρονική επίθεση στην τεχνολογική υποδομή του ενεργειακού δικτύου της Βενεζουέλας.

Αυτό μπορεί να εξηγεί και την μεγάλη καθυστέρηση στον εντοπισμό ,την απομόνωση και την διόρθωση του προβλήματος.

Η άμεση αντίδραση της Ουάσιγκτον στην τελευταία ηλεκτρική καταστροφή δείχνει σε μιαν προμελετημένη ενέργεια. Πολιτικοί, σαν τον γερουσιαστή Μάρκο Ρούμπιο, που πρωταγωνιστούν στην εκστρατεία για την «αλλαγή καθεστώτος» στην Βενεζουέλα, δεν έχασαν λεπτό για να σπεύσουν να διεκδικήσουν το «μπλάκ άουτ» του ρεύματος ως «απόδειξη» της κακοδιαχείρισης και ανικανότητας της κυβέρνησης Μαδούρο. Αυτό το ρεφραίν σε λίγο σεγκοντάρισε η αμερικανοπρόβλητη φιγούρα της αντιπολίτευσης, ο Γκουάϊντό, τον οποίο αυθαίρετα και παράνομα η Ουάσιγκτον υπόδειξε ως των «αναγνωρισμένο πρόεδρο» της Βενεζουέλας.

Ο (διορισμένος από την Ουάσιγκτον «πρόεδρος» διακήρυξε ότι «τα φώτα θα ξανάρθουν όταν ο σφετεριστής Μαδούρο έχει ανατραπεί.»

Επομένως η τακτική που ακολουθείται εδώ είναι να επιβληθεί όσο το δυνατόν περισσότερος βασανισμός και δυστυχία στον λαό της Βενεζουέλας –με τις συστηματικές διακοπές παροχής ρεύματος- και στο τέλος να τους λεχτεί : «Το τίμημα της ανακούφισής σας είναι να ανατρέψετε τον Πρόεδρο Μαδούρο.» Και αυτό σε πείσμα του γεγονότος ότι ο Μαδούρο εκλέχτηκε πέρυσι, με μεγάλη πλειοψηφία, σε ελεύθερες και τίμιες εκλογές.

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που υποδεικνύουν ότι οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν εδώ μιαν στρατηγική « δόλιου πολέμου».

Ξέρουμε ότι οι Αμερικανοί διαθέτουν σοβαρές τεχνολογικές δυνατότητες «κυβερνοπολέμου» (ή ηλεκτρονικού πολέμου). Μόλις πριν λίγα χρόνια, οι ΗΠΑΑ είχαν εξαπολύσει μια μαζική επίθεση στην τεχνολογική υποδομή των πυρηνικών ερευνών του Ιράν, με ιό δολιοφθοράς υπολογιστών με την ονομασία Stuxnet.

Μια συμβατική στρατιωτική επίθεση κατά της Βενεζουέλας –μια από τις διαβόητες «ανοιχτές επιλογές»- θα μπορούσε να αποδειχτεί αδύνατη ή αντιπαραγωγική για την Ουάσιγκτον. Η Βενεζουέλα διαθέτει ισχυρές και καλά εξοπλισμένες ένοπλες δυνάμεις. Αυτές οι δυνάμεις έδειξαν πρόσφατα την ηθική τους ποιότητα, παραμένοντας πιστές στο Σύνταγμα της χώρας και στην κυβέρνηση της, παρά τις τεράστιες πιέσεις εκβιασμού και εξαγοράς από την Ουάσιγκτον και τα ενεργούμενά της στην αντιπολίτευση. Η κυβέρνηση Τραμπ αναμφίβολα αντιλήφθηκε ότι οποιοιδήποτε τυχοδιωκτισμοί στην Νότιο Αμερική θα μπορούσαν να προσκρούσουν σε σφοδρή και ενδεχομένως ταπεινωτική απάντηση.

Δεύτερο, η Ρωσία ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ότι δεν θα ανεχτεί οποιαδήποτε αμερικανική επέμβαση στην Βενεζουέλα, της οποίας η Μόσχα είναι σταθερή σύμμαχος. Η ισχυρή στρατιωτική αντίσταση της Βενεζουέλας, η πειθαρχία και σταθερότητα του στρατού της και η πλειοψηφική υποστήριξη του λαού στον Πρόεδρο Μαδούρο, όσο και η συμμαχία με την Ρωσία, μπορεί να έπεισαν τους Αμερικανούς να κάνουν την επιλογή του «δόλιου πολέμου».

Το πρόσθετο πλεονέκτημα αυτής της επιλογής είναι η «αληθοφανής διαψευσιμότητα» ως διέξοδος για τον δράστη. Μια στρατιωτική επίθεση στην Βενεζουέλα θα μπορούσε να επισύρει σημαντικά πολιτικά και νομικά προβλήματα, καθώς ο κόσμος για γινόταν μάρτυρας μιας απρόκλητης επίθεσης. Στο σακάτεμα της χώρας, με «κυβερνο-επιθέσεις» στο σύστημα ενεργειακού εφοδιασμού της, η Ουάσιγκτον μπορεί, δια της απάτης, να κρύψει τα λερωμένα χέρια της. Και ακόμη καλύτερα: μπορεί να αποδώσει την καταστροφή στην «κακοδιαχείριση» της κυβέρνησης Μαδούρο.

Μια συμβατική στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ θα κινητοποιούσε, εξ άλλου, τον λαό σε υπεράσπιση της χώρας του από μιαν απροκάλυπτα ιμπεριαλιστική επιδρομή.

Αντίθετα, η αδέσποτη μέθοδος της «δόλιας επίθεσης» θα εμβάλει πολλούς πολίτες της χώρας σε αμφιβολία για την ταυτότητα του δράστη. Μπορεί ακόμη να πειστούν από την Ουάσιγκτον και το πειθήνιο ανδράποδό της στην αντιπολίτευση και να καταλογίσουν έτσι στον Πρόεδρο Μαδούρο την ευθύνη για τα βάσανά τους.

Ο δόλιος πόλεμος δύσκολα αναγνωρίζεται. Αλλά δεν παύει να είναι μια τερατωδώς εγκληματική μορφή επίθεσης.

Σημείωση μεταφραστή:* Χθεσινά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων μετέδιδαν ανακοίνωση του Καράκας ότι συνελήφθησαν δύο σαμποτέρ σε φράγμα του συστήματος παραγωγής ηλεκτρισμού. Παρουσίαζαν και εικόνες πολιτών που εφοδιάζονταν νερό από ποταμούς, επειδή και η υδροδότηση έχει πληγεί από την βλάβη του ενεργειακού δικτύου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Paul Craig Roberts, Zero Hedge, 03/09/2019 

Η Ουάσιγκτον και ο Κατάδικος που Διόρισε για να Ανατρέψει την Βενεζουέλα Συνεχίζουν τα Ψέματα

[ Το κατωτέρω άρθρο του διεθνώς διάσημου Αμερικανού καθηγητή, πρώην υπουργού οικονομικών και συγγραφέα γράφτηκε πριν το προχτεσινό σαμποτάζ που έχει βυθίσει την μισή Βενεζουέλα στο σκότος και πριν την χθεσινή δήλωση του διορισμένου από την Ουάσιγκτον «προσωρινού προέδρου της Βενεζουέλας» Γκουάϊντό, που καλεί ξένες δυνάμεις να επέμβουν την χώρα. Ο Alfred Maurice de Zayas, εισηγητής του ΟΗΕ, του οποίου την έκθεση επικαλείται ο αρθρογράφος, είναι καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου , γνωστός στο διεθνές κοινό από τηλεοπτικές συνεντεύξεις του.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Δεν νομίζετε πως κάτι μυρίζει άσχημα όταν τα πορνομίντια σκαρώνουν ένα μυθιστόρημα «ανθρωπιστικής κρίσης» στην Βενεζουέλα, αλλά δεν λένε λέξη για τις πραγματικές ανθρωπιστικές κρίσεις στην Υεμένη και στην Γάζα;

Δεν νομίζετε πως κάτι είναι πραγματικά πολύ σάπιο, όταν ο έμπειρος Alfred Maurice de Zayas, σταλμένος από τον ΟΗΕ στην Βενεζουέλα για να εκτιμήσει την κατάσταση, βλέπει να μην υπάρχει από κανένα Δυτικό ΜΜΕ το παραμικρό ενδιαφέρον για την έκθεσή του;
Δεν νομίζετε πως είναι πολύ βαρύ και για την Ουάσιγκτον να κλέψει 21 δισεκατομμύρια δολάρια από τα χρήματα της Βενεζουέλας, να επιβάλλει κυρώσεις για να αποσταθεροποιήσει την χώρα και να ρίξει την κυβέρνησή της στα γόνατα, να κατηγορεί τον σοσιαλισμό της Βενεζουέλας (βασικά την εθνικοποίηση της εταιρείας πετρελαίου) πως προκαλεί την «λιμοκτονία του λαού», και να προσφέρει το γελοίο ποσό 21 εκατομμυρίων σε «ανθρωπιστική βοήθεια»;
Καθώς στις ΗΠΑ δεν υπάρχει πλέον (ελεύθερο) έντυπο ή τηλεοπτικό μέσο ενημέρωσης, απομένει στα μέσα του διαδικτύου, όπως η παρούσα ιστοσελίδα, να καλύψουν την άστεγη υποχρέωση της έντιμης δημοσιογραφίας.

΄Οσον αφορά την υποτιθέμενη λιμοκτονία και ανθρωπιστική κρίση στην Βενεζουέλα, ο απεσταλμένος του ΟΗΕ Alfred Maurice de Zayas αναφέρει τα ακόλουθα:


Τον Δεκέμβριο 2017 και τον Μάρτιο 2018 εκθέσεις της Οργάνωσης Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) του ΟΗΕ καταγράφουν κρίσεις διατροφής σε 37 χώρες. «Η Δημοκρατία της Βενεζουέλας δεν περιλαμβάνεται σε αυτές.»

«Το 2017 η Βολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας ζήτησε ιατρική βοήθεια από το Διεθνές Ίδρυμα καταπολέμησης του AIDS, της Φυματίωσης και της Ελονοσίας. Η αίτηση απορρίφτηκε, επειδή η Βενεζουέλα «είναι ακόμη χώρα υψηλού εισοδήματος. . . και ως τέτοια δεν είναι επιλέξιμη.»

Η «κρίση» στην Βενεζουέλα «δεν μπορεί να συγκριθεί με τις ανθρωπιστικές κρίσεις στην Γάζα, στην Υεμένη, στην Λιβύη, στην Αραβική Δημοκρατία της Συρίας, στο Ιράκ, στην Αϊτή, στο Μαλί, στην Δημοκρατία της Κεντρικής Αφρικής, στο Νότιο Σουδάν, στην Σομαλία ή στο Μιανμάρ, μεταξύ άλλων.»

Για να δυσφημίσουν επιλεγμένες κυβερνήσεις, αποτυχίες στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μεγιστοποιούνται, έτσι ώστε να κάνουν την βίαιη ανατροπή τους ευκολοχώνευτη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα μετατρέπονται σε όπλο εναντίον ανταγωνιστών. Στην παράγραφο 37 της έκθεσής του, ο εισηγητής του ΟΗΕ κ Ντε Ζαγιάς γράφει:

«Οι σημερινές οικονομικές κυρώσεις και οι αποκλεισμοί είναι ανάλογες με τις μεσαιωνικές πολιορκίες πόλεων για να τις εξαναγκάσουν σε παράδοση. Οι κυρώσεις του 21ου Αιώνα επιχειρούν να εξαναγκάσουν όχι πια μιαν πόλη, αλλά κυρίαρχες χώρες σε υποδούλωση.
Η διαφορά ίσως βρίσκεται στο γεγονός ότι οι κυρώσεις του 21ου Αιώνα συνοδεύονται από την εξαπάτηση της κοινής γνώμης με ψευδείς ειδήσεις (‘fake news’), επιθετική προπαγάνδα και ψευδό-ανθρωπιστική ρητορική προκειμένου να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι ο «ανθρωπιστικός» σκοπός αγιάζει τα εγκληματικά μέσα.

Δεν υπάρχει μόνο η οριζόντια νομική διεθνής τάξη, που διέπεται από τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τις αρχές της κυρίαρχης ισότητας, έχουμε και μιαν κάθετη διεθνή τάξη, που αντανακλά την ιεραρχία του γεωπολιτικού συστήματος, η οποία συνδέει τα ισχυρότερα κράτη με τον υπόλοιπο κόσμο ανάλογα με την στρατιωτική και οικονομική ισχύ τους. Αυτό το δεύτερο γεωπολιτικό σύστημα είναι που γεννά γεωπολιτικά εγκλήματα, με πλήρη ατιμωρησία μέχρι σήμερα.»

Ο εισηγητής του ΟΗΕ εκφράζει ανησυχία για το επίπεδο της πόλωσης και της παραπληροφόρησης που χαρακτηρίζει κάθε αφήγηση περί Βενεζουέλας. «Μια επικίνδυνη εκστρατεία των ΜΜΕ επιδιώκει να επιβάλει στους παρατηρητές μιαν σκηνοθετημένη εικόνα ότι υπάρχει μια ανθρωπιστική κρίση στην Βενεζουέλα. ΄Ενας ανεξάρτητος παρατηρητής οφείλει να είναι πολύ επιφυλακτικός απέναντι στην υπερβολή, έχοντας κατά νουν ότι «ανθρωπιστική κρίση» είναι ένας τεχνικός όρος (terminus technicus) που μπορεί να παρερμηνευθεί και να χρησιμοποιθεί σαν πρόσχημα για στρατιωτική επέμβαση.»

Για να συκοφαντηθούν επιλεγμένες κυβερνήσεις, αστοχίες στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μεγιστοποιούνται ώστε να καταστήσουν την βίαιη ανατροπή τους ευκολοχώνευτη. Τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνονται όπλο εναντίον ανταγωνιστών. Μια πολιτική λύση εμποδίζεται επειδή «ορισμένες χώρες (οι ΗΠΑ) δεν θέλουν μιαν ειρηνική λύση στην Βενεζουέλα και προτιμούν να παρατείνουν τα βάσανα του λαού της χώρας, με την προσδοκία ότι η κατάσταση θα φθάσει στο επίπεδο μιας ανθρωπιστικής κρίσης , ώστε να προκαλέσει μιαν στρατιωτική επέμβαση για την επιβολή αλλαγής καθεστώτος.»

Η επίθεση της Ουάσιγκτον στην Βενεζουέλα παραβιάζει το καθιερωμένο Διεθνές Δίκαιο.

«Οι αρχές της μη επέμβασης και της μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου κράτους ανήκουν στο εθιμικό Διεθνές Δίκαιο και έχουν επαναδιακηρυχτεί από αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, όπως η 2625 (ΧΧV) και 3314 (ΧΧΙΧ), και στην Διακήρυξη της Βιέννης του 1933 και στον Καταστατικό Χάρτη Οικονομικών Δικαιωμάτων και Υποχρεώσεων των Κρατών, που υιοθέτησε η Γενική Συνέλευση το 1974, ο οποίος ορίζει ότι Κανένα Κράτος δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσει ή να ενθαρρύνει την χρήση οικονομικών, πολιτικών ή άλλου τύπου μέτρων για την καταπίεση άλλου κράτους, προκειμένου να αποσπάσει την υποταγή του στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του.»
Το κεφάλαιο 4, άρθρο 19 του Καταστατικού του OAS (Οργάνωσης Αμερικανικών Κρατών) ορίζει ότι “Κανένα Κράτος ή ομάδα Κρατών δεν έχει το δικαίωμα να επέμβει, άμεσα ή έμμεσα, για οποιονδήποτε λόγο, στις εσωτερικές ή στις εξωτερικές υποθέσεις οιουδήποτε άλλου Κράτους. Η ως άνω αρχή απαγορεύει όχι μόνο την ένοπλο δύναμη, αλλά οποιασδήποτε άλλης μορφής επέμβαση, ή απόπειρα απειλής εναντίον της προσωπικότητας του Κράτους, ή εναντίον των πολιτικών, οικονομικών και πολιτιστικών στοιχείων του.»

Οι εισηγητής του ΟΗΕ κ. Ντε Ζαγιάς καταγγέλλει ότι την αποστολή του (στην Βενεζουέλα) συνόδευε μια ατμόσφαιρα εκφοβισμού, που επιδίωκε να τον πιέσει σε μιαν προδιαγεγραμμένη τοποθέτηση. Δεχόταν επιστολές από ΜΚΟ, χρηματοδοτούμενες από τις ΗΠΑ, που του συνιστούσαν να μην λειτουργήσει αυτόβουλα και του υπαγόρευαν ποιαν έκθεση να υποβάλει. Πριν από την άφιξή του στην Βενεζουέλα, μια προπαγανδιστική εκστρατεία είχε εξαπολυθεί εναντίον του, στο Φέϊσμπουκ και στο Τουίτερ, αμφισβητώντας την ακεραιότητά του και κατηγορώντας τον για προκατάληψη.

Καθώς οι κυρώσεις της Ουάσιγκτον και η υπονόμευση του νομίσματος συνιστούν γεωπολιτικά εγκλήματα, ο κ. Ντε Ζαγιάς ερωτά ποιες αποζημιώσεις οφείλονται στα θύματα των κυρώσεων. Συνιστά μιαν έρευνα από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο των καταπιεστικών μέτρων της Ουάσιγκτον, τα οποία μπορούν να προκαλέσουν θανάτους από ασιτία και έλλειψη φαρμάκων και νοσοκομειακού εξοπλισμού.

Παρά το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος αξιωματούχος του ΟΗΕ σε 21 χρόνια που επισκέφθηκε και υπέβαλε έκθεση για την Βενεζουέλα, ο κ. Ντε Ζαγιάς δήλωσε ότι η έρευνά του για τα αίτια της οικονομικής κατάστασης στην χώρα έχει μέχρι τώρα ουσιαστικά αγνοηθεί από τον Οργανισμό και από τα ΜΜΕ και συζητήθηκε πολύ λίγο στα πλαίσια του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η Βενεζουέλα έχει τα μεγαλύτερα στον κόσμο αποθέματα πετρελαίου και αφθονία άλλων φυσικών πόρων, όπως χρυσού, βωξίτη και κολτανίου (πρώτης ύλης για ηλεκτρονικές συσκευές). Αλλά με την παρούσα κυβέρνηση δεν είναι προσιτά στις ΗΠΑ και στις υπερεθνικές επιχειρήσεις…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Padraig McGrath , Fort Russ

[Ο τέως επικεφαλής των Οικονομολόγων του συγκροτήματος Ντώυτσε Μπανκ, Τόμας Μάγιερ, σε προχθεσινό άρθρο του, που μας έστειλε ένας φίλος, αναγγέλλει μαύρες μέρες για την ελληνικήν οικονομία, οικτίρει τον κ. Τσίπρα, που γιόρταζε τον Αύγουστο -μαζί με τους Ευρωκράτες- το τέλος του οκταετούς προγράμματος προσαρμογής, του θυμίζει τα λόγια του βασιλιά Πύρρου, μετά την «πύρρεια νίκη» κατά των Ρωμαίων, προβλέπει ότι η ισχνή ανάπτυξη του 2017-18 θα εκπνεύσει στην ερχόμενη ευρωπαϊκή ύφεση, ότι ξένες επενδύσεις δεν έλκονται, ότι η χώρα παραμένει δέσμια της κρίσης και ότι «το συμπέρασμα είναι αναπόφευκτο όσο και λυπηρό: Όσο η Ελλάδα μένει έγκλειστη στην Ευρωπαϊκή Νομισματική ΄Ενωση (Ευρώ), το οικονομικό μέλλον της είναι σκοτεινό.» Καθώς όμως ο εντιμότατος κ. Τόμας Μάγιερ δεν αποκαλύπτει κάτι το νέο στον γράφοντα και στους νοήμονες κατοίκους αυτή της χώρας, πιο πρόσφορο Κυριακάτικο ανάγνωσμα κρίθηκε , για την σημαντική επιμορφωτική εικονοκλαστική προσφορά του, αλλά και για το απολαυστικό θέαμα που προσφέρει, με την αμείλικτη κατεδάφιση του συνθλιπτικού σε βάρος και όγκο Μνημείου/Μύθου του «Δυτικού Πολιτισμού», η κατωτέρω απολαυστική περιήγηση στο παρελθόν, στην πραγματική ιστορία, γεωγραφία και ταυτότητα του πολιτισμού, που αυθαίρετα, αναδρομικά και ψευδώνυμα επεκράτησε ως «Δυτικός». Το άρθρο θα κακοκαρδίσει νεκρούς τε και ζώντες φανατικούς οπαδούς του δόγματος «Ανήκομεν εις την Δύσιν», αλλά θα δροσίσει καρδίες των υπολοίπων, όσων υφίστανται τις συνέπειες της δυναστείας αυτού του ανιστόρητου αξιώματος. Ο οδηγός, στην παρούσα ψυχαγωγική περιήγηση, πολυταξιδεμένος Ιρλανδός μελετητής της Ιστορίας και της Φιλοσοφίας, δοκιμιογράφος και συνεργάτης της ηλεκτρονικής εφημερίδας Fort Russ, δικαιούται κάποιου αισθήματος αναγνώρισης για την πολύτιμη συμβολή του στην αναστύλωση κάποιων ερειπίων εθνογνωσίας, και εθνικής υπερηφάνειας του ΄Ελληνα αναγνώστη, για τους γνήσιους κληρονομικούς τίτλους του –που αποτελούν και μιαν από τις πηγές φθόνου και μίσους, που τον περιβάλλουν.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Kάποτε μας καλούν, ιδίως οι συντηρητικοί, να συμβάλουμε στην «διάσωση του Δυτικού Πολιτισμού».
Αλλά υπάρχει κάτι τέτοιο;
Υπάρχει πράγματι «Δυτικός Πολιτισμός»;

Είναι άκρως συζητήσιμο. Επειδή αυτό που αποκαλούμε «η Δύση» άρχισε μόνο από τα τέλη του 18ου Αιώνα ως πολιτιστική συνέχεια, και κανένας δεν μιλούσε για κάτι αποκαλούμενο «η Δύση» μέχρι τα τέλη του 19ου Αιώνα. Αυτή η έννοια, «η Δύση», στην πραγματικότητα δεν έχει πολλή ιστορία πίσω της. Η ιστορία της έχει δημιουργηθεί αναδρομικά.

Μια τυποποιημένη ιδέα για «την Δύση» είναι ότι η σημερινή Ευρω-Ατλαντική κουλτούρα είναι μέρος κάποιου είδους πολιτισμικής συνέχειας, που πηγαίνει πιο πίσω από 2000 χρόνια.

“From Plato to NATO” – Aπό τον Πλάτωνα στο NATO…

Αυτό είναι μια αυτοσχέδια, αναδρομική, ψευδό-ιστορική φαντασίωση.

Υπήρχε ένας ελληνικός πολιτισμός, που είχε αφομοιώσει μείζονες επιρροές από πολιτισμούς της Περσίας, της Μεσοποταμίας και της Βόρειας Αφρικής. Έπειτα υπήρξε ένας Ρωμαϊκός πολιτισμός. Κανένας τους δεν ήταν «Δυτικός».

Μετά υπήρξε η Χριστιανοσύνη, ο χριστιανικός κόσμος, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν γεωγραφικά περισσότερο Ασιατικός και Αφρικανικός, παρά Ευρωπαϊκός.

Τουλάχιστον μέχρι την δεύτερη χιλιετία π. Χ. οι άνθρωποι που ζούσαν στην Βόρεια ακτή της Μεσογείου θεωρούσαν πως είχαν πολύ μεγαλύτερη πνευματική συγγένεια με τους ανθρώπους της Νότιας μεσογειακής ακτής, παρά με αυτούς που ζούσανε στον Ρήνο. Από την ύστερη εποχή του χαλκού, ολόκληρη η ζώνη της Μεσογείου ήταν ένας πλήρως ενοποιημένος κόσμος.

΄Επειτα, με τον εξισλαμισμό της Βορειοδυτικής Αφρικής, κάτι με το όνομα Ευρώπη απόκτησε ύπαρξη, γύρω στον 8ο Αιώνα. Η πραγματικότητα της ισλαμικής γεω-στρατηγικής περικύκλωσης δημιούργησε μια νοοτροπία πολιορκίας μεταξύ των Χριστιανών που ζούσαν στην μικρή «χερσόνησο των χερσονήσων», την οποία σήμερα αποκαλούμε «Δυτικήν Ευρώπη». ΄Ηταν αυτή η αίσθηση της ισλαμικής γεωστρατηγικής περικύκλωσης, αυτή η ψυχολογία πολιορκημένου, που κυρίως γέννησε αυτήν την αίσθηση που τώρα λέμε «Ευρώπη». Όταν ο Σαρλ Μαντέλ αναχαίτισε τους Μαυριτανούς στην μάχη του Πουατιέ, το732, γραφιάδες που περιέγραφαν την μάχη ανάφεραν τους στρατιώτες του ως “Europenses.”

Δεν υπήρξε ποτέ πριν μια λέξη κοινής χρήσης με την έννοια «Ευρωπαίος».

(Οι ΄Ελληνες είχαν σκεφτεί την «Ασία» να βρίσκεται κάπου Βόρεια της «Ευρώπης» - «Ευρώπη» σήμαινε κάτι τελείως διαφορετικό γι’ αυτούς.)

Κατά τον Μεσαίωνα, η καλλιεργημένη ευρωπαϊκή Χριστιανική σκέψη αναπτύχτηκε από την ανάγνωση ισλαμικών κειμένων σχολιασμού του Αριστοτέλη.

Ο Ιμπν Ρουσντ, Ισλαμιστής φιλόσοφος του 12 Αιώνα και νομομαθής της Κόρδοβας, Αλ Ανταλούς, είχε γράψει ακαδημαϊκά σχόλια για την Μεταφυσική του Αριστοτέλη, και οι Δομινικανοί μοναχοί τον είχαν σε τόσο μεγάλη εκτίμηση που είχε γίνει υποχρεωτικό θέμα διδασκαλίας για όλους τους σπουδαστές της θεολογίας στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Αυτά τα σχόλια του Ιμπν Ρουσντ ήσαν κριτικά σχόλια και διορθώσεις σχολίων για τον Αριστοτέλη που είχαν γραφτεί έναν αιώνα νωρίτερα, από τον Σούφι φιλόσοφο και πολυμαθή Ιμπν Σίνα (στην Μπουχάρα, Μεγάλη Περσία, σημερινό Ουζμπεκιστάν).

Η ευρωπαϊκή φιλοσοφία και θεολογία στον ύστερο Μεσαίωνα είναι σε μεγάλο βαθμό εκχριστιανισμένες προσαρμογές ισλαμικής φιλοσοφίας και θεολογίας, που όλες τους είχαν οικοδομηθεί στον θεμέλιο βράχο της προ-χριστιανικής ελληνικής σκέψης.

Τώρα υπάρχουν επιχειρήματα ότι ο Ακίνας (Αγ. Θωμάς, Ακινάτος, Καθολικός θεολόγος/φιλόσοφος) γράφει πάρα πολλά για τον Αριστοτέλη και συχνά χρησιμοποιεί Αριστοτέλεια επιχειρήματα και έννοιες. Κατά τα επιχειρήματα αυτά, είναι και οι δυο (Αριστοτέλης- Ακίνας) συνομιλητές στην ίδια «συζήτηση» και είναι, επομένως, μέρη μιας κάποιου είδους ιστορικής συνέχειας… Αυτό είναι ένα πολύ ασθενές και ίσως ακόμη και εσκεμμένα παράλογο επιχείρημα.

Οι Ιμπν Σίνα και Ιμπν Ρουσντ ήσαν εξαιρετικά σημαντικοί σε επιρροή συμμετέχοντες στην ίδια ακριβώς «συζήτηση». Στην πραγματικότητα ήταν σαφώς ΤΌΣΟ σημαντικοί σε επιρροή επί της ευρωπαϊκής χριστιανικής διανόησης, ώστε να μπορούμε να πούμε με άκρα πεποίθηση ότι η ευρωπαϊκή μεσαιωνική σχολαστική παράδοση δεν θα είχε ποτέ γεννηθεί αν δεν υπήρχαν αυτοί Ισλαμιστές πρωτοπόροι.

Κατά συνέπεια, πως μπορούμε να ταξινομούμε τον Αριστοτέλη και τον Ακίνα ως «Δυτικούς» , αλλά τον Ιμπν Σίνα και τον Ιμπν Ρουσντ ως «μη Δυτικούς»;

Η κατηγοριοποίηση είναι τελείως αυθαίρετη.

Έπειτα, στον 18ο Αιώνα, η βιομηχανική επανάσταση άρχισε να κάνει δυνατή την πλήρη οικονομική ενοποίηση του Ατλαντικού κόσμου. ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ κάτι με το όνομα «η Δύση» άρχισε να κυοφορείται. Επιπλέον, κανένας πράγματι δεν άρχισε να μιλάει για κάτι λεγόμενο «η Δύση» επί έναν ακόμη αιώνα μετά.

Ο Χέγκελ έδωσε την περίφημη σειρά διαλέξεών του για την Φιλοσοφία της Ιστορίας, στο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου το 1828. Η αποστολή του σε αυτή την σειρά διαλέξεων ήταν να προσφέρει μιαν συστηματική φιλοσοφική ερμηνεία ΟΛΗΣ της μέχρι τότε καταγραμμένης Ιστορίας, από τότε στο παρελθόν που υπάρχουν γραπτά κείμενα. Η όλη σειρά διαλέξεων είναι αφιερωμένη στην Ευρασία και στην Βόρεια Αφρική: Κίνα, Ινδία, Μεσοποταμία, Περσία, Αίγυπτος, Ιουδαία, οι ΄Ελληνες, οι Ρωμαίοι, οι Γερμανικές φυλές κλπ… Ο Χέγκελ βλέπει τις πολιτισμικές και διανοητικές οικοδομικές βάσεις του «ευρωπαϊκού πολιτισμού» ως αποκλειστικά Βόρειο-Αφρικανικής και Νότιο-Δυτικής Ασιατικής πηγής. Είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι, τόσο πνευματικά όσο και πολιτισμικά, η Ασία είναι η μητέρα της Ευρώπης.

Από όσο θυμάμαι, στην όλη σειρά διαλέξεων, δεν υπάρχει η ελάχιστη και παρενθετική έστω αναφορά, στην Βόρειο-Αμερικανική ΄Ηπειρο.

Η Βόρεια Αμερική δεν ήταν γι’ αυτόν ούτε ακόμη και μια ύστερη σκέψη. Κάθ’ όσον αφορά τον Χέγκελ, τίποτα το αξιοσημείωτο, ή που να έχει κάποια ιστορική σημασία, δεν «συνέβη» ποτέ στην Βόρεια Αμερική. Και μιλάμε για μια σειρά διαλέξεων που δόθηκε από τον πιο καταξιωμένο φιλόσοφο της εποχής του, το 1828. Αρκετά πειστική απόδειξη ότι κάτι με το όνομα «η Δύση» δεν ήταν ακόμη γνωστό σαν κάτι το υπαρκτό.

Επομένως, σύνοψη:

«Χριστιανισμός» αντικαταστάθηκε από «Ευρώπη», που στην συνέχεια αντικαταστάθηκε από «η Δύση». Η Ευρώπη ΔΕΝ ήταν μια συνέχεια της «Χριστιανοσύνης» -ήταν μια αντικατάσταση…

Η ουσία είναι ότι, πριν τον 18ο Αιώνα (το πολύ νωρίτερο) δεν υπήρξε κάτι που να μπορούσε να αποκληθεί «Δυτικός Πολιτισμός».

Είναι μια αυτοσχέδια, αναδρομική, ψευδό-ιστορική επινόηση.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Nόρμαν Φινκελστάιν*: Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο Οφείλει να Καταδικάσει το Ισραήλ για Εγκλήματα Πολέμου στην Γάζα    

Réseau International, 7 mars 2019                                                                            
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Συνέντευξη του Αμερικανού καθηγητή και συγγραφέα Norman Finkelstein στο τηλεοπτικό δίκτυο Democracy Now, στις 4 Μαρτίου 2019, με θέμα την δημοσίευση έκθεσης του Συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, που καταγγέλλει το Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά την ανθρωπότητας στην Γάζα.

Μεταγραφή:

΄Αμυ Γκούντμαν: Μια έρευνα των Ηνωμένων Εθνών διαπίστωσε ότι το Ισραήλ πιθανώς διέπραξε εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στοχεύοντας και πυροβολώντας εκ προθέσεως άοπλα παιδιά, δημοσιογράφους και αναπήρους στην Γάζα. Η έκθεση, που δημοσιεύτηκε από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ την Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου, αναφέρεται στην αιματηρή ισραηλινή απάντηση στις εβδομαδιαίες διαδηλώσεις της Μεγάλης Πορείας της Επανόδου, που ξεκίνησαν οι Παλαιστίνιοι στην Γάζα πριν από ένα χρόνο, κατευθυνόμενοι στον ισχυρά στρατιωτικοποιημένο ισραηλινό φράχτη διχοτόμησης.

Η έκθεση καταγράφει ότι οι δυνάμεις του Ισραήλ σκότωσαν 183 Παλαιστινίους, σχεδόν όλους με πραγματικές σφαίρες. Μεταξύ των νεκρών μετρήθηκαν 35 παιδιά. 23.000 είναι οι τραυματίες, από τους οποίους περισσότεροι από 6.000 έχουν πληγεί από πραγματικές σφαίρες. Ας ακούσουμε τον Πρόεδρο της Επιτροπής, Σαντιάγκο Καντόν:

Σαντιάγκο Καντόν: Η Επιτροπή συμπέρανε ότι υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύουμε ότι οι δυνάμεις ασφαλείας του Ισραήλ διέπραξαν βαρείες παραβιάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Αυτές οι παραβιάσεις σαφώς συνεπάγονται εγκληματικές έρευνες και ποινικές διώξεις. Καλούμε το Ισραήλ να διεξαγάγει σοβαρές ανακρίσεις γι’ αυτές τις σοβαρές παραβιάσεις και να εξασφαλίσει την απόδοση δικαιοσύνης και αποζημίωσης των θυμάτων, είτε πρόκειται περί νεκρών ή τραυματιών.

΄Αμυ Γκούντμαν: ΄Ένα άλλο μέλος αυτής της ανεξάρτητης επιτροπής του ΟΗΕ, η Σάρα Χουσείν, περιέγραψε με ποιο τρόπο οι ισραηλινές δυνάμεις πυροβολούσαν τους διαδηλωτές και τους δημοσιογράφους στην Γάζα.

Σάρα Χουσείν: Βεβαιώνουμε ότι επίτηδες πυροβολούσαν τα παιδιά. Επίτηδες έριχναν στους αναπήρους. Επίτηδες σημάδευαν τους δημοσιογράφους. Ξέρανε βεβαιότατα ότι ήταν παιδιά, ανάπηροι και δημοσιογράφοι. Όλα τα παιδιά δεν φαίνονταν καθαρά ως παιδιά, αλλά τα περισσότερα σίγουρα. Όπως το δήλωσε και συνάδελφός μου, όλοι οι νεκροί δημοσιογράφοι φορούσαν αλεξίσφαιρα γιλέκα με ευκρινή την λέξη δημοσιογράφος. Και οι ανάπηροι φαίνονταν καθαρά πως ήταν ανάπηροι: Ένας ,ακρωτηριασμένος και στα δυο πόδια, σε κυλιόμενη καρέκλα, ένας άλλος με δεκανίκια, κλπ. Ήταν εξόφθαλμα ανάπηροι. Τους πυροβολούσαν ελεύθεροι σκοπευτές, οι οποίοι βοηθιούνταν μάλιστα από ανιχνευτές και από όργανα υψηλής τεχνολογίας για την αναγνώριση αυτών που συμμετείχαν στην διαδήλωση.

΄Αμυ Γκούντμαν: Η έκθεση του ΟΗΕ καλεί όλες τις χώρες να «συλλάβουν τα άτομα που είναι ύποπτα για την διάπραξη εγκλημάτων πολέμου ή για την έκδοση εντολής για την διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων πολέμου ( της αρμοδιότητας του Διεθνούς Δικαστηρίου), ή να ζητήσουν την έκδοσή τους.» Ο ΟΗΕ κάλεσε επίσης το Ισραήλ να άρει αμέσως τον αποκλεισμό της Γάζας.

Ο προσωρινός υπουργός των Εξωτερικών του Ισραήλ απέρριψε αυτήν την έκθεση, χαρακτηρίζοντάς την ως «θέατρο του παράλογου». Οι πενθούντες Παλαιστίνιοι , όπως ο Ραέντα Αγιούμπ, του οποίου ο έφηβος γιος Μωχαμέτ σκοτώθηκε στην Γάζα, την δέχτηκαν με ανακούφιση.

Ραέντα Αγιούμπ: Μας δίνει χαρά να βλέπουμε πως υπάρχουν άνθρωποι να στηρίξουν ντα παιδιά της Γάζας και να μας βοηθήσουν να υπερασπισθούμε την νεολαία της Γάζας απέναντι στα εγκλήματα της κατοχής.

Αμυ Γκούντμαν: Η έκθεση του ΟΗΕ δημοσιεύτηκε την Πέμπτη. Την ίδια μέρα ο Γενικός Εισαγγελέας του Ισραήλ ανακοίνωσε ότι ο πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου θα παραπεμφθεί σε δίκη για διαφθορά, απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης.

Υποδεχόμαστε σήμερα τον Νόρμαν Φινκελστάιν, συγγραφέα πολλών βιβλίων, μεταξύ των οποίων και το «Γάζα: Μια ΄Ερευνα του Μαρτυρίου Της». Αλλά θα ακούσουμε πρώτα τον προσωρινό υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ, Γισραέλ Κατζ, πως σχολιάζει την έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

Γισραέλ Κατζ: Αυτή η έκθεση είναι ένα νέο κεφάλαιο στο θέατρο του παράλογου που παίζει από καιρού σε καιρό το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Μια άλλη εχθρική έκθεση, ψευδολόγα και μεροληπτική, εναντίον του κράτους του Ισραήλ. Πρόκειται για μιαν έκθεση βασισμένη σε διαστρεβλωμένες πληροφορίες, στην οποία τα γεγονότα δεν έχουν καθόλου επιβεβαιωθεί και της οποίας μοναδικός σκοπός είναι να συκοφαντήσει την μόνη δημοκρατία στην Μέση Ανατολή και να πλήξει το δικαίωμά μας σε νόμιμη άμυνα, απέναντι σε μιαν δολοφονική οργάνωση. Το κράτος του Ισραήλ απορρίπτει κατηγορηματικά αυτή την έκθεση.

Αμυ Γκούντμαν: Νόρμαν Φινκελστάιν πως ερμηνεύετε αυτήν την απόρριψη της έκθεσης από το Ισραήλ;

Νόρμαν Φινκελστάιν: Κοιτάξτε, το Ισραήλ πάντοτε απορρίπτει τις εκθέσεις, είτε προέρχονται από τον ΟΗΕ είτε, πολύ συχνότερα, από έγκυρες οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η Διεθνής Αμνηστεία, η Εποπτεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ή η Ισραηλινή οργάνωση προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου B’Tselem. Επομένως δεν είναι σαν… Για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του προσώπου που μόλις ακούσαμε, δεν είναι σαν να πρόκειται για ένα ψευδόμενο ρεπορτάζ. Είναι μια έκθεση που ανταποκρίνεται στα συμπεράσματα όλων των φημισμένων οργανώσεων υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Amy Goodman : Τι σας έκανε την μεγαλύτερην εντύπωση σε αυτήν την έκθεση;

Νόρμαν Φινκελστάιν: Αυτό μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι είναι αξιοσημείωτα έντιμη. Είναι πολύ ευθεία στα συμπεράσματά της. Και δεν υποκρίνεται αυτό το είδος ισορροπίας που οι περισσότερες οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμη και αυτές με την καλή φήμη, επιχειρούν να εμφανίσουν μεταξύ Ισραήλ και …(Παλαιστινίων). Για παράδειγμα, αυτή η έκθεση δηλώνει καθαρά ότι το Ισραήλ εστόχευε και πυροβολούσε εκ προθέσεως τα παιδιά που διαδήλωναν, ότι επίτηδες σημάδευε τους δημοσιογράφους και ότι σημάδευε το νοσοκομειακό προσωπικό. Και αυτή η ειλικρίνεια είναι ασυνήθιστη.

Επιτρέψτε μου να δώσω μόνο δυο παραδείγματα (επαίσχυντης απαλλαγής του Ισραήλ). Τα οποία γνωρίζετε. Κατά την (στρατιωτική) επιχείρηση «Προστατευτικό Πλαίσιο», σχετικά με την δολοφονία των τεσσάρων παιδιών που έπαιζαν κρυφτό (στην παραλία)…

Amy Goodman : ΄Ηταν το 2014.

Νόρμαν Φινκελστάιν: Το 2014, δηλαδή πρόσφατα. Η ιστοσελίδα Intercept, που ίδρυσε ο Glenn Greenwald, ο δημοσιογράφος που δημοσίευσε τις αποκαλύψεις του Σνόουντον, δημοσίευσε ένα άρθρο για αυτά τα τέσσερα δολοφονημένα παιδιά, που παρουσίαζε ότι δεν σκοτώθηκαν από πρόθεση και ότι επρόκειτο για ατύχημα. Το ίδιο και με τους Τάϊμς της Νέας Υόρκης, όταν δημοσίευσαν την εκδοχή τους για την υπόθεση Razan al-Najjar, που αναδημοσιεύτηκε παντού. Το κεντρικό στοιχείο αυτού του παραμυθιού ήταν ότι μια σφαίρα Ισραηλινού ελεύθερου σκοπευτή χτύπησε το δάπεδο, εξοστρακίστηκε και τυχαία έπληξε τρία μέλη του παλαιστινιακού νοσοκομειακού προσωπικού.

Αλλά αυτή η έκθεση του Συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι πολύ ειλικρινής. Λέει ότι το Ισραήλ από πρόθεση στοχεύει τα παιδιά και ακόμη και τους αναπήρους. Και αυτό είναι προς τιμήν τους, γιατί δεν επιχείρησαν να παρουσιάσουν ένα πλαστό ισοζύγιο. Όταν κοιτάξετε τις αναλογίες, προκειμένου για τις καταστροφές που προκάλεσαν στον πληθυσμό της Γάζας αφιερώνουν δέκα γεμάτες σελίδες. Και υπάρχει ένα τμήμα (της έκθεσης), με τίτλο « Επιπτώσεις στο Ισραήλ», που αποτελείται μόνο από τρεις παραγράφους.

Και αυτό είναι ακριβώς η απεικόνιση της πραγματικότητας: Συνολικά, σχεδόν εξ ολοκλήρου, όλες οι ενέργειες φόνων και καταστροφής έπληξαν την πλευρά των Παλαιστινίων. Κατά την περίοδο που καλύπτει αυτή έκθεση δεν υπάρχουν Ισραηλινοί νεκροί στις διαδηλώσεις και μόνο τέσσερεις Ισραηλινοί στρατιώτες τραυματισμένοι ελαφρά.

Εδώ έχουμε σφαγές. Δεν πρόκειται για συγκρούσεις. Δεν πρόκειται για μάχες. Πρόκειται για σφαγές διαδηλωτών άοπλων και μη βίαιων.

Amy Goodman : Αυτή η έκθεση δημοσιεύεται ενώ ο Γενικός Εισαγγελέας του Ισραήλ ανακοινώνει ότι θα καλέσει σε απολογία τον πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου. Πως το ερμηνεύετε αυτό;

Νόρμαν Φινκελστάιν: Οι Ισραηλινοί πάντοτε αγνόησαν αυτές τις εκθέσεις. Επομένως, η σύμπτωση στερείται σημασίας. Ωστόσο υπάρχει μια κρίσιμη προέκταση. Στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο υπήρξαν ως τώρα δυο προσφυγές για την κατάσταση που επικρατεί στην Παλαιστίνη. Η μια αφορά το Μαβί Μαρμαρά, τον στολίσκο που υπέστη επίθεση του Ισραήλ το 2014. Και η δεύτερη προσφυγή αφορά στα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν οι Ισραηλινοί στην Υπεριορδανία, κυρίως σε εποικισμούς και στην Επιχείρηση «Προστατευτικό Πλαίσιο» την Γάζα.

Αρχηγός του Ισραηλινού επιτελείου, κατά την επιχείρηση «Προστατευτικό Πλαίσιο», τον Ιούλιο 2014 ήταν ο Γκάντζ –νομίζω ότι το μικρό του όνομα είναι Μπένι, αλλά μπορεί ν κάνω λάθος, Μπένι Γκαντζ. Και συμβαίνει ότι εάν ο Νετανιάχου παραμεριστεί, ο Γκαντζ θα είναι πιθανώς ο πρωθυπουργός του Ισραήλ και κινδυνεύει να βρεθεί κατηγορούμενος στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Ο Γενικός εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, Φατού Μπενσούντα, καταβάλλει απέλπιδες προσπάθειες να αποφύγει την έρευνα των εγκλημάτων πολέμου του Ισραήλ. Αλλά στους κόλπους του Διεθνούς Δικαστηρίου υπάρχει μια χωρίς προηγούμενο ανατροπή διαθέσεων. Υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός μελών του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου που λένε πως είναι καιρός να απαγγελθεί κατηγορία στο Ισραήλ. Και ύστερα από αυτήν την έκθεση, η πίεση στον Δημόσιο Κατήγορο θα είναι πολύ μεγάλη. Είναι καιρός να δικαστεί το Ισραήλ.

Amy Goodman : Οι Ηνωμένες Πολιτείες πως αντέδρασαν σε αυτήν την έκθεση;

Νόρμαν Φινκελστάιν: Από ότι ξέρω οι ΗΠΑ δεν αντέδρασαν. Πρόκειται για μιαν προκαταρκτική έκθεση. Η πλήρης έκθεση θα εμφανιστεί, νομίζω, στις 18 Μαρτίου. Είναι λοιπόν, κατά κάποιο τρόπο, αυτό που λένε η περίληψη. Αποτελείται από 22 σελίδες. Φαντάζομαι πως η πλήρης έκθεση θα είναι πολύ ογκωδέστερη.


Σημείωση Μεταφραστή: * Ο καθηγητής/συγγραφέας Νόρμαν Φινκελστάιν είναι εβραϊκής καταγωγής. Και οι δύο γονείς του θανατώθηκαν στο ναζιστικό στρατόπεδο εξοντώσεως Εβραίων, Τσιγγάνων και Ρώσων αιχμαλώτων στο Άουσβιτς.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Αντί να βλέπουν μακριά στο μέλλον, οι αμερικανικές ηγεσίες αγωνίζονταν να διακρίνουν τι μπορεί να συμβεί την ερχόμενη εβδομάδα.


του Andrew Bacevich, The American Conservative,23-2-2019

[ Πρόσθετος ακαταμάχητος τίτλος αναγνωσιμότητας του προκείμενου άρθρου είναι η ιδιότητα του συντάκτη: Έγκριτου διεθνούς φήμης Αμερικανού συγγραφέα, με σπουδές που άρχισαν από την Στρατιωτική Ακαδημία του West Point, καθηγητή της Ιστορίας και των Διεθνών Σχέσεων -διαδοχικά σ το West Point, στο Πανεπιστήμιο John Hopkins και στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Σειρά προφητικών συγγραμμάτων του και απειρία άρθρων του, σε διεθνώς έγκυρα άλλοτε αμερικανικά βοηθήματα ενημέρωσης και μελέτης, τον έχουν καθιερώσει ως διεθνή αυθεντία στα θέματα της ειδικότητάς του.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

«Μόνον όσοι από εμάς γεννηθήκαμε υπό την βασίλισσα Βικτώρια,» έγραψε ο Ρόναλντ Νοξ «ξέρουν πως αισθάνεσαι ξέροντας σαν σίγουρο πως η Αγγλία είναι μόνιμα το κορυφαίο έθνος, πως οι ξένοι δεν λογαριάζονται και πως και το χειρότερο να συμβεί, ο Λόρδος Σώλσμπερυ θα στείλει μια κανονιοφόρο.»

Ο Νοξ πρόφερε αυτήν την αιχμηρή παρατήρηση, που απέπνεε ειρωνεία ίσως ανάμικτη με νοσταλγία, όχι ως σχεδιαστής πολιτικής ή στρατηγικός νους, αλλά από το υψηλό βάθρο θεώρησης ενός κληρικού. Από την δεκαετία του 1920 ως τα τέλη εκείνης του 1950, ο αιδεσιμότατος Νοξ ήταν ο ποιο διάσημος και με μεγάλη επιρροή καθολικός ιερέας σε όλη την Μεγάλη Βρετανία. Ως τέτοιος, είχε αναπτυγμένη μιαν ξεχωριστή αντίληψη για το τι πραγματικά είναι μόνιμο και το τι απλά μοιάζει να είναι.

Ενώ χρησιμοποιούν ίσως διαφορετικούς όρους –προτιμούμε τώρα να στέλνουμε αεροπλανοφόρα αντί κανονιοφόρους- οι Αμερικανοί που γεννήθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μεγάλωσαν διαποτισμένοι με ακριβώς το ίδιο συναίσθημα για την χώρα τους. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1940 και έπειτα, η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ θεωρείτο ως αυτονόητο δεδομένο. Η Ιστορία είχε εκδώσει μιαν ετυμηγορία: Εμείς –όχι οι Βρετανοί κι βέβαια όχι οι Γερμανοί, οι Γάλλοι ή οι Ρώσοι- είμαστε το νούμερο ένα και –σημαντικότερο- είχαμε αυτόν τον προορισμό. ΄Οτι αυτή η ετυμηγορία της ιστορίας μπορούσε να υποστεί αναθεώρηση ήταν κυριολεκτικά αδιανόητο, ιδιαίτερα για κάποιον που κέρδιζε το βιός του στην, ή κοντά στην, Ουάσιγκτον.

Εάν απέμεναν κάποιες αμφιβολίες γι’ αυτό, το τέλος του Ψυχρού Πολέμου τις εξάλειψε. Με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και την κατάρρευση του κομμουνισμού, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και διανοούμενοι πολιτικής έπεσαν με τα μούτρα σε έναν συναγωνισμό για το ποιος θα εξηγήσει καλύτερα πόσο πρωτοφανής, πόσο πλήρης και πόσο θαυματουργική ήταν η παγκόσμια υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών.

« Εάν είμαστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουμε βία,» ανακοίνωσε η υπουργός Εξωτερικών Μαντλέν Ωλμπράιτ, σε πρωινό τηλεοπτικό δελτίο, τον Φεβρουάριο του 1998, «είναι επειδή είμαστε η Αμερική. Είμαστε το αναντικατάστατο έθνος. Στεκόμαστε ψηλά. Βλέπουμε μακρύτερα στο μέλλον.»

Πίσω σε εκείνες τις μέρες, ήταν αυτή η διεκδίκηση του αναντικατάστατου από την Ωλμπράιτ που μου είχε καθίσει στον λαιμό. Και όμως, σαν μαρτυρία υπεροψίας της κυβερνώσας τάξης, η διακήρυξη του αναντικατάστατου ωχριά σε σύγκριση με την επιμονή της Ωλμπράιτ ότι «εμείς βλέπουμε μακρύτερα στο μέλλον.»

Στην πραγματικότητα, από τον Φεβρουάριο του 1998 και μέχρι σήμερα, τα γεγονότα δε έπαψαν, ξανά και ξανά, να πιάνουν αυτό το «εμείς» της Ωλμπράιτ στον ύπνο. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 9 Νοεμβρίου (2001, στην Ν. Υόρκη) και οι διάφοροι αποτυχημένοι πόλεμοι επιλογής που ακολούθησαν προσφέρουν ξεχωριστά παραδείγματα. Αλλά το ίδιο ισχύει με την καθυστερημένη και ανεπαρκή αναγνώριση από μέρους της Ουάσιγκτον των εξελίξεων που πραγματικά απειλούν την ευημερία των Αμερικανών του 21ου Αιώνα, όπως η κλιματική αλλαγή, οι ηλεκτρονικές απειλές και η πραγματοποιούμενη μετατόπιση της παγκόσμιας εξουσίας, με την άνοδο της Κίνας. Αντί να βλέπουν μακριά στο μέλλον, οι αμερικανικές ηγετικές τάξεις αγωνίζονταν να διακρίνουν τι θα μπορούσε να συμβεί την ερχόμενη εβδομάδα. Και συχνότατα έπεφταν έξω και σ’ αυτό.
Σαν ένας φρόνιμος ηλίθιος, ο Ντόναλντ Τραμπ αυτό το κατάλαβε. Αντιλήφτηκε ότι η συνταγή του κατεστημένου για στρατιωτικοποιημένη παγκόσμια ηγεσία, που εφαρμόστηκε στις συνθήκες της μετά τον Ψυχρό Πόλεμο εποχής σπιρούνιζε την παρακμή της Αμερικής. Ασφαλώς και άλλοι παρατηρητές, όπως και συνεργάτες αυτής της έκδοσης (The American Conservative), διατύπωναν την ίδια προειδοποίηση, αλλά στις αίθουσες της εξουσίας τέτοιες απόψεις δεν κρίνονταν άξιες προσοχής.

Αλλά το 2016, η κριτική του Τραμπ για την αμερικανική πολιτική βρήκε απήχηση σε πολλούς απλούς Αμερικανούς πολίτες και δημιούργησε την βάση μιας επιτυχημένης εκστρατείας για την προεδρία. Δυστυχώς, μόλις ο Τραμπ ανέλαβε την προεδρία, αυτή η κριτική του δε μεταφράστηκε σε τίποτα που να πλησιάζει και στο ελάχιστο μιαν συνεπή, συνεκτική στρατηγική. Η κακοψημένη συνταγή του Προέδρου Τραμπ για να κάνει την Αμερική και πάλι Μεγάλη –χτίζοντας «το τείχος», προκαλώντας εμπορικούς πολέμους και ανακηρύσσοντας το Ιράν σε υπαρξιακή απειλή -είναι, σε ήπια διατύπωση, ελαττωματική, αν μη τελείως άσχετη. Η έκδηλη προσωπική του ανικανότητα και περιορισμένη διάρκεια προσοχής δεν μπορούν να βοηθήσουν.

΄Ετσι το έθνος βρίσκεται σήμερα σε ένα ενδιαφέρον στρίμωγμα. Οι ηγεσίες των ΜΜΕ, που καθοδηγούν την εθνική συζήτηση, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τίποτε δεν είναι σημαντικότερο από την απομάκρυνση του Τραμπ από την εξουσία. Οι εκλογές του Κογκρέσου, που επανέφεραν τους Δημοκρατικούς κυρίαρχους στην Βουλή ενίσχυσαν τις προσδοκίες ότι η εποχή Τραμπ βαίνει στο τέρμα της. Αυτό έδωσε μιαν αίσθηση επείγοντος στους πρόωρους ελιγμούς για τις προεδρικές εκλογές του 2020. Βλέποντας την ευκαιρία, υποψήφιοι σπεύδουν να συμμετάσχουν στον συναγωνισμό. Στην αρένα προβλέπεται συνωστισμός. Μεταξύ των προοδευτικών γυναίκες, έγχρωμοι και τουλάχιστον ένας «γκέϊ» στην κούρσα, δημιουργούν την εντύπωση πως πρόκειται να συμβεί γεγονός επικής σημασίας. Μπορεί να είναι και έτσι. Αλλά ιδού κάτι που είναι πιθανό να απουσιάσει: Οποιαδήποτε σοβαρή εκτίμηση του κόστους και των συνεπειών των πρόσφατων πολιτικών επιλογών, που έγιναν λόγω της επιμονής ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι, όπως το διατύπωσε ο αιδεσιμότατος Νοξ, «το μόνιμα κορυφαίο έθνος»

Οι θεματοφύλακες της ορθοδοξία, ενωμένοι στην καταδίκη του Τραμπ, δεν θα επιτρέψουν οποιανδήποτε τέτοια εκτίμηση. Έτσι η ερχόμενη προεκλογική εκστρατεία θα είναι αναμφίβολα διασκεδαστική. Από ορισμένων απόψεων μπορεί επίσης να είναι διαφωτιστική. Αλλά, κατά πάσα πιθανότητα, θα αφήσει άθικτες τι βασικές αρχές της αμερικανικής πολιτικής – τον υπερδιογκωμένο στρατιωτικό προϋπολογισμό, την απέραντη αυτοκρατορία των βάσεων, την μανία του παρεμβατισμού, όλων αυτών στηριζόμενων από τους λογούς ισχυρισμούς για την «εξαιρετικότητα» (ασύγκριτη υπεροχή) που διεκδικούν οι όμοιοι της Ωλμπράιτ και αδελφά της πνεύματα.

Όταν γεννήθηκε ο Ρόναλντ Νοξ, η βασίλισσα Βικτώρια ηγεμόνευε μιας αυτοκρατορίας, όπου ο ήλιος δεν έδυε ποτέ. Όταν πέθανε, κατά την βασιλεία της δισέγγονής της, αυτή η αυτοκρατορία είχε εξαφανιστεί. Περίεργο και αστείο πόσο γρήγορα κάτι τέτοια πράγματα μπορούν να συμβούν.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ελληνική Ορθόδοξη Ενορία στις ΗΠΑ Εγκαταλείπει το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και Καταφεύγει στης Μόσχας Λόγω του Ουκρανικού Σχίσματος.
Ο Ουκρανός Πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Μητροπολίτης Επιφάνειος, 
επικεφαλής της σχισματικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.
Όπως μεταδίδει δημοσίευμα της ιστοσελίδας του ρωσικού τηλεοπτικού δικτύου Ρ.Τ., «ο αμερικανικός κλάδος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως απειλείται με διάσπαση, μετά την απονομή αυτοκεφαλίας στους Ουκρανούς σχισματικούς, δήλωσε Ρώσος ιερέας στο Τέξας. Μια ελληνική ενορία αποσχίστηκε ήδη και προσέφυγε στο Πατριαρχείο Μόσχας.

Οι Ορθόδοξοι πιστοί στις ΗΠΑ αντέδρασαν «πολύ διαφορετικά» στην ενέργεια του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, τον Ιανουάριο, να ικανοποιήσει την αίτηση της Ουκρανίας για την ανεξαρτησία της ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από την Μόσχα, είπε ο Αρχιερέας John Whiteford, της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εξωτερικού.

Σχίσμα την παραμονή των Χριστουγέννων:
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας αποσπά
Διάταγμα Αυτοκεφαλίας από τον
Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
«Μεταξύ των Ελλήνων της Αμερικής υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ότι και αν κάνει… Πολλοί τελούν σε σύγχυση γι’ αυτά τα συμβάντα. Αλλά υπάρχουν και φωνές, που ακούγονται πολύ καθαρά, εκείνων που αρνούνται ν ΄ αποδεχτούν τις ενέργειες του Πατριάρχη στην Ουκρανία».

Μια ενορία στο Τέξας, όπου λειτουργεί ο ιερέας Whiteford, στον Ναό του Αγίου Ιωνά, έχει ήδη διακόψει τις σχέσεις της με το Φανάρι, επειδή απλά οι εκεί πιστοί δεν μπορούν να συμφωνήσουν με την απόφαση του Βαρθολομαίου για την Ουκρανία, είπε ο Αρχιερέας.

Επέκρινε επίσης τον Πατριάρχη ότι, τα τελευταία χρόνια, συνεχώς απομακρύνεται από το δόγμα της Ορθοδοξίας, όπως και κάποιοι εκπρόσωποί του στις ΗΠΑ που υποστηρίζουν τις ερωτικές σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Τέτοια πορεία ελευθεριότητας και το Ουκρανικό Ζήτημα μπορεί να προκαλέσουν ρήγμα στις Αρχιεπισκοπές των ΗΠΑ και Καναδά, προέβλεψε ο ιερέας Whiteford.

«Οι περισσότεροι θα μείνουν με την Κωνσταντινούπολη, επειδή διατηρούν στενούς οικονομικούς δεσμούς. Αλλά είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν υγιείς δυνάμεις που προτάσσουν παραδόσεις κι αξίες υπεράνω χρημάτων και θα επιλέξουν να απομακρυνθούν από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.»

΄Οσον για την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εξωτερικού, «αυτή υποστηρίζει πλήρως όλες τις ενέργειες του Πατριαρχείου της Μόσχας» μετά το σχίσμα, δήλωσε ο Αρχιερέας.

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία αντέδρασε στην απονομή αυτοκεφαλίας στην Ουκρανική Εκκλησία διακόπτοντας κάθε σχέση με το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και προειδοποιώντας ότι ο διχασμός του κόσμου της Ορθοδοξίας που προκάλεσε ο Βαρθολομαίος μπορεί να διαρκέσει δεκαετίες, ή ακόμη κι αιώνες.


R.Τ.3 Mar, 2019 05:30
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οργιαστική χρήση της, από ισχυρές ομάδες πίεσης, εναντίον Βρετανών Πολιτικών, Αμερικανών Γερουσιαστών και Γάλλων διαδηλωτών -με ανυπότακτο τρόπο σκέψης.

του Finnian Cunningham, Sputnik, Wed, Feb 27, 2019 |

[Το κατωτέρω άρθρο, του διεθνώς γνωστού Ιρλανδού δημοσιογράφου, επισημαίνει ένα φαινόμενο που προορίζεται να προσλάβει εκρηκτικές διεθνείς διαστάσεις, όπως παρόμοιες περιπτώσεις -στην ιστορία, στο πρόσφατο παρελθόν και στο παρόν- όπου η κατάχρηση ενός ευμενούς περιβάλλοντος, η προκλητική υπεροψία και η υπερτίμηση των ορίων ανοχής τοπικών πληθυσμών και διεθνούς κοινής γνώμης στην αυθαιρεσία, οδηγεί σε αντιδράσεις, εξεγέρσεις, οδυνηρές ανατροπές και καταστροφές. Παράλληλα άρθρα, ταυτόσημου περιεχομένου και σε πολύ μεγαλύτερη έκταση, λόγω λεπτομερειακής τεκμηρίωσης, δημοσιεύουν αυτές τις μέρες δύο παγκόσμια γνωστές και σεβαστές πνευματικές προσωπικότητες, ο βετεράνος της βρετανικής δημοσιογραφίας Jonathan Cook, o οποίος κατοικεί πλέον μονίμως στην Παλαιστίνη και ο εβραϊκής καταγωγής, θαυμάσιος συγγραφέας και δοκιμιογράφος Israel Shamir. Και αυτών τα άρθρα-σήμαντρα μιλούν για την κατάχρηση του δηλητηρίου «αντισημίτης». Το εν λόγω όπλο συνεχίζει πάντως να προκαλεί θραύση, όπως δείχνουν νόμοι στις ΗΠΑ -και υπό συζήτηση στην ΕΕ- για την απαγόρευση του λαϊκού μποϋκοτάζ προϊόντων του Ισραήλ (σε αλληλεγγύη προς τον λαό της Παλαιστίνης) και ποινική δίωξη της αρνητικής κριτικής κατά της πολιτικής του. Ενδεικτικά αν και ελλειπτικά για τον ογκώδη φάκελο είναι τα ακόλουθα του Φ. Κάνινγκαμ:]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Να το ξεκαθαρίσουμε. Αντι-Σιωνισμός δεν είναι το ίδιο με αντι-σημιτισμός, ή αντι-εβραϊσμός. Αλλά η εσκεμμένη σύγχυση αυτών των ορισμών επιτρέπει στο κράτος του Ισραήλ και στους συνηγόρους του να διαπράττουν ακραία εγκλήματα και να μένουν ατιμώρητοι. Η κυνικά εσκεμμένη σύγχυση των εννοιών χρησιμοποιείται ως εξοντωτική «ρετσινιά» για την υπονόμευση πολιτικών προσώπων και ομάδων διαμαρτυρίας σε Δυτικά κράτη.

Είδαμε τελευταία μιαν έξαρση στην χρήση αυτού του όπλου στιγματισμού, με τον χαρακτηρισμό ως «αντισημιτικού» του κινήματος διαμαρτυρίας των «κίτρινων γιλέκων» στην Γαλλία και την ταυτόχρονη χρήση του στην Βρετανία, εναντίον του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, Τζέρεμυ Κόρμπιν και στις ΗΠΑ εναντίον της βουλευτή Ιλχάν Ομάρ.

Η Ομάρ, που εκλέχθηκε πρόσφατα στην αμερικανική Βουλή, ως μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, επέσυρε βομβαρδισμό επιθέσεων όταν αποτόλμησε να επικρίνει τις ομάδες πίεσης του ισραηλιτικού Λόμπυ και τις πολύ μεγάλες πολιτικές επιδοτήσεις που καταβάλλει, ότι ασκούν ανεπίτρεπτη και επιζήμια επιρροή στην αμερικανική πολιτική για την Μέση Ανατολή. Ο Πρόεδρος Τραμπ την κατακεραύνωσε για τον « αντισημιτικό λόγο μίσους» που εκφώνησε, αλλά και η επικεφαλής της ομάδας του κόμματος της, η Νάνσυ Πελόζι, παραμέρισε στην περίπτωσή της τον κανόνα της κομματικής αλληλεγγύης.

Και όμως ότι είπε η Ομάρ στην ομιλία της δεν ήταν παρά η απλή εξόφθαλμη αλήθεια: Η παρουσίαση της πραγματικότητας ότι ισραηλιτικά οικονομικά θέλγητρα κατέληξαν να αγοράσουν την μεροληψία της αμερικανικής κυβέρνησης υπέρ της ενίσχυσης των συμφερόντων του ισραηλιτικού κράτους, σε βάρος των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων.

Ο Τραμπ είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτής της ένοχης συναλλαγής. Κατά την περίοδο της υποψηφιότητάς του, το 2016, ό Τραμπ δέχτηκε εκατομμύρια δολάρια από την Σέλντον ΄Αντελσον, έναν Αμερικανό-Ισραηλίτη Μεγιστάνα Οικοδομών (και καζίνων), ο οποίος διακηρυγμένα προμάχεται των συμφερόντων του Ισραήλ στις ΗΠΑ. Η πολιτική του Τραμπ, αφ’ ότου έγινε πρόεδρος, δείχνει ξεκάθαρα την προκατάληψη του Λευκού Οίκου υπέρ του Ισραήλ, ειδικότερα με την επίμαχη ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του κράτους, που προκαταλαμβάνει έτσι όποιαν διαπραγμάτευση λύσης με τους Παλαιστινίους.

Το ισραηλιτικό κράτος εξακολουθεί με μπουλντόζες να κατεδαφίζει σπίτια Παλαιστινίων, σε παράνομα κατεχόμενα εδάφη και να χρησιμοποιεί υπερβολική φονική βία εναντίον αόπλων Παλαιστινίων διαδηλωτών. Τα Ηνωμένα ΄Εθνη υπολογί ζουν ότι από πέρυσι, 200 Παλαιστίνιοι, ενήλικες και παιδιά, σκοτώθηκαν από Ισραηλινούς στρατιώτες και ελεύθερους σκοπευτές, ενώ διαδήλωναν εναντίον μιας απάνθρωπης ισραηλινής πολιορκίας στην Γάζα.

Η αμερικανική και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τηρούν κατά κανόνα σιωπή γι΄αυτά τα σοβαρά εγκλήματα που διαπράττει το κράτος του Ισραήλ. ΄Ενας απο-φασιστικός παράγων αυτής της στάσης είναι το ισχυρό και πλούσια χρηματοδοτημένο ισραηλινό λόμπυ (οργανώσεις και ομάδες πίεσης) στην Αμερική και στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Αντι-Σιωνισμός είναι ένας ειδικός όρος για την πολιτική αντίθεση σε παραβιάσεις διαπραττόμενες από το ισραηλιτικό κράτος σε βάρος ιστορικών δικαιωμάτων των γηγενών λαών της Παλαιστίνης, που υπέστησαν την απώλεια των πατρογονικών γαιών τους, με την βαθμιαία προσάρτησή τους από το κράτος του Ισραήλ, από της ιδρύσεως του το 1948.

Το να αντιτίθεσαι σε αυτά τα συστηματικά εγκλήματα δεν είναι αντι-σημιτισμός (εχθρότητα προς το εβραϊκό έθνος). Πράγματι, πολλές εντιμότατες εβραϊκές προσωπικότητες σε όλο τον κόσμο περιλαμβάνονται στους σκληρότερους επικριτές των κρατικών εγκλημάτων του Ισραήλ. Συγγραφείς και αγωνιστές όπως οι Νόρμαν Φινκελστάιν * (1)και ο Ραλφ Σόενμαν.

Ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας, Τζέρεμυ Κόρμπιν, έχει μακρά προσωπική ιστορία υπεράσπισης των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Περιγράφει τον εαυτό του ως «Αντί-Σιωνιστή», δηλαδή εναντιούμενο στην ανηλεή, παράνομη κατάσχεση παλαιστινιακών γαιών, για την διακηρυγμένη πρόθεση οικοδόμησης ενός θρησκευτικού εβραϊκού κράτους.

Την περασμένη εβδομάδα μια ομάδα βουλευτών του Εργατικού Κόμματος παραιτήθηκαν, για να ιδρύσουν μιαν ανεξάρτητη ομάδα στην Βρετανική Βουλή. Η ομάδα των επτά βουλευτών ισχυρίζεται ότι το Εργατικό Κόμμα υπό τον Κόρμπυν έγινε θεσμικά «αντισημιτικό». Αυτό είναι μια αυθαίρετη συκοφαντία κατά του πρώην ηγέτη τους και του συνόλου του Εργατικού Κόμματος. Μοιάζει ενδεικτικό ότι η αποσκιρτήσασα ομάδα των αποστατών αρνείται να αποκαλύψει από πού προέρχεται η χρηματοδότησή της. Από το ισραηλιτικό λόμπυ, μήπως;

Παρόμοια, στην Γαλλία, το κίνημα διαμαρτυρίας «κίτρινα γιλέκα» χαρακτηρίστηκε την περασμένη εβδομάδα «αντισημιτικό». Αυτό ακολούθησε πράξεις βανδαλισμού σε εβραϊκό νεκροταφείο επαρχιακής πόλης της Γαλλίας, που απλά συνέβησαν την επομένη επεισοδίου στο Παρίσι μεταξύ ομάδας διαδηλωτών με κίτρινα γιλέκα και του Γάλλου «φιλοσόφου», εβραϊκού θρησκεύματος, Αλαίν Φίνκελκράουτ, φανατικού υποστηρικτή του Ισραήλ αλλά και του Γάλλου προέδρου Μακρόν στην σύγκρουσή του με το κίνημα εναντίον του.. Οι διαδηλωτές τον αναγνώρισαν κατά την έξοδο από την κατοικία του και τον αποδοκίμασαν με κραυγές «παλιό-σιωνιστή» και «να πας στο Ισραήλ», αλλά δεν αναφέρθηκαν στην εβραϊκή καταγωγή του. * (2)

Η εσκεμμένη και επίβουλη παρερμηνεία του «αντι-σιωνισμού» ως « αντί-σημιτισμού/ αντι-εβραϊσμού» και κατά προέκταση ως ….συμπάθειας στο ναζιστικό ολοκαύτωμα, αποτελεί μια κυνική απόπειρα συγκάλυψης των αποτρόπαιων εγκλημάτων (horrific crimes) που διαπράττει το ισραηλιτικό κράτος. Πρόκειται για μιαν ειδεχθή μορφή λογοκρισίας, εναντίον της ειλικρινούς έκθεσης της πραγματικότητας, υπέρ των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, που αποσκοπεί να μας τρομοκρατήσει ώστε να αποδεχτούμε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το κράτος του Ισραήλ και της αμερικανικής προστασίας του.

Ακόμη χειρότερο από αυτό, δεν πρόκειται μόνο για τον εκφοβισμό λαών σε σιωπή, μπροστά στην κακοήθη καταπίεση που ασκείται στην Μέση Ανατολή. Η αντί-Σιωνιστική/ αντί-σημιτική απάτη χρησιμοποιείται επίσης για να σπιλώσει και να υπονομεύσει οποιαδήποτε δυνητική πολιτική αντίθεση στο εσωτερικό των Δυτικών κρατών.


Σημειώσεις Μεταφραστή:

1)* Ο καθηγητής Norman Finkelstein, του οποίου οι γονείς θανατώθηκαν στο στρατόπεδο του Άουσβιτς, μετά την έκδοση του βιβλίου του με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος», υφίσταται ανελέητο διωγμό. Μετά αλληλοδιάδοχες απολύσεις του από αμερικανικά πανεπιστήμια, κατόρθωσε να προσληφθεί σε ένα καθολικό πανεπιστήμιο των ΗΠΑ. Αλλά και από αυτού του καθολικού πανεπιστημίου την έδρα τον επέταξε η μακρά χειρ του εβραϊκού λόμπυ –μέσω Βατικανού!

2)*Βεβηλώσεις ισραηλιτικών νεκροταφείων στην Γαλλία συνήθως αποδίδονταν στο λούμπεν στοιχείο της ισλαμικής μειονότητας έξη εκατομμυρίων. Η συγκεκριμένη εκίνησε την υποψία της «προβοκάτσιας», που –την επομένη του επεισοδίου Φίνκελκράουτ- προοριζόταν να στηρίξει την σπίλωση των κίτρινων γιλέκων ως κρυπτό-ναζιστών αντισημιτών -στην σειρά των διάφορων όπλων ψυχολογικού πολέμου που έχει χρησιμοποιήσει εναντίον τους η κυβέρνηση Μακρόν από τις 17 Νοεμβρίου, με την χορωδία των καθεστωτικών ΜΜΕ –χωρίς να πετύχει την απομόνωσή τους από την στήριξη της γαλλικής κοινής γνώμης.




Σ’ αυτή την επιχείρηση, η κυβέρνηση Μακρόν είχε την βοήθεια του Προέδρου του ισχυρότερου εβραϊκού Λόμπυ στην Γαλλία, του CRIF ( αντιπροσωπευτικού Συμβουλίου Εβραϊκών Οργανώσεων Γαλλίας), κ. Frances Kalifat, που σε συνέντευξή του συνέστησε «τα δραστικότερα δυνατά μέτρα για τον τερματισμό αυτών των διαδηλώσεων» (των κίτρινων γιλέκων)…







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου