Articles by "Στυλιανού"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Zero Hedge, 16-6-2019

Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Πρόεδρος Τραμπ εξακόντισε την κατηγορία της «προδοσίας» κατά των Τάϊμς της Νέας Υόρκης για το εκτεταμένο άρθρο έρευνας που υποστηρίζει ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αναβάθμισαν τις συστηματικές κυβερνο-επιθέσεις τους κατά του δικτύου ηλεκτρισμού της Ρωσίας. «Αυτό είναι μια ουσιαστική πράξη προδοσίας από μιαν κάποτε μεγάλη εφημερίδα σε απέλπιδα αναζήτηση μιας είδησης, οποιασδήποτε είδησης, ακόμη και αν κάνει κακό στην χώρα», έγραψε σε μήνυμα στο Τουίτερ ο Τραμπ, το βράδυ του Σαββάτου, αντιδρώντας στην είδηση που κυκλοφόρησε λίγες ώρες νωρίτερα.

΄Επειτα, έσπευσε να προσθέσει ένα δεύτερο μήνυμα συνέχειας, σε κεφαλαία, «ΕΠΙΣΗΣ, ΟΧΙ ΑΛΗΘΙΝΟ» - σαν τότε να είχε αντιληφτεί ότι το αρχικό του μήνυμά έμοιαζε να επιβεβαιώνει την είδηση. Στην συνέχεια κατήγγελλε πρόσθετα τους Τάϊμς ότι δημοσίευσαν «χωρίς την ελάχιστη σκέψη για τις συνέπειες».

Δεν είναι ακόμη αποσαφηνισμένο το κατά πόσο αυτά σημαίνουν ότι ο Πρόεδρος είναι έξω φρενών για το γεγονός ότι η δημοσίευση μιας αληθινής και εξακριβωμένης πληροφορίας θα μπορούσε να βλάψει την εθνική αξιοπιστία και την εθνική ασφάλεια, ή ότι μια ψευδής είδηση θα μπορούσε να τραυματίσει τις ΗΠΑ και να επισύρει ηλεκτρονικά αντίποινα . Αλλά τα παρορμητικά μηνύματα του Τραμπ στο Τουίτερ το Σάββατο μοιάζουν να στηρίζουν την πρώτην ερμηνεία.

Οι Τάϊμς γρήγορα αντέδρασαν μέσω Τουϊτερ, στις κατηγορίες για προδοσία, με τα εξής:

«Το να κατηγορείται ο Τύπος με προδοσία είναι επικίνδυνο. Περιγράψαμε το άρθρο στην κυβέρνηση πριν το δημοσιεύσουμε. ΄Όπως αναφέρεται στο κείμενο του άρθρου, οι αξιωματούχοι της εθνικής ασφάλειας του Προέδρου Τραμπ εδήλωσαν ότι δεν υπάρχουν ανησυχίες.

Τόσο ο στρατηγός Νακασόνε όσο και ο κ. Μπόλτον, μέσω εκπροσώπων, αρνήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις για διεισδύσεις στο ηλεκτρικό δίκτυο της Ρωσίας. Αξιωματούχοι του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας επίσης αρνήθηκαν να σχολιάσουν, αλλά δήλωσαν ότι δεν έχουν ανησυχίες για την εθνική ασφάλεια από τις λεπτομέρειες του ρεπορτάζ των Τάϊμς για την στοχοποίηση του ρωσικού δικτύου ηλεκτρισμού –ίσως μια ένδειξη ότι κάποιες από τις εισβολές προορίζονταν να γίνουν αντιληπτές από τους Ρώσους.»

Το άρθρο των Τάϊμς της Νέας Υόρκης περιγράφει μιαν, όπως υποστηρίζει, εξελισσόμενη αμερικανική επιχείρηση διείσδυσης και εμφύτευσης καταστρεπτικού ιού στο ενεργειακό δίκτυο της Ρωσίας, σε προετοιμασία για οποιαδήποτε ενδεχόμενη μελλοντική μείζονα επιχείρηση κυβερνοπολέμου και επιπλέον σαν «προειδοποίηση» στο Κρεμλίνο. Ωστόσο το ρεπορτάζ είναι φειδωλό σε λεπτομέρειες και πληθωρικό σε μαρτυρίες ανώνυμων «σημερινών και πρώην» αξιωματούχων. Κατά τους Τάϊμς, «αξιωματούχοι περιέγραψαν την προηγουμένως μυστική προώθηση αμερικανικού κώδικα υπολογιστή μέσα στο ρωσικό ενεργειακό δίκτυο και σε άλλους στόχους».

Οι αξιωματούχοι ανέφεραν ότι «αυτό (η επιχείρηση διείσδυσης) προχώρησε μακριά, πολύ επιθετικότερα στην διάρκεια του περασμένου χρόνου» και ότι «κάνουν πράγματα σε μια κλίμακα που ούτε φανταζόμαστε πριν λίγα χρόνια». Μολονότι οι αμερικανικές επιχειρήσεις δεν έφτασαν στο επίπεδο συγκεκριμένων επιθέσεων, το καταστροφικό παρείσακτο (malware) αποτελεί μια «επίμονη παρουσία» εντός της ρωσικής υποδομής.

Το ρεπορτάζ παρουσιάζει τις τελευταίες ενισχυμένες ηλεκτρονικές επιχειρήσεις εναντίον της Ρωσίας ως μέρος μια ευρύτερης εκστρατείας συνωμοτικού ελέγχου του ενεργειακού δικτύου της χώρας από το 2012 –προσπάθειες που αυξήθηκαν μετά το θρυλούμενο ρωσικό «χάκινγκ» και την ανάμειξη στις εκλογές του 2016.

Κρίσιμη πληροφορία: Όπως το CNN μεταδίδει για το την είδηση: «Δύο κυβερνητικοί αξιωματούχοι δήλωσαν στους Τάϊμς πως πιστεύουν ότι ο Πρόεδρος Τραμπ δεν είχε ενημερωθεί με καμιά λεπτομέρεια για την εμφύτευση αμερικανικού κώδικα κομπιούτερ μέσα στο ρωσικό ενεργειακό δίκτυο.»

Και επιπλέον, η όλη αυτή ιστορία ξεκάθαρα υποδηλοί ότι οι ίδιοι οι εντεταλμένοι για την ενημέρωση του Προέδρου των ΗΠΑ αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών, στην πραγματικότητα αποκρύπτουν από τον Πρόεδρο πληροφορίες ζωτικής σημασίας.

Ώστε, περί αυτού πρόκειται –με δεδομένη την αξιοπιστία της είδησης- βασικά μια μεγάλη «μυστική στρατιωτική δράση» διευθύνεται από Διοικητές της αμερικανικής άμυνας και των μυστικών υπηρεσιών, με εσκεμμένη καταστρατήγηση της νόμιμης πολιτικής εποπτείας του Λευκού Οίκου;

Πράγματι, ίσως έχει δίκιο ο Πρόεδρος Τραμπ να έχει τη λέξη «προδοσία» σαν πρώτη σκέψη του –αν και δεν θα αφορούσε το ρεπορτάζ των Τάϊμς, αλλά εκείνους που προσπάθησαν να κρύψουν την επιχείρηση από τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Αγιατολαχ Χαμενέϊ συνιστά τέσσερα μέτρα για την αντιμετώπιση της απειλής

Elijah J. Magnier, Russia Insider, 14-6-2019

[Το κατωτέρω άρθρο (του καλύτερα πληροφορημένου δημοσιογράφου της Μέσης Ανατολής) για ένα αρχαίο έθνος, με παράλληλο ιστορικό βίο και πολιτισμό, θα κινήσει στον ΄Ελληνα αναγνώστη ισχυρά αντιφατικά συναισθήματα. Αισθήματα θαυμασμού για την σοφία, την φρόνηση και την κρίση που αποθησαύρισε το περσικό έθνος - στην εξ ίσου πολυτάραχη ιστορική εμπειρία του- σοφία που διεφύλαξε και τώρα επιδεικνύει, στην νέαν υπαρξιακή απειλή που αντιμετωπίζει. Αλλά και συναισθήματα θλίψης, υστέρησης, μειονεξίας και εντροπής, που επιβάλλουν, στην εδώ πλευρά της Ιστορίας, οι αναπόδραστες στην σημερινή συγκυρία συγκρίσεις…]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε μια ιδιαίτερη συνάντηση με την ιρανική ηγεσία, ο Ηγέτης της Επανάστασης Σαγιέτ Αλή Χαμενέι, συνέστησε τέσσερα μέτρα για την αντιμετώπιση των αμερικανικών κυρώσεων και των απειλών κατά του Ιράν.

Το πρώτο μέτρο που πρότεινε ο ηγέτης του Ιράν είναι το Ιράν να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνατότητές του και να μειώσει τις εισαγωγές του στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο στα προσεχή χρόνια. Οι εισαγωγές του Ιράν κυμαίνονται από 40 ως 65 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο (το 2010 έφθασαν τα 65,4 δις, ενώ το 2017 δεν ξεπέρασαν τα 51,6 δις δολάρια). Πρόκειται για εισαγωγές κυρίως μηχανών, ηλεκτρονικών υπολογιστών και τηλεφωνικού εξοπλισμού, φαρμάκων και ιατρικών εργαλείων, ηλεκτρικών μηχανών, σιταριού, δημητριακών και καλαμποκιού, ρυζιού και σόγιας, μεταφορικών οχημάτων, σιδήρου και φύλλων χάλυβος και οργανικών χημικών. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και η Κίνα είναι οι κύριοι προμηθευτές του Ιράν, μαζί με την Νότια Κορέα, την Τουρκία και την Γερμανία. Οι ετήσιες εξαγωγές της ΕΕ στο Ιράν είναι αξίας περίπου 10 δις δολαρίων.

Η δεύτερη σύσταση του αρχηγού του κράτους ήταν το Ιράν να λειτουργεί στην βάση της αρχής ότι δεν έχει πιστούς και σταθερούς φίλους. Επεσήμανε ότι οι σχέσεις με άλλες χώρες πρέπει να βασίζονται σε αμοιβαία συμφέροντα, αντι να είναι στρατηγικού χαρακτήρα. Το Ιράν θα πρέπει να στηρίζεται στις δικές του ικανότητες να υπερασπιστεί την ύπαρξη και την συνέχειά του, χωρίς να απομονώνεται. Άλλες χώρες μπορεί να συμπαραστέκονται στο Ιράν για το κοινό όφελος και συμφέρον, αλλά τέτοιες συμμαχίες θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν προϊόν των περιστάσεων και των ευκαιριών και να μην θεωρούνται σαν κάτι δεδομένο και πάγιο.

Η τρίτη σύσταση ήταν να χαλαρώσει η εσωτερική ένταση με όλα τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων των μεταρρυθμιστών (Μεχντί Καρούμπι, Μιρ Χοσείν Μουσαβί, Ζάχρα Ραφσαζανί). Η ιρανική ηγεσία πιστεύει ότι η εθνική ενότητα έχει την κυρίαρχη προτεραιότητα αυτήν την περίοδο της κρίσης, που μπορεί να διαρκέσει άλλα πέντε χρόνια αν επανεκλεγεί ο Τραμπ. Επιπλέον, το Ιράν έχει μιαν ενιαία στάση απέναντι στις αμερικανικές κυρώσεις. Μετριοπαθείς, όπως ο Πρόεδρος Χασάν Ρουανί και ο υπουργός των Εξωτερικών Ζαουάτ Ζαρίφ έχουν υιοθετήσει σκληρή στάση, παρόμοια με του Σώματος των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης.

Η τέταρτη σύσταση του Μεγάλου Αγιατολαχ Αλί Χαμενέι είναι το Ιράν να εξαρτάται στο μέλλον λιγότερο από τα έσοδα του πετρελαίου. Οι ετήσιες εξαγωγές αργού πετρελαίου του Ιράν είναι αξίας 21 ως 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων και αντιπροσωπεύουν το 4,3% της παγκόσμιας αγοράς. Ο Ιρανός ηγέτης υπέδειξε την αύξηση και διαφοροποίηση της παραγωγής άλλων εγχώριων προϊόντων, που θα μπορούσε να εξάγει το Ιράν κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, στις γειτονικές χώρες. Αυτό το μέτρο θα περιορίσει τις επιπτώσεις των αμερικανικών κυρώσεων στις ενεργειακές εξαγωγές του Ιράν, που δεν επινοήθηκαν από την κυβέρνηση Τραμπ αλλά εφαρμόζονται από όλες τις προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις από της ιρανικής επανάστασης (1979).

Η ιρανική ηγεσία πιστεύει ότι οι ΗΠΑ δεν αποβλέπουν στην πραγματικότητα να γονατίσουν το Ιράν, αλλά μάλλον να χρησιμοποιήσουν τις γοργά αναπτυσσόμενες στρατιωτικές δυνατότητές του σαν επιχείρημα πωλητή, για την αύξηση των πωλήσεων αμερικανικών όπλων σε χώρες συμμάχους τους, εχθρικά διακείμενες απέναντι στο Ιράν.

Ιρανικοί αντιαεροπορικοί πύραυλοι, πολύ μεγάλου βεληνεκούς, για πολλαπλούς ταυτόχρονα και αθέατους (stealth) στόχους

Επίσης πιστεύεται ότι οι ΗΠΑ δεν θα ήσαν ευτυχείς να δουν το Ιράν σε απόλυτη συνταύτιση με την Κίνα και την Ρωσία, ως τους κύριους στρατηγικούς εμπορικούς και στρατιωτικούς εταίρους του. Ότι, αντίθετα, οι ΗΠΑ θα επιδίωκαν μιαν σφαιρική συμφωνία, που θα τους εξασφάλιζε μερίδιο στην ιρανική αγορά και ανάπτυξη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία -η ιρανική ηγεσία συμφωνεί- ότι η Τεχεράνη θα δεχόταν τελικά το αμερικανικό αίτημα να διαπραγματευθεί και να συζητήσει το θέμα της ιρανικής παρουσίας στην Συρία και της επιρροής της στις χώρες της Μέσης Ανατολής (στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στον Λίβανο και στην Υεμένη). Ωστόσο τίποτα δεν πρόκειται να γίνει προτού ο Τραμπ άρει τις κυρώσεις και αποδεχτεί την πυρηνική συμφωνία.

Ωστόσο το Ιράν έχει επίγνωση ότι ο Τραμπ δεν μπορεί, για εκλογικούς λόγους, να οπισθοχωρήσει. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο και δεν βρίσκει τρόπο να κατεβεί. Το Ιράν μπορεί να βοηθήσει τον Τραμπ, εάν αυτός κοιτάζει αλλού όταν το Ιράν πουλά δύο εκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα, όπως κάνει με τα 10 εκατομμύρια κυβικά μέτρα αέριο που το Ιράν πουλάει τώρα στο Ιράκ. Οι ηγέτες του Ιράν ακολουθούν την αρχή του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ: «Δεν με ενδιαφέρει εάν η γάτα είναι μαύρη ή άσπρη εφόσον πιάνει ποντικούς.» Εάν ο Τραμπ παραχωρήσει κάτι λιγότερο, το Ιράν δεν θα τον βοηθήσει να κερδίσει και δεύτερη θητεία το 2020 αλλά αντίθετα θα συντελέσει στο να αποτύχει.

Παρά την διάθεση του Ιράν να διαπραγματευθεί και για μείωση της έντασης, φαίνεται πως υπάρχουν κόκκινες γραμμές, σε θέματα μη διαπραγματεύσιμα, όπως: Η δυνατότητα του Ιράν να αναπτύσσει τις δυνατότητες των πυραύλων του και η υποχρέωσή του να υποστηρίζει τους εταίρους του στον Λίβανο, στην Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη και στο Αφγανιστάν.

Δύο τάνκερ επλήγησαν την Πέμπτη από εκρήξεις στον Κόλπο του Ομάν. Όπως προβλεπόταν, οι ΗΠΑ κατηγόρησαν το Ιράν.
Την 7η Ιουλίου λήγει η 60-ήμερη προθεσμία της προειδοποίησης και το Ιράν ήδη προετοιμάζεται για να αποσυρθεί από την πυρηνική συμφωνία βαθμιαία. Η Ευρώπη εμφανίζεται –ως τώρα- ανέτοιμη να υψώσει κεφαλή στην αμερικανική ηγεμονία και στις κυρώσεις. Μοιάζει απίθανο ότι οι ηγέτες της θα αποφασίσουν να απειθαρχήσουν στις ΗΠΑ για 10 δισεκατομμυρίων εμπορικές συναλλαγές με το Ιράν. Ωστόσο το ζήτημα αφορά περισσότερα από την οικονομία. Θα είναι κάτι χωρίς προηγούμενο για τι ευρωπαϊκές χώρες πού, αντίθετα με τις ΗΠΑ, δηλώνουν σεβασμό στις αρχές του Δικαίου και της Δικαιοσύνης, να απιστήσουν σε μια συμφωνία δικής τους έμπνευσης και επίτευξης και να αθετήσουν διεθνείς συμβάσεις υπογραμμένες από τους ηγέτες τους. Επιπλέον, ο ευρωπαϊκός νομισματικός μηχανισμός που προοριζόταν να διευκολύνει το εμπόριο της Ευρώπης με το Ιράν, παρακάμπτοντας τις αμερικανικές κυρώσεις, τελικά δεν εφαρμόστηκε. Το Ιράν εξέφρασε την απογοήτευσή του για την ασυνέπεια της Ευρώπης.

Ο επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας Γιουκίγια Αμάνο ανακοίνωσε ότι το Ιράν αύξησε τα επίπεδα εμπλουτισμού ουρανίου και το Ιράν συμφώνησε. Οι αμερικανικές κυρώσεις οδηγούν το Ιράν να συσσωρεύει φυγοκεντρωτές (ελλείψει εξαγωγικών δικαιωμάτων). Το Ιράν τους αναβαθμίζει από IR1 σε IR6 και απειλεί να το πάει σε «καταρράκτες από IR8». Παρόλο που οι ΗΠΑ ισχυρίζονται πως αδιαφορούν για την πυρηνική συμφωνία και την εγκατέλειψαν μονομερώς, δυσαρεστώντας τις χώρες που την είχαν συνυπογράψει και προκαλώντας στρατιωτική ένταση στην Μέση Ανατολή, ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Βιέννη Τζάκι Ουόλκοτ βρήκε το θάρρος να κατηγορήσει το Ιράν ότι «παραβιάζει την συμφωνία, προκαλώντας μεγάλη ανησυχία σε όλους μας».

Όλα δείχνουν ότι το καλοκαίρι της Μέσης Ανατολής θα είναι θερμό, αν και ο πόλεμος δεν φαίνεται πιθανός. Η διαπάλη θα διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο από αμερικανικής και ιρανικής πλευράς, χωρίς καμία να υποχωρεί και να μειώνει την ένταση. Η 7η Ιουλίου δεν είναι μακριά και αναμφίβολα θα αναγγείλει νέες εκπλήξεις. Το Ιράν έχει την πρωτοβουλία στο πλευρό του και ο Τραμπ και οι νέο-συντηρητικοί του δεν έχουν παρά να περιμένουν το επόμενο βήμα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
GILAD ATZMON *• Unz Review,JUNE 3, 2019

Ο τίτλος της χθεσινής Ynet παραδεχόταν αυτό που ήταν φανερό σε πολλούς σχολιαστές της Μέσης Ανατολής: Το Ισραήλ δεν μπορεί να κερδίσει τον επόμενο πόλεμο. Ο τίτλος του πιο έγκριτου Ισραηλινού στρατιωτικού συντάκτη Ρον Μπεν Γισάϊ αναφέρει: «Γιατί δεν θα κερδίσουμε τον επόμενο πόλεμο;». Μολονότι τα περισσότερα από τα άρθρα του Ben Yishai στην εβραϊκή αναδημοσιεύονται στην αγγλική έκδοση της Ynet, αυτό το άρθρο δεν μεταφράστηκε ως τώρα και για προφανείς λόγους. Είναι ίσως πάρα πολύ ανησυχητικό για τους Εβραίους της διασποράς.

Η συλλογιστική του Μπεν Γισάϊ είναι σαφής και στερεή: Το Ισραήλ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις στρατιωτικές απώλειες. Τα ζητήματα ασφάλειας του Ισραήλ έχουν πολιτικοποιηθεί. Οι στρατιωτικοί διοικητές υπόκεινται συχνά σε νομικές διαδικασίες, που οδηγούν σε σκληρές κυρώσεις, μεταξύ των οποίων και η θέση σε διαθεσιμότητα. Κατά συνέπεια πολλοί από αυτούς έχουν χάσει τον ζήλο τους. Η ισραηλινή κοινωνία είναι πολύ ευαίσθητη στις απαγωγές και στις επιδρομές αρπαγής και τελικά οι γονείς έχουν εμπλακεί πολύ στα στις υποθέσεις του στρατού. Ο Μπεν Γισάϊ συμπεραίνει ότι το Ισραήλ είναι πολύ αδύνατο: «Είτε πρόκειται για πόλεμο κατά της (παλαιστινιακής) Χαμάς, των Εσμπολά (του Λιβάνου), της Συρίας, ή όλων μαζί, δεν θα νικήσουμε!»

Ο Μπεν Γισάϊ είναι αρκετά έντιμος να παραδεχτεί δημόσια ότι οι εχθροί του Ισραήλ καταλαβαίνουν την ψυχολογική, πνευματική, πολιτιστική και πολιτική υφή της ισραηλινής κοινωνίας. Έχουν γνώση της αδυναμίας του Ισραήλ και της παράλυσης των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων και ενεργούν σε αυτή την βάση. Κατά τον Μπεν Γισάϊ, ο Σιϊτικός άξονας, η Χαμάς και οι Σαλάφι-Τζιχαντιστές κατανοούν όλοι ότι «δεν θα μπορούσαν να καταστρέψουν το Ισραήλ με μιαν ή δύο βίαιες στρατιωτικές ενέργειες και επομένως συνέχισαν ένα πόλεμο στρατηγικής φθοράς εναντίον μας». «Οποιοσδήποτε γύρος βίας ή πόλεμος, με ανολοκλήρωτα αποτελέσματα υπέρ του Ισραήλ, θα ιδωθεί ως ένα νέο καρφί στο φέρετρο των Σιωνιστών», λέει ο Μπεν Γισάϊ. «Βλέπουν την δημόσια υστερία για τις απώλειες στην δική μας πλευρά. Παρατηρούν την φρενίτιδα των ΜΜΕ, που υποσκάπτει την εμπιστοσύνη των Ισραηλινών πολιτών, βλέπουν τις ανακριτικές επιτροπές που τιμωρούν στρατιωτικούς διοικητές μετά από κάθε γύρο βίας και που οδηγεί σε δυσπιστία προς την τάξη των πολιτικών και στην διαδικασία λήψης των αποφάσεών τους.»

Ο Μπεν Γισάϊ παρατηρεί σωστά ότι όλα αυτά σημειώνονται όταν «το Ιράν έχει μιαν αξιόπιστη ικανότητα να απειλήσει το Ισραήλ με πυρηνικά όπλα και βαλλιστικούς πυραύλους.» Ο Μπεν Γισάϊ προβλέπει ότι η ισραηλινή κοινωνία θα καταρρεύσει εσωτερικά και οι Εβραίοι που αναζητούν μια καλύτερη ζωή και είναι «αρκετά χαλασμένοι» για να ενεργήσουν σύμφωνα, θα διασκορπιστούν σε όλο τον κόσμο, σε αναζήτηση μιας πιο ήσυχης και ασφαλέστερης θέσης κάτω από τον ήλιο.

Καμιά από αυτές τις παρατηρήσεις δεν είναι νέα για εμένα. ΄Ηδη από τα 1980, μετά την πρώτη Ιντιφάντα (άοπλη παλαιστινιακή εξέγερση), άκουσα Ισραηλινούς στρατηγούς να ομολογούν δημόσια ότι «για να νικήσουν οι Παλαιστίνιοι το μόνο που έχουν ανάγκη είναι να επιζήσουν». Παλαιστίνοι αναλυτές έχουν γράψει επί χρόνια ότι «μπορεί το Ισραήλ να έχει πολλά φονικά όπλα, αλλά οι Παλαιστίνιοι διαθέτουν μιαν βόμβα, την δημογραφική βόμβα».

΄Εχω επισημάνει κατ΄επανάληψη στα γραφτά μου ότι το Ισραήλ δεν κέρδισε ούτε έναν πόλεμο μετά το 1967. Ακόμη και όταν νίκησε στο πεδίο της μάχης (όπως το 1973), δεν μπόρεσε να πετύχει τους στρατιωτικούς στόχους του. Και περιέργως, η μεγαλύτερη στρατιωτική νίκη του Ισραήλ το 1967 επιφόρτισε την χώρα με ορισμένα πολιτικά, στρατηγικά και δημογραφικά προβλήματα που έχουν καταστήσει την μελλοντική επιβίωση του εβραϊκού κράτους, στη σημερινή μορφή του, ένα μη ρεαλιστικό σενάριο. ΄Όπως ο Ρον Μπεν Γισάϊ (αλλά πολύ πριν από αυτόν) υποστήριζα πάντα ότι το Ισραήλ ζει σε δανεικό χρόνο.

Αλλά το Ισραήλ και ο στρατός του δεν είναι μόνοι. Οι στρατοί της Αμερικής, της Βρετανίας και της Γαλλίας, μαζί με του ΝΑΤΟ γενικά, είναι επίσης ανίκανοι να κερδίσουν πολέμους. Ο σοβιετικός στρατός ηττήθηκε στο Αφγανιστάν για τους ίδιους λόγους. Οι σύγχρονοι στρατοί δεν κερδίζουν πολέμους, είναι καλοί για να σπέρνουν παράπλευρες απώλειες. Είναι μάλιστα πιθανό οι σύγχρονοι στρατοί να μη προορίζονται για να κερδίζουν πολέμους. Η πραγματική αποστολή τους είναι να συντηρούν το στρατιωτικό-βιομηχανικό πλέγμα συμφερόντων, με συνεχή πόλεμο.

Μια σύγκρουση με την Χαμάς, για παράδειγμα, οδηγεί σε αυξανόμενη ζήτηση για τον Ισραηλινό Σιδερένιο Θόλο. Η Βρετανία, η Αμερική και η Γαλλία εξαπολύουν τον ένα εγκληματικό πόλεμο μετά τον άλλο, δεν νικούν ποτέ, αλλά συντηρούν σταθερά την παραγωγή φονικών μηχανών. Η Ρωσία πράγματι κέρδισε πρόσφατα έναν πόλεμο μαζί με το Ιράν. Αυτό αμέσως μεταφράστηκε σε αγορές όπλων.

Αλλά το πράγμα πηγαίνει μακρύτερα. Οι Δυτικοί στρατοί καλούνται να ακολουθούν στρατιωτικούς αντικειμενικούς σκοπούς που καθορίζονται από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Στην μετά-πολιτική εποχή, η όλη πολιτική τάξη είναι ανησυχητικά δυσλειτουργική και μοναδική στην ανικανότητά της να παραγάγει μελετημένες αποφάσεις, για να μην πούμε για στρατιωτικούς αντικειμενικούς σκοπούς. Οι πολεμοχαρείς κομπορρημοσύνες του Προέδρου Τραμπ εναντίον της Συρίας, του Ιράν και της Βόρειας Κορέας είναι τέλεια παραδείγματα των πιο πάνω. Ο Τραμπ απειλεί να εξαπολύσει πολέμους με την συχνότητα που αλλάζει τις κάλτσες του, αλλά ποτέ δεν παρέχει στους στρατηγούς του ένα εύλογο σύνολο επιδιώξεων. Ο Ομπάμα, ο Κάμερον και ο Σαρκοζί δεν ήσαν καλύτεροι. Δεν κατάφεραν να ορίσουν τους στόχους για την εισβολή στην Λιβύη ή για οποιαδήποτε άλλη εγκληματική νεοσυντηρητική σύρραξη που εξαπέλυσαν.

Περιέργως, θα επιτρέψω στον εαυτό μου να αναφέρω ότι ένας από τους μόνους κρατικούς ηγέτες που έχουν πλήρη συναίσθηση της ανικανότητας των συγχρόνων στρατών να κερδίσουν πολέμους είναι ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έχει συνείδηση του γεγονότος ότι ο στρατός του είναι ασθενής και ότι οι Ισραηλινοί είναι ακόμη πιο αδύνατοι. Αντίθετα προς τους προκατόχους του, ο Νετανιάχου προσπαθεί στην πραγματικότητα να αποφύγει συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας με την Γάζα, την Συρία ή το Εσμπολά, όσο του είναι δυνατό. Ο Νετανιάχου δεν είναι «λάτρης της ειρήνης» ή «ανθρωπιστής». Είναι ευτυχής να αναθέτει σε εκπαιδευμένους σκοπευτές να σημαδεύουν αμάχους και « τους αφήνει» να σκοτώνουν παιδάκια που πλησιάζουν πάρα πολύ στο συρματόπλεγμα των συνόρων. Ο Νετανιάχου στέλνει «Ντρόουνς» να βομβαρδίζουν ιρανικούς στόχους στην Συρία. Αλλά είναι πολύ προσεκτικός να μην παρασύρει την περιοχή σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου δεν χρειαζόταν τον Ρον Μπεν Γισάϊ. Κατάλαβε πολλά χρόνια πριν ότι ο ισραηλινός στρατός και η ισραηλινή κοινωνία δεν μπορούν να κερδίσουν πολέμους. Αντί γι΄αυτό, αγοράζει χρόνο.


*Ο συντάκτης του ανωτέρω άρθρου είναι πολύ γνωστός Βρετανός συγγραφέας και μουσικός, εβραϊκής καταγωγής και θρησκεύματος, αποσυνάγωγος όμως και στόχος εχθρότητας στα δυναμικά λόμπυ της ισραηλινής διασποράς, για την παρρησία του λόγου και των κειμένων του στην αδιάλλακτη, αγωνιστική υπεράσπιση της αλήθειας, του δικαίου και της ειρήνης.

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zero Hedge, Via The Strategic Culture Foundation, /07 06/2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υποδέχθηκε τον Κινέζο Πρόεδρος Ξι Ζιπίνγκ αυτή την εβδομάδα στην Μόσχα για μια τριήμερη επίσκεψη. Δεν ήταν μόνο η προσωπική εγκαρδιότητα μεταξύ των δύο ηγετών που προβλήθηκε. ΄Εχουν ήδη συναντηθεί περί τις 30 φορές τα έξη τελευταία χρόνια. Ο Πρόεδρος Ξ ί χαρακτήρισε τον Πρόεδρο Πούτιν ως τον στενότερο σύμμαχο και φίλο του.

Ακόμη σημαντικότερο, τα δύο έθνη στερεώνουν μιαν στρατηγική συμμαχία που θα μπορούσε να προσδιορίσει την μορφή της γεωπολιτικής πραγματικότητας του 21ου Αιώνα.

Οι Πούτιν και Ξι, συμμετείχαν επίσης αυτήν την εβδομάδα στην ετήσια σύνοδο του Διεθνούς Οικονομικού Συνεδρίου της Πετρούπολης και υπέγραψαν πλήθος εμπορικών συμφωνιών, οι οποίες θα ωθήσουν την Ευρασιατική και ευρύτερα την παγκόσμια ανάπτυξη.

Μεγαλύτερης ακόμη σημασίας είναι η συνεχής ώθηση από την Μόσχα και το Πεκίνο στην διεξαγωγή του διεθνούς εμπορίου με τα εθνικά νομίσματα, αποφεύγοντας το αμερικανικό δολάριο ως μέσο πληρωμών. Αυτό είναι ένα κρίσιμο βήμα για την αντιμετώπιση του επιδιωκόμενου «ηγεμονικού ελέγχου» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος από την Ουάσιγκτον. Κατ’ επανάληψη η Ουάσιγκτον καταχράται την προνομιακή της θέση να τυπώνει ή να αποσύρει δολάρια, προκειμένου να προωθεί τα σχέδιά της για την κυριαρχία της επί άλλων εθνών. Αυτή η κατάχρηση πρέπει να σταματήσει και θα σταματήσει καθώς η Ρωσία και η Κίνα στρώνουν τον δρόμο προς έναν νέο, δικαιότερο μηχανισμό διεθνών οικονομικών συναλλαγών και εμπορίου.

Το όραμα συνεργασίας και συνεταιρισμού που περιέγραψαν οι Πούτιν και Ξι βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και στην ειρηνική ευημερία. Όχι μόνο γι’ αυτά τα δύο έθνη, αλλά για όλα τα άλλα που θα συμμετάσχουν στο συλλογικό σχέδιο που εξεπόνησαν . Με αυτόν τον τρόπο, η συμμαχία που στερεώνεται από την Κίνα και την Ρωσία, είναι ενός είδους που προσφέρει μια νέαν ελπίδα για ένα προοδευτικό και ειρηνικό μέλλον για τον πλανήτη.

Αυτή η θετική προοπτική είναι ιδιαίτερα θελκτική σε μιαν εποχή όπου οι ΗΠΑ, υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, εξαπολύουν μια ομοβροντία εντάσεων και δυνητικών συρράξεων στην προσπάθειά τους να επιβεβαιώσουν την διεθνή κυριαρχία. Οι ΗΠΑ εκτοξεύει κυρώσεις και απειλές κατά πολλών εθνών, όπως η Ρωσία και η Κίνα, αλλά επίσης και εναντίον των υποτιθεμένων συμμάχων της στην Ευρώπη, σε μιαν απεγνωσμένη απόπειρα να αποκαταστήσει την μονομερή ηγεμονική φιλοδοξία της.

Αυτό το σχέδιο είναι η άρνηση του οράματος της αλληλεγγύης και της συνεργασίας που επρόβαλε η ρωσική και η κινεζική ηγεσία. Ο «Αμερικανικός τρόπος» δεν είναι μόνον μάταιος. Είναι μια νοοτροπία του όλα-για-όλα, που οδηγεί στην καταστροφή και στον πόλεμο. Σε έναν δρόμο όπου τελικά κανείς δεν κερδίζει.

Και ωστόσο η Ιστορία μας το έχει δείξει ήδη. Στον 20ό Αιώνα διεξάχθηκαν δύο φρικαλέοι πόλεμοι –με συνολικό αριθμό θυμάτων του εφιαλτικού μεγέθους των 100 εκατομμυρίων ανθρώπων- κυρίως εξαιτίας του ιδιοτελούς ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και της νοοτροπίας του όλα-για-όλα.

Η Ρωσία και η Κίνα ήσαν τα δυο έθνη που υπέφεραν περισσότερο σε αυτές τις τόσο αιματηρές συρράξεις. Και οι δυο ξέρουν το τρομακτικό κόστος του πολέμου αλλά επίσης την ανεκτίμητη αξία της ειρήνης. Γι’ αυτό είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις αυτές τις δύο χώρες να σφυρηλατούν ένα υπόδειγμα διεθνούς συνεργασίας, βασιζόμενης στην αμοιβαιότητα και στην δέσμευση για την ανάπτυξη προς το γενικό καλό όλων των λαών.

Η πολυύμνητη πολυμέρεια (multilateralism) κατά την διάρκεια της λεγόμενης Pax Americana ήτανε πάντοτε υπερτιμημένη. Λειτούργησε πράγματι ως κάλυμμα για την πιστευόμενη παγκόσμια ηγεμονία της Ουάσιγκτον. Το σημερινό ξήλωμα τής υπό αμερικανική ηγεσία Δυτικής Τάξης είναι απλώς η ανάδυση στην επιφάνεια του άσχημου προσώπου της αμερικανικής εξουσίας.

Ενώ ο Πούτιν και ο Ξι αυτήν την εβδομάδα εκπροσωπούσαν ένα όραμα για το μέλλον, φαίνεται ειρωνική σύμπτωση ότι οι ΗΠΑ και μερικοί άλλοι Δυτικοί ηγέτες εντρυφούσαν σε ιστορική παρελθοντολογία. Η πλαστή συντροφικότητα των Δυτικών ηγετών ήταν επίσης εξόφθαλμη, διαψευδόμενη από τις συνεχιζόμενες πολλαπλές συγκρούσεις μεταξύ των ΗΠΑ, Γαλλίας, Βρετανίας και Γερμανίας.

Ο Πρόεδρος Τραμπ και οι άλλοι επρόβαλαν την 75η επέτειο της αποβατικής επιχείρησης στην Νορμανδία τον Ιούνιο του 1944. Αυτό το γεγονός σημείωνε το άνοιγμα του Δυτικού Μετώπου στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ευρώπη και συνέβαλε στην τελική ήττα του 3ου Ράιχ τον Μάιο του 1945. Είναι αξιοθρήνητο πάντως ότι οι Δυτικοί ηγέτες επιμένουν σε μιαν υπεροπτική και ψεύτικη θέση ότι η απόβαση στην Νορμανδία ήταν το αποφασιστικό σημείο καμπής προς την οριστική νίκη στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είναι ειλικρινά αναμφισβήτητο ότι ήταν ο σοβιετικός Ερυθρός Στρατός και οι κολοσσιαίες θυσίες των σοβιετικών πολιτών που αποτέλεσαν την κρίσιμη δύναμη στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας και την απελευθέρωση της Ευρώπης από τον φασισμό. Η τρομακτική μάχη του Στάλινγκραντ, που τσάκισε την ναζιστική πολεμική μηχανή, είχε τελειώσει τον Φεβρουάριο του 1943, κάπου 16 μήνες προτού οι Δυτικοί Σύμμαχοι αρχίσουν την υπερβολικά καθυστερημένη δημιουργία του Δυτικού Μετώπου.

Ο Δυτικοί ηγέτες μπορούν να εντρυφούν σε κομπασμούς αυτό-εξυπηρέτησης για υποτιθέμενες παλαιές δόξες. Αυτό δεν αλλάζει τα ιστορικά αρχεία και την ιστορική αλήθεια. Και εξάλλου, αυτοί που δεν διδάσκονται από την Ιστορία είναι καταδικασμένοι να παγιδευτούν στα σφάλματα και στα αδιέξοδά της.

΄Αρμοζε τέλεια ότι ο Πούτιν και ο Ξι δεν συμμετείχαν στις επετειακές εκδηλώσεις της νοσταλγίας και της καταφυγής στην απατηλή δόξα του 20ου Αιώνα. Ήταν σκυμμένοι στην σφυρηλάτηση μιας συμμαχίας κατάλληλης για τον 21ο Αιώνα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
James George Jatras, Strategic Culture May 4, 2019

[ Του κατωτέρω άρθρου, -πολύ σημαντικού για την Εκκλησία, τους λαούς και τα έθνη του Ορθόδοξου Χριστιανικού κόσμου- συντάκτης είναι ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός πρώην πρεσβευτής, και πρώην σύμβουλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Κογκρέσο διεθνολόγος Ιάκωβος Γ. Γιατράς, του οποίου οι αναλύσεις δημοσιεύονται σε πολλά έγκυρα όργανα της αδέσμευτης διεθνούς ενημέρωσης. Είναι άριστος γνώστης των πραγμάτων της ελληνικής ομογένειας και των προβλημάτων της Εκκλησίας της, (που κυρίως οφείλονται σε καταγγελλόμενες παρεμβάσεις του Φαναρίου) και τροφοδοτούν δημοσιεύματα σκανδαλισμού των πιστών στον ομογενειακό Τύπο. Οι αμετάφραστες υπογραμμισμένες κοκκινόχρωμες φράσεις στην αγγλική εισάγουν –με ένα κλικ- σε παράλληλο κατατοπιστικό δημοσίευμα]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Η σημασία της εκλογικής νίκης του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας δεν έγκειται στο ότι κέρδισε το προεδρικό αξίωμα, αλλά στο ότι ο απερχόμενος Πέτρο Ποροσένκο υπέστη τέτοια δεινή ήττα. Η νευρικότητα των Δυτικών πατρόνων του και του ειδικού Αμερικανού αντιπροσώπου στο Κίεβο, Κουρτ Βόλκερ, για την απώλεια του πιστού τους υπηρέτη είναι εξόφθαλμη. Για παράδειγμα το Ατλαντικό Συμβούλιο ζήτησε αμέσως «τεχνική βοήθεια για να βοηθήσει τον Ζελένσκι στην μεταβατική διαδικασία, να τον συνδέσει με Δυτικούς εμπειρογνώμονες και να αρχίσει ένας διάλογος.» Μετάφραση: Να βεβαιωθούμε ότι ο νέος φύλαρχος θα κρατήσει τους Ινδιάνους στον καταυλισμό τους… Με το ίδιο πνεύμα, ο Ποροσένκο και η κοινοβουλευτική παρέα του κινήθηκαν γρήγορα για να εξασφαλίσουν τον άμεσο περιορισμό της ελευθερίας κινήσεων του νέου Προέδρου. Αμέσως μετά την ψηφοφορία κατατέθηκε στην ουκρανική Βουλή νομοσχέδιο για την μεταφορά προεδρικών εξουσιών στο Κοινοβούλιο (δηλαδή στον πρωθυπουργό), νομοσχέδιο που αφαιρεί από τον Πρόεδρο τις εξουσίες να διορίζει υπουργούς, να προκηρύσσει πρόωρες εκλογές ή να θίξει την υφιστάμενη καθιέρωση της Ουκρανικής ως της μοναδικής επίσημης γλώσσας. Το νεοσύστατο Λαϊκό Κόμμα» του Ζελένσκι δεν διαθέτει βουλευτές και όπως ήταν προβλεπόμενο, καμιά, στην δημοκρατική Δύση, κυβέρνηση ή Οργανισμός Προστασίας της Δημοκρατίας δεν βρήκε μια λέξη καταγγελίας γι΄αυτήν την κατάφωρη επιχείρηση ευνουχισμού της λαϊκής βούλησης στην Ουκρανία.. Τι χαζεύετε εδώ κόσμε, δεν υπάρχει τίποτα περίεργο –γυρίστε πίσω, στην αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Βενεζουέλα…

Βέβαια και χωρίς την υπονομευτική δράση της παλαιάς φρουράς, ήταν πάντως αμφίβολο αν ο Ζελένσκι θα μπορούσε να κάνει πολλά. Και κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας πολλοί έβλεπαν αναλογίες με τον άλλο «παρείσακτο», τον Ντόναλντ Τραμπ και την απροσδόκητη νίκη του το 2016. Όποιες και αν ήταν οι προθέσεις του Τραμπ να «αποξηράνει τον βούρκο» και να καθιερώσει μια πολιτική του «Πρώτα η Αμερική», αυτές κατέληξαν στο μηδέν μπροστά σε ένα ενωμένο, δικομματικό κατεστημένο . Σε σύγκριση, ο βούρκος του Κιέβου που αντιμετωπίζει ο Ζελένσκι. , είναι χειρότερος από αυτόν που υπέταξε τον Τραμπ στην Ουάσιγκτον . Στην πραγματικότητα θα ήταν δίκαιο να λεχθεί ότι του Κιέβου ο βούρκος είναι σε μεγάλο βαθμό μια λειτουργία του άλλου.. Οποιεσδήποτε οι προθέσεις του και οι προσωπικές ικανότητες, που παραμένουν αδοκίμαστες, ο Ζελένσκι προορίζεται να είναι ο τελευταίος αποτυχημένος πρόεδρος ενός αποτυχημένου κράτους.

Παρά ταύτα, ένα πεδίο στο οποίο μπορούμε να περιμένουμε κάποιαν βελτίωση είναι η κρίση στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία πέρυσι βυθίστηκε σε ένα απαίσιο σχίσμα για την Ουκρανία. ΄Όπως έχει επισημανθεί και στο παρελθόν, ενώ πολλοί, κυρίως φορείς κοσμικής εμπάθειας, που σαρκάζουν γενικά την «θρησκεία» και τείνουν να υποτιμούν την σημασία των πνευματικών ζητημάτων σε σχέση με την κοινωνία και την πολιτική, υπάρχουν κάποια μέρη στον κόσμο όπου αυτά τα ζητήματα αντιμετωπίζονται με πολλή σοβαρότητα.

Παραδόξως, αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε τμήματα της ανατολικής και της κεντρικής Ευρώπης, που έως πρόσφατα κυβερνούνταν από φανατικούς αθέους. Φαίνεται μάλιστα ότι η καταπιεσμένη παράδοση και η αποτυχία των κομμουνιστικών καθεστώτων αποτέλεσαν, σε μέγα μέρος αυτής της περιοχής, έναν παράγοντα αναζωογόνησης του Χριστιανισμού, σαν μιας ισχυρής κοινωνικής δύναμης, στις πλείστες περιπτώσεις συνδεδεμένης με την εθνική ταυτότητα -αντίθετα με το θλιβερό φαινόμενο της προοδευτικά από-πνευματοποιούμενης (και η ηθικά αυτό-καταστρεφόμενης) Δυτικής Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής.

Χωρίς να επαναλαμβάνουμε εδώ όλες τις λεπτομέρειες, ο Ποροσένκο επιχείρησε να δημιουργήσει την δική του «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας» σαν στήριγμα για την επανεκλογή του, με την ενθουσιώδη και όπως αναφέρεται χρηματική (and reportedly monetary) επέμβαση του Αμερικανικού Υπουργείου των Εξωτερικών the US State Department και του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, με τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα του διεθνούς λόμπυ των LGBT ( Λεσβίων, Ομοφυλοφίλων, Διπλού φύλου και Μεταλλαγμένων) the global LGBT lobby (που έχει και αυτό μεταβληθεί σε όπλο κατά του Χριστιανισμού από Δυτικές κυβερνήσεις και το Δίκτυο Σόρος , ((itself weaponized against Christianity by western governments and the Soros network).

Υπό την πατρωνία του Ποροσένκο και του Παστριάρχη Βαρθολομαίου στην Κωνσταντινούπολη, το «Συμβούλιο Ληστών» “Robber Council” του Κιέβου επιχείρησε στις 15 Δεκεμβρίου 2018 να μεταμορφώσει ένα συνονθύλευμα σχισματικών σε μια νέα «αυτοκέφαλη» ουκρανική εκκλησία, αν και στην πραγματικότητα το νέο παράνομο ίδρυμα θα ήταν πλήρως υποτελές στην Κωνσταντινούπολη, με λιγότερη ανεξαρτησία από αυτή που απολάμβανε από την Κανονική Ορθόδοξη Ουκρανική Εκκλησία (UOC). Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, Προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, της οποίας η Ουκρανική Εκκλησία είναι ανεξάρτητο τμήμα, αντέδρασε διακόπτοντας την κοινωνία με το Φανάρι.

Ενώ ο Ζελένσκι συναντήθηκε για τους τύπους με τον υποτιθέμενο προκαθήμενο της θεατρικής εκκλησίας –όπως και με τον Ιεράρχη της Κανονικής Εκκλησίας, Μητροπολίτη Ονούφριο- για προφανείς λόγους δεν πρόκειται να εμπλακεί σοβαρά στο παιχνίδι του προκατόχου του. Αυτό το σχέδιο φαίνεται να ναυαγεί πιο γρήγορα από όσο θα μπορούσε κανείς να ελπίζει. Ούτε μια αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ανταποκρίθηκε θετικά στο κάλεσμα του Φαναρίου να αναγνωρίσει την νέα οντότητα.

΄Ισως ακόμη σημαντικότερο: πρόσφατα οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιερουσαλήμ συγκεντρώθηκαν στην Κύπρο, με τον Αρχιεπίσκοπο της νήσου, για να συζητήσουν, όπως ανακοινώθηκε, τα προβλήματα των Χριστιανών της περιοχής Ευτυχώς, φαίνεται ότι έλυσαν μια διαφορά μεταξύ Αντιόχειας και Ιερουσαλήμ, άσχετης με τον ουκρανικό κυκεώνα, αλλά όλα δείχνουν ότι η Ουκρανία ήταν ο πραγματικός λόγος της σύναξης –με ενδεικτική την απουσία του Βαρθολομαίου.

Στο μέτρο που η διακοπή κοινωνίας Μόσχας και Κωνσταντινούπολης απειλεί να καταστεί βαθύ ρήγμα σε εθνικές διαστάσεις, μεταξύ “Greeks” από την μια πλευρά και Ρώσων ή «Σλάβων» γενικότερα από την άλλη, το κονκλάβιο των εκκλησιών της ελληνικής παράδοσης φαίνεται να απέτρεψε αυτόν τον κίνδυνο. Η Εκκλησία της Αλβανίας, επίσης κυρίως Ελληνική, επέκρινε έντονα την Κωνσταντινούπολη.

Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα δούμε μια πρωτοβουλία να προσφέρει στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο έναν εύσχημο τρόπο επιστροφής από το παραπάτημα στην Ουκρανία. Είναι λυπηρό ότι ως τώρα δεν δείχνει πρόθεση να το κάνει (, he as yet shows no sign of doing so), παρά το γεγονός ότι οι Ουκρανοί σχισματικοί που πήρε υπό την σκέπη του τού έχουν δώσει (having given him) πλήθος αφορμές (ample grounds) να τους αποκηρύξει.

Ανάμεσα στις σθεναρότερες εστίες αντίστασης κατά των σχισματικών σχεδίων του Κιέβου, της Ουάσιγκτον, του Φαναρίου και του δικτύου Soros/LGBT (Λεσβίων, Ομοφυλοφίλων, Διπλού Φύλου και Μεταλλαγμένων) ήταν η Σερβική Εκκλησία Serbian Orthodox Church, βασιζόμενη στην βάσει αρχών απόρριψη των αντίθετων προς την παράδοση και νέο-παπικών ισχυρισμών. Η αποφασιστική στάση της Σερβικής Εκκλησίας στα συμβάντα της Ουκρανίας ανταποκρίνεται επίσης και στις εσωτερικές απειλές που αντιμετωπίζει η Σερβία από σχισματικές ομάδες με πολιτική υποκίνηση ( politically motivated schismatic groups) που θα μπορούσαν να αποτελέσουν δελεαστικούς στόχους για τον πατριάρχη Βαρθολομαίο και τους Δυτικούς υποστηρικτές του.

Σε αυτούς τους στόχους περιλαμβάνεται η «Ορθόδοξη Εκκλησία της Μακεδονίας», η οποία ισχυρίζεται πως είναι ανεξάρτητη από την Εκκλησία της Σερβίας, αλλά δεν αναγνωρίζεται από καμιάν άλλη Εκκλησία. Στην πρόσφατα μετονομασθείσα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», μαριονέτα του ΝΑΤΟ , οι κρατικές αρχές έχουν στοχοποιήσει, με κάθε είδους καταπίεση, τον κανονικό Αρχιεπίσκοπο της αυτόνομης εκκλησίας της Αχρίδας. Παράλληλα επιχειρείται η δημιουργία μιας χωριστής «Ορθόδοξης Εκκλησίας του Μαυροβουνίου». Υπάρχει σχετικά βέβαια στην μνήμη πολλών το προηγούμενο ίδρυσης, το 1942, ενός υποκατάστατου (ερζάτς) εκκλησίας, της « Κροατικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», “Croatian Orthodox Church”, υπο το συνεργαζόμενο με την γερμανική κατοχή καθεστώς του δικτάτορα ΄Αντε Πάβελιτς των Ουστάσι, «εκκλησίας» που προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί σαν προκάλυμμα για την γενοκτονία των Ορθοδόξων Σέρβων, στο λεγόμενο τότε «Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας».

΄Ετσι το προβλεπόμενο ναυάγιο του προγράμματος Ποροσένκο- Ουάσιγκτον- Βαρθολομαίου στην Ουκρανία αποτελεί μια νίκη και για την Σερβική Εκκλησία ιδιαίτερα, όσο και για το σύνολο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Και οι Ιερωμένοι και οι πιστοί αυτής της Εκκλησίας είναι άξιοι εγκωμίων.

Είναι δυστυχώς αναγκαίο να σημειωθεί , ότι οι ίδιοι Ιεράρχες ( τους οποίους η Ορθοδοξία δεν θεωρεί αλάθητους) παρέλειψαν να επανορθώσουν μιαν βαρύτατη αδικία εις βάρος του Επισκόπου Αρτεμίου της επαρχίας Raška και Prizren, που περιλαμβάνει το Κόσσοβο-Μετόχια, ο οποίος το 2010 υποβιβάστηκε στην ιδιότητα του μοναχού, από την ιεραρχία του Βελιγραδίου, με προσχηματικές κατηγορίες, κατόπιν ισχυρών πιέσεων της Δυτικής συμμαχίας. Ο αποσχηματισμός του ακολούθησε επίσκεψη και συμμετοχή σε συσκέψεις στο Κόσσοβο του Διοικητή Συμμαχικών Δυνάμεων στην περιοχή της Μεσογείου , ναυάρχου Μαρκ Φιτζέραλντ και τον χαρακτηρισμό του Αρτεμίου ως «μη συνεργάσιμου επισκόπου» και της Σερβικής Εκκλησίας ως «απειλής ασφαλείας».

Συνοπτικά, ο επίσκοπος Αρτέμιος υπήρξε θύμα των ίδιων επιθετικών, αντι-χριστιανικών Δυτικών δυνάμεων, που τώρα προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το ουκρανικό σχίσμα ως πολιτικό και ηθικό πλήγμα κατά της Ορθοδοξίας, καταλήγει ο αρθρογράφος, καλώντας την Ιερά Σύνοδο της Σερβικής Εκκλησίας να επανορθώσει την αδικία που του έγινε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Moon of Alabama, Comité Valmy, 8-5-2019

Κατά τους τελευταίους μήνες η στρατιωτική κατάσταση στην Δυτική Συρία ήταν περίπου στάσιμη. Τώρα αυτό τείνει να αλλάξει.



Η επαρχία του Ιντλίμπ, τελευταίο οχυρό των τρομοκρατών στην Συρία.


Ενώ αυτός ο χάρτης του Αυγούστου είναι κατά το πλείστο σωστός, η επαρχία του Ιντλίμπ και τμήματα της Βόρειας Χάμα μένουν υπό τον έλεγχο «ανταρτικών» δυνάμεων, υπό την ηγεσία της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ , μια τρομοκρατικής ομάδας συμμάχου της Αλ Κάϊντα.

Μια ρωσο-τουρκική συμφωνία του Σεπτεμβρίου 2018 προέβλεπε ότι η Τουρκία θα έθετε υπό έλεγχο του «αντάρτες» στο Ιντλίμπ. Τα βαρέα όπλα θα απομακρύνονταν από την περιοχή και οι εθνικές οδοί Μ4 και Μ5 θα άνοιγαν στην κυκλοφορία.

Τίποτα από αυτά δεν πραγματοποιήθηκε. Η Τουρκία τοποθέτησε παρατηρητήρια κατά μήκος της διαχωριστικής γραμμής, που όμως δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Αντίθετα οι τρομοκράτες της Χαγιάτ Ταχρίρ Αλ Σαμ απορρόφησαν ολοένα και περισσότερες από τις ομάδες του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» που είχε η Τουρκία υπό την προστασία της.. Η τρομοκρατική οργάνωση απέκτησε νέα όπλα και εξοπλισμό και εντατικοποίησε την εκπαίδευσή της.

Κατά τους τελευταίους μήνες οι τρομοκράτες έγιναν επιθετικότεροι. ΄Ολμοι και πύραυλοι εκτοξεύονταν στην πόλη του Χαλεπιού. Μονάδες κομάντο περνούσαν την γραμμή διαχωρισμού, εκτελούσαν επιθέσεις εναντίον φυλακίων του συριακού στρατού και προκαλούσαν θύματα. Ιπτάμενα ρομπότ αποστέλλονταν από το Ιντλίμπ κατά της ρωσικής βάσης στο Χμεϊμίμ. (Την Τρίτη επιχειρήθηκε καταιγιστικός βομβαρδισμός της ρωσικής βάσης με υποβοήθηση στόχευσης από ιπτάμενο-ρομπότ. Το ρωσικό υπουργείο Αμύνης ανακοίνωσε ότι η αντιαεροπορική άμυνα της βάσης κατέρριψε όλους του πυραύλους.)

Η κυβέρνηση της Συρίας ζητούσε από καιρό να πραγματοποιηθεί επί τέλους η επίθεση στο Ιντλίμπ, αλλά οι Ρώσοι την συγκρατούσαν. Υπήρχε το ενδεχόμενο η Τουρκία να χρησιμοποιούσε μιαν επίθεση στο Ιντλίμπ σαν πρόσχημα για να επιστρέψει στην αγκαλιά των ΗΠΑ. Αυτή η πιθανότητα έχει τώρα σμικρυνθεί, καθώς οι ΗΠΑ έχουν αγριέψει περισσότερο κατά της συμμάχου τους στο ΝΑΤΟ.

Προ δύο εβδομάδων, αφού οι Χαγιάτ Ταχρίρ Σαμ εκτόξευσαν την πιο πρόσφατη ομοβροντία πυραύλων τους κατά της βάσης Χμεϊμίμ, ρωσικά αεριωθούμενα άρχισαν να σφυροκοπούν τις θέσεις τους με εκατοντάδες βόμβες. Επιπλέον, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες ανέφεραν, ότι η Χαγιάτ ετοιμαζόταν να εξαπολύσει μια μεγάλη επίθεση νοτιότερα, κατά της πόλης Χάμα. Η συριακή αεροπορία και το πυροβολικό μπήκαν επίσης σε δράση. Γρήγορα έγινε σαφές ότι αυτές οι επιθέσεις δεν ήταν απλά εφαρμογή αντιποίνων, αλλά προετοιμασία μιας μεγαλύτερης επιχείρησης.

Η Τουρκία αναγνώρισε ότι δεν μπορεί πια να κάνει οτιδήποτε για να εμποδίσει μιαν επίθεση στο Ιντλίμπ. Σε μια κίνηση απελπισίας, προσπάθησε τουλάχιστον να πετύχει ένα από τα παλιά σχέδιά της: Να καταλάβει την πόλη Ταλ Ριφάατ και την αεροπορική βάση Μενάγκ, βορείως του Χαλεπιού. Αυτές βρίσκονται στην κουρδική περιοχή, (με κίτρινο) στην κορυφή του χάρτη. Αλλά οι υπερασπιστές τους ήταν προετοιμασμένοι. Όταν οι μισθοφόροι «αντάρτες», με Τούρκους αξιωματικούς, επιτέθηκαν, οι Σύροι υποχώρησαν. Οι Τούρκοι προχώρησαν και ξαφνικά βρέθηκαν μέσα σε ναρκοπέδιο και υπό τα πυρά πυροβολικού. Είχαν παγιδευτεί. Αφού αρκετοί σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν, οι τουρκικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και συριακός στρατός και κουρδικές δυνάμεις ανακατέλαβαν τις θέσεις τους. Παράλληλα το συριακό πυροβολικό έβαλε εναντίον τουρκικού προχωρημένου φυλακίου στην επαρχία του Ιντλίμπ. Τέσσερεις Τούρκοι στρατιώτες τραυματίστηκαν.

Προ ημερών ο συριακός στρατός εξαπέλυσε επίθεση στα νότια του θύλακα και κατέλαβε αρκετές από τις θέσεις των «ανταρτών». Υπάρχουν ενδείξεις ότι σύντομα θα αρχίσει μια νέα επίθεση δυτικά του Χαλεπιού, για να εξαλειφθούν οποιεσδήποτε απειλές κατά της πόλης. Μια άλλη γραμμή επίθεσης είναι πιθανόν να σημειωθεί στην δυτική πλευρά του θύλακα, προκειμένου να απωθηθούν οι τρομοκράτες μακρύτερα από την βάση του Χμεϊμίμ.

Αυτές οι επιθέσεις δεν είναι ακόμη η μεγάλη εκστρατεία για τη απελευθέρωση ολόκληρης της επαρχίας του Ιντλίμπ. Φαίνεται πιθανότερο ότι αυτή θα διεξαχθεί σταδιακά ,με μια δαγκωνιά κάθε φορά. ΄Ενας ενδιάμεσος στόχος είναι η ανάκτηση πλήρους ελέγχου των εθνικών οδών Μ5 και Μ4 στην επαρχία του Ιντλίμπ. Αυτό θα επιτρέψει την ευθεία συγκοινωνιακή διασύνδεση Λατάκια- Χαλέπι και Χάμα- Χαλέπι και θα συμβάλει στην ανάκαμψη μιας κατεστραμμένης οικονομίας. Είναι οι ΗΠΑ αποφασισμένες να κάνουν το παν για να εμποδίσουν τις συριακές επιχειρήσεις; Αυτό, τώρα, φαίνεται απίθανο.


«Το Ιντλίμπ είναι βασικά τώρα η μεγαλύτερη στον κόσμο συλλογή συνεργών της Αλ Κάϊντα», είπε την περασμένη εβδομάδα ο Αμερικανός βοηθός Υφυπουργός Αμύνης για την Μέση Ανατολή Μάϊκλ Μαλρόι, στο Κέντρο για την Νέα Αμερικανική Ασφάλεια στην Ουάσιγκτον. «΄Εχουμε πολύ περιορισμένη εικόνα για το τι συμβαίνει εκεί», πρόσθεσε.

Το ότι αυτό αναγνωρίζεται (πάλι) δημόσια προφανώς σημαίνει ότι η Συρία έχει τώρα την άδεια να καθαρίσει αυτό το πρόβλημα. Προηγουμένως, το 2017 και 2018, όταν η Συρία ήταν έτοιμη να ανακαταλάβει το Ιντλίμπ, οι ΗΠΑ είχαν απειλήσει να σταματήσουν κάθε επίθεση. Εκείνη την εποχή νοιάζονταν ακόμη για την σύμμαχό τους Τουρκία, η οποία θα πλημύριζε από νέο κύμα προσφύγων, εάν οι τρομοκράτες της Χαγιάτ και οι οικογένειές τους αναγκάζονταν να υποχωρήσουν από το Ιντλίμπ. Οι ΗΠΑ δεν νοιάζονται πια για την Τουρκία. Οποιαδήποτε νέα αναποδιά για τον υποψήφιο Σουλτάνο Ερντογάν τους είναι πιθανώς ευπρόσδεκτη.

Το τρομοκρατικό καταφύγιο στο Ιντλίμπ είναι μόνο ένα από τα προβλήματα της Συρίας.

Το χειρότερο σήμερα πρόβλημά της είναι η έλλειψη βενζίνης, καθώς οι αμερικανικές κυρώσεις εμποδίζουν την μεταφορά ιρανικού πετρελαίου στην Συρία. Τα Ιρανικά τάνκερ με προορισμό την Συρία κρατούνται στην Διώρυγα του Σουέζ. Το να ζητήσει βενζίνη από την Ρωσία θα συνεπήγετο την καταβολή πολιτικού τιμήματος, που η Συρία δεν φαίνεται διατεθειμένη να καταβάλει. Οι συριακές πετρελαιοπηγές, που θα μπορούσαν να παράγουν αρκετό για να καλύψουν τις λειτουργικές ανάγκες της χώρας, βρίσκονται υπό τον έλεγχο δυνάμεων υπό τις διαταγές των ΗΠΑ. Και οι Αμερικανοί απαγορεύουν την πώληση του συριακό πετρελαίου στην κυβέρνηση της Συρίας!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Που κατεδάφισαν μιαν χώρα και εγκαινίασαν μιαν εποχή ψεύδους και πολεμικής βαρβαρότητας

Serge Halimi & Pierre Rimbert, Monde Diplomatique, Avril 2019

[Ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη και ιστορικής βαρύτητας είναι η επισήμανση και τεκμηρίωση -- με απαρασάλευτα στοιχεία, δηλώσεις και κείμενα, στο κατωτέρω άρθρο δυο ασυνήθους σήμερα ακεραιότητας και αξιοπιστίας Γάλλων δημοσιογράφων, συνεργατών μιας μηνιαίας γαλλικής εφημερίδας- όασης, σε μιαν άνυδρη αντικειμενικότητας έρημο-- του πρωταγωνιστικού ρόλου της Γερμανίας στην πυροδότηση και στην εξασφάλιση της καταστροφικής αγριότητας του Νατοϊκού πολέμου, που διαμέλισε την Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία και ισοπέδωσε την Σερβία, προ είκοσι ακριβώς χρόνων. ΄Αξιες ιστορικής «αποθησαύρισης» είναι οι τερατολογίες με τις οποίες πρωταγωνίστησαν Γερμανοί Υπουργοί σε ένα συναγωνισμό ψευδολογίας, για να ξαναστείλουν γερμανικά στρατεύματα σε μια χώρα με εφιαλτικές μνήμες των χιτλερικών Ες Ες.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Πριν από 20 χρόνια, στις 24 Μαρτίου 1999, δεκατρία μέλη του ΝΑΤΟ, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Γερμανία, βομβάρδιζαν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.

Αυτός ο πόλεμος κράτησε 78 ημέρες και τροφοδοτήθηκε από ειδησεογραφικές τερατολογίες, που προορίζονταν να ευθυγραμμίσουν την γνώμη των πληθυσμών της Δύσης με τους ισχυρισμούς των επιτελείων:

Οι Σέρβοι διαπράττουν μια «γενοκτονία», «παίζουν ποδόσφαιρο με τα κομμένα κεφάλια, γδέρνουν τα πτώματα, αποσπούν τα έμβρυα από την κοιλιά των σκοτωμένων εγκύων και τα ψήνουν» -ισχυριζόταν ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης υπουργός Αμύνης Rudolf Scharping, του οποίου οι δηλώσεις μεταδίδονταν από τα ΜΜΕ – έχουν σκοτώσει από 100.000 έως 500.000 ανθρώπους» (TF1, Γαλλική Ραδιοφωνία, 20 Απριλίου 1999), «καίνε τα θύματά τους μέσα σε υψικαμίνους, του είδους που χρησιμοποιούνταν στο Άουσβιτς ( βρετανική εφημερίδα Daily Mirror, 7 Ιουλίου) .

Μια προς μία αυτές οι «ειδήσεις» θα ξεμασκαρευτούν –αλλά μετά το τέλος του πολέμου- μεταξύ άλλων από την έρευνα του Αμερικανού δημοσιογράφου Daniel Pearl (στην Wall Street Journal, της 31-12-1999 ) Παρόμοια εξευτελίστηκε μια από τιε πιο θορυβώδεις σκευωρίες του 20ού Αιώνα: Το σχέδιο Potkova (« πέταλο αλόγου»), ένα έγγραφο που έλεγαν πως αποδεικνύει ότι οι Σέρβοι είχαν προγραμματίσει την «εθνοκάθαρση» του Κοσσόβου. Η κοινοποίησή του από την Γερμανία, τον Απρίλιο του 1999, χρησιμοποιήθηκε σαν πρόσχημα για να ενταθούν οι βομβαρδισμοί της Σερβίας.

Οι κύριοι παραγωγοί ειδησεογραφικής εξαπάτησης δεν ήταν κάποιοι παρανοϊκοί διαδοσίες του Διαδικτύου αλλά οι ίδιες οι Δυτικές κυβερνήσεις, το ΝΑΤΟ, όπως και τα όργανα του Τύπου τα πιο ευυπόληπτα.

Μεταξύ τους , η Le Monde, μια εφημερίδα τις οποίας οι θέσεις της αρθρογραφίας χρησίμευαν τότε ως σημεία αναφοράς για το σύνολο του γαλαξία των γαλλικών ΜΜΕ. Η Σύνταξή της, με διευθυντή τον Edwy Plenel, ομολογεί ότι « έκανε την επιλογή της επέμβασης». Στο φύλλο της 8 Απριλίου 1999, στην πρώτη σελίδα, ένα άρθρο του Daniel Vernet αναγγέλλει: «Αυτό το Σχέδιο «Πέταλο αλόγου», που προγραμμάτιζε την απέλαση των Κοσσοβάρων». Ο δημοσιογράφος, υιοθετεί τις πληροφορίες που μετέδωσε την προτεραία ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών, ο οικολόγος Γιόσκα Φίσερ. Αυτό «το Σχέδιο της κυβέρνησης του Βελιγραδίου περιγράφει με λεπτομέρειες την πολιτική της εθνοκάθαρσης που εφαρμόζεται στο Κόσσοβο… φέρει το όνομα με τον κωδικό «Πέταλο Αλόγου», αναμφίβολα σε συμβολισμό του εγκλωβισμού σε τανάλια του αλβανικού πληθυσμού» γράφει ο Βερνέ, για τον οποίο « το θέμα φαίνεται να μην προκαλεί αμφιβολίες».

Δυο μέρες αργότερα, η Μόντ υποτροπιάζει, σε όλο το πλάτος της 1ης σελίδας: «Πως ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς προετοίμασε την εθνοκάθαρση». «Το σερβικό σχέδιο“Potkova” προγραμμάτιζε την βίαιη απέλαση των Κοσσοβάρων από τον Οκτώβριο του 1998. Η εφαρμογή του συνεχίστηκε κατά τις διαπραγματεύσεις του Ραμπουγιέ». Η Μόντ αναφέρεται σε «ένα σερβικό στρατιωτικό έγγραφο» και επαναλαμβάνει ξανά τους ισχυρισμούς των Γερμανών αξιωματούχων, σε σημείο που να αναδημοσιεύει ολόκληρο ένα «βοηθητικό σημείωμα» που μοίρασε ο Γενικός Επιθεωρητής του Γερμανικού Στρατού στους δημοσιογράφους. Το Βερολίνο προσπαθούσε τότε να δικαιολογήσει, σε μια μάλλον ειρηνόφιλη κοινή γνώμη, τον πρώτο πόλεμο που διεξήγαγε η Μπούντεσβερ από το 1945 και επιπλέον εναντίον μιας χώρας που πριν πενήντα χρόνια ήταν κατεχόμενη πάλι από την γερμανική –(τότε χιτλερική) Βέρμαχτ.

Αλλά αυτό το σχέδιο ήταν μια πλαστογραφία. Δεν προερχόταν από τις σερβικές αρχές, αλλά ήταν μια κατασκευή, από συμπίλημα στοιχείων, των βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών, και δόθηκε στους Γερμανούς από μια βουλγαρική κυβέρνηση που επιδείκνυε ζήλο για να γίνει δεκτό στο ΝΑΤΟ. Η απάτη αποκαλύφθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2000 από το εβδομαδιαίο Σπίγκελ και επιβεβαιώθηκε, δέκα χρόνια αργότερα από τον πρώην υπουργό των Εξωτερικών της Βουλγαρίας. Ας σημειωθεί ότι το έγγραφο θα όφειλε να είχε προκαλέσει τόσο μεγαλύτερη καχυποψία στις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες όσο η λέξη «πέταλο» ήταν γραμμένη στην βουλγαρική και όχι στην σερβική γλώσσα, όπως το επεσήμανε ο Γερμανός βουλευτής Gregor Gysi, στις 15 Απριλίου 1999, στην γερμανική Βουλή.

Τον Μάρτιο του 2000, ο Γερμανός Ταξίαρχος Heinz Loquai, εκφράζει σε βιβλίο του «τις αμφιβολίες του για την ύπαρξη τέτοιου εγγράφου». Ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Δικαστηρίου για την Γιουγκοσλαβία χαρακτηρίζει τα στοιχεία του υποτιθέμενου σχεδίου «ελάχιστα πειστικά» (Hamburger Abendblatt,24 mars 2000) και η εισαγγελέας του Δικαστηρίου Κάρλα Πόντε δεν το αναφέρει καν στο κατηγορητήριο κατά του Μιλόσεβιτς, το 1999 και το 2001.

Η Μόντ αναφέρεται και πάλι στο «πέταλο Αλόγου», στις 16 Φεβρουαρίου 2002, αλλά (πολύ χαρακτηριστικά για αυτήν την «έγκυρη» εφημερίδα) σαν να το είχε πάντοτε αντιμετωπίσει με επιφύλαξη.: «Το «Πέταλο Αλόγου» παραμένει πάντοτε ένα πολύ αμφιλεγόμενο έγγραφο, του οποίου η γνησιότητα δεν αποδείχτηκε ποτέ». Οι δημοσιογράφοι Jean-Arnault Dérens et Laurent Geslin, ειδικοί στα Βαλκάνια, χαρακτήρισαν από την πλευρά τους το Σχέδιο Potkova « αρχέτυπο των fake news (ψευτοειδήσεων), που μεταδίδουν οι Δυτικοί στρατοί και αναδημοσιεύουν οι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες».

Η επισήμανση μιας επετείου δεν θα δικαιολογούσε μόνη της την ανάξεση αυτής της υπόθεσης. Αλλά ορισμένες από τις συνέπειές της βαραίνουν ακόμη στην διεθνή ζωή. Για τον πρώτο του πόλεμο, μετά την γέννησή του το 1949, το ΝΑΤΟ επέλεξε να επιτεθεί σε ένα κράτος που δεν είχε απειλήσει κανένα από τα μέλη του. Χρησιμοποίησε ένα ανθρωπιστικό πρόσχημα και τον εξαπέλυσε χωρίς την εξουσιοδότηση των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό χρησιμοποιήθηκε σαν προηγούμενο από τις ΗΠΑ, το 2003, για την εισβολή στο Ιράκ, που και εκεί υποβοηθήθηκε από μια καταιγιστική εκστρατεία ψευδών πληροφοριών. Λίγα χρόνια αργότερα, η κήρυξη από το Κόσσοβο της ανεξαρτησίας του, τον Φεβρουάριο του 2008, τραυμάτιζε την αρχή του απαραβίαστου των συνόρων. Σ’ αυτήν την ανεξαρτητοποίηση θα θεμελιώσει η Ρωσία, τον Αύγουστο του 2008, την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας, δύο περιοχών που αποσχίσθηκαν από την Γεωργία. Και αργότερα, τον Μάρτιο του 2014, όταν θα προσαρτούσε την Κριμαία.

Κανένας βέβαια δεν είχε συμφέρον να ξαναφέρει στην μνήμη του κοινού εκείνους τους επίσημους βιασμούς της αλήθειας, όταν ο πόλεμος του Κοσσόβου διεξάχθηκε από μια πλειοψηφία κυβερνήσεων της «Αριστεράς» και υποστηρίχτηκε από τα περισσότερα συντηρητικά κόμματα. Και είναι επίσης ευνόητο ότι οι δημοσιογράφοι που είναι περισσότερο αλλεργικοί στο ζήτημα των «fake news » (ψευτοειδήσεων), προτιμούν να αλλάζουν κουβέντα.


Serge Halimi & Pierre Rimbert





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Paul Craig Roberts, 28-4-2017

[Την περασμένη Πέμπτη, με εκδηλώσεις, ομιλίες, άρθρα και απολογισμούς, γιορτάσθηκε και στις δυο όχθες του Ατλαντικού η Ημέρα του Τύπου και της ελευθεροτυπίας. Ο πασίγνωστος πλέον Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Τζωρτζ ΄Οργουελ, απών από τις εκδηλώσεις αυτές για λόγους ανωτέρας βίας, ασφαλώς θα εκάγχαζε πικρά όπου βρίσκεται, πέραν του τάφου. Τους λόγους εξηγεί ο γνωστός μας, Αμερικανός, μεγάλος άλλοτε δημοσιογράφος, καθηγητής, υπουργός και διάσημος συγγραφέας, στο κατωτέρω οδυνηρά επίκαιρο άρθρο του.]

Mετάφραση: Μ. Στυλιανού

Το Ψάρι σαπίζει από το κεφάλι. Στον Δυτικό Κόσμο η σήψη επιταχύνεται. Η σήψη στην Ουάσιγκτον γοργά εξαπλώνεται σε πολιτειακές και τοπικές εξουσίες και -εξωτερικά- σε υποτελείς κυβερνήσεις της Αυτοκρατορίας.

Η πορεία της Τυραννίας

Η επίθεση της Ουάσιγκτον στην δημοσιογραφία, με την παράνομη σύλληψη του Τζούλιαν ΄Ασανζ, επεκτάθηκε τώρα στην Γαλλία. Η κυβερνητική πολιτική των κυρώσεων εναντίον κυριάρχων χωρών που δεν συμμορφώνονται στις διαταγές της Ουάσιγκτον, επεκτάθηκε στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, όπου ο κυβερνήτης απειλεί με κυρώσεις τους πιστωτικούς οργανισμούς που συναλλάσσονται με την Εθνική ΄Ενωση Οπλοκατοχής , (δικαιώματος που προστατεύεται από την 2η Τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος).

Με την 1η Τροπολογία να υφίσταται τώρα επίθεση και να προορίζεται για κατάργηση επειδή επιτρέπει τον λεγόμενο τώρα «εχθρικό λόγο», με

Στην Γαλλία, ο υποτελής πρόεδρος Μακρόν διέταξε την προσαγωγή και ανάκριση τριών δημοσιογράφων οι οποίοι αποκάλυψαν ότι η Μακρονική κυβέρνηση, με πλήρη γνώση κα πρόθεση πουλάει όπλα, (γαλλικά τανκς και όργανα κατεύθυνσης βλημάτων), στην Σαουδική Αραβία και στο Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να χρησιμοποιηθούν στην σφαγή αμάχων, γυναικών και παιδιών, στην Υεμένη. Το δημοσίευμα αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση Μακρόν ψευδολόγησε εσκεμμένα όταν δήλωσε πως αγνοούσε ότι τα γαλλικά όπλα θα χρησιμοποιούνταν για επιθετικές επιχειρήσεις και όχι για την άμυνα, σε παραβίαση της Συνθήκης Εμπορίου ΄Οπλων του 2014. Οι δημοσιογράφοι ανακρίνονται από την γαλλική Γκεστάπο « για την αποκάλυψη γαλλικών αμυντικών απορρήτων».

Με άλλα λόγια, όταν η γαλλική κυβέρνηση ψεύδεται, η αποκάλυψη αυτού του γεγονότος αποτελεί παραβίαση μυστικού της εθνικής άμυνας.

Ολόκληρος ο Δυτικός κόσμος υιοθετεί την αντιμετώπιση του ΄Ασανζ από την Ουάσιγκτον και καθιστά έγκλημα την άσκηση του λειτουργήματος της ενημέρωσης, προστατεύοντας έτσι την εγκληματικότητα των κυβερνήσεων. Εάν αποκαλύψετε ένα κυβερνητικό έγκλημα, όπως έκανε η Γουίκιληκς, θα διωχθείτε γι’ αυτό από την εγκληματική κυβέρνηση. Είναι σαν να αναγνωρίζεται στον εγκληματία το δικαίωμα να προσάγει σε δίκη την αστυνομία και τον εισαγγελέα που τον συνέλαβε.

Mε την 1η Τροπολογία (Ελευθερία Λόγου και Τύπου, Συνέρχεσθε και συνεταιρίζεσθαι) να υφίσταται επίθεση και να προορίζεται για κατάργηση, επειδή «επιτρέπει εκφράσεις μίσους», με την 10η Τροπολογία ( η κεντρική κυβέρνηση ασκεί μόνο όσες εξουσίες της εκχωρούν οι Πολιτείες και ο λαός) ακυρωμένη από τον εγκληματία πολέμου Αβραάμ Λίνκολν και με το habeas corpus και την νομότυπη διεξαγωγή δίκης κατεδαφισμένα από τα καθεστώτα George W. Bush και Obama, μόνο η 2η Τροπολογία (δικαίωμα οπλοκατοχής και οπλοφορίας) εξακολουθεί να ισχύει και αυτή υφίσταται την επίθεση του κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Andrew Cuomo.

Ο Κουόμο αποκάλυψε ότι η απειλή του για κυρώσεις εναντίον των πιστωτικών οργανισμών αποβλέπει να θέσει την ΄Ενωση Οπλοκατοχής εκτός λειτουργίας. « Ωθούμε την ΄Ενωση σε οικονομικό αδιέξοδο. Δεν θα σταματήσουμε μέχρι να την κλείσουμε». Ο τύραννος Κουόμο ξέρει ότι η ΄Ενωση δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τραπεζικό λογαριασμό και ασφαλιστική κάλυψη.

Για να είμαι σαφής, η επιτυχία της Ουάσιγκτον στο να καταστήσει την κυβέρνηση όπλο εναντίον του λαού επεκτάθηκε σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας και προς τα κάτω, στις κυβερνήσεις των Πολιτειών των ΗΠΑ.

Όταν σε αυτό προσθέσουμε στην μαζική κατασκοπεία σε βάρος των πολιτών, που κατέστησε δυνατή η ψηφιακή επανάσταση, έχουμε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο της ελευθερίας.

Το να μιλάει κανείς πλέον για «Δυτικές Δημοκρατίες» είναι ανεπίτρεπτη ψευδολογία. Δεν υπάρχει πια ούτε μία κυβέρνηση που να είναι υπόλογη στον λαό. Δεν μπορεί να υπάρχουν κυβερνήσεις ελεγχόμενες και υπόλογες στον λαό που κυβερνούν, χωρίς ελεύθερο Τύπο. Δεν υπάρχει ελεύθερη οικονομία ή ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, όταν επιχειρήσεις τιμωρούνται επειδή διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με οργανισμούς που είναι στόχοι κυβερνητικής καταπίεσης.

Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» δεν ήταν παρά μια μεταμφίεση της επίθεσης εναντίον του αμερικανικού Συντάγματος, μιας επίθεσης που πέτυχε τον σκοπό της. Η χειρότερη πράξη προδοσία στην Ιστορία είναι η κυβερνητική κατάλυση του αμερικανικού Συντάγματος.

Η εποχή της τυραννίας έχει αρχίσει. Οι εκλογές δεν μπορούν να την σταματήσουν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Διαπίστωση συζήτησης του βουλευτή του Τέξας Ρον Πωλ, επικεφαλής του Κινήματος των Ελευθεροφρόνων, που φοβείται εμπρηστική ενέργεια ψευδούς σημαίας.

Zero Hedge,Wed, 01/05/2019
Μετάφραση Μ .Στυλιανού

Ο Χουάν Γκαϊδό, επικεφαλής της αντιπολίτευσης στην Βενεζουέλα απέτυχε να κινήσει μιαν στρατιωτική ανταρσία την Τετάρτη. Μετά από αυτό το φιάσκο, η ζωή του μπορεί να απειλείται από τους ίδιους τους υποστηρικτές του στην CIA, όπως επισημάνθηκε σε μια συζήτηση από τον διευθυντή του Ινστιτούτου Ρον Πωλ,

Ο Ντάνιελ Μακ ΄Ανταμς και ο Ρον Πωλ, ο πρώην Βουλευτής του Τέξας (και υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ) συζήτησαν τις αλλεπάλληλες απόπειρες του Γκαϊδό να ανατρέψει τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικόλα Μαδούρο, με την βοήθεια της αμερικανικής κυβέρνησης. Σε πείσμα όλων των προσπαθειών, ο Μαδούρο παραμένει στην εξουσία, υποστηριζόμενος από πολλούς συμπατριώτες του και διατηρώντας τον έλεγχο των στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων της χώρας.

Ο Δρ. Ρον Πωλ είπε ότι ανησυχεί με το ενδεχόμενο να βυθιστεί αυτή η χώρα της Λατινικής Αμερική σε μιαν μεγάλης έκτασης έκρηξη βίας από κάποια προβοκατόρικη ενέργεια:

« Ο μέγας κίνδυνος είναι να εκραγεί ένας σκληρός πόλεμος. Ακόμη πιστεύω ότι δεν θα είναι κάτι πολύ σοβαρό, με κινήσεις χιλιάδων στρατού. Αλλά θα μπορούσε να είναι ένας ανταρτοπόλεμος, ή κάτι τέτοιο. Εάν γίνει μια ενέργεια πλαστής σημαίας, ή σκοτωθεί κάποιος αξιωματούχος της μιας ή της άλλης πλευράς, δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί», είπε.

Ο Διευθυντής του Ινστιτούτου, Μακ ΄Ανταμς, επισήμανε πως ο ίδιος ο Γκαϊδό, με το παθητικό των αποτυχιών του, να συνεγείρει τον κόσμο εναντίον της κυβέρνησης Μαδούρο, θα μπορούσε να γίνει ο στόχος μιας τέτοιας προβοκατόρικής επίθεσης.

Ο Γκαϊδό «φάνηκε ένα είδος κακορίζικης φιγούρας μέχρι τώρα. Καλεί σε μαζικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίες και δεν μαζεύει κόσμο. Δεν νομίζω πως έχει αντιληφθεί ότι τώρα πλέον αξίζει περισσότερο νεκρός παρά ζωντανός, όχι μόνο για την CIA, αλλά και τους για δικούς του, της αντιπολίτευσης. Μια πιστολιά μέσα στο πλήθος, ή κάτι τέτοιο, για να βγάλει από την μέση τον Γκαϊδό, θα σας συγκλόνιζε Δρ. Πωλ, αλλά η CIA είναι πολύ καλή σε κάτι τέτοια.

Πρόσθεσε ότι τα γεγονότα της Τρίτης, όταν ο Γκαϊδό ανήγγειλε ότι ένα πραξικόπημα με στρατιωτική υποστήριξη είναι σε εξέλιξη στο Καράκας, κάτι που ως τώρα δεν άγγιξε τον Μαδούρο, έμοιαζαν σαν μια πράξη απελπισίας.

«(Ο Γκαϊδό) είχε πει: ’Αυτή είναι η τελευταία φάση του σχεδίου για την ανατροπή της κυβέρνησης. Αυτό μοιάζει με μιαν αίσθηση απελπισίας, αφού είχε από τον Ιανουάριο ανακηρύξει τον εαυτό του «προσωρινό πρόεδρο» και δεν έγινε τίποτα. Δεν έπαψε να προσπαθεί να κάνει πράγματα, να πείσει τον στρατό να αλλάξει στάση και απέτυχε», είπε.


Ο δρ. Ρον Πωλ στηλίτευσε τους αξιωματούχους της Ουάσιγκτον που υποστηρίζουν βίαια τον Γκαϊδό και τις προσπάθειές του να αρπάξει την εξουσία στην Βενεζουέλα, ενώ ταυτόχρονα καταγγέλλουν με αγανάκτηση πράγματα όπως η λεγόμενη ρωσική ανάμειξη στις αμερικανικές εκλογές του 2016.
«Σε πόσες χώρες του κόσμου έχουμε εμπλακεί τα τελευταία 20-30-40- 50 χρόνια; Εννοώ, αυτή είναι η δουλειά μας. Η στερέωση της αυτοκρατορίας μας», είπε. «Νομίζω ότι είναι καθαρή υποκρισία εμείς να νομίζουμε ότι, ενώ επεμβαίνουμε (στην Βενεζουέλα), είμαστε εναντίον των κυβερνητικών παρεμβάσεων. Τις λατρεύουμε, εκτός αν δεν τις κάνουμε εμείς.»

Ο Δρ. Ρον Πωλ, θερμός υπερασπιστής των συνταγματικών θεσμών, πρόσθεσε ότι άτομα όπως ο υπουργός των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο και ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Τζων Μπόλτον, που έκανε έκκληση στους στρατιώτες της Βενεζουέλας να προστατεύσουν το Σύνταγμα της χώρας, πλαισιώνοντας τον Χουάν Γκαϊδό, είναι «ένα μάτσο Παλιάτσοι». Δεν έχουν την ελάχιστη ιδέα του τι περίπου λέει το Σύνταγμα της χώρας μας. Και πάνε να αποκαταστήσουν το Συνταγματικό Δίκαιο σε άλλες χώρες; Σκέτα ρητορικά τσιτάτα, ανοησίες!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πετρελαιοπηγές αλ-Ομάρ στο Ντέιρ Εζζόρ της Συρίας
Zero Hedge, Wed 01/05/2019
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

΄Ενας υψηλού επιπέδου αξιωματούχος του Πενταγώνου ομολόγησε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα παραμείνουν στην Συρία «για μακρά περίοδο» και συμπλήρωσε λέγοντας ότι η περιοχή «πλούσιες πετρελαιοπηγές και καλλιεργήσιμη γη».

Η ασυνήθιστα ειλικρινής δήλωση έγινε αυτήν την εβδομάδα από τον Michael Mulroy , Βοηθό Υφυπουργό Αμύνης για την Μέση Ανατολή, σε ομιλία του σε διάσκεψη στο Κέντρο για Νέαν Αμερικανική Ασφάλεια(CNAS),, στην Ουάσιγκτον. Η δήλωσε έρχεται μήνες μετά την υποχώρηση του προέδρου Τραμπ σε συμβούλους του και την εγκατάλειψη του διακηρυγμένου σκοπού του για σύντομη και πλήρη απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από την Συρία.

Ο Μαλρόι δήλωσε «έχουμε έναν ικανότατο συνεταίρο» - αναφερόμενος στις κυρίως κουρδικές Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), προσθέτοντας ότι οι εκπαιδευμένοι από τους Αμερικανούς SDF συμβαίνει να κατέχουν κρίσιμες περιοχές της Ανατολικής Συρίας, με (πλούσιες πετρελαιοπηγές και καλλιεργήσιμη γη» και «είμαστε εκεί μαζί τους».

Ο αξιωματούχος του Πενταγώνου στην συνέχεια υποσχέθηκε την υιοθέτηση τις συστάσεις αυτή της «Δεξαμενής Σκέψης» για τα νέα χαρακτηριστικά πολιτικής στην Συρία, μεταξύ άλλων υποδεικνύουν την συνέχιση της «διατήρησης της αμερικανικής παρουσίας σε περισσότερο του ενός τρίτου της επικράτειας της χώρας».

Σχετικά με την έκθεση για την νέα πολιτική(CNAS), με τίτλο «Για την Λύση του Συριακού Προβλήματος», το κουρδικό περιφερειακό ειδησεογραφικό όργανο Kurdistan 24, ανέφερε:

Ο Nicholas Heras, ένα από τους συγγραφείς της μελέτης, μίλησε με το Κουρδιστάν24. Εξήγησε ότι, από τα έξη σενάρια που εξετάζονται στην έκθεση, η επιλογή που υποστηρίξαμε είναι να συνεχίσουν οι ΗΠΑ μιαν παρουσία σε περισσότερο του ενός τρίτου της χώρας» και ότι «θα πρέπει να επενδύσουν περισσότερο, τόσο σε οικονομικά μέσα όσο και σε προσωπικό, για την σταθεροποίηση» αυτής της περιοχής της Συρίας.


Οι ΗΠΑ στην Συρία για μακρά παραμονή, λέει Αξιωματούχος του Πενταγώνου. ahvalnews.com

Στις αρχές Απριλίου οι SDF και δυνάμεις του Δυτικού Συνασπισμού ανήγγειλαν την πλήρη ήττα του «Ισλαμικού Κράτους», μετά την κατάληψη του τελευταίου οχυρού των Τζιχαντιστών στην πόλη Μπαγκούζ.


Στο μεταξύ, η πλειονότητα του συριακού πληθυσμού, που τελεί τώρα υπό την κυβέρνηση της χώρας, μαστίζεται από την χειρότερη έλλειψη καυσίμων στην ιστορία της χώρας, εξ αιτίας των νέων αμερικανικών κυρώσεων εναντίον της Συρίας και του συμμάχου της Ιράν.

Μολονότι το Ισλαμικό Χαλιφάτο του «Ισλαμικού Κράτους» έχει από καιρό εξαφανιστεί, οι μεγάλες πηγές πετρελαίου και αερίου της χώρας, όπως του αλ-Ομάρ στην επαρχία Ντέιρ Εζζόρ της ανατολικής Συρίας παραμένουν υπό τον έλεγχο των SDF και των Αμερικανών.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Général Dominique Delawarde, Ρeseau International,25-4- 2019

[Ένας γνώστης της προσωπικότητας, εμπειρίας και παιδείας του αρθρογράφου -πρώην επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας στρατού στο γαλλικό ΓΕΕΘΑ- θα συνιστούσε ένθερμα στους παρ ημίν ομολόγους του αλλά και σε κάθε μελετητή της γεωστρατηγικής –στρατιωτικό, πολιτικό, διπλωμάτη, ή ανήσυχο πατριώτη πολίτη-να βρει τον χρόνο (στο διήμερο της αργίας) να ενδιατρίψει σε αυτό το εξαιρετικά κατατοπιστικό και διδακτικό κείμενο –τροφή για σκέψη και συναγωγή συμπερασμάτων, που οδηγούν στην διαπίστωση ότι αφορά όχι απλά το γεωγραφικό χώρο αλλά και άμεσα την ίδια την χώρα μας. Η γνώση των δεδομένων, η στερεότητα της συλλογιστικής και η παρρησία στην έκθεση συντελεστών και στοιχείων που παντού επιμελώς συγκαλύπτονται, καθιστούν το παρόν άρθρο απόκτημα συλλεκτικού αρχείου.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Ορισμένοι ενήμεροι αναλυτές αναφέρονται επίμονα στο ενδεχόμενο ενός πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν: https://ejmagnier.com/2019/04/11/les-allies-de-liran-au-moyen-orient-se-preparent-a-riposter-a-une-attaque-americano-israelienne/ ΄Αλλοι πιστεύουν ότι η εκλογή του Νετανιάχου και οι διασυνδέσεις του με τον Τραμπ μπορεί να ενισχύουν αυτή την προοπτική.

Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται βέβαιο ότι η νίκη του Νετανιάχου, που θα ηγηθεί συνασπισμού της άκρας δεξιάς, της πιο σκληρής σιωνιστικής ιδεολογίας, δεν οδηγεί προς την ειρηνική λύση του παλαιστινιακού προβλήματος, της συριακής κρίσης και ευρύτερα των Μέσο-Ανατολικών κρίσεων. Καθιστά πιθανότερη επομένως την έκρηξη ενός πολέμου ΗΠΑ-Ιράν, με πιθανή εμπλοκή του ΝΑΤΟ και με όσα, αλυσιδωτά, μπορεί να ακολουθήσουν.

Ωστόσο, δεν θα πρέπει να σταθούμε σε αυτά τα πρώτα συμπεράσματα, χωρίς να τοποθετήσουμε τις σχέσεις Ισραήλ-Ιράν-ΗΠΑ στο πολύ μεγαλύτερο πλαίσιο της παγκόσμιας γεωπολιτικής, θέτοντας και ορισμένα ερωτήματα:

-Πως θα αντιδρούσε η διεθνής κοινότητα και ιδιαίτερα η Ρωσία και η Κίνα;

-Ποιες θα ήταν οι οικονομικές και πολιτικές συνέπειες μιας στρατιωτικής επίθεσης των ΗΠΑ κατά του Ιράν;

- Υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές, πέραν της ένοπλης σύρραξης;

Σήμερα, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι προσπαθούν ακόμη να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο για να ολοκληρώσουν τις προετοιμασίες τους για μιαν σύρραξη μεγάλης ευρύτητας, την οποία θεωρούν αναπόφευκτη. Δεν έχουν καμιά πρόθεση να πάρουν βραχυπρόθεσμα την πρωτοβουλία. Δεν γνωρίζουν, επομένως, ακόμη ούτε τον χρόνο, ούτε το θέατρο –Ανατολική Ευρώπη, Κινεζική Θάλασσα, ή Εγγύς/Μέση Ανατολή- και θα αποφύγουν, όσο μπορούν, να πέσουν στις –συχνά χονδροειδείς- παγίδες των Δυτικών προκλήσεων.

Ρώσοι και Κινέζοι γνωρίζουν ότι η αναμενόμενη σύρραξη θα είναι, όπως συχνά από τις αρχές του αιώνα, με Δυτική πρωτοβουλία, πιθανώς αμερικανική, ίσως του Ισραήλ. Γνωρίζουν ότι ένα αληθο/ψεύτικο πρόσχημα θα βρεθεί ή θα κατασκευαστεί από την «δυτική συμμαχία» για να δοθεί μια επίφαση νομιμότητας στην επίθεσή τους: Δημοκρατία, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Καθήκον Ανθρωπιστικής Επέμβασης, Αντιτρομοκρατικός Αγώνας, είναι οι ετικέτες με τις οποίες τα Δυτικά ΜΜΕ προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη για την νομιμότητα της επίθεσης που ξεκίνησε. Γνωρίζουν, Κινέζοι και Ρώσοι, πως οι αντίπαλοί τους θα περιφρονήσουν του κανόνες και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, όπως το έκαναν από την αρχή του αιώνα.

Αλλά Ρωσία και Κίνα ξέρουν επίσης πλέον πως αν δεν αντιδράσουν, η μία ή η άλλη από αυτές μπορεί να είναι το επόμενο θύμα των δυτικών ηγεμονικών επιδιώξεων. Γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ και οι υποτελείς τους δεν βρίσκονται στην καλύτερη οικονομική, κοινωνική και στρατιωτική κατάσταση και ότι μπορεί να υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας να αντιδράσουν μαζί, με επιτυχία, εάν εξαναγκαστούν.

Η CIA και οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, από την άλλη πλευρά, έχουν γνώση της κατάστασης πνευμάτων και κυρίως του επιπέδου ετοιμότητας του αντίπαλου στρατοπέδου. Δεν αγνοούν πως η υπομονή ενός αντιπάλου, που πολύ συχνά αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση, έχει τα όριά της. ΄Εχουν συνείδηση ότι η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι μόνες και ότι ένας αυξανόμενος αριθμός χωρών εντάσσονται στο στρατόπεδό τους, στο πλαίσιο οικονομικών και εμπορικών, αλλά και στρατιωτικών συμφωνιών. Αντιλαμβάνοντα ότι ένα αυξανόμενο τμήμα της Δυτικής κοινής γνώμης απορρίπτει πια τα γελοία προσχήματα και τις ριψοκίνδυνες στρατιωτικές επεμβάσεις στις υποθέσεις κυριάρχων χωρών και ότι επίσης απορρίπτει τα εξωχώρια δικαιώματα των ΗΠΑ, που δεν υπηρετούν παρά μόνο τα αμερικανικά συμφέροντα. Ξέρουν καλά ότι υπό αυτές τις συνθήκες η νίκη κάθε άλλο παρά είναι εξασφαλισμένη. Και αυτό πιθανώς τους κάνει να διστάζουν.

Ο Νετανιάχου, από την πλευρά του, είναι ίσως ένας «ριψοκίνδυνος» τολμητίας, όταν ξέρει πως βρίσκεται κάτω από την ασπίδα των ΗΠΑ, αλλά η κυβέρνηση Τραμπ και η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, σίγουρα δεν ομοφωνούν για την εξαπόλυση ενός πολέμου για τα μάτια του Μπέντζαμιν, χωρίς την βεβαιότητα πως θα τον κερδίσουν. ΄Ετσι και αλλιώς οι ΗΠΑ έχασαν σε όλους τους μεγάλους πολέμους που εξαπέλυσαν, αρχίζοντας από το Βιετνάμ. Είναι αυτοί οι χαμένοι πόλεμοι και οι δεκάδες τρισεκατομμυρίων δολαρίων που καταβρόχθισαν, που έχουν φέρει τις ΗΠΑ σήμερα σε «κίνδυνο μείζονος οικονομικής κρίσης». Ο Τραμπ έχει επίγνωση αυτής της πραγματικότητας. Ήταν ένα ισχυρό επιχείρημα της προεκλογικής εκστρατείας του το 2016.

Ο πόλεμος μπορεί να εκραγεί από ατύχημα, αλλά δεν θα είναι ίσως με τρόπο προγραμματισμένο, αιφνιδιαστικό και παταγώδη. Κάποια έντονα προειδοποιητικά σημάδια θα έχουν αναπόφευκτα επισημανθεί (κίνηση αεροπλανοφόρων και αναβάθμιση της επιχειρησιακής διαθεσιμότητάς τους, για παράδειγμα). Κοντολογίς τα πράγματα δεν είναι απλά για τα δύο στρατόπεδα.

Ορισμένοι μπορεί ακόμη να ελπίζουν να πείσουν την Ρωσία και την Κίνα να εγκαταλείψουν το Ιράν. Αλλά η Μόσχα ξέρει πολύ καλά ποιος κρύβεται πίσω από τις αντιρωσικές εκστρατείες μίσους στην Δύση. Η Μόσχα και το Πεκίνο γνωρίζουν τον αποφασιστικό ρόλο του Ισραήλ και των πλοκάμων του στην διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της συμμορίας των τριών « USA+UK+FR » και επομένως των χωρών του ΝΑΤΟ, που ακολουθούν τους «3 επικεφαλής του κοπαδιού».

Ο Μπέντζαμιν δεν σταματά, από πολλά χρόνια τώρα, να προτείνει στον Πούτιν την εξής συναλλαγή: «Εγκατάλειψε το Ιράν και εγώ θα φροντίσω να πάψει η Δυτική αντιρωσική προπαγάνδα και οι κυρώσεις». Ο Πούτιν ξέρει ότι ο Νετανιάχου έχει αυτή την εξουσία (τα Δυτικά συστημικά ΜΜΕ ελέγχονται από τα όργανά του, τους σαγιανίμ (πράκτορες- επιφανή μέλη της εβραϊκής ομογένειας), που έχουν διεισδύσει στα υψηλότερα κρατικά αξιώματα των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας και την χρηματοπιστωτική εξουσία της διασποράς.)

Το πρόβλημα είναι ότι ο Πούτιν δεν έχει πια καμιά εμπιστοσύνη ούτε στον λόγο του Νετανιάχου, ούτε στα λόγια των Δυτικών. Ξέρει, από πείρα, ότι αυτοί δεν σέβονται τον λόγο τους. «Θέλουν και το βούτυρο και τα λεφτά που κοστίζει » (γαλλική έκφραση, για τα «όλα δικά τους»). Δεν πρόκειται λοιπόν ο Πούτιν να εγκαταλείψει το Ιράν. Αυτό θα ήταν άλλωστε ένα μεγάλο στρατηγικό σφάλμα. Φτάνει να κοιτάξει κανείς τον χάρτη για να πειστεί. Το Ιράν είναι γεωγραφικά ένα σημαντικό τμήμα της OCS ( Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης) της οποίας είναι μέλος-παρατηρητής, από14ετίας.

Εξ άλλου, το Ισραήλ, χώρα μικροσκοπική, στερούμενη στρατηγικού βάθους, θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξή της εάν επιτίθετο στο Ιράν, είτε άμεσα, είτε μέσω των ΗΠΑ. ΄Ένα μαζικό πλήγμα αντιποίνων, προερχόμενο από το Ιράν, θα ήταν λογικό και δικαιολογημένο. Το εβραϊκό πυρηνικό κέντρο της Ντιμόνα θα μπορούσε να πληγεί από ιρανικό βομβαρδισμό. Οι Ιρανοί έχουν ήδη αποδείξει, στην Συρία, ότι μπορούν να πλήξουν από απόσταση, με ακρίβεια, εκτοξεύοντας από την επικράτειά τους. Ο αντιαεροπορικός «σιδερένιος τρούλος» του Ισραήλ έχει δείξει, σε πολλές περιπτώσεις, τα όριά της αποτελεσματικότητάς του. Θα ήταν ασφαλώς ευπρόσβλητος σε ένα πλήγμα καταιγισμού. Ακόμη και αν τα 90% των ιρανική πυραύλων καταστρέφονταν πριν να φθάσουν στον στόχο τους, τα 10% αναμφίβολα θα αρκούσαν για να επιτύχουν το αποτέλεσμα. Εξ άλλου, οι πύραυλοι μικρότερου βεληνεκούς του Εσμπολά και των Παλαιστινίων θα μπορούσαν να συμπληρώσουν τον μαζικό βομβαρδισμό, κατευθυνόμενοι σε άλλους στόχους. Το Ισραήλ θα είχε τότε πράγματι ένα πρόβλημα επιβίωσης.

Παράλληλα τα ιρανικά πλήγματα αντιποίνων θα στόχευαν επίσης τις χώρες συμμάχους του Ισραήλ και των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο: Την Σαουδική Αραβία, τους συμμάχους της εναντίον του Ιράν και τις Δυτικές βάσεις στα εδάφη τους. Αυτό θα προκαλούσε μιαν πετρελαϊκή κρίση πρωτοφανούς έκτασης στην Ιστορία. Οι δυτικές χώρες και οι πληθυσμοί τους, ανήσυχες για την αγοραστική τους δύναμη, δεν είναι έτοιμες να αντιμετωπίσουν μιαν τέτοια κρίση στην οικονομική και κοινωνική κατάσταση που βρίσκονται, όταν μάλιστα οι εναλλακτικές πηγές πετρελαίου (Ρωσία, Βενεζουέλα, Ιράν, Αλγερία, Λιβύη, ακόμη και Νιγηρία) δεν είναι πραγματικά παθιασμένοι οπαδοί του Δυτικού στρατοπέδου. Για την Νιγηρία διαβάστε στην Μοντ:

https://www.francetvinfo.fr/monde/journal-du-monde-de-france-24/au-nigeria-la-chine-fait-recette_2923165.html-

Αυτά εξηγούν την εξαιρετική προσοχή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, που προτιμούν λύσεις λιγότερο δραστικές, όταν μάλιστα μια εμπόλεμη σύρραξη θα μπορούσε να αποδειχτεί καταστροφική για τον δυτικό κόσμο ολόκληρο και για τις ίδιες τις ΗΠΑ, που δεν είναι σήμερα σε εξαιρετική φόρμα, οικονομικά και στρατιωτικά.

Οι εναλλακτικές επιλογές αντί της ένοπλης σύρραξης νομίζω ότι είναι σήμερα τρεις:

1.- Η επιδίωξη μιας «Αλλαγής Καθεστώτος» στο Ιράν, με την προσπάθεια πρόκλησης οικονομικής ασφυξίας, με τις κυρώσεις και την απαγόρευση, που ανακοινώθηκε σε όλες τις χώρες, να συναλλάσσονται με το Ιράν. Είναι ο σημερινός στόχος της σημερινής πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν.

Μετά 40 χρόνια αποτυχίας, η επιδίωξη μιας αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν έχει μικρές πιθανότητες επιτυχίας, εάν το Ιράν διατηρήσει την υποστήριξη της Ρωσίας, της Κίνας, της Ινδίας και πολλών άλλων χωρών που συνδέονται με την Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης και την πολύ-κεντρικότητα. Και πολύ περισσότερο μια και ο χρόνος λειτουργεί σήμερα εναντίον των αντιπάλων του Ιράν, που μπορεί να βρεθούν σύντομα αντιμέτωποι με μια μεγάλη οικονομική και χρηματιστική κρίση, συνδεόμενη με τον όγκο του χρέους και των εμπορικών και δημοσιονομικών ελλειμμάτων των ΗΠΑ.

2.- Μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων σε μια λύση δύο κρατών, που σήμερα υποστηρίζεται από την ομοφωνία σχεδόν της διεθνούς κοινότητας, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση των ΗΠΑ. Ο Νετανιάχου και ο Τραμπ δεν την θέλουν…

3.-Τη λύση ενός ενιαίου δι-εθνικού κράτους, με τους Ισραηλινούς και τους ΄Αραβες να συμβιώνουν ειρηνικά στην ίδια επικράτεια. Και οι δυο πλευρές απορρίπτουν σήμερα αυτό το είδος λύσης, που δεν λύνει το πρόβλημα του δικαιώματος επανόδου, που είναι ιερό για τους Παλαιστινίους και είναι αδιανόητο για την εβραϊκή κοινότητα, που θα γινόταν περιορισμένη μειοψηφία.

*

Το συμπέρασμά μου είναι απλό. Περιμένω περισσότερο σήμερα, ότι επίκειται μια μεγάλη οικονομική, χρηματιστηριακή και νομισματική κρίση, που θα ξεκινήσει από τις ΗΠΑ και θα επεκταθεί σε όλο τον κόσμο, παρά την έκρηξη, βραχυπρόθεσμα, μιας ανοικτής σύρραξης, μεταξύ της συμμαχίας Ισραήλ-ΗΠΑ και Ιράν.

Αυτή η αναπόδραστη οικονομική κρίση θα πρέπει να ανατρέψει τα δεδομένα και ίσως να προκαλέσει αντιδράσεις απροσδόκητες και επικίνδυνες «φυγής προς τα εμπρός» εκ μέρους των ΗΠΑ, που διαθέτουν πάντοτε ένα σημαντικό στρατιωτικό εργαλείο. Αλλά μέχρι τότε, η επιδίωξη μιας «Αλλαγής Καθεστώτος» στο Ιράν θα πρέπει να μείνει η προτιμητέα επιλογή, παρά τις ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας της.

Σε ότι αφορά τις Ισραηλινές εκλογές, διαπιστώνω ότι ο Νετανιάχου δεν συγκέντρωσε υπέρ του ονόματός του παρά 1,140.000 ψήφους σε σύνολο 6.340.000 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων (λιγότερο του 18% των εγγεγραμμένων). Πολλοί ΄Αραβες ψηφοφόροι απείχαν από αυτές τις εκλογές και οι απόντες έχουν πάντοτε άδικο.

Ο Νετανιάχου θα κυβερνήσει λοιπόν μια χώρα, που τα 82% των κατοίκων της διάλεξαν να ψηφίσουν κάποιον άλλον από αυτόν, ή να απόσχουν…

Εάν 100.000 ψηφοφόροι του Λικούντ είχαν ψηφίσει Γαλάζιο και Λευκό, ή αν οι άραβες ισραηλινοί είχαν ψηφίσει σε ίση αναλογία με την εβραϊκή κοινότητα, τα δεδομένα της ισραηλινής πολιτικής ζωής και της εξωτερικής πολιτικής του εβραϊκού κράτους θα είχαν κάποιαν ελπίδα εξέλιξης…

Δεν μπορεί παρά να μας ξαφνιάζει και να μας αφήνει κατάπληκτους η διαπίστωση ότι εκατό χιλιάδες ψηφοφόροι μια μικρής χώρας, λιγότερων των 9 εκατομμυρίων κατοίκων, μπορούν να επηρεάσουν σε τέτοιον βαθμό την εξωτερική πολιτική της χώρας αυτής και σε προέκταση την πολιτική της τριάδας ΗΠΑ-Βρετανίας-Γαλλίας και του Νατοϊκού κοπαδιού που τις ακολουθεί. Και αυτό πάντοτε ως εκ των πιέσεων μιας διασποράς ισχυρής σε επιρροή, σε επαγρύπνηση και κυρίως σε συνέργεια με την ισραηλινή κυβέρνηση. Μένουμε ενεοί βλέποντας πως τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ενός μικροσκοπικού εβραϊκού κράτους μπορούν να βαρύνουν για ειρήνη ή παγκόσμιο πόλεμο και για την μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη.

Σημείωση Αρθρογράφου: Ο σημερινός πληθυσμός της Παλαιστίνης αποτελείται από 13,8 εκατομμύρια κατοίκους από δύο σχεδόν ισομερείς εθνικές ομάδες.

Η εβραϊκή κοινότητα υπολογίζεται σε 6,9/7 εκατομμύρια κατοίκους

Η αραβική κοινότητα, σε 1,9 εκατομμύρια άραβες, πολίτες του Ισραήλ και 4,9 εκατομμύρια άραβες που ζουν στα κατεχόμενα εδάφη. Σύνολο Αράβων στην Παλαιστίνη 6,8 εκατομμύρια.

Οι εκτός Παλαιστίνης Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, που διεκδικούν το δικαίωμα επανόδου είναι 5 έως 6 εκατομμύρια, που θα έρχονταν να προστεθούν στους 6,8 εκατομμύρια που επιβιώνουν εκεί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Bryan MacDonald , RT, Russia Today, 23-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Κράσνονταρ, Ρωσία. Η νίκη του Βολόντιμιρ Ζελένσκι στις ουκρανικές προεδρικές εκλογές της Κυριακής σημειώνει την χρονική στιγμή όπου το Δυτικό κύμα «λαϊκισμού» φτάνει στον μετα-σοβιετικό χώρο.
Σημειώνει επίσης την πλήρη απόρριψη της διχαστικής εθνικιστικής γραμμής που ακολούθησε ο αντίπαλός του, Πέτρο Ποροσένκο, τα τελευταία πέντε χρόνια.

Όπως ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ και ο Πέπε Γκρίλο (ιδρυτής του κινήματος 5 Αστέρων) της Ιταλίας, ο Ζελένσκι αξιοποίησε μια σημαντική τηλεοπτική δημοτικότητα για πολιτικό κέρδος, αλλά τα κατάφερε με ένα ενοποιητικό πρόγραμμα στην εκστρατεία του, σε αντίθεση με την διχαστική ρητορική του αντιπάλου του.
Τώρα η Ουκρανία αντιμετωπίζει μιαν ασυνήθιστη κατάσταση. Αντικατέστησε έναν ιδεολογικά φανατικό πρόεδρο με μια τελείως άγνωστη ποσότητα. Κάποιον που  δεν διαθέτει καμιά κοινοβουλευτική βάση και θα πρέπει να περιμένει έξη μήνες ως τις εκλογές για την νέα Βουλή.
Το παράδοξο του  ουκρανικού Μεϊντάν του 2014 (εξέγερσης/πραξικοπήματος) ήταν ότι έμοιαζε με επανάσταση, αλλά η κατάληξή του αποδείχτηκε περισσότερο σαν νέα διευθέτηση των καθισμάτων στο κατάστρωμα του Τιτανικού, παρά σαν πραγματική αλλαγή εξουσίας. Τώρα εκείνα τα μπούμερανγκ που εκτοξεύθηκαν τότε μπορεί τελικά να επιστρέφουν. Και οι Δυτικοί υποστηρικτές εκείνου του κινήματος δεν έχουν παρά τους εαυτούς τους να καταριούνται, γιατί κοίταξαν να προωθήσουν τα δικά τους γεωπολιτικά σχέδια αντί της γνήσιας επιθυμίας των Ουκρανών για την αλλαγή.
Απατημένοι ήρωες;
Ο Πέτρο Ποροσένκο ήταν λάθος επιλογή για την ηγεσία τής μετά το Μεϊντάν Ουκρανίας, που προέκυψε από την υπόσχεση της πλήρους ανασυγκρότησης των πολιτικών ηγεσιών. Η επιλογή  ενός  δισεκατομμυριούχου,που είχε διατελέσει υπουργός υπό τους προέδρους Βίκτορα Γιουσένκο και Βίκτορα Γιανούκοβιτς, αποτελούσε μιαν άμεση προδοσία των υποσχέσεων που δόθηκαν στους δρόμους του Κιέβου.
Ο Ποροσένκο και το περιβάλλον του ήσαν προϊόντα της δεκαετίας του 1990, όταν συγκροτήθηκε το μετα-σοβιετικό ολιγαρχικό σύστημα. Και οι περιορισμένες μεταρρυθμίσεις στις οποίες συγκατατέθηκαν, αποσπάσθηκαν υπό την πίεση των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Ίσως οι κυβερνώντες να είχαν δίκιο να αντιστέκονται σ΄αυτές τις πιέσεις για μεταρρυθμίσεις. Τα σκληρά μέτρα που εφαρμόσθηκαν εξώθησαν στην μετανάστευση εκατομμύρια Ουκρανούς, κυρίως στην Πολωνία και στην Ρωσία. Η ροή προς την Ρωσία αποτελεί εντυπωσιακό παράδοξο, με δεδομένη την εκστρατεία του Ποροσένκο κατά της γειτονικής χώρας.
Η στρατηγική του απερχόμενου προέδρου ήταν ολοφάνερη. Και κυνική. Ήξερε ότι μπορούσε να υπολογίζει στην Δυτική υποστήριξη, όσο θα ακολουθούσε μιαν αντιρωσική στάση, και στον διάβολο οι υποσχέσεις για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Επειδή, όπως θαυμάσια γνώριζε ο Ποροσένκο, οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον θα ανεχθούν οποιεσδήποτε αταξίες, όσο εξυπηρετούνται τα πολιτικά σχέδιά τους.
Για παράδειγμα, δείτε την Δυτική διακριτική σιωπή όταν ο Ποροσένκο πέταξε τον αγαπημένο των ΗΠΑ Μιχαήλ Σαακασβίλι έξω από την ουκρανική πολιτική σκηνή. Μέσα σε ένα εξάμηνο και κάτι, ο πρώην Πρόεδρος της Γεωργίας, από Διοικητής της Οδησσού έγινε άπατρις, αφού ο Ποροσένκο του αφαίρεσε την ουκρανική υπηκοότητα και αργότερα τον απέλασε. Και όλα αυτά χωρίς ψίθυρο διαμαρτυρίας από το Δυτικό κατεστημένο, που κάποτε λάτρευε και προωθούσε τον Σαακασβίλι.

Πέτρο Ποροσένκο
Ατυχώς, για τον Ποροσένκο, οι Ουκρανοί ψηφοφόροι δεν ήταν τόσο συγκαταβατικοί. Και τώρα η Δύση θα πρέπει να βολευτεί με τον Ζελένσκι, που μπορεί να αποδειχτεί περισσότερο Ουκρανόφιλος  από Δυτικόφιλος. Εάν φανεί τέτοιος, θα είναι γιατί ξέρει ότι, εάν η Ουκρανία έχει κάποια πιθανότητα να ευημερήσει, θα πρέπει να εξομαλύνει κάπως τις σχέσεις της με την Ρωσία, που εξακολουθεί να είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της.
Πραγματική αλλαγή;
Οι τηλεοπτικές σειρές του Ζελένσκι, «Υπηρέτης του Λαού», ήταν ουσιαστικά μια δραματοποιημένη προεκλογική διαφήμιση, που εισήγε τον ηθοποιό μέσα σε εκατομμύρια σπίτια και συνήθιζε τους απλούς Ουκρανούς στην εικόνα του ως επικεφαλής της χώρας. Αν και, φυσικά, πολλοί μπορεί να ψήφισαν το ίνδαλμα του Βασίλ Χολομπορόντκο (του καθηγητή που  υπεδύετο), παρά το πραγματικό προϊόν.
Στο σήριαλ, ο Χολομπορόντκο είναι ένας άκαμπτος αγωνιστής, που μάχεται με τις διεφθαρμένες ελίτ. Και φυσικά η διαφθορά ήταν το κύριο θέμα για τους Ουκρανούς ψηφοφόρους, που ξέρουν ότι ο Ποροσένκο, ολιγάρχης ο ίδιος, δεν επρόκειτο ποτέ να ανατρέψει το σύστημα στο οποίο οφείλει την περιουσία του.
΄Ετσι, ο Ζελένσκι, ή τουλάχιστον ο εικονικός πολιτικός που υποδύεται στο σήριαλ, ήταν φυσικά πιο αξιόπιστος από τον αντίπαλό του, όταν υποσχόταν να αντιμετωπίσει την εξαγορά.
Ο Ζελένσκι επίσης επέλεξε  μια θετική προεκλογική πλατφόρμα, αποφεύγοντας τις ανεδαφικές υποσχέσεις. Αντίθετα, ο Ποροσένκο επέμεινε στην ικανότητά του να αντιμετωπίσει σθεναρά την Ρωσία. Αλλά με αυτήν την τακτική έδινε συχνά την εντύπωση πως νόμιζε ότι μονομαχεί με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, αντί με τον εκλογικό του αντίπαλο.
Επιπλέον, η αντιρωσική πολεμική του, συχνά σε επίπεδο υστερίας, απόδιωχνε ψηφοφόρους στις κεντρικές, τις νότιες και τις ανατολικές περιοχές, πολλοί από τους οποίους συμμετέχουν στην ρωσική πολιτισμική παράδοση και έχουν την ρωσική ως μητρική γλώσσα τους. Αλλά ,αυτή η αντιρωσική έμφαση δεν φαίνεται να καρποφόρησε ούτε στις πιο ευπρόσδεκτες δυτικές περιοχές, καθώς τα «έξιτ-πολ» έδειξαν ότι ο Ποροσένκο έχασε παντού, εκτός της (ιστορικά Δυτικόστροφης) Γαλικίας.
Παρεμπιπτόντως, όπως και αν κρίνει κανείς τον Ποροσένκο, αυτός τουλάχιστον άνοιξε τον δρόμο για μιαν ειρηνική μετάσταση της εξουσίας και -ακόμη σημαντικότερο- για μιαν ειρηνική αλλαγή των ηγετικών δυνάμεων. Και αυτό είναι κάτι που η Ρωσία και μέγα μέρος της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης, δεν έχει ακόμη δοκιμάσει.
Τούτου λεχθέντος, ο περισσότερος κόσμος εδώ είδε τις ουκρανικές εκλογές σαν τσίρκο και τις παρακολούθησε σαν μια ταινία της τηλεόρασης. Από  αυτή την άποψη, η διεξαγωγή της προεκλογικής εκστρατείας στην Ουκρανία  δεν ενίσχυσε τις προοπτικές απομίμησης της Δυτικού τύπου δημοκρατίας στην Ρωσία.
Ο Ζελένσκι μπορεί να αποδειχτεί αναποτελεσματικός. Και αν δεν κατορθώσει να επιτύχει μιαν ριζική αναδιάταξη δυνάμεων στην Βουλή το φθινόπωρο, θα καταστεί πολιτικά ανίσχυρος.
Ωστόσο, η εκλογική νίκη του επιβεβαιώνει ότι οι Ουκρανοί κουράστηκαν να χρησιμεύουν σαν πιόνια, τόσο από εξωτερικούς παράγοντες όσο και από τις δικές τους ηγεσίες.
Η Δύση στήριξε τον λάθος άνθρωπο με τον Ποροσένκο. Και προηγουμένως, η Ρωσία διέπραξε το ίδιο λάθος με τον προκάτοχό του, Γιανούκοβιτς. Ο Ζελένσκι θα έπραττε σοφά να βάλει πρώτη την Ουκρανία και να συνειδητοποιήσει ότι η λογική του «όλα για όλα» δεν οδηγεί την χώρα του πουθενά.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου