Articles by "Στυλιανού"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Pars Today, Comite Valmy, 21-11-20

[To κατωτέρω ρεπορτάζ του Ιρανικού πρακτορείου ειδήσεων είναι διαφωτιστικά αποκαλυπτικό για το δαιμονικό ζατρίκιο «σχέσεων συμπαράταξης» των γειτόνων Ρωσίας, Τουρκίας, Ιράν.
Το πρακτορείο Παρς αποτελεί την ημιεπίσημη φωνή του Ιράν, τον αυθεντικό εκφραστή της ιρανικής κυβέρνησης. Το πορτραίτο, επομένως, της Τουρκίας που σκιαγραφεί είναι διαφωτιστικό για τα αισθήματα που το υπαγορεύουν.
Οι αποκλειστικές πληροφορίες που μεταδίδει αποκαλύπτουν την στενή παρακολούθηση των δρωμένων της Τουρκίας σε τρία μέτωπα ζωτικού ενδιαφέροντος για το Ιράν. Διαφωτιστική είναι και η απερίφραστα επικριτική στάση του Ιράν για την Ιώβεια ανοχή του Κρεμλίνου στις υποχθόνιες τουρκικές επιχειρήσεις εναντίον και των ρωσικών συμφερόντων –επίκριση που υποδηλοί κίνδυνο επιπτώσεων στις σχέσεις Ιράν- Ρωσίας. Πολλαπλά, επομένως, ενδιαφέρον το ρεπορτάζ και για τον εδώ διπλωματικό παρατηρητή.]

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Την Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου, ο Πρόεδρος Πούτιν προειδοποίησε τον άξονα ΗΠΑ/ΝΑΤΟ ενάντια στην επανάληψη του πολέμου στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ εάν δεν τηρηθούν οι όροι της εκεχειρίας. Σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, υπαινισσόταν τις προσπάθειες της Τουρκίας να παρέμβει στρατιωτικά στις τάξεις των δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν, σε μια προσπάθεια παρεμπόδισης της ρωσικής ειρηνευτικής αποστολής που έχει ήδη επιτρέψει την ανάπτυξη χιλίων στρατιωτών των ειδικών δυνάμεων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
«Όσοι προσπαθούν να εμποδίσουν την εφαρμογή της συμφωνίας Ναγκόρνο-Καραμπάχ πρέπει να γνωρίζουν ότι ο πόλεμος θα αντικαταστήσει αυτό το σχέδιο», προειδοποίησε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν. Και συνέχισε: «Όλες μας οι προσπάθειες, η βοήθειά μας πρέπει να είναι προς το συμφέρον του λαού της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν».
Τι ακριβώς σημαίνει η προειδοποίηση του Ρώσου προέδρου;
Πράγματι, το τουρκικό κοινοβούλιο ψήφισε την ανάπτυξη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, αν και η Ρωσία εξακολουθεί να αντιτίθεται σε αυτήν. Η ιδέα της Άγκυρας είναι προφανώς να κάνει μιαν επανάληψη του Iντλίμπ (στη Συρία), όπου κοινές στρατιωτικές περιπολίες Ρωσίας/Τουρκίας χρησιμεύουν κυρίως ως παραβάν για μια εδαφική κατοχή που επιτρέπει να παραμένει άθικτη η δεξαμενή τρομοκρατών στην υπηρεσία του Σουλτάνου.
Είναι ένα εργοστάσιο για την παραγωγή τρομοκρατών, και για την άντληση χρημάτων όποτε ο Ερντογάν το κρίνει σκόπιμο. Για τους παρατηρητές, το θολό καθεστώς του Ναγκόρνο-Καραμπάχ στο ρωσικό σχέδιο εκεχειρίας είναι η αχίλλειος πτέρνα. Θα παραμείνει το Ναγκόρνο Καραμπάχ αυτόνομο κράτος ή θα ενταχθεί στη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν;
Αυτή η αδιαφάνεια είναι που κάνει το Nαγκόρνο Καρσαμπάχ ένα δυνητικά εκρηκτικό ζήτημα, κάπως όπως και το θέμα των Κούρδων, όπου μια εθνοτική ομάδα εξυπηρετεί κάθε τόσο τα συμφέροντα των δυτικών δυνάμεων και των συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ. Μετά τη στρατιωτική ήττα του, ο Αρμένιος πρωθυπουργός Πασινιάν, ο οποίος αρνείται να παραιτηθεί, έχει στραφεί σε αναζήτηση στήριξης στα Εμιράτα του Περσικού Κόλπου, ελπίζοντας να τροφοδοτήσει τις εντάσεις ΗΑΕ-Τουρκίας. Αλλά αυτό θα δημιουργούσε ένα ευνοϊκό πλαίσιο για την ανάφλεξη των εχθροπραξιών και την μετατροπή του Ναγκόρνο Καραμπάχ - όπως και στη Λιβύη και στο Ιντλίμπ- σε τροφείο μισθοφόρων τρομοκρατών στην υπηρεσία της Άγκυρας.
Πράγματι, πληροφορίες από ρωσικές στρατιωτικές πηγές ανέφεραν ότι, αρκετά αεροσκάφη στρατιωτικών μεταφορών Airbus A400M με Τούρκους στρατιώτες προσγειώθηκαν σε ένα από τα αεροδρόμια του Μπακού, πρωτεύουσας του Αζερμπαϊτζάν την Παρασκευή (20 Νοεμβρίου). Για τον αριθμό των στρατιωτών που αποβιβάσθηκαν δεν υπήρξαν πληροφορίες. Η πηγή αναφέρει ότι αυτό το άγημα του «τουρκικού στρατού» θα «συλλειτουργήσει με τη Ρωσία»: «Το άγημα θα λειτουργήσει ως παρατηρητής στο έδαφος του Αζερμπαϊτζάν και η παρουσία του συνδέεται με το μνημόνιο που υπεγράφη νωρίτερα μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας για τη συγκρότηση του Παρατηρητηρίου. Η υποστήριξή της επιτρέπει στον τουρκικό στρατό, σε συνεργασία με τη ρωσική πλευρά, να παρακολουθεί τη συμμόρφωση του Ερεβάν και του Μπακού στην κατάπαυση του πυρός στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ".
Ωστόσο, το ρωσικό ΥΠΕΞ είχε ήδη απορρίψει την προοπτική «κοινών περιπολιών Τουρκίας-Ρωσίας» τονίζοντας ότι το κέντρο εποπτείας της εκεχειρίας Τουρκίας-Ρωσίας θα παραμείνει στο τεχνικό επίπεδο, αναπτύσσοντας μόνο μη επανδρωμένα αεροσκάφη και στέλνοντας εξ αποστάσεως τα στοιχεία στον τουρκικό στρατό. Ωστόσο, η ανάπτυξη του τουρκικού στρατού στο Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι αυτό που επιδίωκε ο άξονας ΗΠΑ/ΝΑΤΟ από την αρχή, γνωρίζοντας τις δυνατότητες της Τουρκίας να κινητοποιήσει τα τρομοκρατικά στρατεύματά της και να τα εγκαταστήσει στις πύλες της Ρωσίας. Είναι ο Πρόεδρος Πούτιν, τόσο πρόθυμος να βγάλει τον Ερντογάν από το στρατόπεδο των ΗΠΑ, κάνοντας εδώ έναν σοβαρά λανθασμένο υπολογισμό;
"Το Τουρκικό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την Τρίτη (17 Νοεμβρίου) πρόταση η οποία επιτρέπει την ανάπτυξη στρατευμάτων στο Αζερμπαϊτζάν για την παρακολούθηση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός που επετεύχθη στην περιοχή Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η πρόταση εξουσιοδοτεί την κυβέρνηση να στείλει στρατεύματα στην περιοχή για ενιαύσια θητεία. Οι ακριβείς αριθμοί θα καθοριστούν από τον Πρόεδρο. Το κείμενο αναφέρει επίσης τη δημιουργία ενός "Κοινού Κέντρου" Τουρκίας-Ρωσίας με αποστολή παρακολούθησης της κατάπαυσης του πυρός, και διευκρινίζει ότι Τούρκοι πολίτες και στρατιωτικοί θα συμμετάσχουν εάν χρειαστεί στις δραστηριότητες του κέντρου.
Παρεμπιπτόντως, η Ρωσία υπολογίζει σε αυτή τη μεγάλη αεροπορική βάση που πρόκειται να δημιουργήσει στο Ναγκόρνο Καραμπάχ για να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Ωστόσο, φαίνεται να ξεχνά ότι η παρουσία της βάσης της στο Χμειμίμ (στη Συρία) δεν εμπόδισε την Τουρκία να καταστήσει το Ιντλίμπ «Τεροριστάν» (Τρομοκράτος),σημειώνει ένας ειδικός.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



NL Times, 16-11-20
Μετάφραση: Μ.Σ.

Οι μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών NSA καταχρώνται εδώ και χρόνια μια συμφωνία συνεργασίας με τη Δανία για να κατασκοπεύουν συμμάχους στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων της Ολλανδίας, ανέφερε ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός DR της Δανίας, επικαλούμενος έναν πληροφοριοδότη και επιβεβαίωση από διάφορες πηγές.

Σύμφωνα με τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα της Δανίας, η NSA και η στρατιωτική υπηρεσία της Δανίας FE υπέγραψαν συμφωνία το 2008, με την οποία οι Αμερικανοί θα βοηθούσαν τη Δανία να αξιοποιήσει τα καλώδια του διαδικτύου. Σε αντάλλαγμα, η NSA απέκτησε πρόσβαση σε καλώδια διαδικτύου στην Ανατολική Ευρώπη. Μαζί επεξεργάζονταν τα δεδομένα σε ένα κέντρο δεδομένων κοντά στο αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης, το οποίο οικοδομήθηκε γι’ αυτόν τον σκοπό..

Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν αυτή την πρόσβαση στο διαδίκτυο και για να κατασκοπεύσουν την ίδια τη Δανία, και τις γύρω χώρες, συμπεριλαμβανομένων της Ολλανδίας, της Γερμανίας και της Σουηδίας, δήλωσε στο δίκτυο DR ο πληροφοριοδότης, πρώην υπάλληλος της FE. Ως συγκεκριμένο στόχο στη Δανία ανέφερε τη δανική αμυντική εταιρεία Terma, αλλά για την Ολλανδία δεν ανέφερε συγκεκριμένους στόχους.

Σύμφωνα με την DR, ο πληροφοριοδότης εξέφρασε ανησυχίες για τη Δανο-αμερικανική συνεργασία σε εσωτερικές ακροάσεις, και όταν δεν ελήφθησαν μέτρα, διέρρευσε τις σχετικές εκθέσεις σε μια εποπτική αρχή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα αρκετοί αξιωματούχοι της FE να τεθούν σε διαθεσιμότητα το περασμένο καλοκαίρι. Ο Βόλσκραντ ρώτησε την ολλανδική μυστική υπηρεσία γι’ αυτήν την υπόθεση . Εκπρόσωπος της υπηρεσίας δεν απάντησε αν η Ολλανδία γνώριζε αυτή την κατασκοπεία. "Όλοι κατασκοπεύουν", είπε ο εκπρόσωπος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Alexander Lemoin, Observateur Continental 17-11-20
Mετάφραση: Μ.Στυλιανού

Η απόλυση εκατοντάδων πιλότων μαχητικών F-16 από την τουρκική κυβέρνηση μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 2016 έχει επηρεάσει σοβαρά την επιχειρησιακή λειτουργία της πολεμικής αεροπορίας της χώρας, γεγονός που εξηγεί το ενδιαφέρον της Άγκυρας να αγοράσει ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα το συντομότερο δυνατόν.

Αυτό έγραψε ο στρατιωτικός αναλυτής Μάικλ Πεκ στο άρθρο του στις σελίδες του αμερικανικού περιοδικού The National Interest.

"Η εκπαίδευση στρατιωτικών πιλότων είναι πολύ ακριβή. Σύμφωνα με την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, η εκπαίδευση ενός νέου πιλότου για να πετάξει ένα αεροσκάφος όπως το F-35 κοστίζει 11 εκατομμύρια δολάρια, ενώ η εμπειρία αρκετών ετών ενός βετεράνου πιλότου είναι ανεκτίμητη», δήλωσε ο δημοσιογράφος.

Ωστόσο, για πολιτικούς λόγους η κυβέρνηση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν "έχει καθαρίσει τόσο ριζικά την αεροπορία της για να ξεφορτωθεί τους πιθανόν μη πιστούς πιλότους και εκπαιδευτές που τώρα μετά βίας μπορεί να ελέγξει τα μαχητικά F-16", συνεχίζει ο ειδικός.

Μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος, η τουρκική κυβέρνηση απέλυσε χιλιάδες στρατιωτικούς για φερόμενους δεσμούς με το κίνημα Χιζμέτ, του Ισλαμικού ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος θεωρείται ένας από τους διοργανωτές και "ιδεολογική έμπνευση" του στρατιωτικού πραξικοπήματος.

Σύμφωνα με τον Μάικλ Πεκ, όταν περισσότεροι από 300 Τούρκοι πιλότοι έμειναν άνεργοι, οι αρχές άρχισαν να αναζητούν ειδικούς στο εξωτερικό για να καλύψουν το έλλειμμά τους. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες απέρριψαν το αίτημα της Τουρκίας να στείλει εκπαιδευτές πτήσεων και να βοηθήσει τον σύμμαχό της στο ΝΑΤΟ να εκπαιδεύσει νέους πιλότους των F-16. Στη συνέχεια, η Τουρκία ζήτησε από το Πακιστάν, το οποίο έχει επίσης τέτοιους Αμερικανούς μαχητικούς βομβιστές στις δυνάμεις του, "αλλά το αίτημα δεν απέδωσε", ανέφερε ο αναλυτής, χωρίς να εξηγήσει τους λόγους για την αποτυχία της Άγκυρας να καθιερώσει συνεργασία με το Ισλαμαμπάντ.

Σύμφωνα με τον Μάικλ Πεκ, οι ελλείψεις προσωπικού στην Τουρκική Πολεμική Αεροπορία και η συνακόλουθη μείωση του επιχειρησιακού δυναμικού ώθησαν τη διοίκηση να λάβει ασύμμετρα μέτρα με τη μορφή ταχείας αγοράς αντιαεροπορικών συστημάτων S-400 από τη Ρωσία. Η εν λόγω σύμβαση υπεγράφη με τη Μόσχα το 2017 και δύο χρόνια αργότερα η Τουρκία απέκτησε το πρώτο μέρος αυτών των αντιαεροπορικών συστημάτων.

Το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία τη νύχτα της 15ης-16ης Ιουλίου 2016 άφησε πάνω από 150 νεκρούς και περισσότερους από 2.000 τραυματίες. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, οι τουρκικές αρχές κήρυξαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία ήρθη τον Ιούλιο του 2018. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διώχθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Σε αυτούς περιλαμβάνονται στρατιωτικό προσωπικό, αστυνομικοί, εισαγγελείς και δικαστικά όργανα, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εκπρόσωποι άλλων επαγγελμάτων. Ο Ισλαμικός ιεροκήρυκας Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος κατοικεί στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1999, θεωρείται από τις τουρκικές αρχές ως ο ηγέτης του "τρομοκρατικού δικτύου" FET, το οποίο συμμετείχε στην απόπειρα πραξικοπήματος. Η Άγκυρα απαιτεί την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε στις 25 Οκτωβρίου 2019 το τέλος του πρώτου σταδίου προμήθειας εξαρτημάτων των S-400 στη χώρα. Στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους της σύμβασης μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, 30 αεροσκάφη προσγειώθηκαν στην αεροπορική βάση Murted. Οι πρώτες παραδόσεις των S-400 ξεκίνησαν στην Τουρκία στις 12 Ιουλίου 2019. Το δεύτερο στάδιο προμήθειας ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων στους Τούρκους ξεκίνησε στις 27 Αυγούστου και ολοκληρώθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου. Ρωσία και Τουρκία υπέγραψαν συμβόλαιο αγοράς των S-400 το 2017. Η Τουρκία έχει αποκτήσει τέσσερα τμήματα αυτών των συστημάτων για 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετάφραση/ Εισαγωγή : Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Γάλλος απόστρατος στρατηγός Ντομινίκ Ντελαβάρντ, πρώην αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας στρατού, γαλλική αυθεντία της γεωπολιτικής, με διεθνή αναγνώριση, βαθύς γνώστης της Αμερικής, όπου υπηρέτησε επί τριετία και τιμήθηκε με το αμερικανικό παράσημο της αξίας, τακτικός τώρα συνεργάτης του οργάνου των Γάλλων Nτεγκωλικών Comite Valmy, σε τελευταίο άρθρο του προβαίνει σε μιαν σπάνια για την ψυχρή αντικειμενικότητα και την διεξοδικότητα αξιολόγησης των συνθηκών διεξαγωγής των αμερικανικών εκλογών, του αποτελέσματος τους και των συνεπειών που προοιωνίζονται για τις ΗΠΑ, τον κόσμο, την Ευρώπη και την Γαλλία.

Το άρθρο του, υπό μορφή απάντησης σε ερωτήσεις φίλων του, είναι μακροσκελέστατο ( 3.230 λέξεις, 10 σελίδες Α4) και υποχρεώνει σε σύντμηση για το ευρύ κοινό.

Το πρώτο και μεγαλύτερο μέρος του άρθρου αφορά την ερώτηση εάν το αποτέλεσμα είναι καρπός νοθείας των εκλογών.

Ο στρατηγός Ντελαβάρντ κατ αρχήν υπενθυμίζει ότι ολόκληρη η τετραετής προεδρική θητεία του Τραμπ αναλώθηκε στην αντιμετώπιση ενός συνεχούς, αμείλικτου και εξοντωτικού πολέμου από τις συνασπισμένες δυνάμεις του βαθέως αμερικανικού κράτους και του διεθνούς δικτύου των συνωμοτών σχεδιαστών της παγκοσμιοποίησης, ( Σημ: πολύ-δισεκατομμυριούχων Ρότσιλδ, Σόρος, Γκέιτς, Σβαμπ, ΣΙΑ, ΜΙ6, Μπίλντερμπεργκ, Νταβός , ΕΛΙΑΜΕΠ, και ΜΚΟ όπου γης και του συνόλου των αμερικανικών και ευρωπαϊκών Μέσων Μαζικού Εξανδραποδισμού που αυτοί ελέγχουν, όπως και των κυβερνήσεων της Ε.Ε.)

΄Ολος αυτός ο συρφετός των «ελίτ» της Δύσεως έσπευσε, με αποστολή συγχαρητηρίων, να αναγνωρίσει/νομιμοποιήσει την εκλογή του Μπάϊντεν, προ του τερματισμού διαλογής των ψήφων, προ της έκδοσης αποτελέσματος και σε πείσμα καταγγελιών και μαρτυριών οργίου νοθείας.

Ο στρατηγός Ντελαβάρντ εξηγεί ότι το εξοντωτικό μίσος αυτών των συντριπτικών δυνάμεων εναντίον του Τραμπ και η κινητοποίηση κάθε δόλιου και ανέντιμου μέσου για την ανατροπή του οφείλεται
στον διακηρυγμένο απερίφραστα πατριωτισμό του και την αγωνιστική αντίθεση του στην μανιώδη επιχείρηση μιας παγκόσμιας μαφίας κροίσων συνωμοτών για την ψηφιακή λοβοτομή και την μετάλλαξη των λαών από κοινωνικά όντα και πολίτες με πατρίδα, θρησκεία, κοινότητα, οικογένεια, αδελφότητα, σε ιδιώτες/άτομα, αιωρούμενα, ξεκρέμαστα, απροσανατόλιστα, προγραμματισμένα, ελεγχόμενα και τηλεκατευθυνόμενα σε προκαθορισμένους προορισμούς και διαδρομές από τον βρεφικό σταθμό στα αποτεφρωτήρια μια παγκόσμιας δικτατορίας.

Ο στρατηγός Ντελαβάρντ παραθέτει αποσπάσματα λόγων του Τραμπ, που διακήρυσσαν την εκστρατεία του εναντίον αυτού του εφιάλτη. Σε ομιλία του στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, στις 24 Σεπτεμβρίου 2019, είπε:

«Όπως η αγαπημένη πατρίδα μου, όλα τα έθνη που εκπροσωπούνται σε αυτήν την αίθουσα έχουν μιαν ιστορία, μια πολιτιστική παράδοση και μια κληρονομιά, για την οποία περηφανεύονται, η οποία δικαιούται προστασίας και εορτασμού και η οποία μας δίνει μια δύναμη και ιδιαίτερες δυνατότητες. Ο ελεύθερος κόσμος οφείλει να εγκολπωθεί αυτά τα εθνικά του θεμέλια. Δεν πρέπει να κοιτάζει να τα ισοπεδώσει και να τα αλλάξει.»

Και λίγο αργότερα πρόσθεσε: « Αν θέλετε ελευθερία εστέ περήφανοι για την πατρίδα σας, αν θέλετε δημοκρατία αγκιστρωθείτε στην κυριαρχία σας, αν θέλετε την ειρήνη αγαπάτε το έθνος σας. Οι μυαλωμένοι αρχηγοί κράτους βάζουν πάντοτε πρώτο το συμφέρον της χώρας τους. Το μέλλον δεν ανήκει στους παγκοσμιοποιούς, το μέλλον ανήκει στους πατριώτες. Το μέλλον ανήκει στα ανεξάρτητα και κυρίαρχα έθνη που προστατεύουν τους πολίτες τους, σέβονται τους γείτονές τους και αποδέχονται τις διαφορές που καθιστούν κάθε χώρα ξεχωριστή και μοναδική.»

https://www.youtube.com/watch?v=dxNkhsihHHg&feature=youtu.be

( Σημ: Χρησιμότερο του ΕΛΙΑΜΕΠ βοήθημα μετεκπαίδευσης πολιτικών, και προσιτότερο στην γλώσσα που μιλούν με μεγαλύτερη άνεση οι διαχειριζόμενοι τις τύχες αυτής της χώρας, εκλεκτοί του ελλαδικού εκλογικού σώματος.)

΄Ολοι αντιλαμβάνονται, συνεχίζει ο στρατηγός Ντελαβάρντ ότι μια τέτοια ομιλία είναι φυσικό να γοητεύσει ένα μεγάλο μέρος του αμερικανικού πληθυσμού –περισσότερες από 73 εκατομμύρια ψήφους Τραμπ, καταμετρούμενες τον Νοέμβριο 2020, δηλαδή 10 εκατομμύρια περισσότερες από το 2016, όταν συγκέντρωσε λιγότερες από 63 εκατομμύρια ψήφους.

Τελικά στο ερώτημα αν υπήρξε εκλογική νοθεία ο Γάλλος στρατηγός, πρώην της μυστικής υπηρεσίας στρατού, απαντά καταφατικά, επικαλούμενος ομολογίες προσθήκης μηδενικών σε αθροίσματα και εκατοντάδων χιλιάδων στην καταμέτρηση, την πάντοτε δόλια προσφυγή στην ταχυδρομική ψηφοφορία, το περίεργο σταμάτημα της διαλογής την νύκτα προς την 4 Οκτωβρίου με την γνωστοποίηση μεγάλης υπεροχής του Τραμπ σε αμφιρρέπουσες πολιτείες και την εντυπωσιακή ανατροπή της εικόνας με την μεταμεσονύκτια επανέναρξη της διαλογής ( και την άφιξη δεμάτων ταχυδρομικών ψήφων, πολλών με προέλευση το υπερπέραν.)

Την εκτίμηση αυτή ενισχύει δήλωση του προέδρου της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Εκλογών Τrey Trainor, την Παρασκευή στην εκπομπή «Εθνική Αναφορά» της News Max T.V. «Πράγματι πιστεύω ότι διαπράττεται νοθεία σε αυτά τα τμήματα ( όπου συνεχίζεται η διαλογή των ψήφων) όπου δεν επιτρέπουν την πρόσβαση σε παρατηρητές», (παρά την εκδοθείσα δικαστική απόφαση.)

* * * * *

Το τελευταίο τμήμα του μακροσκελούς άρθρου του στρατηγού Ντελαβάρντ απαντά στο ερώτημα για τις συνέπειες που προοιωνίζονται σε αρνητική για τον Τραμπ απόληξη της εκλογικής διαδικασίας και την αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο, με τα εξής επί λέξει:

«Εάν ο υποστηρικτής της παγκοσμιοποίησης Τζο Μπάϊντεν εκλεγεί τελικά στις 8 Δεκεμβρίου και ενθρονιστεί στις 20 Ιανουαρίου 2021 Πρόεδρος των ΗΠΑ ποιαν εξέλιξη μπορούμε να περιμένουμε για τον πλανήτη, την Ευρώπη και την Γαλλία;

Σε αυτήν την ερώτηση φίλων του ο Γάλλος στρατηγός Ντομινίκ Ντελαβάρντ, πρώην επικεφαλής της γαλλικής μυστικής υπηρεσίας στρατού, δίνει την ακόλουθη σαφή, διεξοδική και διαφωτιστική απάντηση:

Ο Μπάϊντεν είναι ένας άνθρωπος ηλικιωμένος για τον οποίο όλοι ξέρουν ότι δεν έχει πλέον αλώβητη την νοητική λειτουργία του, (θα γίνει 79 χρόνων στις 20 Ιανουαρίου). Γι΄αυτό τον λόγο και μόνο, εάν εκλεγεί, θα τελεί υπό την επιρροή και δεν θα παίρνει τις αποφάσεις του παρά με τις συμβουλές και τον «στενό έλεγχο» του άμεσου περιβάλλοντός του, προερχόμενου από το «Βαθύ Κράτος» και απαρτιζόμενου από σκληρούς προαγωγούς της παγκοσμιοποίησης. Είναι εξ άλλου αυτό το περιβάλλον που τον βοήθησε να αποσπάσει την εκλογή και είναι αυτό που στην πράξη θα κυβερνήσει τις ΗΠΑ.

Δοθέντος ότι αποτελείται από «νεοσυντηρητικούς» αυτό το περιβάλλον είναι αποφασιστικά υπέρ του Ισραήλ και για την διατήρηση μιας απόλυτης ηγεμονίας των ΗΠΑ στον πλανήτη.

Η μελέτη σε βάθος αυτού του περιβάλλοντος ( βιογραφίες, καταγωγή, δίκτυα και συμμετοχή σε (εθνοτική) κοινότητα) θα ήταν αποκαλυπτική αλλά δυστυχώς καθόλου εκπλήττουσα. ΄Εχουμε τα ίδια και εμείς εδώ. Θα πρέπει επομένως να περιμένουμε ένα πολλαπλασιασμό των αμερικανικών επιθετικών αναμείξεων στην Εγγύς και την Μέση Ανατολή (Λίβανο, Συρία, Ιράκ, Ιράν) προς όφελος του Ισραήλ βέβαια, αλλά επίσης και στα σύνορα της Ρωσίας, στην Θάλασσα της Κίνας και στην Νότιο Αμερική. Αυτή η νέα κυβερνητική ομάδα, οπλισμένο μπράτσο του «Βαθέως Κράτους», θα δημιουργήσει τις προφάσεις, εάν δεν υπάρχουν, και θα εργαλειοποιήσει το τρομοκρατικό νεφέλωμα, όπως έκανε πάντοτε στο παρελθόν, για να βοηθήσει στην δικαιολόγηση των επερμβάσεών της.

Ο Τραμπ επέτυχε να μειώσει βαθμιαία και σημαντικά τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς στον πλανήτη ( 47.000 βόμβες το 2017, 16.000 το 2018, 12.000 το 2019 και 928 τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο 2020 ( τελευταία γνωστά στοιχεία).

.https://www.afcent.af.mil/Portals/82/Airpower%20Summaries/Feb%202020%20Airpower%20Summary%20FINAL.pdf?ver=2020-03-12-021511-537 .

Επαναπάτρισε στην χώρα του αριθμό στρατιωτών σταλμένων, ειδικώτερα στην Εγγύς και Μέση Ανατολή. Κατά την πρώτη θητεία του, ο Δυτικός συνασπισμός σκότωσε πολύ λιγότερο κόσμο από όσον κατά την θητεία του προκατόχου του. Εάν μια ομάδα παγκοσμιοποιών καταλάβει τον Λευκό Οίκο, οι αντίστροφες ροπές μπορούν να τεθούν σε δράση από την άνοιξη του 2021…και το αίμα να ξαναρχίσει να ρέει…Το ΝΑΤΟ δεν κατάλαβε ακόμη ότι θα έπρεπε και ότι θα ήταν προς το συμφέρον του να βάλει φρένο στις εκτροπές του.

Τα κακά νέα είναι ότι μια κυβέρνηση Μπάϊντεν θα επιδίωκε επίσης να εμπλέξει το ΝΑΤΟ, την Βρετανία, την Γαλλία και την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση σε όλες τις σκοτεινές επιχειρήσεις που οι νεοσυντηρητικοί στρατηγικοί σχεδιαστές της μπορούν να εμπνευστούν

.https://www.youtube.com/watch?v=vE4DgsCqP8U .

Τα κακά νέα για την Γαλλία είναι ότι η οικονομική εξάρτησή της (χρέος και χρηματιστήριο) και η αυξανόμενη δουλικότητα προς τις ΗΠΑ από τις ελίτ της, που δημιουργήθηκαν με αυτόν τον προορισμό, δεν θα της επιτρέψουν να αρνηθεί όλες τις προσκλήσεις των ΗΠΑ να ενταχθεί στους ευκαιριακούς συνασπισμούς τους για αμφίβολους σκοπούς.

Τα καλά νέα ανάγονται στο γεγονός ότι και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού οι λαοί αρχίζουν να ανοίγουν τα μάτια τους. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει αυτό στα μέσα «ενημέρωσής μας», στους πολιτικούς μας και στην χειραγωγημένη κοινή γνώμη μας, ο «εθνικόφρονας» Τραμπ συγκέντρωσε κατά 15% περισσότερες ψήφους από το 2016, (73 εκατομμύρια). Οι οπαδοί του ελέγχουν το Ανώτατο Δικαστήριο, την Γερουσία, την πλειονότητα των Πολιτειών και πλησιάζουν την ισοψηφία στην Βουλή. Οι οπαδοί του ελέγχουν επίσης και τις επαρχίες των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Δημοκρατικοί δεν ελέγχουν πραγματικά παρά μόνο τις μεγάλες πόλεις.


· Χάρτης των εκλογών 20020 (Ψήφοι υπέρ του Τραμπ το κόκκινο), (υπέρ του Μπάϊντεν το γαλάζιο)

· https://nypost.com/2020/11/07/this-map-shows-what-the-us-presidential-vote-really-looks-like/

Δεν θα είναι εύκολο επομένως να κυβερνάς τις ΗΠΑ και να κάνεις ότι σου καπνίσει κάτω από αυτές τις συνθήκες, όταν μάλιστα η οικονομία πενθεί και το χρέος είναι αβυσσαλέο.

Ούτε θα είναι εύκολο να κυβερνήσεις μιαν Ε.Ε. της Δύσης σε χρεωκοπία, με τους πληθυσμούς στα όρια της εξέγερσης, τα εθνικό εισόδημα σε πτώση και τους αμυντικούς προϋπολογισμούς σε ερείπια.

Σ’ αυτές τις συνθήκες η σύνεση συνιστά να ασχολείσαι φρόνιμα με τις υποθέσεις σου, αντί να θέλεις να παίξεις τον σερίφη του πλανήτη. Θα έπρεπε επίσης να μη θέλεις να επεμβαίνεις παντού στις υποθέσεις κυριάρχων κρατών με το έωλο πρόσχημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας - που εμείς έχουμε συμβάλει σημαντικά στην δημιουργία και την συντήρησή της, με μιαν εξωτερική πολιτική της συμφοράς (Λιβύη, Συρία, Ιράκ, Υεμένη, Ιράν, Ρωσία, Λευκορωσία, Βενεζουέλα, Βραζιλία, Βολιβία, μεταξύ άλλων) και με την λήψη ανεύθυνων επίσημων θέσεων, που «εκλαμβάνονται» ως προσβολές από δεκάδες χωρών στον πλανήτη.

Αργά ή γρήγορα, ένα Δυτικός συνασπισμός, κυβερνώμενος από τους επιθετικούς παγκοσμιοποιούς θα δεχτεί ένα δυνατό λάκτισμα στην μουσούδα, θα εκπλαγεί, θα ξανακατέβει από τον άμβωνά του και θα μοιάζει λιγότερο αλαζονικός. Οι λαοί του θα πολλαπλασιάσουν τις λευκές διαδηλώσεις τους, τις τελετές των κηδειών, τις θορυβώδεις και επιδεικτικές εκδηλώσεις εναντίον ενός εχθρού που θα είχαν αυτοί προκαλέσει. Θα μετρούν και θα θρηνούν τους νεκρούς τους. Αρκεί να παρατηρήσουμε την λαμπρή εκστρατεία που διεξάγουν οι χώρες-μέλη αυτού του συνασπισμού στον «πόλεμο εναντίον του Κορωναιού» για να αντιληφθούμε πως δεν πρόκειται να κερδίσουμε ούτε τον ερχόμενο.»





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Manlio Dinucci, Comite Valmy,10-11-20
Mετάφραση: Μ. Στυλιανού

Ποιες είναι οι κατευθύνσεις της εξωτερικής πολιτικής που θα εφαρμόσει ο Τζο Μπάϊντεν όταν εγκατασταθεί στον Λευκό Οίκο; Τις προανήγγειλε σε ένα λεπτομερές άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs (Μάρτιος/Απρίλιος 2020), το οποίο αποτέλεσε τη βάση του Προγράμματος που εγκρίθηκε τον Αύγουστο από το Δημοκρατικό Κόμμα . Ο τίτλος τα λέει όλα. « Γιατί η Αμερική οφείλει πάλι να ηγηθεί. Διάσωση της Εξωτερικής Πολιτικής των ΗΠΑ μετά τον Τραμπ.»

Ο Μπάϊντεν συνοψίζει το πρόγραμμα εξωτερικής πολιτικής του ως εξής: Ενώ «ο πρόεδρος Tραμπ έχει μειώσει, αποδυναμώσει και εγκαταλείψει τους συμμάχους και τους εταίρους μας και έχει παραιτηθεί από την αμερικανική ηγεσία, ως πρόεδρος θα αναλάβω αμέσως δράση για να ανανεώσω τις συμμαχίες των Ηνωμένων Πολιτειών, και να διασφαλίσω ότι η Αμερική, για άλλη μια φορά, ηγείται του κόσμου».

Η πρώτη πράξη θα είναι η ενίσχυση του ΝΑΤΟ, το οποίο είναι "η καρδιά της εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών". Γι' αυτό ο Μπάϊντεν θα κάνει τις «απαραίτητες επενδύσεις» ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να διατηρήσουν «την πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη στον κόσμο» και, ταυτόχρονα, θα διασφαλίσει ότι «οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ θα αυξάνουν τις δαπάνες τους για την άμυνα» σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που έχει ήδη αναλάβει η κυβέρνηση Ομπάμα- Μπάϊντεν.

Η δεύτερη πράξη θα είναι να συγκληθεί, κατά το πρώτο έτος της προεδρίας του, μια "Παγκόσμια Διάσκεψη Κορυφής για τη Δημοκρατία": Θα συμμετάσχουν "τα έθνη του ελεύθερου κόσμου και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που σε όλο τον κόσμο βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης της δημοκρατίας". Η Σύνοδος Κορυφής θα αποφασίσει για «συλλογική δράση κατά των παγκόσμιων απειλών». Πάνω απ' όλα, να "αντιμετωπίσει τη ρωσική επιθετικότητα, διατηρώντας την αιχμή των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Συμμαχίας και επιβάλλοντας πραγματικό κόστος στη Ρωσία για τις παραβιάσεις των διεθνών κανόνων". Και ταυτόχρονα, θα "οικοδομήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στις επιθετικές ενέργειες και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την πλευρά της Κίνας, η οποία διευρύνει την παγκόσμια εμβέλεια της".

Δεδομένου ότι «ο κόσμος δεν οργανώνεται μόνος του», επισημαίνει ο Μπάϊντεν, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει για άλλη μια φορά «να διαδραματίσουν το ρόλο του οδηγού στη σύνταξη των κανόνων, όπως έκαναν για 70 χρόνια υπό τους Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικανούς προέδρους, μέχρι να φτάσει ο Τραμπ». Αυτές είναι οι βασικές γραμμές της ατζέντας εξωτερικής πολιτικής στην οποία έχει δεσμευτεί να λειτουργήσει η κυβέρνηση Μπάϊντεν .

Το πρόγραμμα - που καταστρώθηκε με τη συμμετοχή περισσότερων από 2.000 συμβούλων εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας σε 20 ομάδες εργασίας - δεν είναι μόνο η ατζέντα του Μπάϊντεν και του Δημοκρατικού Κόμματος. Είναι στην πραγματικότητα η έκφραση μιας διακομματικής παράταξης, η ύπαρξη της οποίας αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι θεμελιώδεις αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής, κυρίως εκείνες που σχετίζονται με τους πολέμους, λαμβάνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες σε δικομματική βάση.

Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι περισσότεροι από 130 ανώτεροι Δημοκρατικοί αξιωματούχοι (συνταξιούχοι και εν ενεργεία) εξέδωσαν μια δήλωση ψηφοφορίας στις 20 Αυγούστου κατά του Ρεπουμπλικανού Τραμπ και υπέρ του Δημοκρατικού Μπάιντεν. Μεταξύ αυτών ο Τζων Νεγρεπόντε, διορισμένος από τον Πρόεδρο George W. Bush το 2004-2007, πρώτος πρεσβευτής στο Ιράκ (με αποστολή να καταστείλει την αντίσταση) και έπειτα επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.

Επιβεβαιώνεται επίσης από το γεγονός ότι ο Δημοκρατικός Μπάιντεν, τότε πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, υποστήριξε την απόφαση του Ρεπουμπλικανού Προέδρου Μπους να επιτεθεί και να εισβάλει στο Αφγανιστάν το 2001 και, το 2002, εισήγαγε ένα δικομματικό ψήφισμα 77 γερουσιαστών που εξουσιοδότησε τον Πρόεδρο Μπους να επιτεθεί και να εισβάλει στο Ιράκ με ψευδή κατηγορία για κατοχή όπλων μαζικής καταστροφής.

Επίσης, κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Μπους, όταν οι αμερικανικές δυνάμεις απέτυχαν να ελέγξουν το κατεχόμενο Ιράκ, ο Μπάιντεν ψήφισε ένα σχέδιο στη Γερουσία το 2007 για την "αποκέντρωση του Ιράκ σε τρεις αυτόνομες περιοχές - Κουρδικές, Σουνιτών και Σιιτών": με άλλα λόγια, τον διαμελισμό της χώρας για να εξυπηρετήσει τη στρατηγική των ΗΠΑ.

Ομοίως, όταν ο Τζο Μπάιντεν υπηρέτησε δύο θητείες ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ομπάμα, οι Ρεπουμπλικάνοι υποστήριξαν τις αποφάσεις των Δημοκρατικών για τον πόλεμο κατά της Λιβύης, την επιχείρηση στη Συρία και τη νέα αντιπαράθεση με τη Ρωσία.

Η διακομματική εξουσία, η οποία δεν εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις, συνεχίζει να εργάζεται για την "Αμερική, για άλλη μια φορά, για να καθοδηγήσει τον κόσμο"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Vladimir Odintsov.Νew Eastern Outlook/Réseau International,9-11-20
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Στην πτώση της αμερικανικής αυτοκρατορίας, προέκυψαν φεουδαρχίες που συνδυάζουν τον εθνο-θρησκευτικό εθνικισμό και το μοντέλο του ΝΑΤΟ, εξασφαλίζοντας ακόμη και σχετική υποστήριξη με αυτή την ιδιότητα. ΄Ετσι εξηγείται και ο ρόλος των γκρίζων λύκων και γιατί αυτοί οι μισθοφόροι χρησιμοποιούνται και πάλι από την Τουρκία για να εδραιώσουν τα συμφέροντά της και να προκαλέσουν την τρομοκρατία σύμφωνα με ένα γνωστό μοντέλο αποσταθεροποίησης.

Δείτε τις προειδοποιήσεις του Λαβρόφ. https://histoireetsociete.com/2020/11/06/*

Εκτός από την πανδημία του Κορονοϊού, ορισμένοι πολιτικοί έχουν πλέον μολυνθεί από μια άλλη πανδημία, αυτή του ΝΑΤΟ.

Αφού ενσωμάτωσαν σημαντικό αριθμό χωρών σε συνασπισμούς που δημιουργήθηκαν εναντίον των αντιπάλων τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν τα τελευταία χρόνια να δημιουργήσουν πρώτα το λεγόμενο "αραβικό ΝΑΤΟ" και στη συνέχεια ακόμη και ένα "ασιατικό ΝΑΤΟ", παρά την προφανή απροθυμία όλο και περισσότερων χωρών όχι μόνο να ακολουθήσουν το παράδειγμα της "ετοιμόρροπης ηγεμονίας", αλλά και να υποστηρίξουν τις ιδέες της για μια ακόμη μεγαλύτερη διαίρεση του κόσμου σε στρατιωτικά μπλοκ.

Αλλά είναι γνωστό ότι κάθε ιός είναι μεταδοτικός. Και αυτή η «πανδημική» τάση υιοθετήθηκε από τον Τούρκο ηγέτη Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ξεκίνησε την προσπάθεια αποδόμησης του Οργανισμού της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (ο οποίος, εκτός από τη Ρωσία και την Αρμενία, περιλαμβάνει το Καζακστάν, την Κιργιζία και το Τατζικιστάν), για να στήσει στα ερείπια του ένα «τουρκικό ΝΑΤΟ», με έναν ενιαίο «Τουρανικό Στρατό»,. Μεταξύ των μελών μιας τέτοιας συμμαχίας, αποβλέπει στο Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Τουρκμενιστάν, την Κιργιζία και το Τατζικιστάν, καθώς και την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, που δεν αναγνωρίζεται από τη διεθνή κοινότητα - όλα υπό την άμεση πολιτικό-στρατιωτική hηγεσία της Τουρκίας.
Παλαιός γερμανικός χάρτης του Τουράν, περιοχής της κεντρικής Ασίας κατοικημένης στους πρώτους ιστορικούς χρόνους από νομαδικές τουρκογενείς φυλές, που στοιχειώνει σήμερα τα Νέο-Οθωμανικά αυτοκρατορικά όνειρα του Ερντογάν.

Τέτοιες σκέψεις άρχισαν να προωθούνται με ιδιαίτερη δραστικότητα από τον Ερντογάν στο πεδίο της στρατιωτικής ανάφλεξης στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, κατά τη διάρκεια της οποίας η Άγκυρα παρέσχε απροκάλυπτη στήριξη στο Μπακού. Η Τουρκία προσπαθεί να δείξει στους συμμάχους της Ρωσίας ότι η Αρμενία υποχωρεί μπροστά στην ένωση του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας, και ότι η Άγκυρα «δεν εγκαταλείπει τους συμμάχους της αλλά τους οδηγεί στη νίκη".

Είναι κατανοητός ο λόγος γιατί Ερντογάν χρησιμοποιεί για την εκπλήρωση των φανερών νέο-οθωμανικών φιλοδοξιών του συγκεκριμένα στρατιωτικά μοντέλα, καθώς ο στρατός είχε πάντα δεσπόζουσα θέση στην τουρκική κοινωνία και στην εφαρμογή των οθωμανικών ιδεών. Ωστόσο, αν τα τελευταία εκατό χρόνια το τουρκικό σώμα αξιωματικών ήταν προσανατολισμένο προς τη Δύση και υποταγμένο στην πολιτική ηγεσία, τα τελευταία χρόνια ο Ερντογάν, με πολυάριθμες καταπιέσεις και συλλήψεις, ετσάκισε την πρώην ανώτερη στρατιωτική ελίτ της χώρας, φυλάκισε πολλούς στρατηγούς, ναυάρχους και ανώτερους αξιωματικούς, τους δυσφήμησε ενώπιον της τουρκικής κοινωνίας και άρχισε να ελέγχει προσωπικά τον στρατό.

Προκειμένου να τεθούν πρακτικά σε εφαρμογή σχέδια για τη δημιουργία "Τουρκικού ΝΑΤΟ" και τ " Τουρανικού Στρατού τ ", καθώς επίσης για την ενίσχυση και επέκταση της στρατιωτικής συνεργασίας στην περιοχή, υπό την αιγίδα της Άγκυρας, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ επισκέφθηκε στα τέλη Οκτωβρίου αρκετές χώρες της Κεντρικής Ασίας. Όπως δήλωσε ο επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων μετά τις επισκέψεις του στο Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν, "τα μέρη συμφώνησαν να επεκτείνουν περαιτέρω τη στρατιωτική και στρατιωτική-τεχνική συνεργασία". Ταυτόχρονα, τα τουρκικά ΜΜΕ επισημαίνουν ότι το έργο της Άγκυρας για την ανάπτυξη στρατιωτικής συνεργασίας με τα κράτη της Κεντρικής Ασίας αποτελεί σημαντικό στάδιο για τη δημιουργία ενός ενιαίου στρατού τουρκικών λαών, μιας προτεινόμενης από την ΄Αγκυρα στρατιωτικής συμμαχίας, η οποία θα δώσει τον τόνο σε όλες τις περιφερειακές και παγκόσμιες συγκρούσεις. «Έχουμε σημειώσει σοβαρή πρόοδο», τόνισε ο Χουλουσί Ακάρ .

Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι η δραστηριοποίηση της τουρκικής πολιτικής στην Κεντρική Ασία δεν είναι κάτι νέο. Η Άγκυρα προσπάθησε να δημιουργήσει στρατιωτική και στρατιωτικό-τεχνική συνεργασία με τις χώρες αυτής της περιοχής αμέσως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αντιλαμβανόμενη το κενό που προέκυψε ως ένα είδος ιστορικής ευκαιρίας για την αναδημιουργία του Μεγάλου Τουράν. Η ίδια η ιδέα βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στη γεωγραφική εξεικόνιση, στο τουρκικό όραμα, του Τουράν ως παγκόσμιας υπερεθνικής οντότητας, που ενώνει τον τουρκικό και άλλους λαούς της Κεντρικής Ασίας και της Σιβηρίας. Για το σκοπό αυτό, η Άγκυρα έχει διαθέσει σημαντικές δυνάμεις και πόρους για να προσπαθήσει να προσελκύσει τις νέες κυρίαρχες χώρες της περιοχής υπό την αιγίδα της Τουρκίας, έχουν πραγματοποιηθεί και συνεχίζονται σύνοδοι κορυφής των τουρκικών κρατών, όπου, μεταξύ άλλων, γίνεται εκμετάλλευση της ιδέας της στρατιωτικής ενότητας.

Η Άγκυρα έχει χρησιμοποιήσει ακόμη και "υπέρτατες πνευματικές δυνάμεις" για το σκοπό αυτό. Ειδικότερα, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, σε μία από αυτές τις συνόδους κορυφής, οργανώθηκε με επιδεικτικό τρόπο ένα «ιερό τελετουργικό» με ρίζες σε έναν από τους τουρκικούς θρύλους, όπου οι ηγέτες των νέων κυρίαρχων κρατών έδωσαν συμβολικά χτυπήματα σφυριού στο αμόνι, μιμούμενοι έτσι τη δράση της σφυρηλάτησης «του όπλου της ενότητας των τουρκικών χωρών».

Για να αναδημιουργηθεί το Μεγάλο Τουράν, για να ενισχυθεί η οθωμανική επιρροή που χάθηκε στην περιοχή, πριν από 11 χρόνια στο Ναχιτσεβάν (Αζερμπαϊτζάν), δημιουργήθηκε μια μεγάλη διεθνής οργάνωση το τουρκικό (Συμβούλιο συνεργασίας των τουρκόφωνων κρατών). Σήμερα περιλαμβάνει την Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν, την Κιργιζία και το Ουζμπεκιστάν. Με την επίσημη δημιουργία του, η Άγκυρα άρχισε να αναπτύσσει ενεργά δεσμούς με την περιοχή, αποκαλώντας την προγονική της πατρίδα και θεωρώντας τις χώρες της κεντρικής Ασίας ως την ιστορική πατρίδα του τουρκικού λαού, ενσαρκώνοντας μέσω αυτής τις νέο-οθωμανικές φιλοδοξίες της. Η Τουρκία χρησιμοποιεί τις παραδόσεις και τη θρησκεία ως έναν από τους διαύλους επιρροής της. Για παράδειγμα, υπάρχουν δέκα τουρκικά σχολεία για ένα ρωσικό σχολείο στην Κιργιζία. Εκεί, προωθείται ευρέως η ιδεολογία του παντουρκισμού. Επιπλέον, τη δεκαετία του 1990, η Άγκυρα πρότεινε τη δημιουργία ενός ενοποιημένου τουρκικού αλφαβήτου, και, αν και τα σχέδια αυτά δεν πέτυχαν, έγινε ενεργός παραγωγός της μετάβασης των πρώην μετά-σοβιετικών κρατών της Κεντρικής Ασίας από το κυριλλικό στο λατινικό αλφάβητο, με πολύ διακριτό στόχο το διαχωρισμό της περιοχής από τη Ρωσία και την ενίσχυση της τουρκικής επιρροής.

Είναι απολύτως κατανοητό ότι, μέχρι στιγμής, όλες αυτές οι προσπάθειες της Άγκυρας, καθώς και η επιθυμία για τη δημιουργία ενός "τουρκικού ΝΑΤΟ" και ενός " Τουρανικού στρατού " υπό την αιγίδα της και μόνο, αναπτύσσονται κυρίως στον τομέα της ρητορικής του Τούρκου ηγέτη και των μελών της κυβέρνησής του. Και υπάρχουν αρκετοί λόγοι γι' αυτό, των οποίων ο κύριος είναι ότι ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξακολουθεί να φοβάται να δοκιμάσει τη Ρωσία για τη δύναμή του, επειδή κατανοεί πώς μπορεί να εξελιχθεί γι’ αυτόν μια σύγκρουση με τον Πούτιν. Η ιστορική μνήμη των Τούρκων υπενθυμίζει στον Ερντογάν ότι οι Ρώσοι ήταν αυτοί που νίκησαν αρκετές φορές στο έδαφος της χώρας του, προκαλώντας την απώλεια του μεγαλύτερου μέρους της «οθωμανικής επικράτειας».

Οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών της Κεντρικής Ασίας κατανοούν επίσης τον κίνδυνο σύνδεσης της νέας μοίρας τους μόνο με την Τουρκία, ενθυμούμενοι πλήρως την κατάσταση όταν, τη δεκαετία του 1990, η Άγκυρα καλωσόρισε τους Ουζμπέκους φυγάδες που βαρύνονταν με τρομοκρατική δράση σε ορισμένες πόλεις του Ουζμπεκιστάν.

Επίσης, δεν υπάρχει "ενιαία στήριξη" για υποψηφίους που προτείνει η Άγκυρα να συμμετάσχουν στο "Τουρκικό ΝΑΤΟ" ή στον " Τουρανικό στρατό ". Ειδικότερα, το Τατζικιστάν είναι ένας από αυτούς τους υποψηφίους, που κατοικείται κυρίως από μη τουρκική εθνοτική ομάδα, αν και υπάρχει μια μειονότητα του Ουζμπεκιστάν. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι κάτοικοι του Τατζικιστάν είναι ένα εντελώς διαφορετικό έθνος, γλώσσα του είναι η περσική και η αντίληψη για τον "τουρκικό κόσμο" το επηρεάζει σε μικρότερο βαθμό.

Μιλώντας για τη σύγχρονη πολιτική της Τουρκίας, οι όροι "νέο-Οθωμανισμός" και ‘Ομα-Τουρκισμός» χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο σήμερα. Αυτοί είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι βάσης της εξωτερικής πολιτικής που έχει υιοθετήσει ο Τούρκος αρχηγός κράτους, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ωστόσο, η ειρωνεία του σύγχρονου νέο-Οθωμανισμού έγκειται στο γεγονός ότι η ίδια η ιδέα της σύμπηξης των λαών του τουρκικού κόσμου, ο οποίος αντιτίθεται κυρίως στο Ιράν, με το σύνθημα του Μεγάλου Τουράν, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ιδεολογίας των « Νεοτούρκων» που είχαν ήδη οδηγήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην πτώση της.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Alastair Crooke, Strategic Culture, 
Zero Hedge, 3-11-20 

[Μετά τον γνωστό Ινδό διπλωμάτη και σχολιαστή Bhadrakumar, που πρόσφατα επισήμανε την επιθετική αφύπνιση και προβολή των γερμανικών αυτοκρατορικών φιλοδοξιών στην Ευρώπη, ο Βρετανός τώρα, τέως διπλωμάτης και πράκτορας της βρετανικής κατασκοπείας ΜΙ6 Alastair Crooke, επικεφαλής Ινστιτούτου μελέτης των προβλημάτων Μέσης Ανατολής και γεωπολιτικός σχολιαστής μεγάλης καλλιέργειας, οξυδέρκειας και απήχησης, έρχεται στο παρόν άρθρο του να επιβεβαιώσει την διάγνωση επανεμφάνισης μιας Γερμανίας με τα παλαιά αλαζονικά συμπλέγματα, που καταδικάζει την ειρηνόφιλη πολιτική των καγκελαρίων Βίλυ Μπράντ και Χέλμουτ Κολ, διεκδικεί απερίφραστα την πολιτικό-στρατιωτική ηγεσία μιας ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας και προτείνει στις ΗΠΑ μιαν ισοδύναμη συμπαράταξη απέναντι στην Ρωσία, στην «νέαν εποχή».

Το άρθρο που επαναφέρει εφιαλτικές αναμνήσεις, εκθέτοντας τα χαρακτηριστικά και τα τεκμήρια αυτής της επιχείρησης, ενδιαφέρει τα μέγιστα αυτήν την δεσμώτιδα και πειθήνια θεραπαινίδα της αυτοκρατορίας του Τέταρτου Ράιχ -και όχι μόνο λόγω των στενών δεσμών του με την Τουρκία, που οι αυτοκρατορικοί στόχοι του τους καθιστούν ακατάλυτους.]

Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Όλα τα μάτια είναι στραμμένα στις αμερικανικές εκλογές, και στην εκτίμηση των συνεπειών τους. Αλλά στη σκιά των «εκλογών», υπάρχουν και άλλοι «παράγοντες εν κινήσει»: Η Γερμανία μόλις προσέφερε στην Ουάσιγκτον «μια συμφωνία αγάπης» στην οποία, η Ευρώπη –με τη Γερμανία επικεφαλής– αποδέχεται να υιοθετήσει την αμερικανική στρατηγική «πλήρους φάσματος» για την απομόνωση και αποδυνάμωση της Ρωσίας και της Κίνας. Και σε αντάλλαγμα ζητά από τις ΗΠΑ να συναινέσουν στη γερμανική ηγεσία της «πολιτικής εξουσίας» μιας ευρωπαϊκής οντότητας σε μεγαλύτερη ισοτιμία με τις ΗΠΑ. Αυτό στην κυριολεξία σημαίνει ότι η Γερμανία επιζητεί το καθεστώς υπερδύναμης στην ηγεσία μιας «αυτοκρατορίας» της ΕΕ για την νέα ιστορική περίοδο. Ο Πούτιν αναγνώρισε μια τέτοια πιθανότητα («η Γερμανία φιλοδοξεί να γίνει υπερδύναμη») κατά τη διάρκεια της πρόσφατης ομιλίας του στην ετήσια σύνοδο της Λεσχης Βαλντάι.

Αλλά και οι άλλοι ενδιαφερόμενοι παράγοντες σε αυτήν την προσφορά είναι επίσης πάρα πολύ εν κινήσει: Πρώτον, το τέχνασμα της Γερμανίας εξαρτάται από τις ελπίδες της για μια νίκη του Μπάϊντεν, η οποία μπορεί, ή δεν μπορεί, να συμβεί. Και τότε, επίσης, ο πρόεδρος Μακρόν επιδιώκει για τον εαυτό του, και για τη Γαλλία, η ηγεσία της Ευρώπης, με αυτό το τελευταίο να εξαρτάται – σε κάποιο βαθμό– από μια χωρίς συμφωνία βρετανική εγκατάλειψη της Ε.Ε. στο τέλος του έτους, κατάληξη που θα αποδυνάμωνε περαιτέρω μιαν αποδυναμωμένη και απερχόμενη Μέρκελ. Η Γαλλία αντιθέτως, σχεδιάζει τη «Μεγάλη Αναδόμηση» της Ευρώπης: Έναν ρυθμιστικό και επιβεβλημένων αξιών «χώρο», στηριζόμενο σε ένα ενιαίο καθεστώς φορολογίας και χρέους, που θα ανορθώσει την οικονομική υποδομή της Γαλλίας.

Όλα αυτά εγείρουν πολλά ερωτήματα: Σε περίπτωση που ο Τραμπ κερδίσει, μπορεί να αναμένεται να τορπιλίσει οποιαδήποτε γερμανική (ή γαλλική) φιλοδοξία να απορροφήσουν μέρος της δύναμης της Αμερικής, όσο όμορφα και αν το σερβίρει ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών, πως οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να χάσουν έστω και μέρος εξουσίας, όσο να κερδίσουν "ένα ισχυρό εταίρο με ίσους όρους"…

Η ιδέα ότι η Ευρώπη μπορεί να προωθήσει αυτή τη συνεργασία με τη δέσμευση προσήλωσης της Γερμανίας "προς τη Δύση, ως ένα σύστημα αξιών", το οποίο κινδυνεύει «στο σύνολό του", και το οποίο, μόνο η Γερμανία και οι ΗΠΑ μαζί μπορούν να διατηρήσουν ισχυρό - φαίνεται λίγο μια ονειροπόληση. Ακόμα και όταν προσφέρεται ζαχαρωμένο με την "υπεράσπιση ενάντια στην αλάνθαστη ρωσική δίψα για εξουσία, και τις κινεζικές φιλοδοξίες για την παγκόσμια κυριαρχία". Επειδή:
Πρώτον, εξακολουθεί να υπάρχει Ο Τραμπ, και δεύτερον -
Η Κίνα και η Ρωσία βλέπουν καθαρά το παιχνίδι.


Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται να αναμένουν ότι θα συνεχίσουν σαν να μην είναι τίποτα λάθος. Η Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ («Α Κα Κα») φαίνεται να το πιστεύει (είναι και υπουργός Άμυνας και πρόεδρος του CDU, του ίδιου του κόμματος της Μέρκελ). Όσον αφορά τον περιορισμό του «επιθετικά ελεγχόμενου κρατικού καπιταλισμού της Κίνας», προτείνει τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής εμπορικής σφαίρας που θα είναι ανοικτή μόνο σε όσους θέλουν να ενισχύσουν και να υποστηρίξουν τη φιλελεύθερη, βασισμένη σε κανόνες τάξη – και στην οποία πρέπει να «υποταχθούν» τα άλλα κράτη (τα λόγια του Μακρόν).

Αυτά είναι τα στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο οι Βρυξέλλες προτείνουν την επίτευξη «στρατηγικής αυτονομίας» (όρος του Σαρλ Μισέλ).

Εδώ είναι μερικά αποσπάσματα της προτεινόμενης «συμφωνίας» που η Annegret Kramp-Karrenbauer παρουσίασε σε μια ομιλία της στις23 Οκτωβρίου:

"... Πάνω απ 'όλα, η Αμερική μας έδωσε αυτό που ονομάζουμε «Westbindung» ... Westbindung, για μένα, είναι και παραμένει, μια σαφής απόρριψη του ιστορικού πειρασμού της ίσης απόστασης (πολιτική Μπραντ, Χέλμουτ Κολ). Το Westbindung μας δένει σταθερά στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και μας συνδέει στενά με την Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες, το Παρίσι και το Λονδίνο. Μας τοποθετεί σαφώς και δικαίως ενάντια σε μια ρομαντική εμμονή στη Ρωσία – και επίσης ενάντια σε ένα μη φιλελεύθερο συντεχνιακό κράτος που απορρίπτει τα κόμματα και τα κοινοβούλια [δηλ. Κίνα] ... Westbindung είναι η απάντηση στο περίφημο "γερμανικό ερώτημα", το ερώτημα του τι σημαίνει Γερμανία.... Μόνο η Αμερική και η Ευρώπη μαζί μπορούν να κρατήσουν τη Δύση ισχυρή, υπερασπιζόμενές την ενάντια στην αλάνθαστη ρωσική δίψα για εξουσία και τις κινεζικές φιλοδοξίες για παγκόσμια επικράτηση ... Για να είμαστε ο δότης [σε μια διαδικασία «πάρε-δώσε με τις ΗΠΑ] θα απαιτούσε από εμάς να λάβουμε μια σταθερή αποφασιστική πολιτική τοποθέτηση.. Για να παίξουμε φιλόδοξα το γεωπολιτικό παιχνίδι… Αλλά ακόμη και εξετάζοντας όλα αυτά, εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένοι Αμερικανοί που δεν είναι πεπεισμένοι ότι χρειάζονται το ΝΑΤΟ. Το καταλαβαίνω αυτό. Διότι λείπει ακόμη ένα πράγμα: Αυτό είναι να αναλάβουν οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ισχυρή δράση, όταν προκύπτει η ανάγκη. Έτσι ώστε οι "Ηνωμένες Πολιτείες να μπορούν να δουν την Ευρώπη ως ισχυρό εταίρο επί ίσοις όροις, όχι ως μια νεαρή δεσποινίδα εν κινδύνω... Όπως μπορείτε να δείτε: το γερμανικό δίλημμα είναι επίσης ένα ευρωπαϊκό δίλημμα. Παραμένουμε εξαρτημένοι [από τις ΗΠΑ], αλλά ταυτόχρονα, πρέπει να αποκτήσουμε την δική μας οντότητα.. Ενισχύοντας έτσι την Ευρώπη, η Γερμανία πρέπει να διαδραματίσει βασικό ρόλο ... κάνοντάς την ικανή να λειτουργεί πιο ανεξάρτητα από, αλλά ταυτόχρονα και πιο στενά συνεργαζόμενη με τις Ηνωμένες Πολιτείες ...".

Εδώ διασταυρώνονται τρία μείζονα γεωπολιτικά ζητήματα: Πρώτον, η Γερμανία μεταμορφώνεται πολιτικά, με τρόπο που έχει ανησυχητικούς παραλληλισμούς με τη μετάβασή της στο προ-WW1, ευρωπαϊκό σκηνικό. Εν ολίγοις, το «γερμανικό ζήτημα» εμφανίζεται και πάλι (αλλά όχι με τον τρόπο της A Κα Κα): Όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, η Ρωσία υποστήριξε την επανένωση της Γερμανίας και επένδυσε ελπίδες ότι η Γερμανία θα ήταν εταίρος για το ευρύτερο σχέδιο ενοποίησης: την οικοδόμηση μιας «Ευρύτερης Ευρώπης».

Αποδείχθηκε ότι ήταν μια χίμαιρα: Η Γερμανία, μακριά από την υποστήριξη για ένταξη της Ρωσίας, αντίθετα τάχθηκε υπέρ της επέκτασης της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας. Η ΕΕ – υπό την πίεση των ΗΠΑ – σχημάτιζε μια Ευρύτερη Ευρώπη που θα περιελάμβανε τελικά όλα τα κράτη της Ευρώπης, εκτός από τη Ρωσία.

Αλλά με τον τρόπο αυτό, η Δυτική Ευρώπη απορρόφησε στην ΕΕ τον καρκίνο της εχθρότητας της Ανατολικής Ευρώπης προς τη Ρωσία. Το Βερολίνο, όλα αυτά τα χρόνια, έχει ποντάρει στην ριζωμένη εχθρότητα της Αμερικής προς τη Ρωσία - περισσότερο ως εργαλείο για την οικοδόμηση του ευρωπαϊκού χώρου της (της Γερμανίας) μέχρι τα ρωσικά σύνορα. Έτσι, η Γερμανία έχει δώσει προτεραιότητα στο να κατευνάσει τις ιστορικές σε βάρος της αντιπάθειες της Ανατολικής Ευρώπης, αντί οποιασδήποτε πραγματικής προσπάθειας για μια σχέση με τη Ρωσία. Τώρα η Γερμανία θέλει να το «παίξει ξανά»: Σε μια συνέντευξη του Ιουλίου, η Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ δήλωσε ότι η ρωσική ηγεσία πρέπει να «βρεθεί αντιμέτωπη με μια ξεκάθαρη τοποθέτηση: Είμαστε καλά οχυρωμένοι, και σε περίπτωση αμφιβολίας, έτοιμοι να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Βλέπουμε τι κάνει η Ρωσία και δεν θα αφήσουμε τη ρωσική ηγεσία να της περάσει».

Το επεισόδιο ( «της απόπειρας δολοφονίας»)Ναβάλνι ήταν η τελευταία σταγόνα. Ήταν ένα κραυγαλέο ψέμα. Η Μέρκελ και ο Μακρόν ήξεραν ότι ήταν ψέμα. Και ήξεραν ότι και η Μόσχα το ήξερε. Ωστόσο, και οι δύο προτιμούσαν να πετάξουν στους εχθρούς της Ρωσίας άλλο ένα «κόκαλο». Η Μόσχα βαρέθηκε πλέον να ασχολείται μαζί τους.

Το πραγματικό αίνιγμα είναι γιατί η Μόσχα ανέχεται αυτό το παιχνίδι για τόσο πολύ καιρό. Η απάντηση ίσως, βρίσκεται στον ρωσικό δικέφαλο αετό, τα κεφάλια του οποίου κοιτούν σε αντίθετες κατευθύνσεις: το ένα προς την Ευρώπη και το άλλο προς την Ασία. Στη Ρωσία η φανερή απάτη της Μέρκελ τεντώνει και δοκιμάζει στα άκρα την κοινωνική εμπιστοσύνη. Οι ρωσικές ελίτ μπορεί να κλίνουν προς την Ευρώπη, αλλά η βάση τους κοιτάζει στην ανατολή. Ο Ναβάλνι ήταν το ταπεινωτικό άχυρο που έσπασε την πλάτη της καμήλας.

Τώρα ο Μακρόν – που εξακολουθεί να ενεργοποιείται, αν και πολιτικά αποδυναμωμένος – ελπίζει να στραγγίξει περαιτέρω τη δύναμη της Μέρκελ (με εμπορικούς όρους), μέσω της μηχανικής μιας χωρίς συμφωνία βρετανικής αποχώρησης από την Ε.Ε., που θα έπληττε το τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας με τη Βρετανία, τη στιγμή που η Γερμανία χάνει αγορές στη Ρωσία (και τώρα ενδεχομένως και στην Κίνα) και όταν η Αμερική, αν επανεκλεγεί ο Τραμπ, πιθανότατα θα ξεκινήσει έναν εμπορικό πόλεμο με την Ευρώπη.

Στόχος του Μακρόν είναι η αποδυνάμωση του χεριού της Μέρκελ –δηλαδή– της αντίθεσης της σε έναν ευρωπαϊκό κοινό χρεωστικό εργαλείο, σε συνδυασμό με μια κοινή δημοσιονομική πολιτική, έτσι ώστε η Γαλλία να μπορεί να αντλήσει από τους γερμανικούς δημοσιονομικούς πόρους που θα τοποθετούνται σε ένα «κοινό δοχείο», και στη συνέχεια να αναπτυχθεί για να ανορθώσει τη γαλλική οικονομία.

Το σχέδιο των Βρυξελλών για μια «μεγάλη αναδόμηση» (Βig Reset), μεταμόρφωση της ευρωπαϊκής οικονομίας και της κοινωνικής σφαίρας - μέσω της αυτοματοποίησης και της τεχνολογίας είναι, όπως ο Tom Luongo έχει σημειώσει παραληρηματικό:

Γιατί?

"Παραληρηματικό", καθώς αν και η Κίνα μπορεί να είναι (στην ευρωγλώσσα) ένας "επιθετικά ελεγχόμενος κρατικός καπιταλισμός", είναι όμως επίσης ένα σημαντικό "πολιτισμικό κράτος", με τις δικές της ξεχωριστές αξίες. Οι Βρυξέλλες μπορεί να αποκαλούν τον ρυθμιστικό τους χώρο «ανοικτό», αλλά είναι σαφώς αποκλειστικός και όχι πολυμερής. Η άσκηση αυτής της πολιτικής ωθεί τον κόσμο μόνο προς ένα διαχωρισμό των διακριτών ρυθμιστικών σφαιρών - και προς βαθύτερη ύφεση.

Στο πρακτικό επίπεδο, ενώ η πρώτη φάση της Πανδημίας είχε την τάση να παρέχει στήριξη στις κατεστημένες κυβερνήσεις της Ευρώπης, αυτή η παρούσα αύξηση των λοιμώξεων ανατρέπει την υποστήριξη στους κατεστημένους φορείς εξουσίας. Διαδηλώσεις και ταραχές ξεσπούν όλο και περισσότερο σε ολόκληρη την Ευρώπη. Επεισόδια βίας αντιμετωπίστηκαν με δέος από τις αρχές, οι οποίες υποπτεύονται ότι το οργανωμένο έγκλημα και οι ριζοσπαστικές ομάδες εργάζονται για να προκαλέσουν μια πολιτική πυρκαγιά. Και αυτό το δυναμικό είναι πάρα πολύ έκδηλο.

Στη διαρθρωτική ανεργία που ήδη προέκυψε κατά την πρώτη φάση της πανδημίας, πρέπει τώρα να προστεθεί ένα άλλο κύμα πιθανώς μη αναστρέψιμης ανεργίας, (και πάλι) στον τομέα των υπηρεσιών. Για τις μικρές επιχειρήσεις και τους αυτοαπασχολούμενους, είναι ένας εφιάλτης. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η οργή μεγαλώνει καθώς όσοι χάνουν τα μέσα συντήρησης τους παρατηρούν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι και η μεσαία τάξη γενικότερα, περνούν από αυτό το επεισόδιο, σχεδόν αλώβητοι.

Κάτω μέρος της φόρμας

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν αιφνιδιαστεί. Υπάρχει απόλυτη σύγχυση, καθώς καλούνται να διατηρήσουν την οικονομία ζωντανή, και να περιορίσουν ταυτόχρονα την απειλή πνιγμού της νοσοκομειακής περίθαλψης από την συντριπτική πίεση του αριθμού των μολύνσεων. Αυτό είναι το κόστος του «θερινού ανοίγματος» για τη διάσωση της τουριστικής περιόδου. Κανείς τώρα δεν βγαίνει στο μπαλκόνι τα βράδια να διαδηλώνει την αλληλεγγύη του με τραγούδια, χειροκροτήματα, ή χτυπώντας μαγειρικές κατσαρόλες. Σήμερα, διαμαρτυρίες και ταραχές έχουν πάρει τη θέση τους.

Σε αυτό την διογκούμενη οργή υπεισέρχεται μια σκοτεινή υποψία. Ωστόσο, δεν είναι «συνωμοσία» να πιστεύουμε ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορεί εν γνώσει τους να έχουν χρησιμοποιήσει την πανδημία για να αυξήσουν τα εργαλεία κοινωνικού ελέγχου. Επειδή, παρά την «αποστασιοποίηση», έχουμε μια πραγματική ιατρική στρατηγική περιορισμού. Ήταν άραγε αυτό σχεδιασμένο εν αναμονή των αλλαγών που συνεπάγεται η «Μεγάλη Αναδόμηση»; Δεν το ξέρουμε. Ωστόσο, από την αρχή, οι Δυτικές κυβερνήσεις χαρακτήρισαν τα μέτρα τους ως «πόλεμο» - και ως πόλεμο που απαιτούσε έκτακτα μέτρα κατάστασης πολέμου -κατευθυνόμενη οικονομία, και την αυστηρή δημόσια συμμόρφωση.

Δικαίως ή αδίκως, γίνεται ένας πολιτιστικός πόλεμος. Οι τόνοι της οργής κυριαρχούν στους δρόμους των ΗΠΑ. Και πάλι, σκοτεινές υποψίες ότι η πολιτιστική ζωή διακόπτεται προκειμένου να προετοιμαστούν οι Ευρωπαίοι για τον πνιγμό της πολιτιστικής τους ταυτότητας σε ένα μεγάλο χωνευτήρι που κατασκευάζεται στις Βρυξέλλες. Αυτοί οι φόβοι μπορεί να είναι λανθασμένοι, αλλά είναι παρόντες και τοξικοί .

Ο πολιτικός ιστός και η κοινωνική συνοχή της Ευρώπης είναι σε κρίση – και οι ηγέτες της δεν είναι απλώς μπερδεμένοι: Φοβούνται.

Θα αποτελούσε πράγματι αλαζονική αυταπάτη αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες προχωρήσουν με την αυτοματοποίηση στην «Μεγάλη Αναδόμηση», προσθέτοντας ακόμη περισσότερη διαρθρωτική ανεργία σε έναν όγκο, που ήδη απειλεί να εκραγεί, υπό το αυξανόμενο βάρος του (σε μαζικές διαμαρτυρίες). Θέλουν μήπως μιαν επανάσταση;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του PAUL CRAIG ROBERTS, uNZ rEVIEW, 6-11-20
Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

[ Πέρα από όσα ανήκουστα (από ενθουσιώδη ελλαδικά ΜΜΕ και τους πιστούς τους) καταθέτει εδώ ο Αμερικανός διεθνώς σεβαστός τέως καθηγητής αμερικανικών και βρετανικών πανεπιστημίων, υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης Ρέιγκαν, μετέπειτα αρχισυντάκτης της Γουώλ Στρητ Τζέρναλ και από δεκαετιών τώρα αιχμηρός κριτής των παρακμιακών φαινομένων στην χώρα του, συναρπαστικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα (και για άλλες σύμμαχες χώρες φυσικά) είναι η σε βίντεο μαρτυρία διακεκριμένου επιτελούς της αμερικανικής αεροπορίας και οικείου των μυστικών υπηρεσιών για την ύπαρξη θαυματουργού λογισμικού εργαλείου ανατροπής των εκλογικών αποτελεσμάτων, που έχει χρησιμοποιηθεί σε εκλογές ξένων χωρών και στο οποίο αποδίδεται και η ανατροπή εκλογικής νίκης του Τραμπ κατά την διαδικασία καταμέτρησης των ψήφων.

Η σημερινή αποκάλυψη πρέπει να ενδιαφέρει και το κυβερνών σύστημα στην χώρα μας –εάν συμβαίνει να μην είναι ενήμερο…]


Αντιπτέραρχος της Αμερικανικής Αεροπορίας Thomas McInerney αποκάλυψε ένα ειδικό λογισμικό που αναπτύχθηκε από την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αλλάξει τα αποτελέσματα της καταμέτρησης των ψήφων στις εκλογές. Εξηγεί το λογισμικό και τη χρήση του σε αυτό το βίντεο 7λεπτών:
https://www.armstrongeconomics.com/international-news/politics/the-cia-ability-to-hack-the-vote/ (Στο τέταρτο λεπτό και 30 δευτερόλεπτα του οποίου αποκαλύπτει ότι ο μηχανισμός αυτός νόθευσης των εκλογών έχει χρησιμοποιηθεί από την CIA σε χώρες του εξωτερικού! )

Σε αυτό το άρθρο, (η ηλεκτρονική εφημερίδα) Off-Guardian εξηγεί τη χρήση του λογισμικού για να αλλάξει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στο Ουισκόνσιν και το Μίτσιγκαν: https://off-guardian.org/2020/11/03/discuss-election-day/

Το τηλεοπτικό κανάλι ψευδών ειδήσεων CNN, επιχειρεί να συγκαλύψει την προφανή νόθευση της ψήφου με παραπειστικές εξηγήσεις:

https://www.cnn.com/2020/11/04/politics/why-mail-in-ballots-were-counted-late-in-states-like-pennsylvania-and-michigan/index.html

Η ταχυδρομική ψήφος διευκολύνει σημαντικά την χρήση αυτού του λογισμικού νοθείας όπως και την κλασσική μέθοδο βιασμού της κάλπης. Ένας λόγος για την επιβολή της μάσκας και της φοβίας το Κορωναιού ήταν η δικαιολόγηση της μαζικής ταχυδρομικής ψηφοφορίας.

Τα Μέσα Μαζικής «Ενημέρωσης» μιλούν με μία φωνή. Τα έντυπα, η τηλεόραση, το εθνικό ραδιοφωνικό δίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι εχθρικές κατά του Τραμπ ιστοσελίδες ασκούν λογοκρισία και ελέγχουν τις εξηγήσεις (προφανών ανωμαλιών)..

Βιώνουμε ένα καλά σχεδιασμένο και επιτυχημένο πραξικόπημα κατά της αμερικανικής δημοκρατίας και της υπεύθυνης κυβέρνησης.

Όχι, εδώ δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας. Είναι μια επανάσταση κατά της συντηρητικής παράταξης της Αμερικής.

Οι Ρεπουμπλικάνοι είναι πολύ παραδοσιακοί για να αντεπιτεθούνε αποτελεσματικά. Φοβούνται ότι η αποκάλυψη και η αντίσταση σε κλεμμένες εκλογές θα δυσφημούσαν την αμερικανική δημοκρατία. Στην πραγματικότητα, ο πατριωτισμός τούς καθιστά ανίκανους.

Οι Ρεπουμπλικάνοι θα έπρεπε αντίθετα να σκεφτούνε τι σημαίνει να κυβερνώνται από έναν Πρόεδρο που βαρύνεται με εγκληματικό σκάνδαλο, ο οποίος φαίνεται επίσης να υποφέρει από πνευματική σύγχυση και είναι πιθανό, για έναν ή και τους δύο από αυτούς τους λόγους, να παραμεριστεί. Αν η Καμάλα Χάρις ( αντιπρόεδρος του Μπάϊντεν) γίνει πρόεδρος, θα έχουμε στο Οβάλ Γραφείο μιαν έγχρωμη που μισεί τους λευκούς και είναι εκδικητική εναντίον τους.

Το Δημοκρατικό Κόμμα βρίσκεται τώρα στα χέρια των κατηχημένων αριστερών που περιφρονούν την εργατική τάξη και υπερασπίζονται τις «καταπιεσμένες μειονότητες». Οι πύλες της μετανάστευσης θα ανοίξουν. Οι πολιτείες που ψήφισαν Τραμπ θα αποκοπούν από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό. Οι μαχητικοί Ρεπουμπλικάνοι όπως ο Devin Nunes και ο Jim Jorden θα κατηγορηθούν με ψεύδη και θα παραπεμφθούν σε ανακρίσεις και ο Tραμπ θα διωχθεί με ψευδείς κατηγορίες. Οι υπόλοιποι θα σιωπήσουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Σκεφτείτε πόσο απίθανο για επιτυχία είναι το δίδυμο Μπάϊντεν-Χάρις.. Όλοι γνωρίζουν ότι ο Μπάϊντεν υποφέρει από πνευματική σύγχυση. Οι εκδηλώσεις της εκστρατείας του ελάχιστους συγκέντρωσαν . Η Χάρις είχε τόσο λίγη υποστήριξη στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών που ήταν η πρώτη που τα παράτησε. Ακόμα και οι Δημοκρατικοί δεν την ήθελαν, ωστόσο καταλήγει να είναι η επιλογή τους για αντιπρόεδρο. Οι Αμερικανοί παρακολούθησαν πως δημοκρατικές ηγεσίες σε Μινεάπολη, Σιάτλ, Πόρτλαντ, Σικάγο, Νέα Υόρκη, Φιλαδέλφεια, Ατλάντα, και άλλες πόλεις ανταποκρίθηκαν σε ταραχές και λεηλασίες με την παρεμπόδιση και την υποχρηματοδότηση της αστυνομίας.

Πώς μπορεί ένα τέτοιο μη ελκυστικό κόμμα, του οποίου οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι αρνήθηκαν να επιβάλουν το νόμο και την τάξη, να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές;

Η απάντηση είναι : Με την απάτη.

Είτε πιστεύετε είτε όχι, αυτή η καταγγελία από έναν υπάλληλο της ταχυδρομικής υπηρεσίας των ΗΠΑ, ότι διατάχθηκε να χρονολογήσει εκπρόθεσμες ταχυδρομικές ψήφους στο Μίσιγκαν, χρησιμεύει ως παράδειγμα για το πόσο εύκολη γίνεται η νοθεία του αποτελέσματος με την ψηφοφορία μέσω ταχυδρομείου: https://www.rt.com/usa/505653-project-veritas-whistleblower-mailin-ballots/

Η απειλή που αντιπροσωπεύει για τη δημοκρατία το λογισμικό που περιγράφεται από τον πτέραρχο McInerney είναι τρομακτική. Με ένα τέτοιο λογισμικό στα χέρια των μυστικών υπηρεσιών , κάθε εκλογή σε κάθε χώρα μπορεί να αποφασιστεί στα παρασκήνια.

Αυτό διευκολύνει τις ελίτ να κυβερνούν. Το λογισμικό αλλοίωσης της λαϊκής ετυμηγορίας μετατρέπει τη δημοκρατία σε προκάλυμμα για ιδιοτελή διακυβέρνηση. Ναι, οι ελίτ πάντα προσπαθούσαν να αγοράσουν εκλογές, αλλά τώρα μπορούν να τις προγραμματίσουν.

Έχω γράψει πολλές φορές ότι η ψηφιακή επανάσταση ήταν η μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Οι αποδείξεις συσσωρεύονται κάθε μέρα.

Οι πόρνες του Τύπου εκτίθενται ως ηλίθιοι προσπαθώντας να καλύψουν την εκλογική απάτη υπέρ των Δημοκρατικών.

Είναι διασκεδαστικό να παρακολουθείς τις πόρνες του Τύπου να αγωνίζονται να συγκαλύψουν την εκλογικήν απάτη . Ιδού ένα παράδειγμα από το πουλημένο BBC, του οποίου η «‘Ομάδα Εξακρίβωσης της Πραγματικότητας», ανέλαβε να ερευνήσει την «φήμη», για μιαν ξαφνική «γόμωση» κάλπης στο Μίσιγκαν με 138.000 ψήφους, τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν δεν υπήρχε ψηφοφόρος μάρτυρας.
https://www.bbc.com/news/election-us-2020-54811410

Το BBC ισχυρίζεται ότι επρόκειτο για ένα "σφάλμα καταγραφής δεδομένων" που διορθώθηκε. Το "σφάλμα καταχώρησης δεδομένων" (αν υπήρξε) δεν διορθώθηκε μέχρι να γίνει θόρυβος. Πώς ξέρει το BBC ότι το ξαφνικό άλμα στις ψήφους για τον Μπάϊντεν δεν ήταν απάτη που, όταν αποκαλύφθηκε έσπευσαν να συγκαλύψουν διεφθαρμένοι αξιωματούχοι, ως «λάθος εισαγωγής στοιχείων».

Σημειώστε επίσης ότι ακριβώς το ίδιο συνέβη περίπου την ίδια στιγμή στο γειτονικό Ουισκόνσιν. Έτσι είχαμε δύο ταυτόχρονα "σφάλματα εισαγωγής δεδομένων", σε δύο κρίσιμες αμφισβητούμενες πολιτείες, που εξάλειψαν το προβάδισμα του Τραμπ; Πόσο είναι αυτό πιθανό;

Σημειώστε ακόμη ότι η διόρθωση του "σφάλματος εισαγωγής δεδομένων" δεν είχε ως αποτέλεσμα την επανεμφάνιση του Tραμπ ως πλειοψηφούντος.. Έτσι, πώς διορθώθηκε το σφάλμα;

Αυτό δείχνει πόσο εντελώς ηλίθιοι είναι οι υπεύθυνοι Τύπου που αναφέρουν ότι ένα σφάλμα εισαγωγής δεδομένων που διέγραψε το προβάδισμα του Τραμπ "διορθώθηκε", αλλά το προβάδισμα παρέμεινε χαμένο. Και γιατί μια βρετανική υπηρεσία ειδήσεων έχει μια "Ομάδα Ελέγχου Γεγονότων" για την προστασία ενός αμερικανικού πολιτικού κόμματος; Είναι η εκστρατεία κατά της προεδρίας του Τραμπ οργανωμένη σε παγκόσμιο επίπεδο;

Σημειώστε δύο άλλα ανώμαλα χαρακτηριστικά ψηφοφορίας. Στις κρίσιμες αμφίρροπες πολιτείες οι δημοκρατικές ψήφοι για τους γερουσιαστές δεν αντιστοιχούν με τις ψήφους για τον Μπάϊντεν, και παρά αυτό που μοιάζει σαν ρεκόρ δημοκρατικών ψήφων στις προεδρικές, οι Δημοκρατικοί απώλεσαν έδρες στις βουλευτικές εκλογές! Τι εξηγεί αυτήν την αναντιστοιχία με το έλλειμμα των Δημοκρατών στην ψηφοφορία στη Βουλή και στη Γερουσία ; Η απάτη στην ψηφοφορία του Μπάϊντεν είναι η προφανής απάντηση. https://www.zerohedge.com/political/why-does-biden-have-so-many-more-votes-democrat-senators-swing-states

Περαιτέρω ανάγνωση:

https://www.thegatewaypundit.com/2020/11/trump-legal-adviser-jenna-ellis-discusses-magical-138000-michigan-biden-votes-appeared-nowhere-middle-night-video/

https://www.thegatewaypundit.com/2020/11/breaking-michigan-county-discovered-omitting-votes-trump/

https://www.thegatewaypundit.com/2020/11/going-minnesota-wisconsin-89-90-turnout-something-highly-unlikely/

(Αναδημοσιεύεται από PaulCraigRoberts.org με άδεια του συγγραφέα ή του αντιπροσώπου)



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Μπακού φαίνεται αποφασισμένο να συνεχίσει τον πόλεμο, παρά τις τρεις συμφωνίες εκεχειρίας, καθώς η αναμέτρηση με την Αρμενία φτάνει σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι

By RICHARD GIRAGOSIAN,Asia Times,26-10-20 Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

EREVAN - Ένα μήνα μετά μια μαζική στρατιωτική επίθεση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και ώρες μετά μιαν αποτυχημένη εκεχειρία υπό τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, το Αζερμπαϊτζάν αντιμετωπίζει μια κρίσιμη επιλογή που θα μπορούσε να καθορίσει την έκβαση του πολέμου.

Τα στρατεύματα του Αζερμπαϊτζάν, έχοντας προχωρήσει στο ανοικτό έδαφος κατά μήκος των ιρανικών συνόρων, έχουν τη δυναμική και φαίνεται να πλησιάζουν γρήγορα τον στρατηγικό διάδρομο Lachin. Αλλά με τα στρατεύματά του υπερβολικά τεντωμένα και τους υπερασπιστές του Καραμπάχ να έχουν υποχωρήσει στο δασώδες ορεινό έδαφος, το Μπακού βρίσκεται σε σταυροδρόμι.

Το δίλημμα είναι αν θα ακολουθήσει την στρατιωτική λογική και την στρατηγική ασφάλειας ή θα επιλέξει αντίθετα μιαν απόφαση με μεγαλύτερα πολιτικά και διπλωματικά κέρδη. Γιατί η κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν δεν μπορεί να τα έχει και τα δύο.

Η στρατιωτική λογική προτείνει την επιλογή στοχοποίησης και επικέντρωσης των δυνάμεων στον έλεγχο του διαδρόμου Λαχίν, ζωτικής οδικής αρτηρίας μεταξύ Καραμπάχ και Αρμενίας. Οποιαδήποτε επιτυχία στον φραγμό αυτής της στρατηγικής γραμμής εφοδιασμού θα ήταν συντριπτική, θέτοντας σε κίνδυνο τον ανεφοδιασμό και τη ροή των ενισχύσεων στο Καραμπάχ και καταδικάζοντας τους Αρμένιους του Καραμπάχ σε μια πολύμηνη πολιορκία.

Ωστόσο, για έναν λαό του Αζερμπαϊτζάν που επιθυμεί τον πλήρη έλεγχο του ίδιου του Καραμπάχ, αυτό δεν θα ήταν αρκετό, καθώς μια τέτοια επιλογή δεν θα ήταν ούτε πολιτικά ευπρόσδεκτη, ούτε επαρκής μπροστά στις επικίνδυνα υψηλές προσδοκίες για πλήρη νίκη. Και αυτό αφήνει τη δεύτερη επιλογή: Μια μεταστροφή από το διάδρομο Lachin για μια επίθεση στην πόλη Shushi μέσα στο ίδιο το Καραμπάχ.

Η κατάληψη του ιστορικού πολιτιστικού κέντρου Σούσι, γνωστού στους Αζερμπαϊτζάν ως Σούσα, θα προσφέρει σημαντικές πολιτικές ανταμοιβές για την κυβέρνηση του Προέδρου Ιλχάμ Αλίγιεφ. Θα ενισχύσει επίσης τη διπλωματική διαπραγματευτική ισχύ του Μπακού σε οποιεσδήποτε μελλοντικές διαπραγματεύσεις.

Ωστόσο, μια τέτοια κίνηση θα επιφέρει επίσης τεράστιες στρατιωτικές απώλειες και θα εγκαινιάσει μια νέα, ακόμη πιο ταραχώδη περίοδο ανταρτοπολέμου, καθώς οι δυνάμεις του Καραμπάχ θα έχουν πλεονέκτημα στην κινητικότητα και θα αιφνιδιάζουν σε μια εκστρατεία τύπου αντίστασης κατά των δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν.

Δεδομένης της υπέρ-εκτεταμένης ευπάθειας και των εκτεθειμένων οδών εφοδιασμού των δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν στο μέτωπο εδώ και ένα μήνα, αυτή μπορεί να είναι μια ιδιαίτερα επικίνδυνη απόφαση.

Ήδη, η φάλαγγα του Αζερμπαϊτζάν – της οποίας η προώθηση καθοδηγείται περισσότερο από πολιτικούς στόχους στο Μπακού παρά από τη στρατιωτική επιστήμη – είναι εγγενώς ευάλωτη λόγω των τεντωμένων γραμμών εφοδιασμού και των κατεστραμμένων γραμμών επικοινωνίας.

Αυτή η περιφρόνηση της στρατιωτικής επιστήμης κατά Κλαούζεβιτς μπορεί να είναι δελεαστική, προκειμένου να επιταχύνουν την προώθηση και να καταλάβουν περισσότερο έδαφος, αλλά το Μπακού θα αγνοούσε επικίνδυνα τους βασικούς περιορισμούς και ανάγκες.

Ο χειμώνας έρχεται

Όπως έχουν σημειώσει ορισμένοι Δυτικοί στρατιωτικοί παρατηρητές στους Asia Times, αυτή η επίθεση υπό την πίεση των μετόπισθεν του Μπακού δεν έχει την σταθερή υποστήριξη μας ανθεκτικής επιμελητείας.

Επιπλέον, η επιτιθέμενη φάλαγγα του Αζερμπαϊτζάν είναι όλο και πιο λεπτή, χωρίς την ανάπτυξη οπισθοφυλακής από μονάδες ή άνδρες ικανούς να κρατήσουν τα εδαφικά κέρδη που έχουν επιτύχει σε περιοχές νότια του Καραμπάχ.

Αυτή η αδυναμία θα μετουσιωθεί σε απειλή για τους επιτιθέμενους του Αζερμπαϊτζάν, καθώς οι ενδεχόμενες αντεπιθέσεις από τις αρμενικές δυνάμεις του Καραμπάχ θα αντιμετωπίσουν μικρή αντίσταση και θα μπορούσαν να προσφέρουν ένα πολύ αναγκαίο στοιχείο τακτικής έκπληξης και υπερφαλάγγισης των εκτεθειμένων μονάδων του Αζερμπαϊτζάν.

Ο χειμώνας πλησιάζει τώρα γρήγορα, πράγμα που σημαίνει ότι οποιεσδήποτε περαιτέρω πολεμικές επιχειρήσεις του Αζερμπαϊτζάν θα είναι ιδιαίτερα δύσκολες, αν όχι αδύνατες τις επόμενες εβδομάδες, λόγω της χαμηλής ορατότητας και του δύσβατου χιονισμένου ορεινού εδάφους.

Ένας δεύτερος, συχνά παραβλεπόμενος στο στρατηγικό πλαίσιο, παράγοντας είναι το επιχειρησιακό δόγμα και η πολεμική εμπειρία της αρμενικής πλευράς του Καραμπάχ. Στις μεγάλες προηγούμενες συγκρούσεις, κυρίως στον αρχικό πόλεμο του Καραμπάχ στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και στον πενθήμερο πόλεμο του Απριλίου του 2016, οι Αρμένιοι του Καραμπάχ αρχικά έχαναν, πριν ανασυνταχθούν και εξασφαλίσουν νίκες με αντεπιθέσεις και αποκρούσεις εισβολών.

Αυτό το ιστορικό πρότυπο προσφέρει ένα άλλο πλεονέκτημα για την αμυντική θέση του Καραμπάχ, πέρα από το ήδη σημαντικό πλεονέκτημα του εδάφους και της τοπογραφίας, γεγονός που υποδηλώνει ότι το πραγματικό βάρος σηκώνουν οι επιτιθέμενοι.

Πέρα από τις καθημερινές αναφορές για σοβαρές απώλειες, πολλούς νεκρούς και μια ολοένα και πιο δαπανηρή τακτική εκστρατεία τόσο για την κατάληψη εδάφους όσο και για την υπεράσπιση θέσεων, μπορεί να είναι πολύ νωρίς για να θεωρηθούν «εξοφλημένοι» οι Αρμένιοι υπερασπιστές του Καραμπάχ.

Μετά από μια μακρά συνεχή επί εβδομάδες πρόοδο του Αζερμπαϊτζάν, μια επιτυχής και ομαλή υποχώρηση από τις δυνάμεις του Καραμπάχ τους επέτρεψε να επανατοποθετηθούν και να ανασυνταχθούν σε μια δεύτερη γραμμή αμύνης, χαραγμένη με βάση τα πλεονεκτήματα των υπερασπιστών του εδάφους και της τοπογραφίας.

Μετά από σοβαρές απώλειες σε εξοπλισμό και σχεδόν 1.000 ανθρώπινες απώλειες, οι αντεπιθέσεις και η επίμονη αντίστασή τους έχουν αρχίσει να αλλάζουν το ρεύμα της μάχης.

Τις τελευταίες ημέρες, οι νέες αμυντικές θέσεις κατάφεραν να σταματήσουν την πρόοδο του Αζερμπαϊτζάν σε απόσταση περίπου 25 χιλιομέτρων από τον στρατηγικά ζωτικής σημασίας διάδρομο Lachin, τη μοναδική οδική σύνδεση μεταξύ Καραμπάχ και Αρμενίας.

Ταυτόχρονα, η υποχώρηση στα βουνά και στα δάση επέτρεψε στις δυνάμεις του Καραμπάχ να εξαπολύσουν επιθέσεις μικρών μονάδων εναντίον του πιο εκτεθειμένου πεζικού του Αζερμπαϊτζάν και της θωρακισμένης υποστήριξης.

Και σε τέτοια δασώδη και ορεινά εδάφη, το πλεονέκτημα του Αζερμπαϊτζάν, με την αεροπορική απειλή από τα φοβερά τουρκικά και ισραηλινά στρατιωτικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη του, θα μειωθεί σημαντικά.

Ωστόσο, για τον Πρόεδρο Αλίγιεφ, που έχει υποσχεθεί πλήρη νίκη, η προοπτική να μη επιτευχθεί κατάληψη είτε του Lachin είτε του Shushi θα μπορούσε να αποτελέσει πολιτική αυτοκτονία.

Διακοπή πυρκαγιάς

Με αυτό το σκηνικό, ακόμη και η τριμερής διπλωματική δέσμευση δεν είχε αποτέλεσμα . Η Μόσχα, σε μια προσπάθεια να επιδείξει τη διπλωματική κυριαρχία της, επιχείρησε να επιβάλει συμφωνία στους υπουργούς Εξωτερικών της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν σε μια βιαστικά οργανωμένη διάσκεψη στις 9 Οκτωβρίου.

Με την υποστήριξη της Γαλλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, των δύο άλλων συμπροεδρευόντων εθνών της αποκαλούμενης Ομάδας Μινσκ του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), αυτή η ρωσική πρωτοβουλία θεωρήθηκε αρχικά ως ισχυρή προβολή διπλωματικής ισχύος.

Ωστόσο, τόσο το Αζερμπαϊτζάν όσο και η Τουρκία επέδειξαν ασυνήθιστο θάρρος και αντιστάθηκαν σε αυτό που έκριναν ως ρωσική μπλόφα και επίδειξη. Και η επίθεση του Αζερμπαϊτζάν συνεχίστηκε ανεμπόδιστη.

Αυτή η ανοικτή και ξεκάθαρη προσβολή της Ρωσίας πηγάζει από την αποφασιστικότητα του Αζερμπαϊτζάν που ενισχύεται από μιαν άνευ προηγουμένου άμεση τουρκική στρατιωτική και διπλωματική στήριξη. Τα στρατιωτικά κέρδη του Αζερμπαϊτζάν στο έδαφος και η τακτική επιτυχία εναντίον των Αρμενίων υπερασπιστών του Καραμπάχ έχουν μόνο εμβαθύνει την απροθυμία τους να εφαρμόσουν κατάπαυση του πυρός.

Μετά από αυτή την μάλλον απρόσμενη αντίδραση, ξεκίνησε μια δεύτερη διπλωματική πρωτοβουλία. Αυτή τη φορά ήταν η Γαλλία, σε μια αμερικανικού τύπου διπλωματία διαβιβάσεων, με έναν απεσταλμένο του Γάλλου προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν να πετάει από το Ερεβάν στο Μπακού, για μια σειρά συναντήσεων με κάθε πλευρά, στις 15-16 Οκτωβρίου.

Παρά τις φιλοφρονήσεις για την καινοτομία και την πρωτοβουλία, αυτή η δεύτερη προσπάθεια για την εξασφάλιση κατάπαυσης του πυρός απέτυχε επίσης.

Ενθαρρυμένος από τα εδαφικά κέρδη και την, σπάνια για την αυταρχική εξουσία του, λαϊκή υποστήριξη, ο Πρόεδρος Αλίγιεφ αγνόησε τις νέες νίκες του και επανέλαβε τις τουρκικές καταγγελίες της Ομάδας Μινσκ του ΟΑΣΕ, προτείνοντας ενίσχυση του ρόλου της Άγκυρας, εις βάρος του Παρισιού, στη διαμεσολάβηση.

Και τέλος σε ένα πιο αδύναμο και λιγότερα υποσχόμενο γύρο διπλωματικής επέμβασης, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο συναντήθηκε ξεχωριστά με τους υπουργούς Εξωτερικών της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν στην Ουάσινγκτον στις 23 Οκτωβρίου. Αυτή η καθυστερημένη αμερικανική χειρονομία ήταν σε μεγάλο βαθμό καταδικασμένη από την αρχή, και ήταν τόσο μια κίνηση επίδειξης γεωπολιτικής βαρύτητας, όσο και προσπάθειας για την ενίσχυση μιας πληττόμενης κυβέρνησης Tραμπ στις λήγουσες ημέρες μιας αμφισβητούμενης εκστρατείας προεδρικών εκλογών. Και ενώ οι ΗΠΑ κατάφεραν να εξασφαλίσουν μια συμφωνία για την τήρηση μιας ακόμη
παύσης των εχθροπραξιών, η συμφωνία ανατινάχτηκε μια ώρα από την έναρξη εφαρμογής της.

Η διαμεσολάβηση σε συγκρούσεις δεν είναι ποτέ εύκολη, εξαρτάται από τον βαθμό ειλικρινούς πολιτικής βούλησης μεταξύ των μερών της σύγκρουσης, και σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις από τον βαθμό κόπωσης των αντιπάλων. Στην περίπτωση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η διπλωματία του πολέμου απέτυχε, με τις δυναμικές εξελίξεις στο πεδίο της μάχης να οδηγούν τώρα την κατάσταση.

Η τελευταία δέσμευση των αντιμαχόμενων μερών να προσέλθουν σε διπλωματική σύνοδο κορυφής στη Γενεύη, που έχει προγραμματιστεί για τις 29 Οκτωβρίου, μπορεί να αναμένεται ότι θα ακολουθήσει αντί να υπαγορεύσει τις εξελίξεις στο μέτωπο του πολέμου.


Mikhail Gamandiy-Egorov, Observateur Coninental, 27-10-20
Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

[Tο κατωτέρω άρθρο καθιστούν άξιο ειδικής προσοχής κάποια στοιχεία που του προσδίδουν τα χαρακτηριστικά κρυπτογραφικού τελεσιγράφου, σε ιδιαίτερα προσεγμένη διπλωματική διατύπωση, (ισορροπημένο μίγμα κολακευτικών χαρακτηρισμών και σκληρών προειδοποιήσεων, προσωπικά απευθυνόμενο στον Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν, (μέσω των ειδικών στην επισήμανση μυστικών υπηρεσιών του.) Τα στοιχεία αυτά είναι: Η ρωσική ταυτότητα του συντάκτη, τον οποίο το Γκούγκλ ,(όχι ασφαλώς οχυρό της Αλήθειας), παρουσιάζει ως αγωγό των ρωσικών μηνυμάτων. Η «σύμπτωση» αυτού του μηνύματος με τον εξοντωτικό ρωσικό βομβαρδισμό τουρκικών εφεδρειών Τζιχαντιστών στο Ιντλίμπ της Συρίας, τις αλλεπάλληλες καταρρίψεις τουρκικών drones στο Καραμπάχ, και τις απερίφραστες ρωσικές τοποθετήσεις εναντίον του τουρκικού τραμπουκισμού σε Αιγαίο και Κύπρο.

Το γεγονός ότι το άρθρο αυτό έρχεται να ερμηνεύσει τον αστερισμό αυτών των ρωσικών αντιδράσεων στον τουρκικό εκτραχηλισμό ως την δήλωση Ερντογάν για την Κριμαία, το καθιστά πράγματι άξιο προσοχής και εξερεύνησης.]



Η Τουρκία επεκτείνει τα μέτωπα δράσης της σε όλο και περισσότερες περιοχές του κόσμου. Αυτή η πολιτική του προέδρου Ερντογάν, ο οποίος δεν διστάζει να συγκρουστεί ακόμη και με τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις προσωπικές φιλοδοξίες του και τον ρόλο με τον οποίο θέλει να συνδεθεί στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Αλλά αυτές οι ενέργειές του έχουν συχνά διπλή κόψη.

Είναι πλέον αποδεκτό ότι η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει αυξήσει σημαντικά την επιρροή της πέρα από τα σύνορά της. Δέκατητρίτη οικονομία στον κόσμο από την άποψη του ΑΕΠ στην ισοτιμία αγοραστικής δύναμης, είναι και σημαντική Ευρασιατική περιφερειακή δύναμη, με φιλοδοξίες που υπερβαίνουν όλο και περισσότερο το αυστηρά περιφερειακό πλαίσιο. Η πρόοδος που έχει σημειώσει η σύγχρονη Τουρκία οφείλεται σε διάφορους παράγοντες. Πέρα από την πτυχή Ερντογάν, πρόκειται για έναν εργατικό και φιλόδοξο λαό που έχει συμβάλει σημαντικά στην επιτυχία της χώρας, ειδικά στον οικονομικό και εμπορικό τομέα..

Αλλά πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι η προσωπικότητα του Ερντογάν είναι σταθερά συνδεδεμένη με την ιστορική σελίδα αυτής της σύγχρονης Τουρκίας. Είναι λαμπρός στην στρατηγική και στην τακτική και με μια μάλλον μοναδική ικανότητα προσαρμογής. Ηγείται μιας πολιτικής κυριαρχίας, με μια συνεχώς μειούμενη εξάρτηση από το ΝΑΤΟ - του οποίου η Τουρκία θεωρούνταν για πολύ καιρό ο νότιος πυλώνας. Προκαλεί εσωτερικές εντάσεις χωρίς τέλος εντός της Νατοϊκής οικογένειας και όποτε οι σχέσεις επιδεινώνονταν με τη Δύση, η Άγκυρα δεν έχανε την ευκαιρία για μια προσέγγιση των μεγάλων μη δυτικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, του Ιράν και κάποτε της Κίνας.

Αλλά αυτή η επιθυμία για ανεξαρτησία παραμένει επίσης στενά συνδεδεμένη με το νέο-οθωμανικό όραμα του Τούρκου προέδρου που έχει θέσει ως στόχο να γίνει ένα είδος νέου χαλίφη του μουσουλμανικού κόσμου. Ξεχνώντας ταυτόχρονα ότι πολλοί από τους θιγόμενους λαούς πολύ απέχουν από το να συμμερίζονται αυτό το όραμα. Η Συρία είναι ένα παράδειγμα. Πράγματι, η αποτυχία στο μέτωπο της Συρίας -δηλαδή η επιθυμία του να ανατραπεί ο Πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ και να αναλάβει τον έλεγχο αυτής της μεγάλης χώρας του αραβικού κόσμου- φαίνεται να βασανίζει μέχρι σήμερα τον Ερντογάν, ιδίως στις σχέσεις του με τη Ρωσία και το Ιράν. Δύο χώρες στις οποίες η Τουρκία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό οικονομικά, αλλά οι οποίες εξοργίζουν την τουρκική ηγεσία που δεν την άφησαν να πραγματοποιήσει το όνειρό της στο έδαφος της Συρίας.

Πρέπει να είμαστε σαφείς: Χωρίς την πραγματοποίηση των νέο-οθωμανικών στόχων στη Συρία, αλλά και στη Λιβύη, αυτό το περίφημο όνειρο θα παραμείνει ένα σχέδιο χωρίς εφαρμογή. Εξ ου και οι σημερινές επιθετικές απόπειρες του Ερντογάν να προσπαθήσει να πάρει κάποιου είδους εκδίκηση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Και αυτό συμβαίνει τη στιγμή που ο ευρασιατικός χώρος, στον οποίο –ας υπομνησθεί- η Τουρκία ανήκει επίσης, υφίσταται πολλές άλλες εξωτερικές απόπειρες αποσταθεροποίησης. Όπως ιδίως στη Λευκορωσία.

Και εδώ ακριβώς φθάνουμε στην διπλή, ή ακόμα και στην τριπλή κόψη του πράγματος. Πέρα από το γεγονός ότι θα είναι δύσκολο για την Τουρκία να επιτύχει τους πλήρεις στόχους της στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, για διάφορους λόγους, τόσο πολιτικούς όσο και στρατιωτικούς, με στόχο τις διαπραγματεύσεις από τις οποίες η Άγκυρα δεν θα αναδειχθεί μεγάλος νικητής.

Επιπλέον η επιθετικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στην Υπερκαυκασία θα ωθήσει τους συμμάχους της Συρίας να ενεργοποιήσουν την τελική φάση απελευθέρωσης της υπόλοιπης επαρχίας Ιντλίμπ, που εξακολουθεί να φιλοξενεί πολλά τρομοκρατικά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων αυτών που προστατεύονται από την ΄Αγκυρα, με αποτέλεσμα τον αφανισμό τους. Για να μην αναφέρουμε τη Λιβύη, όπου η Άγκυρα έχει σίγουρα σώσει τους συμμάχους της στην Τρίπολη από την πλήρη ήττα, χωρίς ωστόσο να είναι σε θέση να τους εξασφαλίσει μιαν αξιόλογη νίκη, αφού εξακολουθούν να ελέγχουν λιγότερο από το ήμισυ της εθνικής επικράτειας. Και αυτό χωρίς προοπτικές ότι θα είναι σε θέση να ελπίζουν περισσότερα.

Και το ακόμη σημαντικότερο:Ο κύριος κίνδυνος που διατρέχει η Τουρκία του Ερντογάν είναι απλά να χάσει τους στρατηγικούς δεσμούς με τους Ρώσους και Ιρανούς εταίρους της και να βρεθεί αντιμέτωπη με τη δυσαρέσκεια των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ, των οποίων η οργή για την πολιτική του Ερντογάν δεν παύει να αυξάνεται. Και αν συμβεί αυτό, τότε θα του είναι πολύ πιο περίπλοκο να μπορεί να συνεχίσει να ακολουθεί και να εφαρμόζει αυτή την πολιτική ανεξαρτησίας που επιθυμεί η Άγκυρα.

Και αυτό μάλιστα από τη στιγμή που μια άλλη μεγάλη διεθνής δύναμη, όπως η Κίνα, επίσης δεν εκτιμά καθόλου τις προσπάθειες της Τουρκίας να παίξει πολύ ανέντιμα στο λεγόμενο πρόβλημα των Ουϊγούρων. Φυσικά, θα υπάρχει πάντα μια ευκαιρία για την Άγκυρα να βασιστεί στα οικονομικά και στη στήριξη του Κατάρ, αν και θα πρέπει να δει καθαρά ότι αυτή η στήριξη δεν θα της επιτρέψει ποτέ να διαδραματίσει σημαντικό και υπεύθυνο ρόλο στον πολυκεντρικό κόσμο. Στην τουρκική ηγεσία απομένει να το σκεφτεί σοβαρά..






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του STEPHEN BRYEN/ Ασία Times/
Eπιμέλεια: Μιχαήλ Στυλιανού

Το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου είναι γνωστό ως “Belladonna”, ένα δηλητηριώδες φυτό που παίρνει το όνομά του από τις γυναίκες της Αναγέννησης που χρησιμοποίησαν το εκχύλισμα του για βάμματα που διέστελλαν τις κόρες των ματιών τους, για να τις κάνουν πιο ελκυστικές.

Ενώ belladonna μεταφράζεται σε “όμορφη γυναίκα” στα ιταλικά, στα ρωσικά έχει μια δεύτερη έννοια: είναι το όνομα ενός ρωσικού ηλεκτρονικού συστήματος εμπλοκής που τώρα πιστώνεται με την κατάρριψη τουλάχιστον εννέα τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών Bayraktar που χρησιμοποιεί το Αζερμπαϊτζάν εναντίον της Αρμενίας.

Αν αληθεύει –και κανείς δεν το έχει αρνηθεί– το σύστημα λειτουργεί τώρα γύρω από την ευαίσθητη ρωσική στρατιωτική βάση στο Gyumri της Αρμενίας, μακριά από την περιοχή συγκρούσεων του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Στα ρωσικά, η Μπελαντόνα είναι γνωστή ως “Κρασούκα”. Το σύστημα εμπλοκής Krasukha μεταφέρθηκε εσπευσμένα στην Αρμενία για να αντιμετωπίσει την επιτυχή χρήση τόσο οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, όπως το Bayraktar όσο και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη αυτοκτονίας, όπως το ισραηλινής κατασκευής γνωστό ως Harop .

Οι Τούρκοι έχουν διαφημίσει σε μεγάλο βαθμό την επιτυχία του Μπαϊρακτάρ σε τρία πολεμικά θέατρα – Συρία, Λιβύη και τώρα στη σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν έχουν κυκλοφορήσει πολλά βίντεο της φονικής δράσης του drone με την ανατίναξη τανκς, θωρακισμένων οχημάτων και φορτηγών και τον θάνατο πολλών στρατιωτών.

Το Μπαϊρακτάρ είναι ένα αρκετά συμβατικό οπλισμένο drone, που πλοηγείται στην περιοχή-στόχο χρησιμοποιώντας GPS. Το σύστημα πολυφασματικής κάμερας Wescam MX-15D που φέρει κατασκευάζεται στον Καναδά, ενώ ο κινητήρας BRP-Rotax ισχύος περίπου 100 ίππων παράγεται στην Αυστρία.

Ο Καναδάς έχει σταματήσει την πώληση του συστήματος κάμερας Wescam στην Τουρκία λόγω της χρήσης του σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar στη σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Ο Καναδάς έχει σιωπήσει σχετικά με τις εξαγωγές κινητήρων Rotax, αν και η αυστριακή εταιρεία παραγωγής των ανήκει στην μητρική καναδική εταιρεία Bombardier Recreational Products. (σ.σ ανακοινώθηκε τελικά ότι “κόβονται” και οι κινητήρες από τους Καναδούς).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν και άλλα εξαρτήματα του Bayraktar που κατασκευάζονται στην Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού.

Το Krasukha είναι ένας ευρυζωνικός πολυλειτουργικός σταθμός παρεμβολών που κατασκευάζεται από το kret («ραδιο ηλεκτρονικές τεχνολογίες επαγρύπνησης), τμήμα του ομίλου Rostec. Από το 2014, η εταιρεία υπόκειται σε αμερικανικές κυρώσεις για τις δραστηριότητές της στην Ουκρανία και στην Κριμαία.

Το συγκρότημα KRET αποτελείται από περισσότερες από 70 εταιρείες-μέλη στον τομέα της ηλεκτρονικής, κατανεμημένες σε όλη τη Ρωσία, ενώ η ίδια λειτουργεί ως κατασκευαστική εταιρεία χαρτοφυλακίου με περίπου 50.000 υπαλλήλους.

Το Krasukha σχεδιάστηκε κυρίως για να προστατεύει περιοχές μέσα και γύρω από τις στρατιωτικές βάσεις της Ρωσίας, όπου ο ισχυρός πομπός του μπορεί να αδειάσει τα αερομεταφερόμενα ραντάρ. Οι Ρώσοι, ωστόσο, έχουν επίσης βρει το krasukha αποτελεσματικό για την εξουδετέρωση οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Το Krasukha χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία στην υπεράσπιση της Αεροπορικής Βάσης Hmeymim στη Συρία που δέχθηκε επίθεση από σμήνη εξοπλισμένων drones. Μια προηγηθείσα παρόμοια επίθεση είχε προκαλέσει σοβαρές ζημίες στην βάση, καταστρέφοντας μερικά αεροσκάφη και προκαλώντας σοβαρή ανησυχία στους Ρώσους για την ευπάθεια της βάσης. Σε βαθμό που το ρωσικό υπουργείο αμύνης έφερε στη Ρωσία μερικά από τα drones που είχαν καταρριφθεί και διαμαρτυρήθηκε έντονα για την διάδοση της τεχνολογίας των ιπταμένων ρομπότ στην Μέση Ανατολή.

Οι Ρώσοι μπορεί επίσης να παραπονέθηκαν για την Κίνα, η οποία προμήθευσε τις μηχανές, τις κάμερες, τους δέκτες GPS και τα ραδιόφωνα στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που κατασκευάστηκαν από τους Τζιχαντιστές και άλλους επί τόπου στην Συρία. Αλλά, φυσικά, δεν ήθελαν να προκαλέσουν προβλήματα με τον σύμμαχό τους στο Πεκίνο. Για την ιστορία, οι Ρώσοι είπαν ότι τα drones δεν προκάλεσαν ζημιές.

Ο ρωσικός Τύπος ισχυρίζεται ότι τουλάχιστον εννέα μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar καταρρίφθηκαν στις ή περί τις 19 Οκτωβρίου. Μερικές φωτογραφίες από τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που συνετρίβησαν έχουν κυκλοφορήσει από την Αρμενία και έχουν εμφανιστεί στον ρωσικό Τύπο.

Οι φωτογραφίες δείχνουν κατεστραμμένα αερόπλοια bayraktar, αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι επλήγησαν από αντιαεροπορικά πυρά. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου, το σύστημα παρεμβολής Krasukha προκάλεσε τις καταρρίψεις.



Αυτές οι φωτογραφίες της 1ης Οκτωβρίου 2020 δείχνουν επάνω ένα τουρκικό drone Bayraktar TB2 στην αεροπορική βάση Γκεσίτκαλέ, κοντά στην Αμμόχωστο και κάτω ένα ιρανικής κατασκευής drone Shahed-129.

Η έκδοση του Krasukha που χρησιμοποιείται στην Αρμενία είναι το τελευταίο μοντέλο Krakushka-4. Το σύστημα είναι τοποθετημένο σε φορτηγό, αλλά χρησιμοποιείται κυρίως για την υπεράσπιση ρωσικών βάσεων. Όπως είναι γνωστό, δεν χρησιμοποιείται από τις αρμενικές δυνάμεις, ούτε αναπτύσσεται στην περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Το Κραsούκα εμποδίζει τις επικοινωνίες κατά τον ίδιο τρόπο που τυφλώνει τα ραντάρ, αλλά δεν ελέγχει τα αποκομμένα drones. Φαίνεται ότι το τουρκικό Μπαϊρακτάρ δεν έχει την δυνατότητα επαναπατρισμού εάν χάσει την επαφή με την βάση του και εάν το σύστημα GPS έχει νεκρωθεί. Τα περισσότερα drones χρησιμοποιούν το GPS για να επιστρέψουν στην βάση τους.

Οι Ρώσοι έχουν καταστήσει σαφές ότι τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη καταρρίφθηκαν στον εναέριο χώρο γύρω από τη στρατιωτική βάση Gyumri, η οποία στην Αρμενία βρίσκεται κοντά στα τουρκικά σύνορα και περίπου 487 χιλιόμετρα από την πλησιέστερη μεγάλη βάση του Αζερμπαϊτζάν στη Γκάντζα.

Η αναφερόμενη εμβέλεια επικοινωνίας των τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών είναι 150 χιλιόμετρα, οπότε οι Αζέροι και οι Τούρκοι θα έπρεπε να μεταφέρουν τη βάση απογείωσης τους αλλού για να βρίσκονται εντός επιχειρησιακής εμβέλειας, εκτός εάν το εύρος επικοινωνιών είναι μεγαλύτερο από αυτό που αναφέρθηκε.

Αλλά το βαθύτερο ερώτημα είναι γιατί οι Αζέροι και οι Τούρκοι να στέλνουν οπλισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη κοντά σε ρωσικές βάσεις, διακινδυνεύοντας την είσοδο της Ρωσίας στη σύγκρουση. Το Gyumri χρησιμεύει ως έδρα της 102ης ρωσικής στρατιωτικής βάσης που ελέγχεται από τη Νότια Στρατιωτική Περιφέρεια της Ρωσίας.

Στάλθηκαν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε μια αποστολή χωρίς επιστροφή για να πετάξουν πάνω από την συγκεκριμένη περιοχή και να θέσουν τους Ρώσους σε επιφυλακή; Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι στις φωτογραφίες των αεροσκαφών που συνετρίβησαν δεν υπάρχει κανένα σημάδι από πυραύλους αέρος-εδάφους, όπως το MAM-L έξυπνο μικρό-όπλο ( smart micro-munition)που κατασκευάστηκε από το Ροκεστάν της Τουρκίας.

Ούτε το Αζερμπαϊτζάν ούτε η Τουρκία έχουν προβεί σε δήλωση σχετικά με την κατάρριψη εννέα από τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη τους μέσα ή γύρω από το Γκιούμρι. Η ρωσική κυβέρνηση επίσης δεν έχει προβεί σε επίσημη δήλωση σχετικά με τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που καταρρίφθηκαν.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Phil Butler, New Eastern Outlook, 17-10-20

Ο Φιλ Μπάτλερ, είναι ερευνητής και αναλυτής πολιτικής, πολιτικός επιστήμονας και ειδικός στην Ανατολική Ευρώπη Είναι συγγραφέας του πρόσφατου μπεστ σέλερ «Πραιτοριανοί του Πούτιν" και άλλων βιβλίων. Γράφει για το ηλεκτρονικό περιοδικό «Νew Eastern Outlook», αλλά τα άρθρα του συχνά αναδημοσιεύονται σε πολλά άλλα όργανα ελεύθερης ενημέρωσης.

Το κατωτέρω άρθρο του αξίζει προσεκτικής ανάγνωσης, αρχειοθέτησης και διάδοσης. Επειδή φωτίζει άπλετα τα αίτια και τα κίνητρα της αφαίμαξης και καταστροφής της «ατίθασης», μαχητικής κάποτε και μισητής χώρας μας, διαλύει τα κατάλοιπα επιμόνων υπνωτικών ψευδαισθήσεων του ελληνικού λαού και εκθέτει σε διαπόμπευση τους ελεγχόμενους πολιτικούς συνεργούς και τους αμετανόητους παπαγάλους διαφημιστές μιας ληστρικής «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης», στημένης πάνω στη σύλληψη και τα σχέδια του Αδόλφου Χίτλερ.

Τα εγγαστρίμυθα ανδρείκελα (γερμανικής επιλογής) του οικτρού θιάσου των Βρυξελλών, που παπαγαλίζουν μονότονα τις λέξεις «Δημοκρατία», «Αλληλεγγύη», «Διεθνές Δίκαιο» και «Ανθρώπινα Δικαιώματα», απέδειξαν την χάρτινή τους υπόσταση με την ανυπαρξία τους στην κορύφωση της πανδημίας και με την διπροσωπία τους (σε αντανάκλαση του ΝΑΤΟ) στην τουρκική πολιορκία της χώρας μας, αναγκάζοντας και τους πιστούς εντολοδόχους τους σε επώδυνη πλην αναγκαστική προσγείωση στην αλήθεια - επί ποινή συντριβής.

Ας υπομνησθεί ως χρήσιμη προσθήκη στο άρθρο ότι πρώτος επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας των 6, ήταν ο Γερμανός Βάλτερ Χαλστάϊν, το 1930 καθηγητής γερμανικού πανεπιστημίου, εξεπόνησε το σχέδιο της (γερμανικής) Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης που υιοθέτησε ο Χίτλερ, αξιωματικός αργότερα στον στρατό, (κατά πληροφορίες στα Ες Ες), αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στην Αμερική, όπου το σχέδιό του υιοθετήθηκε από τους παντοδύναμους αδελφούς Ντάλλες- ο ένας υπουργός Εξωτερικών και ο άλλος αρχηγός της κατασκοπίας ΟΣΣ, και ιδρυτής της C.Ι.Α-. και επιβλήθηκε στην κατεχόμενη Γαλλία του Πεταίν]

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Η αλήθεια συχνά πονάει, ειδικά όταν προέρχεται από μια απροσδόκητη πηγή. H πραγματικότητα των αέναων κρίσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης πλήττει τους ανθρώπους για την προστασία και την ανακούφιση των οποίων δημιουργήθηκε. Ας μην ξεχνάμε γιατί εκλέγουμε τις κυβερνήσεις. Πρέπει άραγε να υπενθυμίσω σε κάθε αναγνώστη ότι η ηγεσία μας έχει ως αποστολή να βελτιώσει την ζωή μας;

Η «Ευρωπαϊκή ΄Ενωση» απλά δεν μπορεί να λειτουργήσει ως δημοκρατία. Αυτό είναι το πρώτο και σημαντικότερο πρόβλημα με το οποίο επιβαρύνεται αυτό το μπλοκ των εθνών. Διάβασα σήμερα το πρωί μιαν έκθεση από απίθανη πηγή, σχετικά με την απελπιστική πραγματικότητα της πολιτικής και της οικονομίας της ΕΕ. Η συγγραφέας Έλεν Τόμσον ( επιστημονική συνεργάτις της Γκάρντιαν και συγγραφέας) έγραψε το 2018 σε άρθρο της επί των εξωτερικών υποθέσεων με υπότιτλο «Broken Europe» (Τσακισμένη Ευρώπη), για την ατελείωτη κρίση που πρέπει να ανέχονται οι πολίτες της ΕΕ. Η συγγραφέας ανησυχούσε τότε για τη συνεχιζόμενη κατάσταση του χρέους, αλλά τα λόγια της αντηχούν σήμερα ακόμη πιο δυνατά, καθώς μια πανδημία απειλεί να διαλύσει την «Ένωση».

"Κολλημένη με μια μη λειτουργική νομισματική ένωση, η ΕΕ δεν μπορεί ούτε να ανεχτεί τη δημοκρατία στα κράτη μέλη της ούτε να την καταργήσει. Το αποτέλεσμα είναι πιθανό να είναι η συνέχιση του φαινομένου που διαπιστώθηκε την τελευταία δεκαετία: κρίση μετά από κρίση χωρίς λύση διαρκείας".

"Ακατάλληλη, μη λειτουργική, αλυσιτελής, άχρηστη" (Unworkable), αυτή είναι η ουσία της ξεχαρβαλωμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχει επωμισθεί την ευθύνη για σχεδόν μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους. Εγγονή της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) που ιδρύθηκε το 1951, γεννήθηκε σε αναταραχή, και η κοινότητα που δημιουργήθηκε για να ενισχύσει τα αρχικά μέλη της Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία και Δυτική Γερμανία, έχει σχεδόν καταστρέψει τις απώτερες χώρες. Το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το μπλοκ μπορεί να απλουστευθεί αν καταλάβει κανείς τον όρο και την ιδέα πίσω από το Reichsidee ("αυτοκρατορική ιδέα", γερμανικός φυσικά όρος).

Αν και λίγοι στις Βρυξέλλες ή στο Βερολίνο θα το παραδεχθούν ποτέ, πρόκειται για τον σχηματισμό της υπερεθνικής κυριαρχίας της Ε.Ε. στην ήπειρο. Υποθέτω ότι είναι σύμπτωση που τα κεντρικά γραφεία της ΕΕ είναι στο Βέλγιο.

Το 2013, ο εμπειρογνώμων για την πνευματική ιδιοκτησία, με έδρα τη Βοστώνη, και πρώην επιθεωρητής του Χάρβαρντ Bill Lee επεξήγησε καλύτερα, πώς η Ε.Ε. ήταν ένα αποτυχημένο πείραμα. Ο Λι υποστήριξε ότι η ΕΕ απέτυχε στη σημαντικότερη δοκιμασία της. Ιδού μια ενημερωτική αποτίμηση, που γράφτηκε πριν επτά χρόνια, από τον πολυμαθή εμπειρογνώμονα του Χάρβαρντ:

"Η εικασία μου είναι ότι η Ευρώπη θα λασπώσει προσπαθώντας να "μεταρρυθμίσει" το σύστημα της ΕΕ γύρω στα περιθώρια. Οι Ευρωπαίοι οικονομολόγοι και αξιωματούχοι πιθανότατα θα μείνουν στυλωμένοι στην πεποίθησή τους ότι οι πολιτικές τους ήταν σωστές από την αρχή, ότι το μόνο που χρειάζονται είναι ακόμα περισσότερος χρόνος και ότι το πραγματικό σφάλμα έγκειται στα ηθικά ελαττώματα εκείνων που ζουν στα έθνη της περιφέρειας — οι οποίοι πρέπει να υποχρεωθούν να κάνουν ό,τι είναι καλό για αυτούς και για την ΕΕ συνολικά".

Προφητικός, έτσι δεν είναι; Ο Lee συνεχίζει λέγοντας ότι το σημερινό σύστημα της ΕΕ θυμίζει την παλιά Ευρώπη. Επιμένει επίσης ότι ένα εφαρμόσιμο σχέδιο της ΕΕ θα απαιτούσε πραγματική κεντρική εξουσία. Από αυτή την άποψη, όπως όλοι γνωρίζουμε, η μόνη πραγματική δύναμη στην Ευρώπη επικεντρώνεται στις τράπεζες του Λουξεμβούργου και της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ουίνστον Τσόρτσιλ προφήτευσε την «αποκατάσταση του αληθινού μεγαλείου της Ευρώπης», μόλις επιτευχθεί η τελική νίκη επί του φασισμού.

Ο Αδόλφος Χίτλερ της Ναζιστικής Γερμανίας βάσισε μεγάλο μέρος της ιδεολογίας του στον Μεσαίωνα και στην Ευρώπη που μοιάζει με τις ημέρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ο C. W. Guillebaud, στην εφημερίδα The Economic Journal, τόμος 50, Νο: 200, ήδη ακόμη από τον Δεκέμβριο του 1940, καθορίζει και το "νέο" οικονομικό σχέδιο του Γερμανού Φύρερ για την ήπειρο. Επιτρέψτε μου να παραθέσω ένα αποκαλυπτικό απόσπασμα από αυτό το περιοδικό της Οξφόρδης:

"Υπήρξε μια ενδιαφέρουσα περίοδος που διήρκεσε για μερικούς αιώνες, η οποία είχε το αποκορύφωμά της στο δέκατο τέταρτο αιώνα, όταν η παραγωγή και το εμπόριο σχεδόν ολόκληρης της Ευρώπης, εκτός από τη Μεσόγειο και τη Νότια Γαλλία, κυριαρχήθηκε από τους Γερμανούς της Χανσεατικής Ένωσης, με επικεφαλής το κέντρο τους στο Lübeck."

Η Χανσεατική Ένωση, για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι, δημιουργήθηκε με σκοπό τα ιδρυτικά μέλη της (πόλεις) να μπορούν να επωφεληθούν από όλες τις οικονομικές αδυναμίες όλων των γειτονικών τους λαών. Έτσι, βλέπετε, οι ιδέες που ήταν οι σπόροι που έφεραν την ΕΕ, δεν ήταν καθόλου πρωτότυπες.

Ο Χίτλερ μελέτησε επίσης τα γραπτά ενός ανθρώπου με το όνομα Friedrich Naumann, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "Mittel Europa" (Μεσευρώπη), για μια μορφή παγγερμανισμού. Σύμφωνα με τον Νόϋμαν, μια συνομοσπονδία αποτελούμενη από τη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Ελβετία και τα Βαλκάνια θα χρησίμευε ως "ρυθμιζόμενη οικονομική ένωση". Ξέρω ότι ορισμένοι αναγνώστες εκφωνούν ένα «Αχάαα !!!) εδώ αυτή τη στιγμή.

Δεν χρειάζεται να βουτήξουμε στη βαθιά ιστορία εδώ. Και σίγουρα δεν μπορώ να μεταφράσω για σας ακριβώς, τον γερμανικό όρο Grosswirtschaftsraum για να διευκρινίσω τα σημεία μου. Η μακρά και σύντομη έννοια αυτού του όρου είναι ότι χωρίς να εκμεταλλευθεί τους γείτονές της, η Γερμανία δεν μπορεί ποτέ να είναι στην ίδια κατηγορία με την Βρετανία, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, τη Γαλλία, την Ιαπωνία, ή οποιονδήποτε από τους συγχρόνους της.

Είναι σημαντικό να το κατανοήσουμε αυτό, για να κατανοήσουμε τις αποτυχίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μπλοκ απλά δεν μπορεί να λειτουργήσει οικονομικά, όχι προς όφελος όλων. Και ποτέ δεν είχε τέτοιον προορισμό.

Σκεφτείτε το, οι οικονομολόγοι έγραφαν για ένα σύστημα όπως η ΕΕ τη δεκαετία του 1940, όταν η Γερμανία ήταν έτοιμη να αναλάβει τον στρατιωτικό και οικονομικό έλεγχο της ηπείρου. Ο Υπουργός Οικονομικών του Χίτλερ το 1940 έγραψε ότι οι χώρες της Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης σε αυτό το νέο οικονομικό σύστημα "θα πρέπει να αποθαρρύνονται από την εκβιομηχάνιση" έτσι ώστε να μπορούν να παράγουν περισσότερα τρόφιμα.

Σήμερα, ο κόσμος βρίσκεται σε μια πανδημική κρίση που θα καταλήξει σε μια γιγαντιαία οικονομική αναταραχή. Στις Βρυξέλλες τα λόγια είναι άδεια λόγια και μοιράζονται σε αποζημιώσεις τα κεφάλαια που δανείζονται από τους ανθρώπους που ελέγχουν πάντα τη λειτουργία της Ευρώπης. Στα υποταγμένα έθνη, χώρες όπως η Ελλάδα, ο τουρισμός που έχει πληγεί από τον κορωνοιό υποστηρίζεται από γερμανικά κλοπιμαία και Γερμανοί τουρίστες φτάνουν εκεί με μετρημένες πτήσεις των αδέκαρων εταιρειών ΤUI και Lufthansa. Στο τέλος της ημέρας, οι Έλληνες θα πληρώσουν ακριβά για το προνόμιο της υποδοχής αυτών των καλοκαιρινών τουριστών, φορέων του ιού και οι πολίτες της ΕΕ θα πληρώσουν το λογαριασμό για την βοήθεια της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ.

Αυτό το απόσπασμα από ένα πρόσφατο άρθρο του Economist είναι πλήρες νοήματος και η τέλεια κατάληξη για το άρθρο μου σχετικά με την κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης:

«Η κύρια ανταπόκριση της ΕΕ στην κρίση του COVID-19 —ένα εμβληματικό κεφάλαιο 750 δισεκατομμυρίων ευρώ, από χρέος που εκδίδεται συλλογικά από την ΕΕ— βασίζεται σε ένα σχέδιο που μαγειρεύτηκε στο Βερολίνο και το Παρίσι.

Οι Γερμανοί διευθύνουν την παράσταση."



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου