Articles by "Στυλιανού"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Pierre Duval /Réseau International/16 octobre 2020
Mετάφραση: Μ.Στυλιανού

Η Γερμανία επισήμως, από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τα ατομικά όπλα, παρά μόνο υπό μορφή συμμετοχής και συγχρηματοδότησης ξένων πυρηνικών όπλων.

Αλλά, η γερμανική εφημερίδα Bild δημοσίευσε την πληροφορία ότι η γερμανική αεροπορία εκπαιδεύεται μυστικά για πυρηνικό πόλεμο.

Αυτές οι μυστικές στρατιωτικές ασκήσεις συνεχίζουν να δείχνουν μιαν επιδίωξη στρατιωτικής ισχύος του Βερολίνου, που πραγματοποιείται σε αλλεπάλληλα στάδια από ετών, ταυτόχρονα αποκαλύπτοντας την άνοδο των εντάσεων.

Η Bild αναφέρει ότι «η γερμανική αεροπορία εκπαιδεύεται τώρα με τους εταίρους μας στο ΝΑΤΟ για την υπεράσπιση της συμμαχικής ζώνης με πυρηνικά όπλα». Από πληροφορίες που μετέδωσε το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων DPA πληροφορούμεθα ότι τα μυστικά στρατιωτικά γυμνάσια του ΝΑΤΟ, με την ονομασία Steadfast Noon, άρχισαν την περασμένη εβδομάδα. Χρησιμοποιούνται μαχητικά-βομβαρδιστικά (Τοrnado) που μπορούν να φέρουν πυρηνικά όπλα σε περίπτωση πολέμου.

Η εφημερίδα αναφέρει ότι « ο χώρος των ασκήσεων εφέτος θα είναι η αεροπορική βάση Νέρβενιχ στην Ρηνανία της Βορείου Βεστφαλίας» και ότι αυτή « θεωρείται ως μια πιθανή εναλλακτική βάση για την αποθήκευση των αμερικανικών τακτικών πυρηνικών όπλων (αμερικανικές βόμβες υδρογόνου του τύπου Β61, οι οποίες κατά ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες είναι αποθηκευμένες στο Μπύχελ της Ρηνανίας-Παλατινάτου.»

Με αυτά τα νέα στρατιωτικά μέτρα που σηματοδοτούν την χρήση του ατομικού όπλου από το Βερολίνο, η εφημερίδα που πρόσκειται στην γερμανική κυβέρνηση και της οποίας τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στο Βερολίνο, αναφέρει ότι « στην άσκηση ακατάβλητος φρουρός που εξελίσσεται στο Μπύχελ η γερμανική αεροπορία ασκείται στην υπεράσπιση της βάσης από μιαν αεροπορική επίθεση» και ότι «κατά στρατιωτικές πηγές η χρησιμοποίηση του αντιαεροπορικού συστήματος πυραύλων Πάτριοτ διεξάγεται σε δυσμενές έδαφος».

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στα γυμνάσια συμμετέχουν Ολλανδοί, Βέλγοι και Ιταλοί στρατιωτικοί. Στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες τονίζουν ότι τα γυμνάσια Ακατάβλητος Φρουρός αποβλέπουν μεταξύ άλλων στην εκμάθηση της ασφαλούς μεταφοράς αμερικανικών πυρηνικών όπλων από υπόγειες εγκαταστάσεις στα αεροπλάνα και την τοποθέτησή τους σε αυτά. Υπογραμμίζεται ότι οι ασκήσεις εκτελούνται χωρίς τα φορτία.

Οι χώρες του ΝΑΤΟ ανησυχούν για την αυξημένη απειλή πυρηνικού πολέμου. Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την συνθήκη απαγόρευσης των πυρηνικών όπλων ενδιαμέσου βεληνεκούς(FNI) (και η αμερικανική απόρριψη της πρότασης Πούτιν για τουλάχιστον ετήσια παράταση της ισχύος της συνθήκης START-3,που λήγει το 2021, ενισχύουν αυτές τις ανησυχίες –όπως αναφέρει παράλληλο σχετικό δημοσίευμα της ηλεκτρονικής εφημερίδας wikistrike. com


source : https://www.observateurcontinental.fr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Στρατηγού Dominique Delawarde, Valmy,16-10-20 1920w

[Ο Γάλλος στρατηγός Ντομινίκ Ντελαβάρντ τελείωσε την καριέρα του ως Αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας στρατού. Είναι τακτικός συνεργάτης του οργάνου των Γκωλιστών Comite Valmy, αλλά τα άρθρα του αναδημοσιεύονται σε πολλά όργανα ελεύθερης ενημέρωσης. Το παρόν άρθρο, πέραν της κατατοπιστικής ανάλυσης περί των υποκινητών, των κινήτρων και στόχων της αρμενό-αζερικής σύγκρουσης για το Ναγκόρνο Καραμπάχ, επισημαίνει πολιτικές πρακτικές, μεθόδους και στόχους των εμπλεκομένων και των συμβούλων τους, ιδιαίτερα διδακτικές για χώρα σχετικά γειτνιάζουσα και εξ ίσου αυτό-εγκλωβισμένη σε εκρηκτικό γεωπολιτικό πλαίσιο, συγκυρία, δεσμεύσεις και εξαρτήσεις.]

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Τα δυτικά κύρια μέσα ενημέρωσης έχουν δώσει μεγάλη έμφαση στον σημαντικό και αδιαμφισβήτητο ρόλο της Τουρκίας στην κρίση μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, αλλά παρέμειναν εξαιρετικά και εκπληκτικά διακριτικά, ακόμη και σιωπηλά, σχετικά με τον εξίσου σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισε στο παρασκήνιο το Ισραήλ και τη θέση του σε αυτό το θέμα.

Ωστόσο, ο ρόλος αυτός δεν είναι δυνατόν να διαφύγει της προσοχής ενός γεωπολιτικού ή ενημερωμένου παρατηρητή.

Υπάρχουν, φυσικά, τα διακριτικά αεροπορικά « πήγαινε-έλα» μεταξύ Τελ Αβίβ και Μπακού, που στις αρχές Οκτωβρίου δεν μετέφεραν πορτοκάλια, αλλά εξελιγμένα όπλα ( μεταξύ των οποίων πυραύλους και αεροσκάφη χωρίς πιλότο). Ένα σημαντικό μέρος του εξοπλισμού των Αζέρων είναι ισραηλινής προέλευσης. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι το Αζερμπαϊτζάν είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής πετρελαίου του Ισραήλ και καλύπτει το 40% των αναγκών του. Αυτό θα ήταν σχεδόν αρκετό για να εξηγήσει την άτυπη συμμαχία μεταξύ των δύο χωρών, μια συμμαχία που βασίζεται σε ένα είδος ανταλλαγής "πετρελαίου για όπλα".
https://www.jpost.com/israel-news/video-shows-azerbaijan-using-israeli-lora-missile-in-conflict-with-armenia-644327

Υπάρχει η σχετική διακριτική ευχέρεια των κυβερνήσεων και των δυτικών μέσων ενημέρωσης -που γνωρίζουμε ποιος τους ελέγχει- σχετικά με την ανοικτή παρέμβαση της Τουρκίας, χώρας μέλους του ΝΑΤΟ, κατά της Αρμενίας, μέλους του CSTO (Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας) , όπως και η Ρωσία. Ο Δυτικός συνασπισμός διαμαρτυρήθηκε βέβαια, μέσα από τα χίλια του. Συνέστησε «αυτοσυγκράτηση» και «κατάπαυση του πυρός». Αλλά άφησε την Τουρκία να δράσει ελεύθερα, χωρίς να καταγγείλει πραγματικά τον ισλαμικό ιμπεριαλισμό της, τώρα σε όλο τον κόσμο (Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Ανατολική Μεσόγειο, Καύκασο).

Υπάρχει και η επίσημη τοποθέτηση του Ζελένσκυ, του πρώτου Εβραίου προέδρου της Ουκρανίας, υπέρ του Αζερμπαϊτζάν, και κατά της Αρμενίας. Αυτός ο Πρόεδρος θα ήταν σίγουρα πιο διακριτικός στην υποστήριξή του αν το Αζερμπαϊτζάν ήταν εχθρικό προς το εβραϊκό κράτος. Τέλος, υπάρχει και αυτή η μαρτυρία του Georges Malbrunot, ενός μεγάλου δημοσιογράφος στην εφημερίδα Le Figaro που μας λέει σε ένα τιτίβισμα (Τουίτερ):
@Malbrunot

«Σύγκρουση Ναγκόρνι-Καραμπάχ: Πέρα από τον σταθμό της Μοσάντ με έδρα το Αζερμπαϊτζάν για να κατασκοπεύει το Ιράν και την παράδοση στρατιωτικού εξοπλισμού στο Μπακού, το Ισραήλ εκπαιδεύει τις δυνάμεις ασφαλείας των Αζέρων, λέει Ευρωπαίος διπλωμάτης με έδρα το Αζερμπαϊτζάν.»

Αλλά γιατί το εβραϊκό κράτος διακρίνεται σήμερα από την παρουσία και τη δράση του σε αυτό το μέρος του κόσμου μαζί με την Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν και την Ισλαμική Τζιχάντ;

Πριν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να θυμόμαστε ότι ο ακτιβισμός του Ισραήλ στη διεθνή σκηνή δεν είναι μόνο περιφερειακός, αλλά παγκόσμιος. Μπορεί να είναι άμεσος ή έμμεσος. Το αποτύπωμά του είναι συχνά αντιληπτό και πλήρως αναγνωρίσιμο στην εξωτερική πολιτική των μεγάλων δυτικών χωρών (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Καναδάς, Αυστραλία), αλλά υπάρχει επίσης και σε όλα σχεδόν τα μεγάλα γεγονότα που έχουν επηρεάσει την παγκόσμια γεωπολιτική εξέλιξη των τελευταίων δεκαετιών: (πόλεμοι στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, πολύχρωμες επαναστάσεις και / ή αλλαγή εξουσίας (ή προσπάθειες ανατροπής), ιδίως στη Νότια Αμερική (Βραζιλία, Βολιβία, Βενεζουέλα, Κολομβία, Ισημερινός), αλλά και στην Ευρώπη (Mεϊντάν Κιέβου, Ουκρανίας...) και στη Βόρεια Αφρική (Αραβική Άνοιξη, Χιράκ Αλγερίας ).

.Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η λίγο-πολύ απροκάλυπτη επέμβαση του Ισραήλ στις εκλογές των μεγάλων δυτικών χωρών του συνασπισμού (ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία , Καναδάς, Αυστραλία) με την γενναιόδωρη χρηματοδότηση από τη εβραϊκή διασπορά για την προώθηση των υποψηφίων που είναι υποστηρικτές του και την εξόντωση εκείνων που δεν είναι.

Αυτός ο φιλο-ισραηλινός ακτιβισμός πραγματοποιείται μέσω μιας πλούσιας, ισχυρής και οργανωμένης διασποράς. Αυτή η διασπορά, με την πρόοδο του χρόνου και των περιστάσεων, καταλαμβάνει θέσεις επιρροής και εξουσίας, περισσότερο ή λιγότερο «αγορασμένες» εντός του κρατικού μηχανισμού, εντός των βασικών μέσων ενημέρωσης, εντός των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των μεγαθηρίων ψηφιακής επικοινωνίας που ελέγχει. Η Μοσάντ (μυστική υπηρεσία του Ισραήλ) δεν έχει μείνει έξω και βασίζει την αποτελεσματικότητα της δράσης της στο σύστημα των «Σαγιανίμ», (εφεδρικών κατά τόπους πρακτόρων στους κόλπους της εβραϊκής ομογένειας) που περιγράφεται τέλεια από τον Jacob Cohen στην ομιλία του στη Λυών.
https://www.youtube.com/watch?v-2FYAHjkTyKU

Η δράση αυτών των μεσαζόντων και ερεισμάτων στοχεύει στην υπεράσπιση και προώθηση των άμεσων και έμμεσων συμφερόντων του εβραϊκού κράτους σε ολόκληρο τον πλανήτη και στη διεύρυνση του κύκλου των χωρών και των κυβερνήσεων που το υποστηρίζουν. Στοχεύει επίσης να αποδυναμώσει εκείνους που αντιτίθενται σε αυτό. Είναι επίμονη, αποτελεσματική και μακρόβια.

Για να κερδίσει, το εβραϊκό κράτος, όπως κάνει πολύ καλά το ΝΑΤΟ, δεν διστάζει ποτέ να κάνει περιστασιακές συμμαχίες, περιορισμένες σε χώρο και χρόνο, με τον ένα ή τον άλλο από τους αντιπάλους του (Τουρκία και Τζιχαντιστές στη Συρία για παράδειγμα). Οι ενέργειές του είναι συχνά «προμελετημένες», «μεθοδευμένες» και «συντονισμένες» με τους «νεοσυντηρητικούς» συμμάχους του στην Ουάσιγκτον. Όπως παντού αλλού, τα κρατικά ψέματα και η διπροσωπία είναι οι τρέχουσες μέθοδοι....

Γιατί να προκαλέσουν ή/και να βάλουν λάδι στη φωτιά σε μια σύγκρουση μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας και γιατί τώρα;

Τρεις μεγάλες χώρες της περιοχής, η Ρωσία, η Τουρκία και το Ιράν, θίγονται άμεσα από αυτή τη σύγκρουση και τις πιθανές συνέπειές της, επειδή συνορεύουν με ένα από τα δύο μέρη που βρίσκονται σε σύγκρουση, και κάποιες και με τα δύο. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, σχετίζεται μόνο έμμεσα, αλλά εξακολουθεί να εμπλέκεται, όπως θα δούμε.

Εξάλλου, αυτή η περιοχή του Καυκάσου είναι επίσης μια «ζώνη τριβής» μεταξύ συμμαχιών που δεν συμπαθούν ιδιαίτερα η μία την άλλη: Του Δυτικού συνασπισμού και του ΝΑΤΟ, του οποίου η Τουρκία και το Ισραήλ αποτελούν όργανα, του CSTO (Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας) του οποίου είναι μέλη η Ρωσία και η Αρμενία, και του SCO (Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης) με το οποίο συνδέονται η Ρωσία και το Ιράν ( το Ιράν , ως μέλος- παρατηρητής και επίδοξος υποψήφιος .)

Για να περιπλέξει τα πράγματα, ο σημερινός Πρωθυπουργός της Αρμενίας, Nικόλ Πασινιάν, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του θεώρησε σκόπιμο να δείξει την προτίμησή του για τη Δύση και να αποστασιοποιηθεί από τη Μόσχα, θέτοντας σήμερα τη χώρα του σε δύσκολη θέση να ζητήσει τη βοήθεια της Ρωσίας.

Η έκρηξη της τρέχουσας κρίσης είναι, κατά τη γνώμη μου, μια επιχείρηση που υπερβαίνει κατά πολύ το στενό πλαίσιο μιας εδαφικής σύγκρουσης μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας. Πρόκειται για μια ακόμη επιχείρηση -μετά το Mεϊντάν στην Ουκρανία, μετά την απόπειρα έγχρωμης επανάστασης στη Λευκορωσία και μετά τις υποθέσεις Σκρίπαλ και Ναβάλνι- με στόχο να ασκήσει πίεση στη Ρωσία, αλλά και στο Ιράν, να τις εκθέσει και να τις εξωθήσει στο σφάλμα.

Είναι σαφές ότι οποιαδήποτε άμεση και δραστική ρωσική παρέμβαση σε αυτήν τη σύγκρουση θα είχε καταδικαστεί αμέσως από την "αυτοανακηρυχθείσα διεθνή κοινότητα" -δηλαδή από το ΝΑΤΟ- και θα ακολουθούσε το συνηθισμένο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας από τις ΗΠΑ, ακολουθούμενες από τους Ευρωπαίους υποτελείς τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σήμερα, ο τερματισμός του αγωγού North Stream 2 παραμένει ένας σημαντικός στόχος για τις ΗΠΑ ......

Η απουσία ισχυρής δυτικής απάντησης στην κρίση του Καυκάσου είναι, από μόνη της, αποκαλυπτική από τέσσερις απόψεις:

1 - Η υπεράσπιση της Αρμενίας δεν αποτελεί προτεραιότητα για τον δυτικό συνασπισμό. Ο, πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν, πόνταρε επομένως σε λάθος άλογο, στηριζόμενος στη Δύση για την υπεράσπιση της χώρας του. Ο δυτικός συνασπισμός συχνά απογοητεύει τους περιστασιακούς συμμάχους του όπως έκαναν για τους Κούρδους στη Συρία.....

2 - Χρονοτριβώντας και περιμένοντας μια ρωσική αντίδραση να έρθει, με την οποία ελπίζει να δικαιολογήσει την οριστική ματαίωση του αγωγού North Stream II, ο δυτικός συνασπισμός δείχνει για άλλη μια φορά την διπροσωπία και τον κυνισμό του.

Η Αρμενία δεν έχει σημασία γι 'αυτόν .....

3 - Δημιουργώντας μιαν εστία μόλυνσης από Ισλαμικό Τζιχαντισμό στα σύνορα της Ρωσίας και του Ιράν, η ισραήλο-δυτική συμμαχία δείχνει ,για άλλη μια φορά, ότι είναι έτοιμη να συμμαχήσει και με τον διάβολο και να τον χρησιμοποιήσει για να επιτύχει τους σκοπούς της -στην προκειμένη περίπτωση την αποδυνάμωση των Ρώσων και Ιρανών αντιπάλων της.

4 – Επιτρέποντας, χωρίς αντίδραση, στην Τουρκία και το Ισραήλ να δρουν κατά βούληση, ο δυτικός συνασπισμός αναγνωρίζει σιωπηρά, πίσω από την απατηλή ρητορική, ότι και οι δύο χώρες ενεργούν προς όφελός του.

Σε πρόσφατο άρθρο της, η ισραηλινή εφημερίδα "The Jerusalem Post" αναφέρθηκε στις συγκρούσεις μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας, όχι χωρίς να δείξει την ισραηλινή χαρά βλέποντας τον Καύκασο να γίνεται μια νέα εστία κρίσης που ενδεχομένως θα έχει σημαντικό αντίκτυπο στη Μέση Ανατολή. Ο αντίκτυπος που επιδιώκει το Ισραήλ είναι πάντα ο ίδιος: να αμβλυνθούν οι ιρανικές και ρωσικές πιέσεις και ενέργειες στο θέατρο της Συρίας, με το άνοιγμα ενός «νέου μετώπου ανησυχίας» στα σύνορα αυτών των δύο χωρών.

Εν κατακλείδι, τέσσερα σημεία αξίζει να επισημανθούν, σε αυτό το στάδιο της κρίσης,

1 - Ο Πρωθυπουργός της Αρμενίας κ. Πασιγιάν, υπέπεσε σε πλάνη επιλογής ποντάροντας σε ένα Δυτικό στρατόπεδο που αποδεικνύεται λιγότερο αξιόπιστο από ότι περίμενε για την υπεράσπιση των συμφερόντων της χώρας του. Μπορεί, στο τέλος, να χρειαστεί να κάνει οδυνηρές παραχωρήσεις και μπορεί κάλλιστα να χάσει τη δουλειά του στις επόμενες εκλογές.

2 - Ο κ. Αλίγιεφ, πρόεδρος ενός κυρίως Σιιτικού Αζερμπαϊτζάν, μπορεί μια μέρα να μετανιώσει που έφερε στη χώρα του Σουνίτες Τζιχαντιστές για να πολεμήσουν την Αρμενία. Μπορεί επίσης να μετανιώσει για την εργαλειοποίησή του από την Τουρκία και το Ισραήλ, τους Δούρειους Ίππους του ΝΑΤΟ. Ρώσοι και Ιρανοί γείτονές του δεν θα τον συγχωρήσουν εύκολα ..... .

3 - Η Ρωσία, της οποίας η διακυβέρνηση και η διπλωματία δεν γεννήθηκαν με την τελευταία βροχή, δεν έχει ακόμη πέσει, με σκυφτό κεφάλι, στην παγίδα της άμεσης και δυναμικής επέμβασης, που θα μπορούσε, μετά την κωμικό-τραγωδία "Nαβάλνι", να σημάνει την καμπάνα θανάτου του North Stream II.

Η αντίδρασή της θα έρθει, αργά ή γρήγορα, στην κατάλληλη στιγμή. Οι διάφοροι άμεσοι και έμμεσοι πρωταγωνιστές δεν θα χάσουν τίποτα για να περιμένουν.


4 - Θα έχει κερδίσει το Ισραήλ και η Δύση του ΝΑΤΟ τίποτα από τη συνέχιση της παρενόχλησης τους στα σύνορα της Ρωσίας και του Ιράν, εκμεταλλευόμενοι το Αζερμπαϊτζάν και επιδιώκοντας να αποσυνδέσουν την Αρμενία από το CSTO ως μέρος της στρατηγικής επέκτασης προς την Ανατολή που επιδιώκουν εδώ και τριάντα χρόνια; Τίποτα δεν είναι λιγότερο σίγουρο. Το μέλλον θα δείξει.

Όσον αφορά την επίλυση του εδαφικού προβλήματος, της πηγής της σύγκρουσης που προκλήθηκε από το Αζερμπαϊτζάν κατά της Αρμενίας, αυτή έγκειται πιθανώς στην εφαρμογή του άρθρου 8 του Δεκαλόγου της τελικής πράξης του Ελσίνκι, που ψηφίστηκε την 1η Αυγούστου 1975 και διέπει τις διεθνείς σχέσεις μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών. Αυτό το άρθρο αναφέρεται σαφώς στο "δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση."

Όταν η επιθυμία απόσχισης από ένα κράτος επικυρώνεται από ένα ή περισσότερα δημοψηφίσματα σε ποσοστό άνω του 90%, και όταν αυτή η απόσχιση είναι αποτελεσματική εδώ και 34 χρόνια, χωρίς σοβαρές συγκρούσεις -όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Δημοκρατίας του Artsakh (Υψηλό Καραμπάχ) - φαίνεται θεμιτό ότι η διεθνής κοινότητα μπορεί να λάβει υπόψη τη βούληση του πληθυσμού και να συμφωνήσει να αναγνωρίσει αυτό το γεγονός παρέχοντας στο νέο κράτος μιαν ειδική νομική δομή που του εγγυάται.

Θα μου πουν ότι το άρθρο 3 του ίδιου Δεκαλόγου του Ελσίνκι μας υπενθυμίζει το απαραβίαστο των συνόρων. Επομένως, θα πρέπει να τεθεί ζήτημα για τη διεθνή κοινότητα να καθορίσει εάν το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση θα πρέπει να υπερισχύει, ή όχι, του απαραβίαστου των συνόρων, μετά από 34 χρόνια πλήρους και αποτελεσματικής διακοπής της συμβίωσης μεταξύ δύο τμημάτων του ίδιου κράτους.

Αυτή η απόφαση, όταν ληφθεί, δεν θα πρέπει να είναι χωρίς δικαστικές συνέπειες για το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου, της Κριμαίας ή της κατεχόμενης Παλαιστίνης......

Για όσους επιθυμούν να επεκτείνουν και να διαφοροποιήσουν τις γνώσεις τους σχετικά με αυτό το ευαίσθητο θέμα, προτείνω να διαβάσουν δύο ενδιαφέροντα άρθρα:

Ενα άρθρο του Jean Pierre Arrignon, ιστορικού του Βυζαντίου και ειδικού στη Ρωσία
https://blogjparrignon.net/asc2i/la-guerre-du-nagornii-karabakh/

Και ένα κύριο άρθρο του Eric Denécé, επικεφαλής του CF2R (Γαλλικού Κέντρου Ερευνών Πληροφοριών) υπό τον τίτλο: "Η σύγκρουση Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ αναβίωσε από την Τουρκία".

https://cf2r.org/editorial/le-conflit-armenie-azerbaidjan-au-haut-karabakh-relance-par-la-turquie/



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, SouthFront, 14-10-20
Mετάφραση: Μ.Στυλιανού

Από τις 13 Οκτωβρίου, οι συγκρούσεις μεταξύ αρμενικών και αζερικών δυνάμεων συνεχίζονται στο νότιο τμήμα της αμφισβητούμενης περιοχής Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ενώ στις άλλες περιοχές της πρώτης γραμμής Μπακού και Ερεβάν περιόρισαν τη στρατιωτική τους δραστηριότητα σε ανταλλαγή πυροβολικού και αεροπορικών επιθέσεων. Η ανθρωπιστική κατάπαυση του πυρός που υπεγράφη από τις δύο πλευρές στη Μόσχα παραμένει επισήμως σε ισχύ, αλλά οι όροι της κατάπαυσης του πυρός δεν πληρούνται ι από τις δύο πλευρές.

Το κύριο σημείο αστάθειας είναι η πόλη Χαντρούτ, για την οποία ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Iλχάμ Αλίγεφ ανακοίνωσε ότι «απελευθερώθηκε» από τους «Αρμένιους ενοίκους». Ωστόσο, οι αρμενικές δυνάμεις προφανώς ξέχασαν να διαβάσουν την αγγελία του στο Τουίτ και να αποσυρθούν από την περιοχή. Έτσι, τώρα, ο ηγέτης του Αζερμπαϊτζάν είναι αναγκασμένος να εξηγήσει τι συμβαίνει.

Στις 12 Οκτωβρίου, υποστήριξε ότι μια μεγάλη ομάδα αρμενικών ειδικών δυνάμεων επιτέθηκε στην πόλη για να βγάλει μερικές φωτογραφίες για την αρμενική προπαγάνδα, αλλά η επίθεση απωθήθηκε. "Αν και από στρατηγική άποψη, δεν έχει τόση σημασία για την Αρμενία, έκαναν ένα τέτοιο βήμα για να πάνε εκεί και να φωτογραφηθούν και να εντυπωσιάσουν τον πληθυσμό τους. Ο Στρατός του Αζερμπαϊτζάν εξουδετέρωσε αυτή τη μεγάλη ομάδα", τόνισε ο Αλίγιεφ.

Ο αρμενικός στρατός αναφέρει ότι η πόλη εξακολουθεί να βρίσκεται υπό τον έλεγχο των δυνάμεών του και ότι απώθησε επιτυχώς μια νέα επίθεση του Αζερμπαϊτζάν στην περιοχή.

Η Τουρκία απειλεί ανοιχτά την Αρμενία με κοινή προέλαση Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν εάν δεν παραδώσει την επίμαχη περιοχή Ναγκόρνο-Καραμπάχ στο Αζερμπαϊτζάν. Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ δήλωσε ότι "το Μπακού δεν μπορεί να περιμένει δικαιοσύνη για άλλα 30 χρόνια" υποστηρίζοντας ότι "η Τουρκία είναι έτοιμη να στηρίξει τη δίκαιη θέση της πλευράς του Αζερμπαϊτζάν". Σύμφωνα με τον Ακάρ, εάν η σύγκρουση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ δεν επιλυθεί στο εγγύς μέλλον, τότε το επόμενο βήμα θα είναι "μια κοινή επιχείρηση Τουρκίας- Αζερμπαϊτζάν με στόχο την επιστροφή των εδαφών του".

Πηγές που συνδέονται με τουρκικές μαχητικές ομάδες στη Συρία αναφέρουν ότι η Άγκυρα προετοιμάζει νέα ανάπτυξη Τζιχαντιστών στο Αζερμπαϊτζάν για να στηρίξει τον πόλεμό του με την Αρμενία. Εάν επιβεβαιωθεί ο αριθμός των 1.500-2.000 νέων μαχητών που πρόκειται να έρθουν στο Αζερμπαϊτζάν, αυτό όχι μόνο θα αυξήσει τον εκτιμώμενο αριθμό Τούρκων μισθοφόρων που έχουν αναπτυχθεί εκεί από 4.000 στις 6.000, αλλά και θα επιβεβαιώσει ότι η Άγκυρα προτίθεται να χρησιμοποιήσει την επιρροή της για να υποκινήσει το Αζερμπαϊτζάν να επιλέξει το σενάριο περαιτέρω κλιμάκωσης.

Φαίνεται ότι η τουρκική ηγεσία πιστεύει ότι ο πόλεμος στο Καραμπάχ αποτελεί σημαντικό σημείο καμπής, το οποίο, σε περίπτωση στρατιωτικής επιτυχίας, θα την καταστήσει ηγετική δύναμη στον Νότιο Καύκασο και θα δώσει πρόσθετη ώθηση στη γεωπολιτική επέκτασή της. Θα ενισχύσει επίσης τη δημοτικότητα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος προβάλλεται ως ηγέτης του τουρκογενούς κόσμου και de-facto Σουλτάνος της δικής του Νέο-οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σύμφωνα με την αρμενική πλευρά, ο τουρκικός στρατός έχει ήδη εμπλακεί άμεσα στον πόλεμο. Ειδικότερα, η παρουσία τουρκικών F-16, τουρκικών ειδικών δυνάμεων, στρατιωτικών συμβούλων και Ισλαμιστών μισθοφόρων από την Συρία που στηρίζονται από την Τουρκία στο Αζερμπαϊτζάν είναι γεγονότα μη διαψεύσιμα.

Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε πώς, για παράδειγμα, η αρχική εκδοχή από τουρκικές και αζερικές πηγές σχετικά με τα τουρκικά αεροσκάφη F-16 μεταστράφηκε από τη δημόσια άρνηση της παρουσίας τους σε ισχυρισμούς ότι δεν εμπλέκονται άμεσα στη σύγκρουση και είναι απλώς αναγκαία για την αποτροπή της αρμενικής επιθετικότητας. Αναφορές από το έδαφος και τη διπλωματική στάση των πλευρών δείχνουν ότι το Αζερμπαϊτζάν, υποστηριζόμενο από την Τουρκία, προετοιμάζει νέαν επίθεση εναντίον των αρμενικών δυνάμεων στην περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ για να εδραιώσει και να επεκτείνει τα αρχικά κέρδη του πριν από το χειμώνα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Burak Bekdil*, Defense News, October 13, 2020
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Δεξιόστροφα από πάνω αριστερά: Τέτοια ευρέως διαφημισμένα "αυτόχθονα" τουρκικά αμυντικά συστήματα, όπως το bayraktar TB-2 drone, το ελικόπτερο επίθεσης T129, η δεξαμενή Altay, και το μαχητικό TF-X βασίζονται σε κρίσιμα στοιχεία που κατασκευάζονται στο εξωτερικό.

ΑΓΚΥΡΑ, Τουρκία — Η απόφαση της καναδικής κυβέρνησης να αναστείλει την εξαγωγή βασικών εξαρτημάτων μη επανδρωμένων αεροσκαφών στην Τουρκία έχει φέρει για άλλη μια φορά στο προσκήνιο τις συνεχιζόμενες προσπάθειες της Τουρκίας για ανάπτυξη μιας αυτάρκους αμυντικής βιομηχανίας.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συχνά υπερηφανεύεται σε συγκεντρώσεις του κόμματος ότι η διακυβέρνησή του από το 2002 έχει μειώσει την εξάρτηση της Τουρκίας από ξένα οπλικά συστήματα από 80 τοις εκατό σε 30 τοις εκατό. Υπάρχει αλήθεια σε αυτό, αν και τα πραγματικά ποσοστά παραμένουν ένα μυστήριο, κυρίως λόγω της δυσκολίας καθορισμού του ποιο είναι πραγματικά ένα τοπικό ή εθνικό σύστημα.

Τα περισσότερα τουρκικά "εθνικά" συστήματα εξαρτώνται από διάφορους βαθμούς ξένης συνδρομής, συχνά συμπεριλαμβανομένων κρίσιμων τμημάτων που διατίθενται μόνο στο εξωτερικό. Το T129, ένα "γηγενές" ελικόπτερο επίθεσης, είναι μια τουρκική παραλλαγή του ιταλο-βρετανικού ελικοπτέρου AgustaWestland A129 Mangusta. Η τοπική βιομηχανία της Τουρκίας δεν διαθέτει τεχνολογία κινητήρων.
Τα περισσότερα τουρκικά οπλικά συστήματα εξαρτώνται από διάφορους βαθμούς ξένης συμμετοχής.
Η "εθνική" δεξαμενή νέας γενιάς τανκς Altay αντιμετωπίζει σημαντικές καθυστερήσεις, λόγω της έλλειψης ενός ξένου κινητήρα και συστήματος ταχυτήτων. Η πρώτη "εγχώρια" αποβάθρα της τουρκικής πλατφόρμας προσγείωσης, η TCG Anadolu, θα τεθεί σε λειτουργία το επόμενο έτος, αλλά το πλοίο κόστους ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων ή περισσότερο κατασκευάζεται με άδεια από την ισπανική Navantia.

Ένας αυξανόμενος αριθμός Δημοκρατικών στο Κογκρέσο ζητούν από την κυβέρνηση Τραμπ να αναστείλει αμέσως την αμερικανική βοήθεια ασφαλείας προς το Αζερμπαϊτζάν, καθώς οι μάχες μεταξύ αρμενικών και αζερικών δυνάμεων στο αυτονομιστικό έδαφος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ φθάνουν στη δεύτερη εβδομάδα τους.

Ακόμη και η μεγαλύτερη επιτυχία της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια, ένα τοπικά κατασκευασμένο αεροπλάνο ρομπότ γνωστό ως Bayraktar TB-2, φέρει κρίσιμα ξένα εξαρτήματα - ένα ζήτημα που βρίσκεται τώρα στο προσκήνιο μετά την ανακοίνωση του Καναδού υπουργού Εξωτερικών Φρανσουά-Φιλίπ Σαμπέϊν στις 5 Οκτωβρίου για την αναστολή των αδειών εξαγωγής της τεχνολογίας drone στην Τουρκία, η οποία στηρίζει το Αζερμπαϊτζάν στην παρούσα αζερό-αρμενική στρατιωτική σύγκρουση.

Στις 5 Οκτωβρίου, ο Καναδός υπουργός Εξωτερικών Φρανσουά-Φιλίπ Σαμπέιν ανακοίνωσε αναστολή των βασικών εξαγωγών τεχνολογίας μη επανδρωμένων αεροσκαφών στην Τουρκία εν μέσω ισχυρισμών ότι ο εξοπλισμός χρησιμοποιείται από τις δυνάμεις των Αζέρων εναντίον της Αρμενίας.

Ο Σαμπέϊν διέταξε την παύση των εξαγωγών παράλληλα με μια εντολή στο υπουργείο του να διερευνήσει τις καταγγελίες ότι η καναδική τεχνολογία drone χρησιμοποιείται στις μάχες. Η απόφαση ακολούθησε μια ανακοίνωση από την οργάνωση αφοπλισμού Project Ploughshares, η οποία προειδοποίησε για τις εξαγωγές των αισθητήρων υψηλής τεχνολογίας και της τεχνολογίας στόχευσης, αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, που παράγονται από την εταιρεία L3Harris WESCAM στο Burlington, Ontαριο, ότι γίνονται σε ωμή παραβίαση των εσωτερικών νόμων του Καναδά και των διεθνών υποχρεώσεών του στο πλαίσιο της Συνθήκης των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο Όπλων, στην οποία η κυβέρνηση Trudeau προσχώρησε σχεδόν ακριβώς πριν από ένα χρόνο.

L3Harris WESCAM, η καναδική θυγατρική του αμερικανικού αμυντικού γίγαντα L3Harris, είναι ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς και εξαγωγείς στον κόσμο συστημάτων αισθητήρων της ηλεκτρο-οπτικής / υπέρυθρης (EO / IR) απεικόνισης και στόχευσης - τα οποία εξοπλίζουν τα τουρκικά αεροπλάνα άνευ πιλότου Μπαϊρακτάρ.

"Αυτοί οι αισθητήρες είναι αναπόσπαστο μέρος για την ικανότητα των Τούρκων να διεξάγουν πόλεμο με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, κάτι που κάνουν όλο και περισσότερο... τα τελευταία χρόνια σε διάφορες ζώνες συγκρούσεων, δήλωσε στο Radio Canada International ο Kelsey Gallagher, ένας ερευνητής της οργάνωσης Ploughshares. "Εάν οι εξαγωγές αυτών των αισθητήρων είχαν σταματήσει εντελώς, τότε η Τουρκία δεν θα έχει τους απαραίτητους αισθητήρες για να διεξάγει σύγχρονες αεροπορικές επιδρομές".

"Αυτό [η αναστολή των καναδικών προμηθειών] μπορεί να προκαλέσει αναστάτωση στη γραμμή παραγωγής", δήλωσε ένας τοπικός αναλυτής αεροδιαστημικής, "αν δεν αντικατασταθεί αμέσως."

"Μπορεί να υπάρχουν κάποιοι άλλοι ξένοι προμηθευτές που θα χρησιμοποιηθούν ως προσωρινή λύση ", πρόσθεσε ο αναλυτής. "Ωστόσο, πρόκειται κυρίως για δυτική (συμπεριλαμβανομένης της ισραηλινής) τεχνολογίας και ενδέχεται να μην φτάσει σε Τούρκους κατασκευαστές για πολιτικούς λόγους".

Ωστόσο, ο ανώτερος αξιωματούχος προμηθειών της Τουρκίας Ismail Demir, πρόεδρος της υπηρεσίας προμηθειών άμυνας SSB έγραψε στο Τουίτερ στις 6 Οκτωβρίου, την επομένη της καναδικής απόφασης, ότι η Τουρκία θα αρχίσει σύντομα να παράγει μαζικά το ηλεκτρό-οπτικό σύστημα cats, για να αντικαταστήσει την τεχνολογία WESCAM που χρησιμοποιείται στο drone TB-2.

Το CATS θα παραχθεί από ειδικό τμήμα ηλεκτρονικών Ειδών Aselsan της μεγαλύτερης αμυντικής εταιρείας της Τουρκίας . Ο Ντεμίρ είπε ότι η Aselsan έχει επίσης αρχίσει να εργάζεται για την ανάπτυξη μιας μελλοντικής έκδοσης του συστήματος CATS.

Ο Ντεμίρ μίλησε επίσης για μια άλλη νέα εγχώρια φιλοδοξία: το Σχέδιο Οζγκούρ, ή "ελεύθερο" στα τουρκικά. Το Özgür αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας αναβάθμισης που έχει σχεδιαστεί για να παρατείνει τη διάρκεια ζωής των τουρκικών αεροπλάνων F-16.

"Αυτό το πρόγραμμα έχει ως στόχο να εθνικοποιήσει πλήρως τα ηλεκτρονικά συστήματα για F-16 μας," είπε ο Demir στην εφημερίδα Haber Turk στις 6 Οκτωβρίου. Οι εργασίες πλήρους αναβάθμισης θα περιλαμβάνουν επίσης διαρθρωτικό και αερό-ηλεκτρονικό εκσυγχρονισμό.

Η Τουρκία θεωρεί τις αναβαθμίσεις των F-16 ως προσωρινή λύση προτού κατασκευάσει το δικό της εγχώριο μαχητικό, το TF-X. Αλλά η προσπάθεια TF-X έχει κινηθεί έρποντας, χωρίς αξιοσημείωτη πρόοδο τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της έλλειψης ενός κινητήρα για την πραγματοποίηση του προγραμματισμένου μαχητικού.



*Ο Μπουράκ Μπεκντίλ είναι πολιτικός αναλυτής με έδρα την Άγκυρα και συνεργάτης στο Φόρουμ για τη Μέση Ανατολή.







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Philippe Rosenthal, Observateur Continental, 10-10-20
Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

[To κατωτέρω άρθρο ανασύρει από την μνήμη μιαν παλιά ιστορική ρήση του Ουίνστον Τσώρτσιλ, μετά τους ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς της Γερμανίας στα τέλη του 2oυ Παγκοσμίου Πολέμου: «Τους Γερμανούς –είπε- πρέπει να τους βομβαρδίζεις έτσι κάθε πενήντα χρόνια. Και δεν πειράζει αν δεν ξέρεις γιατί. Αυτοί ξέρουν…»

Δεν είναι μόνο τα περιστατικά που καταγράφει αυτό το άρθρο που ξαναφέρνουν τον Τσώρτσιλ στην επικαιρότητα. Πρόσφατη συνέντευξη της Γερμανίδας υπουργού Αμύνης αποκαλύπτει τις διαστάσεις προβλήματος πολύ απειλητικότερου για την ειρήνη και την ομαλότητα στην Ευρώπη με την αναβίωση του γερμανικού μιλιταριστικού ηγεμονισμού και ρεβανσισμού.

Η κ. Ανεγκρέτ Κραμπ Καρενμπάουερ δήλωσε στην Die Zeit ότι «είναι καιρός να συζητηθεί η θέση της Γερμανίας στον αυριανό κόσμο», ότι αναμένεται να δείξει ηγετική θέση όχι μόνο ως οικονομική δύναμη « αλλά και στην συλλογική άμυνα» και «στην ενεργό διαμόρφωση της διεθνούς τάξεως». Παρουσίασε την Ρωσία ως απειλητική ταραχοποιό δύναμη και αποδοκίμασε την μέχρι πρόσφατα ειρηνιστική έκφραση του γερμανικού στρατού.

Ινδός διπλωμάτης σε σχετικό άρθρο του συμπέραινε: «Κοντολογίς, η φωνή της Γερμανίας δεν είναι πια η φωνή της ειρήνης.» Σε ελληνική διατύπωση το συμπέρασμα είναι ότι με την φθορά της αμερικανικής επιβολής, αποβάλλεται η «συμμαχική» προσωπίδα των εκδικητικών επιχειρήσεων καταστροφής της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας και αναπροβάλλονται ανενδοίαστα τα αυτοκρατορικά σχέδια του 3ου Ράϊχ σε μιαν ελεγχόμενη Ευρωπαϊκή «Ένωση». Η κακότεχνη σκευωρία Ναβάλνι-Νόβιτσοκ πιθανώς εντάσσεται στον νέον ηγετικό «αμυντικό ρόλο», όπου η ψυχροπολεμική κερδοσκοπία και η στροφή στην βιομηχανία και τις εξαγωγές όπλων προβάλλει ως οδός διαφυγής από την επερχόμενη δεινή τραπεζική, οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση.]



Τριάντα χρόνια μετά την επανένωση της Γερμανίας, η νοσταλγία για τη Βέρμαχτ και την Γκεστάπο φέρεται να επιστρέφει στη χώρα και στις δομές εξουσίας της, σύμφωνα με ορισμένους παρατηρητές. Αυτό προκαλεί έκπληξη ως εκ του γεγονότος ότι από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι ναζιστικοί νόμοι εξακολουθούν να υπάρχουν στο γερμανικό δίκαιο, ότι οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες της (BND) οργανώθηκαν από πρώην Ναζί και ότι στην πραγματικότητα η αποναζιστικοποίηση δεν πραγματοποιήθηκε. Οι τρέχουσες συνθήκες επιτρέπουν στους σπόρους του ναζισμού να ανθίσουν.

Επισήμως, η γερμανική κοινωνία χρειάστηκε πολύ χρόνο και οδύνη για να απαλλαγεί από τη ναζιστική κληρονομιά. Η επανεκπαίδευση των Γερμανών πραγματοποιήθηκε στη Ομοσπονδιακή (Δυτική) Γερμανία και στην Λαϊκή Δημοκρατία (Ανατολική Γερμανία) κάτω από δύο διαφορετικά πολιτικά συστήματα, τα οποία ωστόσο λειτουργούσαν στις ίδιες βάσεις, των διατάξεων του ναζιστικού νόμου. Μπορεί κανείς να μιλήσει για την ένταξη υψηλόβαθμων αξιωματικών της ναζιστικής Βέρμαχτ στη Bundeswehr ή των χιλιάδων Ναζί που δεν υποβλήθηκαν σε επαρκή τιμωρία, αλλά οι Γερμανοί, σε κάποιο βαθμό, έφεραν ειλικρινά στους ώμους τους το βάρος της συλλογικής ευθύνης για τις θηριωδίες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου -τουλάχιστον δημοσίως.

Δεν συμφωνεί όλος ο κόσμος για το βάθος της γερμανικής μετάνοιας. Θα υπάρχουν πάντοτε και παντού, στην πραγματικότητα, ορισμένοι που απαιτούν ακόμη περισσότερα αντίποινα. Με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η Γερμανία γνώρισε μια ιστορική καμπή. Το σύνθημα του γερμανικού ειρηνισμού ακούστηκε πραγματικά στις 29 Μαρτίου 1983 με την σύγκληση της δέκατης Ομοσπονδιακής Βουλής και την άφιξη των 28 νέων βουλευτών του κόμματος των Πρασίνων που εισήλθαν στην αίθουσα ολομέλειας με ηλιοτρόπια. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, η ένταση της αντιφασιστικής εκπαίδευσης άρχισε να μειώνεται σταδιακά. Φαινόταν ότι οι Γερμανοί θα επιστρέψουν σε μια φυσιολογική φιλελεύθερη δημοκρατική ζωή. Ωστόσο, κάπου, έκλεισε ένας διακόπτης και η άκρα δεξιά ξαφνικά σήκωσε κεφάλι.

Η ανάγκη για συνεχή οικονομική ανάπτυξη, φθηνό εργατικό δυναμικό και η επίσημη εξήγηση των χαμηλών ποσοστών γεννήσεων των Γερμανών έχουν ωθήσει τη γερμανική κυβέρνηση να φέρει έναν μεγάλο αριθμό εργαζομένων από τον Τρίτο Κόσμο. Η ιστορική ημερομηνία είναι το 2015 με το άνοιγμα των συνόρων κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Με αυτή την φιλο-μεταναστευτική πολιτική που υιοθετήθηκε από το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, η κοινωνική πραγματικότητα έχει οδηγήσει στην επανεμφάνιση των θαυμαστών των παραδόσεων των SS και της Γκεστάπο στις δομές εξουσίας της Γερμανίας.

Για τον ακροδεξιό Γερμανό, ο τρόπος υλοποίησης της πολιτικής του δράσης είναι να υπηρετήσει στην αστυνομία ή στο στρατό. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, 29 αστυνομικοί (25 εκ των οποίων εργάζονταν στο Έσσεν) τέθηκαν σε διαθεσιμότητα στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία για ναζιστικά σχόλια σε μηνύματα και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σβάστικα, φωτογραφίες του Χίτλερ και φωτογραφίες μεταναστών έξω από τους θαλάμους αερίων σόκαραν τις αρχές και στη συνέχεια τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης.

Το 2017, οι υπηρεσίες ασφαλείας ανακάλυψαν την οργάνωση Nordkreuz ("Βόρειος Σταυρός") στο ομοσπονδιακό κρατίδιο του Μεκλεμβούργου-Vorpommern, στην οποία μετείχαν περισσότεροι από 50 αστυνομικοί και στρατιωτικοί. Όχι μόνο αντάλλασσαν αποκαλυπτικές φωτογραφίες στο διαδίκτυο, αλλά προετοίμαζαν μια σειρά δολοφονιών εθελοντών που συμμετείχαν στην παροχή βοήθειας σε πρόσφυγες και σχεδίαζαν μια απόπειρα πραξικοπήματος για να ενεργοποιήσουν ένα καθεστώς όπου δεν θα υπήρχε πλέον χώρος για αλλοδαπούς. Οι στόχοι ήταν ο υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας, του SPD, ο πρώην πρόεδρος Γιόακιμ Γκάουκ, του SPD και η αντιπρόεδρος της Ομοσπονδιακής Βουλής Κλαούντια Ροθ (των Πρασίνων).

Το δίκτυο έκλεψε όπλα και πυρομαχικά από αποθήκες της τοπικής εγκληματικής αστυνομίας, τα οποία ήταν επαρκή για την εκπαίδευση με οπλισμό και την προετοιμασία τρομοκρατικών επιθέσεων. Οι ηγέτες είχαν συντάξει και καταλόγους με αρκετές χιλιάδες υποψήφια θύματα. Με την χαρακτηριστική γερμανική μεθοδικότητα, οι εξτρεμιστές είχαν αγοράσει 200 σακούλες για πτώματα και δεκάδες σακούλες με ενεργό ασβέστη για να εξαφανίσουν τα θύματά τους.

Αυτή η ιστορία είχε μεγάλη απήχηση, αλλά απέχει πολύ από το να είναι η μόνη. Το φθινόπωρο του 2020, ολόκληρα δίκτυα ακροδεξιών αστυνομικών εντοπίστηκαν σε τουλάχιστον τρία από τα 16 ομοσπονδιακά κρατίδια της Γερμανίας. Και μια ειδική μελέτη της στρατιωτικής αντικατασκοπείας έχει εντοπίσει στην αστυνομία 319 υπόπτους που έχουν συμπάθεια με τον ναζισμό και 58 άτομα με τις ίδιες αδυναμίες στις υπηρεσίες ασφαλείας.

Μάλιστα, την άνοιξη του 2020, η υπουργός Άμυνας, Ανγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ, CDU, υποχρεώθηκε να διαλύσει μια ολόκληρη μονάδα των γερμανικών ειδικών δυνάμεων KSK (Kommando Spezialkr-fte, ειδικές δυνάμεις), η οποία έδειχνε κλίση στον ναζισμό. Ο γερμανικός στρατός είχε επίσης το δικό του «Βόρειο Σταυρό». Οι ακροδεξιοί κομάντος έκλεψαν όπλα, πυρομαχικά και εκρηκτικά από τη μονάδα τους, προφανώς με σκοπό να ακολουθήσουν τα σχέδια των "συναδέλφων" τους της Ποινικής Αστυνομίας του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας.

΄Ηδη εγείρονται ερωτήματα. Βρίσκεται η Γερμανία σε τέτοιαν ανωμαλία ώστε ο στρατός και η αστυνομία να μην μπορούν να διαφυλάξουν την ασφάλεια των όπλων και των εκρηκτικών; ΄Η έχουμε να κάνουμε με ένα πρόβλημα εξτρεμισμού που έχει καταστεί συστημικό και όπου η συστηματική κλοπή οπλισμού ενθαρρύνεται από πολύ ψηλά «για έναν καλό σκοπό» ;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



του Alexander PAVIC, Strategic Culture, 2-10-20 *

[Το κατωτέρω άρθρο του Σέρβου σχολιαστή, μολονότι δεν άπτεται άμεσα της τραγικής εθνικής μας επικαιρότητας, παρουσιάζει ωστόσο την έλξη και την γοητεία του ερεθίσματος πνευματικής αφύπνισης και εξόδου από το ιζηματώδες τέλμα της μοιρολατρικής εξοικείωσης και συνθηκολόγησης, στο οξυγονούχο πεδίο της υγιούς σκέψης και του ελπιδοφόρου προβληματισμού. Επικαιροποιείται άλλωστε από τις επισκέψεις Δένδια στην περιοχή…]

Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Θυμάστε το Δόγμα Μπρέζνιεφ; Ηταν το όνομα που δόθηκε στην εξωτερική πολιτική που παρουσίασε ο σοβιετικός ηγέτης Leonid Brejnev το 1968, μετά την άνοιξη της Πράγας, με την οποία καμία κομμουνιστική χώρα δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τον κομμουνισμό ή και τη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής ΄Ενωσης, αν δεν ήθελε να προκαλέσει ένοπλη επέμβαση από άλλες κομμουνιστικές χώρες; Υποτίθεται ότι το Δόγμα Μπρέζνιεφ είχε αποτεθεί στην τεφροδόχο της ιστορίας με την εξαφάνιση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά μπορεί και να μην είναι έτσι. Κοιτάξτε το Μαυροβούνιο.

Οι κοινοβουλευτικές εκλογές της 30ης Αυγούστου σε αυτή την παράκτια πρώην Γιουγκοσλαβική δημοκρατία, των περίπου 620.000 κατοίκων, έφεραν την εκλογική ήττα στο κόμμα του ισχυρού άνδρα του Μαυροβουνίου και νυν προέδρου Μίλο Τζουκάνοβιτς για πρώτη φορά εδώ και περίπου 30 χρόνια. Το γεγονός χαρακτηρίστηκε από ορισμένους ως η πολυαναμενόμενη πτώση του Τείχους του Βερολίνου στο Μαυροβούνιο, δοθέντος ότι το κυβερνόν Δημοκρατικό Κόμμα των Σοσιαλιστών (DPS) είχε μεταλλαγεί από την άλλοτε΄Ενωση Κομμουνιστών του Μαυροβουνίου στις αρχές της δεκαετίας του 1990, άσφαλίζοντας έτσι την μονιμότητά του στην εξουσία, ουσιαστικά από την κομμουνιστική κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας το 1945.

Στις 23 Σεπτεμβρίου, οι τρεις αντιπολιτευόμενοι σχηματισμοί που κέρδισαν μια μικρή πλειοψηφία 41 εδρών στο κοινοβούλιο των 81 εδρών εξέλεξαν τον νέο πρόεδρο του Κοινοβουλίου και πρότειναν επίσημα τον αρχηγό της λίστας "Για το Μέλλον του Μαυροβουνίου", καθηγητή μηχανολογίας Ζντράβκο Κριβοκάπιτς, ως νέο πρωθυπουργό. Ο Τζουκάνοβιτς έχει 30 ημέρες για να του αναθέσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Θεωρητικά, μπορεί να την αναθέσει σε κάποιον άλλο, αλλά μόνο ο Κριβοκάπιτς έχει εξασφαλίσει την πλειοψηφία. Σε κάθε περίπτωση, μια νέα κυβέρνηση πρέπει είτε να επιψηφιστεί από το κοινοβούλιο εντός 90 ημερών είτε να προκηρύξει νέες εκλογές.

Ωστόσο, ενώ για τον απλό παρατηρητή η "Άνοιξη του Μαυροβουνίου" φαίνεται να είναι σε πλήρη άνθηση, φαίνεται ότι τελικά κάποια πράγματα δεν είναι ανοικτά σε δημοκρατική ή οποιαδήποτε άλλη συζήτηση. Τέτοια αρχικά είναι η φιλοδυτική πορεία της χώρας, κυρίως η ένταξη της στο ΝΑΤΟ, η πορεία ενσωμάτωσης στην ΕΕ και η αναγνώριση της αποσχισθείσας επαρχίας Κοσσυφοπεδίου της Σερβίας. Γεγονός που μας λέει πολλά για το πού φτάσαμε περίπου τρεις δεκαετίες μετά τη διακηρυγμένη νίκη της Δύσης στον Ψυχρό Πόλεμο, τον ευαγγελισμό του "τέλους της ιστορίας" από τον Φουκουγιάμα και την τελική νίκη της "Φιλελεύθερης Δημοκρατίας".

Φυσικά, δεν υπάρχουν στρατεύματα του ΝΑΤΟ παρατεταγμένα στα σύνορα του Μαυροβουνίου, ούτε φανερές απειλές για ξένη ένοπλη επέμβαση – ακόμα. Που δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν απειλές. Στην πραγματικότητα, ο Τζουκάνοβιτς, πρόσφατος νικητής του βραβείου "Πρόσωπο της Χρονιάς στο Οργανωμένο Έγκλημα",έχει απειλήσει με βία δύο φορές σε διάστημα αρκετών ημερών, σε περίπτωση που η νέα κυβέρνηση αποφασίσει να απομακρυνθεί από το "σωστό" μονοπάτι.

Σε πρόσφατη συνέντευξη στο FACE TV του Σεράγεβο, αφού μίλησε με επιδοκιμασία για τις διαβεβαιώσεις της νέας πλειοψηφίας ότι η χώρα δεν θα ξεδρομήσει από την πορεία της προς τα Δυτικά, ο Τζουκάνοβιτς προειδοποίησε ωστόσο ότι είναι έτοιμος να υπερασπιστεί το Μαυροβούνιο "από το δάσος εάν είναι απαραίτητο", επικαλούμενες τη μακρά ιστορία ένοπλης αντίστασης της χώρας σε επιθέσεις κατά της "κρατικής υπόστασής" του. Απείλησε επίσης να "κατεδαφίσει" οποιαδήποτε πέτρα χρησιμοποιείται για την κατασκευή νέας εκκλησίας στην παλιά πρωτεύουσα Τσετίνιε – φράση που ήταν σαφώς ένα βέλος με στόχο τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία οδήγησε τη μαζική αντίσταση στον Οργουελιανό "Νόμο για τη Θρησκευτική Ελευθερία" του Τζουκάνοβιτς, ο οποίος αποδείχθηκε κινητήρια δύναμη πίσω από την εκλογική ήττα του κόμματός του.

Ο Τζουκάνοβιτς επανέλαβε την απειλή του και σε άλλη συνέντευξη αρκετές ημέρες αργότερα, με την συνήθη επίδειξη -προς τα δυτικά – της προσήλωσής του στην αρετή και εναντίον της ρωσικής και της σερβικής απειλής για την κρατική υπόσταση του Μαυροβουνίου, και χάριν όσων είναι μεγάλα και καλά στον κόσμο.

Αυτό που πρέπει να σημειωθεί εδώ δεν είναι μόνο η δυσοίωνη ρητορική του Τζουκάνοβιτς, αλλά η ομοιόμορφη σιωπή με την οποία έχει χαιρετιστεί από δυτικές πρεσβείες και πρωτεύουσες, κατά τα άλλα πάντοτε έτοιμες να ανιχνεύσουν και να κατακρίνουν τις εικονικές ρωσικές (και, σε τοπικό επίπεδο, σερβικές) απειλές σε ψύλλου πήδημα. Γεγονός που δείχνει ότι η νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα είναι υπό το άγρυπνο βλέμμα των Βρυξελλών, της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου, του Παρισιού και του Βερολίνου, που εξακολουθούν να βασίζονται στον Τζουκάνοβιτς, με όλα τα κουσούρια το , ως βιώσιμης ασφαλιστικής πολιτικής σε περίπτωση που οι Μαυροβούνιοι αρχίσουν να παίρνουν κάποιες δικές τους ιδέες για το πώς να διοικούν τη χώρα τους και να παίρνουν τη δημοκρατική επιλογή πολύ σοβαρά.

Έτσι, ενώ ο Τζουκάνοβιτς έχει τη δυνατότητα να εκτοξεύει περιστασιακά απειλές βίας από το περιθώριο, έτοιμος να ορμήσει στο παραμικρό λάθος των αντιπάλων του, η νέα δημοκρατικά εκλεγμένη πλειοψηφία είναι υποχρεωμένη να προσφέρει ατελείωτες υποσχέσεις πίστης στην "αναλλοίωτη" φιλοδυτική πορεία της χώρας. Σημειώστε, για παράδειγμα, τον ανακριτικό τόνο μιας ερώτησης που τέθηκε στον Κριβοκάπιτς σε πρόσφατη συνέντευξη στην Deutsche Welle:

"Ο Τζουκάνοβιτς έχει αποστασιοποιηθεί από τον Μιλόσεβιτς, έχει κηρύξει την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου, έχει στηρίξει τις κυρώσεις της ΕΕ κατά της Ρωσίας, αναγνώρισε το Κοσσυφοπέδιο και εισήλθε στο ΝΑΤΟ. Πώς θα πείσετε τις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον ότι δεν θα αλλάξετε την πορεία εξωτερικής πολιτικής που υποστηρίζεται από τη Δύση, η οποία δεν υποστηρίζεται από τους δικούς σας υποστηρικτές, ειδικά τα φιλοσερβικά και φιλορωσικά κόμματα σε συνασπισμό μαζί σας;"

Φυσικά, ο Κριβοκάπιτς διαβεβαίωσε τον Γερμανό ανακριτή του ότι ούτε ο ίδιος ούτε οι πολιτικοί του εταίροι είχαν πρόθεση να παρεκκλίνουν από τη γραμμή ή την πορεία Ουάσινγκτον/Βρυξελλών του κόμματος, επισημαίνοντας τη συμφωνία συνασπισμού τους ως απόδειξη. Εν συντομία, για να παραθέσω την περίφημη πολιτική ομιλία του Μπρέζνιεφ που εκφωνήθηκε στους Πολωνούς εργάτες το Νοέμβριο του 1968, ο Κριβοκάπιτς και συνεργάτες διαβεβαίωσαν τους Δυτικούς συντρόφους ότι "καμία από τις αποφάσεις τους δεν πρέπει να βλάψει ούτε τη σοσιαλιστική δημοκρατία στη χώρα τους ούτε τα θεμελιώδη συμφέροντα άλλων σοσιαλιστικών δημοκρατικών χωρών, και ολόκληρης της εργατικής τάξης του δημοκρατικού κινήματος, το οποίο εργάζεται για τη δημοκρατία του σοσιαλισμού".

Και, χωρίς να ρισκάρει, σε επόμενο άρθρο του που γράφτηκε για τους Washington Times, οΚριβοκάπιτς διαβεβαίωσε επιπλέον την Δυτικόμιντερν ότι η τριμερής συμφωνία της νέας πλειοψηφίας "εγγυήθηκε όχι μόνο τη διατήρηση της δέσμευσης του Μαυροβουνίου για ένταξη στο ΝΑΤΟ, «αλλά και για την εμβάθυνση της θέσης μας στη συμμαχία. Και δεσμευτήκαμε να επιταχύνουμε τις μεταρρυθμίσεις που μπορούν να εντάξουν τη χώρα μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.»

Προς υπεράσπισή του, η προσέγγιση αυτή είναι ουσιαστικά κατανοητή, καθώς ο Κριβοκάπιτς και οι συνεργάτες του γνωρίζουν καλά όλα τα εμπόδια που θα αντιμετωπίσουν απέναντι στις σημαντικότερες προκλήσεις τους, οι οποίες είναι εσωτερικής φύσης – αποδόμηση της διεφθαρμένης πολιτικής μηχανής του Τζουκάνοβιτς, άνοιγμα των μέσων ενημέρωσης για διαφορετικές πολιτικές απόψεις, τερματισμός των αντισερβικών διακρίσεων, ακύρωση ή τροποποίηση του προαναφερθέντος νόμου για τη Θρησκευτική Ελευθερία, μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος και συμφωνία για το υψηλό χρέος και την αύξηση της ανεργίας της χώρας , που επιδεινώθηκε από την καταστροφή της τουριστικής περιόδου ως αποτέλεσμα της πανδημίας COVID-19.

Αλλά φυσικά, ακόμη και εσωτερικά, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι οι νεο-Μπρεζνεφικοί φύλακες των Δυτικών "θεμελιωδών συμφερόντων" θα παρακολουθούν στενά για κάθε είδους άνοιγμα σε ρωσική, σερβική ή κινεζική "κακή επιρροή," ακόμη και αν θα μπορούσε να είναι οικονομικά επωφελής για αυτή την φτωχή χώρα. Εκεί ο Κριβοκάπιτς μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα στο δρόμο, καθώς, παρά τις δεσμεύσεις εξωτερικής πολιτικής, έχει επίσης δηλώσει κατηγορηματικά ότι η Σερβία και το Μαυροβούνιο είναι "τα πλησιέστερα κράτη", ότι "η Ρωσική Ομοσπονδία είναι η αδελφική μας χώρα και μεγάλος, προαιώνιος φίλος μας" και ότι αυτός και οι πολιτικοί του σύμμαχοι είναι "υποχρεωμένοι να αποκαταστήσουν τις πολιτικές μας σχέσεις με τη Ρωσία, καθώς και τη Σερβία". Επίσης, δεν παρέλειψε να υπενθυμίσει ότι ο Τζουκάνοβιτς είχε προχωρήσει στην αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου παρά το γεγονός ότι, κατά τον απερχόμενο πρωθυπουργό του Μαυροβουνίου, "το 85% των πολιτών του Μαυροβουνίου ήταν κατά της αναγνώρισης της νότιας επαρχίας της Σερβίας". Στα μάτια της Δυτικομιντέρν, οι απόψεις αυτές θεωρούνται αναμφίβολα ως βλασφημία. .

Που σημαίνει ότι θα υπάρξουν περισσότερες "φιλοδημοκρατικές" ενισχύσεις, όπως ο πρώην διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη, Μπεν Χότζες. Σε πρόσφατη συνέντευξη για την εφημερίδα Πομπιέντα, όργανο του Τζουκάνοβιτς, ο Χότζες, τώρα συνεργάτης της δεξαμενής σκέψης CEPA Washington, υπενθύμισε με το μαλακό στη μελλοντική κυβέρνηση ότι "αναμένεται να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της στο ΝΑΤΟ", στέλνοντας παράλληλα το συνηθισμένο πλέγμα αβάσιμων κατηγοριών κατά της Ρωσίας, καλύπτοντας τα πάντα, από τη χρήση "βίας, παραπληροφόρησης και δηλητηρίου" έως την ευθύνη για την προσφυγική κρίση της Συρίας και άλλες παρόμοιες ανοησίες.

Παρατηρώντας την κατάσταση στο Μαυροβούνιο έρχονται στο μυαλό τα λόγια του πρώην επιθετικού του αγγλικού ποδοσφαίρου Gary Lineker :

"Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι - 22 άνδρες κυνηγούν μια μπάλα για 90 λεπτά και στο τέλος, οι Γερμανοί πάντα κερδίζουν.

" Αυτό που φαίνεται να λέει η συλλογική Δύση στους Μαυροβούνιους αυτές τις μέρες είναι, "Η δημοκρατία είναι ένα απλό παιχνίδι - οι άνθρωποι ψηφίζουν την ημέρα των εκλογών και στο τέλος, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ πάντα κερδίζουν. Ή αλλιώς..."

Πίσω από τη νέα Δημοκρατική Κουρτίνα, το Δόγμα Μπρέζνιεφ βρήκε νέα ζωή.

*Αλεξάνταρ ΠΆΒΙΤς
Ανεξάρτητος αναλυτής και ερευνητής



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Karine Bechet-Golovko, Comite Valmy,9-10-20
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η Γαλλία και η Γερμανία αναλαμβάνουν την ηγεσία μιας περιφερειακής ομάδας εναντίον της Ρωσίας. Και το τσίρκο γύρω από αυτή την παράξενη δηλητηρίαση του Ναβάλνι αποκτά την εξήγησή του: Αυτό που έχει σημασία είναι να έχουμε ένα πρόσχημα, και στη συνέχεια να είμαστε σε θέση να το εκμεταλλευτούμε. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (ΟΑΧΟ) "βρήκε" το (δηλητήριο)Νόβιτσοκ στα δείγματα του Ναβάλνι.

Ρώσοι γιατροί είναι κατηγορηματικοί σχετικά με το θέμα: είτε μια απειροελάχιστη δόση έχει εισαχθεί στον Nαβάλνι στη Γερμανία και σε ένα περίκλειστο περιβάλλον (δεδομένου ότι δεν υπάρχουν παράπλευρα θύματα), ή ο ΟΑΧΟ παραποιεί τα αποτελέσματα της εξέτασης. Εν τω μεταξύ, το Παρίσι και το Βερολίνο κατηγορούν και απειλούν τη Μόσχα, με το μένος του φανατισμού. Δηλαδή, φωνάζοντας ακόμη πιο δυνατά, για να αποφεύγουν να απαντήσουν σε δύσκολες ερωτήσεις. Από την πλευρά της, η Ρωσία σφυρίζει το τέλος του παιχνιδιού: ΄Οχι, δεν είναι πλέον δυνατό να ενεργεί σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Έχουμε ήδη τονίσει αρκετές φορές τα παράδοξα της υπόθεσης Nαβάλνι, που δήθεν δηλητηριάστηκε με ένα χημικό όπλο, από το οποίο βγήκε ζωντανός και το οποίο, αν και εξαιρετικά ευμετάδοτο, προσβάλλει μόνον αυτόν σε ένα αεροπλάνο και σε ένα αεροδρόμιο. Ο παραλογισμός της υπόθεσης είναι τέτοιος που, λογικά, η Ρωσία το βλέπει ως μιαν επιχείρηση στημένη από ξένες μυστικές υπηρεσίες .

Ωστόσο, ο ΟΑΧΟ δήλωσε ότι είχε βρει ίχνη Νόβιτσοκ:

Ο ΟΑΧΟ επιβεβαίωσε ότι τα δείγματα αίματος και ούρων του Αλεξέι Ναβάλνι περιείχαν έναν «αναστολέα χολιντερεράσης», παρόμοιο με δύο χημικές ουσίες τύπου Νόβιτσοκ που απαγορεύτηκαν από την οργάνωση το 2019.

Έτσι, έχουμε τρεις δυνατότητες :

1.είτε η Ρωσία είναι τόσο ηλίθια ώστε να δηλητηριάσει έναν πολιτικό αντίπαλο με ποσοστό δημοτικότητας 2% και στη συνέχεια να βοηθήσει στην αναχώρησή του από τη χώρα, ενώ τα σύνορα είναι κλειστά και ο ίδιος τελεί υπό ποινική έρευνα (οπότε κανονικά δεν του επιτρέπεται να εγκαταλείψει την επικράτεια).

2.Είτε ο Nαβάλνι δηλητηριάστηκε κατόπιν - κατά συνέπεια στη Γερμανία και σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν παράπλευρα θύματα, ούτε στο αεροδρόμιο, ούτε στο αεροπλάνο, ούτε στο ρωσικό νοσοκομείο

3.είτε ο ΟΑΧΟ παίζει το παιχνίδι των παγκοσμιοποιών και παραποιεί τα αποτελέσματα.

Όταν βλέπει κανείς τις διαστάσεις που παίρνει αυτή η ιστορία, η Ρωσία δεν μοιάζει να δείχνει ενδιαφέρον. Από την άλλη πλευρά, η μηχανή ξεκίνησε τέλεια, υποστηρίζοντας τοπικά την δράση σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι τελευταίες δηλώσεις των υπουργών Εξωτερικών της Γαλλίας και της Γερμανίας καταδεικνύουν αυτή τη γραμμή:

"Η Γαλλία και η Γερμανία επαναλαμβάνουν την έντονη καταδίκη τους για τη δηλητηρίαση του κ. Αλεξέι Ναβάλνι στο ρωσικό έδαφος, μέσω ενός στρατιωτικού παράγοντα νεύρων που ανήκει στην οικογένεια "Nόβιτσοκ" που αναπτύχθηκε από τη Ρωσία. Χθες, ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (ΟΑΧΟ) επιβεβαίωσε τα αποτελέσματα των αναλύσεων που πραγματοποιήθηκαν από τις δύο χώρες μας.

«Όπως είχαμε την ευκαιρία να επισημάνουμε σε ένα κοινό ανακοινωθέν της 4ης Σεπτεμβρίου, αυτή η τρομερή απόπειρα δολοφονίας αποτελεί επίθεση στις βασικές αρχές της δημοκρατίας και του πολιτικού πλουραλισμού. Πρόκειται επίσης για μια συγκλονιστική νέα χρήση ενός χημικού όπλου, δύο χρόνια μετά τη χρήση από την Ρωσία ενός τέτοιου όπλου σε βρετανικό έδαφος, στο Salisbury στις 4 Μαρτίου 2018.

«Υπό αυτές τις συνθήκες, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν επανειλημμένα ζητήσει από τη Ρωσία να ρίξει φως στις συνθήκες αυτού του εγκλήματος και σε εκείνους που το διέπραξαν. Η Ρωσία δεν έχει δώσει ακόμη καμία αξιόπιστη εξήγηση. Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρούμε ότι δεν υπάρχει άλλη εύλογη εξήγηση για τη δηλητηρίαση του κ. Nαβάλνι από τη ρωσική ευθύνη και ανάμειξη."

Ακολουθούν, φυσικά, απειλές κυρώσεων. Αυτό είναι το αδιέξοδο της φατρίας των παγκοσμιοποιών: Δεν έχουν καμία πρόθεση να επιχειρήσουν μια πραγματικήν σύγκρουση έως το λογικό της τέλος - την άμεση ένοπλη σύγκρουση, η οποία διαφορετικά θα καθάριζε την κατάσταση. Οι κυρώσεις υποτίθεται ότι θα λυγίσουν τις κυβερνήσεις, χωρίς να πληρωθεί το τίμημα ενός στρατιωτικού πολέμου. Αλλά αυτές οι κυρώσεις έχουν ένα όριο αποτελεσματικότητας και φαίνεται ότι το έχουν φτάσει. Για να μην αναφέρουμε τη θετική εσωτερική επίδραση μιας τέτοιας φανερά αντιρωσικής συμπεριφοράς στην αποδυνάμωση της ρωσικής φατρίας των οπαδών της παγκοσμιοποίησης, με την απόδειξη ότι οι παραχωρήσεις που της έχουν γίνει οδηγούν μόνο σε ένταση των επιθέσεων κατά της Ρωσίας, με σκοπό μια "τελική νίκη".

Το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών Απάντησε:
Καμία αντίδραση δεν ακολούθησε τα αλλεπάλληλα αιτήματα της Ρωσίας για πληροφορίες από τις αναλύσεις που έγιναν στον Ναβάλνι, αντί των οποίων η Γαλλία και η Γερμανία ξεκινούν έναν αντιρωσικό συνασπισμό, ενώ πρόσφατα οι χώρες αυτές εξακολουθούσαν να μιλούν για συνεργασία.

"Σε αυτή την περίπτωση, θα συναγάγουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα. Η επιχειρηματική δραστηριότητα με το Παρίσι και το Βερολίνο φαίνεται πλέον αδύνατη σε αυτές τις συνθήκες."

Όπως υπενθύμισε ο Βλαντιμίρ Πούτιν πριν από λίγες ημέρες κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τους ηγέτες των πολιτικών κομμάτων, η Ρωσία μπορεί να υπάρχει μόνο ως κυρίαρχη και ανεξάρτητη από τις αποφάσεις των διεθνών οργανισμών. Ένα ακόμη βήμα και μπορούμε να θυμηθούμε αυτή τη δήλωση που αποδίδεται στον Ρώσο αυτοκράτορα Αλέξανδρο Γ ',τον 19ο αιώνα:

«Η Ρωσία έχει μόνο δύο συμμάχους, τον στρατό της και τον στόλο της» .

Ήρθε η ώρα να συναγάγουμε τα λογικά συμπεράσματά μας, καθώς ορισμένες σταθερές δεν αλλάζουν με την πάροδο των αιώνων. Γεγονός που άλλωστε τις κάνει και σταθερές.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Τροφοδοτεί νοσταλγικούς διαλογισμούς ισραηλινής εφημερίδας. 

Anshel Pfeffer ,Haaretz, Oct. 2, 2020
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Τα φορτηγά αεροσκάφη του Αζερμπαϊτζάν που προσγειώνονται σε βάσεις της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας στη Νεγκέβ είναι ένα σχετικά συχνό θέαμα, επιβεβαιώνοντας τις εκτεταμένες συμφωνίες αγοράς όπλων μεταξύ των δύο χωρών. Ωστόσο, η συχνότητα των αφίξεων και ο χρόνος των φορτηγών Ilyushin Il-76 – δύο από τα οποία προσγειώθηκαν στην Uvda την περασμένη Πέμπτη, μόλις δύο ημέρες πριν από μια σημαντική κλιμάκωση της συνεχιζόμενης σύγκρουσης μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας, ακολουθούμενες από δύο ακόμη την Τρίτη και την Τετάρτη – υποδηλώνουν τόσο την προετοιμασία όσο και την αναπλήρωση των δυνάμεων του Αζερμπαϊτζάν για την επομένη φάση των μαχών γύρω από τον θύλακα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, τώρα στην τέταρτη ημέρα του πολέμου.

Η ισραηλινή κυβέρνηση απέφυγε να προβεί σε δηλώσεις σχετικά με την κατάσταση στον Νότιο Καύκασο. Επισήμως δεν παίρνει θέση, και έχει επίσης διπλωματικές σχέσεις με την Αρμενία, η οποία μόλις πριν από δύο εβδομάδες άνοιξε την πρώτη πρεσβεία της στο Τελ Αβίβ. Ισραηλινοί αξιωματούχοι τονίζουν χαμηλόφωνα πως "έχουμε συμφέροντα και από τις δύο πλευρές," και το Ισραήλ σίγουρα δεν θα αψηφήσει ανοιχτά τη ρωσική κυβέρνηση, η οποία είναι ένας από τους προστάτες της Αρμενίας (αν και αυτή επίσης πωλεί όπλα στο Αζερμπαϊτζάν).

Δεν είναι μόνο οι προσοδοφόρες συμφωνίες όπλων, οι οποίες φέρεται να περιλαμβάνουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πυραύλους και συστήματα ραντάρ. Το Ισραήλ θεωρεί το Αζερμπαϊτζάν στρατηγικό σύμμαχο. Η κλεπτοκρατία στην Κασπία είναι πηγή ενός μεγάλου μέρους του πετρελαίου που αγοράζει το Ισραήλ και, λόγω της γεωγραφικής του θέσης, το Αζερμπαϊτζάν είναι μια εξαιρετικά χρήσιμη "κερκόπορτα" προς το γειτονικό του Ιράν για πληροφορίες και άλλους μυστικούς σκοπούς - ειδικά δεδομένου ότι αυτή η σιιτική κατά πλειοψηφία χώρα είναι επίσης αποφασιστικά κοσμική και έχει από καιρό υποψιαστεί τις επαναστατικές φιλοδοξίες της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στον νότο της.

Ωστόσο, οι εθνικοί δεσμοί του Αζερμπαϊτζάν είναι πολύ ισχυρότεροι με μια άλλη περιφερειακή δύναμη, την Τουρκία – η οποία, σύμφωνα με αναφορές από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, κυρίως από αρμενικές πηγές, εμπλέκεται πολύ περισσότερο σε αυτή την τρέχουσα κλιμάκωση από ό,τι σε προηγούμενες. Οι Αρμένιοι ισχυρίζονται ότι χρησιμοποιούνται τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ότι ένα τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος F-16 κατέρριψε ένα από τα αεροσκάφη τους και ακόμη και ότι εκεί έχουν αναπτυχθεί από την Τουρκία δυνάμεις των Τζιχαντιστών ανταρτών από την Συρία . Η Τουρκία έχει διαψεύδει πληροφορίες ότι εμπλέκεται στρατιωτικά, αλλά υποστηρίζει σθεναρά το Αζερμπαϊτζάν.

Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, το Ισραήλ φαίνεται να είναι στην ίδια πλευρά με την Τουρκία. .

Είναι αυτό ένα προσωρινό και συμπτωματικό κοινό συμφέρον, ή ένα σημάδι ότι ορισμένα στοιχεία της παλιάς συμμαχίας Ισραήλ-Τουρκίας εξακολουθούν να υφίστανται;

Τα τελευταία 12 χρόνια, από την έναρξη της επιχείρησης του Ισραήλ στη Γάζα, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών βρίσκονται σε σταθερή καθοδική πορεία. Τα πρώτα χρόνια, υπήρχαν εκείνοι που εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι επρόκειτο για προσωρινή κατάσταση, λόγω των προσπαθειών του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να ενισχύσει τη θέση του στην περιοχή.

Σήμερα, όμως στο ισραηλινό σύστημα ασφάλειας και πληροφοριών επικρατεί η διάγνωση ότι ο ολοένα και πιο αυταρχικός Ερντογάν είναι ένας ανίατος αντισημίτης και ότι όσο είναι ηγέτης της Τουρκίας, δεν υπάρχει προοπτική για πραγματική βελτίωση σε αυτούς τους δεσμούς.

Παρά το γεγονός ότι η ίδια η Τουρκία εξακολουθεί να διατηρεί χαμηλού επιπέδου διπλωματικούς δεσμούς και εκτεταμένες εμπορικές σχέσεις με το Ισραήλ, ο Ερντογάν καταδίκασε έντονα την πρόσφατη "εξομάλυνση" των σχέσεων και των συμφωνιών μεταξύ Ισραήλ και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Μπαχρέιν. Τα τελευταία χρόνια, η Τουρκία έχει αρχίσει να φιλοξενεί βασικούς ηγέτες της Χαμάς, επιτρέποντάς τους να ιδρύσουν γραφεία στην Ιστανπούλ και δίνοντας μάλιστα σε ορισμένους από αυτούς τουρκική υπηκοότητα. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην επιθυμία του Ερντογάν να παρουσιάσει τον εαυτό του ως προστάτη των Παλαιστινίων και την προσωπική του συγγένεια με το κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων, το οποίο έχασε την αρχική του βάση στην Αίγυπτο μετά το πραξικόπημα του 2013 εναντίον του τότε προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι. .

Η συζήτηση εντός της ισραηλινής κοινότητας πληροφοριών για το αν η ρήξη με την Τουρκία είναι προσωρινή και οφείλεται μόνο στον Ερντογάν ή αν αντιπροσωπεύει βαθύτερη αλλαγή εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη. Σε μεγάλο βαθμό, εξαρτάται από τις προσωπικές σχέσεις που είχε κάθε συγκεκριμένος αξιωματούχος με Τούρκους συγχρόνους του στο παρελθόν. Για παράδειγμα, ανώτερος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ, ο οποίος πριν από λίγο περισσότερο από μια δεκαετία εξακολουθούσε να εκπαιδεύεται στον εναέριο χώρο της Τουρκίας και συνέχισε να διατηρεί δεσμούς με Τούρκους συγχρόνους του μέσω διαφόρων φόρουμ του ΝΑΤΟ, δήλωσε πέρυσι ότι είναι πεπεισμένος ότι "η Τουρκία δεν είναι εχθρός και θα είναι στενός σύμμαχος και πάλι μόλις φύγει ο Ερντογάν".

Από την άλλη, αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών που έχουν δει πώς οι επιχειρήσεις της Χαμάς στη Δυτική Όχθη κατευθύνονται όλο και περισσότερο από την Κωνσταντινούπολη – και πώς η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών ΜΙΤ έχει τεθεί υπό τον έλεγχο των έμπιστων του Ερντογάν που έχουν την τάση να συνεργάζονται στενά με το Ιράν – είναι πεπεισμένοι ότι ακόμη και αν ο Ερντογάν αναγκαστεί να παραιτηθεί ή πεθάνει, οι διάδοχοί του μπορεί κάλλιστα να συνεχίσουν τις πολιτικές του.

"Σίγουρα θα χρειαστούν χρόνια για τη σχέση που κάποτε πρέπει να αποκατασταθεί", δήλωσε ένας αναλυτής πληροφοριών. "Η ένδειξη θα είναι εάν τα γραφεία της Χαμάς (στην Κωνσταντινούπολη) θα κλείσουν".

Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, εξαρτάται από το Ιράν – το οποίο μας φέρνει πίσω στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Παρά τα ανοίγματα και από τις δύο πλευρές, η ιστορική εχθρότητα μεταξύ των Οθωμανών και των Περσών, και η αντιπαλότητα για τον έλεγχο σε διάφορα καυτά σημεία σε ολόκληρη την περιοχή, καθιστούν δύσκολο για την Τουρκία και το Ιράν να δημιουργήσουν μια μόνιμη συμμαχία.

Το Ιράν υπήρξε ένας από τους κύριους υποστηρικτές της Αρμενίας στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, δημιουργώντας για το Ισραήλ μιαν ευκαιρία για διάλογο με την Τουρκία του Ερντογάν και ελπίζουμε να διευρύνει το χάσμα μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης.

Για δεκαετίες, σύμμαχοι του Ισραήλ στην περιοχή ήταν οι μη αραβικές δυνάμεις, η Τουρκία και το Ιράν, οι οποίες εντάχθηκαν με το Ισραήλ στην ανεπίσημη "συμμαχία της περιφέρειας", η οποία αποδεκατίστηκε πρώτα από την ισλαμική επανάσταση του Ιράν το 1979 και στη συνέχεια από την άνοδο του Ερντογάν από το 2003 και μετά. Τώρα, το Ισραήλ είναι πιο κοντά από ποτέ στο φιλοδυτικό μπλοκ των αραβικών εθνών που περιλαμβάνουν τα ΗΑΕ, τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, τα οποία μοιράζονται την εχθρότητα του Ισραήλ προς το Ιράν και την Τουρκία, και συναγωνίζεται μαζί τους για περιφερειακή κυριαρχία σε μια σειρά συγκρούσεων μεσολάβησης στη Συρία, την Υεμένη, τον Λίβανο και τη Λιβύη.

Οι αποστολές όπλων στο Αζερμπαϊτζάν και η έκρηξη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι μια υπόμνηση ότι η συμμαχία της περιφέρειας μπορεί να μην είναι εντελώς νεκρή.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Αντρέ Βλτσέκ , Global Research, 21 Αυγούστου 2015
Μετάφραση/ επίλογος: Μιχαήλ Στυλιανού

Θα μπορούσε κάποιος δικτάτορας να επιθυμεί περισσότερα; Σχεδόν όλος ο πληθυσμός της Αυτοκρατορίας σκέφτεται τώρα με τον ίδιο τρόπο!

Ο πληθυσμός «μορφώνεται» σε σχολεία και πανεπιστήμια στελεχωμένα με υποτακτικούς, και δειλούς δασκάλους και καθηγητές.

Ο πληθυσμός «ενημερώνεται» από εκατοντάδες χιλιάδες υπηρετικούς δημοσιογράφους και «αναλυτές». Δεν υπάρχει σχεδόν καμία παρέκκλιση από το επίσημο αφήγημα.

Συγχαρητήρια Δυτική Αυτοκρατορία! Έχετε πετύχει εκεί που άλλοι προσπάθησαν αλλά απέτυχαν. Έχετε επιτύχει σχεδόν απόλυτη υπακοή και πειθαρχία, μιαν καθολική δουλικότητα.

Και κάτι περισσότερο, αφού οι περισσότεροι άνθρωποι πραγματικά πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι, ότι έχουν τον έλεγχο. Πιστεύουν ότι μπορούν να επιλέξουν, ότι μπορούν να αποφασίσουν. Είναι σίγουροι ότι ο δικός τους είναι ο μεγαλύτερος πολιτισμός που οικοδομήθηκε ποτέ στη Γη!

Δεκάδες εκατομμύρια κάνουν ουρά, ζητώντας να «εκπαιδευτούν», και τελικά να πάρουν ένα από αυτά τα επίσημα αυτοκρατορικά πτυχία. Θέλουν να γίνουν αποδεκτοί, πιστοποιημένοι και με τον έπαινο των κυβερνώντων. Οι άνθρωποι προσφέρουν τα δικά τους σκυμμένα κεφάλια σε μια περίτεχνη και παρατεταμένη πράξη λοβοτομής. Σε αντάλλαγμα αυτών των σφραγισμένων φύλλων χαρτιού που λέγονται πτυχία, άνδρες και γυναίκες χάνουν, για πάντα, την ικανότητά τους να σκέφτονται ανεξάρτητα, να αναλύουν και να βλέπουν τον κόσμο με τα δικά τους μάτια. Ως ανταμοιβή για την υποταγή τους, αυξάνουν σημαντικά οι πιθανότητές τους να πάρουν δεσπόζουσες θέσεις στα επίλεκτα επιχειρηματικά, ακαδημαϊκά, και άλλα τάγματα του καθεστώτος.

Ο ακραίος βαθμός συμμόρφωσης της πλειοψηφίας των ανδρών και των γυναικών που ζουν στις κοινωνίες μας κάνει παλιά βιβλία όπως τα "Fahrenheit 451" και "1984" μόνο μέτρια ενοχλητικά. Η πραγματικότητα του "2020" είναι πολύ πιο ψυχεδελική, παράξενη και αποκρουστική... καθώς και επαίσχυντη!

Οι περισσότεροι από τους πολίτες είναι τώρα ακόμη και πρόθυμοι να πληρώσουν από τη δική τους τσέπη (ή από της οικογένειάς τους) για αυτές τις «εκπαιδευτικές» και προπαγανδιστικές χειρουργικές επεμβάσεις εγκεφάλου, είναι πρόθυμοι να μπουν σε βαθιά χρέη προκειμένου να υποστούν ενδελεχή προγραμματισμό και κατήχηση. Αρκετά χρόνια αργότερα, όταν όλα έχουν τελειώσει και τίποτα δεν έχει απομείνει από την ατομικότητά τους, τα στήθη τους φουσκώνουν με υπερηφάνεια, και συχνά κλαίνε όταν λαμβάνουν αυτό το σφραγισμένο κομμάτι χαρτί, το οποίο στην πραγματικότητα σημαίνει μόνο ένα πράγμα: "Πέρασε, έγινε αποδεκτός και πιστοποιημένος - έτοιμος να υπηρετήσει και να χρησιμοποιηθεί από την Αυτοκρατορία και το φασιστικό καθεστώς της".

Εκατομμύρια ξένοι παρατάσσονται και γι' αυτή την λοβοτομή. Εκείνοι που προέρχονται από τις αποικιακές και κατεστραμμένες χώρες είναι συχνά οι πιο πρόθυμοι. Τα παιδιά των ελίτ είναι ενθουσιασμένα να πάρουν τη σφραγίδα έγκρισης από την Αυτοκρατορία για να ενταχτούν, να αναμειχθούν με τις μάζες στην Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική. Μετά την «αποφοίτησή» τους και μετά την επιστροφή τους «οίκαδε», κρεμούν τα διπλώματά τους στους τοίχους, προσθέτουν τίτλους σε όλες τις κάρτες τους, αυξάνουν τις αμοιβές τους και απαιτούν σεβασμό για τους δυτικούς τρόπους τους και την πνευματική συνεργασία τους με την Αυτοκρατορία. Στη συνέχεια, πολλοί από αυτούς αφοσιώνονται στο να ληστεύουν και να κατηχούν τους συμπολίτες τους στον πολιτισμό της Δύσης.

Σε πολλές χώρες δεν χρειάζεται καν να εγκαταλείψουν τα πάτρια εδάφη. Η δυτική πλύση εγκεφάλου είναι άμεσα διαθέσιμη μέσω αμέτρητων ιδιωτικών θρησκευτικών και «διεθνών» σχολείων, μέσω εκκλησιών, «πολιτιστικών ιδρυμάτων», και φυσικά, μέσω της «ψυχαγωγίας».

Ακόμη και χώρες όπως η Κίνα, που μπορούν να υπολογίζουν σε πολύ μεγαλύτερους και παλαιότερους πολιτισμούς από αυτόν της Δύσης, επηρεάζονται τώρα τρομερά από τους γιους και τις κόρες τους που έχουν προγραμματιστεί να πιστεύουν στο μεγαλείο του δυτικού πολιτισμού. ΄Εχουν υποστεί την λοβοτομή είτε σε Δυτικά "εκπαιδευτικά ιδρύματα» στο εξωτερικό, ή από τις στρατιές των δυτικών "εκπαιδευτικών", "λογίων" και ιεροκηρύκων που με συνεχώς αυξανόμενη δράση ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο για τη διάδοση του τοξικού ευαγγελίου τους.

Αντί να τους δοθεί πολύπλευρη και πολυπολιτισμική γνώση, μαθητές και φοιτητές λαμβάνουν ακριβώς υπολογισμένες δόσεις κατήχησης, καλά δοκιμασμένες κατά τη διάρκεια των αιώνων του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας. Τώρα πλέον η Αυτοκρατορία ξέρει πολύ καλά πώς να χειραγωγεί τα ανθρώπινα μυαλά. Και αυτοί που υπόκεινται στον βιασμό αναγκάζονται να πιστέψουν ότι έκαναν έρωτα. Εκείνοι που ληστεύονται αδιακρίτως διδάσκονται να επαινούν τις αποικιακές δυνάμεις για την οικοδόμηση των διοικητικών κτιρίων και των σιδηροδρόμων τους. Και οι άνθρωποι πίσω στην έδρα της αυτοκρατορίας διδάσκονται να μην αισθάνονται καμία ντροπή για το παρελθόν και το παρόν τους.

Αντί να ενθαρρύνονται να σκέφτονται ανεξάρτητα, αντί να καλούνται να ξεσηκώσουν την ίδια τη σκέψη τους, οι άνθρωποι είναι δεμένοι, φασκιωμένοι σε σφιχτούς πνευματικούς ζουρλομανδύες.

Το θάρρος και η ανεξάρτητη σκέψη συστηματικά δυσφημίζονται και συκοφαντούνται. Οι επαναστατικές ψυχές χαρακτηρίζονται ως μη συνεργάσιμες, σχεδόν ως αντικοινωνικές.

Η δειλία, η υποταγή και η μετριότητα προωθούνται και διατίθενται στην αγορά από το εξαιρετικά περίπλοκο και πολύπλευρο σύστημα προπαγάνδας, διαφήμισης, «πολιτιστικών και ψυχαγωγικών εκδηλώσεων» και μέσων ενημέρωσης.

Σε έναν πλήρως ομοιόμορφο κόσμο όπου ακόμη και ο «πολιτισμός» και τα μέσα «ενημέρωσης» εξυπηρετούν την Αυτοκρατορία και τα νεοφιλελεύθερα επιχειρηματικά της συμφέροντα, οι Νέοι Άνδρες και οι Νέες Γυναίκες διαμορφώνονται από πνευματικό πηλό, στη συνέχεια ανεβασμένοι σε ψηλά βάθρα: όλοι τους ψηλοί και κομψοί, όλοι τους με ευγλωττία και δυνατή φωνή αναμασούνε χιλιοειπωμένα στερεότυπα, αποφεύγοντας προσεκτικά τα πραγματικά προβλήματα, επικοινωνώντας εντατικά μεταξύ τους για το τίποτα, ενώ παραμένουν συγκλονιστικά ανίδεοι για τον κόσμο.

Οι Νέοι Άνθρωποι - είναι όλοι χαμογελαστοί, όλοι πολύ αισιόδοξοι. Οδηγούν αυτοκίνητα τελευταίας παραγωγής και κρατούν στα χέρια τους υπερσύγχρονα εργαλεία επικοινωνίας. Μοιάζουν γεμάτοι αυτοπεποίθηση και απέραντο εγωισμό.. Και οι γλουτοί τους είναι στερεοτυπικά τέλειοι..

Πολλοί βέβαια από αυτούς είναι σε ηρεμιστικά, σε αντικαταθλιπτικά ή σε ναρκωτικά. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι δυστυχισμένοι, αβέβαιοι για τον εαυτό τους, δυσαρεστημένοι με τη δουλειά τους, δυστυχισμένοι με τις οικογένειές τους, ανίκανοι να βρουν ή να διατηρήσουν το δεύτερο ήμισυ τους. Όλα αυτά, φυσικά, δεν δείχνονται! Στην επιφάνεια, αμέτρητοι Δυτικοί άνδρες και γυναίκες φαίνονται γοητευτικοί!

Οι Ιταλοί και οι Γερμανοί φασίστες προσπάθησαν, απεγνωσμένα να δημιουργήσουν αυτό το είδος της γεμάτης αυτοπεποίθηση αλλά υπάκουης φυλής «υπέρ-ανθρώπων».

Αλλά απέτυχαν.

Αυτή όμως η Αυτοκρατορία τα καταφέρνει! Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία υπάρχει μια πιθανότητα ότι τα ρομπότ θα αντικαταστήσουν πραγματικά τα ανθρώπινα όντα. Όχι ρομπότ κατασκευασμένα από πλαστικό και μέταλλα, αλλά άνθρωποι που μετασκευάζονται και ανακυκλώνονται σε ρομπότ.

Ο ιταλικός φασισμός, ο γερμανικός ναζισμός, ο επιχειρηματικός χαρακτήρας των Ηνωμένων Πολιτειών, ο ιμπεριαλισμός, ο ρατσισμός, η αποικιοκρατία, το «εξαιρετικό έθνος», η προπαγάνδα, η διαφήμιση, η «εκπαίδευση» – όλα έχουν επιδέξια συγχωνευτεί.

Συγχαρητήρια, Αυτοκρατορία! Είσαι η πρώτη που κατάφερε να τυποποιήσει τα ανθρώπινα όντα και τη σκέψη τους!

*

Δεν είναι εύκολο να πολεμήσεις μια τέτοια Αυτοκρατορία, πνευματικά.

Δεν είναι μόνο η λογική ή η φιλοσοφία που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και να καταπολεμήσουμε.

Υπάρχουν επίσης χιλιάδες αντιλήψεις, δόγματα, κώδικες, που όλοι τους εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό -να κρατήσουν το πλήθος μακριά από την πραγματικότητα και από την ανεξάρτητη σκέψη και ανάλυση.

Οι περισσότεροι πολίτες της Δυτικής Αυτοκρατορίας έχουν υποστεί στην πραγματικότητα πολύ πιο δραστική πλύση εγκεφάλου από τα μέλη ομάδων όπως οι Ταλιμπάν ή οι Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους». Επειδή η Αυτοκρατορία εργάζεται πολύ σκληρά και απασχολεί εκατομμύρια επαγγελματίες, που δημιουργούν εξαιρετικά αποτελεσματικές συλλογιστικές, που έχουν σχεδιαστεί για τον έλεγχο των ανθρώπινων εγκεφάλων: από ιδεολόγους, ψυχολόγους, προπαγανδιστές, εκπαιδευτικούς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους και άλλα εξαιρετικά εξειδικευμένα άτομα.

Από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέχρι τις σαπουνόπερες, τις ταινίες του Χόλυγουντ, την ποπ μουσική και τα τηλεοπτικά δίκτυα, σχεδόν τα πάντα οδηγούν στην ίδια κατεύθυνση – παρασύροντας τους ανθρώπους μακριά από τις βασικές αρχές του ανθρωπισμού. Αναγκάζοντάς τους να μην σκέφτονται σαν μια ομάδα λογικών, στοργικών, συμπονετικών όντων.

Η πραγματικότητα είτε ευτελίζεται, είτε τοποθετείται σε κάποια φαντασμαγορικά επίπεδα, όπου καμία λογική δεν μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά.

Η πιο σημαντική διαδρομή της ανθρώπινης σκέψης – ο διαλογισμός, τα όνειρα και ο σχεδιασμός νέων και πολύ καλύτερων και πιο ευγενικών μορφών ανθρώπινης κοινωνίας – λείπει εντελώς από την αφήγηση με την οποία οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά της Αυτοκρατορίας και των αποικιών της έρχονται αντιμέτωποι σε καθημερινή βάση.

Οι πολίτες της Αυτοκρατορίας εμποδίζονται να σκέφτονται και να ενεργούν με φυσικό τρόπο. Ως αποτέλεσμα, είναι απογοητευμένοι, σε κατάθλιψη, και σύγχυση. Αλλά αντί να επαναστατούν (οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι πια ικανοί για αυτό), γίνονται όλο και πιο επιθετικοί. Ενώ τα θύματα της Αυτοκρατορίας, σε όλο τον κόσμο, δολοφονούνται, υπόκεινται σε δεινή εκμετάλλευση και ταπεινώνονται, η οργάνωση του κόσμου φέρνει πραγματικά πολύ λίγη χαρά (αν και πολλά υλικά οφέλη) στους πολίτες της Αυτοκρατορίας - τους Ευρωπαίους και Βορειοαμερικανούς.

Στο άλλο απώτατο άκρο, δισεκατομμύρια άνθρωποι σε πρώην και σε νέες αποικίες βομβαρδίζονται επίσης συνεχώς από τα ίδια διεστρεβλωμένα, ανακυκλωμένα και τροποποιημένα μηνύματα. Αντιμετωπίζουν την συνεχή χιονοστιβάδα της προπαγάνδας (ελαφρώς τροποποιημένης για κάθε συγκεκριμένη περιοχή), εκχυνόμενης μέρα και νύχτα από τους διαύλους μετάδοσης της Αυτοκρατορίας: είτε είναι οι σαπουνόπερες, το ευτελέστερο είδος των ταινιών και των βιντεοπαιχνιδιών , είτε ποπ μουσική με επαναλαμβανόμενους νεκρούς εγκεφαλικά στίχους, ξεδοντιασμένη διακοσμητική "τέχνη", ή "ειδήσεις", εκπομπές και ρεπορτάζ που μεταφέρονται από τα καθιερωμένα πρακτορεία Τύπου. Τα μηνύματα αυτά διαδίδονται μέσω τοπικών μέσων μαζικής «ενημέρωσης», που με τη σειρά τους ελέγχονται κυρίως από τα επιχειρηματικά συμφέροντα, τα οποία συνεργάζονται στενά με το παγκόσμιο, Δυτικό καθεστώς.

Η Αυτοκρατορία και η οργάνωση του κόσμου είναι εγκληματικά ρατσιστική και βάναυση, αλλά οι περισσότεροι από τους πολίτες της, ακόμη και οι υπήκοοί της σε λεηλατημένα εδάφη, αναγκάζονται να πιστέψουν ότι είναι στην πραγματικότητα το πιο "ανεκτικό" και "προοδευτικό" σύστημα στη Γη.

*

Υπάρχει ελπίδα ότι η ανθρωπότητα θα επιβιώσει από αυτή τη μαζική παραγωγή ηλιθιότητας;

Ναι, φυσικά και υπάρχει!

Ο αγώνας υπάρχει..

Δεν είναι μόνο οι ρωσικοί, κινεζικοί και ιρανικοί ελιγμοί του ναυτικού που αμφισβητούν τώρα τον δυτικό ιμπεριαλισμό.

Δεν είναι μόνο οι Λατινοαμερικανοί και οι Νοτιοαφρικανοί που κατέβαλαν αποφασιστικές προσπάθειες για να ξαναγράψουν την ιστορία και να οπλίσουν τους ανθρώπους με γνώση, αντί για διπλώματα.

Ο ίσως μεγαλύτερος ζωντανός Ευρωπαίος σκηνοθέτης, ο Εμίρ Κουστουρίτσα, έγραψε πρόσφατα, σαρκαστικά, ότι: «Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει με τον βομβαρδισμό του Πενταγώνου από το RT», αναφερόμενος στο ισχυρό τηλεοπτικό δίκτυο «Russia Today». Και σχολίασε:

«Το RT είναι μια πραγματική απειλή για την κρατική προπαγάνδα των ΗΠΑ, καθώς " μπαίνει στα σπίτια τους, των Αμερικανών, σε τέλεια αγγλικά, καλύτερα από ό, τι χρησιμοποιούν στο CNN." Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να αποκάμει και να επιδιώξει να φιμώσει το RT με τη βία – όπως έκανε το ΝΑΤΟ στη σερβική κρατική τηλεόραση τον Απρίλιο του 1999.

Με τη σειρά του, Ο Κουστουρίτσα προβλέπει ότι η Μόσχα θα καταστρέψει το CNN, το οποίο θεωρεί σημαιοφόρο της αμερικανικής προπαγάνδας: Το "CNN σε άμεσες μεταδόσεις διαβεβαιώνει ότι από τη δεκαετία του 1990 η Αμερική έχει ηγηθεί σε ανθρωπιστικές δράσεις, και όχι πολέμους, και ότι τα στρατιωτικά αεροπλάνα της βρέχουν αγγέλους, και όχι βόμβες!»

Αν και μερικοί από τους μεγαλύτερους στοχαστές που στάθηκαν αντιμέτωποι στην Αυτοκρατορία - Saramago, Galeano και Pinter - έχουν πρόσφατα αποβιώσει, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί από εκείνους που καταφέρνουν να ξεφύγουν από την πλύση εγκεφάλου. Μερικοί έχουν ανασυνταχθεί γύρω από τα νέα μη δυτικά τηλεοπτικά δίκτυα όπως TeleSUR, RT και PressTV.

Είμαστε σαν στο "Φαρενάιτ 451" του Ρέι Μπράντμπερι, ξανά από την αρχή. Αλλά μερικοί άνθρωποι αρνούνται πεισματικά να κάψουν τα βιβλία τους.

Ακόμη και στη Δύση, ορισμένα ισχυρά μέσα ενημέρωσης – Counter Punch, Dissident Voice, ICH, VNN, Global Research, και άλλα – κρατάνε το μέτωπο.. Δεν έχουν ακόμη κερδίσει, μακριά από αυτό, αλλά και δεν πεθαίνουν!

Όσο η ανεξάρτητη σκέψη είναι ζωντανή, δεν χάνονται όλα.

"Επαναστατώ. Ως εκ τούτου υπάρχουμε», έγραψε ο Γάλλος φιλόσοφος Albert Camus. Και συμπλήρωσε: «Το αίσθημα της εξέγερσης γεννιέται στην καταπίεση».

Η Αυτοκρατορία αρνείται ότι καταπιέζει τον κόσμο. Κατηχεί τόσο τους καταπιεστές όσο και τους καταπιεσμένους, επαναπροσδιορίζοντας -στην πραγματικότητα ξαναβαφτίζοντας- την καταπίεση ως ελευθερία.

Όσοι από εμάς, που καταφέρνουμε να ξεφύγουμε από την κατήχησή της επαναστατούμε. Ως εκ τούτου - η ανθρωπότητα εξακολουθεί να υπάρχει.

Το πεδίο της μάχης έχει πλέον επισημανθεί: ΄Εχει τώρα κυρίως να κάνει με την ενημέρωση και τη γνώση.

Οι πράξεις, τα κόλπα, που εφαρμόζονται από την Αυτοκρατορία είναι βρώμικα, φρικτά, αλλά πολύ διαφανή. Μπορούν να γίνουν αποδεκτά η ανεκτά από δισεκατομμύρια μόνο λόγω της συνεχούς επανάληψης των ψεμάτων, και λόγω των στρεβλωμένων εννοιών που σφυροκοπήθηκαν στον εγκέφαλο των ανθρώπων, μέσω της «βασικής εκπαίδευσης».

Ο πόλεμος για την επιβίωση της ανθρωπότητας διεξάγεται ήδη. Είναι "Ο Μεγάλος Ανθρωπιστικός Πόλεμος" - ο πόλεμος όχι για εδάφη, αλλά για το μυαλό και τις καρδιές των ανθρώπων. Μπορεί επίσης να ονομαστεί "πόλεμος πληροφοριών", ένας "πόλεμος αποτοξίνωσης", ή ένας πόλεμος για να φέρει τα ανθρώπινα όντα πίσω στη ζωή από την πνευματική ζάλη τους, από την ύπνωση και την δουλοφροσύνη τους, πόλεμος για έναν πολύ καλύτερο κόσμο, πόλεμος που θα βάζει τη γνώση πάνω από τα διπλώματα και τις σφραγίδες, την ανθρώπινη θέρμη και καλοσύνη πάνω από τη βία και την επιθετικότητα, και τα ανθρώπινα όντα πάνω από τα κέρδη και το χρήμα.

Η νίκη μπορεί να φτάσει μόνο συνοδευόμενη από γνώση, με ανεξάρτητη σκέψη, με ορθολογικό ανθρωπισμό, με συμπόνια και αλληλεγγύη και ανθρώπινη ζεστασιά.

* * *

Ο Andre Vltchek ήταν φιλόσοφος, μυθιστοριογράφος, σκηνοθέτης και ερευνητής δημοσιογράφος. Κάλυψε πολέμους και συγκρούσεις σε δεκάδες χώρες. Τα τελευταία του βιβλία είναι: "Εκθέτοντας τα ψέματα της αυτοκρατορίας" και "Καταπολέμηση του ΔυτικούΙμπεριαλισμού". Συζήτηση με τον Νόαμ Τσόμσκι: Σχετικά με τη δυτική τρομοκρατία. Το «Point of No Return» είναι το επικριτικά αναγνωρισμένο πολιτικό του μυθιστόρημα. Το «Ωκεανία» - ένα βιβλίο για το δυτικό ιμπεριαλισμό στο Νότιο Ειρηνικό και το προκλητικό βιβλίο του για την Ινδονησία: "Ινδονησία - Το Αρχιπέλαγος του Φόβου". Ο Andre Vitchek κάνει ( έκανε)ταινίες για TELESUR και Press TV. Αφού έζησε για πολλά χρόνια στη Λατινική Αμερική και την Ωκεανία, κατοικεί σήμερα και εργάζεται (κατοικούσε και εργαζόταν) στην Ανατολική Ασία και στην Μέση Ανατολή.

KΑΙ αυτός ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και φιλόσοφος δολοφονήθηκε -όπως γράφτηκε προ εβδομάδων- στην Τουρκία, στο πασίγνωστο σταυροδρόμι δολοφονιών δημοσιογράφων (Σαουδαράβων, Αρμενίων, Τούρκων, Κούρδων και του προηγουμένου Ρώσου πρεσβευτή).

Γι αυτές τις δολοφονίες δεν υπήρξε επίσημη διαμαρτυρία ή έστω δημοσιότητα, ούτε στην Γερμανία, την Γαλλία, ή την Σουηδία. Δεν ακούστηκαν θρήνοι της θείας Merkel ή καταγγελίες του Μακρόν, του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ ή του αναμάρτητου ιερατείου των Βρυξελλών και σχέδια κυρώσεων.

Προφανώς δεν κρίθηκαν της ίδιας εγκληματικής βαρύτητας με την νέα δολοφονία-ανέκδοτο (πάλι με το τρομακτικό σοβιετικό δηλητήριο Νόβιτσοk) του Ρώσου αντικαθεστωτικού Αλεξέϊ Ναβάλνι, που από το Βερολίνο τώρα επιμένει να γελοιοποιεί τους ξεσαλωμένους σκηνοθέτες, δίνοντας συνεντεύξεις στο Σπίγκελ…




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένας Γερμανός πεζοναύτης στέκεται πάνω στην κορβέτα «Μαγδεμβούργο» κατά τη διάρκεια των φθινοπωρινών ναυτικών γυμνασίων «Βόρειες Ακτές», στις 11 Σεπτεμβρίου 2019.



Με κοινή τους δήλωση δεσμεύονται η Μόσχα και το Πεκίνο ότι «δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να αναθεωρήσει τα αποτελέσματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου»

του MK BHADRAKUMAR *, 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2020

[Το κατωτέρω άρθρο εμπειρότατου Ινδού διπλωμάτη και δεινού γεωπολιτικού αναλυτή θα έπρεπε να μελετηθεί σε βάθος από τους υπευθύνους της εθνικής μας στρατηγικής (εάν υπήρχαν). Επειδή επισημαίνει μιαν πραγματικότητα αυξανόμενης απειλής για την ευρωπαϊκή ειρήνη και ειδικώτερα για το μέλλον της χώρας μας.

Ο αρθρογράφος αποκαλύπτει, μέσω δηλώσεων της Γερμανίδας υπουργού Αμύνης και προεδρεύουσας του κυβερνώντος Χριστιανό-Δημοκρατικού Κόμματος ότι η Γερμανία:

Αποβλέπει και στην στρατιωτική ηγεσία της Ευρώπης, σε διεθνείς στρατιωτικές αποστολές, σε σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της διεθνούς τάξεως, και στην αποφασιστική αντιμετώπιση και κολασμό της Ρωσίας. Αποτάσσεται και καταδικάζει την μεταπολεμική ψυχολογία ειρηνοφιλίας του γερμανικού λαού και την αντίστοιχη, έως πρόσφατα, φυσιογνωμία του γερμανικού στρατού και δηλώνει ότι οι «στρατιώτες σκοτώνουν».

Για την «Ευρωπαϊκή Ένωση», της οποία ηγείται σήμερα η επίσης Γερμανίδα και προκάτοχος του υπουργείου Αμύνης, τα γερμανικά σχέδια σημαίνουν την πραγματοποίηση των Καρλομάγνειων οραμάτων του Χίτλερ, με δολιότερα μέσα.

Για την Ελλάδα σημαίνουν κατά το ελάχιστο ότι η Γερμανία θα
υπερασπιστεί με νύχια και δόντια στις ευρωπαϊκές και διεθνείς συνάξεις την παραδοσιακά στρατηγική σύμμαχό της Τουρκία, παράγοντα στον οποίο ασφαλώς υπολογίζει στα μεγαλόπνοα αυτοκρατορικά της σχέδια. Με δεδομένη και την ιστορική της εχθρότητα κατά του Ελληνισμού (από της εποχής των σταυροφοριών),τα χαρακτηριστικά της την καθιστούν αποκρουστέα σε ρόλους διαιτητή μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, για όποιον εχέφρονα και ακέραιο ΕΛΛΗΝΑ πατριώτη.]

Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Το ακόλουθο είναι το δεύτερο μέρος εκτεταμένου ρεπορτάζ για μία από τις σημαντικότερες γεωπολιτικές εξελίξεις του 21ου αιώνα: την ολοένα και πιο ολοκληρωμένη συμμαχία μεταξύ της Κίνας και της Ρωσίας και τις επιπτώσεις της για τις ευρασιατικές και περιφερειακές δυνάμεις σε ολόκληρο τον πλανήτη. Για να διαβάσετε το πρώτο μέρος , κάντε κλικ εδώ.

Η κοινή ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά την επίσκεψη του Κινέζου Κρατικού Συμβούλου και υπουργού Εξωτερικών Γουάνγκ Γι στη Μόσχα το Σεπτέμβριο αναφέρεται στην "ιστορική αλήθεια" για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό μπορεί να φαίνεται ένα εσωτερικό θέμα, αλλά είναι κάθε άλλο παρά εσωτερικό. Μια φαινομενικά αβλαβής δυτική εκστρατεία συνεχίζεται τα τελευταία χρόνια για να σμικρύνει και να υποτιμήσει τις ηρωικές θυσίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στην ήττα της ναζιστικής Γερμανίας. Η Μόσχα γρήγορα κατανόησε την ύπουλη επιδίωξη της.

Με απλά λόγια, ενώ η Σοβιετική Ένωση επωμίστηκε το βάρος της αντίστασης στους επιτιθέμενους ναζί, τα γεγονότα της ιστορίας παραποιούνται τώρα συστηματικά σε χώρες όπως η Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής, συχνά με την έντεχνη ενθάρρυνση των ΗΠΑ. Η εκστρατεία τροφοδοτεί αντιρωσικά αισθήματα, αλλά -ακόμη πιο επικίνδυνα- ενθαρρύνει τον αλυτρωτισμό και τον μιλιταρισμό.

Με την κοινή ανακοίνωση Ρωσία και Κίνα δεσμεύονται ότι "δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να αναθεωρήσει τα αποτελέσματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία καθορίζονται στο Χάρτη του ΟΗΕ και σε άλλα διεθνή έγγραφα".

Η κοινή ρώσο-κινεζική στάση αφορά στη σταδιακή εξέλιξη που σημειώνεται τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία και την Ιαπωνία να απομακρύνονται από τον ειρηνισμό προς τις μιλιταριστικές ιδεολογίες. Αυτό απαιτεί μιαν εξήγηση.

Η Ρωσία παρατηρεί με αυξανόμενη ανησυχία ότι η Γερμανία βρίσκεται σε μια νέα ιστορική μετάβαση με ανησυχητικές ομοιότητες με τη μετάλλαξη από τον Otto von Bismarck στο ευρωπαϊκό σκηνικό προ του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στη ναζιστική Γερμανία, μετάλλαξη που οδήγησε σε δύο παγκόσμιους πολέμους και προκάλεσε φρικώδη καταστροφή στην ανθρωπότητα.

Χαρακτηριστική της αλλαγής που σαρώνει τη γερμανική ιδεολογία, είναι συνέντευξή στο εβδομαδιαίο περιοδικό Die Zeit, τον Ιούλιο, της Γερμανίδας υπουργού Αμύνης Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ (που επίσης ασκεί χρέη προέδρου του κυβερνώντος κόμματος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης) η οποία τόνισε ότι «είναι καιρός» να συζητηθεί «πώς η Γερμανία πρέπει να τοποθετηθεί στον αυριανό κόσμο ». Ανέφερε ότι η Γερμανία "αναμένεται να επιδείξει ηγεσία, όχι μόνο ως οικονομική δύναμη", αλλά επίσης σε ότι αφορά "την συλλογική άμυνα, τις διεθνείς αποστολές, μια στρατηγική άποψη του κόσμου, και τελικά το ερώτημα εάν θέλουμε να διαμορφώσουμε ενεργά την παγκόσμια τάξη". Με απλά λόγια, η γερμανική φωνή δεν είναι πλέον η φωνή του ειρηνισμού.

Η Κραμπ-Καρενμπάουερ δήλωσε ότι " η πρόθεση της σημερινής ρωσικής ηγεσίας" να υπερασπιστεί τα συμφέροντά τους πολύ επιθετικά" πρέπει να "βρεθεί απέναντι με μια σαφή θέση: Είμαστε καλά οχυρωμένοι και σε περίπτωση αμφιβολίας, έτοιμοι να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Βλέπουμε τι κάνει η Ρωσία και δεν θα αφήσουμε τη ρωσική ηγεσία να της περάσει... Αν κοιτάξετε ποιος βρίσκεται εντός εμβέλειας των ρωσικών πυραύλων στην Ευρώπη, τότε είναι μόνο τα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και εμείς".

Υποσχέθηκε να «εργαστεί σε μια κοινή ανάλυση απειλών» με τους Ευρωπαίους συμμάχους για την ανάπτυξη «αμυντικών συστημάτων», τα οποία θα περιλαμβάνουν όλο και περισσότερο «μη επανδρωμένα αεροσκάφη, σμήνη μη επανδρωμένων αεροσκαφών που ελέγχονται από την Τεχνητή Νοημοσύνη ή υπερηχητικά όπλα». Αρκεί να πούμε ότι 75 χρόνια μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο γερμανικός ιμπεριαλισμός ξαναζωντανεύει – και, για άλλη μια φορά, στοχεύει τη Ρωσία.

Μια συνολική στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας επανέρχεται στη γερμανική ατζέντα. Οι ελίτ της Γερμανίας, όπως και στο παρελθόν, δεν θα σταματήσουν σε τίποτα για να προωθήσουν τα συμφέροντα του Βερολίνου τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Τρία χαρακτηριστικά πρέπει να σημειωθούν εδώ. Όπως και στη Γερμανία της Βαϊμάρης, τα δεξιά εξτρεμιστικά δίκτυα της Bundeswehr (ένοπλες δυνάμεις) της Γερμανίας και των υπηρεσιών ασφαλείας ξεκίνησαν για άλλη μια φορά τις επιχειρήσεις τους σε μεγάλο βαθμό ανεμπόδιστα από τη γερμανική άρχουσα ελίτ. Πρόκειται για μια μεθοδική στρατιωτικοποίηση

Όπως το έθεσε η Κραμπ-Καρενμπάουερ, είναι ικανοποιημένη «που καταφέραμε να κάνουμε τη Bundeswehr κάπως πιο ορατή στη μέση της κοινωνίας, με τα στρατεύματα να αναλαμβάνουν δημόσια δέσμευση ενώπιον της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής για τα γενέθλια της Bundeswehr και τις δωρεάν βόλτες με τρένο για όσους έχουν στολή».

Απαντώντας στην παρατήρηση της Die Zeit ότι «η συντροφικότητα, ο πόλεμος, ο θάνατος για τη χώρα κάποιου, η δολοφονία κάποιου» ήταν «πράγματα ανύπαρκτα στη δημόσια αυτοπροβολή της Bundeswehr», η Κραμπ-Καρενμπάουερ απάντησε αμέσως ότι ακριβώς αυτό έπρεπε να αλλάξει. "Είμαστε ένας στρατός. Είμαστε οπλισμένοι. Σε περίπτωση αμφιβολίας, οι στρατιώτες πρέπει επίσης να σκοτώνουν", δήλωσε. Σε αντίθεση με το παρελθόν, "σήμερα, επικίνδυνες ξένες αποστολές είναι κοινές. Αυτοί που προσχωρούν στη Bundeswehr το γνωρίζουν αυτό. Αυτό είναι επίσης μέρος αυτού που αντιλαμβάνομαι από μια καλά οχυρωμένη δημοκρατία και μια ισχυρή Ευρώπη.»

Οι εντάσεις Γερμανίας-ΗΠΑ και η πρόσφατα ανακοινωθείσα αποχώρηση αμερικανικών στρατευμάτων από τη Γερμανία λειτουργούν στην πραγματικότητα ως δικαιολογία για να επιταχύνουν τα σχέδια επανεξοπλισμού του Βερολίνου. Η Γερμανία αύξησε πρόσφατα μαζικά τις στρατιωτικές δαπάνες της και σχεδιάζει σχέδια εξοπλισμών αξίας πολυψήφιων δισεκατομμυρίων, αν και ο προϋπολογισμός εξακολουθεί να ανέρχεται σήμερα μόνο στο 1,38% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Στην πραγματικότητα, αυτό επιτρέπει στη Γερμανία να γίνει στρατιωτικά ανεξάρτητη από τις "ΗΠΑ.

Η Neue Zürcher Zeitung, μια υψηλής ποιότητας ελβετική εφημερίδα γνωστή για την αντικειμενικότητά της και τη λεπτομερή έκθεση των διεθνών υποθέσεων, έγραψε με μεγάλη προαίσθηση πρόσφατα " Εκ πρώτης όψεως, [ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ] ο Τραμπ μπορεί να έχει τιμωρήσει την Γερμανία. Αλλά στην πραγματικότητα, η απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων ανοίγει μιαν ευκαιρία: όλοι εκείνοι οι οπαδοί της realpolitik, οι οποίοι για χρόνια έχουν αντιταχθεί στην εν μέρει ειρηνιστική, εν μέρει αντιαμερικανική πλειοψηφική άποψη στη Γερμανία, είναι τώρα σε πλεονεκτική θέση για μιαν αλλαγή.

"Θέλει η Γερμανία να διατηρήσει το παρήγορο συναίσθημα ότι είναι ένα «έθνος της ειρήνης»; Μέχρι τώρα, αυτό σήμαινε ότι άλλοι έχουν εξασφαλίσει την ειρήνη. Ή θα βγει η χώρα κάτω από τη σκιά που καλύπτει το παρελθόν της, και θα εξασφαλίσει ειρήνη για τον εαυτό της και τους Ευρωπαίους εταίρους της;" Ο γερμανικός λαός εκδηλώνεται κατά του πολέμου και του μιλιταρισμού. Η φρίκη των παγκοσμίων πολέμων και τα εγκλήματα που διέπραξε η ναζιστική Γερμανία κατά της ανθρωπότητας εξακολουθούν να υπάρχουν στην συλλογική μνήμη.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η επιστροφή του γερμανικού μιλιταρισμού προέρχεται αποκλειστικά από τις άρχουσες ελίτ, με ισχυρή υποστήριξη από τους βιομηχανικούς ομίλους που έχουν μια αιματηρή ιστορία ως κατασκευαστές όπλων και αναίσχυντα ρεκόρ στην πολεμική κερδοσκοπία. Με άλλα λόγια, αντιμέτωπες με μια βαθιά κρίση καπιταλισμού και αυξανόμενες διεθνείς εντάσεις, οι άρχουσες γερμανικές ελίτ επιστρέφουν στα μέσα του μιλιταρισμού και του πολέμου για να εξασφαλίσουν τον πλούτο και την εξουσία τους. 


*Ο M K Bhadrakumar είναι πρώην Ινδός διπλωμάτης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου