Articles by "Στυλιανού"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πηγαίνετε τώρα Ούρσουλα. Απλά πηγαίνετε τώρα

του Μartin Jay, Reseau International, 25-2-21 
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πρέπει να είναι ένας αποτυχημένος πολιτικός που θα θαμπωθεί από τους σωματοφύλακες, τις αυτοκινητοπομπές και τις φωτογραφικές εμφανίσεις με παγκόσμιους ηγέτες, αλλά δεν θα πάρει πραγματικά το ηγετικό προβάδισμα..

Όταν η Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τον Δεκέμβριο του 2019, πολλοί δημοσιογράφοι σημείωσαν με βιτριόλι για το πώς, μια τόσο αλαφρού βάρους Γερμανίδα πολιτικός θα μπορούσε να αναλάβει την κορυφαία θέση στις Βρυξέλλες. Πραγματικά δεν είχε να παρουσιάσει παραδείγματα επιτυχίας σε προηγούμενες υπουργικές θέσεις στη Γερμανία και πολλοί Γερμανοί όταν άκουσαν για το διορισμό της αντέδρασαν απορώντας: «Μα ποια Ούρσουλα;».

Γεγονός είναι ότι, με εξαίρεση τον Ζακ Ντελόρ,(Γάλλο πρώτο πρόεδρο της κομισιόν) οι πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιλέγονται παραδοσιακά με βάση το γεγονός ότι έχουν χαμηλές επιδόσεις – έτσι ώστε οι πραγματικές δυνάμεις πίσω από το θρόνο (Γάλλοι και Γερμανοί ηγέτες) να μπορούν να τους χειραγωγήσουν κατά βούληση και να τους χρησιμοποιήσουν σαν στόκο στα δάκτυλά τους. Υπάρχει επίσης ένα άλλο επιχείρημα ότι στις Βρυξέλλες, όπου τα θεσμικά όργανα της ΕΕ διοικούνται από υπερήλικους μασόνους, η επιλογή ενός καθυστερημένου πολιτικού στο τέλος της σταδιοδρομίας του έχει πραγματικά να κάνει με την παρηγοριά αυτών των γερόντων, τους οποίους το σύστημα διαβεβαιώνει :«δεν βλέπετε ούτε ακούτε τίποτα, ποτέ».

Και έτσι, εξ ορισμού, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πρέπει να είναι ένας αποτυχημένος πολιτικός που θα θαμπωθεί από τους σωματοφύλακες, τις αυτοκινητοπομπές και τις φωτογραφικές εμφανίσεις με παγκόσμιους ηγέτες, αλλά δεν θα πάρει πραγματικά τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Από αυτή την άποψη, με τους δικούς τους άγραφους κανόνες, η «Φοντενλά» όπως είναι γνωστή σε ορισμένους κακόγλωσσους στις Βρυξέλλες, είναι μια απολύτως τέλεια πρόεδρος της Επιτροπής καθώς ανακατεύεται παντού - και το που είναι και γερμανίδα της δίνει ένα φωτοστέφανο -καθώς το καλύτερα κρυμμένο μυστικό στις Βρυξέλλες είναι ότι η προηγούμενη ανησυχία στα τέλη της δεκαετίας του 1990 πως η ΕΕ ήταν ένα εγχείρημα του γάλλο-γερμανικού άξονα, έχει πλέον στραφεί σε μόνη τη Γερμανία, που πραγματικά διευθύνει ολόκληρη την παράσταση.

Ωστόσο, η Ούρσουλα βρίσκεται επίσης στο αποκορύφωμα μιας κρίσης που πολλοί από τους λειτουργούς της ΕΕ ανησυχούν ότι θα μπορούσε να επιδεινώνεται σταθερά τους επόμενους μήνες και να θέσει σε κίνηση μια διαδικασία με την οποία η ΕΕ λίγο- λίγο θα καταρρέει, για να πέσει τελικά επάνω σπαθί της.

Η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάϊεν είχε φτιάξει από μόνη της ένα μνημειώδες γεύμα σκύλου με το Brexit, επιτρέποντας στον εαυτό της, στον διαπραγματευτή της και στους υπερήλικες φεντεραλιστές στις Βρυξέλλες να απολαύσουν μιαν ρατσιστική, διεστραμμένη και απατηλή εκστρατεία, προβάλλοντας την Βρετανία ως νέον εχθρό που πρέπει να πάρει ένα μάθημα. Της βγήκε ανάποδα παταγωδώς και ακόμη και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της το παραδέχονται ως μια σημαντική γκάφα, η οποία στην πραγματικότητα προάγει την υπόθεση άλλων κρατών μελών της ΕΕ που μπορεί στο παρελθόν απλώς να σκέφτονταν να εγκαταλείψουν το σύστημα, αλλά τώρα είναι ακόμα πιο κοντά στο να το θεωρούν την αποχώρηση από την ΕΕ ως μια πραγματική εναλλακτική πορεία.

Αλλά αυτά δεν εξαντλούν τον απολογισμό της σε αποτυχίες. Στην πραγματικότητα, η Ούρσουλα θεωρείται από πολλούς παρατηρητές της ΕΕ ως πραγματική απειλή για τη βιωσιμότητα της ΕΕ, λόγω της θεαματικής κακοδιαχείρισης του σχεδίου για τον κορωνοϊό. Με τα εμβόλια.

Κάποιοι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι θέλει να προωθήσει ένα σχέδιο εμβολιασμού της ΕΕ, το οποίο από μόνο του ήταν κακοσχεδιασμένο και αποτελούσε ένα λεπτά συγκαλυμμένο τέχνασμα για να ενισχύσει την αξιοπιστία του οργανισμού, μετά από την ιστορική πτώση της σημασίας του μετά το Brexit. Πράγματι, πολλά κράτη μέλη ήταν ήδη συνειδητοποιημένα και παρήγγειλαν τα αποθέματα εμβολίων τους και πραγματικά δεν χρειαζόταν να επιβραδυνθούν από ένα μισοψημένο σχέδιο, το οποίο ήταν μια σειρά από γκάφες και κακές αποφάσεις από την αρχή.

Αλλά τώρα η ΕΕ και η Ούρσουλα βρίσκονται σε κατάσταση πανικού. Η Βρετανία, παραγγέλλοντας προληπτικά αποθέματα εμβολίων, ανεξάρτητα από τις ιδιοτροπίες της ΕΕ και τις γκάφες των ευρωκρατών, επιτάχυνε την προμήθεια των εμβολίων και θα έχει εμβολιάσει όλον τον πληθυσμό μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, σύμφωνα με ορισμένες ανακοινώσεις .

Στις αρχές Φεβρουαρίου, η καταστροφή των εσφαλμένων αποφάσεων πολιτικής άλλαξε ταχύτητα όταν η Ούρσουλα έκανε όπισθεν στην απόφαση της Επιτροπής να προσπαθήσει να εμποδίσει τις «εξαγωγές» του εμβολίου στη Βρετανία μέσω της Βόρειας Ιρλανδίας. Αλλά υπήρχαν πιο ξεκαρδιστικές στιγμές όταν ήρθαν γρήγορα νέα για μιαν έκρηξη οργής, με έναυσμα ορισμένων βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο γηραλέος αρμόδιος της εξωτερικής πολιτικής της Επιτροπής, ο Ζοζέ Μπορέλ –ένας άνθρωπος που κυριολεκτικά κάνει μια στοίβα καρέκλες να φαίνεται συναρπαστική– πήγε στη Ρωσία γονατιστός για να ζητήσει από τον Πούτιν εμβόλια, ενώ ταυτόχρονα επέπληττε τη Μόσχα για τα ανθρώπινα δικαιώματα (του Ναβάλνι). Προσπαθήστε να μην ξεκαρδιστείτε.. Ο Μπορέλ πάντως τα κατάφερε να το ξεπεράσει.

Σε αντίθεση με το πρόγραμμα εμβολίων τη Βρετανίας, που προβλέπει ολοκλήρωση μέχρι το μέσο του καλοκαιριού, της ΕΕ το πρόγραμμα θα έχει μόλις ξεκινήσει, κάτι που πραγματικά είναι ο λόγος του πανικού που βλέπουμε τώρα –και θα βλέπουμε όλο και περισσότερο στη βελγική πρωτεύουσα.

Πώς τα θαλάσσωσε έτσι η ΕΕ; Και πώς γνωρίζει ο γράφων, ο οποίος εργάστηκε στις Βρυξέλλες για 11 χρόνια, ότι υπάρχει πραγματικός πανικός εντός της ΕΕ;

Όταν η ΕΕ αρχίζει πραγματικά να πανικοβάλλεται, στρέφεται στον παλαιότερο και πιο αγαπητό φίλο της, τον εύπλαστο, πιστό και πλήρως υποταγμένο θεσμό που έχει στη διάθεσή της, έτοιμο και να περιμένει να υπηρετήσει τον κύριό του: τον Τύπο.

Η Ούρσουλα δεν έχασε χρόνο οργανώνοντας μια συνέντευξη με τη Le Monde εξηγώντας την κατάσταση και πώς δεν πρέπει να κριθεί η ίδια μέχρι να λήξει η θητεία της, το 2024. Χαρακτηριστική κύρια απάντηση της ΕΕ. «Δεν είμαστε δημοκρατία και έχω άλλα 4 χρόνια πριν αντιμετωπίσω οποιαδήποτε εξονυχιστική έρευνα, οπότε επιτρέψτε μου να πάρω το μισθό του ροκ σταρ και να απολαύσω τον τρόπο ζωής που φέρνει η δουλειά», αυτό πραγματικά ήταν το μήνυμα. Το άρθρο φυσικά ήταν ένα μήνυμα προς τον Εμμανουέλ Μακρόν, ο οποίος κυριολεκτικά τραβάει τα μαλλιά του με μια δική του πολιτική κρίση. Δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στην ίδια την ΕΕ για να ενισχύσει το προφίλ του, όταν το θεσμικό όργανο μοιάζει όλο και περισσότερο με έναν ξινισμένο ηττημένο κάθε μέρα, θάβοντας τον εαυτό του στην ανικανότητα, στην δωροδοκία, σε φαύλα ακροβατικά δημοσίων σχέσεων και σε σκάνδαλα.

Η καθυστέρηση στα εμβόλια κοστίζει ακριβά τη δημοτικότητα της Γαλλίας και του Μακρόν. Μια πρόσφατη δειγματοληψία δημοτικότητας έδειξε ότι η δεξιά νέμεσή του, η Mαρίν Λε Πεν ήταν ίσα-ίσα με τον κεντρώο βρεγμένο Πρόεδρο. Όταν περισσότεροι Γάλλοι πολίτες βλέπουν τα βρώμικα τεχνάσματα της ΕΕ εναντίον της Βρετανίας και αρχίζουν να βλέπουν το σχέδιο στις Βρυξέλλες ως αποτυχημένο, βυθισμένο στη διαφθορά και υπό την ηγεσία μιας προέδρου της Επιτροπής που εμφανίζεται χαμένη στη σκηνή της διεθνούς πολιτικής, αυτό θα σημαίνει μόνο ένα πράγμα στη γαλλική ψηφοφορία. Περισσότερες ψήφους για την ακροδεξιά. Και το ξέρει.

Η Ούρσουλα γνωρίζει ότι οι επικριτές της στις Βρυξέλλες και από ηγέτες χωρών της ΕΕ που την έβλεπαν ως υπερβολικά άπειρη και χωρίς όραμα, πιστεύουν ότι βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί. Τις επόμενες εβδομάδες θα υπάρξει μεγαλύτερη πίεση πάνω της καθώς τα μεγάλα κανόνια στο έργο όπως ο Μακρόν, θα δυσκολευτούν να αγνοήσουν το προφανές: Ότι αυτή όχι μόνο είναι μέρος της τρέχουσας κρίσης, αλλά η παραμονή της στη προεδρία και η προσφυγή της σε ρηχά ακροβατικά δημοσίων σχέσεων τροφοδοτούν μια φρενίτιδα σε ολόκληρη την ήπειρο, η οποία όχι μόνο θα διογκωθεί στις τάξεις της ακροδεξιάς στη Γαλλία αλλά και σε ορισμένα άλλα κράτη μέλη της ΕΕ.

Είναι προφανές τι πρέπει να κάνει η ΕΕ. Ή τουλάχιστον προφανές σε όποιον εργάζεται στην κυβέρνηση σε εθνικό επίπεδο. Εάν αυτό συνέβαινε στην Βρετανία, στη Γαλλία ή στη Γερμανία, το κόμμα που την υποστήριξε ως ηγέτη θα ζητούσε την παραίτησή της για να διατηρήσει αλώβητο το κύρος της οργάνωσης. Μια παραίτηση προκαλεί αντιπερισπασμό για τα μέσα ενημέρωσης και δείχνει στους πιστούς του κόμματος, στα μέσα ενημέρωσης και στους επικριτές του ότι το συνολικό έργο δεν είναι μόνο σοβαρό, αλλά και σε επαφή με τις ανάγκες και τις ανησυχίες του εκλογικού σώματος.

Ωστόσο, το μοντέλο της ΕΕ δεν σκέφτεται ούτε λειτουργεί έτσι. Η ίδια η ΕΕ στις Βρυξέλλες είναι ένα μοντέλο που βασίζεται στη συναίνεση, που υποστηρίζεται από κράτη μέλη που καταπίνουν την ιδέα ότι ένα μη δημοκρατικό θηρίο στη βελγική πρωτεύουσα μπορεί να είναι επωφελές για ένα «δημοκρατικό» θηρίο σε εθνικό επίπεδο.

Η τελευταία φορά που παραιτήθηκε ένας πρόεδρος της Επιτροπής της ΕΕ ήταν το 1999, όταν, στην πραγματικότητα, ολόκληρη η ίδια η επιτροπή αποτελούμενη από 20 «επιτρόπους» ενεπλάκη σε δωροδοκία, η οποία συχνά μνημονεύεται για τον οδοντίατρο της Edith Cresson που προσήγαγε μια χοντρή σύμβαση της ΕΕ για τίποτα σχετικό με σφραγίσματα και σιδεράκια.

Ο Jacques Santer χαμήλωσε το κεφάλι του σε μια συνέντευξη Τύπου και κλαψούρισε με την περίεργη λουξεμβουργιανή προφορά του "Λυπάμαι".

Η Ούρσουλα πρέπει να κάνει το ίδιο για να σώσει το σχέδιο της ΕΕ, να αποκαταστήσει γρήγορα την εμπιστοσύνη και να εκτρέψει αυτό το υπερωκεάνιο από την πορεία σύγκρουσης με το παγόβουνο, από την οποία δεν θα γλυτώσει. Αυτό θα συμβεί μόνο εάν τα κράτη μέλη αναλάβουν την πρωτοβουλία και της σηματοδοτήσουν ότι αυτό πρέπει να γίνει. Παρακολουθήστε πολύ προσεκτικά πώς η Μέρκελ και ο Μακρόν στέκονται δίπλα της. Ή και όχι.

Μα ποια Ούρσουλα;

[O Martin Jay είναι Βρετανός δημοσιογράφος με έδρα το Μαρόκο, ανταποκριτής της Dayly Mail από όπoυ εκάλυψε την Αραβική Άνοιξη για το CNN και την Euro News. Προηγουμένως, με έδρα την Βηρυτό εργάστηκε για διεθνή ΜΜΕ, όπως τα BBC, Al Jazeera, RT, DW και Sunday Times]


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Karine Bechet-Golovko , Comité Valmy, 23-2-21
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Αγκιστρωμένη μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε σύγχυση σε όλα τα μέτωπα. Ενώ ακολουθεί τυφλά τους Αμερικανούς στην πολιτική των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, τώρα στην υπόθεση Nαβάλνι, προσπαθώντας να σώσουν την υπόληψή τους χωρίς να πείθουν, οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθετούν κυρώσεις επειδή η Ευρώπη αρνείται να σταματήσει την κατασκευή του αγωγού North Stream II, παρά τις πολυάριθμες αμερικανικές απειλές.

Ανυπόληπτη τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση, η ΕΕ δεν αποτελεί πλέον παρά μια παρωδία της χαμένης εξουσίας που δεν απέκτησε ποτέ, αλλά πάντα φαντασιωνόταν.

Η ΕΕ έχει προχωρήσει στην πολιτική κυρώσεων κατά της Ρωσίας, ενώ το στρατηγικό συμφέρον των ευρωπαϊκών χωρών είναι αυτό της συνεργασίας μεταξύ όλων των χωρών της ηπείρου, όπως καταδεικνύει η κατασκευή του αγωγού North Stream II. Βρισκόμενη μεταξύ δύο πυρών, σε μια μάχη που δεν ελέγχει, αυτή η δομή φαίνεται να κινείται κατά την πνοή των ανέμων, από εδώ και εκεί, ανίκανη να κουμαντάρει την πορεία της.

Υποταγμένη στα ατλαντικά συμφέροντα, η ΕΕ παρασύρει τις χώρες μέλη, ορισμένες από τις οποίες βρίσκονται φανατικά επικεφαλής του αντιρωσικού αγώνα, ανεξάρτητα από το κόστος, ακόμη και εις βάρος της ανεξαρτησίας της Ευρώπης, την οποίο έχει προδώσει εδώ και καιρό.

Οι Ευρωπαίοι υπουργοί Εξωτερικών, προκειμένου να σώσουν την εικόνα ενός δυσαρεστημένου και γελοιοποιημένου Borrell, ( υπευθύνου εξωτερικών σχέσεων της Κομισιόν, λιθοβολούμενου για το αποτυχημένο πρόσφατο ταξίδι του στην Ρωσία) όπως και του θεσμού που εκπροσωπεί, οδηγήθηκαν να υιοθετήσουν την αρχή των αυστηρών πολιτικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας, λόγω της ανυπακοής της, καθώς αρνήθηκε να απελευθερώσει τον Nαβάλνι, όπως το είχε απαιτήσει ο "ελεύθερος κόσμος" .

Η ΕΕ χρειάζεται εκδίκηση, τα κράτη μέλη δεν έχουν άλλη επιλογή, αλλά τα μέσα είναι αδύναμα: ένας κατάλογος τεσσάρων ονομάτων θα καταρτιστεί από τον Borrell, ο οποίος πρέπει έτσι να είναι σε θέση να ξεπλύνει την τιμή του, τελικά ό,τι έχει απομείνει από αυτήν. Όπως τον περασμένο Οκτώβριο, οι Ευρωπαίοι, ωθούμενοι από τους Αμερικανούς, είχαν ήδη επιβάλει προσωπικές κυρώσεις κατά των ρωσικών θεσμικών οργάνων, συμπεριλαμβανομένου του διευθυντή της FSB, δύο μελών της Προεδρικής Διοίκησης ή του Υπουργείου Αμύνης.

Χωρίς δίκη, χωρίς αποδείξεις, αλλά η Ρωσία κατηγορήθηκε για δηλητηρίαση του Ναβάλνι και τιμωρήθηκε. Τώρα η Ρωσία δεν έχει υποκύψει και δεν έχει απελευθερώσει τον Nαβάλνι, έτσι χωρίς περισσότερη νομική βάση οι κυρώσεις θα εγκριθούν και πάλι.

Στο τέλος, τίποτα δεν θα αλλάξει για τη Ρωσία. Οι υποστηρικτές του Nαβάλνι είναι εξαιρετικά απογοητευμένοι, αυτοί που είχαν ετοιμάσει έναν ωραίο κατάλογο προσκείμενων στον Πούτιν σαν στόχων των κυρώσεων.. 4 ονόματα και τίποτα άλλο. Μια καθαρά συμβολική χειρονομία, στα μέτρα της πραγματικής δύναμης της ΕΕ. Μιας αδύναμης και ντροπαλής δύναμης. Μιας τελετουργικής δύναμης, η οποία επιτρέπει την κατάθεση χρυσάνθεμων και την πραγματοποίηση όμορφων ομιλιών - γραμμένων αλλού. Όμως είναι αυτό πραγματικά μια δύναμη;

Και όταν η ΕΕ προσπαθεί να υπερασπιστεί τα στρατηγικά της συμφέροντα, απέναντι στους Αμερικανούς "εταίρους" της, όπως και με την κατασκευή του North Stream II, οι Ηνωμένες Πολιτείες υψώνουν την φωνή, υιοθετούν κυρώσεις, απειλούν και τιμωρούν. Κάνουν εκβιασμό: Εάν υποσχεθείτε να διατηρήσετε το πέρασμα του αγωγού μέσω της Ουκρανίας, διότι η Ουκρανία αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο του αγώνα με τη Ρωσία, την Ουκρανία που κλέβει φυσικό αέριο στη διαδικασία, τότε ίσως θα σκεφτούμε να άρουμε τις κυρώσεις εναντίον σας. Στη συνέχεια, η Γερμανία προσπάθησε να πληρώσει λύτρα για να διαφύγει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα, κυρώσεις:

«Η γερμανική κυβέρνηση προσέφερε στη διοίκηση Τραμπ οικονομική στήριξη ύψους έως και 1 δισεκατομμυρίου ευρώ (1,21εκατομμύρια δολάρια) σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την Ουάσινγκτον από το να επιβάλει κυρώσεις στον αγωγό Nord Stream 2, σύμφωνα με έγγραφα που δημοσίευσε η μη κερδοσκοπική Περιβαλλοντική Δράση Γερμανίας (DUH) την Τρίτη».

Αλλά η ΕΕ έχει ξεχάσει ότι δεν είναι "εταίρος" των Ηνωμένων Πολιτειών, απλώς μια τοπική κατ' εξουσιοδότηση διοικητική δομή, προκειμένου να αναλάβει τον έλεγχο των ευρωπαϊκών χωρών και να τις αποκόψει από τη Ρωσία. Μια τοπική δύναμη με τάση παγκόσμια, πολύ επικίνδυνη για τον ατλαντικό κόσμο, η οποία μπορεί να αντέξει οικονομικά μόνο ένα κέντρο εξουσίας. Και, επιπλέον, δεν μπορεί να ανεχθεί κυρίαρχα κράτη.

Οι Ευρωπαίοι, υπό την αιγίδα της ΕΕ, βυθίζονται σε αδιέξοδο: εργαλειοποιημένοι στη δυτική πλευρά τους, τώρα περιφρονημένοι στην ανατολική πλευρά. Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι είναι πολύ απογοητευμένο από την ανακοίνωση νέων κυρώσεων. Όχι έκπληκτο, απογοητευμένο. Με άλλα λόγια η Ρωσία ανέμενε κυρώσεις, αλλά είχε μιαν αμυδρή ελπίδα για κάποιαν αντίδραση στις ευρωπαϊκές χώρες, αυτή η ελπίδα διαψεύστηκε.

Τι απομένει από τις ρώσο-ευρωπαϊκές σχέσεις; Είναι σαφές ότι, όσο η ΕΕ καθορίζει την εξωτερική πολιτική των ευρωπαϊκών χωρών, δεν αναμένεται βελτίωση.

Επειδή , η Ρωσία , από την πλευρά της, δεν έχει καμία πρόθεση να υποκύψει, όπως η Ευρώπη, στην ατλαντική εντολή και υπόσχεται ότι εάν συνεχιστεί η επιθετική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντί της, να περάσει σε μια ενεργό φάση περιορισμού της αμερικανικής πολιτικής.

Ταλαντευόμενη μεταξύ των δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, οι οποίες υπερασπίζονται τα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα, η Ε Ε αφαίρεσε από τις ευρωπαϊκές χώρες την εθνική κυριαρχία τους, τις απέθεσε στα πόδια του Ατλαντισμού, τις κατέστησε ομήρους, για να αδειάσει τελικά την Ευρώπη από την ουσία της και την δύναμή της, μετατρέποντάς την σε μια θλιβερή μαριονέτα, που απεικονίζεται τέλεια από τα κατορθώματα του Borrell στη Ρωσία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Zero Hedge, 23-2-21
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Σε μια αιφνιδιαστική ανατροπή στο σήριαλ Aλεξέϊ Ναβάλνι, και την ίδια μέρα που αναφερόταν ευρέως ότι ο Μπάιντεν ετοιμάζει κυρώσεις στη Ρωσία ως τιμωρία για την υποτιθέμενη δηλητηρίαση του με τον νεύρο-παραλυτικό παράγοντα Νόβιτσοκ, τον περασμένο Αύγουστο, η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Διεθνής Αμνηστία απέσυρε τον επίσημο χαρακτηρισμό του Ναβάλνι ως "φυλακισμένου συνείδησης" .

Το χρηματοδοτούμενο από το κράτος ραδιόφωνο των ΗΠΑ Radio Free Europe/Radio Liberty ανέφερε την Τρίτη τα ακόλουθα :

Σύμφωνα με πληροφορίες, η Διεθνής Αμνηστία απέσυρε τον πρόσφατο χαρακτηρισμό του Ρώσου αντιπολιτευόμενου πολιτικού Αλεξέι Ναβάλνι ως "κρατούμενου συνείδησης" λόγω της φερόμενης υπεράσπισης της βίας και των διακρίσεων και σχολίων του που περιελάμβαναν ρητορική μίσους .

Ο Aleksandr Artemyev, διευθυντής μέσων ενημέρωσης του φύλακα των δικαιωμάτων για τη Ρωσία και την Ευρασία, επιβεβαίωσε την απόφαση στη Mediazona στις 23 Φεβρουαρίου μετά την μετάδοση της είδησης από τον Αμερικανό δημοσιογράφο Aaron Mate.

Και έτσι απλά φαίνεται ότι ξεφούσκωσε το αφήγημα που πρόβαλλε τον Ναβάλνι και τους υποστηρικτές του ως κάποιο είδος αντί-πουτινικών "μαχητών της ελευθερίας".

Οι διαδηλώσεις στους δρόμους στις αρχές Φεβρουαρίου, μετά τη σύλληψη του Nαβάλνι κατά την άφιξή του από το Βερολίνο, όπου είχε αναρρώσει από μια υποτιθέμενη δηλητηρίαση, υποστηρίχθηκαν ευρέως από αξιωματούχους στη Δύση, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και ορισμένων ευρωπαϊκών πρεσβειών στη Μόσχα.

Αυτό δημιούργησε εντάσεις που οδήγησαν το Κρεμλίνο να εκδιώξει μια χούφτα Ευρωπαίων διπλωματών, επικαλούμενο τις ταραχές που προκάλεσαν σχετικά με τις "παράνομες" διαμαρτυρίες. Τα αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης έδωσαν επίσης στενή κάλυψη στις μεγάλες διαδηλώσεις υπέρ του Nαβάλνι .

Δείτε πώς η Διεθνής Αμνηστία περιέγραψε προηγουμένως τον Navalny και την κατάστασή του σε δελτίο Τύπου τον Ιανουάριο :

«Έχει δικαστεί και καταδικαστεί στο παρελθόν σε δυο ξεχωριστές, πολιτικά υποκινούμενες ποινικές υποθέσεις. Στις 29 Δεκεμβρίου, η Ρωσική Εξεταστική Επιτροπή απήγγειλε νέες κατηγορίες εναντίον του Ναβάλνι, κατηγορώντας τον για υπεξαίρεση 356 εκατομμυρίων ρουβλίων (£ 3,6 εκατομμύρια) σε δωρεές στο Ίδρυμα Ενάντια στη Διαφθορά και σε συνεργαζόμενους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Η Αμνηστία πιστεύει ότι αυτές οι κατηγορίες είναι ψεύτικες.

Ο Nαβάλνι έχει στερηθεί την ελευθερία του για τον ειρηνικό πολιτικό ακτιβισμό του και για την άσκηση της ελευθερίας του λόγου. Η Αμνηστία τον θεωρεί κρατούμενο συνείδησης και ζητά την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή του».

Αυτός ο «κρατούμενος συνείδησης», χαρακτηρισμός τον οποίο η Διεθνής Αμνηστία αποκηρύσσει τώρα σε ένα σαφώς ταπεινωτικό και καταστροφικό χτύπημα στον σκοπό του και στους υποστηρικτές

Μετά τις αρχικές πληροφορίες, ένας αξιωματούχος της Αμνηστίας επιβεβαίωσε στο ανεξάρτητο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Meduza: «Ναι, δεν θα χρησιμοποιούμε πλέον τη φράση "κρατούμενος συνείδησης" όταν αναφερόμαστε στο [Nαβάλνι], στο βαθμό που το νομικό και πολιτικό μας τμήμα μελέτησε τις δηλώσεις του από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 και αποφάσισε ότι πληρούν τις προδιαγραφές ως ρητορική μίσους."

Πρόσφατα καταδικάστηκε από δικαστήριο της Μόσχας να εκτίσει ποινή φυλάκισης άνω των 2,5 ετών για παραβίαση αναστολής η οποία προκύπτει από προηγούμενη υπόθεση υπεξαίρεσης. Ως παράδειγμα της "πρόσφατα αποκαλυπτόμενης" (αν και πολύ γνωστής μέσα στη Ρωσία), ρητορικής μίσους του Nαβάλνι δείτε αυτό...

Η δραματική αλλαγή του χαρακτηρισμού της Αμνηστίας σχετίζεται με τις προηγούμενες δηλώσεις του "φυλακισμένου Ρώσου πολιτικού της αντιπολίτευσης σχετικά με μετανάστες από την Κεντρική Ασία και τον Βόρειο Καύκασο, δηλώσεις που συνιστούν ρητορική μίσους", γράφει η Μέδουσα.

Αλλά το ερώτημα τώρα παραμένει πόσο γρήγορα (και εάν) θα αποκαθηλωθεί ως είδωλο λατρείας των δυτικών μέσων ενημέρωσης, στις εκρήξεις της οποίας περιλαμβάνεται και η πρόσφατη εσοδεία "ρομαντικών" αναφορών για τον ακτιβιστή κατά του Κρεμλίνου.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του TAHA SIDDIQUI,  Τhe Investigative Journal, 21-2-21
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Μια νέα μουσουλμανική συμμαχία αναδύεται μεταξύ Τουρκίας και Πακιστάν με τις δύο χώρες να προωθούν ισχυρότερους οικονομικούς, στρατιωτικούς και πολιτιστικούς δεσμούς, καθώς το Πακιστάν ευθυγραμμίζεται εκ νέου στην παγκόσμια γεωπολιτική αρένα, ειδικά αυτή του μουσουλμανικού κόσμου.

Αυτό οφείλεται στην αυξανόμενη απόσταση μεταξύ των παραδοσιακών συμμάχων Της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν, κυρίως λόγω της διαμάχης για το Κασμίρ. Το Ισλαμαμπάντ πιέζει τον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης (OIC), υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας να αναγνωρίσει τη διαμάχη για το Κασμίρ ως μία από τις κύριες φροντίδες του. Ωστόσο, ο οργανισμός δεν ανταποκρίνεται στην πίεση, να πιέσει το Ισλαμαμπάντ, ακόμη και προτρέποντας τον υπουργό Εξωτερικών της χώρας Shah Mehmood Quershi να επικρίνει ανοιχτά το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας .

Ειδικοί αναφέρουν ότι αυτό το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας αξιοποιείται από την Τουρκία, με την Άγκυρα να παρέχει στο Ισλαμαμπάντ τη διπλωματική στήριξη που χρειάζεται ειδικά για το ζήτημα του Κασμίρ.

Φαίνεται όμως ότι το τουρκικό καθεστώς μπορεί να προχωρεί ένα βήμα παραπέρα από την παροχή αλληλεγγύης στο Πακιστάν όσον αφορά τη διαμάχη για το Κασμίρ.

Πρόσφατο δημοσίευμα του ερευνητή δημοσιογράφου Bêrîtan Sarya στο Πρακτορείο Ειδήσεων Firat αποκαλύπτει ότι οι μισθοφόροι που υποστηρίζονται από την Τουρκία στη βορειοανατολική Συρία καλούνται να κατευθυνθούν στο Κασμίρ για να πολεμήσουν στη σύγκρουση εκεί.

"Ο διοικητής της πολιτοφυλακής του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA) " των Ταξιαρχιών Σουλτάνος Σουλεϊμάν Σαχ, Μοχάμεντ Αμπού Αμσά, ανακοίνωσε [...] σε μέλη της πολιτοφυλακής του στην κατεχόμενη πόλη Σιγιέ κοντά στο Aφρίν ότι το τουρκικό κράτος ήθελε να μεταφέρει ορισμένες μονάδες στο Κασμίρ", το δημοσίευμα αναφέρει περαιτέρω ότι η Τουρκία είχε ζητήσει από τον Muhammad al-Jassim γνωστό ως Abu Amsha και άλλους διοικητές του SNA να δώσουν ένα κατάλογο με τα ονόματα τέτοιων εθελοντών.

Ο «Συριακός Εθνικός Στρατός» (ΣΕΛ) που είναι επίσης γνωστός ως Ελεύθερος Συριακός Στρατός, είναι ένας συνασπισμός ένοπλων συριακών αντιπολιτευόμενων ομάδων με την υποστήριξη του τουρκικού κράτους.

"Όσοι συμφωνήσουν να πάνε θα πάρουν αρχικά 2.000 δολάρια. Πηγές αναφέρουν ότι υπήρξε παρόμοια δραστηριότητα στρατολόγησης στο Αζάζ για επιχείρηση στο Κασμίρ, το Τζαράμπλους, το Αλ Μπαμπ και το Ιντλίμπ. Στη συνέχεια, οι εθελοντές θα μεταφέρονταν κρυφά από τη χώρα", προσθέτει η έκθεση.

Η Εξωτερική Πολιτική της Τουρκίας με χρήση μισθοφόρων

Αν και οι πληροφορίες του πρακτορείου Ειδήσεων Firat δεν είναι ανεξάρτητα επαληθεύσιμες, αναλυτές επισημαίνουν ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι αληθείς, ειδικά δεδομένου ότι δεν θα είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία θα χρησιμοποιεί τους μισθοφόρους της σε μια διαφωνία πέρα από τις περιφερειακές συγκρούσεις της.

"Η Τουρκία είναι πολυεθνική χώρα. Φιλοξενεί μεγάλους πληθυσμούς μεταναστών από τα Βαλκάνια, την Καυκασία και το Ανατολικό Τουρκιστάν (Ουιγούρους). Αυτές οι εθνοτικές ομάδες έχουν εμπλακεί σε συγκρούσεις στο Αφγανιστάν, τη Βοσνία και την Τσετσενία στο παρελθόν. Τους δόθηκαν τουρκικά διαβατήρια, υγειονομική περίθαλψη και περιστασιακά ελαφρά όπλα. Αυτό έγινε μέσω των λεγόμενων οργανώσεων ανθρωπιστικής βοήθειας", αναφέρει ο Κερίμ Μπαλτσί γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος και ακαδημαϊκός, ο οποίος ζει εξόριστος στην Βρετανία.

Αλλά όταν ξεκίνησε η σύγκρουση στη Συρία, «αυτό που ήταν μέχρι τότε μια ημιεπιστημονική πολιτική της Τουρκίας έγινε κρατική πολιτική», λέει ο κ. Balci. Εξηγεί ότι μετά τη Συρία, οι ίδιοι μισθοφόροι στάλθηκαν στη Λιβύη και πρόσφατα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. "Φαίνεται τώρα", προσθέτει., ότι οι Τούρκοι αξιωματικοί πληροφοριών τους συνοδεύουν και αυτοί μερικές φορές στο έδαφος, όπως είδαμε να τεκμηριώνεται στην περίπτωση της Λιβύης



Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης σύγκρουσης Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν, οι αρμενικές αρχές δήλωσαν επίσης ότι η Τουρκία ανέπτυξε Σύρους μισθοφόρους για να ενισχύσει τις δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν -- κατηγορία που επιβεβαιώθηκε από τον Τούρκο δημοσιογράφο Μπαλτσί.

Η Τουρκία έχει αρνηθεί αυτούς τους ισχυρισμούς.

"Τούρκοι στρατιωτικοί ειδικοί μάχονται στο πλευρό του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο χρησιμοποιεί Τουρκικά όπλα, συμπεριλαμβανομένων αεροσκαφών άνευ πιλότου και πολεμικών", δήλωσε το υπουργείο Εξωτερικών της Αρμενίας. "Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, η Τουρκία στρατολογεί και μεταφέρει ξένους μαχητές τρομοκράτες στο Αζερμπαϊτζάν", πρόσθεσε περαιτέρω το υπουργείο.



Σύμφωνα με πρόσφατη εκπομπή της Ντώυτσε Βέλλε, ηγετικού γερμανικού ειδησεογραφικού οργάνου,οι Σύροι μισθοφόροι έχουν εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της Τουρκίας καθώς προσφέρουν έναν τρόπο ενίσχυσης των στόχων εξωτερικής πολιτικής της χωρίς να κινητοποιήσουν εθνικά όργανα όπως οι ένοπλες δυνάμεις.

"Αποτελούν αποτελεσματικό μέσο για να εξασφαλιστεί η απόκτηση στρατιωτικής δύναμης από τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η οποία να μπορεί να αποταχτεί όταν λήξει η χρησιμότητά της", δήλωσε ο Νόα Αγκαιλί, ανεξάρτητος ερευνητής με έδρα την Ουάσινγκτον, ο οποίος επικεντρώνεται στη παρακολούθηση της στρατολόγησης και του σχηματισμού πολιτοφυλακών στη Λιβύη. "Στο μέλλον, αυτοί οι μισθοφόροι θα επιτρέψουν στην Τουρκία να συνεχίσει να τοποθετείται γεωστρατηγικά χωρίς να υποστεί εσωτερικές αντιδράσεις προσέθεσε.

Τούρκοι μαχητές και σύνδεση Αφγανιστάν-Πακιστάν

Η προέλευση αυτών των μισθοφόρων μπορεί να συνδεθεί με το Ισλαμικό Κράτος και πριν από αυτό με την Αλ Κάιντα, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (SOHR) που εδρεύει στη Βρετανία. Το Παρατηρητήριο ανέφερε ότι οι Σύριοι μισθοφόροι που υποστηρίζονται από την Τουρκία ήταν πρώην μαχητές που πολέμησαν με τους ομοίους του "Ισλαμικού Κράτους" και των συνεργαζόμενων με την Αλ Κάιντα μαχητικών ομάδων στο παρελθόν. Σύμφωνα με πληροφορίες, εκεί ξεκίνησε η σχέση της αλ-Κάιντα με τον αφγανικό πόλεμο και μπορεί να εντοπιστεί και πιο πίσω, στο Πακιστάν.


"Τούρκοι μαχητές έχουν πολεμήσει στο πλευρό του Οσάμα Μπιν Λάντεν και άλλων Αφγανών, Αράβων και Πακιστανών τζιχαντιστών εδώ και πολύ καιρό στο Αφγανιστάν, ωστόσο ήσαν εκεί σε περιορισμένο αριθμό. Αρχικά πήγαν ως άτομα, αλλά αργότερα ενεπλάκησαν και οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών στη διαδικασία", αναφέρει ο Αχμέτ Γιαϊλά, Τούρκος ακαδημαϊκός με έδρα την Ουάσινγκτον. ο οποίος διετέλεσε αρχηγός της αντιτρομοκρατικής αστυνομίας στην Τουρκία,

Στη συνέχεια, το 2002, οι δεσμοί μεταξύ των μαχητών τουρκικής καταγωγής και των Πακιστανών μαχητών ενισχύθηκαν περαιτέρω με το σχηματισμό της Ισλαμικής Ένωσης Τζιχάντ

Το 2010, ένας Πακιστανός αξιωματούχος δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Ρώυτερ ότι οι τζιχαντιστές που ζούσαν στη φυλετική ζώνη, γιατί δεν χωρούσαν εύκολα σε στρατόπεδα μαχητών της Νότιας Ασίας ή της Αραβίας, έλκονται από ομάδες όπως η Ταϊφατουλ Μανσούρα, η οποία αποτελείται από Τουρκόφωνους της κεντρικής Ασίας καθώς και Τούρκους και Ευρωπαίους Μουσουλμάνους, κυρίως από τη Γερμανία.

Με την πάροδο των ετών, τέτοιοι μαχητές τουρκικής καταγωγής δεν περιορίστηκαν να πολεμήσουν μόνο στο Αφγανιστάν. Μια έκθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών του 2019 αποκάλυψε ότι έφτασαν επίσης στη Συρία, όπου πολέμησαν υπό τον έλεγχο της Hayat Tahrir al-Sham (HTS), της συριακής τζιχαντιστικής ομάδας που έχει στενούς δεσμούς με τον (« Συριακό Εθνικό Στρατό»SNA.

Τον Αύγουστο, η δημοσιογράφος Λίντσεϊ Σνελ επικαλέστηκε μαχητή του SNA ο οποίος ανέφερε ως πιθανές τις φήμες για αναπτύξεις αυτών των μονάδων τζιχαντιστών μισθοφόρων σε Κατάρ, Υεμένη και Αζερμπαϊτζάν. "Αλλά αφού ακούσαμε για το Αζερμπαϊτζάν", είπε, "Ακούσαμε για τη μετάβαση στο Κατάρ. Είπαν ότι θα πάρουμε ακόμα περισσότερα χρήματα για να πάμε στο Κατάρ". Ένα μήνα αργότερα, μαχητές του SNA αναπτύχθηκαν στο Αζερμπαϊτζάν.


Τουρκία : Νέος Ηγέτης της Μουσουλμανικής Ούμα;

Αντιδρώντας στην έκθεση του Πρακτορείου Ειδήσεων Firat, ο Τούρκος ακαδημαϊκός κ. Yayla πιστεύει ότι πρέπει να γίνει περισσότερη έρευνα για αυτούς τους ισχυρισμούς. "Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τέτοια επίσημη πολιτική από την Τουρκία που να έχουμε ακούσει, ωστόσο είναι πιθανό ο Ερντογάν να θέλει να εμπλακεί σε αυτή τη διαφωνία για λογαριασμό του Πακιστάν, δεδομένων των προηγούμενων τάσεων που έχουμε δει για την αποστολή μαχητών που υποστηρίζονται από την Τουρκία στο εξωτερικό", προσθέτει ο Γιαϊλά

Εξηγεί περαιτέρω ότι ο Τούρκος Πρόεδρος απεικονίζει όλο και περισσότερο τον εαυτό του ως ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου, και η συμμετοχή της Τουρκίας σε οποιαδήποτε σύγκρουση στην οποία εμπλέκεται το Πακιστάν θα μπορούσε να συνδεθεί με αυτή τη θέση.

"Από τα τελευταία χρόνια, η Τουρκία προσπαθεί να γίνει ηγέτης του Σουνιτικού Μουσουλμανικού κόσμου,ή της Ούμα όπως αποκαλείται στα Αραβικά, με στόχο την αντικατάσταση της Σαουδικής Αραβίας, του βασικού αντιπάλου της. Και για να επιτευχθεί αυτό, η τουρκική κυβέρνηση εμπλέκεται όλο και περισσότερο σε μουσουλμανικές και ισλαμικές δραστηριότητες σε όλο τον κόσμο, και η ενίσχυση των σχέσεων με το Πακιστάν σε διαφορετικά μέτωπα αποτελεί επίσης μέρος αυτής της ατζέντας", πρόσθεσε ο Γιαίλα.



*Ο Taha Siddiqui είναι ένας βραβευμένος Πακιστανός δημοσιογράφος που διέφυγε στο Παρίσι, αφού γλίτωσε από μια ένοπλη απαγωγή τον Ιανουάριο του 2018. Υπήρξε ανταποκριτής των Τάϊμς της Νέας Υόρκης,της Γκάρντιαν, της Κρίστιαν Σάϊανς Μόνιτορ,της Τέλεγραφ της Φρανς 24,της Αλ Τζαζήρα και του Γαλλο-γερμανικού Δικτύου ΑRTE Επίσης διευθύνει την ιστοσελίδα safenewsrooms.org, η οποία προκρίθηκε για το Βραβείο Ανεξαρτησίας από το RSF Press Freedom Awards τον Νοέμβριο 2018 και δίνει διαλέξεις για την δημοσιογραφία και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης στο μεγάλου κύρους γαλλικό πανεπιστήμιο Πολιτικών Επιστημών.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


[Μην παίρνεις τα παιδιά του Θεού για άγριες πάπιες. Ναβάλνι, Borrell και Συντροφία]

Caroline Galacteros, Comite Valmy ,16-2-21 1300w

[ Ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη και διαφωτιστική η κατωτέρω διαυγής γεωπολιτική ακτινογραφία των αθέατων αμειλίκτων συγκρούσεων επιδιώξεων, σχεδίων και συμφερόντων, υπό την ήδη απωθητικά ρυτιδωμένη επιδερμίδα της «Ευρωπαϊκής Ένωσης», αξίζει μελέτης και αξιοποίησης από τους προβληματιζόμενους για την τύχη του έθνους μας.]

Μετάφραση/Εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού

Πώς μπορούμε να μην επαινέσουμε την πρωτοβουλία του Josep Borrell, Ευρωπαίου Ύπατου Εκπροσώπου για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής, και διπλωμάτη υψηλών προδιαγραφών, να επισκεφθεί τη Μόσχα την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου για να συναντηθεί με τον Σεργκέι Λαβρώφ;

Στόχος ήταν να αμβλυνθούν οι εντάσεις που προκύπτουν από την υπόθεση Nαβάλνι, να υπάρξει ανοικτή παρέμβαση για διάλογο με αμοιβαίο σεβασμό, να προτρέψει τον ρώσο Πρόεδρο να μην χάσει την πλήρη εμπιστοσύνη του στην ικανότητα αυτόνομης κρίσης και δράσης της Ευρώπης και να αναζητήσει τρόπους γόνιμης ενεργειακής συνεργασίας με την ΕΕ.

Σε συνδυασμό με μια συνέντευξη με τον Πρόεδρο Μακρόν στο Ατλαντικό Συμβούλιο - το ναό του αμερικανικού νέο-συντηρητισμού - στην οποία ζήτησε θαρραλέα τη στρατηγική αυτονομία της Γηραιάς Ηπείρου, την επείγουσα ανακαίνιση της σχέσης με τη Μόσχα και τον καταμερισμό καθηκόντων με το ΝΑΤΟ για λόγους επικουρικότητας και διαρθρωτικής απόκλισης συμφερόντων μεταξύ Ουάσιγκτον και Βρυξελλών, αυτή η κίνηση του J. Borrell στη Μόσχα φαινόταν μια σοφή απόφαση , ίσως, ακόμη, μια ευκαιρία για την επί τέλους αποκατάσταση της ΕΕ στον χάρτη ενός νέου κόσμου, όπου αποτελεί ολοένα και περισσότερο μια απλή ηπειρωτική απόφυση του αμερικανικού κράτους.

Φυσικά, μια άλλη ερμηνεία αυτής της επίσκεψης θα βρισκόταν από εκείνους που βλέπουν ελιγμούς παντού: η Ευρώπη, σίγουρα σκλαβωμένη στην Ουάσιγκτον, της οποίας ο νέος πρόεδρος έπαιζε, καλώντας σε πολεμικούς τόνους να αντιμετωπίζονται η Ρωσία και η Κίνα ως οριστικοί αντίπαλοι και ταυτόχρονα στέλνοντας τον J. Borrell στη Μόσχα, στην κωμωδία μιας υποτιθέμενης τελικής προσπάθειας συνδιαλλαγής για την "υπόθεση Nαβάλνι", σε ένα πλαίσιο έκτακτης ανάγκης για την υγεία και ξαφνικής ευρωπαϊκής έκκλησης για το εμβόλιο Sputnik V.

Ένας υπολογισμός προφανώς καταδικασμένος σε αποτυχία, διότι δεν έχουμε καμία πιθανότητα να κατευθύνουμε μιαν απόφαση της ρωσικής εσωτερικής πολιτικής σε αντάλλαγμα μιας υπηρεσίας που τους ζητούμε! Ως εκ τούτου, ο Σεργκέι Λαβρώφ θα είχε έναν ευγενικό αλλά χωρίς ψευδαισθήσεις διάλογο με τον Ευρωπαίο απεσταλμένο, και η Μόσχα θα προχωρούσε στην απέλαση των τριών πρεσβευτών (Γερμανού, Πολωνού και Σουηδού) οι οποίοι πιάστηκαν στα πράσα μεταξύ των διαδηλωτών υπέρ του Ναβάλνι για υποστήριξη της αποσταθεροποίησης της Ρωσίας . Από πότε είναι δουλειά ενός πρεσβευτή να παρεμβαίνει ενεργά στις εσωτερικές υποθέσεις μιας χώρας; Η ρωσική εξουσία μπορεί να παρασύρεται προς τον αυταρχισμό (έχουμε κάνει τα πάντα για αυτό), αλλά σίγουρα όχι προς την αφέλεια.

Ειλικρινής ή κυνική, αυτή η επίσκεψη, που θα μπορούσε να έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό, είχε μηδενικό αποτέλεσμα. Θα μείνουμε τελικά στην συνήθη ατλαντική δουλεία των Ευρωπαίων και στον ακτιβισμό από τα αμερικανικά πιόνια που εγκατέστησε η Ουάσιγκτον μέσω της "διεύρυνσης" στην καρδιά του οικοδομήματος της κοινότητάς μας, σαν ισάριθμους Δούρειους Ίππους. Ο δυτικός -και ειδικότερα ο γαλλικός- Τύπος ξεφώνιζε σε χορωδία για πτώση στη "ρωσική παγίδα" καθώς και για «ταπείνωση της Ευρώπης», ενώ οι Βαλτικές χώρες απαιτούν τώρα απερίφραστα την κεφαλή του ύπατου εκπροσώπου Borrell.

Όσο για τη "στροφή Μπάιντεν" που δεν υπήρξε ποτέ, ανακοινώνει ξεκάθαρα την αξιοσημείωτη μονιμότητα μιας αμερικανικής στρατηγικής που στοχεύει πάντοτε στον κατακερματισμό και στην αποδυνάμωση της Ευρώπης, για να την αποτρέψει οριστικά από του να αυτονομηθεί στρατηγικά και να προσεγγίσει τη Μόσχα. Η «υπόθεση Ναβάλνι» είναι άλλο ένα δόλωμα, ένα σκιάχτρο για να παγιωθεί ο ανταγωνισμός Ευρώπης-Ρωσίας, να πυροδοτηθούν οι διανοητικοί αυτοματισμοί του πρωτόγονου αντιρωσισμού και να αναζωπυρωθεί η φλόγα των κυρώσεων.

Το πραγματικό ζήτημα είναι αλλού: πώς να εξασφαλιστεί η υπακοή των Ευρωπαίων (στη σχέση με την Ρωσία και το Ιράν και την επαναδιαπραγμάτευση της πυρηνικής συμφωνίας με την Τεχεράνη;) Σε ποιον να υπολογίζεις; Μα στην Γερμανία, φυσικά! Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο αγωγός North Stream 2, θα πραγματοποιηθεί, σε αντάλλαγμα της οριστικής εγκατάλειψης του Παρισιού από το Βερολίνο στα θέματα της ευρωπαϊκής άμυνας και της στρατηγικής αυτονομίας -γαλλικές φαντασιώσεις προορισμένες να μαραθούν, εάν δεν ληφθούν ισχυρές και θαρραλέες αποφάσεις του Παρισιού ειδικά έναντι του ΝΑΤΟ.

Επειδή, το "γαλλογερμανικό ζευγάρι" δεν είναι "σε κρίση". Ιστορικά λειτούργησε μόνο στην αρχική προσωρινή βάση ενός συναινετικού στρατιωτικό-πολιτικού ακρωτηριασμού της γερμανικής εξουσίας και μιας επικής Γαλλίας, στην οποία επετράπη να παίξει τον μεσολαβητή κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αυτό ήταν πριν πολύ καιρό. Δεν είναι της μόδας πια από την επανένωση της Γερμανίας το 1989. Η τρέχουσα "κρίση" μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου είναι αυτή μιας σχέσης που έχει γίνει υπερβολικά ασύμμετρη και οδυνηρή για να παίξει πλέον την κωμωδία της ευτυχίας. Σε αυτή το παράξενο "τρίγωνο", του οποίου ο τρίτος κατεργάρης είναι η Αμερική, ένα από τα μέλη, λυρικό, αλαζονικό αλλά πάνω απ 'όλα άφραγκο, περιφρονείται και υποτιμάται από το άλλο, που επιβάλλει τη θέλησή του και την οικονομική κυριαρχία του στο όνομα του δικαιώματος του ισχυρότερου κάτω από το σαγηνευτικό βλέμμα του τρίτου, ο οποίος βλέπει αυτή τη διχόνοια ένα ισχυρό συμφέρον.

Κατά συνέπεια, ο φυσικός άξονας της ανάπτυξης της μελλοντικής γαλλικής δύναμης και επιρροής πρέπει να επιδιωχθεί με τις στρατιωτικές και βιομηχανικές δυνάμεις της Νότιας Ευρώπης: Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα. Η Γερμανία θα συνταχθεί. Ή και όχι. Η Γαλλία πρέπει να στραφεί σε αυτούς τους άλλους εταίρους στον τομέα της αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας και να σταματήσει να περιμένει από τη Γερμανία, να περιμένει αυτό που δεν θα της δώσει ποτέ: μια σύγκλιση της λογικής, αλλά και της καρδιάς και της φιλοδοξίας για την ανάγκη μιας ευρωπαϊκής δύναμης που θα αναδεχτεί το χάσμα ή ακόμα και τη διαφωνία με τα αμερικανικά ουκάζια (καισαρικά διατάγματα).

Ωστόσο, η Γερμανία δεν θα το πράξει ποτέ, για δύο τουλάχιστον λόγους: Θεωρεί τον εαυτό της, με την οικονομική και βιομηχανική της δύναμη, φυσικό οικονομικό και πολιτικό πρωταγωνιστή της ΕΕ·

Ως εκ τούτου, η Γερμανία θεωρεί εντελώς αθέμιτη κάθε γαλλική διεκδίκηση οποιασδήποτε πολιτικής "ευρωπαϊκής ηγεσίας", όπως με το πρόσχημα της υπολειπόμενης στρατιωτικής μας δύναμης, την οποία δεν μπορεί να αντέξει, επειδή δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί το βάρος της σε αυτόν τον τομέα. Εξ ου και οι ιδιαίτερα μεγάλες σημερινές και μελλοντικές δυσκολίες της γαλλογερμανικής αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας, όπως αποδεικνύεται ιδιαίτερα από τις περιπέτειες του προγράμματος SCAF... Και είμαστε μόνο στην αρχή.

Γι’ αυτό, το Βερολίνο μένει προσκολλημένο στην Ουάσιγκτον σε θέματα ασφάλειας και στρατηγικής, υποστηρίζοντας δουλικά ότι το ΝΑΤΟ παραμένει η μόνη νόμιμη φυσική δομή της ευρωπαϊκής ασφάλειας και άμυνας.

Μη θέλοντας την προσέγγιση του Παρισιού με την Μόσχα, που θα δυσαρεστούσε την Ουάσιγκτον, η Καγκελάριος Μέρκελ συνεργάζεται πρόθυμα με την Τουρκία εναντίον του Παρισιού και της Αθήνας, αλλά διατηρεί μια ρεαλιστική σχέση με τη Ρωσία (υποχρεωμένη από την ενεργειακή εξάρτηση και εσφαλμένους υπολογισμούς για τα πυρηνικά όπλα. Μια «αντίσταση» που της παρέχει έναν πολύτιμο μοχλό στην Ουάσιγκτον για τη διατήρηση άλλων συμφερόντων και την οποία αντισταθμίζει με τις υποσχέσεις ή τη βοήθεια που δόθηκε στον Αμερικανό Δάσκαλο για τα δευτερεύοντα γι 'αυτήν ζητήματα, που είναι οι υποθέσεις Σκρίπαλ ή Nαβάλνι, το ουκρανικό ζήτημα και άλλες ακάθαρτες μπάλες που στάλθηκαν στον Πρόεδρο Πούτιν για να κλονίσουν τελικά την αφόρητη δημοτικότητά του.

Πρέπει να σταματήσουμε να παίρνουμε τους Ρώσους για κουνέλια ηλικίας 6 εβδομάδων ( ούτε, εξ άλλου και τους Ιρανούς για το θέμα αυτό). Δεν ανέχονται την παρέμβαση από κοντά ή μακριά, ούτε τα αποκρουστικά μαθήματα μιας Δύσης σε πλήρη δημοκρατική, πολιτική και ηθική κρίση. Η Ρωσία σε κάθε περίπτωση δεν παίρνει τη Γαλλία στα σοβαρά εδώ και αρκετό καιρό, με τις ενθαρρυντικές δηλώσεις...που ακολουθούνται από θλιβερές υπαναχωρήσεις ή αποκηρύξεις. Για να παραφράσω τον Κοκτώ, τα λόγια αγάπης είναι καλά και όμορφα. Αλλά είναι οι αποδείξεις της αγάπης που μετράνε, δίνουν αυτοπεποίθηση και επιθυμία.

Όσον αφορά την Ευρώπη οι γαργαρισμοί της μένουν ακατανόητοι και η στρατηγική τύφλωσή της εγκληματική, όσο οι ομοβροντίες των κυρώσεων, αποφασιζόμενων και επαυξανόμενων με κάθε αμερικανικό σφύριγμα, καταλήγουν όχι μόνο στο να σκληρύνουν τα πληττόμενα κράτη ( αυτή άλλωστε είναι η πραγματική επιδίωξη, αλλιώς πως εξηγείται αυτή η παθολογική επιμονή στην αποτυχία;) αλλά προκαλούν την ανέχεια στην Ρωσία και τον θάνατο από πείνα και αρρώστια στην Συρία και στο Ιράν σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, τιμωρούμενους επί χρόνια από εμάς, χωρίς ενδοιασμούς, επειδή μένουν συσπειρωμένοι πέριξ του ηγέτη τους, αντί να τον ανατρέψουν για να έχουν το δικαίωμα στην τροφή και στην επιβίωση. Σε αυτήν την ηθική διαστροφή, η Δύση χάνει όχι μόνο τον καιρό της και την αξιοπιστία της αλλά και την ψυχή της.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

[Τα κατωτέρω δύο ειδησεογραφικά σημειώματα Γάλλου και Ρώσου δημοσιογράφων επιβεβαιώνουν επισωρευόμενες ενδείξεις περί απειλητικής παρόξυνσης των κακών σχέσεων μεταξύ Ε.Ε-ΝΑΤΟ και Ρωσίας, με μην αποκλειόμενο πλέον και το εκρηκτικό ενδεχόμενο μιας απονενοημένης απόπειρας εξόδου από την πολλαπλή ανατρεπτική Δυτική κρίση με την παραδοσιακή διέξοδο της πολεμικής σύγκρουσης, με πολυαίμακτες και ισοπεδωτικές επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο και πιθανότατα πολύ ευρύτερα.]

Ivan Ignadiev, Reseau International, 15-2-21
Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Εiδική εκπομπή του ΑΝΝΑ News . Το πιο πολυσυζητημένο θέμα αυτήν την εβδομάδα είναι οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρώφ δήλωσε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να διακόψει τις σχέσεις με την ΕΕ σε περίπτωση υιοθέτησης νέων κυρώσεων.

"Βασιζόμαστε στην ιδέα ότι είμαστε έτοιμοι. Εάν, για άλλη μια φορά, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, υπάρχει η αίσθηση ότι οι κυρώσεις υιοθετούνται σε ορισμένους τομείς, γεγονός που δημιουργεί κινδύνους για την οικονομία μας, συμπεριλαμβανομένων των πιο ευαίσθητων περιοχών, τότε ναι", απάντησε ο Λαβρώφ στο ερώτημα εάν η Ρωσία κινείται προς τη διάλυση με την ΕΕ.

Ο υπουργός κατέστησε σαφές ότι η Ρωσία δεν θέλει να απομονωθεί από την "παγκόσμια ζωή", αλλά πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για αυτήν. "Εάν θέλετε ειρήνη, προετοιμαστείτε για πόλεμο", πρόσθεσε ο Λαβρώφ.

Σχολιάζοντας αυτήν την δήλωση ο εκπρόσωπος του Ρώσου Προέδρου Πούτιν άφησε να εννοηθεί ότι η Ρωσία, από την πλευρά της, δεν επιθυμεί την ρήξη.

«Η έννοια είναι ότι εμείς δεν το θέλουμε αυτό, θέλουμε να προωθήσουμε τις σχέσεις με την ΕΕ. Ωστόσο, εάν η ΕΕ ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο, τότε ναι, θα είμαστε έτοιμοι, καθώς πρέπει να είμαστε έτοιμοι για το χειρότερο", δήλωσε ο Πεσκόφ.

Πηγή:https://anna-news.info/

Σημείωση: Το κλιμα των σχέσεων επιδεινώθηκε Χθες με δηλώσεις της Ursula von der Leyen, προέδρου της Κομισιόν και καταγγελλόμενης για το φιάσκο των εμβολίων, με τις οποίες επεχείρησε να ρίψη την ευθύνη στην «ρωσική προπαγανδιστική εκμετάλλευση» του περιζήτητου ρωσικού εμβολίου «Σπούτνιικ».



Εάν ξεσπάσει νέα σύγκρουση στην Ευρώπη, οι δυτικές χώρες δεν θα έχουν καμία πιθανότητα κατά της Ρωσίας με τα νέα όπλα της.

Alexander Lemoine, Observateur Continental, 16-2-21 
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Πρόσφατα, αμερικανοί στρατιωτικοί αναλυτές συζητούν όλο και περισσότερο το σύστημα πυραύλων Nudol της Ρωσίας. Το Πεντάγωνο του έχει ήδη απονείμει την ονομασία PL19 "Nudol". Η ρωσική εταιρεία "Almaz-Antey" ασχολείται με την ανάπτυξη του και, σύμφωνα με το επικαιροποιημένο πρόγραμμα, το σύστημα πρέπει να αντέχει όχι σε μόνο βαλλιστικούς αεροδιαστημικούς στόχους, αλλά και σε ελιγμούς διαστημικών σκαφών.

Με απλά λόγια, το νέο ρωσικό όπλο μπορεί να πλήξει τον εχθρό στο πιο ευάλωτο μέρος, γράφει η κινεζική εφημερίδα Sohu. Το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ εκτιμά ότι η Ρωσία έχει ήδη πραγματοποιήσει μια σειρά δοκιμών ενός νέου πυραυλικού συστήματος ικανού να καταστρέψει δορυφόρους σε τροχιά, στερώντας έτσι από τη βορειοατλαντική συμμαχία τα μέσα επικοινωνίας.

"Αυτά τα διαστημικά όπλα που δημιουργήθηκαν στη Ρωσία αποτελούν σοβαρή απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Αμερικανοί φοβούνται ότι η Ρωσία θα διευρύνει τις δυνατότητες του αντιδορυφορικού συστήματός της και θα το χρησιμοποιεί από πολλές πλατφόρμες, αναφέρει το άρθρο.

Εάν τα όπλα αυτά χρησιμοποιηθούν σε μια πραγματική ένοπλη σύγκρουση, για παράδειγμα στην Ανατολική Ευρώπη, οι δυτικές χώρες δεν θα είναι σε θέση να συντονίσουν τις ενέργειές τους και θα χάσουν την δυνατότητα να κερδίσουν, γράφει το Sohu. Σε μια τέτοια κατάσταση, η μόνη ελπίδα του ΝΑΤΟ θα είναι ένα πυρηνικό χτύπημα.


Πηγή: https://fr.news-front.info/


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Alexandre Lemoine/ Réseau International/ 17 -2- 2021
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Συνήθως, οι άνθρωποι προτιμούν να ακούουν ότι ακούγεται ευχάριστα. Όπως το επιβεβαιώνει τέλεια η πρόγνωση της αμερικανικής στρατιωτικής υπηρεσίας Stratfor στο τουρκικό εθνικό κανάλι TR1, σύμφωνα με το οποίο μέχρι το 2050 η Τουρκία θα ενισχύσει σημαντικά την παρουσία της σε αρκετές περιοχές.

Σύμφωνα με τον χάρτη της, μέχρι το 2050 η Τουρκία θα επεκτείνει σημαντικά την περιοχή επιρροής της προς διάφορες κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Για παράδειγμα, αναλυτές έχουν προβλέψει ότι η Άγκυρα θα καταφέρει να ενισχύσει τις θέσεις της σε αρκετές περιοχές της νότιας Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας, του Κουμπάν, των Καλμούχων , στην περιοχή του Αστρακάν και των δημοκρατιών του Βόρειου Καυκάσου.

Η Γεωργία, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, αρκετά εδάφη του Καζακστάν, του Ουζμπεκιστάν και του Τουρκμενιστάν, καθώς και τα εδάφη της Ελλάδας και οι αυτοανακηρυχθείσες δημοκρατίες του Ντονμπάς αναμένεται να βρίσκονται υπό τουρκική επιρροή. Επιπλέον, σύμφωνα με ειδικούς, οι θέσεις της Τουρκίας στις χώρες του Κόλπου, στην Αίγυπτο και στη Λιβύη αναμένεται να ενισχυθούν.

Τον Νοέμβριο του 2020, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μίλησε για την ηγεσία της δημοκρατίας στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Σύμφωνα με τον ίδιο, η χώρα του έχει την ικανότητα να επεκτείνει την εξουσία και την επιρροή της στη νέα πολιτική και οικονομική τάξη.

Τον Ιούνιο του 2020 ανακοινώθηκε ότι το Γενικό Επιτελείο των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων καταρτίζει σχέδιο εισβολής στην Ελλάδα και στην Αρμενία. Το πρώτο ονομάστηκε «Aka Bey» από τον εμίρη των Σελτζούκων «γνωστόν και ως Τσάκα Μπέη, του οποίου ο στόλος κατέκτησε τα νησιά της Λέσβου, της Χίου, της Σάμου και της Ρόδου τον 11ο αιώνα στο Αιγαίο Πέλαγος. Ο δεύτερος ονομάστηκε Αλτάι προς τιμήν του Στρατηγού Φαχρετντίν Αλτάι, ο οποίος διοικούσε ένα από τα σώματα κατά τη διάρκεια του Τουρκικού Πολέμου για την Ανεξαρτησία.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις Αμερικανών ειδικών, μεταξύ άλλων, του Τουρκμενιστάν, οι δυτικές περιοχές του Καζακστάν και του Ουζμπεκιστάν θα πρέπει να "διαλυθούν" μέσα στην Τουρκία.

Απέχει πολύ από το να είναι μυστικό για τον λαό της Κεντρικής Ασίας το γεγονός ότι η περιοχή τους διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση του λεγόμενου "τουρκικού κόσμου", ο οποίος, σύμφωνα με την Άγκυρα, πρέπει να αντιπροσωπεύει τουλάχιστον έναν κοινό οικονομικό, πολιτιστικό και στρατιωτικό-τεχνικό χώρο, αν όχι ένα συμμαχικό κράτος.

Για το σκοπό αυτό, η Τουρκία έχει δημιουργήσει ένα ολόκληρο δίκτυο ενώσεων ένταξης, από το Turksoy (Διεθνής Οργανισμός Τουρκικού Πολιτισμού) μέχρι τα θεμέλια για την υλοποίηση έργων στο έδαφος του Μεγάλου Τουράν. Δεν θα ήταν κακή ιδέα η φιλοδοξία των μητρικών λαών να αναπτύξουν τη συνεργασία τους, αν δεν γνωρίζαμε πώς αντιλαμβάνεται ο «τουρκικός κόσμος» την τουρκική κυβέρνηση.

Πίσω από τα πολλά «δέντρα» έλξης με τη μορφή επενδύσεων, στρατιωτικής συνεργασίας, φεστιβάλ και σχολείων, το «δάσος» του νέο-οθωμανισμού ξεχνιέται εύκολα.

Επιπλέον, ακόμα και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Τουρκία εξέφρασε την επιθυμία να "ηγηθεί" των πρώην δημοκρατιών της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ είχε δηλώσει ότι η χώρα του έχει μοναδική προοπτική για "καθορισμό του πολιτικού μέλλοντος των Μουσουλμανικών δημοκρατιών της ΚΑΚ". Ενώ ο πρώην επικεφαλής της ειδικά δημιουργημένης Τουρκικής Υπηρεσίας Συνεργασίας και Ανάπτυξης (TIKA), Αμπντουλχαλούκ 'Άι' δήλωσε ότι "η Τουρκική Δημοκρατία ήταν διάδοχος της μεγάλης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και πρέπει να δημιουργήσει συμμαχία με το Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, την Κιργισία και το Τουρκμενιστάν".

Αυτό παρουσιάζει από μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία τα πολλά παραδείγματα της χρήσης της ήπιας δύναμης από την Άγκυρα στις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Οι αρχές στην περιοχή ενδέχεται ξαφνικά να ανακαλύψουν ότι χιλιάδες στρατιώτες, πράκτορες, στρατιώτες, ιμάμηδες, πομποί, μηχανικοί και δάσκαλοι εκπαιδευμένοι στην Τουρκία έχουν γίνει Τούρκοι.

Φυσικά, ο Ρετζέπ Ερντογάν, εμπνευσμένος από τις επιτυχίες του στρατού των Αζέρων στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, εκτίμησε τις προβλέψεις του Στράτφορ. Ακριβώς όπως οι Αμερικανοί στρατηγοί που τους αρέσει να δημιουργούν φαντάσματα μιας Ευρύτερης Κεντρικής Ασίας, μιας Μεγάλης Μέσης Ανατολής και ούτω καθεξής, ενώ αναθερμαίνουν τους καημούς φαντάσματα των αρχαίων αυτοκρατοριών.

Αλλά θα ευχαριστήσουν τις χώρες της Κεντρικής Ασίας, οι οποίες έχουν τόσο εύκολα σβηστεί από τον παγκόσμιο χάρτη από αυτούς τους Αμερικανούς "προφήτες";


Πηγή: http://www.observateurcontinental.fr/


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Paul Graig Roberts, Comite Valmy, 13-2-21

[Για τους πρώτη φορά αναγνώστες του επιβάλλεται η πληροφορία ότι ο αρθρογράφος είναι Αμερικανός, πρώην υπουργός οικονομικών, πανεπιστημιακός καθηγητής, συγγραφέας, πρώην αρχισυντάκτης στην Γουόλ Στρητ Τζέρναλ (Μαντείο της διεθνούς Οικονομίας), αρθρογράφος διεθνούς εμβέλειας και στόχος του κατεστημένου της παγκοσμιοποίησης.)

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Ακούστε με και θα καταλάβετε τον τίτλο.

Υπάρχει διαφορά μεταξύ εξέγερσης και επανάστασης. Μια εξέγερση είναι αυτό που συνέβη στις δεκατρείς (βρετανικές) αποικίες (στην Αμερική) στα τέλη του 18ου αιώνα. Μια επανάσταση είναι αυτό που συνέβη στη Ρωσία το 1917.

Μια εξέγερση εκδηλώθηκε στις αποικίες, επειδή οι υπήκοοι του βασιλιά στις υπόκειντο σε διαφορετική μεταχείριση από την άποψη του Συντάγματος και του Νόμου από τους υπηκόους του βασιλιά στην Αγγλία. Οι άποικοι δεν είχαν καμία εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο και κανένα λόγο στον τρόπο διακυβέρνησής τους

Η εξέγερση οδήγησε σε πολιτική ανεξαρτησία, αλλά όχι σε αλλαγή του συστήματος πεποιθήσεων. Οι άποικοι κράτησαν στην πίστη στο κράτος δικαίου στο οποίο η κυβέρνηση θεωρείται υπεύθυνη και στις νομικές αρχές του William Blackstone*. Οι νομικές και πολιτικές αρχές για τις οποίες οι Άγγλοι είχαν αγωνιστεί από τη Magna Carta έως την Ένδοξη Επανάσταση του 1688, η οποία καθιέρωσε την εξουσία του λαού να κυβερνά μέσω εκπροσώπων του στο Κοινοβούλιο, κατοχυρώθηκαν στο Σύνταγμα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το Σύνταγμα. Εάν το Σύνταγμα παραμεριστεί και δεν ακολουθηθεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια διαφορετική οντότητα.

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες η απόσπαση από το Σύνταγμα είναι μια επαναστατική πράξη σε σύγκριση με την εξέγερση του 18ου αιώνα που απαιτεί ίση μεταχείριση για τους Άγγλους αποίκους.

Η ουσία μιας επανάστασης είναι η κατάρρευση του συστήματος πεποιθήσεων που κρατούν μια χώρα ενωμένη.

Μια επανάσταση είναι αυτό που συνέβη στη Ρωσία τον Φεβρουάριο του 1917. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο Τσάρος ανατράπηκε από τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους, αλλά αυτό δεν είναι ακριβές. Ο Τσάρος ανατράπηκε από την κατάρρευση του συστήματος πεποιθήσεων που καθόριζε την Τσαρική Ρωσία. Η κατάρρευση του συστήματος πεποιθήσεων είχε ως αποτέλεσμα την Επανάσταση του Φεβρουαρίου. Ο στρατός του Τσάρου τον ανάγκασε να παραιτηθεί τον Μάρτιο. Σοσιαλιστής Επαναστάτης, ο Αλεξάντερ Κερένσκι έγινε πρωθυπουργός μιας προσωρινής κυβέρνησης.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση των Μπολσεβίκων έγινε εναντίον αυτής της προσωρινής κυβέρνησης. Δεν ήταν επανάσταση, γιατί η επανάσταση είχε ήδη συμβεί. Ήταν μια αποκαθήλωση. Το ερώτημα των Μπολσεβίκων προς την προσωρινή κυβέρνηση ήταν: "Ποιος σε εξέλεξε;" Η προφανής απάντηση ήταν ότι είχαν επιλεγεί οι ίδιοι.

Εάν τεθεί εδώ η ίδια ερώτηση, η απάντηση του αμερικανικού κατεστημένου είναι η ίδια με την απάντηση της ρωσικής προσωρινής κυβέρνησης.

Η δομή των πεποιθήσεων που προσδιόριζαν την Τσαρική Ρωσία καταστράφηκε από τους Ρώσους φιλελεύθερους που χρησιμοποίησαν την ανάγκη του Τσάρου για την υποστήριξή τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον της Γερμανίας για να εξαναγκάσουν την εγκαθίδρυση μιας Συνταγματικής Μοναρχίας, όπως υπήρχε στην Αγγλία, όπου ο μονάρχης διατήρησε κάποια εξουσία, αλλά η νομοθεσία ήταν στα χέρια ενός κοινοβουλίου. Αντί για πηγή του νόμου, ο μονάρχης ήταν υπόλογος στο νόμο.

Οι Ρώσοι φιλελεύθεροι επέμεναν φανατικά στο πρόγραμμά τους. Στην επιδίωξη τους, έγιναν όλο και πιο επιθετικοί στις καταδίκες τους για την αντίσταση του Τσάρου. Αγνοώντας ή περιφρονώντας την υπόσχεση του Τσάρου προς τον πατέρα του να μην αλλάξει τη Ρωσία με παραίτηση από την εξουσία, οι καταγγελίες των φιλελευθέρων έγιναν ανησυχητικές για τη μάζα του ρωσικού λαού, ο οποίος συνέχισε να αναμένει αντίποινα από τον Τσάρο εναντίον εκείνων που διαπράττουν ανταρσία εναντίον του.

Αλλά ο Τσάρος δεν θα μπορούσε να αντεπιτεθεί, γιατί χωρίς τους φιλελεύθερους και τις οργανώσεις τους η πολεμική προσπάθεια θα εξασθενούσε. Ο Τσάρος δεν συνειδητοποίησε τον αντίκτυπο στον πληθυσμό των αναπάντητων κατηγοριών. Οι Ρώσοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι κατηγορίες πρέπει να είναι αληθινές καθώς ο Τσάρος απέτυχε να ενεργήσει εναντίον των κατηγορούμενων του.

Σας έδωσα μια σύντομη εξήγηση. Μπορείτε να έχετε την πλήρη ιστορία, αν μπορείτε να βρείτε ένα αντίγραφο της «Ρωσίας 1917, Η Επανάσταση του Φεβρουαρίου» από τον George Katkov.

Ως μεταπτυχιακός στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, γνώρισα τον Τζορτζ Κάτκοφ και επωφελήθηκα από πολλές συζητήσεις μαζί του. Ο Κάτκοφ ήταν τιτλούχος μια έδρας στο Κολέγιο του Saint Antoine, στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Ήταν στο Κολέγιο του Saint Antoine που κανόνισε για μένα να δώσω μια ειδική διάλεξη στην Οξφόρδη στις 20 Ιανουαρίου 1969, ένα ξεχωριστό προνόμιο για έναν μεταπτυχιακό φοιτητή. Ακόμα και τότε η αλήθεια έπρεπε να παλέψει για να ανοίξει τον δρόμο της. Τώρα έχει ελάχιστες πιθανότητες.

Αυτό μας φέρνει στην Πρώτη Επανάσταση της Αμερικής που ξετυλίγεται τώρα. Πώς προέκυψε; Προέκυψε επειδή δεκαετίες νεοφιλελεύθερων επιθέσεων στο όνομα μιας «προοδευτικής ιδέας» ή άλλης κατέστρεψε τη δομή των πεποιθήσεων που καθορίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα μπορούμε να δούμε με τα ίδια μας τα μάτια, αν τα ανοίξουμε, ότι δεν υπάρχει πλέον καμία ακαδημαϊκή ελευθερία, ελευθερία του λόγου, ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, ιδιωτικός βίος, την δίκαιη δίκη. Οι άνθρωποι απολύονται από τις δουλειές τους και καταδικάζονται σε οικονομικό κίνδυνο επειδή απλώς εκφράζουν τις απόψεις τους ή παρευρίσκονται σε λάθος συλλαλητήριο ή χρησιμοποιούν επίμαχες αντωνυμίες. Εκείνοι που επιμένουν σε έντιμες εκλογές, στην ακεραιότητα της Δημοκρατίας δαιμονοποιούνται ως εχθροί της Δημοκρατίας.

Εκκρεμεί ολόκληρη νομοθεσία που θα χρησιμοποιηθεί για να ορίσει ως ανατρεπτική οποιαδήποτε διαφωνία από την εκδοχή του κατεστημένου. Στη λίστα μπορείτε να προσθέσετε. Αλλά ένας μακρύς κατάλογος δεν είναι απαραίτητος για να δείξει ότι κανένας σημαντικός θεσμός στην Αμερική δεν πιστεύει πλέον στις ελευθερίες και στις προστασίες που εγγυάται το Σύνταγμα των ΗΠΑ ή στην ίδια τη Δημοκρατία. Ούτε τα πανεπιστήμια, οι δικηγορικοί σύλλογοι, τα μέσα ενημέρωσης, τα δικαστήρια, τα πολιτικά κόμματα ή το Κογκρέσο.

Είναι αυτή η καταστροφή της πίστης που αποτελεί την Πρώτη Αμερικανική Επανάσταση. Οι συνέπειες δεν έχουν ακόμη γίνει πλήρως αισθητές.



* Ο William Blackstone (1723-1780), Άγγλος Νομοδιδάσκαλος θεωρείται ο αναστηλωτής της νομικής επιστήμης στην χώρα του.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Christelle Νeant, Reseau International, 6-2-21 1450w
Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ενώ τα ουκρανικά τηλεοπτικά δίκτυα 112 Ουκρανία, ZIK και NewsOne είχαν μόλις λογοκριθεί, μια επιθεώρηση της ετοιμότητας μάχης των ουκρανικών στρατιωτικών μονάδων στο Ντονμπάς πραγματοποιήθηκε με εντολή του Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Η σύμπτωση αυτών των γεγονότων προκαλεί ανησυχία και οδηγεί ορισμένους εμπειρογνώμονες να εκφράζουν την υπόθεση ότι η Ουκρανία μπορεί να προετοιμάζει το δικό της "σενάριο Καραμπάχ" για το Donbass, στα ανατολικά της χώρας.

Το δίκτυο Telegram ukrainienne Cheptoune , ανέφερε ότι μία από τις πηγές του είχε "δηλώσει ότι η επιθεώρηση των μονάδων των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στο Donbass, με εντολή του Ζελένσκι, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί εν αναμονή μιας κλιμάκωσης της σύγκρουσης" επειδή "Ο Ζελένσκι και οι σύμβουλοί του πρέπει να αξιολογήσουν τις δυνάμεις που είναι διαθέσιμες για επιθετικές επιχειρήσεις".

Κατά τον Ουκρανό μπλόκερ Anatoly Chary , η λογοκρισία των τριών καναλιών της αντιπολίτευσης στην Ουκρανία και η αιφνιδιαστική επιθεώρηση των ουκρανικών στρατιωτικών μονάδων στο Ντονμπάς συνδέονται, και το γεγονός προαναγγέλλει την επανάληψη του πολέμου στο Donbass.

« Προστατεύοντας τα μετόπισθεν του μέσω της λογοκρισίας, ο Ζελένσκι διέταξε επιθεώρηση των στρατιωτικών μονάδων του στο Ντονμπάς για να διαπιστωθεί η ετοιμότητά τους για την εκτέλεση των εντολών διοίκησης, καθώς και για τον εντοπισμό παραγόντων που επηρεάζουν αρνητικά την αποτελεσματικότητα της μάχης των μονάδων. Δεν σας προειδοποιήσαμε πέρυσι ότι το καθεστώς ετοιμαζόταν για έναν μεγάλο πόλεμο; Το μόνο που έπρεπε να κάνετε ήταν να περιμένετε το πράσινο φως από τις ανώτερες αρχές», έγραψε στο κανάλι του Telegram.

Την άποψη αυτή συμμερίζεται ο Yevgeny Mourayev, πρώην βουλευτής της Rada (ουκρανικής Βουλής) και ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού καναλιού Nach, το οποίο βρίσκεται επίσης στο στόχαστρο των ουκρανικών αρχών και των νεοναζί. Για τον ίδιο, οι επιθέσεις στο τηλεοπτικό του κανάλι δείχνουν ότι η σύγκρουση του Ντονμπάς θα μπορούσε για άλλη μια φορά να εισέλθει σε μια ενεργή φάση.

« Απαντήστε στην ερώτηση ειλικρινά: πιστεύετε ότι ο Ζελένσκι είναι πραγματικά ένας σκληρός άνθρωπος σε σημείο να αγνοεί το νόμο και να κλείνει τρία από τα πιο υψηλής βαθμολογίας τηλεοπτικά κανάλια της χώρας την ίδια στιγμή; Κάθε Πρόεδρος της Ουκρανίας φοβάται με τρόμο τη γνώμη ενός τμήματος της Δύσης και κατανοεί ότι η ελευθερία της έκφρασης είναι μια αξία που φοριέται από τη Δύση ως διαφημιστική φανέλα..

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι ο Ζελένσκι δεν θα είχε πάρει ποτέ την απόφαση να κλείσει αυτά τα τηλεοπτικά κανάλια χωρίς να τo συζητήσει με το Στέητ Ντιπάρτμεντ και τους πρεσβευτές της G7. Αυτό που βλέπουμε τώρα σημαίνει ότι ο ψυχρός πόλεμος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας εισέρχεται σε μια καυτή φάση. Και, δυστυχώς, η Ουκρανία, η οποία υπήρξε εδώ και καιρό αμερικανική αποικία, δεν θα είναι ουδέτερη σε αυτήν τη σύγκρουση, αλλά θα γίνει η γραμμή του μετώπου.

Η απόφαση για την Ουκρανία έχει ήδη ληφθεί και πρέπει τώρα να ανησυχούμε ότι οδηγούμαστε σε πόλεμο και ότι θα πρέπει να πολεμήσουμε με τα χέρια μας", έγραψε στο κανάλι του Telegram.

Την όξυνση του ψυχρού πολέμου μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας ανακοίνωσε ο ίδιος ο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος κατονόμασε Ρωσία και Κίνα ως εχθρούς για εξόντωση, επειδή οι δύο χώρες θα ήθελαν να «ανταγωνιστούν τις Ηνωμένες Πολιτείες». Απαίτησε από τη Ρωσία να απελευθερώσει τον Αλεξέι Ναβάλνι και πρόσθεσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα διστάσουν να "κάνουν τη Ρωσία να πληρώσει υψηλό τίμημα". Ο άνθρωπος ήταν απολύτως σαφής.

Σε κάθε κοινωνία που αποτελείται από φυσιολογικούς ανθρώπους (δηλαδή όχι ψυχοπαθείς ή εντελώς παθιασμένους νεοναζί), ο πόλεμος γίνεται αντιληπτός με πολύ αρνητικό τρόπο. Στον πόλεμο κινδυνεύεις να πεθάνεις ή να χάσεις αγαπημένα πρόσωπα. Επομένως, για να παρακινήσουμε τους ανθρώπους να πάνε στον πόλεμο, δεν πρέπει να τσιγκουνευόμαστε τη μιλιταριστική προπαγάνδα. Και για τη μέγιστη αποτελεσματικότητα, οι διαφωνούσες φωνές πρέπει να σιγάζονται. Εξ ου και το κλείσιμο των εναλλακτικών ουκρανικών μέσων ενημέρωσης. Δηλαδή, εκείνων που δεν επαινούν τον πόλεμο στο Donbass.

Μετά την επιτυχία της επίθεσης του Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ της Αρμενίας, εθνικιστές και νεοναζί άρχισαν να ονειρεύονται ένα "σενάριο Καραμπάχ" στο Ντονμπάς και κάλεσαν για επίθεση στο ίδιο μοντέλο.

Οι εκκλήσεις αυτές δεν έπεσαν στα αυτιά των κωφών, καθώς τον Οκτώβριο ο Ζελένσκι μετέβη στην Τουρκία όπου υπέγραψε διακυβερνητική συμφωνία-πλαίσιο για τη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Η Τουρκία είναι αυτή που παρείχε στο Αζερμπαϊτζάν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που έκαναν τη διαφορά στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Ως αποτέλεσμα, η Ουκρανία ονειρεύεται τώρα να επαναλάβει το "σενάριο Καραμπάχ" στο Ντονμπάς και να χρησιμοποιήσει μαζικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη επίθεσης και μη επανδρωμένα αεροσκάφη αυτοκτονίας κατά του DPR και του RPL (Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ). Επειδή η απώλεια ενός drone δεν είναι το ίδιο από την άποψη της κοινής γνώμης, όπως η απώλεια ενός αεροπλάνου μεταφοράς γεμάτου με στρατιώτες ή ενός μαχητικού αεροσκάφους με τον πιλότο του.

Η Ουκρανία βασίζεται ασφαλώς στο γεγονός ότι οι αυτονομημένες δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ (DPR και RPL) δεν διαθέτουν υπερσύγχρονα συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, όπως αυτά που διαθέτει η Ρωσία, τα οποία είναι αποτελεσματικά κατά των τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Τον Νοέμβριο του 2020, ο Ρώσος στρατιωτικός ειδικός Γιούρι Λιάμιν ανέφερε ότι τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη Μπαϊρακτάρ αποτελούσαν πραγματική απειλή για τις δημοκρατίες του Ντονμπάς, εάν η Ουκρανία αποφάσιζε να τα χρησιμοποιήσει εναντίον τους.

Το «Bayraktar TB2 μπορεί να λειτουργήσει πάνω από το βεληνεκές των αντιαεροπορικών Strela-10 και MANPAD που διαθέτουν οι δύο αυτόνομες δημοκρατίες με τον αμιγώς ρωσικό πληθυσμό, ενώ μπορεί να πλήττει τους στόχους του με καθοδηγούμενες βόμβες υψηλής ακρίβειας», δήλωσε ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας. «Αλλά αυτό θα σήμαινε την επανάληψη των μεγάλης κλίμακας πολεμικών επιχειρήσεων και η Ρωσία θα έχει τότε τον τελικό λόγο».

Το άλλο γεγονός που εγείρει φόβους για επανάληψη της σύγκρουσης είναι η περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης στην γραμμή του μετώπου.. Η αύξηση των βομβαρδισμών, ιδίως εκείνων κατά των αμάχων, καθώς και η μαζική ανάπτυξη βαρέων όπλων από τον ουκρανικό στρατό κοντά στη γραμμή επαφής, δεν ενθαρρύνουν την αισιοδοξία.

Για παράδειγμα, ορισμένες πηγές στην Mαριούπολη αναφέρουν ότι στις 26 και 27 Ιανουαρίου 2021, τα τραίνα εκφόρτωσαν πολλαπλούς πυραύλους Grad και βλήματα πυροβολικού 100 mm, 122 mm και 152 mm στον σιδηροδρομικό σταθμό Marioupol-Sortirovotchnaya. .

Επίσης, η Λαϊκή Πολιτοφυλακή του DPR εντόπισε αυτή την εβδομάδα κοντά στην ουκρανική πρώτη γραμμή την παρουσία αντιαρματικών όπλων Rapira των 100 χιλιοστών και αυτοπροωθούμενα οβιδοφόρα Akatsia 152χιλιοστων. Συνολικά 63 κομμάτια βαρέων όπλων εντοπίστηκαν στην ουκρανική πλευρά αυτή την εβδομάδα κατά παράβαση των συμφωνιών του Μινσκ. Και αυτός ο αριθμός αυξάνεται από εβδομάδα σε εβδομάδα.

Ενώ μερικοί πιστεύουν ότι ο Ζελένσκι μπορεί να μπει στον πειρασμό της επιλογής του πολέμου για να αποσπάσει τον ουκρανικό πληθυσμό από τα εσωτερικά προβλήματα (αυξανόμενες τιμές δημοσίων υπηρεσιών, καταστροφική διαχείριση της επιδημίας του κορωνοϊού, κ.λπ.), στην πραγματικότητα δεν είναι αυτός που θα αποφασίσει.

Δεδομένου ότι η Ουκρανία δεν είναι πλέον παρά ένα κράτος μαριονέτα στα χέρια ενός δικέφαλου μαριονετίστα ( των ΗΠΑ και της Βρετανίας), είναι η Ουάσιγκτον ή το Λονδίνο που θα δώσουν πραγματικά το πράσινο φως για να ξεκινήσει την επίθεση στο Ντονμπάς, για να υπεκφύγουν έτσι τα δικά τους εσωτερικά προβλήματα και να είναι σε θέση να δείχνουν και πάλι την Ρωσία ως "επιτιθέμενη" και να δικαιολογήσουν νέες κυρώσεις, ή ακόμη και την ακύρωση της εγκατάστασης του αγωγού Nord Stream 2 , μέσω των υποτελών στις ΗΠΑ ευρωπαϊκών χωρών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ιστορικά μια συνήθεια επίλυσης των προβλημάτων τους, πολιτικών ή οικονομικών, με τον πόλεμο. Τα σχόλια του Τζο Μπάϊντεν δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι η Ουάσιγκτον έχει τη Ρωσία στο στόχαστρό της. Και τι θα μπορούσε να είναι καλύτερο από το να διεξάγει έναν πόλεμο μέσω τρίτου στο Ντονμπάς, στέλνοντας Ουκρανούς στρατιώτες να σκοτωθούν για συμφέροντα που δεν είναι της Ουκρανίας, αλλά των Ηνωμένων Πολιτειών; Για να γνωρίζουμε πότε θα ξαναρχίσει ο πόλεμος στο Ντονμπάς δεν είναι τόσο το τι κάνει η Ουκρανία που θα πρέπει να εξεταστεί (αν και οι ενέργειες του Ζελένσκυ δείχνουν ότι το Κίεβο προετοιμάζεται γι’ αυτό το σενάριο), αλλά η εσωτερική κατάσταση στις ΗΠΑ και στην Βρετανία. Εάν η πολιτική ή οικονομική τους κατάσταση επιδεινωθεί πολύ σοβαρά, τότε θα δώσουν στην Ουκρανία το πράσινο φως για έναν πόλεμο κατά της Ρωσίας στο Donbass. Έναν πόλεμο που θα συνεχίσουν αδίστακτα μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό στρατιώτη...


Πηγή: https://www.donbass-insider.com/fr/



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge,6-2-21
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Το Bloomberg, ένα από τα πιο φιλοδυτικά μέσα ενημέρωσης που υπάρχουν, έχει τελικά παραδεχθεί, μετά από μήνες καλλιέργειας του σκεπτικισμού, ότι τα δεδομένα της πορείας του ρωσικού εμβολίου κατά του ιού COVID-19 που δημοσιεύθηκαν από το (βρετανικό ιατρικό περιοδικό) The Lancet δείχνουν ότι το Κρεμλίνο μπορεί να έχει μιαν εκπληκτική διεθνή επιτυχία.

Λίγες μέρες μετά τις κατηγορίες του αρθρογράφου των Τάϊμς της Νέας Υόρκης Τόμας Φρίντμαν ότι «Ο Πούτιν εμπιστεύεται περισσότερο ότι βγαίνει από την γη παρά αυτό που βγαίνει από το κεφάλι του λαού του»,το Bloomberg αναφέρει ότι 20 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων αγορών όπως η Ινδία και η Βραζιλία, ήδη παρατάσσονται για να αγοράσουν το εμβόλιο Σπούτνικ 5.


Με ποσοστό αποτελεσματικότητας άνω του 90%, το εμβόλιο της Ρωσίας, το οποίο αναπτύχθηκε από το Ινστιτούτο Gamelaya της χώρας με την υποστήριξη του κρατικού ταμείου πλούτου της Ρωσίας, έχει βρεθεί να είναι πιο αποτελεσματικό από αυτό της Κίνας, γι' αυτό αρκετές χώρες - συμπεριλαμβανομένης της Ουγγαρίας, μέλους της ΕΕ, παρατάσσονται για να το αγοράσουν.

Τουλάχιστον 20 χώρες έχουν εγκρίνει τον εμβολιασμό με αυτό, συμπεριλαμβανομένης της Ουγγαρίας, κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ βασικές αγορές όπως η Βραζιλία και η Ινδία είναι κοντά στην έγκρισή του. Τώρα η Ρωσία στοχεύει στην πολύτιμη αγορά της ΕΕ, καθώς η ένωση παλεύει με το πρόγραμμα εμβολιασμού της εν μέσω ελλείψεων προσφοράς.

Στην παγκόσμια μάχη για την ήττα μιας πανδημίας που έχει στοιχίσει 2,3 εκατομμύρια ζωές σε λίγο περισσότερο από ένα χρόνο, ο αγώνας για την απόκτηση εμβολίων έχει αποκτήσει γεωπολιτική σημασία, καθώς οι κυβερνήσεις επιδιώκουν να βγουν από την τεράστια κοινωνική και οικονομική ζημία που προκαλείται από lockdowns που επιβάλλονται για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού.

Αυτό δίνει στη Ρωσία ένα πλεονέκτημα ως μίαν από τις λίγες χώρες όπου οι επιστήμονες έχουν παραγάγει μια αποτελεσματική άμυνα.

Το δημοσίευμα επικαλέσθηκε τον επικεφαλής του ρωσικού κρατικού ταμείου πλούτου που χρηματοδότησε το πρόγραμμα εμβολίων:

"Αυτή είναι μια κρίσιμη στιγμή για εμάς", δήλωσε σε συνέντευξη ο Κιρίλ Ντιμίτριεφ, διευθύνων σύμβουλος του κρατικού Ρωσικού Ταμείου Άμεσων Επενδύσεων, το οποίο υποστήριξε την ανάπτυξη του Sputnik V και είναι υπεύθυνο για τη διεθνή ανάπτυξή του.

Ανεξάρτητα από την επιτυχία του εμβολίου, το Bloomberg προσθέτει ότι δεν θα κάνει πολλά για να αλλάξει τη φήμη του Πούτιν στη Δύση.

Η επιτυχία του Σπούτνικ δεν θα αλλάξει την εχθρότητα προς τον Πούτιν μεταξύ των δυτικών κυβερνήσεων, αν και θα μπορούσε να ενισχύσει τη γεωπολιτική επιρροή της Ρωσίας σε περιοχές όπως η Λατινική Αμερική, σύμφωνα με την Οκσάνα Αντονένκο, διευθύντρια της συμβουλευτικής Control Risks.

"Με αυτό το εμβόλιο, η Ρωσία έχει αποδειχθεί ικανή να παράγει κάτι νέο που είναι σε ζήτηση σε όλο τον κόσμο," είπε.

Οι περιορισμοί παραγωγής είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζουν όλοι οι κατασκευαστές, καθώς η παγκόσμια ζήτηση ξεπερνά κατά πολύ την προσφορά. Η Ρωσία, δεσμευόμενη για δωρεάν λήψεις για τα 146 εκατομμύρια του πληθυσμού της, ξεκίνησε την παραγωγή πέρυσι και το εμβόλιο κατασκευάζεται αυτή τη στιγμή σε χώρες όπως η Ινδία, η Νότια Κορέα και η Βραζιλία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η πολεμική μηχανή των ΗΠΑ έχει γίνει ταύρος στο παγκόσμιο υαλοπωλείο , που ασκεί καθαρά καταστροφική δύναμη για να αποσταθεροποιήσει τις χώρες και να καταστρέψει τις οικονομίες τους.

BY Medea Benjamin, Nicolas J.S.Davies, Information Clearing House February 2, 2021
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το 2004, ο δημοσιογράφος Ron Suskind ανέφερε έναν σύμβουλο του Λευκού Οίκου Mπους, σύμφωνα με πληροφορίες τον Karl Rove, να καυχιέται: "Είμαστε μια αυτοκρατορία τώρα, και όταν ενεργούμε, δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα." Απέρριπτε την εκτίμηση του Suskind ότι η δημόσια πολιτική πρέπει να έχει τις ρίζες της στην "κοινότητα που βασίζεται στην πραγματικότητα". «Είμαστε λειτουργοί της ιστορίας», του είπε ο σύμβουλος, «... και εσείς, όλοι σας, θα αφεθείτε να μελετήσετε αυτό που κάνουμε."

Δεκαέξι χρόνια αργότερα, οι αμερικανικοί πόλεμοι και τα εγκλήματα πολέμου που ξεκίνησαν από την κυβέρνηση Μπους έχουν εξαπλώσει μόνο το χάος και τη βία από άκρου σε άκρο, και αυτός ο ιστορικός συνδυασμός της εγκληματικότητας και της αποτυχίας έχει υπονομεύσει προβλέψιμα τη διεθνή δύναμη και το κύρος της Αμερικής. Πίσω στην αυτοκρατορική καρδιά, η βιομηχανία της πολιτικής διαφήμισης, τμήμα της οποίας ήταν ο Rove και οι συνάδελφοί του, είχε περισσότερη επιτυχία με το διαίρει και βασίλευε στις καρδιές και τα μυαλά των Αμερικανών από ό, τι των Ιρακινών, Ρώσων ή Κινέζων.

Η ειρωνεία των αυτοκρατορικών υποκρίσεων της κυβέρνησης Μπους ήταν ότι η Αμερική ήταν μια αυτοκρατορία από την ίδια την ίδρυσή της, και ότι η πολιτική χρήση του όρου "αυτοκρατορία" από υπάλληλο του Λευκού Οίκου το 2004 δεν ήταν εμβληματική μιας νέας και ανερχόμενης αυτοκρατορίας, όπως ισχυρίστηκε, αλλά μιας παρακμιακής, φθίνουσας αυτοκρατορίας που σκοντάφτει τυφλά σε μια αγωνιώδη σπείρα θανάτου.

Οι Αμερικανοί δεν ήταν πάντα τόσο αδαείς για την αυτοκρατορική φύση των φιλοδοξιών της χώρας τους. Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον περιέγραψε τη Νέα Υόρκη ως «την έδρα μιας αυτοκρατορίας» και τη στρατιωτική εκστρατεία του εναντίον των βρετανικών δυνάμεων εκεί ως το «μονοπάτι προς την αυτοκρατορία». Οι Νεοϋορκέζοι αγκάλιασαν πρόθυμα την ταυτότητα του κράτους τους ως Κράτος Αυτοκρατορίας, το οποίο είναι ακόμα κατοχυρωμένο στο Empire State Building και στις πινακίδες αυτοκινήτων της Νέας Υόρκης.

Η επέκταση της εδαφικής κυριαρχίας της Αμερικής πάνω από τα εδάφη των Ιθαγενών Αμερικανών, η αγορά της Λουϊζιάνας και η προσάρτηση του βόρειου Μεξικού στον Μεξικανικό-Αμερικανικό Πόλεμο έχτισαν μια αυτοκρατορία που ξεπέρασε κατά πολύ αυτή που έχτισε ο Τζορτζ Ουάσινγκτον. Αλλά αυτή η αυτοκρατορική επέκταση ήταν πιο αμφιλεγόμενη από ό, τι οι περισσότεροι Αμερικανοί συνειδητοποιούν.

Δεκατέσσερις από τους πενήντα δύο γερουσιαστές των ΗΠΑ ψήφισαν κατά της συνθήκης του 1848 για να προσαρτήσουν το μεγαλύτερο μέρος του Μεξικού, χωρίς την οποία οι Αμερικανοί θα μπορούσαν ακόμα να επισκέπτονται την Καλιφόρνια, την Αριζόνα, το Νέο Μεξικό, το Τέξας, τη Νεβάδα, τη Γιούτα και το μεγαλύτερο μέρος του Κολοράντο ως εξωτικούς μεξικανικούς τουριστικούς τόπους.,.

Στην πλήρη άνθηση της αμερικανικής αυτοκρατορίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ηγέτες της κατάλαβαν την ικανότητα και τη λεπτότητα που απαιτείται για την άσκηση αυτοκρατορικής δύναμης σε έναν μετά-αποικιακό κόσμο. Καμία χώρα που πολεμούσε για ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο ή τη Γαλλία δεν επρόκειτο να υποδεχτεί αυτοκρατορικούς εισβολείς από την Αμερική. Έτσι, οι ηγέτες της Αμερικής ανέπτυξαν ένα σύστημα νεοαποικιοκρατίας μέσω του οποίου ασκούσαν γενική αυτοκρατορική κυριαρχία σε μεγάλο μέρος του κόσμου, αποφεύγοντας σχολαστικά όρους όπως "αυτοκρατορία" ή "ιμπεριαλισμός" που θα υπονόμευαν τα μετά-αποικιακά διαπιστευτήριά τους.

Αφέθηκε στους επικριτές όπως ο Πρόεδρος Kwame Nkrumah της Γκάνας να εξετάσουν σοβαρά τον αυτοκρατορικό έλεγχο που οι πλούσιες χώρες εξακολουθούσαν να ασκούν στις κατ’ όνομα μόνο μετά-αποικιακές χώρες όπως στην δική του. Στο βιβλίο του, «Νεο-Αποικιοκρατία: το τελευταίο στάδιο του ιμπεριαλισμού», ο Nkrumah καταδίκασε την νεοαποικιοκρατία ως "τη χειρότερη μορφή του ιμπεριαλισμού." «Για όσους την ασκούν», έγραψε, «σημαίνει εξουσία χωρίς ευθύνη, και για εκείνους που υποφέρουν από αυτήν, σημαίνει εκμετάλλευση χωρίς αποκατάσταση».

Έτσι, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο Οι Αμερικανοί μεγάλωσαν σε προσεκτικά παρασκευασμένη άγνοια του γεγονότος της αμερικανικής αυτοκρατορίας, και οι μύθοι που υφαίνονται για να το συγκαλύψουν παρέχουν γόνιμο έδαφος για τις σημερινές πολιτικές διαιρέσεις και τη διάλυση. Το "Make America Great Again" του Τραμπ και η υπόσχεση του Biden να "αποκαταστήσει την αμερικανική ηγεσία" είναι και οι δύο εκκλήσεις νοσταλγίας για τους καρπούς της αμερικανικής αυτοκρατορίας.

Παιχνίδια καταγγελίας του παρελθόντος, για το ποιος έχασε την Κίνα, ή το Βιετνάμ, ή την Κούβα, επέστρεψαν ως μπούμερανγκ σε ένα καυγά για το ποιος έχασε την Αμερική και το ποιος μπορεί με κάποιο τρόπο να αποκαταστήσει το μυθικό πρώην μεγαλείο της ηγεσίας της . Ακόμη και τώρα, καθώς η Αμερική οδηγεί τον κόσμο επιτρέποντας σε μια πανδημία να αφανίζει τους ανθρώπους και την οικονομία της, οι ηγέτες κανενός κόμματος δεν είναι έτοιμοι για μια πιο ρεαλιστική συζήτηση για το πώς να επαναπροσδιορίσουν και να ξαναχτίσουν την Αμερική ως μετά-αυτοκρατορικό έθνος στο σημερινό πολυπολικό κόσμο.

Κάθε επιτυχημένη αυτοκρατορία έχει επεκτείνει, κυβερνήσει και εκμεταλλευτεί τα μακρινά εδάφη της μέσω ενός συνδυασμού οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης. Ακόμη και στη νέο-αποικιακή φάση της αμερικανικής αυτοκρατορίας, ο ρόλος του αμερικανικού στρατού και της CIA ήταν να κλωτσήσει τις ανοιχτές πόρτες μέσω των οποίων οι αμερικανοί επιχειρηματίες θα μπορούσαν να «ακολουθήσουν τη σημαία» για να δημιουργήσουν επιχειρηματική βάση και να αναπτύξουν νέες αγορές.

Αλλά τώρα ο μιλιταρισμός των ΗΠΑ και τα οικονομικά συμφέροντα της Αμερικής έχουν αποκλίνει. Εκτός από μερικούς στρατιωτικούς εργολάβους, οι αμερικανικές επιχειρήσεις δεν έχουν ακολουθήσει τη σημαία στα ερείπια του Ιράκ ή των άλλων σημερινών πολεμικών ζωνών της Αμερικής με οποιοδήποτε μόνιμο τρόπο. Δεκαοκτώ χρόνια μετά την εισβολή των ΗΠΑ, ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ιράκ είναι η Κίνα, ενώ του Αφγανιστάν είναι το Πακιστάν, της Σομαλίας είναι τα ΗΑΕ (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα), και της Λιβύης είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ).

Αντί να ανοίξει τις πόρτες για τις αμερικανικές μεγάλες επιχειρήσεις ή να υποστηρίξει τη διπλωματική θέση της Αμερικής στον κόσμο, η πολεμική μηχανή των ΗΠΑ έχει γίνει ταύρος στο παγκόσμιο υαλοπωλείο της Κίνας, που ασκεί καθαρά καταστροφική δύναμη για να αποσταθεροποιήσει τις χώρες και να καταστρέψει τις οικονομίες τους, κλείνοντας τις πόρτες στην οικονομική ευκαιρία αντί να τις ανοίγει , εκτρέποντας πόρους από τις πραγματικές ανάγκες στο εσωτερικό και καταστρέφοντας τη διεθνή θέση της Αμερικής αντί να την ενισχύσει.

Όταν ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ προειδοποίησε ενάντια στην " αδικαιολόγητη επιρροή" του στρατιωτικού-βιομηχανικού συγκροτήματος της Αμερικής, προέβλεπε ακριβώς αυτό το είδος επικίνδυνης διχοτόμησης μεταξύ των πραγματικών οικονομικών και κοινωνικών αναγκών του αμερικανικού λαού και μιας πολεμικής μηχανής που κοστίζει περισσότερο από τους επόμενους σε μέγεθος δέκα στρατούς στον κόσμο μαζί, αλλά δεν μπορεί να κερδίσει έναν πόλεμο ή να νικήσει έναν ιό, πόσο μάλλον να ανακτήσει μια χαμένη αυτοκρατορία.

Η Κίνα και η ΕΕ έχουν γίνει οι σημαντικότεροι εμπορικοί εταίροι των περισσότερων χωρών στον κόσμο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να είναι μια περιφερειακή οικονομική δύναμη, αλλά ακόμη και στη Νότια Αμερική, οι περισσότερες χώρες εμπορεύονται τώρα περισσότερο με την Κίνα. Ο μιλιταρισμός της Αμερικής επιτάχυνε αυτές τις τάσεις σπαταλώντας τους πόρους μας σε όπλα και πολέμους, ενώ η Κίνα και η ΕΕ έχουν επενδύσει σε ειρηνική οικονομική ανάπτυξη και υποδομές του 21ου αιώνα.

Για παράδειγμα, η Κίνα έχει κατασκευάσει το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλής ταχύτητας στον κόσμο σε μόλις 10 χρόνια (2008-2018), και η Ευρώπη κατασκευάζει και επεκτείνει το δίκτυό της υψηλής ταχύτητας από τη δεκαετία του 1990, αλλά στην Αμερική οι σιδηρόδρομοι υψηλής ταχύτητας εξακολουθούν να βρίσκονται μόνο στα σχέδια .

Η Κίνα έχει βγάλει 800 εκατομμύρια ανθρώπους από τη φτώχεια, ενώ το ποσοστό φτώχειας της Αμερικής έχει μόλις μετακινηθεί σε 50 χρόνια και η παιδική φτώχεια έχει αυξηθεί. Η Αμερική εξακολουθεί να έχει το πιο αδύναμο δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας από οποιαδήποτε ανεπτυγμένη χώρα, δεν διαθέτει καθολικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, και οι ανισότητες του πλούτου και της εξουσίας που προκαλούνται από ακραίο νεοφιλελευθερισμό έχουν αφήσει το ήμισυ των Αμερικανών με μικρή ή καμία αποταμίευση για να ζήσουν στη συνταξιοδότηση ή να αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε απρόοπτο στη ζωή τους.

Η επιμονή των ηγετών μας να αναρροφήσουν το 66% των ομοσπονδιακών διακριτικών δαπανών των ΗΠΑ για να διατηρήσουν και να επεκτείνουν μια πολεμική μηχανή που έχει ξεπεράσει από καιρό κάθε χρήσιμο ρόλο στην φθίνουσα οικονομική αυτοκρατορία της Αμερικής είναι μια εξουθενωτική σπατάλη πόρων που θέτει σε κίνδυνο το μέλλον μας.

Πριν δεκαετίες ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ. μας προειδοποίησε ότι «ένα έθνος που συνεχίζει χρόνο με το χρόνο να δαπανά περισσότερα χρήματα για τη στρατιωτική άμυνα από ό, τι σε προγράμματα κοινωνικής ανάτασης πλησιάζει σε πνευματικό θάνατο."

Δεδομένου ότι οι συζητήσεις της κυβέρνησής μας αν μπορούμε να "αντέξουμε οικονομικά" μιαν ανακούφιση στην πανδημία, μια Πράσινη Νέα Συμφωνία, και καθολική υγειονομική περίθαλψη, θα ήταν σοφό να αναγνωρίσουμε ότι η μόνη ελπίδα μας για τη μετατροπή αυτής της παρακμιακής, φθίνουσας αυτοκρατορίας σε ένα δυναμικό και ευημερούν μετά-αυτοκρατορικό έθνος είναι να μετατοπιστούν γρήγορα και βαθιά οι εθνικές προτεραιότητές μας από τον άσχετο, καταστρεπτικό μιλιταρισμό στα προγράμματα της κοινωνικής ανάτασης που ζήτησε ο Δρ King.



Η Μήδεια Μπέντζαμιν,συνιδρύτρια της Global Exchange και τουCODEPINK: Women for Peace. Είναι η συγγραφέας του βιβλίου του 2018, "Inside Iran: The Real History and Politics of the Islamic Republic of Iran". Τα προηγούμενα βιβλία της περιλαμβάνουν: "Βασίλειο του Άδικου: Πίσω από τη Σύνδεση ΗΠΑ-ΣαουδικήςΑραβίας" (2016) " Drone Warfare: Δολοφονία από τηλεχειριστήριο" (2013); " Μην φοβάστε Gringo: Μια γυναίκα της Ονδούρας μιλάει από την καρδιά"(1989), και (με Jodie Evans) "Σταματήστε τον επόμενο πόλεμο τώρα (Inner Ocean Action Guide)"(2005). Ακολουθήστε την στο Twitter: @medeabenjamin

Ο Nicolas J.S. Davies είναι ο συγγραφέας του "Blood OnOur Hands: the American Invasion and Destruction of Iraq"(2010). Έγραψε επίσης τα κεφάλαια για το "Ομπάμα σε πόλεμο" στο "Βαθμολόγηση του 44ου Προέδρου: μια έκθεση για την πρώτη θητεία του Μπαράκ Ομπάμα ως προοδευτικού ηγέτη"





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου