Articles by "ΗΠΑ"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΗΠΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Μοχλοί για την επιβολή της επιθυμητής εσωτερικής και 
εξωτερικής πολιτικής και της υποταγής (ή ανατροπής) κυβερνήσεων.

Την Χρήση τους περιγράφει στρατιωτικό εγχειρίδιο του Πενταγώνου, που αποκάλυψε η ομάδα Wikileaks. 


του Whitney Webb Strategic Culture Foundation|11-2-19

[Πολύτιμο βοήθημα σωστής ανάγνωσης και αξιολόγησης των ειδήσεων, και σχολίων ξένων και ντόπιων ελεγχόμενων ΜΜΕ, για συγκρούσεις, κρίσεις, εξεγέρσεις και ανατροπές, στην σημερινή χαώδη διεθνή ζωή -αλλά και σωστής διάγνωσης για την σημερινή κατάσταση της χώρας- το εκρηκτικό περιεχόμενο του παρόντος άρθρου αποκαλύπτει και τεκμηριώνει, ως αδιάψευστη πραγματικότητα, όσα και η εμπειρία της εθνικής μας συντριβής την τελευταία οκταετία (όπως και οι δεινές εμπειρίες της Κύπρου) είχαν γεννήσει ως υπόνοιες στον νου ορισμένων οξυδερκών πνευμάτων, που ωστόσο, κατά την διατύπωσή τους, προκαλούσαν ορυμαγδό καταδίκης -με την κατηγορία του «συνωμοσιολόγου»- κάθε τολμητία αρνητή της εισαγμένης μαζοχιστικής ερμηνείας του «εμείς τα φάγαμε». Καταγγελίες εγκυρότατων Αμερικανών οικονομολόγων , όπως οι Michael Huston και o Paul Graig Roberts, για τον ρόλο αυτών των υποχείριων «διεθνών» οργανισμών στην ελληνική καταστροφή, αγνοήθηκαν αφ’ υψηλού από τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης και από αλληλοδιάδοχες κυβερνήσεις υποβολείς τους. Γεγονός που εξηγείται ίσως (;) και από την παράγραφο του αμερικανικού στρατιωτικού εγχειριδίου ανορθόδοξου πολέμου, που αναφέρεται στην συνεργασία και μυστικών υπηρεσιών για τον «εντοπισμό, στο ανθρώπινο πεδίο, στοιχείων προσφερόμενων σε οικονομική δέσμευση»...]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Το « Αμερικανικό Εγχειρίδιο Πραξικοπήματος» που πρόβαλαν πρόσφατα οι Wikileaks προσφέρει την επιβεβαίωση ότι η λεγόμενη «ανεξαρτησία» οικονομικών οργανισμών όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ είναι ψευδαίσθηση και ότι αυτοί οι θεσμοί συγκαταλέγονται στα «οικονομικά όπλα» που έχει σε τρέχουσα χρήση η αμερικανική κυβέρνηση για να υποτάσσει χώρες στις θελήσεις της.

Σε διαρρεύσαν στρατιωτικό εγχειρίδιο περί «ανορθόδοξου πολέμου», που πρόσφατα προβλήθηκε στην δημοσιότητα από τους Wikileaks, ο Αμερικανικός Στρατός πιστοποιεί ότι μεγάλοι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί –όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ- χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ ως ανορθόδοξα οικονομικά «όπλα σε περιόδους συγκρούσεως, μέχρι και περιλαμβανομένου του μεγάλης έκτασης γενικού πολέμου», όπως και για την « υπαγόρευση των πολιτικών επιλογών και της συνεργασίας κρατικών κυβερνήσεων».

Το αποκαλυπτικό έγγραφο, επίσημα τιτλοφορούμενο“Field Manual (FM) 3-05.130, Army Special Operations Forces Unconventional Warfare” ( Εγχειρίδιο Πεδίου (αγώνα), Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων Ανορθόδοξου Πολέμου), εκδόθηκε αρχικά το 2008 και προβλήθηκε ιδιαίτερα από τους Wikileaks τελευταία σε συσχετισμό με τα γεγονότα στην Βενεζουέλα. Στην αρχική αποκάλυψή του οι Wikileaks το είχαν τιτλοφορήσει «στρατιωτικό εγχειρίδιο αλλαγής καθεστώτων».

WikiLeaks
✔@wikileaks

What's happening with Venezuela? @WikiLeaks' publication of US coup manual FM3-05.130, Unconventional Warfare [UW], provides insight

DOS=Department of State IC=Intelligence Community UWOA=UW operations area
ARSOF=US Army Special Operations Forces

Το στρατιωτικό εγχειρίδιο έχει 248 σελίδες. Οι Wikileaks εφιστούν την προσοχή στο ανωτέρω κεφάλαιο με τίτλο «Χρηματοπιστωτικό Εργαλείο Αμερικανικής Εθνικής Ισχύος και Ανορθόδοξου Πολέμου». Αυτό το κεφάλαιο ειδικότερα αναφέρει ότι η αμερικανική κυβέρνηση ασκεί «μονομερή και έμμεση εξουσία μέσω της πειστικής (πιεστικής) επίδρασής της σε διεθνείς και εσωτερικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς σε θέματα χορήγησης και όρους δανείων, δωρεών ή άλλης χρηματοπιστωτικής βοήθειας σε κρατικούς ή μη παράγοντες». Και ειδικότερα κατονομάζει την Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, τον ΟΟΣΑ όπως και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS), ως « Διπλωματικούς-Χρηματοπιστωτικούς Χώρους Αμερικανικής Δωσιδικίας» για αυτούς τους χειρισμούς.

Το εγχειρίδιο επίσης εξαίρει την «κρατική χειραγώγηση της φορολογίας και των επιτοκίων» σε συνδυασμό με άλλα «νομικά και γραφειοκρατικά μέτρα» για «το άνοιγμα και το κλείσιμο χρηματοπιστωτικών κρουνών» και σημειώνει ότι η Αμερικανική Υπηρεσία Ελέγχου Ξένων Κεφαλαίων του Υπουργείου Οικονομικών(OFAC) -η οποία επιστατεί των κυρώσεων επί άλλων εθνών, όπως η Βενεζουέλα- «έχει μακρά ιστορία διεξαγωγής οικονομικών πολέμων, πολύτιμη για κάθε επιχείρηση (ανορθόδοξου πολέμου) των Δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων Στρατού (OFAC)».

Αυτό το κεφάλαιο του εγχειριδίου συνεχίζει αναφέροντας ότι αυτά τα χρηματοπιστωτικά όπλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργήσουν «οικονομικά κίνητρα ή αντικίνητρα προκειμένου να πείσουν ανταγωνιστές, συμμάχους ή εντολοδόχους να αλλάξουν την στάση τους στο στρατηγικό, τακτικό, ή εκτελεστικό επίπεδο». Αναφέρει επίσης ότι τέτοιες επιχειρήσεις ανορθόδοξου πολέμου διεξάγονται σε υψηλό συντονισμό με το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ και με τις μυστικές υπηρεσίες για να εξακριβωθεί « ποια στοιχεία στο ανθρώπινο επίπεδο προσφέρονται καλύτερα σε οικονομική δέσμευση, στην περιοχή επιχειρήσεων ανορθόδοξου πολέμου».

Ο ρόλος αυτών των «ανεξάρτητων» διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ως προεκτάσεων της αμερικανικής αυτοκρατορικής κυριαρχίας αναπτύσσεται αλλού στο εγχειρίδιο και διάφοροι από αυτούς τους οργανισμούς περιγράφονται με λεπτομέρειες σε παράρτημα, υπό τον τίτλο «Το Χρηματοπιστωτικό όργανο της Εθνικής Ισχύος». Ειδικά το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες, ως Χρηματοπιστωτικά και Διπλωματικά ΄Οργανα της αμερικανικής Εθνικής Εξουσίας και ως οργανικά μέρη αυτού που το εγχειρίδιο αποκαλεί «το Παρόν Σύστημα Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.»

Επιπλέον αναφέρει ότι το αμερικανικό στράτευμα «κατανοεί ότι η σωστά συντονισμένη καθοδήγηση της οικονομικής ισχύος μπορεί και πρέπει να αποτελεί ένα συστατικό τμήμα του ανορθόδοξου πολέμου», υποδηλώνοντας ότι αυτά τα όπλα είναι μόνιμο χαρακτηριστικό των εκστρατειών ανορθόδοξου πολέμου που διεξάγουν οι ΗΠΑ.

Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η χρήση αυτών των οικονομικών όπλων ανήκει στην αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, επικεφαλής του οποίου είναι τώρα ο Τζων Mπόλτον (της ιστορικής τηλεοπτικής ομολογίας, ότι το πετρέλαιο της Βενεζουέλας αφορά τις αμερικανικές εταιρείες και τα αμερικανικά συμφέροντα.)

Μολονότι το εγχειρίδιο ανορθόδοξου πολέμου εντυπωσιάζει γράφοντας τόσο απροκάλυπτα ότι «ανεξάρτητοι οικονομικοί θεσμοί» όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ είναι στην πραγματικότητα το μακρύ χέρι της αμερικανικής εξουσίας, αναλυτές είχαν από δεκαετίες επισημάνει ότι αυτοί οι οργανισμοί συστηματικά προωθούσαν τις αμερικανικές βλέψεις στο εξωτερικό.

Πράγματι ο μύθος της ανεξαρτησίας της Διεθνούς Τράπεζας και του ΔΝΤ καταρρέει μόλις απλά κοιτάξει κανείς την δομή και την χρηματοδότηση αυτών των οργανισμών. Η Παγκόσμια Τράπεζα έχει την έδρα της στην Ουάσιγκτον και ο κυβερνήτης της είναι ανέκαθεν Αμερικανός πολίτης που επιλέγει και διορίζει ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Και οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος της τράπεζας, θέση που της δίνει και το αποκλειστικό δικαίωμα στο βέτο, εναντίον ανεπιθύμητης στις ΗΠΑ απόφασης του συμβουλίου των μετόχων, για την οποία απαιτείται πλειοψηφία 85%. Επιπλέον ο Αμερικανός υπουργός των Οικονομικών λειτουργεί και ως κυβερνήτης της Παγκόσμιας Τράπεζας. Σήμερα αυτός είναι ο κ. Στηβ Μνούχιν, πρώην στέλεχος της Γκόλτμαν Σακς.

Μολονότι το ΔΝΤ διαφέρει κατά την δηλωμένη αποστολή του από την Παγκόσμια Τράπεζα, και αυτό εξαρτάται από την επιρροή και την χρηματοδότηση της αμερικανικής κυβέρνησης. ΄Εχει και αυτό την έδρα του στην Ουάσιγκτον και την αμερικανική κυβέρνηση ως τον μεγαλύτερο μέτοχο –τον κατά πολύ μεγαλύτερο, ιδιοκτήτη του 17,46% των μετοχών και που επίσης πληρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό εξόδων συντήρησης του οργανισμού, καταβάλλοντας 164 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Μολονότι οι ΗΠΑ δεν εκλέγουν τον διοικητή του ΔΝΤ, ελέγχουν την πολιτική του ΔΝΤ, ως ο μεγαλύτερος χρηματοδότης, απειλώντας να διακόψουν την χρηματοδότησή του εάν δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις της Ουάσιγκτον.

Ως αποτέλεσμα αυτής της άνισης επιρροής των ΗΠΑ στην λειτουργία αυτών των θεσμών, αυτοί οι οργανισμοί χρησιμοποίησαν τα δάνεια και τις επιχορηγήσεις τους για να παγιδεύσουν έθνη στις δαγκάνες του χρέους και επέβαλαν στις δέσμιες κυβερνήσεις προγράμματα «οικονομικής μεταρρύθμισης», τα οποία οδηγούν στην μαζική ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, στην απορρύθμιση και στην λιτότητα -μέτρα επωφελή για ξένες μεγάλες επιχειρήσεις, σε βάρος της τοπικής οικονομίας.

Συχνά, αυτοί οργανισμοί (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ) – με πιέσεις στις χώρες να απορρυθμίσουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα τους και με συναλλαγές διαφθοράς με κρατικούς παράγοντες- δημιουργούν οι ίδιοι τα οικονομικά προβλήματα, που στην συνέχεια ορμούν για να «επιλύσουν».

Με δεδομένους τους δεσμούς της αμερικανικής κυβέρνησης με τους τρείς διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, δεν είναι παράξενο ότι στην Βενεζουέλα, ο αυτοδιορισμένος (με υπόδειξη του Αμερικανού Αντιπροέδρου Πενς) «προσωρινός πρόεδρος» Χουάν Γκουάϊντό, ζήτησε δάνειο από το ΔΝΤ, για να χρηματοδοτήσει την παράλληλη κυβέρνησή του.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Paul Craig Roberts, Zero Hedge, Sat,09/02/2019
[Είναι σκόπιμο να προειδοποιηθούν οι αναγνώστες που δεν τον γνωρίζουν ότι ο συντάκτης του άρθρου δεν είναι ξένος εχθρός των ΗΠΑ, ψευδώνυμος πράκτορας εχθρικής χώρας, η Αμερικανός αμφισβητούμενου πατριωτισμού. Είναι εγκυρότατος συγγραφέας, καθηγητής της Οικονομικής Επιστήμης, πρώην υπουργός του Ρέϊγκαν και πρώην αρχισυντάκτης της Wall Street Journal, ναυαρχίδας του διεθνούς καπιταλισμού. Είναι όμως προπάντων δημοκράτης και πατριώτης, αγωνιζόμενος για την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και ηθική αναστύλωση της πατρίδας του και ως τέτοιος τιμάται από τα λαμπρότερα πνεύματα στην χώρα του και διεθνώς. Η επαναληπτική εξειδίκευση της καταγγελίας του στην  «Ουάσιγκτον» υποδηλώνει ως στόχο το κατεστημένο ιδιοτελών επιβητόρων της αμερικανικής εξουσίας, που βλάπτουν τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ.]
Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Τίποτα δεν φωτίζει καλύτερα την αντίθεση της  Ουάσιγκτον προς την Δημοκρατία και την αυτοδιάθεση όσο το κραυγαλέο δημόσια πραξικόπημα που οργάνωσε η Ουάσιγκτον εναντίον του άμεμπτα εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας.
Η Ουάσιγκτον προσπαθούσε επί χρόνια να ανατρέψει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Η Ουάσιγκτον θέλει την ιδιωτικοποίηση της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας, για να περάσει στα χέρια των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών. ΄Ετσι η Ουάσιγκτον θα αποκτούσε τον έλεγχο της Βενεζουέλας. Η μεταφορά του πλούτου εκτός της χώρας θα εμπόδιζε οποιαδήποτε οικονομική ανάπτυξη από το εσωτερικό της. Κάθε πλευρά της οικονομίας της θα περνούσε στον έλεγχο των μεγάλων αμερικανικών εταιρειών. Η εκμετάλλευση θα ήταν αμείλικτη και απάνθρωπη.
Ο λαός της Βενεζουέλας το αντιλαμβάνεται και γι’ αυτό, παρ’ όλο που έχει βουλιάξει την οικονομία και προσφέρει πλούσια δωροδοκία των στρατιωτικών, η Ουάσιγκτον δεν κατάφερε να στρέψει τον λαό και τον στρατό εναντίον του Μαδούρο.
Η αιτιολόγηση της επίθεσης της Ουάσιγκτον στην Βενεζουέλα από την ηλεκτρονική εφημερίδα Moon of Alabama παρέχει μιαν αληθέστερη εικόνα, που διαφέρει ριζικά από τα ψέματα που εκστομίζουν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πολιτικοί και εκπορνευόμενα ΜΜΕ -μια χορωδία από πόρνες, αδειασμένες από κάθε ίχνος εντιμότητας και ηθικής και που  κερδίζουν το βιος τους λέγοντας και εκπέμποντας ψέματα.
Δεν είμαι το ίδιο σίγουρος με το δελτίο Moon of Alabama ότι ο αγώνας της Βενεζουέλας, που άρχισε με τον Τσάβες, να καταστεί μια κυρίαρχη χώρα, ανεξάρτητη από τον έλεγχο της Ουάσιγκτον, μπορεί να διασωθεί. Η Ουάσιγκτον είναι αποφασισμένη να δώσει να καταλάβουν όλοι στην Λατινικήν Αμερική ότι είναι άσκοπο να ονειρεύονται αυτοδιάθεση. Η Ουάσιγκτον απλά δε το επιτρέπει.
Ο Μαδούρο, παρά το ότι είναι ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος με την μάζα του λαού και του στρατού στο πλευρό του, προφανώς δεν διαθέτει την δύναμη να συλλάβει το αμερικανικό ανδρείκελο, που, χωρίς στήριγμα νόμου ή εκλογής, αυτό-ανακηρύχτηκε σε πρόεδρο, δημιουργώντας έτσι μιαν –υπό αμερικανική προστασία- «κυβέρνηση», ως εναλλακτική της νόμιμα εκλεγμένης. Η ανεπάρκεια του Μαδούρο να υπερασπιστεί την δημοκρατία από το εσωτερικό αποτελεί μιαν βέβαιη αδυναμία του αξιώματός του. Πως λοιπόν είναι δυνατό να αποκαλείται ο Μαδούρο δικτάτορας, όταν είναι ανίσχυρος απέναντι σε ένα ανατρεπτικό κίνημα;
Εάν η Ρωσία και η Κίνα έσπευδαν να πραγματοποιήσουν μιαν στρατιωτική παρουσία στην Βενεζουέλα για να προστατεύσουν τα δάνεια και τις πετρελαϊκές επενδύσεις τους, η Βενεζουέλα θα εσώζετο και άλλες χώρες, που θα ήθελαν να είναι ανεξάρτητες, θα αναθαρρούσαν, βλέποντας πως, μολονότι καμιά υποστήριξη δεν μπορεί να περιμένει η εθνική αυτοδιάθεση από τον Δυτικό Κόσμο, οι πρώην αυταρχικές χώρες θα την υποστηρίξουν. Τότε θα ακολουθούσαν και άλλες διακηρύξεις ανεξαρτησίας και η Αυτοκρατορία θα κατέρρεε.
Η Βενεζουέλα είναι μια ευκαιρία για την Ρωσία και την Κίνα να αναλάβουν την ηγεσία του κόσμου, αλλά αμφιβάλλω ότι η ρωσική και η κινεζική κυβερνήσεις θα έχουν την οξυδέρκεια να δράξουν αυτήν την ευκαιρία και έτσι πράττοντας να αλλάξουν τον κόσμο.
 Ο Πούτιν σπαταλά τα λόγια του όταν σωστά επικρίνει την Ουάσιγκτον για τις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου που διαπράττει. Κατά την  άποψη της Ουάσιγκτον Δίκαιο είναι ότι εξυπηρετεί το αμερικανικό συμφέρον.
Και να η ανάλυση του δελτίου Moon of Alabama:
Η αντιπολίτευση στην Βενεζουέλα πιθανότατα θα χρησιμοποιήσει τα «παγωμένα» (σε αμερικανικές τράπεζες) κεφάλαια της χώρας για να αγοράσει όπλα και να δημιουργήσει έναν στρατό μισθοφόρων, για να εξαπολύσει έναν «εμφύλιο πόλεμο» εναντίον του Μαδούρο και των οπαδών του. Αμερικανικές «ειδικές δυνάμεις» και κάποιες εταιρείες μισθοφόρων της CIA θα προθυμοποιηθούν να βοηθήσουν, όπως στην Συρία. Η γραμμή εφοδιασμού σε έναν τέτοιο πόλεμο θα περνά πιθανότατα μέσω Κολομβίας. Εάν όπως στην Συρία, σχεδιάζεται και ο πόλεμος χερσαίων δυνάμεων, αυτός προφανώς θα αρχίσει σε παραμεθόριες πόλεις.

Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το πρόσχημα της «αποστολής ανθρωπιστικής  βοήθειας» από την Κολομβία στην Βενεζουέλα, για να υπονομεύσουν την κυβέρνηση και να δημιουργήσουν μιαν γραμμή εφοδιασμού για τις περαιτέρω επιχειρήσεις. Είναι μια ακόμη απόπειρα να προσελκύσουν τους στρατιωτικούς στο στρατόπεδο των οργανωτών του πραξικοπήματος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Finian Cunningham, Strategic Culture, 6-2-2019
Επιλογή/Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Τo τέλος της αδιαφιλονίκητης παγκόσμιας οικονομικής κυριαρχίας τω ν ΗΠΑ  έφτασε νωρίτερα από όσο αναμενόταν», έγραψε ο καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας, Michael Hudson,σε πρόσφατη δυνατή πραγματεία του..
Ο Hudson προχωρεί για να επισημάνει με άφθονη ειρωνεία πως «το τέλος του αμερικανικού νομισματικού ιμπεριαλισμού» επιταχύνθηκε από έναν δεξιό μεγιστάνα οικοδομικών επιχειρήσεων, τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, περικυκλωμένο από μιαν ομάδα νέο-συντηρητικών σκευωρών στον Λευκό Οίκο.
Ο συγγραφέας, του οποίου  παλαιότερο βιβλίο, «Super Imperialism» είχε προαναγγείλει τα χαρακτηριστικά της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας, υποστηρίζει ότι «η διεθνής χρηματοπιστωτική πρακτική και οι ξένες επενδύσεις έχουν καταστεί το κυρίαρχο χαρακτηριστικό  της σημερινής παγκόσμιας πολιτικής της πυγμής.»
Κεντρικός παράγων της ιστορικής απώλειας της αμερικανικής παγκόσμιας οικονομικής κυριαρχίας είναι το επικείμενο τέλος του δολαρίου ως του πρώτου διεθνούς νομίσματος και συνακόλουθα της χρήσης του ως νομίσματος-όπλου στα χέρια της Ουάσιγκτον.
Η τελευταία έκρηξη στις διεθνείς σχέσεις , που εμπλέκει την Ουάσιγκτον με την Βενεζουέλα σε επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος, δεν είναι παρά η τελευταία μιας μακράς σειράς διεθνών εξελίξεων, εντάσεων και συγκρούσεων, που σε τελευταία ανάλυση απορρέουν από την απέλπιδα προσπάθεια των ΗΠΑ να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους.
Κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο υπήρξε ένας χορός κρατών που ξεφορτώνονται τα δολάρια και τα αμερικανικά ομόλογα από τα θησαυροφυλάκιά τους. Η Ρωσία, η Κίνα, η Ιαπωνία, η Τουρκία και άλλα κράτη, εξαποστέλλουν τα αμερικανικά νομίσματα με το φτυάρι. Στο μεταξύ η Ρωσία και άλλες χώρες  αποθηκεύουν αποθέματα χρυσού, ως ασφαλέστερο στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο.
Αυτό είναι ασφαλώς  ένα σημάδι συστηματικής «αποδολαριοποίησης», που οφείλεται σε μια γενική πτώση της εμπιστοσύνης στο αμερικανικό νόμισμα, όπως και σε μια σιωπηρή πολιτική απόφαση για τον  διακριτικό αφοπλισμό του «νομισματικού ιμπεριαλισμού» της Ουάσιγκτον.
΄Αλλες σημαντικές ενδείξεις  περιλαμβάνουν την απόφαση της  Κίνας να τιμολογεί στο εξής σε κινεζικά Γιουάν το τεράστιο πετρελαϊκό εμπόριο της με την Σαουδική Αραβία και άλλες πηγές πετροδολαρίων.
Η Ρωσία και η Κίνα έχουν ήδη εγκαινιάσει διμερές εμπόριο που χρησιμοποιεί αμοιβαία τα εθνικά τους νομίσματα. Αυτό είναι ένα ακόμη παράδειγμα πως η τρομοκρατική χρήση των κυρώσεων και ο έλεγχος επί του διεθνούς συστήματος πληρωμών από την Ουάσιγκτον οδηγεί αναπόδραστα  στην καθιέρωση εναλλακτικών, εκτός δολαρίου, μηχανισμών εμπορίου.
Η εισαγωγή την περασμένη βδομάδα, από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, ενός νέου συστήματος πληρωμών για το εμπόριο με το Ιράν, προκειμένου να αποφευχθούν οι αμερικανικές κυρώσεις, αποτελεί απόδειξη της περαιτέρω διεθνούς απομάκρυνσης  από την εξάρτηση στο αμερικανικό δολάριο, το άλλοτε διεθνές αποθεματικό νόμισμα. Και εδώ επίσης η Ουάσιγκτον ξεπέρασε τα ανεκτά όρια.
Οι απειλές να τιμωρηθούν τα ευρωπαϊκά έθνη επειδή συναλλάσσονται εμπορικά με το Ιράν, υπό τους όρους της διεθνούς  συμφωνίας  του 2015 για τα πυρηνικά -από την οποία ο Τραμπ μονομερώς  αποχώρησε πέρυσι- ανάγκασαν τους Ευρωπαίους να προστατέψουν τα δικά τους ζωτικά συμφέροντα, απόφαση που αναγκαστικά συνεπάγεται την παράκαμψη του αμερικανικού συστήματος δολαρίου.
Κοντολογίς οι Αμερικανοί κυβερνώντες σκάβουν οι ίδιοι τον τάφο τους..
Όπως επισημαίνει ο Μάϊκλ Χιούντσον, η άλλοτε αμερικανική ηγεμονία εισέρχεται  σε  μια επιταχυνόμενη παρακμή, πού προκλήθηκε από την δική της προκλητική υπεροψία και την μονομερή επιθετικότητα, ακόμη  και προς τους υποτιθέμενους συμμάχους της.
Φαίνεται ότι, για να αποφύγουν αυτήν την κατάρρευση εξουσίας, οι ΗΠΑ κλιμακώνουν την επιθετικότητα και τον μιλιταρισμό, σε μιαν απέλπιδα προσπάθεια να επιβληθούν.
΄Ετσι βλέπουμε τις ΗΠΑ να προχωρούν στο ριψοκίνδυνο βήμα της  αποχώρησης από την Συνθήκη Απαγόρευσης των Ενδιάμεσων Πυρηνικών Δυνάμεων (INF) με την Ρωσία. Πολλοί ειδικοί στο θέμα των εξοπλισμών σε όλο των κόσμο –και στις ΗΠΑ-  είναι βαθιά ανήσυχοι ότι η κυβέρνηση Τραμπ τραυματίζει σοβαρά την διεθνή ασφάλεια και «ωθεί τον κόσμο κοντύτερα σε έναν πυρηνικό πόλεμο».
Πίσω από την αμερικανική απόφαση, να σχίσουν την συνθήκη INF, κρύβεται η πρόθεση της Ουάσιγκτον να προσπαθήσει να εκφοβίσει στρατιωτικά την Ρωσία και την  Κίνα, τις οποίες αρκετά πρόσφατα αμερικανικά στρατιωτικά προγράμματα περιγράφουν ως  «ανταγωνιστικές μεγάλες δυνάμεις». 
Η επιθετικότητα και οι απειλές της Ουάσιγκτον εναντίον του Ιράν εμπίπτουν επίσης σε αυτόν τον απειλητικό μιλιταρισμό, ως μέθοδο άσκησης πολιτικής της πυγμής.
Η αμερικανική δραματική κλιμάκωση των εντάσεων με την Βενεζουέλα κατά το τελευταίο δεκαπενθήμερο είναι μια ακόμη σελίδα από τον ίδιο οδηγό δράσεως. Είναι  σχεδόν συγκλονιστική η θρασύτητα των απειλών της Ουάσιγκτον για στρατιωτική επίθεση κατά της Νότιο-Αμερικανικής χώρας.
Τα ασύστολα τελεσίγραφα της κυβέρνησης Τραμπ για αλλαγή κυβέρνησης και η κατάσχεση του πετρελαϊκού πλούτου της  Βενεζουέλας αποτελούν αποτροπιαστική παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, σύμφωνα με το έγκυρο Ελβετό Νομικό και πρώην Εισηγητή των Ηνωμένων Εθνών Alfred de Zayas.
Σε αξιοθρήνητο θέαμα, πολλά ευρωπαϊκά κράτη ακολουθούν δουλικά στην επίθεση της Ουάσιγκτον εναντίον της κυβέρνησης Μαδούρο, παρά το γεγονός ότι και αυτά τα ίδια έχουν ακόμη και πρόσφατα ταπεινωθεί από τους αμερικανικούς τραμπουκισμούς.
Η Βενεζουέλα διαθέτει, όπως πιστεύεται, τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη, ξεπερνώντας και την Σαουδική Αραβία. Μέγα μέρος του εμπορίου της  κατευθύνεται στην αμερικανική αγορά. Δυστυχώς, αυτό έδωσε στην Ουάσιγκτον ισχυρά όπλα οικονομικού πολέμου εναντίον του Καράκας.
Αλλά και εδώ, πάλιν, οι αλαζόνες Αμερικανοί κινδυνεύουν να το παρακάνουν. Απειλές στρατιωτικής εισβολής  -ενώ είναι ποινικά διώξιμες-  λέγονται  ευκολότερα από όσο γίνονται πράξη. Εάν η Βενεζουέλα τα καταφέρει να ξεπεράσει  την σημερινή πολιτική  θύελλα, θα στρέψει αναμφίβολα τις εκπληκτικές πετρελαϊκές επιχειρήσεις της προς την Ρωσία, την Κίνα, την Τουρκία και άλλες  χώρες στην Ανατολή, που δεν ακολούθησαν τον υστερικό όχλο του Μπάρμπα Σαμ στην φρενίτιδα για λυντσάρισμα στην Καραϊβική.
Σε συσχετισμό με την επιθετικότητα της Ουάσιγκτον σε τόσα άλλα  μέτωπα – κατά της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν, της Ευρώπης-  η χονδροειδής αμερικανική παρανομία σε βάρος της Βενεζουέλας επιταχύνει την εξέλιξη προς την κατεύθυνση που τρέμουν: προς ένα κόσμο πολυκεντρικό, όπου δεν θα υπάρχει πια η αμερικανική ηγεμονία.
Μια κατάσταση χάους και σύγκρουσης είναι πολύ επικίνδυνη. Το εύφλεκτο μίγμα μπορεί να εκραγεί σε παγκόσμια εμπόλεμη σύρραξη. Η απέλπιδα προσπάθεια της Ουάσιγκτον να αποφύγει την μοίρα του ηγεμονικού  θανάτου μπορεί να οδηγήσει σε μιαν επίθεση πέραν της κόκκινης γραμμής. Μια αλόγιστη εισβολή στην Βενεζουέλα θα μπορούσε να γίνει ένας τέτοιος πυροκροτητής.
Οπωσδήποτε  είναι κρίσιμο να αντιληφθούμε την παρούσα επικίνδυνη διεθνή πραγματικότητα ως το προϊόν εγγενών αμερικανικών οικονομικών προβλημάτων. Αυτός  είναι κομβικός παράγων που συνδέει όλες τις άλλες φαινομενικά διάσπαρτες εντάσεις και συγκρούσεις. Η Βενεζουέλα δεν είναι παρά  μια ακόμη έκφανση ενός ευρύτερου δομικού προβλήματος, εδραζόμενου στην κατάρρευση του αμερικανικού καπιταλισμού.
Οι Ρώσοι, οι Κινέζοι και άλλοι πληροφορημένοι σχεδιαστές στρατηγικής είναι προφανώς σε πολύ καλή γνώση για  τους κινδύνους που  εμφωλεύουν στην μετάβαση της διεθνούς πολιτικής μακριά από την αμερικανική αυτοκρατορική κυριαρχία. Η Μόσχα και το Πεκίνο δεν έχουν την παραμικρή επιθυμία για μια ξαφνική κατάρρευση της αμερικανικής ισχύος, επειδή αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει μιαν καταστροφική στρατιωτική αντίδραση. Η βαθμιαία υπόσκαψη και εξασθένιση του δολαρίου, σε μια σταδιακή εγκατάλειψή του, είναι πιθανώς ο ασφαλέστερος τρόπος αφοπλισμού της αμερικανικής ωρολογιακής βόμβας.


Finian Cunningham: Πρώην αρχισυντάκτης, αρθρογράφος και  ανταποκριτής μεγάλων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων.  Βαθύς γνώστης και έγκυρος σχολιαστής των διεθνών θεμάτων, διαβάζεται ευρύτατα σε αρκετές γλώσσες.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Addison Flame, Off-Guardian.org, Zero Hedge, 2-2-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ. Στυλιανού

Εάν  αντιδράτε όπως εγώ, θα πάθατε αποπληξία την περασμένη εβδομάδα παρακολουθώντας τις ΗΠΑ να ενορχηστρώνουν το πραξικόπημα στην Βενεζουέλα. ΄Ηταν πράγματι τρομακτικό να βλέπεις την επιχείρηση στην συνεχή εξέλιξή της. Πόσο αδίστακτα και προκλητικά έχουν γίνει αυτά τα κακοποιά υποκείμενα! Διαπράττουν πια τις ανομίες τους εντελώς απροκάλυπτα, χωρίς την παραμικρή απόπειρα συγκάλυψης.
 
Βέβαια επιχειρούν να το εξωραΐσουν με την συνηθισμένη προπαγάνδα. Συσκοτίζουν τα  κύρια χαρακτηριστικά. Παρουσιάζουν τον Μαδούρο ως εγκληματία. Φωνάζουν φτηνά συνθήματα παραπλάνησης. Κάποτε μας έλεγαν «Είστε ή μαζί μας ή με τους τρομοκράτες» τώρα λένε « Είτε είστε με τις δυνάμεις της ελευθερίας, ή με τον Μαδούρο και το μακελειό του». Είναι αηδιαστικό.
 Είναι αηδιαστικό και αποτροπιαστικό και προκαλεί κατάθλιψη, αλλά υπάρχει κάποιο όφελος από την παρακολούθηση της εξέλιξης αυτής της τραγωδίας, αυτό είναι η αποσαφήνιση, το ξεκαθάρισμα της κατάστασης που επικρατεί στον σημερινό κόσμο. Ξεκαθαρίζει ότι η σύρραξη είναι αναπόφευκτη. Και δεν μιλώ για σύρραξη στην Βενεζουέλα,  αν και εκεί είναι πιθανό να εκδηλωθεί. Αυτό που εννοώ είναι μια πολύ μεγαλύτερη σύρραξη. Μιλώ για μιαν παγκόσμια σύρραξη, που θα πρέπει τελικά να εκραγεί μεταξύ δύο ιδεολογικά ασυμβίβαστων στρατοπέδων.
Υπάρχει μια  τάξη ανθρώπων που θεωρούν τον πόλεμο ως αναγκαίον και ως υπόθεση ρουτίνας. Ορισμένοι αυτής της τάξης βγάζουν τα λεφτά τους κατασκευάζοντας και πουλώντας βόμβες και όπλα, τανκς και πυραύλους. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται πολέμους, αλλιώς δεν  βγάζουν λεφτά. ΄Αλλα μέλη αυτής της τάξης πλουτίζουν αρπάζοντας και πουλώντας τον φυσικό πλούτο άλλων ασθενέστερων εθνών. Και αυτοί έχουν την ίδια ανάγκη πολέμων, που θα τους εξασφαλίσουν  πρόσβαση και έλεγχο στις πλουτοπαραγωγικές πηγές  πιο αδύναμων εθνών. Και άλλοι της ίδιας τάξης  κερδίζουν χρήμα υποδουλώνοντας  τους φτωχότερους κατοίκους τέτοιων  κατακτημένων υποτελών χωρών, βάζοντας τους να δουλεύουν σε εργοστάσια, υπό απάνθρωπες συνθήκες και με ημερομίσθια πείνας. Και άλλα τέλος στοιχεία της ίδιας  τάξης  είναι οι διεκπεραιωτές , την υπηρετούν στην διακυβέρνηση της χώρας και στα ΜΜΕ.                                                         Αυτοί σχεδιάζουν, οργανώνουν, αγωνίζονται και «πλασάρουν» αυτούς τους πολέμους σε ένα βασικά ανύποπτο κοινό. Όλες αυτές οι ομάδες ανθρώπων έχουν συμπήξει έναν σφιχτοδεμένο σύνολο, δουλεύοντας μαζί για να ελέγξουν και εκμεταλλευτούν τους λαούς του κόσμου για το δικό τους συλλογικό υλικό κέρδος.
Αλλά υπάρχει μια δεύτερη κατηγορία ανθρώπων που βρίσκονται σε αντίθετη πολική θέση από την προηγούμενη. Αυτοί οι άνθρωποι μισούν τον πόλεμο και διψούν για ειρήνη. Απεχθάνονται την ιδέα εκμετάλλευσης των φτωχών. Μισούν την ιδέα του να καταστρέφεις ζωές χάριν του κέρδους. Αυτοί δεν μπορούν και ποτέ δεν θα ανεχθούν τέτοιες πολιτικές εκμετάλλευσης.
Και εδώ βρίσκεται το σημείο της σύγκρουσης. Η μια παράταξη εκμεταλλεύεται τους φτωχούς, καταστρέφει το περιβάλλον και ρυπαίνει  την γη, η άλλη νοιάζεται για τους φτωχούς, για το περιβάλλον και για την υγεία του πλανήτη. Η μια κυβερνά με την βία, η άλλη με τις αρχές της ατομικής ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης.
Αυτή είναι η αναπόφευκτη σύγκρουση, που τελικά θα πρέπει να γίνει. Αυτές οι δυο παρατάξεις  θα συγκρουσθούν τελικά, επειδή δεν υπάρχει δυνατότητα συμβιβασμού μεταξύ τους. Εφ’ όσον η μια πυροδοτεί πολέμους και  σκοτώνει ανθρώπους για κέρδος, η άλλη πρέπει να αγωνιστεί εναντίον της. Φυσικά αυτός ο αγώνας διεξάγεται ήδη, έχει πράγματι αρχίσει εδώ και πολύ καιρό. Συγκρούσεις  μεταξύ των δύο στρατοπέδων μαίνονταν στην δεκαετία του 1960, με τα κινήματα κατά του πολέμου και υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων, αλλά για μια περίοδο οι αγωνιστές της ειρήνης είχαν γενικά ηττηθεί. Για κάποιες δεκαετίες οι κυρίαρχοι του κόσμου δρούσαν αχαλίνωτοι, αλλά οι αντιστάσεις ξαναδυναμώνουν και η μάχη ξαναρχίζει.
Προς το παρόν η σύγκρουση διεξάγεται κυρίως στο πεδίο του πολέμου της πληροφόρησης. Ο ειρηνόφιλος κόσμος αγωνίζεται για να αποκαλύψει την αλήθεια για όσα συμβαίνουν σε διάφορες χώρες και οι πολεμοκάπηλοι αγωνίζονται για να κρατήσουν αυτή την αλήθεια κρυφή. Για μερικές δεκαετίες οι κυρίαρχοι  διατηρούσαν την υπεροχή στο πεδίο της πληροφορίας και συνήθως κατάφερναν να κρατήσουν κρυφή την αλήθεια για τις πράξεις τους, αλλά τελευταία διαπράττουν λάθη.
΄Ετσι και η επιχείρηση μεταμφίεσης του πραξικοπήματος στην Βενεζουέλα. Είναι  κάτι που σαν θέαμα προκαλεί αηδία και απέχθεια, καθώς μάλιστα έγινε  σε μεγάλο βαθμό απροκάλυπτα, ανοιχτά. Είθε να αποτύχει, είθε ο  Γκουάϊδό να αντιληφθεί πως είναι ένα ανδρείκελο και να μεταμεληθεί, είθε ο λαός της Βενεζουέλας να συσπειρωθεί και να μην ενδώσει στις αμερικανικές ιμπεριαλιστικές προσπάθειες να αποσταθεροποιήσουν το έθνος του. Αλλά εάν αυτό το πραξικόπημα πετύχει να οδηγήσει την Βενεζουέλα στο χάος, μπορεί τελικά να λειτουργήσει σε βάρος των πολεμοκάπηλων. Ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθεί το ξετύλιγμα αυτών των γεγονότων. Λαοί όλων των εθνών του κόσμου μπορούν να  βλέπουν ακόμα πιο καθαρά τι διαπράττεται από αυτούς τους εγκληματίες και δεν πρόκειται να μείνουν πάντοτε σιωπηλοί.
Οι λαοί είδαν τι έγινε στο Ιράκ, τι έγινε στην Λιβύη, είδαν τι έγινε στην Συρία και τώρα βλέπουν τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ να πιάνουν δουλειά στην Βενεζουέλα. Κάθε φορά, με κάθε επιδρομή, η αλήθεια για το τι ακριβώς διαπράττεται γίνεται συνεχώς καθαρότερη και αυτή η αναπόφευκτη σύγκρουση έρχεται πιο κοντά.
 Ότι η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη είναι φανερό. Οι εντάσεις αυξάνονται, ειδικότερα καθώς τα τελευταία χρόνια οι ιμπεριαλιστές έχουν περάσει σε μια φάση μιλιταριστικού παροξυσμού, όπως είναι επίσης προφανές. Αυτό που πιστεύω και  δεν είναι τόσο αντιληπτό από τον πολύ κόσμο, ιδιαίτερα από τους ειρηνόφιλους λαούς του πλανήτη, είναι ότι αυτή η σύρραξη θα είναι τελικά απίστευτα βίαιη. Και αυτό είναι το τελευταίο σημείο στο οποίο θα σταθώ σε αυτό το άρθρο.
Ότι αυτή η σύγκρουση θα καταστεί τελικά πολύ βίαιη  απορρέει από την ίδια την φύση των πολεμοκάπηλων, οι οποίοι κυβερνούν τον κόσμο σήμερα. Αυτοί οι άνθρωποι σκοτώνουν για κέρδος. Εάν μια πλειάδα ανθρώπων συνασπιστούν για να τους σταματήσουν, ποια νομίζετε πως θα είναι η αντίδρασή τους; Μήπως απλά θα παραιτηθούν; Θα ομολογήσουν τα εγκλήματά τους και θα υποταχτούν στην μοίρα τους; Θα εγκαταλείψουν τις θέσεις εξουσίας αμαχητί;
Γιατί νομίζετε η αστυνομία σε όλο τον Δυτικό Κόσμο έχει στρατιωτικοποιηθεί; Είναι μήπως, όπως λένε, ένα τυχαίο γεγονός,               (« η απειλή της τρομοκρατίας»), το αποτέλεσμα πλεονασμάτων στρατιωτικού εξοπλισμού, ή προετοιμάζονται από πολύ καιρό για έναν λαϊκό ξεσηκωμό; Αυτοί οι άνθρωποι είναι της «μπίζνες» του ελέγχου πληθυσμών. Νομίζετε πως δεν έχουν σκεφτεί το ενδεχόμενο μιας λαϊκής εξέγερσης εναντίον  τους; Ασφαλώς και το έχουν εξετάσει. Ξέρουν, όσο καθένας, πως αυτή η σύρραξη είναι αναπόφευκτη και έχουν πάρει τα μέτρα τους, εδώ και καιρό, για να προστατευτούν όταν ξεσπάσει.
Και εδώ ήθελα να σταθώ: ΄Οποιος είναι με την πλευρά την ειρήνης πρέπει να είναι προετοιμασμένος. Η σύγκρουση έρχεται και σύντομα θα κορυφωθεί. Όταν τελικά εκραγεί, ο αγώνας θα είναι μεγάλος και μεγάλη η βία που θα ασκηθεί εναντίον όλων που υψώνουν το ανάστημά τους για ειρήνη και ελευθερία. Όλοι μας πρέπει να το περιμένουμε και να είμαστε προετοιμασμένοι. Εάν πραγματικά  θέλουμε να πετύχουμε να θέσουμε τέρμα στην τυραννία μια για πάντα, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε και να την καταβάλλουμε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zerohedge, Bloomberg, RT,Russia Insider  29-1-/2019 

O πολιορκούμενος Πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικόλας Μαδούρο δεν έχει άδικο να πιστεύει ότι έχει στηθεί εναντίον του,  διεθνής συνωμοσία, όταν κατηγορεί τις ΗΠΑ ότι μηχανεύτηκαν ένα πραξικόπημα και διεξάγουν έναν οικονομικό πόλεμο εναντίον της κυβέρνησής του, αφού ειδικά τώρα και Αμερικανοί προεδρικοί σύμβουλοι ομολογούν απροκάλυπτα ότι περί αυτού ακριβώς πρόκειται.
Πράγματι, ακριβώς μετά την βαλλόμενη επανεκλογή του Μαδούρο και την ορκωμοσία του για μια δεύτερη εξαετή θητεία, ο υπουργός του των εξωτερικών Γιόργκε Αρεάζα δήλωσε στον (αμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό) «Δημοκρατία Σήμερα» : «Τίποτα  δεν κάνει η αντιπολίτευση χωρίς την άδεια ή την εξουσιοδότηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ… Λένε, «Πρέπει να συμβουλευτούμε την πρεσβεία. Πρέπει να συνεννοηθούμε με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.» Ενώ αυτό μοιάζει παρατραβηγμένο, οι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου σπεύδουν να επιβεβαιώσουν όσα ο Μαδούρο καταλογίζει στην αντιπολίτευση.
Κορυφαίο παράδειγμα, ο Σύμβουλος Ασφαλείας του Προέδρου, Τζων Μπόλτον σε συνέντευξή του στην εκπομπή Fox Business δήλωσε ότι «Πολλά αμερικανικά συμφέροντα  διακυβεύονται» στην εξελισσόμενη πολιτική κρίση της Βενεζουέλας, δοθέντος ότι η χώρα έχει τα μεγαλύτερα εντοπισμένα στον κόσμο αποθέματα πετρελαίου. Ο Μπόλτον είπε στον παρουσιαστή της εκπομπής Τρις Ρέγκαν:
Θα έκανε μεγάλη διαφορά για τις Ηνωμένες Πολιτείες από οικονομικής πλευράς εάν μπορούσαμε να έχουμε αμερικανικές εταιρείες πετρελαίου να επενδύουν και να παράγουν το υπάρχον πετρέλαιο της Βενεζουέλας.
΄Ετσι φαίνεται πως η κυβέρνηση σχεδιάζει να αυξάνει τις οικονομικές και πολιτικές πιέσεις υπέρ του επικεφαλής της αντιπολίτευσης στην εθνοσυνέλευση, Χουάν Γκουάϊντο. Και καθώς «όλα τα ενδεχόμενα είναι δυνατά», όπως δήλωσε  και ο Πρόεδρος Τραμπ, ο Μπόλτον, σε μιαν στιγμή ειλικρίνειας που παρέλειψαν να σημειώσουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ, μας άφησε να ρίξουμε μια ματιά στα όχι τόσο αγνά κίνητρα του συναγερμού της αμερικανικής κυβέρνησης για την Βενεζουέλα.
«Διεξάγουμε τώρα συνομιλίες με μεγάλες αμερικανικές εταιρείες.  . . Θα ήταν διαφορετικά αν θα μπορούσαμε να έχουμε αμερικανικές εταιρείες να παράγουν το πετρέλαιο στην Βενεζουέλα. Θα ήταν καλό για την Βενεζουέλα και για τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών» δήλωσε ο Τζων Μπόλτον, Σύμβουλοις Ασφαλείας του προέδρου Τραμπ.

 «Η Βενεζουέλα είναι μια από τις τρεις χώρες που αποκαλώ «τρόικα της  τυραννίας», συνέχισε ο Μπόλτον (που είχε προηγουμένως αναφέρει την Κούβα και την Νικαράγουα. Και  έχοντας ουσιαστικά ομολογήσει ότι η αμερικανική πολιτική στην Βενεζουέλα έχει ως στόχο να περάσουν στον έλεγχο των αμερικανικών εταιρειών τα τεράστια ανεκμετάλλευτα πετρελαϊκά αποθέματα της οικονομικά κατεστραμμένης σοσιαλιστικής χώρας, ο Μπόλτον κατέληξε εκφράζοντας την ελπίδα πως «μπορούμε να τα καταφέρουμε  ώστε να τελειώσει αυτό όπως πρέπει.»
Σε μιαν άλλη εμφάνισή του στην Fox την περασμένη βδομάδα,  ο Μπόλτον επανήλθε στο θέμα, αν και με παραλλαγή, λέγοντας ότι η αλλαγή καθεστώτος είναι ο τελικός στόχος των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, ως  ένα πιθανώς μεγάλο βήμα μπροστά, για τις αμερικανικές επιχειρηματικές επενδύσεις στην περιοχή.

 Κατασχέσεις καταθέσεων Χρυσού και Κεφαλαίων

Αυτές οι ομολογίες έγιναν ενώ Αμερικανοί αξιωματούχοι προσπαθούν τώρα να δρομολογήσουν προς τον Γκουάϊντο τα  ευρισκόμενα στο εξωτερικό εθνικά κεφάλαια της Βενεζουέλας . για να ενισχύσουν τις πιθανότητές του να καταλάβει ουσιαστικά τον έλεγχο της εξουσίας στην χώρα. Το Σαββατοκύριακο αποκαλύφτηκε ότι οι από μακρού προσπάθειες του Μαδούρο να αποσύρει από την Βρετανία κατατεθειμένο εκεί χρυσό αξίας 1,2 δις δολαρίων προσέκρουσαν σε τελική βρετανική άρνηση, με το επιχείρημα της «μη νομιμότητας» της κυβέρνησής του. Το 1,2 δις σε χρυσό αντιπροσωπεύει σημαντικό τμήμα των 8 δις δολαρίων των αποθεματικών σε ξένο συνάλλαγμα που έχει η κεντρική τράπεζα της Βενεζουέλας, αλλά  είναι άγνωστο που βρίσκονται.

Η απόφαση της Τράπεζας της Αγγλίας να απορρίψει τελικά το αίτημα ανάκτησης του χρυσού έγινε  (υποτίθεται) μετά από διαβήματα Αμερικανών αξιωματούχων στους Βρετανούς, για να αποκόψουν την κυβέρνηση Μαδούρο από τα κεφάλαιά της στο εξωτερικό, σύμφωνα με πηγές του αμερικανικού πρακτορείου Μπλούμπεργκ.
Με αυτά τα δεδομένα, όλο και περισσότερο φαίνεται ότι η κλιμάκωση των διπλωματικών και  οικονομικών πιέσεων σύντομα θα οδηγήσει την Ουάσιγκτον στον δρόμο κάποιου είδους στρατιωτικής παρέμβασης στο Καράκας. Προς αυτή την κατεύθυνση μια έκθεση  της  εταιρείας Axios προβλέπει: «Αναμένουμε ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα στοχοποιήσει το πετρέλαιο του Μαδούρο και τον υποθαλάσσιο πλούτο κατά τις προσεχείς εβδομάδες και θα προσπαθήσει να παροχετεύσει αυτόν τον πλούτο στον αρχηγό της αντιπολίτευσης, Χουάν Γκουάϊντο…» Φαίνεται ότι αυτή  η διαδικασία έχει ήδη τεθεί σε εντατική λειτουργία.
Ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Πομπέο ανακοίνωσε την διάθεση 20 εκατομμυρίων δολαρίων στον Γκουάϊντο «ως φιλανθρωπική βοήθεια προς  την Βενεζουέλα». Παράλληλα η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε χθες  κυρώσεις κατά της εθνικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας PDVSA. Το υπουργείο Οικονομικών κατέσχεσε  κεφάλαια 7 δις δολαρίων της εταιρείας και ανακοίνωσε ότι οι κυρώσεις θα αφορούν εξαγωγές πετρελαίου αξίας 11δις κατά το ερχόμενο έτος.
Η εταιρεία πετρελαίου Citgo θα εξακολουθήσει να λειτουργεί στις ΗΠΑ αλλά τα κέρδη της θα κατατίθενται  σε σφαλισμένο λογαριασμό, προσιτό μόνο στην κυβέρνηση Γκουάϊντο, δήλωσε ο υπουργός Στήβεν Μνούχιν. Οι κυρώσεις –είπε- θα αρθούν μόνο μετά την επείγουσα μεταβίβαση τη εξουσίας στον προσωρινό πρόεδρο.

Η Κίνα καταγγέλλει τις αμερικανικές κυρώσεις κατά της Βενεζουέλας. 

Δηλώνει πως οι ΗΠΑ θα είναι υπεύθυνες για τις συνέπειες.
Ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου των Εξωτερικών Γκενγκ Σουάνγκ, σε σχετική ερώτηση, δήλωσε: «Στην τελετή της ανάληψης της Προεδρίας από τον πρόεδρο Μαδούρο  στείλαμε να παραστεί τον ειδικό εκπρόσωπο του Προέδρου  Ξι Ζι Πινγκ. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;» Η δήλωση έγινε την επομένη της αναγγελίας των αμερικανικών κυρώσεων κατά της κρατικής εταιρείας πετρελαίων της Βενεζουέλας.
Η Κίνα πιστεύει πως οι αμερικανικές κυρώσεις θα πλήξουν βαρύτερα τον απλό λαό της Βενεζουέλας, παρά την κυβέρνηση, δήλωσε ο Γκενγκ. «Η Ουάσιγκτον θα έχει την ευθύνη για τις βαρύτατες συνέπειες που απορρέουν».
Η Κίνα απειλείται πράγματι με σοβαρές απώλειες με την επιχείρηση ανατροπής  του καθεστώτος της Βενεζουέλας, στην οποία έχει δανείσει περισσότερα των 50δις δολάρια την τελευταία δεκαετία, εξασφαλίζοντας την προμήθεια πετρελαίου για την οικονομία της. Μόλις πέρυσι, η Βενεζουέλα εξασφάλισε ένα κινεζικό δάνειο 5δις δολαρίων, εντασσόμενη στην κινεζική Πρωτοβουλία  Δρόμου του Μεταξιού.
Στο μεταξύ πάταγο προκάλεσε χθες στην αμερικανική  δημοσιότητα φωτογραφία του Συμβούλου Ασφαλείας Τζων Μπόλτον να βγαίνει από σύσκεψη στο προεδρικό γραφείο με ένα σημειωματάριο υπό μάλης με ευκρινή στους δημοσιογράφους την ιδιόχειρη σημείωση: Αφγανιστάν: Καλωσόρισμα στις Συνομιλίες. 5.000 στρατός στην Κολομβία.


Σε ερωτήσεις των δημοσιογράφων, ο Μπόλτον δήλωσε: «Ο πρόεδρος ξεκαθάρισε πως όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι. Επίσης καλούμε σήμερα τους στρατιωτικούς και  τις δυνάμεις ασφαλείας να δεχτούν την ειρηνική, δημοκρατική και συνταγματική μεταβίβαση της εξουσίας».
Η εξήγηση του εκπροσώπου του Λευκού οίκου για την επίδειξη του σημειώματος Μπόλτον, επαναλάμβανε «όπως είπε ο Πρόεδρος, όλες οι επιλογές είναι πάνω στο τραπέζι».
Το CIA World Factbook αναφέρει ότι η  Βενεζουέλα έχει τα μεγαλύτερα διαπιστωμένα αποθέματα  αργού πετρελαίου, προηγούμενη κατά πολύ της Σαουδικής Αραβίας, του Καναδά, του Ιράν και του Ιράκ.


Ψηφιδωτό ειδήσων: Μιχαήλ Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Géοnéral Dominique Delawarde, Reseau International,21-1- 2019 

[Θησαυρός δυσεύρετων πληροφοριών, το προκείμενο άρθρο παραβιάζει τον άγραφο αλλά αμείλικτο κώδικα της αυτολογοκρισίας και  οδηγεί τον διψασμένο ερευνητή στις υποχθόνιες λειτουργίες μιας παρασιτικής δύναμης, που διεισδύει και διαβρώνει το νευρικό σύστημα κρατών, διαφθείρει και κατατρώγει την ουσία της δημοκρατίας και -με μεθόδους εξαγοράς, εκβιασμού και εξόντωσης αντιστάσεων- κατακτά τους μοχλούς της εκτελεστικής εξουσίας, των ελεγκτικών εξουσιών, και των οργάνων ενημέρωσης,  σε έθνη πλανητικής επιρροής. Βαθύτατα φασιστική και ρατσιστική, στην δημόσια δράση της κινείται ως  υπερευαίσθητος φρουρός της  δημοκρατικής δεοντολογίας  και αμείλικτος εισαγγελέας ακόμη και υποψίας ρατσιστικής εκτροπής.                                                                                       Στρατηγός και στην κορυφή των μυστικών υπηρεσιών του γαλλικού στρατού ,ο συντάκτης του πολύτιμου διδακτικού άρθρου, με προϋπηρεσία στην Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Ασία και Αμερική, μπορεί τώρα - στην ελευθερία και ασφάλεια της αποστρατείας του-  να μιλά, αποκαλύπτει και γράφει με την εγκυρότητα της αυθεντικής γνώσης  και των κορυφαίων γαλλικών και αμερικανικού παρασήμων.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Από δημοσίευμα της 8ης Ιανουαρίου από  το Russia Today (RT) πληροφορηθήκαμε ότι ένα από τα πρώτα νομοσχέδια που εξέτασε το Κογκρέσο στις αρχές του 2019 αποβλέπει να προστατεύσει το Ισραήλ από οποιοδήποτε μποϋκοτάζ. Η δημοσίευση και το περιεχόμενο αυτού του άρθρου είναι αποκαλυπτικά της ποιότητας των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ-Ισραήλ και Ρωσίας. Επιβεβαιώνουν πλήρως τα συμπεράσματα  άρθρου μου της 22-2-2017 επί του θέματος.
Τι μας αποκαλύπτει λοιπόν αυτό το δημοσίευμα της Russia Today;
1.- Ενώ οι ΗΠΑ έχουν υποβληθεί σε μια κατάσταση  «στάσης εργασίας» του κράτους, η οποία έχει δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα στην ομαλή λειτουργία της χώρας και στην ζωή εκατοντάδων χιλιάδων Αμερικανών πολιτών, οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι δεν βρίσκουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από του να συζητήσουν έναν Νόμο anti BDS (Boycott, Desinvestissement, Sanctions) (εναντίον του μποϋκοτάζ, της μη επένδυσης και των κυρώσεων), που αποβλέπει να προστατέψει το Ισραήλ από ένα μποϋκοτάζ των Αμερικανών πολιτών και νομικών προσώπων, που βρίσκουν καταδικαστέα την δράση του ισραηλινού Κράτους (σε βάρος του παλαιστινιακού λαού) και επιθυμούν να επισημάνουν την αποδοκιμασία τους.
Αυτή η συζήτηση στο Κογκρέσο ενός τέτοιου νομοσχεδίου αποδεικνύει σε αυτούς που ακόμη αμφέβαλλαν, την ισχύ του lAIPAC (American Israel Public Affairs Committee) (Αμερικανο-Ισραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων) η οποία, πέραν κάθε αμφιβολίας, ελέγχει την ημερήσια  διάταξη του Κοινοβουλίου και την ψήφο των  κοινοβουλευτικών εκπροσώπων των ΗΠΑ (δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών). Θα πρέπει να υπομνησθεί σχετικά το προηγούμενο της 3 Μαρτίου 2015 ( ομιλία του Νετανιάχου που έδινε μαθήματα καλής διακυβέρνησης στον Πρόεδρο Ομπάμα, ενώπιον των μελών  Βουλής και Γερουσίας, ενωμένων σε Κογκρέσο.)
Η συχνότητα και η ένταση των χειροκροτημάτων (σηκώθηκαν όρθιοι δεκάδες φορές και χειροκροτούσαν ως κουρδισμένοι) έδειχναν ήδη τον βαθμό της υποτέλειάς τους στην AIPAC, η οποία εξασφαλίζει, είναι αλήθεια, την χρηματοδότηση της εκλογής τους και την καταστροφή, με όλα τα μέσα, των πολιτικών ανταγωνιστών τους.
2.- Η δημοσίευση αυτού του άρθρου και πολλών άλλων άρθρων κριτικής των μεθόδων της Ισραηλινής κυβέρνησης και των υποστηρικτών της, από την RT και το Sputnik είναι αποκαλυπτική μιας προοδευτικής και σταθερής επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας και του εβραϊκού κράτους. Αυτά τα όργανα του ρωσικού Τύπου δεν θα επέκριναν τόσο συχνά και τόσο έντονα το Ισραήλ και τους υποστηρικτές του εάν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήταν καλύτερες…
Μήπως οι Ρώσοι ηγέτες εντόπισαν αυτόν που επηρεάζει, χειραγωγεί και ελέγχει το Κογκρέσο των ΗΠΑ, όταν αυτό ψηφίζει συνεχώς νέες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας και αυτούς που ελέγχουν, επηρεάζουν και εργαλειοποιούν τα αμερικανικά παραδοσιακά ΜΜΕ, στην αναπαραγωγή του ατέλειωτου αντιρωσικού συνωμοσιολογικού παραληρήματός τους; Πάντως έντεκα συναντήσεις Πούτιν-Νετανιάχου το 2018 δεν κατόρθωσαν να πείσουν τον δεύτερο να εγκαταλείψει το Ιράν, ακόμη και ίσως υποσχόμενος με μισόλογα  μιαν ελάφρυνση των κυρώσεων, από ένα αμερικανικό Κογκρέσο υπο διαταγές και μιαν Ε. Ε. (Βρετανία+Γαλλία) πειθήνια…
Ο Πρόεδρος Πούτιν είναι αρμόδια ενήμερος ότι ο Αμερικανός Υπουργός Οικονομικών Steven Mnuchin,που συσκευάζει τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, εναντίον του Ιράν και εναντίον της Συρίας και εναντίον των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το Ιράν και την Ρωσία ( για τον αγωγό North Stream 2), είναι ενεργό μέλος της εβραϊκής διασποράς και αποτελεσματικός Σαγιάν* (1). Είναι επίσης ενήμερος ο Pompeo (ΥΠΕΞ), ο Bolton, (Εθν .Ασφάλεια), η Haspel (CIA) και άλλοι είναι παρείσακτοι στα αξιώματα επιρροής, τα οποία κατέλαβαν,  χάρις στην σταθερή θέση τους υπέρ των νεοσυντηρητικών και του Ισραήλ, με την υποστήριξης της AIPAC, στην οποία τώρα οφείλουν την ανταπόδοση. Ο Πούτιν γνωρίζει σε ποιόν  οφείλει την αντιρωσική θύελλα που σαρώνει τις ΗΠΑ και που δυναμώνει όσο πλησιάζει τις ακτές της Γαλλίας και της Βρετανίας, με την επιρροή των ισχυρών συμμάχων (σκυταλοδρόμων;) της AIPAC σε αυτές τις δυο χώρες.
3.- Η δημοσίευση αυτού του κειμένου της RT μας αποκαλύπτει επίσης τις φιλοδοξίες του Αμερικανού γερουσιαστή Μάρκο Ρούμπιο, εισηγητή του νομοσχεδίου απαγόρευσης του μποϋκοτάζ του Ισραήλ. Υποψήφιος που ατύχησε στις προκριματικές προεδρικές εκλογές εναντίον του Προέδρου Τραμπ το 2016, ο Μάρκο Ρούμπιο δεν αποβλέπει σε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από του να  διαδεχθεί τον εκλιπόντα γερουσιαστή Μακέϊν  στην πολύφερνη θέση του πρωταγωνιστή των συμφερόντων του Ισραήλ στο Κογκρέσο των ΗΠΑ και να συνοδέψει στο βήμα της Μεγάλων Ευεργετών του Ισραήλ στις ΗΠΑ τον γερουσιαστή Λίντσευ Γκράχαμ, και αυτόν επίσης ατυχήσαντα υποψήφιο στις προκριματικές του 2016.
Και οι δυο είναι φανερό πως επιζητούν να εξασφαλίσουν την αλάθητη υποστήριξη της AIPAC στις προσεχείς εκλογές της Γερουσίας ή και της Προεδρίας των ΗΠΑ.
4.- Η δημοσίευση αυτού του άρθρου στην RT μας αποκαλύπτει τέλος ότι ο πολλαπλασιασμός των νόμων αυτού του είδους αντί- BDS θα μπορούσε να αποδειχτεί αντιπαραγωγικός για την εβραϊκή κοινότητα στις ΗΠΑ.
« Η ADL (Anti-Defamation League) (Αντι-Συκοφαντικός Σύνδεσμος)*(2) δεν κρίνει ότι ο Νόμος anti-BDS είναι ένα έντεχνο μέσο καταπολέμησης του κινήματος για το μποϋκοτάζ του Ισραήλ και πιστεύει ότι είναι τελικά επιβλαβής για την εβραϊκή κοινότητα» διακήρυξε το «Forward»,.ημερήσιο όργανο της Εβραϊκής Κοινότητας στις ΗΠΑ.. Αυτά τα νομοσχέδια –προσθέτει- διαφημίζουν το κίνημα υπέρ του μποϋκοτάζ, παράλληλα δίνοντας την εντύπωση ότι η εβραϊκή κοινότητα ασκεί μιαν ανεπίτρεπτη επιρροή στην κυβέρνηση.»
Αυτή η αισθητή επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Ισραήλ θα πρέπει να προβληματίζει την ηγεσία του εβραϊκού κράτους. Επειδή πράγματι η Ρωσία είναι πλέον το μόνο κράτος στον κόσμο του οποίου ο λόγος ακούγεται με σεβασμό από όλες τις χώρες της  Πρόσω και Μέσης Ανατολής χωρίς εξαίρεση. Η μόνη που μπορεί να αντιπροσωπεύει, στα μάτια όλων των χωρών της περιοχής, έναν διαιτητή ουδέτερο και σεβόμενο τον λόγο του. Πάει πάρα πολύς καιρός από τότε που οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία έχουν χάσει κάθε φήμη ουδετερότητας και κάθε αξιοπιστία στ μάτια όλων των κρίσιμων παραγόντων της περιοχής Ιράν, Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Λίβανο, Υεμένη, Παλαιστίνη….)
Ο ρόλος της Ρωσίας επομένως είναι του λοιπού αναντικατάστατος στην αναζήτηση λύσεων των προβλημάτων της περιοχής, περιλαμβανομένης της παλαιστινιακής κρίσης που παραμένει στην καρδιά όλων.
Το να στερείσαι της συνδρομής της Ρωσίας και να συνεχίζεις τον «εκβιασμό των κυρώσεων», μέσω των ΗΠΑ, για να πετύχεις να εγκαταλείψει η Ρωσία το Ιράν, δεν είναι ίσως πια μια καλή πολιτική για την ισραηλινή κυβέρνηση, όταν έχει να κάνει με έναν ηγέτη με τον χαλύβδινο χαρακτήρα του Πούτιν.
Εξ άλλου, η κυβέρνηση του εβραϊκού κράτους που περιβάλλει με υπερβολική εμπιστοσύνη το τρίο ΗΠΑ-Βρετανία-Γαλλία, θα έπρεπε ίσως να δείξει μεγαλύτερη φρόνηση. Οι ηγέτες και των τριών αυτών χωρών δείχνουν σήμερα παγιδευμένοι σε κάποια εσωτερικά προβλήματα: Ο Τραμπ, με την κρατική αργία, η Μέι με το Brexit της, ο Μακρόν με τα κίτρινα γιλέκα του. Εξ’ άλλου δεν είναι μυστικό για κανέναν ότι μια πολύ μεγάλη κρίση, οικονομική, χρηματοπιστωτική και χρηματιστηριακή, του επιπέδου 1929, μπορεί πλέον να ενσκήψει ανά πάσα στιγμή και ότι οι μεγάλες παγκόσμιες γεωπολιτικές και γεω-οικονομικές ισορροπίες τελούν σε διαδικασία ταχείας ανατροπής. Οι ισχυροί της σήμερον δεν θα είναι απαραίτητα οι ισχυροί της αύριον…
Αυτή η κρίση που θα ξεκινήσει από τις ΗΠΑ (Γουώλ Στρητ, Νέα Υόρκη) τα αμέσως προσεχή χρόνια, θα επιδράσει βαρύτατα στην Ε.Ε. (επομένως Βρετανία-Γαλλία). Όπως στην δεκαετία του 1930, οι πληττόμενοι πληθυσμοί θα αναζητήσουν πιθανώς αποδιοπομπαίους τράγους στους χρηματοπιστωτικούς κύκλους, κατηγορούμενους, δικαίως ή αδίκως, ως υπαίτιους για την δυστυχία των λαών. Τα φιλο-ισραηλινά λόμπυ μπορεί να βρεθούν άσκημα μπλεγμένα, ακόμη και στην είσπραξη των συνεπειών….
Η αποστροφή που τα Κίτρινα Γιλέκα αισθάνονται για τον Πρόεδρο Μακρόν δεν είναι  ήδη, εν μέρει, το αποτέλεσμα της αντίληψής τους, δίκαιης ή άδικης, ότι αυτός ο πρόεδρος είναι «ο πρόεδρος των πλουσίων», το « Ρότσιλντ μπόϋ», ο τραπεζίτης και ότι η δράση του επικεφαλής της χώρας υπηρετεί, προπάντων, αυτούς που του έδωσαν την υποστήριξή τους στις εκλογές του 2017;
Η αποστροφή τους για τα ΜΜΕ δεν είναι και αυτή το αποτέλεσμα της διαπίστωσης ότι η ιδιοκτησία του 90% αυτών των καθιερωμένων και ισχυρών μέσων μετάδοσης πληροφοριών είναι την ιδιοκτησία μιας δεκάδας πασίγνωστων δισεκατομμυριούχων και του αισθήματος ότι αυτά τα ΜΜΕ ψεύδονται καθημερινά σε ορισμένα θέματα για να υπηρετήσουν συμφέροντα όχι του εργαζόμενου γαλλικού λαού;
Οι κατηγορηματικές και προβληματικές διακηρύξεις ενός BHL, (Μπερνάρ- Ανρί Λεβύ)*(3), που εξισώνει τα Κίτρινα Γιλέκα με τα φαιά πουκάμισα, δηλαδή με τους Ναζί, δεν ρίχνουν λάδι σε μια φωτιά που δεν το έχει ανάγκη;
Το εξαιρετικό (και σύντομο) άρθρο του Michel Onfray, υπό τον τίτλο «Το σαφές μήνυμα των Κίτρινων Γιλέκων στον BHL» δεν αποτελεί την φωνή της αλήθειας;
Προσωπικά, είμαι πολύ ανήσυχος για το επίπεδο στο οποίο μπορεί να φτάσει αυτή η αποστροφή και για τις συνέπειες που μπορεί να έχει σε περίπτωση μεγάλης κρίσης.
Μήπως η Ιστορία θα μπορούσε να επαναληφθεί;
*Σημειώσεις μεταφραστού:
1.-( Σαγιάν, μέλος των Σαγιανίμ, επικουρικής οργάνωσης της MOSSAD από επιλέκτους της εβραϊκής κοινότητας σε κάθε χώρα. Περισσότερα στο  Le Printemps de Sayanim του Jacob Cohen και στο http://www.youtube.com/watch?v=uozc5ADGlug&list=PLzHtFW-mC6vGh07g8RK7sUITTYsQYBlN0#t=653.
2.-ADL: Πανίσχυρη επίσης οργάνωση του εβραϊκού Λόμπυ. Γνωστή τακτική είναι να μοιράζονται οι ρόλοι για να μειώνονται οι ζημιές για την «κοινή υπόθεση»
3.- BernardHenri Levy : Από τα φυντάνια του Μάη 68,  της παρέας  Co(he)n Bendit, Bernard Couchner κ.α. τύπων με περίεργη σταδιοδρομία.

Αυτός περνούσε και για «νέος φιλόσοφος» αλλά με δράση στην επίθεση κατά της Σερβίας και ως εγκέφαλος του Σαρκοζί στην εκστρατεία της Λιβύης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου