ΚΟΙΝΩΝΙΑ



«ΜΑΤΩΝΟΥΝ» ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟ

Πρόγραμμα ψηφιακών υπηρεσιών από ιδίους πόρους του Δήμου προωθεί η διοίκηση Τσαμασλή, ένα πρόγραμμα το οποίο θα μπορούσε να είχε χρηματοδοτηθεί από ευρωπαϊκά κονδύλια και όχι μόνο, χωρίς να «ματώσουν» τα ταμεία του Δήμου μας.

Προφανώς, όμως, κάτι τέτοιο ουδόλως ενδιαφέρει τους ανθρώπους που μας διοικούν και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τους όρους και τις συνθήκες της συμφωνίας.

Μιλούμε για ένα διαγωνισμό συνολικού προϋπολογισμού 350.000€ με την συμμετοχή ΕΝΟΣ διαγωνιζόμενου και ποσοστό έκπτωσης 3%!!!

ΚΑΙ τεράστιο το ποσό, ΚΑΙ από ιδίους πόρους, ΚΑΙ με έναν (και μοναδικό) διαγωνιζόμενο, ΚΑΙ με την «συνηθισμένη» έκπτωση…

Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Alexandre Lemoine/observateur_continental , 17.05.2022
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Το Συμβούλιο της Ευρώπης αποφάσισε να μην ενσωματώσει τη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου, που δεν αναγνωρίζεται καν από όλες τις χώρες της ΕΕ.

Ο Πρεσβευτής της Γαλλίας στη Σερβία Πιέρ Κοσάρντ δήλωσε στη Nova στις 13 Μαΐου ότι η χώρα του δεν πρόκειται να στηρίξει τις μονομερείς κινήσεις του Κοσσυφοπεδίου χωρίς την έγκριση της Σερβίας για ένταξη σε αυτή τη διεθνή Ευρωπαϊκή δομή. Εκτός από τη Γαλλία, παρόμοια θέση υιοθετούν η Ισπανία, η Ελλάδα, η Κύπρος, η Μολδαβία, η Σλοβακία, η Ρουμανία, η Γεωργία και, φυσικά, η Σερβία.

Ας θυμηθούμε τα γεγονότα. Στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, στο πλαίσιο γενικής κλιμάκωσης στην Ευρώπη που συνδέεται με τη σύγκρουση στην Ουκρανία, το Κοσσυφοπέδιο υπέβαλε αίτημα ένταξης στο Συμβούλιο της Ευρώπης, κάτι που αποτελεί παράβαση των συμφωνιών Βρυξελλών και Ουάσινγκτον. Με αυτή την ενέργεια, η Πρίστινα διέκοψε τις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται για αρκετά χρόνια με το Βελιγράδι έτοιμο να συμβιβαστεί: Η Σερβία ήταν έτοιμη να εξετάσει τις διαφορετικές επιλογές για διευθέτηση της σύγκρουσης μέχρι την οριοθέτηση των εδαφών με μια πραγματική ανταλλαγή του βόρειου Κοσσυφοπεδίου για δύο κοινότητες στη νότια Σερβία όπου ζει η απόλυτη πλειοψηφία των Αλβανών.

Η τελευταία φορά που η αυτοαποκαλούμενη δημοκρατία προσπάθησε να επιβληθεί στη διεθνή σκηνή το 2019, όταν το Κοσσυφοπέδιο επιδίωξε να ενσωματώσει την Ιντερπόλ και την Unesco, αλλά ήταν φιάσκο και στις δύο περιπτώσεις. Η εκστρατεία που ξεκίνησε το Βελιγράδι για την ακύρωση της αναγνώρισης αυτής της πρώην νότιας επαρχίας απέδωσε καρπούς: Περισσότερα από 10 αφρικανικά κράτη έχουν αντιστρέψει την απόφασή τους. Και μετά από μια συνάντηση στην Ουάσιγκτον με τον Ντόναλντ Τραμπ και την υπόσχεση να αναγνωριστεί η Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, το Κοσσυφοπέδιο έχασε σοβαρά τις θέσεις του στον ισλαμικό κόσμο, ο οποίος σχεδόν χρησίμευσε ως πρόσχημα για τη μη αναγνώρισή του από τον Αραβικό Σύνδεσμο.

Η Συμφωνία των Βρυξελλών του 2012 ήταν μια «συμφωνία κυρίων» (που παραβιάζεται τακτικά) ως εξής: η Σερβία δεν ξεκινά τη διαδικασία απόσυρσης της αναγνώρισης και σε αντάλλαγμα το Κοσσυφοπέδιο δεν επιδιώκει να ενσωματώσει διαφορετικούς διεθνείς οργανισμούς. Αυτή η συμφωνία λειτουργούσε με σοβαρές δυσλειτουργίες.

Μετά από έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Σερβίας στις 13 Μαΐου, ο υπουργός Εξωτερικών της Σερβίας Νικόλα Σελάκοβιτς τοποθέτησε άλλες τέσσερις ανακλήσεις αναγνώρισης στο τραπέζι του προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Δεν διευκρίνισε ποιες χώρες ήταν παραπέμποντας το ερώτημα στον αρχηγό του σερβικού κράτους. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την Αίγυπτο, όταν ήδη δεκαπέντε χώρες βρίσκονται ήδη στον κατάλογο ανακλήσεων.

Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: από τις 13 Μαΐου 2022, το Κοσσυφοπέδιο δεν αναγνωρίζεται πλέον από την πλειονότητα των χωρών μελών του ΟΗΕ. Πριν από αυτό, υπήρχαν 98 χώρες που αναγνώρισαν το Κοσσυφοπέδιο έναντι 95. Επί του παρόντος, υπάρχουν 94 και 99 χώρες αντίστοιχα.

Το ενδεχόμενο ένταξης του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης αναφέρθηκε στα τέλη Απριλίου από τον γερμανικό Τύπο. Συγκεκριμένα, η εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung στο άρθρο της με τίτλο «Η Ρωσία βγαίνει, το Κοσσυφοπέδιο εισέρχεται» προτρέπει ευθέως: «Αυτή είναι η καλύτερη στιγμή για την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης» δεδομένης της απουσίας της Ρωσίας, η οποία αναγκαστικά θα την εναντιωνόταν. Δεδομένου ότι η Ρωσία δεν είναι εκεί, τα εμπόδια αίρονται. (Η συμμετοχή της Ρωσίας στο Συμβούλιο της ΕΕ αναστέλλεται τον Μάρτιο).

Ποιο θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα μιας τόσο βιαστικής και απερίσκεπτης απόφασης; Πάνω απ' όλα, η ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης θα σημάνει το τέλος των ψευδαισθήσεων σχετικά με τις Ευρωπαϊκές προοπτικές του Βελιγραδίου. Σε μια κατάσταση όπου ακόμη και η αυτονομία του Κοσσόβου που δεν αναγνωρίζεται από την ΕΕ γίνεται πλήρες μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης και οι Ευρωπαίοι μιλούν σοβαρά για τις προοπτικές ενσωμάτωσης της Ουκρανίας, καθίσταται σαφές ότι όλες οι άλλες υποψήφιες χώρες των Βαλκανίων έχουν ξεχαστεί. Η Σερβία, η Βόρεια Μακεδονία, η Αλβανία, το Μαυροβούνιο και η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, έχοντας κοινά σύνορα με την ΕΕ, οι οποίες έχουν δημιουργήσει το δικό τους «μίνι Σένγκεν» (εκτός από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη) σε αντίθεση με το Κοσσυφοπέδιο, έχουν παραμείνει αποκομμένες από την Ευρώπη.

Η έλλειψη προοπτικών για ένταξη στην ΕΕ στο πλαίσιο μιας οικονομίας με ενεργή ανάπτυξη στην περιοχή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα δύο μέτρων και δύο σταθμών για τη Σερβία. Σύμφωνα με ανεπίσημα δημοσιεύματα, η συζήτηση για τις ευρωπαϊκές προοπτικές είναι πλέον δυνατή μόνο μετά την ένταξη στις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, κάτι που δεν θα κάνουν ο Σέρβος ηγέτης Αλεξάνταρ Βούτσιτς και ο Βόσνιος ομόλογός του Μίλοραντ Ντόντικ.

Αν και η «δοκιμαστική βολή» για το θέμα του Κοσσυφοπεδίου εντός του Συμβουλίου της Ευρώπης δεν είναι παρά ένα νέο μήνυμα που έστειλε ο «μεγάλος αδελφός» στον Αλεξάνταρ Βούτσιτς πολύ σίγουρος για τον εαυτό του. Εν τω μεταξύ, στην ίδια τη Σερβία, για πρώτη φορά στην ιστορία, η πλειονότητα του πληθυσμού (56%) αντιτίθεται στην ένταξη στην ΕΕ.

Τουλάχιστον πέντε χώρες μέλη της ΕΕ δεν αναγνωρίζουν το Κοσσυφοπέδιο λόγω της παρουσίας στο έδαφός τους δυνητικά αποσχιστικών περιοχών: Ισπανία (Καταλονία), Ρουμανία (Τρανσυλβανία), Σλοβακία (νότια Σλοβακία), Ελλάδα και Κύπρος (Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου). Πώς θα αναγνωρίσουν οι Έλληνες ή οι Ισπανοί το Κοσσυφοπέδιο; Το Βερολίνο με τη νέα καγκελάριο του επιδιώκει να καταπνίξει τη γνώμη τους, προδίδοντας την ισάξια θέση του ως «παρατηρητή των Βαλκανίων» υπό την Άνγκελα Μέρκελ, καθώς και το Λονδίνο, το οποίο έχει σαφώς αποφασίσει να αναζωπυρώσει τις συγκρούσεις που υποκαίουν στα Βαλκάνια. Τώρα όλα εξαρτώνται από τη σερβική υπομονή και την εθνική βούληση να πάει ενάντια στον άνεμο.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Pierre Olivier., Reseau International,18-5-22
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Σύμφωνα με το Bloomberg, 20 ευρωπαϊκές εταιρείες έχουν ήδη ανοίξει λογαριασμούς με την GazpromBank για να πληρώσουν για ρωσικό αέριο μετατρέποντας τα ευρώ σε ρούβλια. Και 4 έχουν ήδη κάνει την πληρωμή σε ρούβλια!

Πράγματι, ο χρόνος εξαντλείται, οι όροι πληρωμής για τις αποστολές Απριλίου, για τους κύριους αγοραστές στη Δυτική Ευρώπη, πλησιάζουν αυτόν τον μήνα.

Στις 11 Μαΐου, ο Ιταλός πρωθυπουργός ανακοίνωσε ακόμη ότι η Γερμανία είχε ήδη αρχίσει να πληρώνει για ρωσικό αέριο σε ρούβλια. Επιπλέον, οι γερμανικές δαπάνες για εισαγωγές εμπορευμάτων από τη Ρωσία αυξήθηκαν κατά 77,7% το Μάρτιο (ή 4,4 δισεκατομμύρια ευρώ). Και τα στοιχεία της οφείλονται στην άνοδο των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου...

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή της Φον Ντερ Λάιεν το φυσά και δεν κρυώνει… Αλλά για να μην φαίνεται να έχει αποδεχθεί την πραγματικότητα, η Επιτροπή ανακοινώνει ότι εκπόνησε ένα σχέδιο για την αγορά φυσικού αερίου από τη Ρωσία που δεν θα παραβίαζε τις κυρώσεις. Το εκτελεστικό όργανο της ΕΕ σε κλειστή συνεδρίαση επέτρεψε στις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών να ανοίξουν λογαριασμούς ρούβλια με την GazpromBank για την αγορά ρωσικού αερίου.

Είναι το παραμύθι του Βασιλιά Ουμπού: Η Επιτροπή ανακοινώνει ότι επιτρέπει στις εταιρείες να παρακάμψουν το δικό της εμπάργκο στο νέο σύστημα πληρωμών φυσικού αερίου που επιβλήθηκε από τη Ρωσία!

Ως εκ τούτου, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγκάζεται να επιτρέψει στους εισαγωγείς φυσικού αερίου να παραβιάζουν τις δικές της κυρώσεις κατά την αγορά καυσίμων στη Ρωσία, ικανοποιώντας τις απαιτήσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν για χρήση του νέου συστήματος πληρωμών: άνοιγμα λογαριασμού στην GazpromBank. Το τελευταίο λαμβάνει τις πληρωμές στο νόμισμα του συμβολαίου (ευρώ, δολάρια, γουάν..), τις μετατρέπει σε ρούβλια και τις μεταφέρει στην Gazprom.

Για να μην χάσουν την ψυχραιμία τους, η Επιτροπή αναμένει από τις εταιρείες φυσικού αερίου να προβούν σε σαφή δήλωση ότι θεωρούν ότι οι υποχρεώσεις τους εκπληρώνονται όταν πληρώνουν σε ευρώ ή δολάρια σύμφωνα με τις υφιστάμενες συμβάσεις.

Αυτά απέχουν πολύ από όλες τις κατηγορηματικές δηλώσεις των ηγετών των χωρών του δυτικού στρατοπέδου ότι «δεν θα πλήρωναν για ρωσικό αέριο σε ρούβλια»

. Σήμερα όλα αυτά τα βαποράκια προτιμούν να μην σχολιάζουν την κατάσταση έτσι ώστε να μην μοιάζει με συνθηκολόγηση εν μέσω εκστρατείας στον κύριο του Κρεμλίνου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Zero Hedge,MAY 01, 2022
Authored by Pepe Escobar via The Cradle,
Μετάφραση :Μ Στυλιανού

Οι Δυτικοευρωπαίοι βλέπουν τους Ορθόδοξους και ανατολικούς Χριστιανούς ως σατράπες και ένα μάτσο λαθρέμπορους, ενώ οι Ορθόδοξοι θεωρούν τους Σταυροφόρους ως βάρβαρους σφετεριστές λυσασμένους για την παγκόσμια κατάκτηση...

Ο Χριστιανισμός, για άλλη μια φορά, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πολιτιστικής μάχης - αυτή τη φορά μεταξύ των ίδιων των Χριστιανών.

Κάτω από μια πανταχού παρούσα, τοξική ατμόσφαιρα γνωστικής δυσαρέσκειας βυθισμένης στη ρωσοφοβία, είναι απολύτως αδύνατο να έχουμε μια ουσιαστική συζήτηση για τα λεπτότερα σημεία της ρωσικής ιστορίας και πολιτισμού σε όλο το χώρο του ΝΑΤΟ - ένα φαινόμενο που βιώνω πίσω στο Παρίσι αυτή τη στιγμή, φρέσκος από μια μακρά διαμονή στην Κωνσταντινούπολη.

Στην καλύτερη περίπτωση, σε μια εμφάνιση πολιτισμένου διαλόγου, η Ρωσία περιφρονείται στην αναγωγική άποψη μιας απειλητικής, παράλογης, συνεχώς διευρυνόμενης αυτοκρατορίας – μια πολύ πιο κακή εκδοχή της Αρχαίας Ρώμης, της Περσίας, της Οθωμανικής Τουρκίας ή της Μουγκάλ Ινδίας.

Η πτώση της ΕΣΣΔ πριν από λίγο περισσότερο από τρεις δεκαετίες οδήγησε τη Ρωσία τρεις αιώνες πίσω – στα σύνορά της τον 17ο αιώνα. Η Ρωσία, ιστορικά, είχε ερμηνευθεί ως κοσμική αυτοκρατορία – τεράστια, πολλαπλή και πολυεθνική. Όλα αυτά ενημερώνονται από την ιστορία, πολύ ζωντανά ακόμα και σήμερα στο ρωσικό συλλογικό υποσυνείδητο.

Όταν ξεκίνησε η Επιχείρηση Ζ ήμουν στην Κωνσταντινούπολη – τη Δεύτερη Ρώμη. Πέρασα ένα σημαντικό χρονικό διάστημα από τις βραδινές μου βόλτες γύρω από την Αγία Σοφία αναλογιζόμενος τους ιστορικούς συσχετισμούς της Δεύτερης Ρώμης με την Τρίτη Ρώμη – η οποία τυχαίνει να είναι η Μόσχα, καθώς η ιδέα πρωτοαναφέρθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα.

Αργότερα, πίσω στο Παρίσι, η εξορία σε μονόλογο φαινόταν αναπόφευκτη μέχρι που ένας ακαδημαϊκός μου υπέδειξε κάποια ουσία, αν και σε μεγάλο βαθμό διαστρεβλωμένη από την πολιτική ορθότητα, διαθέσιμη στο γαλλικό περιοδικό Historia.

Υπάρχει τουλάχιστον μια προσπάθεια να συζητήσουμε για την Τρίτη Ρώμη. Η σημασία της έννοιας ήταν αρχικά θρησκευτική πριν γίνει πολιτική – συμπυκνώνοντας την παρόρμηση της Ρωσίας να καταστεί ηγέτιδα του ορθόδοξου κόσμου απέναντι στον καθολικισμό. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό και στο πλαίσιο των πανσλαβικών θεωριών που ξεφυτρώνουν κάτω από τον πρώτο Romanov και στη συνέχεια φτάνουν στο απόγειό τους τον 19ο αιώνα.

Ο Ευρασιανισμός – και οι διάφορες παραλλαγές του – αντιμετωπίζει την πολύπλοκη ρωσική ταυτότητα ως διπρόσωπη, μεταξύ ανατολής και δύσης. Οι δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες απλά δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αυτές οι ιδέες – που εμπλουτίζουν ποικίλες μορφές ρωσικού εθνικισμού – δεν συνεπάγονται εχθρότητα προς τη «φωτισμένη» Ευρώπη, αλλά επιβεβαίωση της διαφοράς (θα μπορούσαν να μάθουν λίγο διαβάζοντας περισσότερο Gilles Deleuze για αυτό το θέμα). Ο Ευρασιανισμός επηρεάζει επίσης τις στενότερες σχέσεις με την Κεντρική Ασία και τις απαραίτητες συμμαχίες, σε διάφορους βαθμούς, με την Κίνα και την Τουρκία.

Μια μπερδεμένη φιλελεύθερη Δύση παραμένει όμηρος μιας δίνης ρωσικών εικόνων που δεν μπορεί να αποκωδικοποιήσει σωστά – από τον δικέφαλο αετό, που είναι το σύμβολο του ρωσικού κράτους από τον Μέγα Πέτρο, μέχρι τους καθεδρικούς ναούς του Κρεμλίνου, την ακρόπολη της Αγίας Πετρούπολης, τον Κόκκινο Στρατό που εισήλθε στο Βερολίνο το 1945, τις παρελάσεις της 9ης Μαΐου και ιστορικές φιγούρες από τον Ιβάν τον Τρομερό μέχρι τον Πέτρο τον Μέγα. Στην καλύτερη περίπτωση – και μιλάμε για «ειδικούς» ακαδημαϊκού επιπέδου – προσδιορίζουν όλα τα παραπάνω ως «φανταχτερές και συγκεχυμένες» εικόνες.

Το χριστιανικό/ορθόδοξο χάσμα

Η ίδια η φαινομενικά μονολιθική φιλελεύθερη Δύση δεν μπορεί επίσης να γίνει κατανοητή εάν ξεχάσουμε πώς, ιστορικά, η Ευρώπη είναι επίσης ένα δικέφαλο θηρίο: ΄Ενα κεφάλι μπορεί να εντοπιστεί από τον Κορονοϊό μέχρι την απαίσια μηχανή ευρωκρατών των Βρυξελλών· και το άλλο προέρχεται από την Αθήνα και τη Ρώμη, και μέσω Βυζαντίου/Κωνσταντινούπολης (η Δεύτερη Ρώμη) φτάνει μέχρι τη Μόσχα (την Τρίτη Ρώμη).

Η Λατινική Ευρώπη, για τους Ορθοδόξους, θεωρείται υβριδικός σφετεριστής, κηρύττοντας έναν διαστρεβλωμένο Χριστιανισμό που αναφέρεται μόνο στον Άγιο Αυγουστίνο, ασκώντας παράλογες τελετές και παραμελώντας το πολύ σημαντικό Άγιο Πνεύμα. Η Ευρώπη των Χριστιανών Παπών εφηύρε αυτό που θεωρείται ιστορική Ύδρα – Βυζάντιο – όπου οι Βυζαντινοί ήταν στην πραγματικότητα Έλληνες που ζούσαν κάτω από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Οι Δυτικοευρωπαίοι από την πλευρά τους βλέπουν τους Ορθόδοξους και τους Χριστιανούς από την Ανατολή (δείτε πώς εγκαταλείφθηκαν από τη Δύση στη Συρία υπό το ISIS και την Αλ Κάιντα) ως σατράπες και ένα μάτσο λαθρέμποροι– ενώ οι Ορθόδοξοι θεωρούν τους Σταυροφόρους, τους Τευτονικούς σταυροφόρους και τους Ιησουίτες – σωστά, πρέπει να πούμε – ως βάρβαρους σφετεριστές επιδιδόμενους στην παγκόσμια κατάκτηση.

Στον ορθόδοξο κόσμο, ένα σημαντικό τραύμα είναι η τέταρτη Σταυροφορία το 1204 που κατέστρεψε εντελώς την Κωνσταντινούπολη. Οι Φράγκοι ιππότες έτυχε να καταστρέψουν-λεηλατήσουν την πιο εκθαμβωτική μητρόπολη του κόσμου, η οποία συγκέντρωνε τότε όλα τα πλούτη από την Ασία.

Αυτός είναι ο ορισμός της πολιτιστικής γενοκτονίας. Οι Φράγκοι έτυχε επίσης να ευθυγραμμιστούν με κάποιους διαβόητους κατά συρροή ληστο-πειρατές: τους Ενετούς. Δεν είναι περίεργο, από εκείνη την ιστορική συγκυρία και μετά, γεννήθηκε ένα σλόγκαν: «Καλύτερα το τουρμπάνι του Σουλτάνου από την τιάρα του Πάπα».

Έτσι, από τον 8ο αιώνα, η Καρολίνια και η Βυζαντινή Ευρώπη ήταν de facto σε πόλεμο κατά μήκος ενός Σιδηρού Παραπετάσματος από τη Βαλτική στη Μεσόγειο (συγκρίνετε το με το αναδυόμενο Νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα του Ψυχρού Πολέμου 2.0). Μετά τις βάρβαρες εισβολές, δεν μιλούσαν ούτε την ίδια γλώσσα ούτε εξασκούσαν την ίδια γραφή, τελετουργία ή θεολογία.

Αυτό το σχίσμα, σημαντικά, επίσης δίχασε την Ουκρανία . Η Δυτική ήταν καθολική – το 15% των Ουνιτών και το 3% των Λατίνων – και στο κέντρο και στα ανατολικά, το 70% ορθόδοξοι, οι οποίοι έγιναν ηγεμονικοί τον 20ο αιώνα μετά την εξάλειψη των εβραϊκών μειονοτήτων κυρίως από τους Waffen-SS της μεραρχίας της Γαλικίας, τους προδρόμους του αζοφικού τάγματος της Ουκρανίας.

Η Κωνσταντινούπολη, ακόμη και σε παρακμή, κατάφερε να κάνει ένα εξελιγμένο γεωστρατηγικό παιχνίδι για να αποπλανήσει τους Σλάβους, στοιχηματίζοντας στο Muscovy εναντίον του καθολικού πολωνο-λιθουανικού συνδυασμού. Η πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453 επέτρεψε στον Μόσκοβο να καταγγείλει την προδοσία εκείνων των Ελλήνων και των Βυζαντινών Αρμενίων (Ουνιτών)που συσπειρώθηκαν γύρω από τον Ρωμαίο Πάπα, επειδή ήθελαν απεγνωσμένα έναν επανενωμένο Χριστιανισμό.

Στη συνέχεια, η Ρωσία καταλήγει να αποτελεί το μοναδικό Ορθόδοξο έθνος που δεν περιήλθε στην Οθωμανική κυριαρχία. Η Μόσχα θεωρεί τον εαυτό της – ως Βυζάντιο – ως μια μοναδική συμφωνία μεταξύ πνευματικών και ιστορικών δυνάμεων.

Η Τρίτη Ρώμη γίνεται μια πολιτική έννοια μόνο τον 19ο αιώνα – αφού ο Μέγας Πέτρος και η Αικατερίνη η Μεγάλη είχαν επεκτείνει σε μεγάλο βαθμό τη ρωσική εξουσία. Οι βασικές έννοιες της Ρωσίας, της Αυτοκρατορίας και της Ορθοδοξίας συγχωνεύονται. Αυτό σημαίνει πάντα ότι η Ρωσία χρειάζεται ένα «εγγύς εξωτερικό» – και αυτό έχει ομοιότητες με το όραμα του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν (το οποίο, σημαντικά, δεν είναι αυτοκρατορικό, αλλά πολιτιστικό).

Καθώς ο απέραντος ρωσικός χώρος βρίσκεται σε συνεχή διαμόρφωση εδώ και αιώνες, αυτό συνεπάγεται επίσης τον κεντρικό ρόλο της έννοιας της περικύκλωσης. Κάθε Ρώσος γνωρίζει πολύ καλά την εδαφική ευπάθεια (θυμηθείτε, για αρχή, ο Ναπολέων και ο Χίτλερ). Μόλις παραβιαστεί η δυτική παραμεθόρια περιοχή, είναι μια εύκολη διαδρομή μέχρι τη Μόσχα. Έτσι, αυτή η πολύ ασταθής γραμμή πρέπει να προστατευθεί. Ο τρέχων συσχετισμός είναι η πραγματική απειλή της Ουκρανίας να φιλοξενήσει βάσεις του ΝΑΤΟ.

Προς Οδησσό

Με την πτώση της ΕΣΣΔ, η Ρωσία βρέθηκε σε γεωπολιτική κατάσταση που αντιμετωπίστηκε για τελευταία φορά τον 17ο αιώνα. Η αργή και επίπονη ανοικοδόμηση είχε ως αιχμή του δόρατος δύο μέτωπα: την KGB – αργότερα FSB – και την ορθόδοξη εκκλησία. Η μεγαλύτερη αλληλεπίδραση μεταξύ του Ορθόδοξου κλήρου και του Κρεμλίνου πραγματοποιήθηκε από τον Πατριάρχη Κύριλλο – ο οποίος αργότερα έγινε υπουργός Θρησκευτικών Υποθέσεων του Πούτιν.

Η Ουκρανία από την πλευρά της είχε γίνει de facto προτεκτοράτο της Μόσχας το 1654 σύμφωνα με τη Συνθήκη του Περεγιασλάβ: πολύ περισσότερο από μια στρατηγική συμμαχία, ήταν μια φυσική συγχώνευση, σε εξέλιξη για αιώνες από δύο ορθόδοξα σλαβικά έθνη.

Στη συνέχεια, η Ουκρανία βρίσκεται σε ρωσική τροχιά. Η ρωσική κυριαρχία επεκτείνεται μέχρι το 1764, όταν ο τελευταίος Ουκρανός hetman (αρχιστράτηγος) εκθρονίζεται επίσημα από την Αικατερίνη τη Μεγάλη: τότε είναι που η Ουκρανία γίνεται επαρχία της ρωσικής αυτοκρατορίας.

Όπως κατέστησε σαφές ο Πούτιν αυτή την εβδομάδα: «Η Ρωσία δεν μπορεί να επιτρέψει τη δημιουργία αντιρωσικών εδαφών σε όλη τη χώρα». Η επιχείρηση Ζ θα περιλαμβάνει αναπόφευκτα την Οδησσό, που ιδρύθηκε το 1794 από την Αικατερίνη τη Μεγάλη.

Οι Ρώσοι εκείνη την εποχή είχαν μόλις εκδιώξει τους Οθωμανούς από τα βορειοδυτικά της Μαύρης Θάλασσας, η οποία είχε διοικηθεί διαδοχικά από Γότθους, Μπουλγκάρ, Ούγγρους και στη συνέχεια τουρκικούς λαούς – μέχρι τους Τατάρους. Η Οδησσός στην αρχή ήταν λακωνική, είτε το πιστεύετε είτε όχι, από Ρουμάνους που ενθαρρύνθηκαν να εγκατασταθούν εκεί από τους Οθωμανούς σουλτάνους μετά τον 16ο αιώνα.

Η Αικατερίνη επέλεξε ένα ελληνικό όνομα για την πόλη – η οποία στην αρχή δεν ήταν καθόλου σλαβική. Και όπως και η Αγία Πετρούπολη, που ιδρύθηκε έναν αιώνα νωρίτερα από τον Μέγα Πέτρο, η Οδησσός δεν σταμάτησε ποτέ να φλερτάρει με τη Δύση.

Ο Τσαρος Αλέξανδρος Α', στις αρχές του 19ου αιώνα, αποφασίζει να μετατρέψει την Οδησσό σε ένα μεγάλο εμπορικό λιμάνι – που αναπτύχθηκε από έναν Γάλλο, τον Δούκα του Ρισελιέ. Ήταν από το λιμάνι της Οδησσού που το ουκρανικό σιτάρι άρχισε να φτάνει στην Ευρώπη. Στα μέσα του 20ου αιώνα, η Οδησσός είναι πραγματικά πολυεθνική – αφού προσέλκυσε, μεταξύ άλλων, την ιδιοφυΐα του Πούσκιν.

Η Οδησσός δεν είναι Ουκρανική: είναι αναπόσπαστο μέρος της ρωσικής ψυχής. Και σύντομα οι δοκιμασίες και οι δοκιμασίες της ιστορίας θα την κάνουν και πάλι: ως ανεξάρτητη δημοκρατία· ως μέρος μιας συνομοσπονδίας Novorossiya· ή συνδεδεμένη με τη Ρωσική Ομοσπονδία. Ο λαός της Οδησσού θα αποφασίσει.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Γίνεται τόση συζήτηση σήμερα για τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, που κανείς δεν δίνει σημασία στις όλο και σοβαρότερες «κυρώσεις» που επιβάλλει η Φύση στους ανθρώπους, παντελώς αδιάφορη για τα καμώματά τους.

Φαίνεται ότι ζούμε την αρχή όχι ενός, αλλά δύο Αρμαγεδδώνων. Ο ένας είναι η σύγκρουση Ανατολής-Δύσης, που εμπεριέχει τη δυνατότητα καταστροφής της ανθρωπότητας, αν δεν οδηγηθεί σε κάποια συμβιβαστική λύση. Κάτι που, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν μοιάζει ουδείς να το επιδιώκει ή να το προσπαθεί στα σοβαρά. Ο δεύτερος Αρμαγεδδών είναι ο πόλεμος της ανθρωπότητας κατά της φύσης που θα οδηγήσει με βεβαιότητα στην καταστροφή της πρώτης, αν δεν φροντίσει πολύ γρήγορα να υποταγεί και να προσαρμοστεί στους όρους της δεύτερης.

Αδιαφορώντας παντελώς για το τι συμβαίνει στην Ουκρανία και ποιος έχει δίκιο στην εκεί διαμάχη, η Φύση διάλεξε πρόσφατα τέσσερις εβδομάδες την ινδική υποήπειρο για να δείξει στους ανθρώπους τι τους περιμένει εν είδει «Νεμέσεως» για τη συνεχιζόμενη, άνευ ορίων και περιορισμών, «Ύβρι» που συνιστά πλέον η ανθρώπινη δραστηριότητα, δηλαδή η κατασπατάληση του φυσικού κεφαλαίου μας.

«Οι καύσωνες της Ινδίας δοκιμάζουν τα όρια της ανθρώπινης επιβίωσης», είναι ο τίτλος του άρθρου που αφιέρωσε το Bloοmberg στα «ακραία καιρικά φαινόμενα» που έπληξαν τον τελευταίο μήνα την ινδική υποήπειρο.

Πάνω από ενάμισι δισεκατομμύριο άνθρωποι, όσοι είναι οι κάτοικοι δηλαδή της ινδικής υποηπείρου, το αντελήφθησαν στο πετσί τους αυτό το νέο μάθημα της φύσης, που πρακτικά … κατήργησε την άνοιξη. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν έδωσε βέβαια καμία ιδιαίτερη σημασία, αφού όλη την ενέργεια και της Ανατολής και της Δύσης την έχει απορροφήσει τώρα το πώς η μία θα κάνει κακό στην άλλη και οι δύο στο παγκόσμιο κλίμα. Δυστυχώς όμως τα φαινόμενα αυτά δεν αφορούν μόνο την ινδική υποήπειρο, αφορούν όλο τον πλανήτη. Και σύμφωνα με τις επιστημονικές προβλέψεις δεν είναι μια σποραδική ακρότητα, αλλά κινδυνεύουν να αποτελέσουν μια όλο και επιδεινούμενη «κανονικότητα».

50 βαθμοί Κελσίου

Στο Μπαλουχιστάν του Πακιστάν, οι κάτοικοι δεν είχαν πάντως την «πολυτέλεια» να ασχολούνται με τον πόλεμο στην Ουκρανία, καθώς η επαρχία τους έγινε μια από τις πιο ζεστές περιοχές στον πλανήτη, με τη θερμοκρασία να φτάνει σχεδόν τους 50 βαθμούς Κελσίου. Οι κάτοικοι παρέμειναν αναγκαστικά στα σπίτια τους, μην μπορώντας να εργασθούν εκτός σπιτιού, παρά μόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας που πέφτει κάπως η θερμοκρασία, ενώ αντιμετώπισαν ταυτόχρονα σοβαρές ελλείψεις νερού και ενέργειας. Πέρυσι, η ίδια περιοχή είχε επίσης πληγεί από την κλιματική αλλαγή με τη θερμοκρασία τον Μάιο να πιάνει το ρεκόρ των 54 βαθμών.

Στο Νέο Δελχί, την πρωτεύουσα της Ινδίας, ήταν σαν η πόλη να φλεγόταν. Η ζέστη ερχόταν σαν διαδοχικές πύρινες σφαίρες από τους δρόμους και το νερό της βρύσης ήταν τόσο ζεστό που δεν μπορούσες να το αγγίξεις. Την ημέρα η θερμοκρασία έφτανε τους 44 βαθμούς και τη νύχτα δεν έπεφτε συχνά κάτω από τους 30 (η πτώση της νυκτερινής θερμοκρασίας έχει κρίσιμη σημασία για τη συνολική αντοχή των ανθρώπων. Μεγάλες πόλεις πολύ άσχημα κτισμένες, όπως η Αθήνα, έχουν μεγάλη θερμοχωρητικότητα και η θερμοκρασία δεν πέφτει τη νύχτα, ενώ οι απαράδεκτα στενοί δρόμοι δεν επιτρέπουν την επαρκή μεταφορά θερμότητας από τα κτίσματα με τη ροή των ανέμων).

Ένας τεράστιος ΧΥΤΑ στα περίχωρα της ινδικής πρωτεύουσας γεμάτος εκατομμύρια τόνους σκουπιδιών πήρε φωτιά από μόνος του και συνέχισε να σιγοκαίει επί μία εβδομάδα προσθέτοντας τις αναθυμιάσεις του στον επικίνδυνα μολυσμένο αέρα του Νέου Δελχί.

Το κύμα της ζέστης ενέτεινε τις μαζικές ελλείψεις ενέργειας και στην Ινδία και στο Πακιστάν, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να μην έχουν ηλεκτρικό ρεύμα πολλές ώρες της μέρας και να μη μπορούν να δουλέψουν τα κλιματιστικά και τα ψυγεία.

Οι καλοκαιρινές ζέστες έφτασαν φέτος δύο μήνες νωρίτερα από το συνηθισμένο και πολλούς μήνες προτού φυσήξουν οι μουσώνες που αφαιρούν ένα μέρος της θερμότητας. Η βορειοδυτική και η κεντρική Ινδία πέρασαν τον πιο ζεστό Απρίλη των τελευταίων 122 χρόνων, ενώ στο Τζαλαλαμπάντ του Πακιστάν η θερμοκρασία έφτασε τους 49 βαθμούς, μία από τις υψηλότερες θερμοκρασίες που έχουν σημειωθεί Απρίλιο σε όλο τον πλανήτη.

Καταστροφή στη γεωργία

Το κύμα της ζέστης έχει ήδη καταστροφικές συνέπειες στις σοδειές, περιλαμβανομένου του σιταριού και διαφόρων φρούτων και λαχανικών. Σε μερικές περιοχές η σοδειά του σιταριού ήταν η μισή του αναμενόμενου, γεγονός που, σε συνδυασμό με την μείωση της προσφοράς σιτηρών λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, δημιουργεί φόβους για έλλειψη αυτής της βασικής τροφής.

Η διάσημη για τις μηλιές και τις ροδακινιές της επαρχία Μασούνγκ του Μπαλουχιστάν είδε να καταστρέφονται οι σοδειές της. Τα δέντρα άνθισαν ένα μήνα πριν το κανονικό και μετά οι ανθοί ξεράθηκαν από την ασυνήθιστα έντονη ξηρασία χωρίς να δώσουν καρπούς. Οι αγρότες καταστράφηκαν οικονομικά.

Η υπουργός Κλίματος του Πακιστάν Sherry Rehman, δήλωσε στον βρετανικό Guardian ότι η χώρα της αντιμετωπίζει «υπαρξιακή κρίση» εξαιτίας των έκτακτων καιρικών φαινομένων, καθώς μάλιστα το κύμα ζέστης, εκτός των άλλων, οδηγεί σε λιώσιμο των παγετώνων στα βόρεια της χώρας με πρωτοφανή ταχύτητα, απειλώντας με πλημμύρες, ενώ η υψηλή ζέστη προκαλεί ταυτόχρονα και έλλειψη υδάτινων πόρων.

Η Rehman δήλωσε ότι ο καύσωνας που έπληξε την ευρύτερη περιοχή πρέπει να αποτελέσει προειδοποίηση αφύπνισης για την παγκόσμια κοινότητα: «το κλίμα και τα καιρικά φαινόμενα ήρθαν για να μείνουν και μπορούν μόνο να εντατικοποιηθούν, αν οι ηγέτες της ανθρωπότητας δεν δράσουν τώρα».

ΠΜΟ: Υπεύθυνη η κλιματική αλλαγή

Σε ανακοίνωσή του, ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός υπογραμμίζει ότι οι παρατηρηθείσες θερμοκρασίες στην Ινδία και το Πακιστάν συνάδουν «με ό,τι περιμένουμε από την κλιματική αλλαγή. Τα κύματα ζέστης είναι πιο συχνά και έντονα και αρχίζουν πιο νωρίς σε σχέση με το παρελθόν». Σύμφωνα με τους μετεωρολογικούς ορισμούς, ένας καύσων (heat wave) υφίσταται όταν η μέγιστη θερμοκρασία υπερβαίνει τους 40 βαθμούς και είναι τουλάχιστο 4,5 πάνω από το κανονικό.

Σύμφωνα με δορυφορικές παρατηρήσεις της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας, οι επιφανειακές θερμοκρασίες σε ορισμένα τμήματα της βορειοδυτικής Ινδίας υπερέβησαν τους 60 βαθμούς, γεγονός πρωτοφανές για αυτή την εποχή, όταν οι συνήθεις θερμοκρασίες επιφανείας στις περιοχές αυτές κυμαίνονται μεταξύ 45 και 55 βαθμών.

Υγρασία: ο κρίσιμος παράγοντας

Πιο κρίσιμος από τη θερμοκρασία είναι ο σύνθετος δείκτης «wet-bulb temperature», που συνδυάζει τις τιμές θερμοκρασίας και υγρασίας για να δείξει πόση εξάτμιση μπορεί να γίνει σε δοσμένη κατάσταση και άρα πόση θερμότητα μπορεί να αποβληθεί μέσω της εφίδρωσης. Όσο πιο ψηλή είναι η θερμοκρασία, τόσο μικρότερη πρέπει να είναι η υγρασία για να διατηρείται σε ανεκτά επίπεδα η wet-bulb temperature.

Σε wet-bulb temperatures άνω των 35 βαθμών, δεν μπορούμε να αποβάλουμε τη θερμότητα και μπορεί να υποστούμε ενδεχομένως θανάσιμη καρδιακή προσβολή μετά από μερικές ώρες έκθεσης, ακόμα και αν καθόμαστε στη σκιά και ρίχνουμε νερό. Ανάλογα αποτελέσματα μπορούν να σημειωθούν σε ανθρώπους που εργάζονται εκτός κτιρίων ακόμα και με wet bulb temperatures άνω των 32 βαθμών. Είχαμε περιπτώσεις που σημειώθηκαν δεκάδες χιλιάδες θάνατοι στους ευρωπαϊκούς και ρωσικούς καύσωνες του 2003 και του 2010 αντίστοιχα, ακόμα και με wet bulb temperatures 28 βαθμών.

Όταν τα σπάνια γίνονται συχνά

Στο παρελθόν τέτοια φαινόμενα θεωρούνταν εξαιρετικά σπάνια, με δεδομένο ότι συνήθως η υγρασία πέφτει όταν ανεβαίνει η θερμοκρασία. Μια μελέτη του 2018 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, στο «υπάρχον κλίμα σχεδόν ποτέ» δεν έχουμε wet bulb temperatures άνω των 35 βαθμών. Δυστυχώς όμως το «υπάρχον κλίμα» παύει να υπάρχει. Μια προσεκτική μελέτη των παρατηρήσεων από μετεωρολογικούς σταθμούς που έγινε το 2020 υποστηρίζει ότι ήδη τέτοιες καταστάσεις σημειώνονται σχετικά συχνά, ιδιαίτερα στην πολύ πυκνοκατοικημένη περιοχή από τον Κόλπο μέχρι το Πακιστάν και τη βορειοδυτική Ινδία.

Χωρίς κλιματιστικά

Η φτώχεια επιδεινώνει τα προβλήματα. Μόνο το 12% των 1,4 δισ. κατοίκων της Ινδίας διαθέτει αιρ κοντίσιον. Οι υπόλοιποι είναι στο έλεος των αυξανόμενων θερμοκρασιών και των καρδιακών προσβολών που τις συνοδεύουν. Αντίστοιχη κατάσταση επικρατεί και στο Πακιστάν. Όσο για τους εργάτες στους αγρούς, τα εργοστάσια και τις οικοδομές, ή αυτούς που καθαρίζουν τους δρόμους, δεν έχουν κανένα τρόπο διαφυγής.

Ήδη την πρώτη βδομάδα του Μαΐου διάφορες περιοχές της Ινδίας έφτασαν κοντά σε κρίσιμα επίπεδα wet-bulb temperatures, γλύτωσαν όμως τα χειρότερα γιατί δεν συνέπεσαν τα μέγιστα θερμοκρασίας κα υγρασίας. Μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου, η Καλκούτα, γνώρισε επίπεδα υγρασίας και θερμοκρασίας που, αν συνέπιπταν, θα ανέβαζαν τη wet-bulb temperatures στους 35 βαθμούς.

Ακόμα κι αποφεύχθηκε -τουλάχιστο μέχρι τώρα γιατί για να είμαστε βέβαιοι πρέπει να περιμένουμε την έναρξη των μουσσώνων τον Ιούνιο- ο κίνδυνος θα επαναλαμβάνεται σε κάθε εποχή και θα γίνεται μεγαλύτερος. Ο πλανήτης είναι άλλωστε τώρα στον κλιματικό κύκλο La Nina, που προκαλεί συνήθως ψυχρότερα καλοκαίρια στην Ινδία. Όταν περάσει στον El Nino, τα πράγματα θα αντιστραφούν και ο κίνδυνος θα μεγαλώσει.

Τα πράγματα χειροτερεύουν από την ανικανότητα της ινδικής κυβέρνησης και του κράτους να αντιμετωπίσουν μείζονες απειλές, όπως φάνηκε στην περίπτωση του κορονοϊού που οδήγησε σε πρωτοφανείς εκατόμβες θανάτων. Η χώρα διαθέτει ένα «Εθνικό πρόγραμμα δράσης για τις ασθένειες που συνδέονται με τη θερμοκρασία», που δεν φαίνεται όμως ιδιαίτερα επαρκές για να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Συστάσεις όπως το βρέξιμο των ταρατσών για να παραμένουν δροσερά τα κτίρια δεν φτάνουν για να αντιμετωπίσουν μεγάλο καύσωνα. Κι αν η ζέστη και η αυξημένη κατανάλωση για τα κλιματιστικά οδηγήσει σε παρατεταμένες διακοπές ηλεκτρικού, θα απειληθούν τα κέντρα υγείας και οι πιο ευάλωτοι πολίτες.

Πέρυσι, με τον κορονοϊό, οι πολίτες κατέφευγαν στα social media, ζητώντας απεγνωσμένα οξυγόνο και τα νοσοκομεία έδιωχναν ανθρώπους σε κρίσιμη κατάσταση, καθώς το υποχρηματοδοτούμενο σύστημα υγείας κατέρρεε υπό το βάρος δεκαετιών παραμέλησης. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι τουλάχιστο τέσσερα εκατομμύρια Ινδοί πέθαναν από την πανδημία και όχι οι 524.000 fatalities που ανακοίνωσε η κυβέρνηση.

Στην πραγματικότητα οι ινδικές αρχές δεν μέτρησαν ως όφειλαν τους νεκρούς από τον κορονοϊό, όπως δεν μετράνε και τους νεκρούς από τη ζέστη. Μη μετρώντας, υφίστανται και μικρότερη πίεση να λάβουν μέτρα.

Η περίπτωση της Ινδίας είναι χαρακτηριστική της βαθιάς αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε οικονομικά, κοινωνικά και οικολογικά προβλήματα, που δυσχεραίνει την αντιμετώπιση κάθε προβλήματος ξεχωριστά, όπως και την αντιμετώπισή τους σε εθνική ή περιφερειακή κλίμακα. Η σοβαρότητα και η περιπλοκότητα των προβλημάτων μοιάζει να υποδεικνύει την ανάγκη ενός σχεδιασμού σε παγκόσμια κλίματα.


Πίεση στα συστήματα ενέργειας

Οι υψηλές θερμοκρασίες άσκησαν πίεση στη ζήτηση ενέργειας στην Ινδία και στο Πακιστάν οδηγώντας σε πολύωρες διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ η Ινδία αντιμετωπίζει τη σοβαρότερη έλλειψη ενέργειας εδώ και έξι δεκαετίες.

Τα αποθέματα άνθρακα, το καύσιμο από το οποίο παράγεται το 70% της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας, είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο με κίνδυνο η χώρα να αντιμετωπίσει και νέα κρίση ενέργειας (κάτι που δεν εμπόδισε τις ΗΠΑ να της ζητήσουν να διακόψει τις εισαγωγές πετρελαίου από τη Ρωσία, κάτι που το Νέο Δελχί αρνήθηκε να κάνει).

ΥΓ. Είχαμε τελειώσει τη σύνταξη αυτού του άρθρου όταν πληροφορηθήκαμε την καταιγίδα σκόνης που έπληξε το Ιράκ και έστειλε 1.000 κατοίκους στα νοσοκομεία και τις πλημμύρες στο Κριγιζστάν. Και οι δύο χώρες είναι ιδιαίτερα τρωτές στην κλιματική αλλαγή.

Να υπενθυμίσουμε με την ευκαιρία και δια τα καθ’ ημάς, ότι η μεν Κύπρος ανήκει στην ευρύτερη γεωγραφική ζώνη της Μέσης Ανατολής, που κινδυνεύει να «αναφλεγεί» και η Ελλάδα στη νοτιοανατολική Ευρώπη, την πλέον απειλούμενη από την κλιματική αλλαγή σε όλη την ήπειρο.

Πηγή: www.amna.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Daniel Vanhove. Reseau International, 22-5-12

Επειδή κάποτε είναι δίκαιο, χρήσιμο -και διαφωτιστικό- να ακούγεται και η φωνή απλών πολιτών: 

Μετάφραση: Μ .Στυλιανού

Στην κ. Φον ντερ Λάιεν,

Ως ιδιώτης, ξέρω ότι η γνώμη μου δεν έχει σημασία για σας... Και ότι δεν ζυγίζει τίποτα στις αποφάσεις σας, αλλά σας την απευθύνω ούτως ή άλλως, έτσι ώστε να γνωρίζετε πόσο οργισμένοι είναι οι πολίτες των διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών και για να δείτε με πόση ελαφρότητα υποθηκεύεται η μοίρα τους από τα μέτρα που εσείς και οι συνάδελφοί σας αποφασίζετε να εφαρμόσετε από την κορυφή του πύργου ελεφαντοστού όπου ηγεμονεύετε.

Ως εκ τούτου, μετά από πολύ δισταγμό και αυτοσυγκράτηση, τελικά με θυμό και πικρία σας γράφω για τον πόλεμο που διεξάγεται κατά της Ρωσίας από όλες τις δυτικές δυνάμεις (ΗΠΑ – ΕΕ και τους συνήθεις υπάκουους και υποτακτικούς συμμάχους τους).

Πολλά θέματα και ζητήματα που εξετάστηκαν από την ευρωπαϊκή τεχνοκρατία στις Βρυξέλλες είχαν την τέχνη να εκνευρίζουν τους πολίτες των διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα τον τρόπο διαχείρισης της «υγειονομικής κρίσης C-19» και η οποία είναι μια πραγματική απάτη... Αλλά, σε αυτό το σημείο, οι πολίτες περιμένουν τις εν εξελίξει έρευνες, που ξεκίνησαν από έναν από τους συμπατριώτες σας -σίγουρα βαθύτερη έρευνα από την δική σας- τον δικηγόρο R. Fuellmich, με την ελπίδα ότι σύντομα θα συγκροτηθεί ένα δικαστήριο του τύπου «Νυρεμβέργη», έτσι ώστε όλοι όσοι ενέχονται σε αυτή την υπόθεση (και πιθανώς ότι δεν θα ξεφύγετε από αυτήν) να δικαστούν.

Όσο για τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, στις περισσότερες χώρες, οι πολίτες δεν ξεγελιούνται και γνωρίζουν ότι το ΝΑΤΟ (αυτή η πολεμική μηχανή που ευθύνεται για εκατομμύρια θανάτους μέσω των επεμβάσεών της σε όλο τον πλανήτη) είχε ως μοναδικό στόχο να έρθει όλο και πιο κοντά στα ρωσικά σύνορα, εκμεταλλευόμενη τα χρόνια αδυναμίας αυτής της μεγάλης χώρας.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες γνωρίζουν επίσης ότι οι συμφωνίες του Μινσκ, που υποτίθεται ότι θα εφάρμοζαν η Γερμανία και η Γαλλία, δεν ήταν ποτέ η προτεραιότητά σας, όταν ταυτόχρονα, αυτές οι χώρες (και άλλες) χρηματοδότησαν, όπλισαν και οργάνωσαν τον στρατό της ουκρανικής κυβέρνησης, στις τάξεις του οποίου προστέθηκαν αρκετοί ναζιστικοί πυρήνες.

Διαβάζω και ακούω γύρω μου όλο και περισσότερους Ευρωπαίους συμπολίτες να λένε δυνατά και καθαρά την ντροπή τους που ανήκουν τώρα σε αυτήν την ΕΕ - στην οποία δεν ανήκουν πλέον... Και αυτό σχετίζεται άμεσα με τις πολιτικές αποφάσεις που εσείς και οι συνάδελφοί σας (Ch. Michel και J. Borrell) έχετε λάβει σε αυτόν τον παράλογο πόλεμο.

Γιατί, σε αντίθεση με εσάς, οι Ευρωπαίοι πολίτες βιώνουν ήδη τις συνέπειες των παράλογων μέτρων σας στην καθημερινή τους ζωή... μετά την καταστροφική κρίση C-19!... και δεν έχουν ξεχάσει τα πολλά ψέματα που έχουν στιγματίσει την αμερικανική πολιτική στα αρχεία του Ιράκ, της Συρίας, της Υεμένης και ούτω καθεξής...

Σε αντίθεση με ό,τι νομίζετε, κυρία, οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν σας ακολουθούν σε αυτή την πολιτική που οι πιο σοβαροί αναλυτές λένε ότι είναι αυτοκτονική για την ΕΕ: Η τιμή της ενέργειας εκρήγνυται, καθώς και τα τρέχοντα προϊόντα, οι βιομηχανίες υποφέρουν και πολλές ήδη υποβάλλουν αίτηση πτώχευσης, η ανεργία (πραγματική και όχι δυνητική) αυξάνεται, και ως αποτέλεσμα της τύφλωσής σας να ακολουθείτε την πολιτική των ΗΠΑ σαν σκυλάκια, το ευρώ αποδυναμώνεται καθημερινά... όλα αυτά αντικατοπτρίζουν τις καταστροφικές αποφάσεις σου.

Και δυστυχώς, αντί να συνειδητοποιείς τα λάθη σου, φαίνεται να επιμένεις, πιστεύοντας ότι η νοημοσύνη είναι μέρος της τύφλωσης -το σημάδι ανικανότητας που σίγουρα σε χαρακτηρίζει.

Το μέλλον είναι ζοφερό για την ΕΕ, της οποίας η τεχνοκρατία επέλεξε μιαν αναμέτρηση εναντίον μιας Ρωσίας που ωστόσο έχει δείξει ξεκάθαρα τις κόκκινες γραμμές της, που κάθε υγιής άνθρωπος στο σώμα και στο νου μπορεί εύκολα να καταλάβει... Αλλά ευθυγραμμίστηκες με την αυτοκρατορία των ΗΠΑ, με κίνδυνο μιας ευρωπαϊκής συλλογικής αυτοκτονίας... Αυτή η θέση «μέχρις εσχάτων» είναι παράλογη και αντί να σκέφτεστε πως είναι απόδειξη δύναμης, σηματοδοτεί την ανικανότητά σας να αναθεωρήσετε την ανάλυσή σας και να αναγνωρίσετε ότι, χωρίς αμφιβολία, έχετε κάνει λάθος...

Οι ΗΠΑ είναι πολύ μακριά και από το πεδίο της αντιπαράθεσης την χωρίζουν 6000 χιλιόμετρα ωκεανού. Η Ρωσία είναι στρατιωτικά εξασφαλισμένη και μπορεί να υπολογίζει στην Κίνα (και στο Ιράν) ως σύμμαχο (για να μην αναφέρουμε άλλες χώρες, που προς το παρόν παρατηρούν, αλλά δεν θα διστάσουν, όταν έρθει η ώρα, να πάρουν θέση υπέρ της) και ως εκ τούτου η Ευρώπη κρατείται όμηρος από τις ανόητες αποφάσεις που λαμβάνονται από τις υπηρεσίες σας... Ως εκ τούτου, είμαστε τα κύρια θύματα του ΝΑΤΟ με μια ουκρανική κυβέρνηση και τον πρόεδρο μαριονέτα της ως πρόσχημα για μια μεγάλη (αν όχι θανατηφόρα) κρίση που μας περιμένει.

Συγχαρητήρια, κυρία!... Το όνομά σας και οι συνάδελφοί σας θα κοκκινίζουν στην ιστορία, και αν νομίζετε με τα έργα σας ότι είστε εκπρόσωποι μιας ισχυρής ΕΕ, δεν συνειδητοποιείτε πλέον (στη φούσκα των πλούσιων Ευρωκρατών που αποκόπηκαν από την πραγματικότητα) ότι ο λαός απορρίπτει εσάς και ό, τι εκπροσωπείτε!

Με την αμυδρή ελπίδα ότι ορισμένοι γύρω σας θα καταφέρουν να σας κάνουν να επιστρέψετε σε κάποια λογική, μπορώ μόνο να απευθύνω σε εσάς όλη την πικρία και την σχεδόν αηδία τού να ανήκω σε μία από τις ιδρυτικές χώρες αυτού του τώρα απειλητικού ευρωπαϊκού σχεδίου.

Ντάνιελ Βανχόβ

[ηλεκτρονικό ταχυδρομείο που αποστέλλεται στις υπηρεσίες της κ. Von der Leyen, Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής]




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου