ΚΟΙΝΩΝΙΑ



Recent Post Recent Post
View More

Ακτιβιστής στις 0


Ο «Συμβουλευτικός Σταθμός Εθελοντών για τον Έφηβο στον Δήμο Θερμαϊκού», με δωδεκαετή δράση και προσφορά στην τοπική κοινωνία, συνεχίζει και διευρύνει τη δράση του, προσφέροντας εντελώς δωρεάν μαθήματα κρουστών σε παιδιά και εφήβους του Δήμου Θερμαϊκού.

Από τον Οκτώβριο του 2026, παιδιά από τη ΣΤ΄ Δημοτικού έως και μαθητές και μαθήτριες Λυκείου έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν τον κόσμο των κρουστών, να μάθουν μουσική, να εκφραστούν δημιουργικά και να συμμετέχουν σε μια ξεχωριστή ομαδική εμπειρία.

Στόχος μας είναι η δημιουργία νέας μπάντας κρουστών «Κρούσματα».

📍 Πού και πότε;

🥁 Περαία
Κάθε Τρίτη | 16:00–17:00

🥁 Επανομή
Κάθε Τρίτη | 17:30–18:30

🥁 Νέα Μηχανιώνα
Κάθε Πέμπτη | 16:30–17:30

Γιατί κρουστά;

Γιατί η μουσική δεν είναι μόνο μάθηση. Είναι έκφραση, δημιουργία, συνεργασία και χαρά.

Μέσα από τα μαθήματα, τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να αναπτύξουν τις μουσικές τους δεξιότητες, να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, να συνεργαστούν με συνομηλίκους τους και να ανακαλύψουν τη δύναμη της συλλογικής δημιουργίας.

Δεν απαιτείται προηγούμενη μουσική εμπειρία.

Η συμμετοχή είναι 100% ΔΩΡΕΑΝ.

Για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Σύλλογο:

Email: sste.therma@gmail.com

Τηλέφωνα: 6977011364 ( Όλγα Χατζηδήμου) & 6955175741 (Μαρία Φαλακίδου)

🥁 Ελάτε να γνωρίσουμε μαζί τη δύναμη της μουσικής!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Χθες το βράδυ, σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ διέλυσε το πολιτικό αδιέξοδο γύρω από μια ενεργειακή κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία.

Ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι πρόεδροι συμφώνησαν για την εξαγωγή 4,5 εκατομμυρίων τόνων ντίζελ που έχει υποστεί κυρώσεις από τη Ρωσία έως τον Απρίλιο του 2027. Η Ρωσία επιβεβαίωσε τη συμφωνία . Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ ανακοίνωσε την άρση των σχετικών κυρώσεων.

Ένας τόνος ντίζελ ισοδυναμεί περίπου με 8 βαρέλια. Η κατανάλωση ντίζελ στις ΗΠΑ (και του παρόμοιου πετρελαίου θέρμανσης) ανέρχεται σε 3,9 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Η μέγιστη συνολική ρωσική εξαγωγή βάσει της συμφωνίας ανέρχεται σε περίπου 9 ημέρες κατανάλωσης στις ΗΠΑ. Η συνολική παγκόσμια κατανάλωση είναι περίπου 30 εκατομμύρια βαρέλια (3,75 εκατομμύρια τόνοι) την ημέρα.

Η ποσότητα ντίζελ που πρόκειται να καταναλωθεί είναι σχετικά μικρή, αλλά μπορεί να επηρεάσει τις υψηλές τιμές ντίζελ που βρίσκονται σε οριακό σημείο. Είναι απίθανο να βοηθήσει τον Τραμπ να μειώσει τις τιμές ντίζελ πριν από τις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές, αλλά αποτελεί θετικό σημάδι για τους ψηφοφόρους ότι «κάνει κάτι» γι' αυτό.

Οι εξαγωγές ρωσικού ντίζελ παρεμποδίστηκαν από α. τις κυρώσεις των ΗΠΑ και β. τις ουκρανικές επιθέσεις (με την υποστήριξη των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών) σε ρωσικά διυλιστήρια και τερματικούς σταθμούς πετρελαίου.

Η Ουκρανία θεωρεί τις επιθέσεις της στις ρωσικές προμήθειες καυσίμων ως το μόνο στρατηγικό μέσο για να βλάψει τον εχθρό της.

Η Ρωσία είχε σταματήσει τις εξαγωγές ντίζελ λόγω των ουκρανικών επιθέσεων. Ο Πρόεδρος Τραμπ είχε ζητήσει δημόσια από την Ουκρανία αρκετές φορές να σταματήσει τις επιθέσεις της σε ρωσικά διυλιστήρια. Ο Ουκρανός πρόεδρος Βλαντιμίρ Ζελένσκι είχε απορρίψει τα αιτήματα του Τραμπ.

Η τρέχουσα κίνηση του Τραμπ έχει ως στόχο να καταστρέψει την επιρροή που είχε αποκτήσει η Ουκρανία με τις επιθέσεις της σε ρωσικά διυλιστήρια:
Ο Πρόεδρος Τραμπ αποφάσισε να συνάψει συμφωνία για το ντίζελ με τη Ρωσία, αφού ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι αγνόησε έξι αιτήματα των ΗΠΑ να σταματήσουν τις επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου, δήλωσε στο Axios ένας Αμερικανός αξιωματούχος με άμεση γνώση
...
«Ο Ζελένσκι παρερμηνεύει τα δεδομένα. Συνεχίζοντας να χτυπά διυλιστήρια, διαβρώνει την καλή θέληση που έχει χτίσει με τον Τραμπ τους τελευταίους έξι μήνες», δήλωσε ο Αμερικανός αξιωματούχος.

Ο Ζελένσκι είναι έξαλλος :
Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε στο Axios σε τηλεφωνική συνέντευξη την Παρασκευή ότι η απόφαση του Προέδρου Τραμπ να άρει μονομερώς τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και να της επιτρέψει να εξάγει ντίζελ «δεν ήταν δίκαιη και ειλικρινής».

«Ξέρετε, μοιάζει με δώρο γενεθλίων για τον Πούτιν. Φαίνεται απολύτως απαίσιο», είπε ο Ζελένσκι με απογοήτευση, αναφερόμενος στα γενέθλια του Ρώσου προέδρου νωρίτερα αυτή την εβδομάδα.

Σε μια ανάρτηση στο Telegram , ο Ζελένσκι περιέγραψε την κίνηση του Τραμπ ως «αδύναμη» (στα ρωσικά):
«... Οποιαδήποτε χαλάρωση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας χωρίς μια σαφή και διαρκή συμφωνία για την αποκλιμάκωση με τη Ρωσία είναι ένα προφανές σημάδι αδυναμίας . Παίζει προς όφελος της Ρωσίας, διασφαλίζοντας ότι θα σκοτώσει περισσότερους, θα πολεμήσει περισσότερο, θα σεβαστεί την Αμερική ακόμη λιγότερο και θα προκαλέσει ακόμη περισσότερες απώλειες και ζημιές στον κόσμο.
...
Τα δώρα στον Πούτιν δεν θα φέρουν ειρήνη ούτε κανένα όφελος στον πολιτισμένο κόσμο. Η Ρωσία θα «ξεπληρώσει» το ντίζελ με περαιτέρω τρομοκρατία και άθλιες πράξεις. Το να επιτραπεί στη Ρωσία να πουλάει πετρελαϊκά προϊόντα είναι μια επένδυση σε έναν πόλεμο που πρέπει να τερματιστεί, όχι να συνεχιστεί. Χρειαζόμαστε πραγματική αποκλιμάκωση με τη Ρωσία, και σε αμοιβαία μορφή», γράφει ο Ουκρανός πρόεδρος.

Λίγες ώρες αργότερα, μια ουκρανική επιδρομή με μη επανδρωμένο αεροσκάφος έπληξε τον ρωσικό τερματικό σταθμό εξαγωγής πετρελαίου στο Ροστόφ επί του Ντον:
Μεγάλη πυρκαγιά ξέσπασε στον τερματικό σταθμό πετρελαιοειδών της NZNP στο Ροστόφ επί του Ντον, έπειτα από αναφερόμενη επίθεση με ουκρανικό drone.

Η εγκατάσταση χειρίζεται την αποθήκευση και εξαγωγή προϊόντων διύλισης πετρελαίου, με δηλωμένη ετήσια δυναμικότητα 3,5 εκατομμυρίων τόνων.

Πριν από λίγες ώρες, ο Τραμπ ανακοίνωσε μια συμφωνία με τον Πούτιν για την κυκλοφορία ρωσικού ντίζελ στις αμερικανικές και παγκόσμιες αγορές, ενώ η Ουάσινγκτον προχώρησε σε χαλάρωση των κυρώσεων στα ρωσικά καύσιμα.

Ουκρανοί αξιωματούχοι είχαν ήδη καταδικάσει τη συμφωνία, με τον Ζελένσκι να την αποκαλεί επένδυση στην πολεμική προσπάθεια της Ρωσίας.
Ο Τραμπ είναι πιθανό να είναι εξοργισμένος με αυτή την επίθεση. Είναι η ανοιχτή περιφρόνηση του Ζελένσκι στην ενέργεια του Τραμπ που κάνει τον Τραμπ να φαίνεται αδύναμος.

Οι στρατιωτικές επικοινωνίες της Ουκρανίας στο πεδίο της μάχης εξαρτώνται από το ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ δορυφορικό δίκτυο Starlink. Η ικανότητά της να επιτίθεται εντός της Ρωσίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις αμερικανικές πληροφορίες στόχευσης.

Αν ο Τραμπ θέλει να θεωρείται σοβαρός, θα πρέπει να σταματήσει αμέσως και τα δύο.

Ανεξάρτητα από την εξέλιξη της κατάστασης, η προσωρινή υποχώρηση του Τραμπ από τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται ως αλλαγή στρατηγικής των ΗΠΑ. Η εχθρότητα των ΗΠΑ κατά της Ρωσίας, του Ιράν και της Κίνας είναι ένα στρατηγικό μέτρο. Η τρέχουσα άρση των κυρώσεων για τα ντίζελ είναι μια τακτική κίνηση που επιβάλλεται από τις εσωτερικές συνθήκες. Δεν αλλάζει τα μακροπρόθεσμα σχέδιά της.


πηγή: https://www.moonofalabama.org/



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Οι Ευρωπαίοι προσπάθησαν για χρόνια να απομονώσουν τον Πούτιν, ενώ οι ΗΠΑ κλείνουν συμφωνίες με τη Ρωσία που ωφελούν την Αμερική.
Η ΕΕ καταστρέφει τη βιομηχανία της και αποκόπτεται από την φθηνή ρωσική ενέργεια, ωστόσο ο Τραμπ κλείνει συμφωνίες με τη Ρωσία κατά βούληση. Αυτό συνέβη καθώς η Ευρώπη άλλαξε προμηθευτή ντίζελ, για να πλήξει τη Ρωσία και προμηθευότανε από τις ΗΠΑ… και τώρα έφτασε να αγοράζει ρωσικό ντίζελ μέσω των ΗΠΑ. Όλες οι καθημερινές προσπάθειες της φον ντερ Λάιεν και των συνεργατών της να καταδικάσουν τον Πούτιν εξαφανίστηκαν. Πώς μπορείς να απομονώσεις τον Πούτιν αν ο Τραμπ τον ευχαριστεί για τη συμφωνία του ντίζελ; Οι ευρωπαϊκοί ηγέτες αποδεικνύεται πως είναι πολιτικοί νάνοι και τραγικοί κλόουν… μαζί τους βέβαια και ο γελοίος Μητσοτάκης που "έκανε " πόλεμο με τους Ρώσους.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ο Τσάρος Σαμουήλ υπήρξε ο εμβληματικός ηγεμόνας της Βουλγαρίας, που συγκρούστηκε με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Αυτοκράτορας όμως Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος τον συνέτριψε, τυφλώνοντας χιλιάδες Βούλγαρους αιχμαλώτους και στέλνοντάς τους πίσω στη Βουλγαρία. Όταν ο Σαμουήλ αντίκρισε τους τυφλωμένους στρατιώτες του, υπέστη σοκ και πέθανε λίγο αργότερα, στις 6 Οκτωβρίου 1014.

Το 1965, ο καθηγητής Μουτσόπουλος ανακάλυψε τη σορό του Τσάρου Σαμουήλ στη Μικρή Πρέσπα, μαζί με άλλες τρεις σορούς σημαντικών Βουλγάρων αξιωματούχων. Για τη Βουλγαρία τα λείψανα αυτά έχουν τεράστια ιστορική και εθνολογική σημασία, επειδή ο Σαμουήλ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας μακρόχρονης ιστορικής και εθνολογικής διαμάχης μεταξύ Βουλγαρίας και Βόρειας Μακεδονίας.

Η Βουλγαρία ζητούσε επί δεκαετίες από την Ελλάδα τη σορό του Σαμουήλ, ενώ και η Ελλάδα ζητούσε τα αναρίθμητα κειμήλια που έχουν κλέψει οι Βούλγαροι από μοναστήρια της Βόρειας Ελλάδας κατά τον Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 2014, στην επέτειο των χιλίων χρόνων από το θάνατο του Σαμουήλ, η Βουλγαρία ζήτησε πάλι τη σορό του Σαμουήλ και η Ελλάδα υπέβαλε τότε ολοκληρωμένο φάκελο με όλα τα κλεμμένα κειμήλια που ζητούσε πίσω ως αντάλλαγμα από τη Βουλγαρία.

Ως επιτελής τότε του Γενικού Επιτελείου Στρατού συμμετείχα προσωπικά στην κατάρτιση του φακέλου διεκδίκησης από πλευράς του ελληνικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με το οποίο πέραν των κλεμμένων εκκλησιαστικών κειμηλίων (αρμοδιότητας Υπουργείου Πολιτισμού) ζητούσαμε επιπλέον και την επιστροφή των κλεμμένων αρχείων και συλλεκτικών μηχανημάτων της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού που πήραν οι Βούλγαροι το 1944, τον επαναπατρισμό των σορών των Ταγματαρχών Γεωργίου Κολοκοτρώνη (εγγονού του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη) και του Ιωάννη Βελισσαρίου που σκοτώθηκαν στη Βουλγαρία το 1913, ενώ για πρώτη φορά η Ελλάδα διατύπωνε την απαίτηση για ίδρυση ελληνικού στρατιωτικού κοιμητηρίου εντός της Βουλγαρίας για τον ενταφιασμό των Ελλήνων στρατιωτών που έπεσαν εκεί στο Β’ Βαλκανικό Πόλεμο.

Για να το πω πολύ απλά, η Ελλάδα ζήτησε τότε τα πάντα πίσω από τη Βουλγαρία προκειμένου να της δώσει τη σορό του Τσάρου Σαμουήλ, γνωρίζοντας το πόσο ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο ήταν η σορός του Σαμουήλ. Οι Βούλγαροι αρνήθηκαν και η διαπραγμάτευση έπαψε.

Πριν λίγες μέρες, στις 29 Σεπτεμβρίου 2026 υπεγράφη Μνημόνιο Κατανόησης και στις 3 Οκτωβρίου υπεγράφη πρωτόκολλο παράδοσης-παραλαβής μεταξύ των υπουργών Πολιτισμού Ελλάδας και Βουλγαρίας, παρουσία του Έλληνα Πρωθυπουργού, με το οποίο η Ελλάδα παρέδωσε τελικά τη σορό του Τσάρου Σαμουήλ και τις άλλες τρεις σορούς, ενώ σε αντάλλαγμα η Βουλγαρία παρέδωσε μόλις 48 εκκλησιαστικά κειμήλια από τα αναρίθμητα που έχουν κλαπεί από την Ελλάδα. Είναι προφανές ότι παραδόθηκε στη Βουλγαρία το ισχυρότερο διαπραγματευτικό χαρτί που διέθετε η Ελλάδα, χωρίς προηγουμένως να έχει εξασφαλιστεί η επιστροφή του συνόλου των ελληνικών κειμηλίων που έχουν κλαπεί από τη Βουλγαρία, αλλά και η εξασφάλιση των σορών των Ελλήνων στρατιωτικών που βρίσκονται στη Βουλγαρία.

Υπάρχει όμως ένα ακόμη σοβαρότερο ζήτημα. Το Σύνταγμα της χώρας προβλέπει ότι για να τεθούν σε ισχύ και να εφαρμοστούν διεθνείς και διμερείς συμβάσεις πρέπει υποχρεωτικά να κυρωθούν από τη Βουλή των Ελλήνων και αφού έχει κατατεθεί στη Βουλή έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για τις οικονομικές επιπτώσεις της συμφωνίας. Στην προκειμένη περίπτωση, εφαρμόστηκε από την Ελλάδα άμεσα μια διμερής συμφωνία για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, χωρίς όμως να έχει κυρωθεί προηγουμένως από τη Βουλή των Ελλήνων και χωρίς να έχουν ενημερωθεί τα υπόλοιπα κόμματα.

Σπανίως μιλώ δημόσια με οργή, αλλά αυτό που έγινε είναι εξωφρενικό. Τέτοιοι χειρισμοί και μεθοδεύσεις για τόσο σοβαρά ζητήματα δεν έγιναν ποτέ και από καμία κυβέρνηση στη χώρα. Είναι προφανές ότι υπάρχουν σοβαρές ευθύνες κυβερνητικών και κρατικών παραγόντων και πρέπει να αναζητηθούν, όσο ψηλά και αν βρίσκονται.


Κείμενο: Δρ. Γιώργος Πραχαλιάς
Φωτογραφία: Η υπουργός πολιτισμού κ. Μενδώνη υπογράφει το πρωτόκολλο παράδοσης της σορού του Τσάρου Σαμουήλ, παρουσία του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ίσως ο έρωτας να είναι η πιο προσωπική ιστορία που γράφουμε με λέξεις που δεν είναι εντελώς δικές μας. Νομίζουμε πως όταν ερωτευόμαστε γεννιέται μέσα μας κάτι μοναδικό, κάτι που δεν υπήρχε πριν και δεν μοιάζει με καμία άλλη ιστορία. Κι όμως, κάπου βαθιά μέσα σε αυτό το συναίσθημα υπάρχουν οι πρώτες αγκαλιές που θυμόμαστε, οι άνθρωποι που μας φρόντισαν, εκείνοι που μας πλήγωσαν, οι ιστορίες που ακούσαμε μικροί, οι ταινίες που μας έμαθαν πώς μοιάζει η ευτυχία, τα τραγούδια που μας ψιθύρισαν πως κάποτε θα έρθει κάποιος και θα μας βρει. Ίσως, λοιπόν, να μην ερωτευόμαστε ποτέ μόνο με την καρδιά μας. Ερωτευόμαστε και με τη μνήμη μας. Με όλα όσα μας είπαν πως είναι αγάπη. Με όλα όσα δεν μας είπαν ποτέ. Γιατί κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του μια μικρή, αθέατη εκπαίδευση στον έρωτα. Άλλος έμαθε πως αγαπάμε μένοντας. Άλλος πως αγαπάμε αντέχοντας. Άλλος πως πρέπει να διεκδικούμε. Κι άλλος πως, για να μη χάσει τον άνθρωπό του, πρέπει πρώτα να χάσει λίγο από τον εαυτό του. Και ύστερα συναντιούνται δύο άνθρωποι. Και πάνω στο τραπέζι της σχέσης ακουμπούν, χωρίς να το ξέρουν, όλα όσα έμαθαν για την αγάπη. Γι’ αυτό ο έρωτας είναι τόσο όμορφος και τόσο δύσκολος. Γιατί δεν είναι μόνο η στιγμή που δύο βλέμματα συναντιούνται. Είναι και η στιγμή που δύο διαφορετικοί κόσμοι προσπαθούν να μάθουν ο ένας τη γλώσσα του άλλου. Κι εμείς, άνθρωποι μιας εποχής που μας έμαθε να επιλέγουμε γρήγορα, να συγκρίνουμε αδιάκοπα και να φοβόμαστε μήπως υπάρχει κάπου κάτι καλύτερο, δυσκολευόμαστε όλο και περισσότερο να μείνουμε εκεί όπου τα πράγματα δεν είναι τέλεια. Θέλουμε τον έρωτα, αλλά φοβόμαστε τη δυσκολία του. Θέλουμε την οικειότητα, αλλά φοβόμαστε την έκθεση. Θέλουμε να μας γνωρίσουν, αλλά τρέμουμε μήπως, όταν μας γνωρίσουν πραγματικά, δεν μας αγαπήσουν. Και κάπως έτσι, μέσα στην εποχή της ατελείωτης επιλογής, ο άνθρωπος γίνεται συχνά μια επιλογή ανάμεσα σε άλλες. Ένα πρόσωπο που μπορεί να αντικατασταθεί όταν πάψει να ανταποκρίνεται στην εικόνα που είχαμε φτιάξει γι’ αυτό. Μα ο αληθινός έρωτας αρχίζει ίσως ακριβώς όταν η εικόνα ραγίσει. Όταν ο άλλος πάψει να είναι αυτό που φανταστήκαμε και αρχίσει να γίνεται αυτό που πραγματικά είναι. Με τις αδυναμίες του. Με τις αντιφάσεις του. Με τις σιωπές του. Με εκείνα τα κομμάτια του που δεν είναι φτιαγμένα για να μας εξυπηρετούν. Τότε καταλαβαίνουμε πως το να αγαπάς έναν άνθρωπο δεν σημαίνει να τον κάνεις δικό σου. Σημαίνει να μπορείς να στέκεσαι απέναντί του και να αναγνωρίζεις πως είναι ένας ολόκληρος κόσμος που δεν σου ανήκει. Κι αυτό ίσως είναι το πιο δύσκολο μάθημα του έρωτα. Να αγαπάς χωρίς να κατέχεις. Να μένεις χωρίς να φυλακίζεις. Να νοιάζεσαι χωρίς να ζητάς από τον άλλον να γίνει το φάρμακο για όλες τις πληγές σου. Γιατί ο άλλος δεν ήρθε στον κόσμο για να μας ολοκληρώσει. Ήρθε, ίσως, για να περπατήσει για λίγο δίπλα μας. Και αυτή η διαφορά είναι τεράστια. Μας έχουν μάθει να ονειρευόμαστε τον άνθρωπο που θα μας «ολοκληρώσει», σαν να είμαστε μισοί πριν τον συναντήσουμε. Μα ίσως η πιο τρυφερή μορφή αγάπης να είναι διαφορετική: δύο άνθρωποι που δεν είναι μισοί, που δεν χρειάζονται ο ένας τον άλλον για να υπάρξουν, αλλά που επιλέγουν να μοιραστούν ένα κομμάτι της ύπαρξής τους. Να τολμήσουν να παραδεχτούν πως δε χρειάζονται ο ένας τον άλλον για να είναι ολόκληροι χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχει χώρος για έναν «κοινό βίο». Ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Και υπάρχει μια τεράστια ελευθερία σε αυτή τη φράση. Γιατί η αγάπη τότε παύει να είναι φόβος απώλειας και γίνεται προσφορά παρουσίας. Ίσως γι’ αυτό ο έρωτας να είναι και μια μικρή κοινωνία μέσα στην κοινωνία. Ένα δωμάτιο όπου δύο άνθρωποι μαθαίνουν ξανά τη συνύπαρξη. Εκεί μαθαίνουμε να ακούμε τον άλλον χωρίς να περιμένουμε τη σειρά μας να μιλήσουμε. Μαθαίνουμε πως τα όρια δεν είναι απόσταση αλλά σεβασμός. Μαθαίνουμε πως η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή. Μαθαίνουμε πως η φροντίδα δεν είναι θυσία και πως η ελευθερία του άλλου δεν μειώνει τη δική μας θέση στη ζωή του. Στο «εμείς» δεν υπάρχει χώρος για τα «εγώ». Κι ίσως, τελικά, μέσα σε μια σχέση να δοκιμάζεται ολόκληρος ο τρόπος με τον οποίο στεκόμαστε απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Ο τρόπος που αγαπάμε λέει πολλά για την κοινωνία από την οποία ερχόμαστε. Αλλά μπορεί να πει και κάτι για την κοινωνία που θέλουμε να δημιουργήσουμε. Γιατί κάθε φορά που επιλέγουμε να μην ελέγξουμε αλλά να εμπιστευτούμε, κάθε φορά που ακούμε αντί να επιβάλουμε, κάθε φορά που σεβόμαστε αντί να απαιτούμε, δημιουργούμε — έστω σε έναν μικρό χώρο δύο ανθρώπων — έναν διαφορετικό τρόπο συνύπαρξης. Και ίσως αυτό να είναι η πιο σιωπηλή κοινωνική δύναμη του έρωτα. Όχι ότι αλλάζει τον κόσμο με μεγάλες πράξεις. Αλλά ότι αλλάζει, λίγο λίγο, τον τρόπο με τον οποίο υπάρχουμε μέσα σε αυτόν. Κι ύστερα υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που δεν έχουν τίποτα το θεαματικό. Ένα βλέμμα στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας. Ένα χέρι που ακουμπά για λίγο το δικό σου. Ένα «έφαγες;» που κρύβει μέσα του ολόκληρη την πρόταση «θέλω να είσαι καλά». Ένας άνθρωπος που θυμάται κάτι μικρό που του είχες πει μήνες πριν. Ίσως εκεί να βρίσκεται τελικά η αλήθεια του έρωτα. Όχι στις μεγάλες υποσχέσεις, αλλά στη μικρή επιμονή της φροντίδας. Στο να θυμάσαι. Στο να προσέχεις. Στο να νοιάζεσαι. Στο να είσαι εκεί. Γιατί ο έρωτας, όσο κι αν τον έχουμε ντύσει με ποίηση, πάθος και μεγάλες λέξεις, είναι τελικά μια καθημερινή πράξη. Είναι ο τρόπος που κοιτάζεις τον άλλον όταν κανείς δεν κοιτάζει. Είναι ο τρόπος που του αφήνεις χώρο να αναπνεύσει. Είναι η υπομονή με την οποία προσπαθείς να καταλάβεις έναν άνθρωπο που ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις ολοκληρωτικά. Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη μορφή τρυφερότητας: να ξέρεις πως δεν θα γνωρίσεις ποτέ ολόκληρο τον άλλον κι όμως να θέλεις να συνεχίσεις να τον γνωρίζεις. Για όσο κρατήσει. Για όσο αντέξει ο χρόνος. Για όσο δύο άνθρωποι μπορούν να συναντιούνται ξανά και ξανά μέσα στην ίδια ζωή, αλλάζοντας, μεγαλώνοντας, απομακρυνόμενοι και επιστρέφοντας ο ένας προς τον άλλον. Γιατί ο έρωτας δεν είναι η υπόσχεση πως τίποτα δεν θα αλλάξει. Είναι η τρυφερή αποδοχή ότι όλα αλλάζουν. Και πως, μέσα σε αυτή την αλλαγή, υπάρχουν άνθρωποι που κάποτε μας έμαθαν έναν καινούργιο τρόπο να κοιτάζουμε τον κόσμο. Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο μεγάλο δώρο του έρωτα. Δεν είναι ότι μας χαρίζει έναν άνθρωπο. Είναι ότι, για λίγο, μας κάνει να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου. Και όταν αυτό συμβαίνει αληθινά, κάτι μέσα μας μετακινείται. Γινόμαστε λίγο πιο ευάλωτοι. Λίγο πιο γενναιόδωροι. Λίγο πιο πρόθυμοι να καταλάβουμε. Και ίσως, χωρίς να το καταλάβουμε, λίγο πιο ανθρώπινοι. Γιατί ο έρωτας, στο τέλος, δεν είναι μόνο η ιστορία δύο ανθρώπων που βρέθηκαν. Είναι η ιστορία δύο ανθρώπων που προσπάθησαν να μάθουν πώς να υπάρχουν μαζί χωρίς να πάψουν να υπάρχουν ο καθένας ως ξεχωριστός άνθρωπος. Κι ανάμεσα σε όλα όσα μας έμαθε η ζωή να φοβόμαστε — την απώλεια, την απόρριψη, τη μοναξιά, την αλλαγή — ο έρωτας έρχεται αθόρυβα και μας ψιθυρίζει κάτι πολύ απλό: πως ίσως δεν χρειάζεται να κρατάμε σφιχτά ό,τι αγαπάμε. Ίσως αρκεί να το κρατάμε τρυφερά.

Σοφία Γρηγορίου



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ο Shaquille O'Neal κοίταξε τα έξι παιδιά του κατάματα και τους είπε ότι δεν θα άγγιζαν ούτε ένα σεντ της αυτοκρατορίας του των 400 εκατομμυρίων δολαρίων, εκτός αν είχαν πρώτα αποκτήσει δύο πτυχία. 

Το ξεκαθάρισε: «Δεν είμαστε πλούσιοι. Είμαι πλούσιος εγώ». Το καλύτερο είναι ότι στην πραγματικότητα το επιβάλλει. 

Όταν ο γιος του, Myles, ήθελε να γίνει DJ, ο Shaq τον ανάγκασε να παρουσιάσει ένα πλήρες επιχειρηματικό μοντέλο πριν χρηματοδοτήσει ένα μόνο κομμάτι εξοπλισμού. Σήμερα, ο Myles έχει μια μόνιμη θέση στο Λας Βέγκας. 

Ο γιος του, Shareef, εργάζεται ως πραγματική δουλειά για τον πατέρα του στη Reebok. 

Η μεγαλύτερη κόρη του, Taahirah, αποφοίτησε με άριστα και ασχολήθηκε κατευθείαν με την εταιρική επικοινωνία. 

Και μόλις τον περασμένο Μάιο, ο γιος του, Shaqir, αποφοίτησε από το κολέγιο και αμέσως ανακοίνωσε ότι θα επέστρεφε για το δεύτερο πτυχίο του μόνο και μόνο για να ανταποκριθεί στο βασικό πρότυπο του πατέρα του. Ζούμε σε μια κουλτούρα όπου οι γονείς κάνουν τα πάντα για να δώσουν στα παιδιά τους όλα όσα δεν είχαν ποτέ, αλλά στη διαδικασία, αφαιρούν όλη τους την ενέργεια και τον χαρακτήρα τους. 

Ο Shaq συνειδητοποίησε ότι το να δώσει στα παιδιά του τα πάντα δεν θα τους μάθαινε τελικά απολύτως τίποτα για την αξία της σκληρής δουλειάς. Η φήμη και ο πλούτος δεν τον εμπόδισαν να είναι ένας παραδοσιακός πατέρας που απαιτεί λογοδοσία. 

Πόσοι άλλοι γονείς έχουν στην πραγματικότητα τα κότσια να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τέτοιου είδους πρότυπα σήμερα;

@DesireeAmerica4


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Πήγα σήμερα το πρωί σε συνοικιακό νεκροταφείο της Αθήνας επειδή τα οστά ενός πολύ γνωστού μου ανθρώπου έπρεπε να μετακινηθούν. Δεν υπήρχε εδώ τίποτε το συμβολικό. Υπήρχε μια διοικητική απόφαση. Η οικογένειά του δεν ήθελε –ή δεν μπορούσε, αδιάφορο πλέον– να αναλάβει το κόστος παραμονής του στο οστεοφυλάκιο, και έτσι ελήφθη η απόφαση από τον Δήμο: μεταφορά στο χωνευτήρι. Ο θάνατος, σε αυτή τη φάση, δεν έχει πια ούτε πένθος ούτε αφήγηση, έχει ετήσιο τιμολόγιο και προθεσμία.
Το οστεοφυλάκιο είναι ένας ενδιάμεσος χώρος αναμονής, μια παράταση μνήμης υπό όρους. Στενά ράφια, μεταλλικά κουτιά, ονόματα γραμμένα πρόχειρα, άλλα σβησμένα από την υγρασία. Εκεί ο νεκρός δεν είναι ούτε παρών ούτε απόντας, είναι «σε εκκρεμότητα». Και η εκκρεμότητα αυτή, όπως όλες, κάποτε κλείνει. Όχι με προσευχή, όχι με λόγο, αλλά με απόφαση υπηρεσίας. «Πάει στο χωνευτήρι».
Το χωνευτήρι δεν μοιάζει με τίποτα απ’ όσα έχεις φανταστεί αν δεν το έχεις δει. Δεν είναι χώρος ιερός, ούτε καν χώρος θανάτου. Είναι χώρος διαχείρισης. Ένα άνοιγμα στη γη, ένα τσιμεντένιο στόμιο, όπου δεν κατεβαίνουν άνθρωποι, αλλά σακούλες. Μαύρες, άσπρες, πρόχειρα δεμένες. Μέσα τους, οστά. Κρανία χωρίς πρόσωπο, μηριαία, πλευρά. Ό,τι απέμεινε από έναν άνθρωπο που κάποτε είχε φωνή, χειρονομία, ιστορία.
Η διαδικασία είναι γρήγορη. Δεν υπάρχει σιωπή. Υπάρχει βιασύνη. Οι σακούλες ανοίγονται, τα οστά αδειάζονται. Κυριολεκτικά: ανατρέπονται. Πέφτουν. Δεν «τοποθετούνται». Ρίχνονται. Ασβέστης πέφτει από πάνω, μετά χημικά, ουσίες που επιταχύνουν τη διάλυση, που σβήνουν αυτό που απέμεινε. Η φθορά εδώ δεν είναι μυστήριο… είναι στόχος. Να τελειώνει. Να μη μένει ίχνος. Να καθαρίζει ο χώρος.
Και όλο αυτό γίνεται χωρίς κανείς να αισθάνεται ότι διαπράττει κάτι φοβερό. Υπάρχει μια ειρωνεία σχεδόν κωμική: αυτή η διαδικασία παρουσιάζεται ως «σεβασμός στην παράδοση». Σαν να μην είναι αυτό βία. Σαν να μην είναι αυτό απόλυτη εργαλειοποίηση του ανθρώπινου σώματος. Σαν να μην πρόκειται για την πιο ωμή μορφή εξαφάνισης: χωρίς συνείδηση ότι κάτι τελειώνει. Οριστικά.
Εκεί, μπροστά στο χωνευτήρι, καταρρέει κάθε εύκολη θεολογική ρητορική περί «αναμονής της Αναστάσεως». Ποια αναμονή; Ποια προσδοκία; Εδώ δεν υπάρχει σπέρμα που αναπαύεται… υπάρχει υπόλειμμα που πρέπει να διαλυθεί. Και αν ο λόγος της Εκκλησίας δεν τολμά να δει αυτή την πραγματικότητα, τότε δεν μιλά για το σώμα, αλλά για μια ιδέα σώματος, αποκομμένη από την πράξη.
Οι Πατέρες, όμως, δεν φοβήθηκαν ποτέ τη φθορά. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει καθαρά: «οὐ τὸ σῶμα φθείρει τὴν ψυχήν, ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία». Και αλλού: «οὐδὲν γὰρ τῶν ἐνταῦθα φοβερὸν, εἰ μὴ ἡ ἁμαρτία μόνη». Η φθορά της ύλης, είτε αργή είτε βίαιη, δεν έχει σωτηριολογικό βάρος. Το βάρος το έχει η σχέση με τον Θεό, όχι η τεχνική της διάλυσης.
Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα πάει ακόμη πιο μακριά, λέγοντας ότι στην Ανάσταση «οὐ τὰ αὐτὰ στοιχεῖα ἐπανέρχεται, ἀλλ’ ὁ αὐτὸς λόγος τῆς φύσεως». Δεν ανασταίνεται η ύλη ως ύλη, αλλά το πρόσωπο, ο λόγος της ύπαρξης. Αν αυτό ισχύει, τότε η εμμονή στη μορφή της φθοράς αγγίζει τα όρια μιας λατρείας της ύλης.
Και κάπου εδώ επανέρχεται το ζήτημα της αποτέφρωσης. Και πραγματικά, μετά από αυτό που είδα σήμερα, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ: τι συζητάμε;
Μιλάμε για «βία της φωτιάς», ενώ δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα αυτή την πρακτική του χωνευτηρίου; Μιλάμε για «ασέβεια», ενώ τα οστά αδειάζονται από σακούλες και σβήνονται με ασβέστη;
Η αποτέφρωση, τουλάχιστον, είναι καθαρή. Δηλώνει αυτό που είναι: άμεση παράδοση της ύλης στη φθορά. Δεν υποκρίνεται αναμονή. Δεν κρύβεται πίσω από λέξεις. Και θεολογικά, δεν προσβάλλει την Ανάσταση περισσότερο απ’ ό,τι την προσβάλλει το χωνευτήρι. Διότι, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, «οὐ γὰρ τῶν στοιχείων ἡ ἐπανόρθωσις ἡ ἀνάστασις, ἀλλὰ τοῦ λόγου τῆς φύσεως ἡ ἀποκατάστασις».
Αν θέλουμε σοβαρά να μιλήσουμε για σεβασμό στο σώμα, ας αρχίσουμε από το να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στα κοιμητήρια, πίσω από τις ευσεβείς λέξεις.
Η θεολογία δεν κινδυνεύει από την αλήθεια. Κινδυνεύει από τη σύγχυση, από την υποκρισία και από την άρνηση να παραδεχθεί ότι πολλές φορές αυτό που ονομάζουμε «παράδοση» είναι απλώς διαχείριση της φθοράς με άλλο όνομα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ο Χρήστος Μαραφάτσος είναι ο «άνθρωπος-μυστήριο» που συνοδεύει την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. 
Ο 39χρονος λομπίστας ενέργειας και εξέχουσα προσωπικότητα της MAGA, ο Μαραφάτσος έχει παράσχει στενές συμβουλές στην Γκίλφοϊλ και έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες επίσημες διπλωματικές συναντήσεις υψηλού επιπέδου μαζί της. [1, 2, 3]

Ένα ερευνητικό ρεπορτάζ της Wall Street Journal αποκάλυψε λεπτομέρειες σχετικά με τον ρόλο του και την αντιπαράθεση γύρω από την παρουσία του:

Λόμπινγκ από μη εγγεγραμμένες ξένες εταιρείες: Ο Μαραφάτσος είναι κορυφαίος λομπίστας του ελληνικού ομίλου κατασκευών και ενέργειας Aktor Group . Ο Aktor του κατέβαλε 160.000 δολάρια μέχρι τον Ιούνιο για να δημιουργήσει διασυνδέσεις εντός της κυβέρνησης των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Ενέργειας. [1, 2]

Πρόσωπο Αρχηγού Επιτελείου: Επειδή ακολούθησε την Guilfoyle σε τόσες πολλές επίσημες κυβερνητικές συναντήσεις -συμπεριλαμβανομένης της επίδειξης διαπιστευτηρίων στο Προεδρικό Μέγαρο- αρκετοί ξένοι αξιωματούχοι υπέθεσαν λανθασμένα ότι ήταν ο επικεφαλής του διπλωματικού επιτελείου της. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι σημείωσαν ότι συστηματικά δεν αποκάλυπτε τους ενεργούς οικονομικούς δεσμούς του με την Aktor κατά τη διάρκεια αυτών των συναντήσεων. [1, 2]

Συμφωνίες Ενεργειακών Υποδομών: Η Guilfoyle χρησιμοποίησε τη διπλωματική της θέση για να διασχίσει τα Βαλκάνια προωθώντας έναν «κάθετο διάδρομο φυσικού αερίου» σχεδιασμένο για τη μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) των ΗΠΑ από την Ελλάδα στην Ουκρανία. Παράλληλα με την προώθηση αυτών των περιφερειακών πρωτοβουλιών, προώθησε ενεργά την Aktor για επικερδείς ενεργειακές συμβάσεις. [1, 2]

Ιδιωτικό τζετ και πρόσβαση: Οι έρευνες αποκάλυψαν ότι ο Διευθύνων Σύμβουλος της Aktor μετέφερε την Guilfoyle σε διεθνείς διπλωματικές συναντήσεις με ιδιωτικό τζετ , γεγονός που εγείρει περαιτέρω ανησυχίες για δεοντολογία μεταξύ των περιφερειακών εποπτικών αρχών. [1]

Διπλωματικές τριβές

Η αποκάλυψη του σκιώδους ρόλου  του Μαραφάτσου συνοδεύεται από ευρύτερες αντιπαραθέσεις γύρω από τη θητεία της Γκιλφόιλ στην Αθήνα. Δημοσιεύματα τόνισαν έναν καβγά κατά τη διάρκεια δείπνου τον Μάρτιο μεταξύ της Γκιλφόιλ και του υπουργού Ενέργειας της Ελλάδας. Αναφερόμενος στην κατάρρευση της κυβέρνησης της Ρουμανίας, η Γκιλφόιλ φέρεται να είπε στους παρευρισκόμενους: «Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό εδώ», προκαλώντας έντονη αντίδραση  μελών της Ελληνικής κυβέρνησης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)