ΚΟΙΝΩΝΙΑ





Ο Χρήστος Μαραφάτσος είναι ο «άνθρωπος-μυστήριο» που συνοδεύει την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. 
Ο 39χρονος λομπίστας ενέργειας και εξέχουσα προσωπικότητα της MAGA, ο Μαραφάτσος έχει παράσχει στενές συμβουλές στην Γκίλφοϊλ και έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες επίσημες διπλωματικές συναντήσεις υψηλού επιπέδου μαζί της. [1, 2, 3]

Ένα ερευνητικό ρεπορτάζ της Wall Street Journal αποκάλυψε λεπτομέρειες σχετικά με τον ρόλο του και την αντιπαράθεση γύρω από την παρουσία του:

Λόμπινγκ από μη εγγεγραμμένες ξένες εταιρείες: Ο Μαραφάτσος είναι κορυφαίος λομπίστας του ελληνικού ομίλου κατασκευών και ενέργειας Aktor Group . Ο Aktor του κατέβαλε 160.000 δολάρια μέχρι τον Ιούνιο για να δημιουργήσει διασυνδέσεις εντός της κυβέρνησης των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Ενέργειας. [1, 2]

Πρόσωπο Αρχηγού Επιτελείου: Επειδή ακολούθησε την Guilfoyle σε τόσες πολλές επίσημες κυβερνητικές συναντήσεις -συμπεριλαμβανομένης της επίδειξης διαπιστευτηρίων στο Προεδρικό Μέγαρο- αρκετοί ξένοι αξιωματούχοι υπέθεσαν λανθασμένα ότι ήταν ο επικεφαλής του διπλωματικού επιτελείου της. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι σημείωσαν ότι συστηματικά δεν αποκάλυπτε τους ενεργούς οικονομικούς δεσμούς του με την Aktor κατά τη διάρκεια αυτών των συναντήσεων. [1, 2]

Συμφωνίες Ενεργειακών Υποδομών: Η Guilfoyle χρησιμοποίησε τη διπλωματική της θέση για να διασχίσει τα Βαλκάνια προωθώντας έναν «κάθετο διάδρομο φυσικού αερίου» σχεδιασμένο για τη μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) των ΗΠΑ από την Ελλάδα στην Ουκρανία. Παράλληλα με την προώθηση αυτών των περιφερειακών πρωτοβουλιών, προώθησε ενεργά την Aktor για επικερδείς ενεργειακές συμβάσεις. [1, 2]

Ιδιωτικό τζετ και πρόσβαση: Οι έρευνες αποκάλυψαν ότι ο Διευθύνων Σύμβουλος της Aktor μετέφερε την Guilfoyle σε διεθνείς διπλωματικές συναντήσεις με ιδιωτικό τζετ , γεγονός που εγείρει περαιτέρω ανησυχίες για δεοντολογία μεταξύ των περιφερειακών εποπτικών αρχών. [1]

Διπλωματικές τριβές

Η αποκάλυψη του σκιώδους ρόλου  του Μαραφάτσου συνοδεύεται από ευρύτερες αντιπαραθέσεις γύρω από τη θητεία της Γκιλφόιλ στην Αθήνα. Δημοσιεύματα τόνισαν έναν καβγά κατά τη διάρκεια δείπνου τον Μάρτιο μεταξύ της Γκιλφόιλ και του υπουργού Ενέργειας της Ελλάδας. Αναφερόμενος στην κατάρρευση της κυβέρνησης της Ρουμανίας, η Γκιλφόιλ φέρεται να είπε στους παρευρισκόμενους: «Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό εδώ», προκαλώντας έντονη αντίδραση  μελών της Ελληνικής κυβέρνησης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νομίζω πως αξίζει να διαβαστεί η προσέγγιση και η καθαρή φωνή - έστω ενός Ευρωπαίου ηγέτη - για την τροπή που έχει πάρει η πορεία του κόσμου εξαιτίας της αναλγησίας, αλαζονίας και επιθετικότητας των επικυρίαρχων κρατών έναντι των θεωρητικά αδύναμων (βλέπε Παλαιστίνη κυρίως).
Κυρίως αξία έχει η τοποθέτηση του Ισπανού πρωθυπουργού για το μήνυμα που στέλνει στους "μουγγούς" πολιτικούς και ηγέτες που ουσιαστικά συμπεριφέρονται δουλικά απέναντι σε Τραμπ αλλά και Νετανιάχου (βλέπε και Μητσοτάκη).
Βέβαια η ομιλία περιορίζεται στα τελευταία κυρίως οκτώ χρόνια παραβλέποντας πως στον ρου της ιστορίας όλες οι κατά καιρούς αυτοκρατορίες και ισχυρές χώρες έχουν να επιδείξουν τα ίδια και χειρότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (βλέπε γενοκτονίες Άγγλων, Γάλλων, Ισπανών κά ενάντι στους αυτόχθονες κατοίκους της Αμερικανικής ηπείρου).
Διαβάστε το:

«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, έρχομαι σε αυτό το βήμα με έναν στόχο : να υπερασπιστώ αυτό που πολλοί προσπαθούν να καταστρέψουν.

Έρχομαι για να ανακτήσω τις αρχές και τις φιλοδοξίες που ενέπνευσαν τη γέννηση αυτού του οργανισμού πριν από ογδόντα ένα χρόνια. Αρχές και φιλοδοξίες που αρκετές κυβερνήσεις εδώ περιφρονούν ή σκοπεύουν να διαλύσουν.

Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύαμε σε αυτή την κοινή υπόσχεση. Επειδή ήμασταν πεπεισμένοι ότι η ειρήνη, η βιωσιμότητα και οι ίσες ευκαιρίες δεν ήταν ιδεολογικές θέσεις, αλλά αναπόσπαστο μέρος του μέλλοντος της ανθρωπότητας.

Σήμερα, ωστόσο, αυτές οι ιδέες δεν αμφισβητούνται μόνο. Δέχονται επίθεση από πολιτικούς παράγοντες, από κυβερνήσεις που θέλουν να μας γυρίσουν πίσω σε ένα σκοτεινό παρελθόν. Και δεν χρειάζεται να τις κατονομάσουμε: όλοι γνωρίζουμε ποιοι είναι και ποιος είναι ο τρόπος λειτουργίας τους.

Πρώτα αμφισβητούν τους κανόνες. Έπειτα τους παραβιάζουν, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα έχει το θάρρος να τους ζητήσει να λογοδοτήσουν.
Μειώνουν τις συνεισφορές τους σε πολυμερείς οργανισμούς όπως αυτός.
Στοχοποιούν τους ηγέτες και τους αξιωματούχους τους, εμποδίζουν την ικανότητά μας για δράση, μόνο και μόνο για να μας παρουσιάσουν ως άχρηστες οντότητες που μπορούν να αγνοηθούν.

Η δική τους είναι, επομένως, μια σχεδιασμένη και συντονισμένη προσπάθεια κατεδάφιση, που μας παρουσιάζεται ως ασταμάτητη, ως απαραίτητη. Αλλά στην πραγματικότητα, αντιβαίνει στα δομικά ρεύματα της ιστορίας και στηρίζεται σε τρεις ελαττωματικούς πυλώνες.

Το πρώτο είναι ο εγωισμός: η παράλογη πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου το κέρδος του ενός συνεπάγεται απαραίτητα την απώλεια του άλλου.

Το δεύτερο είναι η άγνοια: επειδή τα επιστημονικά στοιχεία περιφρονούνται και υποτίθεται ότι υπάρχουν χώρες τόσο ισχυρές που μπορούν να κακοποιούν τους άλλους και δεν χρειάζονται κανέναν για να ευημερήσουν.

Και το τρίτο, το χειρότερο από όλα κατά τη γνώμη μου, είναι η σκληρότητα. Μια σκληρότητα που δεν τρέμει πλέον στη θέα ενός πεινασμένου παιδιού ή ενός νοσοκομείου που έχει μετατραπεί σε ερείπια.

Σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω παρακολουθήσει αυτές τις εγωιστικές, αδαείς και σκληρές δυνάμεις να αναπτύσσονται. Τις έχω δει να βγάζουν τις μάσκες τους και να καταλαμβάνουν την εξουσία σε πολλά μέρη. Και από εκεί, τις έχω δει να διεξάγουν παράνομους πολέμους και να σφαγιάζουν αθώους πολίτες.

Τους έχω δει να φέρονται σε εκατομμύρια ανθρώπους σαν σε ζώα και να αποσύρουν τη βοήθεια από εκείνους που υποφέρουν περισσότερο από τη φτώχεια και τις ασθένειες.

Τους έχω δει να μολύνουν την ατμόσφαιρα, ακόμη και τον ωκεανό, σαν να ήταν ιδιοκτησία τους. Και να συνωμοτούν για να καταστρέψουν αυτόν τον οργανισμό και όλα όσα αντιπροσωπεύει. Τα λέω όλα αυτά επειδή η παρατήρηση αυτών των πραγμάτων έχει μεταμορφώσει τον τρόπο που κατανοώ τον κόσμο.

Αλλά αυτό δεν με έκανε να χάσω την ελπίδα. Γιατί σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω δει επίσης υπέροχα πράγματα που μου δίνουν συνεχή πίστη στην ανθρωπότητα.

Έχω δει, για παράδειγμα, εκατομμύρια ανθρώπους να κινητοποιούνται για την υπεράσπιση της φύσης, της ειρήνης και των πολιτικών δικαιωμάτων.

Έχω δει χιλιάδες ακτιβιστές και δημόσιους υπαλλήλους να αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις της ελίτ, γνωρίζοντας ότι διακινδυνεύουν την καριέρα τους, ακόμη και τη ζωή τους.

Έχω δει επιστήμονες να πετυχαίνουν στόχους που θεωρούσαμε αδύνατους, και πολλές κυβερνήσεις κάνουν το σωστό :
να δεσμεύονται για συνεργασία, κοινωνική δικαιοσύνη και περιβαλλοντική βιωσιμότητα.

Φυσικά, εγώ ο ίδιος έχω επανειλημμένα επισημάνει τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες αυτού του οργανισμού. Αλλά με την ίδια πεποίθηση πρέπει να καταγγείλω ότι οι περισσότερες από τις φωνές που σήμερα επιμένουν να επικρίνουν το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών δεν περιγράφουν τις αποτυχίες του: προσπαθούν να προκαλέσουν την αποτυχία του.

Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η χώρα μου έχει αντιταχθεί σε όλους τους επιθετικούς πολέμους, όπου κι αν ξεσπούσαν.

Αρνηθήκαμε να αυξήσουμε τις στρατιωτικές μας δαπάνες στο πέντε τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.

Και κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να αντιμετωπίσουμε τις πιέσεις που αντιβαίνουν στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών: επιβάλλοντας κυρώσεις στους Ρώσους επιτιθέμενους, επιβάλλοντας εμπάργκο όπλων στην κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ, εμποδίζοντας τη χρήση της επικράτειάς μας για την ανάπτυξη ενός συνασπισμού που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και καταδικάζοντας απερίφραστα τη γενοκτονία που συνεχίζει να διαπράττει ο Νετανιάχου στη Γάζα.

Έχουμε επίσης κινητοποιήσει πόρους για να κάνουμε περισσότερα. Και απέναντι στον ελιγμό που έχει μειώσει σχεδόν το ένα τρίτο της παγκόσμιας αναπτυξιακής βοήθειας σε μόλις δύο χρόνια, η Ισπανία έχει διπλασιάσει τις επενδύσεις της στη συνεργασία και έχει αυξήσει τη συμβολή της σε πολυμερή συστήματα κατά τουλάχιστον 60%. Και το έχουμε κάνει αυτό παραμένοντας πιστοί στις αρχές μας.

Ακόμα και σε δύσκολες στιγμές όπως αυτή που αντιμετωπίζει σήμερα η ισπανική πόλη Θέουτα, όπου η ανισότητα, η απελπισία και η παραπληροφόρηση έχουν τροφοδοτήσει μια από τις πιο σοβαρές κρίσεις παράτυπης μετανάστευσης τα τελευταία χρόνια. Ξέρω ότι σε στιγμές σαν κι αυτές, ο πειρασμός είναι να ακολουθήσουμε μια συντομότερη οδό, να ενδώσουμε στον φόβο, να μετατρέψουμε τους μετανάστες σε εχθρούς και να παραβιάσουμε τον νόμο.

Αλλά η χώρα μου, η Ισπανία, δεν θα το κάνει αυτό. Και προφανώς, ούτε μια ισπανική πόλη όπως η Θέουτα. Επειδή οι πολίτες της αποδεικνύουν ότι μια κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς να θυσιαστεί η ευπρέπεια, η τήρηση του νόμου και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Και θα βγούμε πιο δυνατοί χάρη σε αυτό.

Επειδή η Ισπανία δεν επιλέγει τον εύκολο δρόμο: πάντα επιλέγει τον σωστό δρόμο.
Και θέλω επίσης να αναγνωρίσω ότι ο κόσμος το γνωρίζει αυτό.
Και οι αντιδραστικές δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν αυτήν την πολυμερή τάξη συνεχίζουν να μας επιτίθενται γι' αυτό. Θέλουν να ξεχάσουμε, θέλουν να καταλήξουμε να πιστεύουμε ότι οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης είναι χαμένες υποθέσεις, ότι η υπεράσπιση του κοινού καλού είναι αφελής, ότι η συνεργασία είναι ένδειξη αδυναμίας.

Λοιπόν, είμαι εδώ, στέκομαι σε αυτή την πλατφόρμα για να τους πω δυνατά και ξεκάθαρα ότι κάνουν λάθος και ότι δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Ότι εμείς οι Ισπανοί δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Ότι δεν θα σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να συνεχίσει να προοδεύει και ότι, όλοι μαζί, μπορούμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Και δεν θα το κάνουμε αυτό επειδή πρέπει να λογοδοτήσουμε στους γιους και τις κόρες μας, στα όνειρά τους.

Επειδή γνωρίζουμε ότι σε λίγα χρόνια, αυτές οι μελλοντικές γενιές θα κοιτάξουν πίσω, θα μελετήσουν αυτήν την αποφασιστική δεκαετία στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών και θα μας ρωτήσουν ποιος ήταν ο ρόλος που έπαιξε ο καθένας μας.

Θα μας ρωτήσουν, δικαίως: τι κάνατε όταν ορισμένες χώρες άρχισαν να παραβιάζουν τους κανόνες και άλλες αποφάσισαν να κλείσουν τα μάτια;

Θα μας ρωτήσουν: τι κάνατε όταν η υπεράσπιση αυτού που πιστεύατε άρχισε να σας κοστίζει ακριβά;

Και όταν συμβεί αυτό, θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι δεν έχουμε σταματήσει να αγωνιζόμαστε.

Ότι δεν το έχουμε κάνει.

Θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι έχουμε δώσει τη ζωή μας για να τους αφήσουμε έναν πιο ειρηνικό, πιο βιώσιμο και, ναι, πιο δίκαιο κόσμο.

Αυτό ελπίζουμε να μπορέσουμε να τους πούμε. Και αυτή είναι η δέσμευση που θέλω να αφήσω σε αυτή την πλατφόρμα.

Όχι εκ μέρους μου, αλλά εκ μέρους της χώρας που εκπροσωπώ της Ισπανίας.

Σας ευχαριστώ πολύ.



Στα 96 του, ο Κλιντ Ίστγουντ κατέρριψε τις βολικές μας αυταπάτες για τα γηρατειά, αρνούμενος να ωραιοποιήσει τη σκληρή αλήθεια. Σε μια πρόσφατη ομιλία του, εξήγησε πώς αλλάζει το σώμα με τον χρόνο. Τα κόκαλα γίνονται λιγότερο ευλύγιστα, οι κινήσεις επιβραδύνονται και το έντονο φως μπορεί να ενοχλεί τα μάτια. Ακόμη και η αναπνοή μπορεί να απαιτεί περισσότερη προσπάθεια. 

Και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Σχολίασε ένα θέμα που οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να αποφεύγουν. Δεν πρόσφερε καθησυχαστικές κοινοτοπίες για τα χρόνια των ηλικιωμένων που είναι γεμάτα ατελείωτη γαλήνη. 

Αντ' αυτού, ζωγράφισε μια ωμή, ανυποχώρητη εικόνα για το τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος πλησιάζει έναν αιώνα ύπαρξης. «Το φως σε πονάει στα μάτια, και ακόμη και η αναπνοή μπορεί να μοιάζει με σκληρή δουλειά», μοιράστηκε ο Ίστγουντ, περιγράφοντας τη διαρκή τριβή ενός σώματος που φθίνει. 

«Το σώμα σου απλώς δεν συνεργάζεται όπως κάποτε, και κάθε βήμα απαιτεί στρατηγική». 
Αλλά όπως επεσήμανε, η δομική παρακμή του σκελετού και των μυών είναι μόνο η επιφάνεια του ζητήματος. Το πραγματικό βάρος των βαθιών γηρατειών είναι συναισθηματικό και ψυχολογικό. Μόλις περάσεις τα ενενήντα, το κοινωνικό σου τοπίο υφίσταται μια βαθιά και συχνά επώδυνη μεταμόρφωση. 

Κοιτάς γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων που σε γνώριζαν όταν ήσουν νέος, που μοιράστηκαν την ιστορία σου, τα αστεία σου και τους αγώνες της ζωής σου, έχουν εξαφανιστεί. 

Ο κύκλος των γνώριμων προσώπων συρρικνώνεται σχεδόν στο τίποτα, το τηλέφωνο σταματά να χτυπά, και ο ρυθμός των ημερών επιβραδύνεται σε σημείο που μόλις κινείται. Το πιο πικρό χάπι δεν είναι ο σωματικός πόνος· είναι η ξαφνική απουσία κάποιου που πραγματικά θέλει να σε ακούσει. Όταν η παρούσα στιγμή γίνεται ήσυχη και απομονωμένη, ο ανθρώπινος νους αναζητά φυσικά καταφύγιο στο παρελθόν. 

Ο Ίστγουντ εξήγησε ότι η περιπλάνηση μέσα σε παλιές αναμνήσεις δεν είναι σημάδι πνευματικής αδυναμίας, αλλά μια ζωτική αναζήτηση συνέχειας. Γι' αυτό οι ηλικιωμένοι επαναλαμβάνουν συχνά τα ίδια ανέκδοτα, προσθέτοντας μικρές λεπτομέρειες και επιστρέφοντας στα ίδια θέματα ξανά και ξανά. Δεν προσπαθούν να καυχηθούν ή να κυριαρχήσουν στη συζήτηση. Το κάνουν για να αγκυροβολήσουν σε μια πραγματικότητα όπου ήταν ενεργοί, αγαπημένοι και σημαντικοί. 

«Βρίσκεις τον εαυτό σου να επαναλαμβάνει ιστορίες, προσθέτοντας λεπτομέρειες, όχι για να πείσεις κανέναν, αλλά απλώς για να νιώσεις ότι είσαι ακόμα συνδεδεμένος με κάτι», παραδέχτηκε ο Ίστγουντ.
 «Προσπαθείς να μεταδώσεις πράγματα στη νεότερη γενιά, ακόμη και όταν βλέπεις την πλήξη στα μάτια τους». 

Ζούμε σε έναν πολιτισμό που αντιμετωπίζει τη μακροζωία σαν τρόπαιο, συγχαίροντας τους ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή επιβίωσαν, αγνοώντας εντελώς τη συντριπτική μοναξιά που συνοδεύει αυτή την επιβίωση. Επαινούμε το λαμπερό, το γρήγορο και το υπερσυνδεδεμένο, αφήνοντας απολύτως κανένα χώρο για τον αργό, επαναλαμβανόμενο ρυθμό των πολύ ηλικιωμένων. 

Ο Κλιντ Ίστγουντ μπορεί να είναι ένας κινηματογραφικός γίγαντας, αλλά τα λόγια του μιλούν για κάθε ανώνυμο 90χρονο που ζει στον δρόμο μας ή κάθεται στα οικογενειακά μας τραπέζια. Είναι οι ζωντανές βιβλιοθήκες της ιστορίας μας, κουβαλώντας ιστορίες που διαμόρφωσαν τον κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα. Όταν επιλέγουμε να επιβραδύνουμε, να αφήσουμε στην άκρη τους περισπασμούς μας και να τους ακούσουμε πραγματικά, κάτι μαγικό συμβαίνει. Γεφυρώνουμε το χάσμα μεταξύ των γενεών. 

Τελικά, οι ρυτίδες στα πρόσωπά τους δεν είναι απλώς σημάδια γήρανσης—είναι ένας όμορφος χάρτης μιας ζωής που έζησε πλήρως, και είναι προνόμιο να κάθεσαι δίπλα τους και να ακούς το ταξίδι.

 Στα 96 του, ο Κλιντ Ίστγουντ μοιράστηκε μια αλήθεια για τα γηρατειά που άφησε τον κόσμο σιωπηλό… γιατί το πιο δύσκολο κομμάτι του να γερνάς δεν είναι να χάνεις τη δύναμή σου — είναι να συνειδητοποιείς πόσους ανθρώπους και αναμνήσεις έχεις χάσει στην πορεία. 

Δημήτρης Αθηναίος Πηγή: fb.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για 47 χρόνια, έχουν ελέγξει τους ουρανούς μέσω ενός δικτύου 22 σταθμών τροποποίησης του καιρού που μπορούσαν να κατευθύνουν τυφώνες, ξηρασίες, πλημμύρες και σεισμούς, κατόπιν εντολής, σε οποιοδήποτε μέρος της Γης. 

Το πρόγραμμα ονομαζόταν "THRONE CLIMATE" και χρηματοδοτούνταν από ένα λαβύρινθο ΜΚΟ, συστημάτων πιστώσεων άνθρακα και ιδρυμάτων "πράσινης ενέργειας", όλα συνδεδεμένα με το ίδιο οικογενειακό γραφείο στη Γενεύη που ελέγχει τις ευρωπαϊκές τράπεζες από το 1815. 

Πριν από λίγες μέρες, ο τελευταίος σταθμός αποσυνδέθηκε, κατασχέθηκε σε μια στρατιωτική επιχείρηση που περιλάμβανε 6 έθνη που δεν έχουν ποτέ δημόσια παραδεχτεί ότι συνεργάζονται. Ο καιρός δεν είναι πια όπλο. Για πρώτη φορά από το 1979, οι ουρανοί ανήκουν σε κανέναν. Κάθε "φυσική καταστροφή" των τελευταίων 47 ετών είχε μια υπογραφή, ένα ψηφιακό αποτύπωμα ενσωματωμένο στη ιονόσφαιρα που την προηγείτο. 

Ερευνητές του HAARP την έχουν ανιχνεύσει για δεκαετίες. Χλευάστηκαν, αλλά είχαν δίκιο για τα πάντα: 
  • Ο τυφώνας Κατρίνα: ίχνος συχνότητας ανιχνευμένο 72 ώρες πριν την πρόσκρουση 
  • Ο σεισμός της Αϊτής του 2010 έχει την ίδια υπογραφή συχνότητας, προερχόμενη από έναν σταθμό στη Βενεζουέλα 
  • Ο σεισμός του 2011, υπογραφή αποδοθείσα σε ένα πλοίο χωρίς σημαία που λειτουργούσε στον Ειρηνικό. Η εγγραφή του πλοίου, αποκτηθείσα μέσω "QFS maritime tracking", ανήκει σε μια εταιρεία βολικά εγκατεστημένη στις Κάυμαν. Ο μοναδικός διευθυντής της εταιρείας: μια οικογενειακή εμπιστοσύνη της οικογένειας Rothschild. 

Δεν προέβλεπαν καταστροφές, τις διέταζαν. Γιατί να ελέγχεις τον καιρό; Επειδή ο καιρός ελέγχει τα πάντα. Τιμές τροφίμων, αγορές ασφάλεισης, σταθερότητα κυβερνήσεων, συστήματα μετανάστευσης, αποτελέσματα εκλογών. 

Δεν χρειάζονταν στρατό. Δεν χρειάζονταν δολοφονίες. Χρειάζονταν βροχή ή ξηρασία στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή. 
4,2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε ζημιές από "φυσικές καταστροφές" από το 1979. Ποντάροντας στην καταστροφή που δημιούργησαν. Θερίζοντας τον πόνο που προκάλεσαν. Για πρώτη φορά σε μισό αιώνα, η βροχή θα πέφτει εκεί που πρέπει να πέφτει.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Θανάση Αυγερινού

Ο βασικός λόγος που εδώ και μερικά χρόνια - και τελευταία ενεργότερα - επιλέγω να τοποθετούμαι δημόσια για κεντρικά πολιτικά ζητήματα, είναι ότι έχω αντιληφθεί πως το πρόβλημα της χώρας δεν είναι απλώς ζήτημα κυβέρνησης ή επιλογής κομμάτων. 

Είναι πλέον καθολικό πρόβλημα επιβίωσης της χώρας μας, που συρρικνώνεται και παρακμάζει ταχύτατα. Όλα είναι αλληλένδετα με θανατερό τρόπο: 
η παραγωγική αποδυνάμωση συνδέεται με τους χαμηλούς μισθούς. Οι χαμηλοί μισθοί με τη φυγή των νέων. 
Η φυγή των νέων με το δημογραφικό. 
Η δημογραφική συρρίκνωση με την εγκατάλειψη της περιφέρειας. 
Η εγκατάλειψη της περιφέρειας με την εθνική συνοχή και την ασφάλεια της χώρας. 
Η κατάρρευση του κράτους με τη συντριβή του κράτους δικαίου. 
Η κρίση των θεσμών με τη δυσπιστία απέναντι στη δυνατότητα να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας μέσω της πολιτικής. 
Η οικονομική εξάρτηση με την εξωτερική εξάρτηση. 
Η απώλεια συλλογικής αυτοπεποίθησης με την ψευδή πεποίθηση ότι τίποτε σημαντικό δεν μπορεί να γίνει εδώ. 
Όλα αυτά σε καιρούς αυξανόμενων πολέμων γύρω μας. 
Το πρόβλημα είναι ταυτόχρονα παραγωγικό, κοινωνικό, δημογραφικό, δημοκρατικό, εθνικό, θεσμικό, περιφερειακό, γεωπολιτικό, ηθικό και πολιτισμικό. 

Θέτοντας αυτά τα ζητήματα, πολλές φορές έχω αναφερθεί στην υποδειγματική δουλειά σωστής διάγνωσης και αντιπροτάσεων που έχουν κάνει σημαντικές πρωτοβουλίες και πολιτικοί στοχαστές, που μελετούν το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις και προτείνουν διεξόδους. Η σκέψη τους και η δουλειά τους είναι υπερπολύτιμη για να βρούμε στην Ελλάδα το νήμα ενός αύριο με ορίζοντα και προοπτική. Αυτή η συλλογική δουλειά λίγων, αλλά υπαρκτών ομάδων και διανοητών, που γίνονται διαρκώς περισσότεροι προφανώς με εμπνέει, όπως και κάθε ενεργό πολίτη. 

Τι κάνουν, λοιπόν, κάποια τζιμάνια, «συνάδελφοι» σε κάποια ΜΜΕ;

 Δεν ακούνε τίποτα από τα παραπάνω, δεν τους αγγίζει τίποτε απ’ αυτά, αλλά… ακούνε αναφορές και ονόματα, και «μετράνε κεφάλια» στο «βανάκι του Θανάση» που θα γίνει «ένα κόμμα ακόμα», ενώ συζητάμε για μια Ελλάδα στην εντατική. Τόσο νεκροζώντανοι στα τελευταία πάρτι της Πομπηίας μας. 

Αν έλεγα ότι παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον ο Τολστόι, θα έβγαινε παραπολιτικό ότι «ο Θανάσης θα κατεβάσει τον Τολστόι στην Αιτωλοακαρνανία»… 
Πετύχαμε και την κβαντική δημοσιογραφία, που μας αξίζει! Προφανώς, όλα αυτά τα καμώματα προσβάλλουν απολύτως σοβαρούς ανθρώπους που, προφανώς, δεν θέλουν τίποτα λιγότερο από τη δημιουργία μιας ευρείας και κρίσιμης μάζας στην κοινωνία με πλήρη επίγνωση της κρισιμότητας της στιγμής και του μεγέθους του προβλήματος, μακριά από τα συνήθη παραπολιτικά καραγκιοζιλίκια και τα «επιμέρους αθροίσματα ατόμων», και εν τέλει πέρα από τους ίδιους τους κύκλους της κάλπης. (Τώρα, για μένα, να θυμίσω ότι πλέον έμαθα να βγάζω αυτοάνοσα όταν ακούω για «προσωποπαγή κόμματα» ή για «κόμματα στενών κύκλων», αν δεν το έχετε ήδη καταλάβει τους τελευταίος μήνες). 

Επείγει να μιλήσουμε ακριβώς γι’ αυτό που το κομματικό σύστημα ΔΕΝ μπορεί να μιλήσει: για τη συνολική, αλληλένδετη κρίση που διέρχεται η χώρα. Και οδεύει στον γκρεμό. Εκτός αν Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ αναλάβει λόγο και πράξη. Για αρχή, ένα κρίσιμο μέρος της. Επείγει το να εντοπίσουμε και να διατυπώσουμε τις διεξόδους. Από ό,τι πούμε, οι παραπολιτικολογούντες δεν ακούνε το πρόβλημα, αλλά προσπαθούν να βγάλουν λαβράκια της κακιάς ώρας, χωρίς να ξέρουν τι λένε. Αντί να δουν το φεγγάρι μιλάνε για το δάχτυλο — όμως συνήθως για τέτοιες περιπτώσεις αξίζει να χρησιμοποιηθεί άλλο δάχτυλο. Ας ξεκουνηθούμε λίγο από τη θέση μας. Ως κοινωνία. 

Τα πράματα είναι σοβαρά. Δεν έχουμε χρόνο για κουτσομπολιά. Τώρα, ως προς το πολιτικό σύστημα που προφανώς ανησυχεί, αν κρίνω από αυτά τα δημοσιεύματα. Επειδή μιλάμε με πολύ κόσμο και «βλέπουμε» την κοινωνία, να τους πω ότι καλά κάνουν και ανησυχούν. Οφείλουν να ανησυχούν περισσότερο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παρά την επικοινωνιακή επίθεση της «Ελληνικός Χρυσός» με αφορμή την παραγωγή του πρώτου συμπυκνώματος χαλκού-χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής, αυτό δεν αποτελεί κανένα «επενδυτικό επίτευγμα», σύμφωνα με τους ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ -Οικολογία. Αποτελεί την επίσημη επιβεβαίωση μιας διαρκούς περιβαλλοντικής και κοινωνικής τραγωδίας, η οποία σφραγίστηκε από την καταστροφή μίας από τις πιο ευαίσθητες και πολύτιμες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας.

Το τοπίο στις Σκουριές σήμερα προκαλεί αποτροπιασμό: η αποψίλωση του αρχέγονου δάσους, η καταστροφή των υδροφόρων οριζόντων και η αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος συνθέτουν την πραγματικότητα πίσω από την εταιρική προπαγάνδα. Παρά τις κυβερνητικές διευκολύνσεις και τη συστηματική καταστολή, η τοπική κοινωνία και το περιβαλλοντικό κίνημα επαναδραστηριοποιούνται, δηλώνοντας πως ο αγώνας για το νερό, τον αέρα και τη γη της Χαλκιδικής παραμένει ζωντανός.

Για τον οικολογικό χώρο, οι Σκουριές υπήρξαν το σύμβολο ενός μεγάλου αγώνα ενάντια στους χρυσοθήρες. Ήδη από το 2009, με την πρώτη επίσκεψη του Πράσινου Ευρωβουλευτή, Μιχάλη Τρεμόπουλου, στη Μεγάλη Παναγία, το ζήτημα της καταστροφικής εξόρυξης χρυσού μεταφέρθηκε στο ευρωπαϊκό και ελληνικό προσκήνιο ενώ πιέστηκαν και άλλοι πολιτικοί χώροι να πάρουν σαφή θέση. Η ενασχόλησή του υπήρξε σταθερή από τη δεκαετία του ’80-90: με την οργάνωση κινηματικού κάμπινγκ όταν το μέτωπο ήταν στην περιοχή του Σταυρού, με τη μαζική συμμετοχή στα μεγάλα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης, με τη συγκρότηση εξειδικευμένης ομάδας εργασίας για τα μεταλλεία, με τη διεθνή καμπάνια κατά τη θητεία του δεύτερου Πράσινου Ευρωβουλευτή Νίκου Χρυσόγελου, φέρνοντας στην Ευρώπη φωνές και εμπειρογνώμονες που αποκάλυψαν τις πρακτικές των μεταλλευτικών πολυεθνικών. Ένας αγώνας που επεκτάθηκε ενάντια στα χρυσωρυχεία στη Θράκη.

Η εξέλιξη της υπόθεσης υπήρξε μια βαριά απογοήτευση για την αγωνιζόμενη κοινωνία της Β.Α. Χαλκιδικής. Παρά τις προεκλογικές διακηρύξεις για ακύρωση της επένδυσης, η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (2015-2019) εγκατέλειψε το κίνημα και λειτούργησε ως γέφυρα για τη σταδιακή εμπέδωση της Eldorado Gold. Παρά την αρχική απόρριψη της ανεφάρμοστης τεχνικής μελέτης μεταλλουργίας (flash smelting), ο τότε Υπουργός Περιβάλλοντος Π. Σκουρλέτης (2015-2016) υποχώρησε υπογράφοντας κομβικές εγκρίσεις (όπως για το εργοστάσιο εμπλουτισμού και τον ΧΥΤΕΑ Κοκκινόλακκα) επικαλούμενος το ΣτΕ, ενώ με την προσφυγή στη Διαιτησία εγκλώβισε το Δημόσιο αντί να κηρύξει την εταιρεία έκπτωτη. Ως Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος, ο Σ. Φάμελλος (2016-2019) ανέλαβε τη «διαχείριση της νομιμότητας», υπογράφοντας σειρά προσωρινών αδειών λειτουργίας και αδειοδοτήσεων. Μετατρέποντας έναν αγώνα ζωής σε γραφειοκρατική διευθέτηση, επέτρεψε στην πολυεθνική να διατηρήσει τις υποδομές της και να προετοιμάσει το έδαφος για την αποικιοκρατικού τύπου σύμβαση που σφράγισε στη συνέχεια η κυβέρνηση της ΝΔ (Ν. 4785/2021).

Η στάση αυτή στέρησε από την τοπική κοινωνία την πολιτική κάλυψη που χρειαζόταν για να αποτραπεί η μη αναστρέψιμη οικολογική βλάβη.

Σήμερα, απέναντι στο επιχειρούμενο greenwashing της εταιρείας (καταπράσινες διαφημίσεις και χορηγίες για φυτεύσεις δέντρων στον Δήμο Θεσσαλονίκης), οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ - Οικολογία θεωρούν πως ήρθε η ώρα για να ξανατεθούν τα ζητήματα της οικολογικής κριτικής και να διασωθεί οτιδήποτε είναι εφικτό, έστω και τώρα.

Γι’ αυτό ζητούν: Στήριξη των τοπικών επιτροπών αγώνα. Θεσμοθέτηση Συμβουλίου Κοινωνικού Ελέγχου με τη συμμετοχή τοπικών φορέων, επιστημονικών συλλόγων και ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων για τη παρακολούθηση των περιβαλλοντικών δεδομένων σε πραγματικό χρόνο.
Αναθεώρηση των Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) & εφαρμογή της Περιβαλλοντικής Ευθύνης. Επιβολή ελέγχων από ενισχυμένο και ανεξάρτητο Σώμα Επιθεωρητών Περιβάλλοντος. Υποχρεωτική εφαρμογή των αυστηρότερων Βέλτιστων Διαθέσιμων Τεχνικών για τη διαχείριση επικίνδυνων αποβλήτων και την προστασία του υδροφόρου ορίζοντα. Άμεση ενεργοποίηση της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει» (Π.Δ. 148/2009). Πλήρης αποκατάσταση κάθε διαπιστωμένης ρύπανσης στο έδαφος και τα ύδατα. Οι ενδείξεις για διασπορά βαρέων μετάλλων και επικίνδυνων ρύπων στην ευρύτερη περιοχή επιβάλλουν εκτεταμένους, ανεξάρτητους ελέγχους στο οικοσύστημα και στην τροφική αλυσίδα.
Αύξηση των εγγυητικών επιστολών & μεταλλευτικών δικαιωμάτων. Δραστική αύξηση των μεταλλευτικών δικαιωμάτων (royalties) υπέρ του Δημοσίου, συνδεδεμένη με τις διεθνείς τιμές των μεταλλευμάτων. Αναπροσαρμογή των εγγυητικών επιστολών που καταθέτει η εταιρεία, ώστε να καλύπτουν το πλήρες πραγματικό κόστος αποκατάστασης του δάσους και των τοπίων εξόρυξης, χωρίς καμία επιβάρυνση των πολιτών.Η ευημερία και το μέλλον του τόπου δεν μετριούνται σε τόνους εξορυσσόμενου χρυσού αλλά στην ποιότητα της ζωής, του νερού και του περιβάλλοντος που παραδίδουμε στις επόμενες γενιές.


prasinoi.oikologia@gmail.com




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Aπό το 2014 μέχρι σήμερα ο Σύνδεσμος Ελληνίδων Επιστημόνων (ΣΕΕ) οργάνωσε δωρεάν μαθήματα ξένων γλωσσών σε περισσότερους από 7.000 φίλους/φίλες του, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να αναβαθμίσουν το βιογραφικό τους με γλωσσικές δεξιότητες και να διεκδικήσουν μια καλύτερη θέση στην αγορά εργασίας. Το φθινοπωρινό εκπαιδευτικό πρόγραμμα πραγματοποιείται εξ αποστάσεως μέσω της πλατφόρμας zoom. Έτσι, μπορούν να συμμετέχουν και εκπαιδευόμενοι από την περιφέρεια και το εξωτερικό, αρκεί να διαθέτουν σύγχρονους υπολογιστές ή tablet ή κινητά, που έχουν κάμερα, μικρόφωνο και δυνατότητα βιντεοκλήσεων.

Τα μαθήματα είναι αποκλειστικά για αρχαρίους και απευθύνονται σε άνδρες και γυναίκες άνω των 18 ετών. Θα διαρκέσουν από 9/11/2026 έως 14/2/2027. Οι γλώσσες που διδάσκονται είναι γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά, κινεζικά, πορτογαλικά, σουηδικά, ολλανδικά, ρωσικά, τουρκικά. Παρέχεται δωρεάν εκπαιδευτικό υλικό σε ηλεκτρονική μορφή. Όσοι/ες ενδιαφέρονται να τα παρακολουθήσουν, παρακαλούνται να στείλουν e-mail στο see1924@otenet.gr, αναφέροντας τη γλώσσα που τους/τις ενδιαφέρει, για να λάβουν γραπτώς αναλυτικά τους όρους συμμετοχής και την σχετική αίτηση. Αιτήσεις θα γίνονται δεκτές μέχρι και την ΠΕΜΠΤΗ 22 Οκτωβρίου 2026 και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κάθε χρόνο στη ΔΕΘ ακούμε περίπου την ίδια ιστορία. Οι πολιτικοί αρχηγοί ανεβαίνουν στο βήμα και μιλούν για περισσότερη ανάπτυξη, περισσότερες επενδύσεις, αυξήσεις εισοδημάτων, νέες θέσεις εργασίας, φοροελαφρύνσεις και ένα καλύτερο αύριο. Οι διαφορές βρίσκονται κυρίως στο πόσα θα δώσει ο καθένας και σε ποιους.

Αυτό που σπάνια ακούμε είναι η πιο δύσκολη ερώτηση: μέχρι πού μπορεί να συνεχιστεί αυτή η ανάπτυξη; Γιατί το ελληνικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα παραμένει προσκολλημένο στη συνεχή ποσοτική αέναη μεγέθυνση του ΑΕΠ. Real estate, μεγάλα έργα, νέες τουριστικές υποδομές, περισσότερος τουρισμός, περισσότερη κατανάλωση. Σαν να είναι οι φυσικοί πόροι ανεξάντλητοι και ο χώρος απεριόριστος.

Όμως δεν είναι. Το νερό, η γη, τα δάση, τα βουνά, οι ακτές, η βιοποικιλότητα και το κλίμα έχουν όρια. Και όταν αυτά τα όρια παραβιάζονται, ο λογαριασμός δεν εμφανίζεται αμέσως στους οικονομικούς δείκτες. Εμφανίζεται αργότερα στην ερημοποίηση, στην απώλεια γεωργικής γης, στην υποβάθμιση των οικοσυστημάτων, στην ενεργειακή και στεγαστική κρίση, στις πλημμύρες και στις πυρκαγιές.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορετική πρόταση της πολιτικής οικολογίας. Δεν μιλά για επιστροφή στη φτώχεια ούτε για μια νέα μορφή λιτότητας. Μιλά για λιτή ευημερία: να ζούμε καλύτερα χωρίς να καταναλώνουμε διαρκώς περισσότερο. Για μια μικτή οικονομία με κοινωνικό και δημόσιο έλεγχο, βιωσιμότητα και αειφορία. Για αποκέντρωση, ισχυρή αυτοδιοίκηση, τοπικές οικονομίες και δημοκρατική συμμετοχή. Για μια οικονομία που αναγνωρίζει ότι η ευημερία δεν μετριέται μόνο με το ΑΕΠ.

Η λέξη «απο-ανάπτυξη» τρομάζει. Ίσως γιατί απαιτεί κάτι που η πολιτική επικοινωνία αποφεύγει συστηματικά: αυτοσυγκράτηση. Τα παραδοσιακά κόμματα θέλουν ταυτόχρονα να ικανοποιούν τις αγορές και τους επενδυτές, να υπόσχονται κοινωνική προστασία και να μιλούν για προστασία του περιβάλλοντος. Έτσι δημιουργείται ένας ιδεολογικός χυλός, όπου όλα χωρούν και τίποτα δεν συγκρούεται.

Όμως η πραγματικότητα συγκρούεται. Δεν μπορούμε να έχουμε απεριόριστη ανάπτυξη σε έναν πλανήτη με πεπερασμένους πόρους. Αυτό είναι το ερώτημα που θα έπρεπε να βρίσκεται στο κέντρο κάθε πολιτικής συζήτησης, και ιδιαίτερα στη ΔΕΘ.

Όχι μόνο πόσο θα μεγαλώσει η οικονομία. Αλλά για ποιον, με ποιο κόστος και μέχρι πού.

Στέφανος Σταμέλλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου