ΚΟΙΝΩΝΙΑ



Recent Post Recent Post
View More

Ακτιβιστής στις 0

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται εδώ και αρκετό καιρό σε δημόσια διαμάχη με τον Πάπα Λέοντα της Καθολικής Εκκλησίας.

Στο πλαίσιο της διαμάχης, ο Τραμπ δημοσίευσε μια φωτογραφία του εαυτού του ως άγιος θεραπευτής υπό την επίβλεψη ενός διαβόλου.

Και όχι – αυτό δεν είναι κάποιο πρωταπριλιάτικο αστείο…

Στις 4 Φεβρουαρίου 2026, ο λογαριασμός X/Twitter NickAdamsinUSA δημοσίευσε αυτήν την ακατάστατη φωτογραφία τεχνητής νοημοσύνης του Τραμπ ως θεραπευτή αγίου.


μεγέθυνση
Χθες, ο ίδιος ο Τραμπ δημοσίευσε μια παρόμοια φωτογραφία στον λογαριασμό του στο Truth Social . Αναπαράχθηκε στο X /Twitter .


μεγέθυνση
Κάποιος mend_alyn παρατήρησε μια μικρή διαφορά μεταξύ των δύο εικόνων:

mend_alyn @mend_alyn – 4:44 UTC · 13 Απριλίου 2026

> Η ανάρτηση του Τραμπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την Αλήθεια πρόσθεσε την κερασφόρο φιγούρα (στην κορυφή) σε μια ήδη αηδιαστική φωτογραφία που κοινοποίησε ο @NickAdamsinUSA τον Φεβρουάριο. <

Πράγματι. Ορίστε ένα απόσπασμα από το πάνω μέρος της φωτογραφίας που δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο:


μεγαλύτερος
Και ένα παρόμοιο απόκομμα από τη φωτογραφία που δημοσίευσε δύο μήνες αργότερα ο Τραμπ:


μεγαλύτερος
Ο άντρας στη μέση έχει μεταμορφωθεί σε κάτι σαν «κερασφόρο» άγγελο. Φαίνεται να φοράει ένα στέμμα που μοιάζει με το Άγαλμα της Ελευθερίας.

Αναρωτιέται κανείς ποιος ξεκίνησε αυτή τη μεταμόρφωση. Πότε και για ποιο σκοπό;

Συμφραζόμενα:

Ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ είχε πρόσφατα μιλήσει κατά των πολέμων που διεξάγει ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ.

Στις 12 Απριλίου στις 21:03 ET, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δημοσίευσε ένα παραλήρημα κατά του Πάπα Λέοντα:

Ο Πάπας Λέων είναι ΑΔΥΝΑΜΟΣ στο έγκλημα και απαίσιος στην εξωτερική πολιτική. Μιλάει για «φόβο» για την κυβέρνηση Τραμπ, αλλά δεν αναφέρει τον ΦΟΒΟ που είχε η Καθολική Εκκλησία και όλες οι άλλες χριστιανικές οργανώσεις κατά τη διάρκεια της COVID, όταν συλλάμβαναν ιερείς, λειτουργούς και όλους τους άλλους, επειδή τελούσαν εκκλησιαστικές λειτουργίες, ακόμα και όταν έβγαιναν έξω, και ήταν σε απόσταση τριών ή και είκοσι μέτρων μεταξύ τους. Μου αρέσει πολύ περισσότερο ο αδελφός του, ο Λούης, παρά αυτός, επειδή ο Λούης είναι ΜΑΓΚΟΣ. Το καταλαβαίνει, και ο Λέων όχι! Δεν θέλω έναν Πάπα που πιστεύει ότι είναι εντάξει για το Ιράν να έχει πυρηνικά όπλα. Δεν θέλω έναν Πάπα που πιστεύει ότι είναι απαίσιο που η Αμερική επιτέθηκε στη Βενεζουέλα, μια χώρα που έστελνε τεράστιες ποσότητες ναρκωτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες και, ακόμη χειρότερα, άδειαζε τις φυλακές της, συμπεριλαμβανομένων δολοφόνων, εμπόρων ναρκωτικών και δολοφόνων, στη χώρα μας. Και δεν θέλω έναν Πάπα που επικρίνει τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών επειδή κάνω ακριβώς αυτό για το οποίο εξελέγην, ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, να πετύχω ρεκόρ χαμηλών αριθμών εγκληματικότητας και να δημιουργήσω το μεγαλύτερο χρηματιστήριο στην ιστορία. Ο Λέο θα έπρεπε να είναι ευγνώμων γιατί, όπως όλοι γνωρίζουν, ήταν μια συγκλονιστική έκπληξη...

Σαράντα τρία λεπτά αφότου ο Τραμπ δημοσίευσε την παραπάνω φωτογραφία που τον απεικονίζει ως άγιο με έναν κερασφόρο/στεφανωμένο άγγελο/διάβολο από πάνω του.

Πώς θα το ερμηνεύσουν αυτό οι ευαγγελικοί οπαδοί του Τραμπ;

Ποιος σκηνοθέτησε και ερμήνευσε αυτό το δράμα;

Παρακαλώ σκεφτείτε και απαντήστε στις ερωτήσεις.

—

Προστέθηκε μετά τη δημοσίευση (15:39 UTC):

Ο Τραμπ μόλις διέγραψε την ανάρτησή του με τη φωτογραφία.

Προστέθηκε επίσης μετά τη δημοσίευση (16:09 UTC):

Ο Πρόεδρος του Ιράν καταδίκασε τις προσβολές του Τραμπ προς τον Πάπα:

Masoud Pezeshkian @drpezeshkian – 13:19 utc · 13 Απριλίου 2026

Αγιώτατε Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ (@Pontifex), καταδικάζω την προσβολή προς την Εξοχότητά Σας εκ μέρους του μεγάλου έθνους του Ιράν και δηλώνω ότι η βεβήλωση του Ιησού, του προφήτη της ειρήνης και της αδελφοσύνης, δεν είναι αποδεκτή από κανένα ελεύθερο άτομο. Σας εύχομαι δόξα στον Αλλάχ.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από το RT France

Μια απλή προγονική τεχνική που έχει εγκατασταθεί στα άνυδρα βουνά του Σίντι Ίφνι, στο νότιο Μαρόκο, καθιστά δυνατή τη δέσμευση της υγρασίας της ομίχλης και τη μετατροπή της σε πόσιμο νερό, το οποίο παρέχεται σε εκατοντάδες ανθρώπους στις τοπικές κοινότητες σε μια περιοχή που πλήττεται σοβαρά από την ξηρασία.

Για την καταπολέμηση της λειψυδρίας, μια απλή αλλά εξαιρετικά αποτελεσματική λύση έφερε χαρά σε πολλά μαροκινά χωριά. Το μαροκινό ίδρυμα Dar Si Hmad εγκατέστησε 124 πάνελ πλέγματος σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στο όρος Boutmezguida στα βουνά Anti-Atlas του νοτιοδυτικού Μαρόκου. Αυτό το σύστημα αποτελείται από γιγάντια δίχτυα που συμπυκνώνουν την υγρασία από το θαλασσινό αεράκι και την ομίχλη που συχνά στεφανώνει τις βουνοκορφές, μετατρέποντάς την σε πόσιμο νερό, όπως ανέφερε ο μαροκινός τύπος στις 12 Απριλίου. Οι σταγόνες νερού που συλλαμβάνονται από τα δίχτυα διοχετεύονται στη συνέχεια σε μεγάλες δεξαμενές αποθήκευσης πριν διανεμηθούν στις αγροτικές κοινότητες των γύρω χωριών.


Έως και 100.000 λίτρα νερού την ημέρα

Χάρη σε αυτήν την αρχαία τεχνική που χρησιμοποιούσαν οι πρώτοι κάτοικοι των Καναρίων Νήσων, 160 νοικοκυριά έχουν πρόσβαση σε έως και 100.000 λίτρα πόσιμου νερού ημερησίως. Αυτό το νερό διανέμεται μέσω ενός υπόγειου δικτύου εξοπλισμένου με προπληρωμένους μετρητές. Επιπλέον, για τη βελτιστοποίηση της κατανάλωσης και την πρόληψη της σπατάλης, κάθε οικογένεια λαμβάνει μηνιαίο επίδομα 5.000 λίτρων νερού. Ως αποτέλεσμα, η ζωή γίνεται πολύ πιο εύκολη για τους κατοίκους, καθώς αυτό το σύστημα τους γλιτώνει από τον κόπο να μεταφέρουν νερό για τις καθημερινές τους ανάγκες με γαϊδουράκι από τις λίγες εναπομείνασες ενεργές πηγές στην περιοχή.


Ένα βιώσιμο έργο σε πλήρη ανάπτυξη

Μετά από έξι χρόνια ανάπτυξης, το έργο έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά του. Οι δικαιούχοι κοινότητες καταβάλλουν μια μέτρια συνεισφορά για τη συντήρηση των δικτύων. Η αποτελεσματικότητα και η απλότητα αυτού του βιώσιμου έργου έχουν προσελκύσει ξένους εταίρους και δωρητές, τα κεφάλαια των οποίων αναμένεται να χρησιμοποιηθούν για την εγκατάσταση 80 νέων πάνελ φέτος. Αυτά τα πάνελ θα παρέχουν ηλεκτρική ενέργεια σε άλλες κοινότητες που βρίσκονται στις πλαγιές των μαροκινών βουνών, προσφέροντας έτσι πολλά υποσχόμενες προοπτικές σε αυτήν την άνυδρη περιοχή του Μαρόκου.

Πηγή: RT France



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


από τον Φρανσουά Βαντρό /  reseauinternational.net 

13.000 Πακιστανοί στρατιώτες και σινο-πακιστανικά μαχητικά αεροσκάφη αναπτύχθηκαν στη Σαουδική Αραβία: ένα όπλο στραμμένο προς τον ναό των ΗΠΑ;

Στις 11 Απριλίου, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις, επισημάναμε ότι η ασυμμετρία των αντιπροσωπειών στην Ισλαμαμπάντ —86 Ιρανοί οργανωμένοι σε πέντε επιτροπές, τρεις Αμερικανοί χωρίς ειδικούς— αποκάλυπτε μια αντίφαση: το Ιράν είχε έρθει για να διαπραγματευτεί παρατεταμένες διαπραγματεύσεις, οι ΗΠΑ για να επιβάλει τελεσίγραφο. Ο ανταποκριτής της Le Monde στην Ουάσινγκτον, Piotr Smolar, συνόψισε αργότερα αυτή τη στάση με μια καυστική φράση: « Εν ολίγοις, απαιτήθηκε συνθηκολόγηση » . Μετά από σαράντα ημέρες σύγκρουσης, η κυβέρνηση Τραμπ ήρθε όχι επιδιώκοντας συμβιβασμό, αλλά παράδοση. Αποτυγχάνοντας να τον επιτύχει, ο JD Vance έφυγε από την Ισλαμαμπάντ χωρίς συμφωνία.

Η χρονολογία των γεγονότων από τότε είναι κρίσιμη. Στις 11 Απριλίου, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, μια μαζική ανάπτυξη πακιστανικού στρατού ήταν ήδη σε εξέλιξη: 13.000 στρατιώτες και περίπου δέκα μαχητικά αεροσκάφη JF-17 έπαιρναν θέσεις στην αεροπορική βάση King Abdulaziz, λίγα χιλιόμετρα από την καρδιά των πετρελαιοπηγών της Σαουδικής Αραβίας. Αυτή η εδώ και καιρό σχεδιασμένη κίνηση εξασφάλισε την περιοχή ακόμη και πριν ολοκληρωθούν οι συνομιλίες.

Στις 12 Απριλίου, μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την επικείμενη επιβολή ναυτικού αποκλεισμού του Στενού του Ορμούζ —μια πράξη πολέμου σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ έχει έκτοτε διευκρινίσει ότι ο αποκλεισμός θα ξεκινήσει στις 13 Απριλίου στις 10:00 π.μ. ώρα Ανατολικής Ακτής (ET). Αυτό αντιστοιχεί στις 6:00 μ.μ. (6:00 μ.μ.) στην ζώνη ώρας του Κόλπου, όπου βρίσκεται το Στενό του Ορμούζ.

Δυτικά μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του House of Saudi Arabia , το οποίο συνήθως παρακολουθούμε, παρουσίασαν την ανάπτυξη δυνάμεων από το Πακιστάν ως στάση κατά του Ιράν. Τα χρήματα της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ - 5 δισεκατομμύρια δολάρια - υποτίθεται ότι ήταν το τίμημα που καταβλήθηκε για αυτή τη στρατιωτική συμμαχία. Κατά την άποψή μας, αυτή είναι μια παραπλανητική ερμηνεία, επειδή παραμένει παγιδευμένη στο παλιό δίπολο Σουνιτών-Σιιτών. Κατά πάσα πιθανότητα, η πραγματικότητα είναι το αντίθετο.


Η επίσημη αφήγηση: η ενεργοποίηση του σαουδαραβικο-πακιστανικού συμφώνου


Ο Houseofsaud παρουσιάζει την ανάπτυξη ως ενεργοποίηση της Συμφωνίας Στρατηγικής Άμυνας (SDA) που υπογράφηκε τον Σεπτέμβριο του 2025 μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, η κεντρική ρήτρα της οποίας ορίζει ότι «οποιαδήποτε επιθετικότητα εναντίον μιας από τις δύο χώρες θα θεωρείται επιθετικότητα εναντίον και των δύο» .

Η αφήγηση αφορά μια σουνιτική συμμαχία εναντίον του Ιράν. Η Σαουδική Αραβία πληρώνει 5 δισεκατομμύρια δολάρια, το Κατάρ συνυπογράφει και το Πακιστάν στέλνει στρατεύματα για να υπερασπιστεί το βασίλειο από τις ιρανικές επιθέσεις. Ο υπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκιπας Χαλίντ μπιν Σαλμάν, μάλιστα δημοσίευσε: «Η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν είναι ενωμένα ενάντια στον επιτιθέμενο » .

Είναι μια καθαρή, γραμμική εκδοχή και πολιτικά αποδεκτή από τη δυτική κοινή γνώμη. Αλλά βασίζεται σε μια σκόπιμη παράλειψη.

Γεγονότα που επιτρέπουν μια άλλη ερμηνεία

Το ιρανικό δόγμα: καμία επίθεση από τον Κόλπο, κανένα αντίποινο.

Το Ιράν ανέκαθεν έκανε διάκριση μεταξύ δύο τύπων επιθετικότητας. Μια άμεση αμερικανική επίθεση (από αεροπλανοφόρα ή την κατάριανη βάση Αλ Ουντέιντ) πυροδοτεί μια απάντηση εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων. Αλλά μια επίθεση που ξεκινά από το έδαφος ενός κράτους του Κόλπου - Σαουδικής Αραβίας, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων ή Μπαχρέιν - μετατρέπει αυτό το κράτος σε συν-εμπόλεμο. Το Ιράν στη συνέχεια θα στοχεύσει τις υποδομές του, συμπεριλαμβανομένων των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων.

Τα ιρανικά πλήγματα στα κράτη του Κόλπου αποσκοπούν συγκεκριμένα στο να τα κάνουν να πληρώσουν το τίμημα για τη συνεργασία τους με τις ΗΠΑ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι μοναρχίες του Κόλπου αρνούνταν επίσημα να επιτρέψουν τη χρήση των βάσεων τους ως εφαλτήριο για πόλεμο εναντίον του Ιράν, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν καταφέρει να αποτρέψουν αυτές τις βάσεις από το να συμμετάσχουν στον πόλεμο υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.

Η ανάπτυξη πακιστανικών δυνάμεων καθιστά τώρα αυτή την κόκκινη γραμμή αξεπέραστη.

Πακιστανοί στρατιώτες ως ανθρώπινες ασπίδες και άλλα

Με την τοποθέτηση 13.000 στρατιωτών και μαχητικών αεροσκαφών JF-17 σε σαουδαραβικές βάσεις, το Πακιστάν στέλνει ένα τριπλό μήνυμα:
  • Προς το Ιράν : «Δεν θα δεχτείτε επίθεση από αυτό το έδαφος, επειδή είμαστε εδώ. Αν οι ΗΠΑ ή το Ισραήλ επιτεθούν από εδώ, τα αντίποινά σας θα μας χτυπήσουν. Και δεν θέλουμε πόλεμο μαζί σας».
  • Προς τη Σαουδική Αραβία : «Δεν μπορείτε πλέον να επιτρέψετε μια αμερικανική επίθεση από το έδαφός σας χωρίς να μας εμπλέξετε άμεσα».
  • Προς τις ΗΠΑ : «Δεν μπορείτε πλέον να χρησιμοποιείτε την Αραβική Χερσόνησο ως βάση στα μετόπισθεν για να χτυπήσετε το Ιράν. Αξίζει το ρίσκο; Θα πρέπει να μας αντιμετωπίσετε».

Η εξαιρετική προστασία που παρέχεται στην ιρανική αντιπροσωπεία: ένδειξη εμπιστοσύνης

Μόλις το αεροπλάνο της ιρανικής αντιπροσωπείας εισήλθε στον πακιστανικό εναέριο χώρο, η πακιστανική Πολεμική Αεροπορία ανέπτυξε μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση ασφαλείας: μαχητικά συνοδείας, προηγμένα αεροσκάφη ανίχνευσης AWACS και αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου. Το ιρανικό αεροσκάφος απενεργοποίησε τον αναμεταδότη του (καθιστώντας τον αόρατο στα πολιτικά ραντάρ) ενώ ένα πακιστανικό αεροπλάνο πέταξε παράλληλα με τον αναμεταδότη του ενεργοποιημένο, λειτουργώντας ως δόλωμα. Αυτή η «Σιδερένια Συνοδεία» σχεδιάστηκε για να αποτρέψει οποιαδήποτε στοχευμένη απόπειρα δολοφονίας ή ισραηλινό ή αμερικανικό χτύπημα εναντίον των Ιρανών διαπραγματευτών.

Μια τέτοια ανάπτυξη δεν προσφέρεται σε έναν αντίπαλο. Προορίζεται για έναν σύμμαχο. Αποδεικνύει ότι το Πακιστάν ήταν έτοιμο να διαθέσει τις δυνάμεις του για να εγγυηθεί φυσικά την ασφάλεια των Ιρανών έναντι των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Η σαφής απειλή των ΗΠΑ: άρθρο της Washington Post

Τρεις ημέρες πριν από την έναρξη των συνομιλιών στο Ισλαμαμπάντ, η Washington Post δημοσίευσε ένα άρθρο γνώμης του Marc Thiessen , ενός νεοσυντηρητικού αρθρογράφου με στενούς δεσμούς με κύκλους ασφαλείας. Σε αυτό, ο Thiessen ζήτησε ανοιχτά την εξάλειψη των Ιρανών αξιωματούχων που είχαν σωθεί για χάρη των διαπραγματεύσεων, σε περίπτωση που οι συνομιλίες αποτύγχαναν . Πρόσθεσε: «Οι Ιρανοί ηγέτες πρέπει να καταλάβουν ότι η ζωή τους εξαρτάται κυριολεκτικά από την ολοκλήρωση μιας διαπραγματευμένης συμφωνίας σύμφωνα με τις επιθυμίες του Τραμπ. Εάν αρνηθούν, θα σκοτωθούν » .

Αυτό το άρθρο δεν αποτελεί περιθωριακή άποψη. Αντικατοπτρίζει ένα ρεύμα σκέψης εντός του αμερικανικού κατεστημένου. Για τους Ιρανούς, αποτελεί απόδειξη ότι η ζωή τους θα κινδύνευε αν διαπραγματεύονταν απευθείας με την Ουάσινγκτον, χωρίς έναν μεσολαβητή ικανό να τους προστατεύσει φυσικά.

Τα μαχητικά αεροσκάφη JF-17: η απτή κινεζική εγγύηση

Τα JF-17 δεν είναι ένα οποιοδήποτε αεροσκάφος. Το JF-17 Block III αναπτύσσεται από κοινού από το Πακιστάν και την κινεζική Chengdu Aircraft Corporation. Είναι εξοπλισμένο με ραντάρ AESA και κινεζικούς πυραύλους PL-15E, οι οποίοι έχουν βεληνεκές που υπερβαίνει τα 145 χλμ. Ο πύραυλος PL-15, που βρίσκεται σε υπηρεσία με τον κινεζικό στρατό από το 2016, φτάνει τα Mach 4. Η ανάπτυξή τους στον Κόλπο - μια περιοχή ιστορικά υπό τον στρατιωτικό έλεγχο των ΗΠΑ - είναι άνευ προηγουμένου. Είναι η πρώτη φορά που κυρίως κινεζικά περιουσιακά στοιχεία, που δεν ελέγχονται από τις ΗΠΑ ή το Ισραήλ, έχουν εγκατασταθεί στην καρδιά του αμυντικού συστήματος της Σαουδικής Αραβίας.

Η Κίνα είναι ο κύριος σύμμαχος του Πακιστάν και ο μεγαλύτερος πελάτης πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας (περίπου 1,6 έως 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα πριν από τον πόλεμο). Με άλλα λόγια, το Πεκίνο έχει τα μέσα να διασφαλίσει ότι αυτή η ανάπτυξη δεν θα γυρίσει μπούμερανγκ στην Τεχεράνη.

Οι Δυτικοί αναλυτές αναζητούν μάταια γραπτές «κινεζικές εγγυήσεις». Δεν ψάχνουν στο σωστό μέρος: οι εγγυήσεις βρίσκονται ακριβώς εκεί, στον αεροδιάδρομο της Νταχράν, με τη μορφή αυτών των αεροπλάνων που δεν θα μπορούσαν να απογειωθούν χωρίς την τεχνική και πολιτική έγκριση της Κίνας.

Η δήλωση του Πακιστανού Υπουργού Άμυνας: ένα συνεπές μήνυμα

Στις 9 Απριλίου, ο Πακιστανός υπουργός Άμυνας Khawaja Asif δημοσίευσε και στη συνέχεια διέγραψε ένα εξαιρετικά εμπρηστικό μήνυμα εναντίον του Ισραήλ και των ιδρυτών του. Και εδώ, πρέπει να αποφύγουμε την υπερβολική ερμηνεία. Μία μόνο ανάρτηση, ακόμη και μια εμπρηστική, δεν αποτελεί κρατικό δόγμα.

Αλλά τοποθετημένο στο πλαίσιό του, μπορεί να ερμηνευτεί ως μήνυμα προς το Ιράν και την κοινή γνώμη της περιοχής: η στρατιωτική συνεργασία με το Ριάντ δεν σημαίνει ευθυγράμμιση με το Ισραήλ ή ετοιμότητα για έναν αντιιρανικό πόλεμο. Αυτού του είδους το μήνυμα δεν αποτελεί απόδειξη, αλλά συμβάλλει σε ένα κλίμα καθησυχασμού: «Δεν είμαστε με το μέρος του Ισραήλ, δεν θα επιτρέψουμε να χρησιμοποιηθεί η συμμαχία μας με τη Σαουδική Αραβία εναντίον σας » .

Ιρανική σιωπή και ευγνωμοσύνη

Το Ιράν δεν έχει καταδικάσει την ανάπτυξη δυνάμεων του Πακιστάν στη Σαουδική Αραβία. Αυτή η σιωπή αποτελεί απόδειξη ότι η Τεχεράνη έχει κατανοήσει το μήνυμα και αποδέχεται αυτόν τον αποκλεισμό. Σύμφωνα με πηγές των πακιστανικών μυστικών υπηρεσιών, η δημόσια υπενθύμιση της αμυντικής συμφωνίας της Ισλαμαμπάντ με το Ριάντ χρησίμευσε ως ψυχολογικός ελιγμός («παιχνίδι μυαλού») για να φέρει το Ιράν πίσω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, καθιστώντας σαφές ότι δεν ασχολείται πλέον αποκλειστικά με τις ΗΠΑ και ότι το Πακιστάν συνεισφέρει το βάρος του στη σύγκρουση.

Και, μετά το τέλος των συνομιλιών, ο Πρόεδρος του Ιρανικού Κοινοβουλίου, Μοχάμεντ Μπαγκέρ Γκαλίμπαφ, επικεφαλής της αντιπροσωπείας, δήλωσε : «Εκτιμώ τις προσπάθειες της αδελφικής και φίλης χώρας μας, του Πακιστάν, για τη διευκόλυνση αυτής της διαδικασίας διαπραγματεύσεων και απευθύνω τους χαιρετισμούς μου στον πακιστανικό λαό ». Αυτή η διατύπωση υπερβαίνει την απλή διπλωματική ευγένεια. Επισημοποιεί μια στρατηγική σχέση.

Ο ναυτικός αποκλεισμός: μια πράξη πολέμου που στοχεύει επίσης την Κίνα και το Πακιστάν




Στις 12 Απριλίου, στο Truth Social , ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού στα Στενά του Ορμούζ, υιοθετώντας πρόταση του απόστρατου στρατηγού Τζακ Κιν.

Όπως επισημαίνει ο houseofsaud στην ανάλυσή του που δημοσιεύτηκε την ίδια ημέρα , ένας αποκλεισμός αποτελεί πράξη πολέμου βάσει του Ψηφίσματος 3314 του ΟΗΕ και του Εγχειριδίου του Σαν Ρέμο. Δεν πρόκειται για επιχείρηση εκκαθάρισης ναρκοπεδίων ή άσκηση ελεύθερης ναυσιπλοΐας. Είναι κήρυξη οικονομικού πολέμου κατά του Ιράν. Το άρθρο του houseofsaud τονίζει ορθώς ότι οι σαουδαραβικές βάσεις, από τις οποίες θα επιβαλλόταν ένας τέτοιος αποκλεισμός, θα γίνονταν οι πρώτοι στόχοι ιρανικών αντιποίνων - παρά τις επίσημες αρνήσεις του Ριάντ. Ωστόσο, η ανάλυση του houseofsaud δεν ανταποκρίνεται στις συνέπειες για την Κίνα και το Πακιστάν.

Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος πελάτης ιρανικού πετρελαίου. Ένας αποκλεισμός από τις ΗΠΑ θα απαγόρευε ουσιαστικά κάθε διέλευση πετρελαιοφόρων προς την Κίνα. Το Πεκίνο, το οποίο έχει ήδη διαπραγματευτεί παράκαμψη διαδρόμων (ιδίως μέσω Πακιστάν και του Οικονομικού Διαδρόμου Κίνας-Πακιστάν ( CPEC)), δεν μπορεί να αποδεχτεί έναν τέτοιο ενεργειακό στραγγαλισμό. Το άρθρο του House of Steel σημειώνει ότι κινεζικά πλοία έχουν πρόσφατα διέλθει από το Στενό του Γιβραλτάρ υπό ιρανικό συντονισμό. Ένας αποκλεισμός θα τα εξέθετε σε κατάσχεση. Αυτό ενέχει τον κίνδυνο άμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνου.

Το Πακιστάν εισάγει το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου του από τον Κόλπο. Οι 13.000 στρατιώτες του που έχουν αναπτυχθεί στη Σαουδική Αραβία δεν αποτελούν μόνο «όπλο στην πλάτη» για τις ΗΠΑ. Είναι επίσης πιθανοί όμηροι. Εάν ο αποκλεισμός πυροδοτήσει έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας, οι ενεργειακές προμήθειες στο Πακιστάν θα διακοπούν. Το Ισλαμαμπάντ, που ήδη βρίσκεται σε οικονομική κρίση, θα πληρώσει βαρύ τίμημα .

Έτσι, ο αποκλεισμός του Τραμπ δεν είναι απλώς ένα μέτρο κατά του Ιράν. Αποτελεί απειλή τόσο για την Κίνα (για να την αναγκάσει να σταματήσει να υποστηρίζει την Τεχεράνη) όσο και για το Πακιστάν (για να το αναγκάσει να εγκαταλείψει τον διττό ρόλο του ως ένοπλου μεσολαβητή). Διευρύνοντας τη σύγκρουση ώστε να συμπεριλάβει δύο συμμαχικές πυρηνικές δυνάμεις, η Ουάσινγκτον παίζει ένα επικίνδυνο παιχνίδι.


Η ιρανική απάντηση: οι Χούθι και η Μπαμπ ελ-Μαντέμπ

Εάν εφαρμοστεί ο αποκλεισμός, το Ιράν αναμφίβολα θα προβεί σε αντίποινα. Ήδη από τις 12 Απριλίου, οι Χούθι, σύμμαχοι της Τεχεράνης, ανακοίνωσαν ότι η Ερυθρά Θάλασσα ήταν πλέον « εντελώς και οριστικά κλειστή» για στρατιωτική χρήση από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ο ηγέτης τους, Αμπντέλ-Μαλίκ αλ-Χούθι, προειδοποίησε ότι σε περίπτωση κλιμάκωσης των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, οι Χούθι θα «συμμετάσχουν ξανά ενεργά και θα εντείνουν τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις » .

Η απειλή για κλείσιμο του στενού Μπαμπ ελ-Μαντέμπ είναι αξιόπιστη: οι Χούθι έχουν ήδη αποδείξει την ικανότητά τους να επιτίθενται σε εμπορικά πλοία. Ένα ταυτόχρονο κλείσιμο του Ορμούζ και του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ θα μείωνε σχεδόν στο μηδέν τις εξαγωγές πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, καθώς ο αγωγός Ανατολής-Δύσης (ο οποίος παρακάμπτει το Ορμούζ) εκβάλλει στην Ερυθρά Θάλασσα και σχεδόν όλο αυτό μεταφέρεται στη συνέχεια στην Ασία μέσω του στενού. Το Ριάντ, ήδη ευάλωτο, θα γινόταν το πρώτο παράπλευρο θύμα της κλιμάκωσης των εντάσεων ΗΠΑ-Αμερικής.


Διαβάστε το houseofsaud για τα στοιχεία του, αλλά με προσοχή όσον αφορά το πλαίσιό του.

Τα άρθρα του House of Saud είναι χρήσιμα. Συχνά συγκεντρώνουν γρήγορα γεγονότα, δηλώσεις και πληροφορίες που άλλα δυτικά μέσα ενημέρωσης παραβλέπουν. Αλλά θα πρέπει να διαβάζονται με προσοχή όσον αφορά το συνολικό πολιτικό πλαίσιο.

Ο ιστότοπος αντικατοπτρίζει σαφώς μια προκατάληψη κοντά στα συμφέροντα της Σαουδικής Αραβίας και του Κόλπου. Για να εκτιμήσει κανείς τον βαθμό ανεξαρτησίας του houseofsaud , αρκεί να συμβουλευτεί την καρτέλα τους « Η Βασιλική Οικογένεια ». Εκεί, βρίσκει κανείς ένα πλήρες γενεαλογικό δέντρο των Al Saud, επαινετικές βιογραφίες όλων των βασιλιάδων από το 1932 και μια δυναστική αφήγηση που ξεκινά το 1727. Εν ολίγοις, αποτελεί μια ανεπίσημη βιτρίνα της σαουδαραβικής μοναρχίας, η οποία παρουσιάζεται ως επικριτική, μέχρι ενός σημείου. Τα άρθρα τους σχετικά με την ανάπτυξη δυνάμεων στο Πακιστάν δεν θα πρέπει επομένως να ερμηνεύονται ως ουδέτερες αναλύσεις, αλλά μάλλον ως θέσεις που ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντα του Ριάντ.

Ο ιστότοπος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η ανάπτυξη αποτελεί εγγύηση για το Ιράν, καθώς αυτό θα δυσαρεστούσε τους χορηγούς του. Δεν μπορεί να τονίσει τον ρόλο της Κίνας, καθώς αυτό θα υπονόμευε την αφήγηση μιας σουνιτικής συμμαχίας εναντίον του Ιράν. Δεν μπορεί να τονίσει ότι τα JF-17 είναι κινεζικά αεροσκάφη πέρα ​​από τον έλεγχο των ΗΠΑ, καθώς αυτό θα αποκάλυπτε την περιθωριοποίηση των Αμερικανών.


Η νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική: χωρίς τις ΗΠΑ

Αυτή η ακολουθία αποκαλύπτει μια πλήρη αναδιάταξη των συμμαχιών στη Μέση Ανατολή, όπως ήδη εκφράσαμε τον περασμένο Σεπτέμβριο όταν ανακοινώθηκε το σύμφωνο SMDA:

• Το Πακιστάν έχει καθιερωθεί ως ο απαραίτητος ενδιάμεσος μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης, αλλά και ως εγγυητής της ιρανικής ασφάλειας απέναντι στις επιλογές των ΗΠΑ. Λαμβάνει 5 δισεκατομμύρια δολάρια από τη Σαουδική Αραβία και εδραιώνει τον ρόλο του ως ουσιαστικής δύναμης.

• Η Σαουδική Αραβία , υπό το πρόσχημα της αυτοάμυνας, αποδέχτηκε αυτή την ένοπλη διαμεσολάβηση. Αποδίδει για να αποφύγει να εμπλακεί σε έναν πόλεμο που δεν ελέγχει.

• Η Κίνα , σιωπηλά, έχει δημιουργήσει στρατιωτική βάση στον Κόλπο μέσω των JF-17. Δεν χρειάζεται βάσεις· τα αεροσκάφη της πετούν με πακιστανικά σήματα.

• Οι ΗΠΑ έχουν χάσει τον έλεγχο και προσπαθούν να σώσουν την αξιοπιστία τους ανακοινώνοντας ναυτικό αποκλεισμό.


Συμπέρασμα: Η αποτυχία της Ισλαμαμπάντ δεν έθεσε τέλος στις πραγματικές διαπραγματεύσεις.

Ο Τζ. Ντ. Βανς έφυγε χωρίς συμφωνία. Ο Ντόναλντ Τραμπ απείλησε με αποκλεισμό. Αλλά το επεισόδιο στο Ισλαμαμπάντ όχι μόνο ανέδειξε το αδιέξοδο μεταξύ ΗΠΑ και Τεχεράνης, αλλά αποκάλυψε και κάτι άλλο: η κρίσιμη διαπραγμάτευση δεν είναι μόνο μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης. Σε αυτήν εμπλέκονται επίσης το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και, στο παρασκήνιο, η Κίνα.

Η ανάπτυξη πακιστανικών δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι έχει ήδη σχηματιστεί ένας νέος περιφερειακός άξονας. Ωστόσο, δείχνει ότι ορισμένοι από τους παράγοντες του Κόλπου επιδιώκουν τώρα να αποτρέψουν την επιβολή πολέμου σε αυτούς σύμφωνα με το παλιό πρότυπο της αυτόματης στρατιωτικής εξάρτησης από την Ουάσιγκτον.

Αυτή είναι αναμφίβολα η πραγματική καινοτομία αυτής της ακολουθίας γεγονότων. Οι ΗΠΑ παραμένουν ικανές να απειλούν (φωνάζοντας), να χτυπούν και να μπλοκάρουν. Αλλά δεν είναι πλέον μόνες τους στη διαμόρφωση του περιφερειακού στρατηγικού τοπίου. Στην Ισλαμαμπάντ, όπως και στη Νταχράν , βρίσκεται σε εξέλιξη μια άλλη διαπραγμάτευση: λιγότερο θεαματική, πιο έμμεση, αλλά ίσως πιο αποφασιστική.

Πηγή: Φρανσουά Βαντρό



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


Ο θρίαμβος της δικαιοσύνης και της σοφίας.

«Έξι μη διαπραγματεύσιμοι όροι που διατυπώθηκαν από διεθνείς ακαδημαϊκούς και πρώην αξιωματούχους από 30 χώρες για τον τερματισμό του πολέμου των ΗΠΑ κατά του Ιράν, παρά τις απειλές του Τραμπ για εγκλήματα πολέμου»

Η συνείδηση ​​της ανθρωπότητας εξεγείρεται ενάντια στο δόγμα «όλα για εμάς, τίποτα για τους άλλους» της αρπακτικής αυτοκρατορίας που χτίστηκε πάνω στα ερείπια εθνών. Η θράσος και η αυθάδεια έχουν φτάσει στο αποκορύφωμά τους και οι απειλές του Τραμπ καταδεικνύουν την εξαχρείωση ενός πολιτισμού σε παρακμή. Δεν πρέπει να παραμείνουμε απλοί παθητικοί μάρτυρες, αλλά να γίνουμε οι αρχιτέκτονες ενός νέου κόσμου όπου η αλαζονεία καταρρέει και η δικαιοσύνη θριαμβεύει.

Μια ευρεία διακρατική ομάδα προσωπικοτήτων – συμπεριλαμβανομένων πρώην αξιωματούχων του ΟΗΕ, συνταξιούχων διπλωματών καριέρας, πρώην υπουργών, ακαδημαϊκών και διανοούμενων, πολιτικών προσωπικοτήτων και πρώην βουλευτών, στρατιωτικών και ειδικών σε θέματα ασφάλειας, καλλιτεχνών, δικηγόρων, καθώς και δημοσιογράφων, ακτιβιστών και προσωπικοτήτων του κινήματος ειρήνης, από 30 χώρες – δημοσίευσε μια ανοιχτή επιστολή στην οποία επικρίνει έντονα τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στη διεθνή σκηνή και ζητά μια νέα διεθνή τάξη βασισμένη στην κυριαρχία και την αντίσταση σε αυτό που περιγράφουν ως δυτική κυριαρχία.

Οι περισσότεροι από τους υπογράφοντες προέρχονται από δυτικές χώρες, μαζί με συμμετέχοντες από την Ασία, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Η διακήρυξη, με τίτλο «Διακήρυξη προς τη Συνείδηση ​​της Ανθρωπότητας», υπογράφηκε από περισσότερα από 170 άτομα από χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καναδάς, η Γερμανία, η Γαλλία, η Πορτογαλία, το Βέλγιο, η Ιταλία, η Σκωτία, η Ιρλανδία, η Αυστραλία, η Ελβετία, η Ολλανδία, η Σουηδία, η Σερβία, η Πολωνία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Λιθουανία, η Ρωσία, η Κίνα, η Μαλαισία, η Ινδία, η Βραζιλία, η Βενεζουέλα, η Αργεντινή, το Μεξικό, η Νότια Αφρική, ο Λίβανος, η Τουρκία και το Ιράν.

Σε αυτή την ανοιχτή επιστολή, υποστηριζόμενη από γεγονότα, οι συγγραφείς παρουσιάζουν μια καυστική κριτική στην εξωτερική πολιτική και την ιστορική συμπεριφορά των ΗΠΑ. Υποστηρίζουν ότι, για «249 χρόνια - από την ίδρυσή τους το 1776 - οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει ένα ιστορικό φρικαλεοτήτων αντάξιο μιας πιο σκοτεινής, προ-πολιτισμένης εποχής», περιγράφοντας τη χώρα ως «μια αρπακτική αυτοκρατορία χτισμένη πάνω στα ερείπια εθνών».

Οι υπογράφοντες, συμπεριλαμβανομένων νυν και πρώην καθηγητών που συνδέονται με 52 πανεπιστήμια και ακαδημαϊκά ιδρύματα παγκοσμίως, κατηγορούν την Ουάσινγκτον ότι διατηρεί την παγκόσμια στρατιωτική της κυριαρχία μέσω μιας μαζικής στρατιωτικής παρουσίας στο εξωτερικό. Δηλώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αναπτύσσουν «περισσότερες από 800 στρατιωτικές φρουρές που δηλητηριάζουν περισσότερες από 90 ξένες χώρες και εδάφη» και έχουν καλλιεργήσει αυτό που οι υπογράφοντες αποκαλούν «δόγμα απόλυτης θήρευσης». Η διακήρυξη καταδικάζει επίσης την εμπλοκή των ΗΠΑ σε μεγάλες συγκρούσεις του 20ού και 21ου αιώνα, αναφέροντας συγκεκριμένα «τη γενοκτονική φρίκη του Βιετνάμ», «την εξόντωση της Καμπότζης» και «τη συστηματική σφαγή των Κορεατών», καθώς και την καταστροφή του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και του Αφγανιστάν.

Το έγγραφο επικεντρώνεται στην τρέχουσα αντιπαράθεση με το Ιράν. Αυτά τα δημόσια πρόσωπα ισχυρίζονται ότι η τρέχουσα κατάσταση αντανακλά αυτό που περιγράφουν ως επεκτατική στρατηγική των ΗΠΑ που στοχεύει στην κυριαρχία επί των παγκόσμιων πόρων. Σύμφωνα με τη δήλωση, η κυβέρνηση των ΗΠΑ καθοδηγείται από «το δαιμονικό δόγμα "όλα για εμάς, τίποτα για τους άλλους"», το οποίο, όπως ισχυρίζονται, επιδιώκει να ελέγξει τους παγκόσμιους πόρους, από το "πετρέλαιο της Βενεζουέλας" μέχρι τον "ορυκτό πλούτο της Γροιλανδίας" και τα "ενεργειακά αποθέματα του Καναδά".

Οι υπογράφοντες υποστηρίζουν περαιτέρω ότι η αμερικανική πολιτική «επικεντρώνεται πλέον στο Ιράν» επειδή η χώρα αυτή κατέχει «περισσότερο από το επτά τοις εκατό του παγκόσμιου ορυκτού και ενεργειακού πλούτου», το οποίο περιγράφουν ως «το τελευταίο σύνορο της λεηλασίας». Το έγγραφο επικρίνει επίσης την τρέχουσα αμερικανική ηγεσία, δηλώνοντας ότι «η ηθική κατάρρευση της Δύσης ενσαρκώνεται στην αξιολύπητη φιγούρα του Τραμπ» και ζητώντας να τερματιστεί αυτό που αποκαλούν «εποχή της λεηλασίας».

Εκτός από την κριτική της για την αμερικανική πολιτική, η διακήρυξη προτείνει διάφορα αιτήματα που οι υπογράφοντες θεωρούν απαραίτητα για τον τερματισμό του τρέχοντος πολέμου κατά του Ιράν. Αυτά περιλαμβάνουν εγγυήσεις κατά οποιασδήποτε μελλοντικής επιθετικότητας, την αποσυναρμολόγηση των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην περιοχή, μια επίσημη διεθνή καταδίκη των επιθετικών πράξεων, αποζημιώσεις για τις ζημιές από τον πόλεμο, τη δημιουργία ενός νέου νομικού πλαισίου για το Στενό του Ορμούζ, την αναγνώριση της κυριαρχίας του Ιράν και τη δίωξη και έκδοση των αντιιρανικών πρακτόρων των μέσων ενημέρωσης που υποκίνησαν αυτή την αιματοχυσία.

Οι συγγραφείς καλούν επίσης τους διανοούμενους, τους ακαδημαϊκούς, τα ιδρύματα και τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών παγκοσμίως να καταδικάσουν αυτό που περιγράφεται ως ομαλοποίηση των παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου και να αμφισβητήσουν τις παγκόσμιες δομές που διαιωνίζουν την κυριαρχία και τις στρατιωτικές επεμβάσεις.

Συμπερασματικά, οι υπογράφοντες υποστηρίζουν ότι η παρούσα στιγμή αντιπροσωπεύει ένα αποφασιστικό ιστορικό σημείο καμπής. «Στηρίζουμε τη δικαιοσύνη, όχι ως παθητικοί μάρτυρες, αλλά ως ενεργοί συμμετέχοντες στην οικοδόμηση ενός νέου κόσμου», αναφέρει η επιστολή, τονίζοντας ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτό που περιγράφει ως την αναβίωση των αρπακτικών δυνάμεων στην παγκόσμια πολιτική.

Οι πρώτοι υπογράφοντες

Οι υπογράφοντες περιλαμβάνουν εξέχοντες επιστήμονες και προσωπικότητες που εκπροσωπούν ένα ευρύ φάσμα εμπειρογνωμοσύνης και ηγετικών ρόλων, συμπεριλαμβανομένων φιλοσόφων, οικονομολόγων, ιστορικών, κοινωνιολόγων, νομικών, θεολόγων, ισλαμιστών μελετητών, ιερέων, βιολόγων, ιατρών, μουσικών, κινηματογραφιστών, στιχουργών, τραγουδιστών, επιχειρηματιών, μηχανικών, μυθιστοριογράφων, θεωρητικών, καθώς και ενός φυσικού, ενός ψυχολόγου, ενός ανθρωπολόγου και ενός κωμικού. Αυτός ο ποικιλόμορφος συνασπισμός αντανακλά τη συλλογική συνείδηση ​​της ανθρωπότητας, ενώνοντας επαγγελματίες, ακαδημαϊκούς και ακτιβιστές από πολλαπλούς κλάδους σε μια κοινή έκκληση κατά της αμερικανικής ιδιαιτερότητας.

Το πλήρες κείμενο της δήλωσης, καθώς και ο πλήρης κατάλογος των υπογραφόντων, έχουν δημοσιοποιηθεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες:

Διακήρυξη στη συνείδηση ​​της ανθρωπότητας

Προς τους λαούς του κόσμου, στους στοχαστές, τους μελετητές και όλους όσους πιστεύουν στη δικαιοσύνη:

Ένα φάντασμα στοιχειώνει τώρα τη συνείδηση ​​της ανθρωπότητας - η επιστροφή της αρπακτικής δύναμης - και δεν θα μένει πλέον ατιμώρητο.

Για 249 χρόνια — ολόκληρη την ύπαρξή τους από το 1776 — οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει ένα ιστορικό φρικαλεοτήτων αντάξιο μιας πιο σκοτεινής, προ-πολιτισμένης εποχής: μια αρπακτική αυτοκρατορία που ανεγέρθηκε πάνω στα πτώματα εθνών· από τη γενοκτονία σχεδόν 5 εκατομμυρίων ιθαγενών Αμερικανών μέχρι την βάναυση υποδούλωση περισσότερων από 4 εκατομμυρίων Αφρικανών και τον λιντσάρισμα περισσότερων από 4.000 μαύρων πολιτών υπό το καθεστώς του Τζιμ Κρόου. Με περισσότερες από 800 στρατιωτικές φρουρές που δηλητηριάζουν πάνω από 90 ξένες χώρες και εδάφη, έχουν καλλιεργήσει ένα δόγμα απόλυτης θήρευσης. Από τη γενοκτονία του Βιετνάμ, η οποία στοίχισε τη ζωή σε περισσότερες από 3 εκατομμύρια· από την εξόντωση της Καμπότζης, όπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους υπό την υποστήριξη των ΗΠΑ· μέχρι τη συστηματική σφαγή Κορεατών, η οποία κόστισε τη ζωή σε περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους· μέχρι την καταστροφή του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας και του Αφγανιστάν, όπου ένα εκατομμύριο Ιρακινοί και δεκάδες χιλιάδες Λίβυοι σκοτώθηκαν από αμερικανικά πυρά.

Ωστόσο, η ορθολογική τάξη που διέπει τον κόσμο επέτρεψε κάποτε στην ανθρωπότητα να ξεπεράσει τέτοιες πρακτικές. Η ανθρωπότητα είχε υποβιβάσει αυτή τη βαρβαρότητα στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας. Αλλά σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της επιστροφής της. Η συστηματική και συνεχής πυρπόληση της Γάζας, που ενορχηστρώθηκε μέσω της ακλόνητης υποστήριξης προς το γενοκτονικό ισραηλινό καθεστώς, όπου περισσότεροι από 77.000 Παλαιστίνιοι άμαχοι έχουν σφαγιαστεί, αποκαλύπτει μια αναπόφευκτη αλήθεια: αυτή η προ-πολιτισμένη πρακτική έχει επιστρέψει και η Ουάσινγκτον έχει γίνει για άλλη μια φορά συνένοχη στις φρικαλεότητές της.

Είναι το δαιμονικό δόγμα «όλα για εμάς, τίποτα για τους άλλους». Με αυθάδη απληστία, οικειοποιείται τους παγκόσμιους πόρους -είτε πρόκειται για πετρέλαιο της Βενεζουέλας, είτε για ορυκτό πλούτο της Γροιλανδίας, είτε για ενεργειακά αποθέματα του Καναδά- σαν να ήταν στρατηγικά δικαιώματα. Και σήμερα, το άπληστο βλέμμα του πέφτει στο Ιράν. Διότι το Ιράν -το οποίο κατέχει περισσότερο από το 7% του παγκόσμιου ορυκτού και ενεργειακού πλούτου- θεωρείται ως το τελευταίο σύνορο της λεηλασίας.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι πλέον οικονομικό ζήτημα. Είναι ζήτημα τιμής. Όλος ο κόσμος παρακολουθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλέκονται ενεργά σε μια εγκληματική επιχείρηση που ονομάζεται «Πόλεμος του Ραμαζανιού» εναντίον του ιρανικού έθνους. Αυτή η συνεχιζόμενη σφαγή έχει ήδη στοιχίσει τη ζωή σε 208 αθώα παιδιά. Ας θυμάται ο κόσμος αυτή την ημερομηνία: 168 από αυτά ήταν μαθήτριες, μαθήτριες στο Δημοτικό Σχολείο Shadjareh Tayyebeh στο Minab του Ιράν, που σκοτώθηκαν στις τάξεις τους από τρομοκρατία που ενορχηστρώθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι μάταιοι και απεγνωσμένοι ελιγμοί τους στοχεύουν σε μια υποτιθέμενη «αλλαγή καθεστώτος» και στον κατακερματισμό του Ιράν, στερώντας έτσι από το έθνος την κυριαρχία του και διευκολύνοντας τη συστηματική λεηλασία των πόρων του. Επιδιώκοντας αυτό το βδελύγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δολοφόνησαν βάναυσα τον πνευματικό και πνευματικό ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Σεγέντ Αλί Χαμενεΐ - διεθνώς αναγνωρισμένο ως φωνή κατά της αλαζονείας και της τρομοκρατίας - μαζί με την οικογένειά του.

Έχουν εξαπολύσει έναν στοχευμένο πόλεμο τρομοκρατίας εναντίον των ίδιων των πυλώνων του ιρανικού κράτους. Μέχρι σήμερα, η αμερικανική επιθετικότητα έχει οδηγήσει στην εγκληματική δολοφονία 39 Ιρανών πολιτικών, συμπεριλαμβανομένου του επιστημονικού ιδιοφυούς, Δρ. Αλί Λαριτζανί, γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Σήμερα, η αυθάδεια έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Αμερικανός πρόεδρος απειλεί ανοιχτά τον ιρανικό λαό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με την καταστροφή των ενεργειακών του υποδομών. Αυτό είναι το διεφθαρμένο πνεύμα ενός πολιτισμού σε παρακμή. Η ηθική κατάρρευση της Δύσης βρίσκει την ενσάρκωσή της στην αξιολύπητη φιγούρα του Τραμπ - ενός ανθρώπου του οποίου η καταστροφική συμπεριφορά τα τελευταία δύο χρόνια έχει εξαντλήσει όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο του τον λαό. Ήρθε η ώρα να δηλώσουμε με μία φωνή: Φτάνει πια! Η εποχή της λεηλασίας τελείωσε.

Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν ένα μοιραίο λάθος. Αυτό που στέκεται μπροστά τους δεν είναι απλώς ένα έθνος, αλλά ένας πολιτισμός που έχει στρατιωτικοποιήσει το δικό του DNA - μια αρχαία οργανωτική ιδιοφυΐα συγχωνευμένη με την επιστημονική κυριαρχία του 21ου αιώνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα της ενεργού αποτροπής του Ιράν. Ένας παγκόσμιος πόλος ισχύος που υπαγορεύει τους όρους εμπλοκής, επιβάλλοντας στρατηγική υποχώρηση επαναπροσδιορίζοντας τους ίδιους τους κανόνες της ενεργού άμυνας. Τώρα, η προσαρμοστική αναδιοργάνωσή του, η πολιτισμική συνέχεια και η κοινωνική του ενότητα έχουν συγχωνευθεί σε μια ενιαία, ακλόνητη δύναμη.

Η ολοκληρωμένη άμυνα και η ενεργός αποτροπή του Ιράν αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία για τον τερματισμό της παγκόσμιας ηγεμονίας. Το ιστορικό και πολιτισμικό δόγμα του Ιράν είναι απόλυτο: η ισχύς δεν απονέμει δίκαιο και η κυριαρχία δεν μπορεί να εδραιώσει τη δικαιοσύνη. Αυτό είναι το ίδιο το θεμέλιο της αήττητης φύσης του Ιράν. Ο κόσμος μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτήν την ιστορική ευκαιρία, βασιζόμενος σε αυτό το δόγμα της απελευθέρωσης, για να τερματίσει την κυριαρχία και την καταπίεση όπου κι αν εκδηλώνονται.

Η αμερικανική και ισραηλινή ιδιαιτερότητα έχει βυθίσει τον κόσμο σε μια κρίσιμη επιλογή μεταξύ βίας και νόμου, κυριαρχίας και υποδούλωσης, αξιοπρέπειας και ατίμωσης. Αυτή η στιγμή πρέπει να χρησιμεύσει ως αφύπνιση για την ανθρωπότητα, ωθώντας την να αναγνωρίσει ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός. Πρέπει να εμπνεύσει όλους, παντού, να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αμφισβητήσουν τις δομές που στηρίζουν ένα παγκόσμιο σύστημα που περιφρονεί όλες τις ηθικές αξίες, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στη ζωή.

Το Ιράν είναι η τελευταία μας γραμμή άμυνας. Αν αυτή η χώρα πέσει, η ελπίδα για ένα καλύτερο και λαμπρότερο μέλλον για τον κόσμο θα εξαφανιστεί. Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε αυτό. Η επιθετικότητα κατά του Ιράν είναι μέρος ενός παγκόσμιου συστήματος εξουσίας που μας καταπιέζει όλους. Δεν μπορούμε να μείνουμε άπραγοι μπροστά στον αλαζονικό και αχαλίνωτο αυταρχισμό. Το ίδιο μας το μέλλον εξαρτάται από την επιτυχία του Ιράν.

Συνεπώς, δεν μπορούμε να δεχτούμε κανένα αποτέλεσμα αυτού του πολέμου που θα συνεπαγόταν την επιστροφή στο status quo ante. Όσοι προκαλούν τέτοια δεινά πρέπει να πληρώσουν βαρύ τίμημα για τα εγκλήματά τους. Πρέπει να καταλάβουν ότι η στρατιωτική βία δεν τους απαλλάσσει από την ευθύνη τους να τηρούν τους νόμους από τους οποίους εξαρτώνται η ειρήνη και η ασφάλεια του κόσμου μας. Γι' αυτό υποστηρίζουμε τους όρους που έθεσε το Ιράν για τον τερματισμό αυτού του πολέμου.

Από την οπτική γωνία της διεθνούς δικαιοσύνης, οι όροι για τον τερματισμό αυτού του πολέμου είναι απόλυτοι και αδιαπραγμάτευτοι:
  1. Εγγυήσεις κατά οποιασδήποτε επανάληψης και δεσμευτική διεθνής δέσμευση που διασφαλίζει την απουσία μελλοντικής επιθετικότητας.
  2. Άμεση διάλυση όλων των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην περιοχή.
  3. Επίσημη αναγνώριση της επιθετικότητας, διεθνής καταδίκη των επιτιθέμενων και πλήρεις αποζημιώσεις για την απώλεια ζωών και τις υλικές ζημιές.
  4. Άμεσος τερματισμός του πολέμου σε όλα τα περιφερειακά μέτωπα.
  5. Ένα νέο νομικό καθεστώς για το Στενό του Ορμούζ, που θα αναγνωρίζει την κυριαρχία του Ιράν.
  6. Η δίωξη και η έκδοση των αντι-ιρανικών πρακτόρων των μέσων ενημέρωσης που υποκίνησαν αυτό το λουτρό αίματος.

Εμείς, οι υπογράφοντες, καλούμε τους συνομηλίκους μας, τους στοχαστές, τους ακαδημαϊκούς, τα ιδρύματα συνείδησης και τους υποστηρικτές της δικαιοσύνης σε όλο τον κόσμο:

  • Να καταδικάσει απερίφραστα τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη συστηματική υποβάθμιση της περιφρόνησης των διεθνών συμβάσεων και την επιστροφή τους στην ιστορική βαρβαρότητα και αγριότητα.
  • Να απομονώσουν διπλωματικά και οικονομικά το αδίστακτο καθεστώς των ΗΠΑ για τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας.
  • Αναγνωρίστε το εγγενές δικαίωμα του Ιράν στην ενεργό αποτροπή οποιασδήποτε απρόκλητης επιθετικότητας.
  • Απαιτήστε την άμεση παύση της τρομοκρατίας που χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ και τις ΗΠΑ, καθώς και τη δίωξη όσων την διατάζουν.

Όπως πάντα, η ιστορία θα θυμάται το θάρρος όσων αρνούνται να σιωπήσουν. Στεκόμαστε με το μέρος της δικαιοσύνης, όχι ως παθητικοί μάρτυρες, αλλά ως αρχιτέκτονες ενός νέου κόσμου όπου η αλαζονεία καταρρέει και η δικαιοσύνη θριαμβεύει. Η αλαζονεία πρέπει να εξαλειφθεί. Ο κόσμος την απαιτεί. Η δικαιοσύνη θα επικρατήσει.



Ήταν οι πρώτοι που υπέγραψαν σε ένδειξη αλληλεγγύης:

Ρίτσαρντ Φολκ (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και πρώην Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη (2008 – 2014), συγγραφέας ή επιμελητής περισσότερων από 50 βιβλίων για το διεθνές δίκαιο και την παγκόσμια πολιτική.

Ντένις Χάλιντεϊ (Ιρλανδία)

Πρώην Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και Συντονιστής Ανθρωπιστικών Υποθέσεων στο Ιράκ, Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Γκάντι (2003)

Νόρμαν Φίνκελσταϊν (ΗΠΑ)

Διεθνώς αναγνωρισμένος πολιτικός επιστήμονας, γιος γονέων που επέζησαν του Ολοκαυτώματος, ευρέως αναφερόμενος και αναγνωρισμένος στον πολιτικό διάλογο στη Μέση Ανατολή. Πρώην καθηγητής στα πανεπιστήμια του DePaul , του Princeton, του Rutgers και της Νέας Υόρκης.

Άβι Σλάιμ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ιστορικός στο St Antony's College, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Μετάλλιο της Βρετανικής Ακαδημίας (2017) για το σύνολο του έργου του, Βραβείο PEN Hessell-Tiltman (2024) για ιστορική γραφή

Χανς φον Σπόνεκ (Γερμανία)

Εκπαίδευση του Βοηθού Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ και του Συντονιστή Ανθρωπιστικής Δράσης του ΟΗΕ για το Ιράκ

Αλέν ντε Μπενουά (Γαλλία)

Διεθνώς αναγνωρισμένος φιλόσοφος και δοκιμιογράφος, του οποίου το έργο εκτείνεται στην πολιτική θεωρία, τη φιλοσοφία, την ιστορία των θρησκειών και την πολιτισμική κριτική, εστιάζοντας στην κριτική του φιλελευθερισμού, του οικουμενισμού και της σύγχρονης ισότιμης ιδεολογίας.

Κρις Γουίλιαμσον (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην Σκιώδης Υπουργός Κοινοτήτων και Τοπικής Αυτοδιοίκησης (2010 έως 2013), Πρώην μέλος του Κοινοβουλίου για 7 χρόνια, πρώην επικεφαλής του Δημοτικού Συμβουλίου του Ντέρμπι

Boaventura de Sousa Santos (Πορτογαλία)

Ένας από τους κοινωνιολόγους με τις περισσότερες αναφορές διεθνώς, ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στη Σχολή Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Κοΐμπρα, διακεκριμένος νομικός ακαδημαϊκός στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν-Μάντισον, ιδρυτής του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ και της έννοιας των «Επιστημολογιών του Νότου», βραβείο Frantz Fanon για το σύνολο του έργου του (2022), βραβείο Kalven, βραβείο Jabuti, βραβείο επιστήμης Gulbenkian

Ζαν Μπρικμόν (Βέλγιο)

Διεθνώς μνημονευόμενος θεωρητικός φυσικός και φιλόσοφος της επιστήμης, καθηγητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβαίν, συγγραφέας/συν-συγγραφέας αρκετών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των Fashionable Nonsense και Humanitarian Imperialism

Ντιεντονέ (Γαλλία)

Διεθνώς αναγνωρισμένος Καλλιτέχνης και Stand-up Κωμικός, συγγραφέας περισσότερων από 25 ατομικών παραστάσεων, βραβευμένος με το Grand Prix de l’Humour Noir (2000) για τη συμβολή του στη σατιρική κωμωδία.

Χαμίντ Αλγκάρ (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Περσικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϊ, βραβευμένος με το Βραβείο Βασιλιά Φαϊζάλ 

Όγια Μπαϊντάρ (Τουρκία)

Εμβληματική μυθιστοριογράφος και κοινωνιολόγος που πέρασε χρόνια στην πολιτική εξορία μετά το τουρκικό πραξικόπημα του 1980, αργότερα επέστρεψε και συνέχισε τη λογοτεχνική της καριέρα. Κατέχει 5 βραβεία για μυθιστορήματα, λογοτεχνία, διηγήματα και πολιτισμό.

Φίλιπ Τζιράλντι (ΗΠΑ)

Ειδικός σε θέματα αντιτρομοκρατίας και αρθρογράφος, Εκτελεστικός Διευθυντής της μη κερδοσκοπικής, μη κομματικής αντιπολεμικής ομάδας υπεράσπισης, The Council for the National Interest (CNI), Veteran Intelligence Professionals for Sanity (VIPS)

Ιμάμης Σουχάιμπ Γουέμπ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην ιμάμης του Πολιτιστικού Κέντρου της Ισλαμικής Εταιρείας της Βοστώνης, πρώην μόνιμος υπότροφος του Ισλαμικού Κέντρου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης , ιδρύτρια του Ινστιτούτου Ella Collins, ενός από τους 500 πιο επιδραστικούς μουσουλμάνους στον κόσμο από το Βασιλικό Κέντρο Ισλαμικών Στρατηγικών Σπουδών (2010), βραβευμένος ως Καλύτερο Μουσουλμανικό Blog της Χρονιάς και Καλύτερος Μουσουλμάνος Tweeter της Χρονιάς από τα Βραβεία Brass Crescent.

Σύνθια ΜακΚίνεϊ (ΗΠΑ)

Πρώην βουλευτές για 6 θητείες (Τζόρτζια), Επίκουρη Καθηγήτρια και Διευθύντρια του Γραφείου Εξωτερικών Υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο North South · βραβευμένη με διάφορα βραβεία για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα (π.χ. βραβεία υπεράσπισης της ειρήνης)

Αν Ράιτ (ΗΠΑ)

Συνταγματάρχης του Στρατού και πρώην Αμερικανός διπλωμάτης που παραιτήθηκε το 2003 σε ένδειξη αντίθεσης στον πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράκ, νομικός

Mohd Azmi Abdul Hamid (Μαλαισία)

Πρόεδρος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου Ισλαμικών Οργανώσεων της Μαλαισίας

Ροσάν Μπάιγκ (Ινδία)

Πρώην επτά φορές μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης της Καρνατάκα, πρώην Υπουργός Εσωτερικών, πρώην Υπουργός Αστικής Ανάπτυξης, πρώην Υπουργός Υποδομών

Σαΐντ Ρεζά Αμελί (Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν)

Τακτικός Καθηγητής Επικοινωνίας και Παγκόσμιων Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης , Πρόεδρος της Έδρας της UNESCO για τον Κυβερνοχώρο και τον Πολιτισμό , Ιδρυτής και Κοσμήτορας της Σχολής Παγκόσμιων Σπουδών , Αρχισυντάκτης του Journal of Cyberspace Studies, Μέλος της Ιρανικής Ακαδημίας Επιστημών καθώς και δύο Ανώτατων Κρατικών Πολιτιστικών Συμβουλίων

Χάιμ Μπρέσιτ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Συνταξιούχος Καθηγητής-Ερευνητής Αναπληρωτής Καθηγητής Κινηματογράφου, Μέσων Ενημέρωσης και Πολιτισμικών Σπουδών, και Οπτικού Πολιτισμού στη Σχολή SOAS, Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου, Εκστρατεία κατά της Παραπλάνησης στις Δημόσιες Υποθέσεις

Mohammad Marandi (Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν)

Καθηγητής Αγγλικής Λογοτεχνίας, Ανατολισμού και Αμερικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης

Ajamu Baraka (ΗΠΑ)

Υποψήφιος Αντιπρόεδρος του Πράσινου Κόμματος του 2016 , μαχητής κατά της αποικιοκρατίας και βετεράνος του Κινήματος Απελευθέρωσης των Μαύρων στις ΗΠΑ, ιδρυτής της Μαύρης Συμμαχίας για την Ειρήνη

Bijan Abdolkarimi (Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν)

Φιλόσοφος, εξέχων διανοούμενος της εποχής μετά την 7η Οκτωβρίου, με εξειδίκευση στην οντολογία και την πολιτική φιλοσοφία, με εξειδίκευση στη σκέψη του Μάρτιν Χάιντεγκερ, Αναπληρωτής Καθηγητής φιλοσοφίας στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο Azad

Νταούντ Αμπντουλάχ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Διευθυντής του Middle East Monitor και πρώην Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του Μουσουλμανικού Συμβουλίου της Βρετανίας

Βιτζάι Πρασάντ (Ινδία)

Διευθυντής του Tricontinental : Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, εκδότης του LeftWord Books, επικεφαλής ανταποκριτής στο Globetrotter και ανώτερος συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο Renmin της Κίνας, μέλος του συμβουλευτικού συμβουλίου της Εκστρατείας των ΗΠΑ για το Ακαδημαϊκό και Πολιτιστικό Μποϊκοτάζ του Ισραήλ , συνιδρυτής του Φόρουμ Ινδών Αριστερών, Βραβείο Βιβλίου Muzaffar Ahmad, Βραβείο Μνήμης Paul A. Baran–Paul Sweezy

Ραμόν Γκροσφογκέλ (ΗΠΑ)

Κοινωνιολόγος και Ομότιμος Καθηγητής στο Τμήμα Εθνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϊ

Λόρενς Ντέιβιντσον (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο West Chester (WCU)

Ντέιβιντ Μίλερ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Κοινωνιολόγος και πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στράθκλαϊντ , στο Πανεπιστήμιο του Μπαθ και στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ , συν-διευθυντής του Spinwatch

Αμπάς Ενταλάτ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Καθηγητής Επιστήμης Υπολογιστών και Μαθηματικών στο Imperial College London και ιδρυτής του Ιδρύματος Επιστήμης και Τεχνών (SAF) και της Εκστρατείας κατά των Κυρώσεων, των Στρατιωτικών και των Αυτοκρατορικών Επεμβάσεων (CASMII)

Ντίνα Σέλτον (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου George Washington · πρώην Επίτροπος και Πρόεδρος της Διαμερικανικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (2010–2014), Βραβείο Elizabeth Haub για το Περιβαλλοντικό Δίκαιο (2006), Βραβείο Διεθνούς Περιβαλλοντικού Δικαίου (2016)

Τζόντι Ντιν (ΗΠΑ)

Πολιτικός θεωρητικός και καθηγητής στα κολέγια Hobart και William Smith , πρώην καθηγητής Erasmus των Ανθρωπιστικών Επιστημών στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Erasmus του Ρότερνταμ

Πίτερ Λιμπ (ΗΠΑ)

Διεθνώς αναγνωρισμένος ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν

Μάικλ Μαλούφ (ΗΠΑ)

Πρώην Ανώτερος Αναλυτής Πολιτικής Ασφαλείας στο Γραφείο του Υπουργού Άμυνας

Μάικλ Σπρίνγκμαν (ΗΠΑ)

Πρώην Διπλωμάτης στη Γερμανία και τη Σαουδική Αραβία, Δικηγόρος και Σύμβουλος Νομικής, Διδάκτωρ Νομικής

Αουγκούστο Σιναγκρά (Ιταλία)

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης

Syed Sadatullah Husaini (Ινδία)

Πρόεδρος της μεγαλύτερης μουσουλμανικής καταγωγής στην Ινδία (Jamaat-e-Islami Hind)

Άντζελο ντ' Όρσι (Ιταλία)

Ιστορικός Φιλοσοφίας και Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας των Πολιτικών Δογμάτων στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο

Σίμπελ Έντμοντς (ΗΠΑ)

Αποκαλύπτοντας διαφθορά και αποτυχίες στις υπηρεσίες πληροφοριών εντός των κυβερνητικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, Βραβείο Πρώτης Τροπολογίας PEN/Newman's Own (2006), Βραβείο Sam Adams για Ακεραιότητα στις Υπηρεσίες Πληροφοριών (2012)

Κέβιν Μπ. ΜακΝτόναλντ (ΗΠΑ)

Ομότιμος Καθηγητής Εξελικτικής Ψυχολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Λονγκ Μπιτς (CSULB)

Αλμπέρτο ​​Μπραντανίνι (Ιταλία)

Πρώην διευθυντής του Διαπεριφερειακού Ινστιτούτου Έρευνας του Εγκλήματος και της Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Εθνών και του Ινστιτούτου Έρευνας του ΟΗΕ για το Έγκλημα και τα Ναρκωτικά , πρώην πρέσβης στην Τεχεράνη και το Πεκίνο, πρόεδρος του Κέντρου Σύγχρονων Κινεζικών Σπουδών στην Ιταλία

Τζέιμς Χ. Φέτζερ (ΗΠΑ)

McKnight, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα Ντουλούθ

Πιέρο Μπεβιλάκβα (Ιταλία)

Ιστορικός, Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης, συγγραφέας 34 βιβλίων

Κλαούντιο Μούτι (Ιταλία)

Πρώην Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια , Διευθυντής του « Eurasia, Rivista di Studi Geopolitici»

Σιντικουλάχ Τσοουντούρι (Ινδία)

Εκπρόσωπος της Νομοθετικής Συνέλευσης της Δυτικής Βεγγάλης , μέλος του Πανινδικού Κογκρέσου Trinamool (AITC)

Κλαούντιο Μόφφα (Ιταλία)

Πρώην Καθηγητής Ιστορίας των Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Τέραμο

Μαρία Πουμιέ (Γαλλία)

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας , πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Σορβόννη) , δημιουργός ντοκιμαντέρ

Μπρούνο Ντρουέσκι (Γαλλία)

Ομότιμος Καθηγητής στο Εθνικό Ινστιτούτο Ανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών (Université Paris-Cité) και στην Ακαδημία Γεωπολιτικής του Παρισιού

Paulina Aroch Fugellie (Μεξικό)

Τακτικός Καθηγητής στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Επιστημών, Μητροπολιτικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο

Munyaradzi Mushonga (Νότια Αφρική)

Παγκόσμιος Ακαδημαϊκός Διευθυντής του Διεθνούς Δικτύου Αποαποικιακής Πολιτείας (DIN) , Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ελεύθερου Κράτους

Μουφτής Μουκαράμ Αχμέτ (Ινδία)

Θρησκευτικός και λογοτεχνικός μελετητής, Ιμάμης του δεύτερου μεγαλύτερου τζαμιού της Ινδίας (Shahi Masjid Fatehpuri)

Αλέν Κορβέζ (Γαλλία)

Συνταγματάρχης του Γαλλικού Στρατού, πρώην σύμβουλος υπουργού Άμυνας, πρώην αναπληρωτής Γενικός Διοικητής της Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στο Νότιο Λίβανο, σύμβουλος διεθνών υποθέσεων

Τζόντι Έβανς (ΗΠΑ)

Συνιδρυτής της αντιπολεμικής οργάνωσης Code Pink , σκηνοθέτης, πρώην πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Rainforest Action Network

Ζαν-Λουί Πουαριέ (Γαλλία)

Φιλόσοφος, Ιστορικός και Μεταφραστής

Zlatko Hadžidedić ( Βοσνία-Ερζεγοβίνη )

Πολιτικός Επιστήμονας και Διευθυντής του Κέντρου Μελετών Εθνικισμού στο Σεράγεβο

Ελίζαμπεθ Μάρεϊ (ΗΠΑ)

Πρώην Αναπληρωτής Αξιωματικός Εθνικών Πληροφοριών για την Εγγύς Ανατολή στο Εθνικό Συμβούλιο Πληροφοριών· μέλος του Veteran Intelligence Professionals for Sanity (VIPS)

Πέπε Εσκομπάρ (Βραζιλία)

Γεωπολιτικός Αναλυτής και Δημοσιογράφος που έχει αρθρογραφήσει για τους Asia Times, Mondialisation.ca, CounterPunch, Al-Jazeera, RT, Sputnik, Strategic Culture Foundation και Guancha

Ρόντνεϊ Σαίξπηρ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Οικονομολόγος και Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Trisakti, Ειδικός σε Δυαδικά Οικονομικά

Σαλμάν Χουσεΐνι Νάντγουι (Ινδία)

Ιδρυτικό μέλος/πρόεδρος πολυάριθμων θρησκευτικών, ιατρικών, πληροφορικής και μηχανικών κολεγίων και νοσοκομείων, μελετητής και καθηγητής στις ισλαμικές επιστήμες, συγγραφέας πολυάριθμων επιστημονικών έργων, πρόεδρος του Jamiat Shabaab ul Islam, εκδότης και συνεκδότης δεκατριών διαφορετικών περιοδικών στα αγγλικά, ουρντού, περσικά και αραβικά.

Ραλφ Μπόσχαρντ (Ελβετία)

Πρώην Στρατιωτικός Σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη

Ντάνιελ Εστούλιν (Λιθουανία)

Συγγραφέας και διεθνής ομιλητής, συγγραφέας του βιβλίου «Η αληθινή ιστορία της ομάδας Μπίλντερμπεργκ»

Πίτερ Κένιγκ ​​(Ελβετία)

Οικονομολόγος και Γεωπολιτικός Αναλυτής με περισσότερα από 30 χρόνια εμπειρίας στην Παγκόσμια Τράπεζα , τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και την Ελβετική Αναπτυξιακή Συνεργασία

Ιμπραήμ Μπετίλ (Τουρκία)

Ιδρυτής Πρόεδρος του Τουρκικού Ιδρύματος Εθελοντών Εκπαίδευσης , Επιχειρηματίας και Κοινωνικός Επιχειρηματίας, πρώην Διευθύνων Σύμβουλος της Tekfen Holding , Πολλαπλά βραβεία της τουρκικής κοινωνίας των πολιτών και φιλανθρωπίας

Τόμι Σέρινταν (Σκωτία)

Υποψήφιος για τη Γλασκώβη στις Σκωτσέζικες Βουλευτικές Εκλογές του 2026, Πρώην Μέλος του Κοινοβουλίου , Πρώην Πρόεδρος του Σκωτικού Σοσιαλιστικού Κόμματος , Πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Γλασκώβης, Πρώην Πρόεδρος της Αλληλεγγύης

Κρίστοφ Χέρστελ (Γερμανία)

Συγγραφέας και ειδικός σε θέματα ασφάλειας, πολιτικών του ΝΑΤΟ, γεωπολιτικής και γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, αρθρογράφος

Σάρα Φλάουντερς (ΗΠΑ)

Συνδιευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Δράσης και της Γραμματείας Μέλος του Κόμματος Εργατών του Κόσμου

Κέβιν Τζ. Μπάρετ (ΗΠΑ)

Αραβιστής-ισλαμολόγος ακαδημαϊκός, πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον

Ζάκια Σόμαν (Ινδία)

Πρώην Καθηγήτρια Επιχειρηματικής Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Γκουτζαράτ, Ιδρύτρια του Bharatiya Muslim Mahila Andolan (BMMA ) για τα δικαιώματα των γυναικών, μέλος της Νοτιοασιατικής Συμμαχίας για την Εξάλειψη της Φτώχειας (SAAPE)

Στίβεν Σάιζερ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην Εφημέριος της Εκκλησίας του Χριστού στην Εκκλησία του Νερού της Βιρτζίνια στο Σάρεϊ και διευθυντής του Peacemaker Trust

Μάικλ Τζόουνς (ΗΠΑ)

Πρώην καθηγητής αγγλικής λογοτεχνίας στο Κολέγιο Saint Mary's ( Ιντιάνα) , ιδρυτής του περιοδικού Culture Wars

Τιμ Άντερσον (Αυστραλία)

Πολιτικός Οικονομολόγος, Διευθυντής του Κέντρου Αντιηγεμονικών Σπουδών , Πρώην Επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ 

Πιρς Ρόμπινσον (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρώην Καθηγητής Πολιτικής Δημοσιογραφίας, Διεθνούς Πολιτικής και Πολιτικής Επικοινωνίας στα Πανεπιστήμια του Σέφιλντ, του Μάντσεστερ και του Λίβερπουλ, Συν-Διευθυντής του Οργανισμού Μελετών Προπαγάνδας και Διευθυντής Έρευνας στο
Διεθνές Κέντρο για τη Δικαιοσύνη της 11ης Σεπτεμβρίου

Πίνο Κάμπρας (Ιταλία)

Πρώην Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ιταλικού Κοινοβουλίου

Jean Michel Vernochet (Γαλλία)

Πρώην δημοσιογράφος του περιοδικού Le Figaro , συγγραφέας και γεωπολιτικός αναλυτής

Άντζελο Περσιάνι (Ιταλία)

Πρώην Πρέσβης στο Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και τη Σουηδία

Γκιγιέρμο Μπαρέτο (Βενεζουέλα)

Βιολόγος και Συνταξιούχος Καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας Οργανισμών του Πανεπιστημίου Simón Bolívar

Ματέους Πισκόρσκι (Πολωνία)

Πρώην Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στετίνου και στο Πανεπιστήμιο Jan Długosz , Συνιδρυτής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Γεωπολιτικής Ανάλυσης , πρώην μέλος του Πολωνικού Κοινοβουλίου στη Συνέλευση της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης

Ντέκλαν Χέιζ (Ιρλανδία)

Συνταξιούχος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σοφία του Τόκιο

Ανισούρ Ραχμάν Κάσμι (Ινδία)

Ακαδημαϊκός, ηγέτης κοινότητας, πρώην αντιπρόεδρος του All India Milli Council , λέκτορας Ισλαμικής νομολογίας

Ντέιβ Σμιθ (Αυστραλία)

Αγγλικανός ιερέας, κοινωνικός εκπαιδευτικός, πυγμάχος, υποψήφια στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2022 – Κόμμα Ενωμένης Αυστραλίας (Grayndler)

Άραν Μάρτιν (Αυστραλία)

Διευθυντής Σύνταξης του Ινστιτούτου Μετααποικιακών Σπουδών (IPCS), Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης , Εκτελεστικός Διευθυντής του Ιδρύματος Παγκόσμιας Ασφάλειας, Συντάκτης του Postcolonial Studies

Ντέιβιντ Ρόβικς (ΗΠΑ)

Τραγουδιστής και τραγουδοποιός, μουσικός με επίκεντρο τους πολέμους των ΗΠΑ, την παγκοσμιοποίηση, τον αναρχισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ιστορία της εργασίας, βραβείο ASCAP Deems Taylor

Βίτο Πετροτσέλι (Ιταλία)

Πρώην Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Ιταλικής Γερουσίας, Διευθυντής Σύνταξης του AntiDiplomatico,

Ντιλέκ Μπεκτάς (Τουρκία)

Συνταξιούχος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Mimar Sinan

Βεϊσέλ Ντινλέρ (Τουρκία)

Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Χιτίτ

Κριστιάν Μπουσέ (Γαλλία)

Ανθρωπολόγος, πρώην πολιτικός και αντιπολεμικός ακτιβιστής

Χάτζερ Ανσάλ (Τουρκία)

Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Işık , Ειδική σε θέματα Κοινωνικής Θεωρίας και Φύλου

Ντενιάλ Γέγκιτς (Λίβανος)

Καθηγητής Επικοινωνίας στο Τμήμα Επικοινωνίας του Λιβανέζικου Αμερικανικού Πανεπιστημίου

Πάβελ Μοσίτσκι (Πολωνία)

Καθηγητής στην Πολωνική Ακαδημία Επιστημών , Φιλόσοφος, Δοκιμιογράφος, παρουσιαστής του podcast Inny Swiat

Βανέσα Μπίλι (Γαλλία)

Φωτογράφος και Ανεξάρτητος Δημοσιογράφος για θέματα Μέσης Ανατολής με έδρα τη Συρία

Μασούντ Σαντζαρέχ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρόεδρος της Ισλαμικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων-Λονδίνο, με συμβουλευτική ιδιότητα στο Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ

Ζέκι Κιλιτσασλάν (Τουρκία)

Καθηγητής παθήσεων του θώρακα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης , Υπέρμαχος Κοινωνικής Δικαιοσύνης

Σάντου Χίρα (Ολλανδία)

Ιδρυτής του Διεθνούς Δικτύου Αποαποικιακής Ανάπτυξης, γνωστός για τη Θεωρία του περί Αποαποικιακής Ανάπτυξης, Διευθυντής του Διεθνούς Ινστιτούτου Επιστημονικής Έρευνας

Πολ Λαρουντι (ΗΠΑ)

Ιδρυτής του Κινήματος για την Ελεύθερη Γάζα και του Κινήματος για την Ελεύθερη Παλαιστίνη, Μέλος του Διεθνούς Κινήματος Αλληλεγγύης, συν-ομιλητής του Στόλου για την Ελευθερία της Γάζας το 2010

Ιβόν Ρίντλεϊ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Γενικός Γραμματέας του Ευρωπαϊκού Μουσουλμανικού Συνδέσμου , Υποψήφιος για τη Γλασκώβη στις Σκωτσέζικες Βουλευτικές Εκλογές του 2026, Πρώην Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Μουσουλμάνων Γυναικών

Κόνραντ Ρέκας (Πολωνία–Σκωτία)

Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Nottingham Trent, Μέλος του Πολωνικού YES for Scotland

Τζέιμς Πέρλοφ (ΗΠΑ)

Συγγραφέας, Ερευνητής και πρώην Αρχισυντάκτης του περιοδικού The New American

Λουσιέν Σερίζ (Γαλλία)

Συγγραφέας του Governing by Chaos , ακτιβιστής κατά του πολέμου και γεωπολιτικός αναλυτής

Jürgen Cain Külbel (Γερμανία)

Εγκληματολόγος, Ερευνητής Δημοσιογράφος, Συγγραφέας βιβλίου για τον ρόλο του Ισραήλ στη δολοφονία του Χαρίρι

Κάρολ Μπρουιγιέ (ΗΠΑ)

Ακτιβιστής για την ειρήνη, συνιδρυτής της Συμμαχίας Αλήθειας 9-11 της Βόρειας Καλιφόρνια και υποψήφιος του Πράσινου Κόμματος για το Κογκρέσο των ΗΠΑ στην Καλιφόρνια (2006, 2008, 2012)

Ντογκάν Μπερμέκ (Τουρκία)

Πρόεδρος του Συνδέσμου Κέντρου Φιλοσοφίας Αλεβί , πρώην Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αλαβί της Τουρκίας

Ζιλ Μουνιέ (Γαλλία)

Ερευνητής Δημοσιογράφος και Γενικός Γραμματέας του Γαλλο-Ιρακινού Συνδέσμου Φιλίας

Ρεμπέκα Σουτ (ΗΠΑ)

Διεθνής δικηγόρος, συν-συντονιστής της Ομάδας Εργασίας της Ουάσινγκτον για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και συν-συντονιστής του Συνασπισμού Impact για την Ενίσχυση των Διεθνών Δικαστικών Θεσμών

Λεονίντ Σαβίν (Ρωσία)

Αρχισυντάκτης του Geopolitika.ru (από το 2008), ιδρυτής και αρχισυντάκτης του Journal of Eurasian Affairs

Ριτς Σίγκελ (ΗΠΑ)

Πιανίστρια, τραγουδοποιός, συγγραφέας και ακτιβίστρια για την ειρήνη, και υποψήφια για το Κόμμα των Πρασίνων το 2015 στο Νιου Τζέρσεϊ

Γκόρντον Νταφ (ΗΠΑ)

Εκπαίδευση Διπλωμάτη στο Ιράκ, Πεζοναύτης Πολέμου του Βιετνάμ

Μάριον Σιγκό (Γαλλία)

Ιστορικός, Δοκιμιογράφος και Ερευνητής Γαλλικής Ιστορίας και Πολιτικής Σκέψης

Κάλεμπ Μόπιν (ΗΠΑ)

Ιδρυτής του Κέντρου Πολιτικής Καινοτομίας , Δημοσιογράφος

Τζέικομπ Κοέν (Γαλλία)

Ακαδημαϊκός, Μυθιστοριογράφος και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Κεν Ο'κιφ (ΗΠΑ–Ιρλανδία)

Πρώην πεζοναύτης και βετεράνος του Πολέμου του Κόλπου, αντιπολεμικός ακτιβιστής

Ράινερ Ρουπ (Γερμανία)

Οικονομολόγος και Δημοσιογράφος

Τόμας Βερλέ (Γαλλία)

Ηγέτης του Γαλλικού Κινήματος Αντίστασης 

Ντραγκάνα Τρίφκοβιτς (Σερβία)

Γενικός Διευθυντής του Κέντρου Γεωστρατηγικών Μελετών & Πρόεδρος του Ευρασιατικού Φόρουμ Μέσων Ενημέρωσης

Φερόζε Μιθιμπορβάλα (Ινδία)

Αρθρογράφος και Ιδρυτής του Φόρουμ Φιλίας Ινδίας-Ιράν

Ιμάμης Μουχάμαντ αλ-Άσι (ΗΠΑ)

Πρώην Ιμάμης του Ισλαμικού Κέντρου της Ουάσινγκτον, Ερευνητής στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Ισλαμικής Σκέψης

Μπενεντέτο Λιγκόριο (Ιταλία)

Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Sapienza της Ρώμης

Ράνια Μάσρι (ΗΠΑ)

Συνδιευθύντρια του Δικτύου Περιβαλλοντικής Δικαιοσύνης της Βόρειας Καρολίνας

Haydeé García Bravo (Μεξικό)

Αναπληρωτής Ερευνητής στο Κέντρο Διεπιστημονικής Έρευνας στις Επιστήμες και τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM)

Jose Gandarilla Salgado (Μεξικό)

Κύριος Ερευνητής στο Κέντρο Διεπιστημονικής Έρευνας στις Επιστήμες και τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM)

Φίνιαν Κάνινγκχαμ (Ιρλανδία)

Συγγραφέας και δημοσιογράφος στο Strategic Culture Foundation

Μαργαρίτα Φουρλάν (Ιταλία)

Δημοσιογράφος και διευθυντής του Casa Del Sole TV

Εύα Μπάρτλετ (Καναδάς–ΗΠΑ)

Ανεξάρτητος δημοσιογράφος, πολεμικός ανταποκριτής και ακτιβιστής με επίκεντρο τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή

Τέσα Τεσάνοβιτς (Σερβία)

Δημοσιογράφος και τηλεοπτικός παρουσιαστής, ιδρυτής του Balkan Info

Κλοντ Ζανβιέ (Γαλλία)

Συγγραφέας, Δοκιμιογράφος και Αρθρογράφος

Έρικ Γουόλμπεργκ (Καναδάς)

Γεωπολιτικός Εμπειρογνώμονας και Συγγραφέας

Βαλερί Μπουγκώ (Γαλλία)

Νομικός και γεωπολιτικός αναλυτής· Δικηγόρος

Αντριάν Σαλμπούτσι (Αργεντινή)

Πολιτικός Αναλυτής και Συγγραφέας

Ιβάν Μπενεντέτι (Γαλλία)

Ένας από τους κορυφαίους ηγέτες του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων

Γιανίκ Σωβέρ (Γαλλία)

Συγγραφέας και γεωπολιτικός αναλυτής

Pierre-Antoine Plaquevent (Γαλλία)

Συγγραφέας, πολιτικός αναλυτής και διεθνής σύμβουλος, επικεφαλής του think tank Strategika και του ενημερωτικού δελτίου Polemos

Αρνό Ντεβελέι (Γαλλία)

Πολιτικός Σύμβουλος και Διεθνής Νομικός Εμπειρογνώμονας

Μάικλ Σπαθ (ΗΠΑ)

Εκτελεστικός Διευθυντής του Κέντρου Ειρήνης στη Μέση Ανατολή της Ιντιάνα

Zhu Haozeng (Κίνα)

Αρχισυντάκτης του Haikou Xianjielun Cultural Media

Αντόνιο Γκόμες Μάρκες (Πορτογαλία)

Συνταξιούχος Διευθυντής Τραπεζών, Δοκιμιογράφος

Χάλεχ Νιαζμάντ (ΗΠΑ)

Καθηγητής Τέχνης στο Modesto Junior College, Εννοιολογικός Καλλιτέχνης, Επιμελητής και Κριτικός Τέχνης

Κλοντ Τίμερμαν (Γαλλία)

Βιολόγος, στατιστικολόγος και ερευνητής στη γενετική των πληθυσμών· δοκιμιογράφος, σχολιαστής της Boulevard Voltaire

Χάφσα Καρά-Μουσταφά (Ηνωμένο Βασίλειο)

Δημοσιογράφος και Συγγραφέας, Επικεφαλής Παγκόσμιων Επιχειρήσεων του Ιδρύματος Αφρικανικής Κληρονομιάς

Ζινέτ Ες Σκαντράνι (Γαλλία)

Αντιπολεμικός ακτιβιστής και μέλος του Κόμματος των Πρασίνων (Γαλλικό Πράσινο Κόμμα)

Γιακόμπ Μάχι (Βέλγιο)

Θεολόγος και Ισλαμολόγος, Καθηγητής Ισλαμικών Σπουδών

Άνταμ Σαμίρ (Σουηδία)

Συγγραφέας, Δημοσιογράφος και Πολιτικός Σχολιαστής

Ζαν-Λουπ Ιζαμπέρ (Γαλλία)

Ανεξάρτητος Ερευνητής Δημοσιογράφος και Συγγραφέας

Ζαφάρ Μπανγκάς (Καναδάς)

Διευθυντής Ινστιτούτου Σύγχρονης Ισλαμικής Σκέψης στο Τορόντο

Ιμάντ Χαμρούνι (Γαλλία)

Καθηγητής στην Ακαδημία Γεωπολιτικής του Παρισιού, ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής

Τζο Ιόσμπακερ (ΗΠΑ)

Συντονιστής της Πορείας για το Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών 2024 για να Στηρίσουμε την Παλαιστίνη

Ρίτσαρντ Χέιλι (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρόεδρος της Σκωτίας κατά της Ποινικοποίησης των Κοινοτήτων

Ντέιβιντ Τζ. Ράιλι (ΗΠΑ)

Ανεξάρτητος δημοσιογράφος, πολιτικός σχολιαστής, πρώην υποψήφιος κυβερνήτης του Άινταχο το 2020

Νασρίν Μεθάι (Ινδία)

Ιδρυτικό μέλος της Bharatiya Muslim Mahila Andolan (BMMA ), μιας ΜΚΟ που δραστηριοποιείται στον τομέα των δικαιωμάτων των γυναικών.

Κιμ Πίτερσεν (ΗΠΑ)

Συν-εκδότης του ενημερωτικού δελτίου Dissident Voice

Στέφανο Μπονιλάουρι (Ιταλία)

Δημοσιογράφος και Διευθυντής του Anteo Edizioni

Τομπάιας Πφένιγκ ​​(Γερμανία)

Μηχανικός Λογισμικού και πολιτικός ακτιβιστής

Τόνι Γκόσλινγκ (Ηνωμένο Βασίλειο)

Ερευνητής δημοσιογράφος και πολιτικός ακτιβιστής

Zhang Shouliang (Κίνα)

Αναπληρωτής αρχισυντάκτης του Haikou Xianjielun Cultural Media

Στίβεν Σαχιούνι (ΗΠΑ)

Βραβευμένος δημοσιογράφος και αρχισυντάκτης του MidEastDiscourse

Ουμίτ Ακτάς (Τουρκία)

Ιατρός, ειδικός στη βοτανοθεραπεία και τον βελονισμό

Ιμράν Μοχντ Ρασίντ (Μαλαισία)

Εκτελεστικός Διευθυντής του Citizens International

Άλι Μπακάλι (Βέλγιο)

Πρόεδρος του Parti Islam , αντιπολεμικός ακτιβιστής

Φάτμα Όργκελ (Τουρκία)

Γιατρός στην Κλινική Esenler, αντιπολεμικός ακτιβιστής

Γκουρχάν Ερτούρ (Τουρκία)

Διευθυντής της ΜΚΟ Πρωτοβουλία Πολιτών , αντιπολεμικός ακτιβιστής

Λούκα Αρίγκι (Ιταλία)

Λογικός και σχεδιαστής ντετερμινιστικών αρχιτεκτονικών διακυβέρνησης

Ντέιβ Κάνον (Ηνωμένο Βασίλειο)

Πρόεδρος του Εβραϊκού Δικτύου για την Παλαιστίνη

Φατμά Ακντοκούρ (Τουρκία)

Καθηγήτρια Θεολογίας, αντιπολεμική ακτιβίστρια

Χούμαν Μορταζάβι (Καναδάς)

Δικηγόρος και Νομικός Σύμβουλος, ακτιβιστής κατά του πολέμου

Q Massod (Ινδία)

Γραμματέας της ASEEM , αντιπολεμικός ακτιβιστής

Ρίτσαρντ Ρέι (ΗΠΑ)

Εκδότης και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Σαμπίρ Αλί Γουόρσι (Ινδία)

Ακαδημαϊκός και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Αμπάς Άλι (Ηνωμένο Βασίλειο)

Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων InMinds

Νόρμα Χασίμ (Μαλαισία)

Ταμίας του Viva Palestine Malaysia

Σαΐντι Νορντίν (Βέλγιο)

Συν-εκπρόσωπος των Brussels Pantheres

Ικμπάλ Τζάσατ (Νότια Αφρική)

Εκτελεστικό Μέλος του Δικτύου Αναθεώρησης Μέσων Ενημέρωσης

Σάιντ Φαρίντ Νιζάμι (Ινδία)

Ακαδημαϊκός και Αντιπολεμικός Ακτιβιστής

Ασίφ Αλί Ζάιντι (Ινδία)

Δικηγόρος και Ερευνητής, αντιπολεμικός ακτιβιστής

Κερέμ Άλι (Ηνωμένο Βασίλειο)

Εκπρόσωπος του Palestine Pulse

Σάιεντ Μούνις Αμπιντί (Ινδία)

Δικηγόρος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ακτιβιστής κατά του πολέμου

Τζο Λόριντζ (Αυστραλία)

Γουέντγουορθ Φολς, Νέα Νότια Ουαλία

Μουχάντ Ρεγκίφ (Βέλγιο)

Συν-εκπρόσωπος των Brussels Pantheres

175. Régis De Castelnau (Γαλλικά)

Δικηγόρος, συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής



Οι υπογράφοντες υπογράφουν με την ατομική τους ιδιότητα και οι σχέσεις με τους άλλους παρέχονται μόνο για σκοπούς ταυτοποίησης.

Πηγή: Ανάμεσα στην πένα και το αμόνι



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)