ΚΟΙΝΩΝΙΑ



Recent Post Recent Post
View More

Ακτιβιστής στις 0

Για να θυμηθούμε την ιστορία της ελληνικής πλουτοκρατίας.
Ο βίος και η πολιτεία της εφοπλιστικής οικογένειας Αγγελόπουλου.

Στη 2η θέση της λίστας με τα ονόματα των 163 μεγαλοδοσιλόγων της κατοχής, συναντάμε τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο και τους γιους του Παναγιώτη, Δημήτρη και Γιάννη.

Η εταιρία "Ελληνικά Συρματουργία" της οικογένειας Αγγελόπουλου αρχικά προμήθευε το αγκαθωτό συρματόπλεγμα, για να περιφρουρούνται οι φυλακές και τα στρατόπεδα των Γερμανών, αλλά στη συνέχεια προμήθευε και κάθε είδους οικοδομικό υλικό.
Να σημειωθεί ότι η τιμολόγηση, καθόλη την διάρκεια της κατοχής, γινόταν κατά βούληση και αρκούσε η μονογραφή ενός Γερμανού αξιωματικού για να εισπραχθεί το τιμολόγιο από την τράπεζα της Ελλάδας. Η υπερτιμολόγηση δηλαδή ήταν κανόνας.

Το 1944, όταν η πτώση του Ράιχ έγινε ορατή, όλοι αυτοί που θησαύριζαν από την συνεργασία τους με τον κατακτητή,έσπευσαν να αλλάξουν στρατόπεδο ώστε να πλασαριστούν για την επόμενη μέρα.
Η οικογένεια Αγγελόπουλου στέλνει τον 4ο γιο της, τον οικονομολόγο Άγγελο Αγγελόπουλο, στο βουνό. Κι έτσι ο διαπρεπής καθηγητής γίνεται γραμματέας οικονομικών στην κυβέρνηση του βουνού, του ΕΑΜ.

Με τα λεφτά της κερδοσκοπίας και του δοσιλογισμού και των πακέτων Μάρσαλ αργότερα, ιδρύουν το 1948 την Χαλυβουργική. Τις 2 επόμενες δεκαετίες, η μισή Ελλάδα περίπου χτίστηκε με χάλυβα της Χαλυβουργικής.

Η περιουσία της οικογένειας καλπάζει και οι επενδύσεις στον εφοπλιστικό τομέα καθώς και σε μετοχικούς τίτλους τραπεζών της Ελβετίας και της Ευρώπης διαδέχονται η μια την άλλη.

• Στα 45 χρόνια που η Χαλυβουργική υπάρχει στην Ελευσίνα -η υποβάθμιση της οποίας είναι έγκλημα κατά της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς- μετράμε:
45 εργάτες έχασαν την ζωή τους, δεκάδες ακρωτηριάστηκαν, εκατοντάδες άλλοι πέθαναν πρόωρα από πνευμονικές και καρδιακές παθήσεις, δουλεύοντας μέσα σε μια κόλαση.
Ο κόλπος της Ελευσίνας νεκρώθηκε εξαιτίας του κυανίου που χυνόταν στη θάλασσα από την υψικάμινο της Χαλυβουργικής.

• Το Απρίλιο του 1986, σε δρόμο του Κολωνακίου, η 17Ν εκτελεί τον Δημήτρη Αγγελόπουλο.

• Το 2000, η Γιάννα Αγγελοπούλου ορίσθηκε πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων. Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, ο λογαριασμός των αγώνων της ντόπας και της εμπορευματοποίησης έφτασε τα 13,5 δις ευρώ, ενώ έχουν διατυπωθεί εκτιμήσεις για 20 δις και άνω.
Ας μείνουμε όμως στα βεβαιωμένα. Τα 13,5 δις μας φέρνουν κοντά στο 7% του ΑΕΠ, όταν οι αγώνες του Σίδνεϊ στοίχισαν 1,5 %του ΑΕΠ και εκείνοι της Βαρκελώνης το 1,6 % του ΑΕΠ.

• Με τις μεγάλες δωρεές στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και στην Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής, ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος αγόρασε για τον ίδιο αλλά και για την οικογένεια του τον τίτλο "Εθνικοί Ευεργέτες".

Στην κηδεία του οι εφημερίδες έγραψαν:
"Έφυγε από τη ζωή ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, που ήταν ο τελευταίος από τους μεγάλους ευεργέτες του έθνους και της ορθοδοξίας"
κι ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δήλωσε συγκινημένος:
"Υπήρξε σ' όλη τη ζωή του ένας ευπατρίδης σπάνιου ελληνοχριστιανικού χαρακτήρα, δημιουργικός επιχειρηματίας και ακραιφνής Έλληνας".

ΠΗΓΗ:anthellenismblogspotgr
ΠΕΝΕΝ - Πανελλήνια Ένωση Ναυτών

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0
της Μαρίας Ιωαννίδου

Στην ψυχοθεραπεία Gestalt, το όριο επαφής δεν είναι ένα τείχος που χωρίζει. Είναι ο τόπος όπου το «εγώ» συναντά το «εσύ», χωρίς κανένα από τα δύο να χρειάζεται να εξαφανιστεί, για να υπάρξει το «εμείς».

Ίσως αυτή η έννοια να περιγράφει και το μεγαλύτερο στοίχημα ενός πραγματικά ανεξάρτητου κινήματος πολιτών.

Ένα κίνημα δε γίνεται διαφορετικό επειδή έχει νέα πρόσωπα, ένα ελπιδοφόρο όνομα ή επειδή καταγγέλλει όσα έκαναν τα κόμματα πριν από αυτό. Γίνεται διαφορετικό, όταν λειτουργεί διαφορετικά.

Η ελληνική κοινωνία έχει κουραστεί από κόμματα χτισμένα γύρω από ισχυρές ηγεσίες, εσωτερικούς μηχανισμούς, συσχετισμούς δύναμης και μια αντίληψη που συχνά αντιμετωπίζει τη διαφωνία ως πρόβλημα και την πειθαρχία ως απόδειξη ενότητας.

Ένα ανεξάρτητο κίνημα πολιτών που φιλοδοξεί να αλλάξει αυτή την πραγματικότητα δεν μπορεί απλώς να αντικαταστήσει τα πρόσωπα. Οφείλει να αλλάξει το μοντέλο.

Να μη μιλά απλώς για δημοκρατία, αλλά να λειτουργεί δημοκρατικά.

Να μη ζητά μόνο διαφάνεια, αλλά να είναι διαφανές.

Να διαθέτει όργανα που πραγματικά αποφασίζουν κανόνες που ισχύουν για όλους και λογοδοσία που δεν εξαρτάται από πρόσωπα.

Και κυρίως, να μπορεί να αντέχει τη διαφορετική φωνή.

Γιατί ενότητα δε σημαίνει ομοφωνία. Σημαίνει να μπορούμε να διαφωνούμε και να εξακολουθούμε να συναντιόμαστε.

Εδώ βρίσκεται το όριο επαφής της Gestalt: στην ικανότητά μας να ερχόμαστε κοντά χωρίς να χάνουμε τη διαφορετικότητά μας. Αν χαθεί η επαφή, έχουμε απομόνωση. Αν χαθούν τα όρια, έχουμε συγχώνευση. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν υπάρχει αληθινή συνάντηση.

Το ίδιο ισχύει και για μια συλλογικότητα. Χρειάζεται ηγεσία που ακούει, στελέχη που δεν υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν, αλλά για να συνεισφέρουν, μέλη που δεν είναι οπαδοί, αλλά ενεργοί πολίτες και έναν κοινό σκοπό μεγαλύτερο από οποιοδήποτε πρόσωπο.

Το διαφορετικό δεν αποδεικνύεται από όσα καταγγέλλεις. Αποδεικνύεται από τον τρόπο που λειτουργείς. Και αυτό συνιστά από μόνο του μια βαθειά ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ.

Η θάλασσα συναντά την ακτή ακριβώς στο όριό της. Δε χρειάζεται να γίνει άμμος για να την αγγίξει, ούτε η άμμος να γίνει θάλασσα για να τη δεχτεί. Συναντιούνται, αλληλεπιδρούν, μεταμορφώνουν η μία την άλλη — και όμως καθεμιά διατηρεί τη φύση της.

Γιατί ένα κίνημα πολιτών δε χρειάζεται ανθρώπους που ακολουθούν το ίδιο κύμα. Χρειάζεται ανθρώπους που συναντιούνται στο όριο, συνομιλούν, συνδιαμορφώνουν και αναλαμβάνουν την ευθύνη της παρουσίας τους.

Η αλλαγή που ζητάμε για μια χώρα αρχίζει από τον τρόπο που επιλέγουμε να υπάρχουμε μαζί.

Γιατί η Δημοκρατία, όπως και η επαφή, δε γεννιέται, όταν εξαφανίζονται τα όρια… γεννιέται εκεί ακριβώς όπου τα όρια συναντιούνται!
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Κάθε φορά που μια συλλογική ελπίδα μοιάζει να διαψεύδεται, συμβαίνει κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή πολιτική απογοήτευση.

Δεν είναι μόνο ότι απογοητευόμαστε από πρόσωπα ή γεγονότα. Είναι ότι ξυπνά μέσα μας ένα παλιό, γνώριμο βίωμα. Ένα βίωμα που μοιάζει να περιμένει υπομονετικά κάθε νέα αφορμή για να επιβεβαιώσει τον εαυτό του. «Πάλι τα ίδια.» «Δεν αλλάζει τίποτα.»

Αυτές οι φράσεις δεν είναι πάντοτε προϊόν ψύχραιμης πολιτικής σκέψης. Είναι συχνά η γλώσσα ενός συλλογικού τραύματος που κουβαλάμε εδώ και πολλές δεκαετίες. Γιατί το τραύμα δεν μας κάνει μόνο να θυμόμαστε τις πληγές μας. Μας κάνει να προβλέπουμε ότι θα επαναληφθούν. Μας εκπαιδεύει να περιμένουμε τη διάψευση πριν ακόμη συμβεί. Και κάθε φορά που η πραγματικότητα μάς πληγώνει, όσο μικρά ή μεγάλα κι αν είναι τα γεγονότα, ολόκληρη η ιστορία των προηγούμενων ματαιώσεων επιστρέφει και κάθεται δίπλα μας.

Έτσι, ένα συγκεκριμένο περιστατικό παύει να είναι ένα συγκεκριμένο περιστατικό. Γίνεται απόδειξη ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει. Γίνεται η ματαίωση συνήθεια μας, που θα 'λεγε κι ο Θάνος.

Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο. Όχι η απογοήτευση.
Η γενίκευσή της. Γιατί η απογοήτευση είναι ανθρώπινη. Είναι σχεδόν αναπόφευκτη σε κάθε συλλογική προσπάθεια, σε κάθε ανθρώπινη σχέση. Η γενίκευση, όμως, είναι εκείνη που μετατρέπει μια εμπειρία σε ταυτότητα. Από το «απογοητεύτηκα» περνάμε στο «δεν υπάρχει ελπίδα».

Και τότε αρχίζει ο πραγματικός κίνδυνος. Ο άνθρωπος αποσύρεται. Δεν συμμετέχει. Δεν εμπιστεύεται. Δεν ενδιαφέρεται.
Κάθεται στον καναπέ του και παρακολουθεί τα γεγονότα σαν να μην τον αφορούν πια. Όχι επειδή έπαψε να αγαπά τον τόπο του. Αλλά επειδή έπαψε να πιστεύει ότι η παρουσία του μπορεί να κάνει κάποια διαφορά.

Κι όμως, αν υπάρχει μία νίκη που επιδιώκει πάντοτε κάθε μορφή εξουσίας, δεν είναι να συμφωνούμε όλοι μαζί της. Είναι να πάψουμε να συμμετέχουμε. Κάθε μορφή αυταρχισμού αυτό επιδιώκει, άλλωστε. Να μην μας "έχει μες στα πόδια της".

Να κουραστούμε τόσο, ώστε να παραδώσουμε αδιαμαρτύρητα τον δημόσιο χώρο -όσο έχει απομείνει- σε όσους έχουν μεγαλύτερη αντοχή ή μεγαλύτερο συμφέρον.

Γι' αυτό πιστεύω πως ο μεγαλύτερος αντίπαλος της δημοκρατίας δεν είναι μόνο η διαφθορά ή η ανικανότητα. Είναι ο κυνισμός.
Ο κυνισμός είναι η στιγμή που ο άνθρωπος πείθεται πως τίποτε δεν αξίζει πια την προσπάθεια. Πως κάθε ελπίδα είναι τελικά αφέλεια.

Κι όμως, όλες οι μεγάλες αλλαγές της Ιστορίας γεννήθηκαν από ανθρώπους που είχαν κάθε λόγο να απογοητευτούν, αλλά αρνήθηκαν να παραδώσουν την ελπίδα τους στην απογοήτευση.
Δεν συνέχισαν επειδή ήταν βέβαιοι ότι θα νικήσουν.
Συνέχισαν επειδή πίστευαν πως η παραίτηση είναι βεβαιότερη ήττα από οποιαδήποτε αποτυχία. Συνέχισαν "π α ρ' ό λ α α υ τ ά " !

Στο βιβλίο μου για το συλλογικό τραύμα υποστηρίζω ότι η μεγαλύτερη επιτυχία ενός τραύματος δεν είναι να μας πληγώσει.
Είναι να μας πείσει ότι δεν αξίζει να προσπαθήσουμε ξανά. Ότι η συμμετοχή είναι μάταιη. Ότι η εμπιστοσύνη είναι αφέλεια. Ότι η ελπίδα είναι επικίνδυνη-να μας πληγώσει ξανά.

Τότε το τραύμα παύει να είναι ένα γεγονός του παρελθόντος.
Γίνεται τρόπος ύπαρξης. Όπως έχει συμβεί ήδη σε μεγάλο μέρος του Λαού μας. Γι' αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή κάθε φορά που νιώθουμε την πίκρα να μετατρέπεται σε κυνισμό. Γιατί, η πίκρα καμιά φορά μπορεί να γίνει σοφία, ο κυνισμός, όμως, γίνεται σχεδόν πάντοτε παραίτηση.

Και η παραίτηση δεν αλλάζει ποτέ την Ιστορία. Την αλλάζουν μόνο οι άνθρωποι που, παρ' όλες τις ματαιώσεις τους, εξακολουθούν να πιστεύουν πως ο κόσμος μπορεί να γίνει λίγο δικαιότερος από ό,τι τον παρέλαβαν.

Ας απογοητευτούμε, λοιπόν, όσο χρειάζεται. Ας θυμώσουμε.
Ας ασκήσουμε κριτική. Ας απαιτήσουμε περισσότερα. Αλλά ας μη χαρίσουμε ποτέ την ελπίδα μας στην απογοήτευση.

Γιατί τότε δεν θα έχουν νικήσει όσοι μας απογοήτευσαν. Θα έχουν νικήσει οι χειριστές του συλλογικου μας τραύματος, δηλαδή οι άθλιοι εξουσιαστές μας.


Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Λέμε ναι στην ενίσχυση των επιταγών σίτισης, αλλά όχι στις προαιρετικές και ανείσφορες παροχές αντί για ασφαλισμένο εισόδημα.

Η κοινή επιστολή της ΓΣΕΕ (...) και των εργοδοτικών οργανώσεων προς τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, με την οποία ζητείται η αύξηση του ημερήσιου ορίου των διατακτικών σίτισης από τα 6 στα 10 ευρώ, γεννά σοβαρά πολιτικά, συνδικαλιστικά και θεσμικά ερωτήματα.

Πρώτα απ’ όλα, για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, το οποίο συνδέεται άμεσα με το εισόδημα των εργαζομένων, τις ασφαλιστικές εισφορές και τη στρατηγική της Συνομοσπονδίας, η Διοίκηση της ΓΣΕΕ δεν κλήθηκε να συνεδριάσει. Δεν έγινε συζήτηση, δεν παρουσιάστηκε ολοκληρωμένη εισήγηση, δεν εξετάστηκαν οι συνέπειες και δεν δόθηκε συλλογική εντολή για τη συγκεκριμένη τοποθέτηση.

Η σφραγίδα της ΓΣΕΕ δεν αποτελεί προσωπικό ή παραταξιακό περιουσιακό στοιχείο κανενός. Η Συνομοσπονδία δεν μπορεί να εμφανίζεται ως συνυπογράφουσα -δια του προέδρου της- σε κρίσιμες συμφωνίες, χωρίς προηγουμένως να έχουν τοποθετηθεί τα εκλεγμένα όργανά της.

Δεν είμαστε αρνητικοί στην αύξηση της αξίας των τροφείων. Κάθε πρόσθετη ενίσχυση που μπορεί πραγματικά να ανακουφίσει τον εργαζόμενο από την ακρίβεια είναι καλοδεχούμενη. Δεν μπορούμε όμως να αποδεχθούμε ότι μια καθαρά προαιρετική εργοδοτική παροχή παρουσιάζεται περίπου ως γενική αύξηση του εργατικού εισοδήματος.

Η ίδια η κοινή επιστολή δεν ζητά να χορηγούνται υποχρεωτικά διατακτικές σίτισης. Ζητά να αυξηθεί από τα 6 στα 10 ευρώ το όριο της παροχής που ένας εργοδότης μπορεί να χορηγεί. Παράλληλα, αιτιολογεί την πρόταση όχι μόνο με την ανάγκη στήριξης της αγοραστικής δύναμης, αλλά και με την ικανοποίηση και την παραγωγικότητα των εργαζομένων, την προσέλκυση προσωπικού και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το δελτίο Τύπου της ΓΣΕΕ. Από τη μία πλευρά αναφέρει ότι οι επιχειρήσεις χρειάζονται «ανταγωνιστικές παροχές» για να συγκρατούν ποιοτικό προσωπικό και, από την άλλη, δηλώνει ότι οι συλλογικές συμβάσεις αποτελούν τον μόνο δρόμο για καλύτερους μισθούς και καλύτερους όρους εργασίας. Όμως το συγκεκριμένο ζήτημα δεν τέθηκε ως αντικείμενο συλλογικής διαπραγμάτευσης και δεν εντάχθηκε στην ΕΓΣΣΕ. Αντιμετωπίστηκε ως αίτημα νομοθετικής διευκόλυνσης των επιχειρήσεων προς την Κυβέρνηση.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης.

Σύμφωνα με τον ισχύοντα Κώδικα Εργατικού Δικαίου, οι διατακτικές σίτισης μέχρι 6 ευρώ ανά εργάσιμη ημέρα, όταν πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις, δεν περιλαμβάνονται στις τακτικές αποδοχές και δεν υπόκεινται σε κοινωνικοασφαλιστικές κρατήσεις. Το περιεχόμενο, το είδος και η αξία αυτών των παροχών καθορίζονται από τον ίδιο τον εργοδότη. Ο e-ΕΦΚΑ διευκρινίζει μάλιστα ότι, με το σημερινό καθεστώς, αν η αξία υπερβεί τα 6 ευρώ, ασφαλιστικές εισφορές οφείλονται για ολόκληρο το ποσό και όχι μόνο για το υπερβάλλον τμήμα.

Επομένως, αυτό που ζητείται δεν είναι απλώς η αύξηση μιας κοινωνικής παροχής. Ζητείται η διεύρυνση από τα 6 στα 10 ευρώ ενός πεδίου παροχών που βρίσκεται εκτός τακτικού και ασφαλιστέου μισθού.

Αυτό μπορεί να προσφέρει μια πρόσκαιρη ανάσα σε όσους ήδη λαμβάνουν ή θα λάβουν τροφεία. Δεν χτίζει, όμως, ασφαλισμένο εισόδημα. Δεν αυξάνει τις συντάξιμες αποδοχές. Δεν χρηματοδοτεί την κοινωνική ασφάλιση. Δεν κατοχυρώνεται αυτομάτως για όλους και δεν αποκλείει τον κίνδυνο να χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο πραγματικών μισθολογικών αυξήσεων.

Οι διατακτικές σίτισης κινδυνεύουν έτσι να μετατραπούν σε ένα ιδιότυπο «ΕΚΑΣ των εργαζομένων»: μια επιλεκτική ενίσχυση, την οποία δεν λαμβάνουν όλοι, η οποία εξαρτάται από την επιλογή του εργοδότη και η οποία δεν δημιουργεί ασφαλιστικό δικαίωμα και σταθερή μισθολογική βάση.

Την ίδια στιγμή, ο σημερινός στενός κύκλος της ηγεσίας της ΓΣΕΕ αποδεικνύεται ιδιαίτερα πρόθυμος να αναζητά κοινό τόπο με τις εργοδοτικές οργανώσεις και την Κυβέρνηση. Η λεγόμενη Εθνική Κοινωνική Συμφωνία του 2025-2026 περιλαμβάνει και θετικές θεσμικές αλλαγές, όπως την επαναφορά της πλήρους μετενέργειας. Δεν πρέπει όμως να συγχέεται η διευκόλυνση της διαδικασίας επέκτασης των ΣΣΕ με την πραγματική υπογραφή συμβάσεων και την αύξηση των μισθών. Η επέκταση των συμβάσεων προϋπήρχε. Η νέα ρύθμιση μείωσε το απαιτούμενο ποσοστό κάλυψης από το 50% στο 40% και κατάργησε τον ποσοτικό έλεγχο όταν μια σύμβαση συνυπογράφεται από εθνικούς κοινωνικούς εταίρους.

Όταν, όμως, οι ίδιοι κοινωνικοί εταίροι κάθισαν στο τραπέζι για την ΕΓΣΣΕ, περιορίστηκαν στην παράταση προηγούμενων ρυθμίσεων. Δεν συμφώνησαν σε κανέναν νέο ουσιαστικό όρο για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Δεν ενέταξαν στην ΕΓΣΣΕ την υποχρεωτική χορήγηση διατακτικών σίτισης. Δεν διεκδίκησαν μια παροχή καθολική και εγγυημένη για τους χαμηλόμισθους.

Και όμως, μετά τον ν. 5278/2026, η ΕΓΣΣΕ εξακολουθεί να μπορεί να καθορίζει ελάχιστους μη μισθολογικούς όρους εργασίας που ισχύουν για τους εργαζομένους όλης της χώρας.

Υπήρχε, συνεπώς, το πεδίο ώστε η ΓΣΕΕ να απαιτήσει τουλάχιστον: Υποχρεωτική χορήγηση διατακτικής σίτισης ύψους έως 10 ευρώ ημερησίως σε όλους τους εργαζομένους που αμείβονται με τον νόμιμο κατώτατο μισθό, επιπλέον των αποδοχών τους, χωρίς συμψηφισμό με υφιστάμενες ή μελλοντικές αυξήσεις και με αυτόματη αναπροσαρμογή βάσει του πληθωρισμού των τροφίμων.

Αν η ηγεσία της ΓΣΕΕ είχε θέσει αυτή την προϋπόθεση, θα αίραμε κάθε επιφύλαξή μας και θα στηρίζαμε δημόσια την πρωτοβουλία. Διότι τότε δεν θα επρόκειτο για μια ακόμη φορολογική και ασφαλιστική διευκόλυνση που μπορούν να αξιοποιήσουν ορισμένες επιχειρήσεις. Θα επρόκειτο για κατοχυρωμένο δικαίωμα των χαμηλόμισθων.

Η ΓΣΕΕ οφείλει να διαπραγματεύεται για όλους και όχι να προσφέρει την υπογραφή της ως κοινωνικό άλλοθι σε αιτήματα που διατηρούν ακέραιη την εργοδοτική προαιρετικότητα.

Οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται εισόδημα υπό αίρεση. Χρειάζονται πραγματικές αυξήσεις, συλλογικές συμβάσεις με περιεχόμενο, καθολικά δικαιώματα και μισθούς που στηρίζουν τόσο την καθημερινή ζωή όσο και το ασφαλιστικό τους μέλλον.

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

Παράταξη της ΓΣΕΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του ακτιβιστή

Δεν γνωρίζω αν το Κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» θα καταφέρει να ξεπεράσει την εσωτερική κρίση που έχει να αντιμετωπίσει εξ αιτίας των πολλών και σημαντικών αποχωρήσεων από τον κορμό της, αλλά η επόμενη μέρα φέρνει μια κοινή ανακοίνωση από μια ομάδα πρώην στελεχών.

Μια ανακοίνωση που απαντά στις πρόσφατες τοποθετήσεις της Μαρίας Καρυστιανού με τις οποίες επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις των αποχωρήσεων και να συσπειρώσει τα μέλη και στελέχη που παραμένουν πιστά στον κεντρικό οργανωτικό πυρήνα και την ίδια.

Μια ανακοίνωση που απορρίπτει κατηγορηματικά τις αιτιάσεις περί προσωπικών φιλοδοξιών, επιδιώξεων για αξιώματα ή έλλειψης αντοχής, καταγγέλλοντας συγκεντρωτικό μοντέλο λήψης αποφάσεων, απουσία θεσμικών διαδικασιών και επικράτηση παρασκηνιακών μηχανισμών.

Αλλά και μια ανακοίνωση που δείχνει πως υπάρχει μια ομάδα πρώην στελεχών που μάλλον δεν αποχωρούν σιωπηλά αλλά που ενδεχόμενα προσβλέπουν σε μια δυναμικότερη συντονισμένη δράση.

Η πλήρης ανακοίνωση και οι υπογράφοντες:


«Η αποχώρηση δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα. Είναι δικαίωμα και, όταν χρειάζεται, στάση αρχής.»

Με αφορμή πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις της κ. Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με τις αποχωρήσεις στελεχών από το Κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», θεωρούμε αναγκαίο να απαντήσουμε συλλογικά, καθαρά και χωρίς υπεκφυγές.

Δεν θα επιτρέψουμε να παρουσιαστούν οι αποχωρήσεις μας ως αποτέλεσμα προσωπικών φιλοδοξιών, προσωπικών ατζεντών, έλλειψης αντοχής ή ακόμη χειρότερα ως ένδειξη «χαρακτήρα».

Γνωρίζουμε πολύ καλά γιατί μπήκαμε σε αυτό το εγχείρημα. Και γνωρίζουμε εξίσου καλά γιατί αποχωρήσαμε.

Δεν αποχωρήσαμε επειδή μας έλειψαν οι καρέκλες. Δεν αποχωρήσαμε επειδή δεν μας δόθηκαν αξιώματα. Δεν αποχωρήσαμε επειδή «δεν αντέξαμε».

Αποχωρήσαμε ακριβώς επειδή αρνηθήκαμε να συμβιβαστούμε με πρακτικές που θεωρήσαμε ασύμβατες με τις αρχές για τις οποίες ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα.

Και οι λόγοι των αποχωρήσεών μας, παρά τις διαφορετικές προσωπικότητες και τις διαφορετικές διαδρομές μας, παρουσιάζουν σημαντικές κοινές αναφορές.

Πιστέψαμε στην ιδέα ενός πραγματικού κινήματος πολιτών, το οποίο θα οικοδομούνταν από τη βάση προς την κορυφή. Πιστέψαμε ότι επιδιώκαμε να μεταφέρουμε στη δημόσια ζωή το αυθεντικό κοινωνικό αίτημα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών ,για Αλήθεια, Δικαιοσύνη και Λογοδοσία. Ένα πραγματικό Κίνημα Πολιτών ενάντια στη σήψη του πολιτικού συστήματος.

Πιστέψαμε ότι οι πολίτες θα είχαν ουσιαστικό λόγο στη διαμόρφωση των οργάνων, των διαδικασιών και των αποφάσεων.

Στην πορεία, όμως, διαπιστώσαμε πρακτικές συγκέντρωσης αποφασιστικών αρμοδιοτήτων σε έναν περιορισμένο κύκλο προσώπων, χωρίς την αντίστοιχη θεσμική και δημοκρατική νομιμοποίηση. Αντί για συλλογικές διαδικασίες, διαφάνεια και θεσμική συγκρότηση, διαμορφώθηκε ένα συγκεντρωτικό μοντέλο αποφάσεων από ελάχιστα πρόσωπα, με λογικές “αυλών”, μηχανισμών και παρασκηνιακών ανταγωνισμών.

Αυτό δεν είναι μια προσωπική μας εντύπωση που πρέπει να απορριφθεί. Είναι μια πολιτική και οργανωτική διαφωνία που δικαιούμαστε να εκφράζουμε.

Σε ένα δημοκρατικό εγχείρημα η διαφορετική άποψη δεν μπορεί να θεωρείται εχθρική πράξη.

Η κριτική δεν είναι προδοσία. Η διαφωνία δεν είναι υπονόμευση. Η αποχώρηση δεν είναι έλλειψη χαρακτήρα.

Και όποιος επιλέγει να αποχωρήσει επειδή δεν μπορεί πλέον να συνυπάρξει με μια πολιτική ή οργανωτική πραγματικότητα που θεωρεί λανθασμένη, δεν οφείλει να απολογείται για την αξιοπρέπειά του.

Αντιθέτως, ίσως αυτό ακριβώς να αποτελεί ένδειξη συνέπειας.

Υπήρξαν ζητήματα που για ορισμένους από εμάς δεν ήταν απλώς οργανωτικές διαφωνίες αλλά ζητήματα αρχής.

Υποστηρίζουμε κάτι διαφορετικό, ότι ένα πολιτικό εγχείρημα που διεκδικεί να εκφράσει την κοινωνική δικαιοσύνη οφείλει να σταθμίζει όχι μόνο τη νομιμότητα, αλλά και την ηθική διάσταση των επιλογών του και συλλογικά και προσωπικά..

Ένα κίνημα που ζητά από τους πολίτες να το εμπιστευθούν οφείλει να λειτουργεί με κανόνες που είναι γνωστοί και ξεκάθαροι σε όλους.

Η καταστατική συγκρότηση οργάνων, η εκλογή προσώπων, η αξιολόγηση υποψηφίων και η λήψη αποφάσεων πρέπει να διέπονται από σαφή, αντικειμενικά και δημοκρατικά κριτήρια.

Δεν μπορούμε να ζητάμε από τους πολίτες να εμπιστευθούν ένα νέο πολιτικό μοντέλο και ταυτόχρονα να τους ζητούμε να αποδεχθούν διαδικασίες που δεν έχουν προηγουμένως θεσμοθετηθεί με τρόπο διαφανή και δημοκρατικό..

Η Δημοκρατία δεν αρχίζει όταν ολοκληρωθεί η στελέχωση. Αρχίζει από τον τρόπο με τον οποίο στελεχώνεται ένας δημοκρατικός φορέας.

Μας προβληματίζει ιδιαίτερα η λογική σύμφωνα με την οποία, όποιος αποχωρεί πρέπει να θεωρείται ότι απομακρύνεται από τις αρχές του εγχειρήματος.

Ας είμαστε ξεκάθαροι:

Δεν αποχωρήσαμε από τις αρχές μας. Αποχωρήσαμε επειδή θεωρήσαμε ότι οι αρχές αυτές δεν υπηρετούνταν πλέον με τον τρόπο που εμείς πιστεύαμε ότι πρέπει. Αυτό είναι ουσιαστική διαφορά & δεν μπορεί να διαγραφεί με χαρακτηρισμούς.

Ακούσαμε την άποψη ότι «όποιος φεύγει δείχνει τον χαρακτήρα του». Συμφωνούμε.

Πράγματι, η αποχώρηση δείχνει χαρακτήρα. Δείχνει αν ένας άνθρωπος είναι διατεθειμένος να παραμείνει σε έναν χώρο μόνο και μόνο για να διατηρήσει τη θέση του ή αν είναι έτοιμος να αποχωρήσει όταν οι πράξεις και οι αρχές πάψουν να συμβαδίζουν.

Ο δικός μας χαρακτήρας δεν κρίνεται από το αν παραμείναμε. Κρίνεται από το αν μείναμε πιστοί σε αυτά που πιστεύαμε όταν αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε ανάγκη το συγκεκριμένο εγχείρημα για να αποκτήσουμε δημόσια αναγνωρισιμότητα, επαγγελματική υπόσταση ή πολιτική παρουσία.

Είχαμε ήδη τη δική μας διαδρομή. Μπήκαμε επειδή πιστέψαμε ότι μπορούσε να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό.

Και ακριβώς επειδή το πιστέψαμε, πονά περισσότερο όταν διαπιστώνουμε ότι αυτό που οραματιστήκαμε κινδυνεύει να αποκτήσει χαρακτηριστικά από εκείνα που υποσχέθηκε ότι θα αφήσει πίσω του.

Δεν επιθυμούμε προσωπική σύγκρουση με την κ. Καρυστιανού ούτε με κανένα άλλο πρόσωπο.

Δεν έχουμε ανάγκη από χαρακτηρισμούς. Έχουμε ανάγκη από απαντήσεις. Ποιος αποφασίζει;

Με ποια διαδικασία; Ποιος ελέγχει ποιον; Πώς συμμετέχει πραγματικά η βάση; Πώς διασφαλίζεται η διαφάνεια; Ποια είναι τα αντικειμενικά κριτήρια επιλογής προσώπων;

Και, κυρίως, ποια είναι η πραγματική θέση των πολιτών μέσα σε ένα Κίνημα που δημιουργήθηκε στο όνομά τους; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέσαμε.

Και επειδή δεν λάβαμε τις απαντήσεις που θεωρούσαμε αναγκαίες, επιλέξαμε τον δρόμο της αποχώρησης. Δεν αποχωρήσαμε από την Ελπίδα και ότι πιστεύαμε ότι εξέφραζε.

Αποχωρήσαμε από ένα συγκεκριμένο οργανωτικό και πολιτικό μοντέλο. Δεν αποχωρήσαμε από την ανάγκη για διαφάνεια και κοινωνική δικαιοσύνη και ασφαλώς δεν αποχωρήσαμε από τους πολίτες που πίστεψαν σε μια διαφορετική Ελλάδα.

Αυτές οι αρχές δεν ανήκουν σε κανένα πρόσωπο και σε κανέναν κομματικό μηχανισμό, ανήκουν στην κοινωνία

Και γι’ αυτό θα συνεχίσουμε να τις υπηρετούμε, ο καθένας από τον δικό του δρόμο.

Δεν ζητούμε να μας πιστέψει κανείς επειδή το λέμε εμείς.

Ζητούμε μόνο να μας κρίνει για όσα πραγματικά είπαμε, για όσα πραγματικά κάναμε και για τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους αποχωρήσαμε, γιατί η Δημοκρατία δεν φοβάται αυτούς που αποχωρούν επειδή αρνούνται να σιωπήσουν.

Οι υπογράφοντες

Μερικά από τα αποχωρήσαντα στελέχη του Κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»

Κοκοτσάκης Βασίλειος, Αυγερινός Αθανάσιος, Νίκος Ζαρκαδούλας, Λενακάκη Αγγελική, Τζουγανάτος Αθανάσιος, Τάκης Κοτσιόργιος, Ρομπογιαννάκης Αχιλλέας, Ηλίας Μιχαλάς, Κατερίνα Σωτηράκου, Βαμβακάς Κων/νος, Σοφούλης Μανόλης, Σταύρος Σταυρουλάκης, Φρονιμάκης Γιάννης, Κατερίνα Μουτσάτσου, Μπαγκέρης Ιάσων,Λαινάς Ιωάννης, Παναγιώτα Κάπου, Γιαννής Γρηγορίου,Ηρώ Βουρδούμπα, Παναγ.Παντελάκης, Κλωθάκης Δημήτρης και Μαρία Παιζάκη

Σ.σ. : Με την σειρά αποχώρησης»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Η αποχώρηση του Κιρ Στάρμερ και το ανακοινωθέν τέλος της θητείας του Εμανουέλ Μακρόν έχουν προκαλέσει φόβους για έναν «αργό θάνατο» για τον «συνασπισμό των προθύμων» στην Ουκρανία. Η έλλειψη διαδόχων ικανών να διατηρήσουν την πορεία, οι εθνικές διαιρέσεις, οι επερχόμενες εκλογές και η έλλειψη ηγεσίας απειλούν τη μακροπρόθεσμη επιβίωση και την πολιτική συνοχή του.

Ο «συνασπισμός των προθύμων» που σχηματίστηκε γύρω από την Ουκρανία θα μπορούσε να καταδικαστεί σε «αργό θάνατο » , ανέφερε η Telegraph στις 2 Αυγούστου . Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, η αποχώρηση του Keir Starmer και, πάνω απ' όλα, η επικείμενη διαδοχή του Emmanuel Macron κινδυνεύουν να στερήσουν από αυτή τη συμμαχία τους κύριους πολιτικούς της μοχλούς, ενώ κανένας άλλος Ευρωπαίος ηγέτης δεν φαίνεται επί του παρόντος ικανός να αναλάβει σταθερά τα ηνία.

Ο Εμανουέλ Μακρόν θα πρέπει να εγκαταλείψει το Μέγαρο των Ηλυσίων μετά τις προεδρικές εκλογές του 2027, στο τέλος της δεύτερης θητείας του. Η αποχώρησή του ανοίγει ένα σημαντικό ρήγμα. Κανένας προφανής διάδοχος δεν φαίνεται ικανός να συνεχίσει τις πολιτικές του, ενώ οι κορυφαίοι υποψήφιοι υποστηρίζουν θέσεις που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν άμεσα τη γαλλική πολιτική απέναντι στην Ουκρανία, τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ.

Η Μαρίν Λεπέν θεωρείται η επικρατέστερη υποψήφια για να διαδεχθεί τον Γάλλο πρόεδρο. Έχει υποσχεθεί να αποσύρει τη Γαλλία από την ολοκληρωμένη στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ και να άρει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, που παρουσιάζεται ως ένας από τους κύριους αντιπάλους της, θέλει να προχωρήσει ακόμη περισσότερο, αποσύροντας τη Γαλλία από την Ατλαντική Συμμαχία.

Η άνοδος στην εξουσία οποιασδήποτε από αυτές τις δύο πολιτικές προσωπικότητες θα μπορούσε επομένως να αποτελέσει μοιραίο πλήγμα για τον «συνασπισμό των προθύμων». Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η Telegraph , Βρετανοί αξιωματούχοι εξετάζουν ήδη τις πιθανές συνέπειες ενός τέτοιου σεναρίου στις γαλλο-βρετανικές σχέσεις, την ανταλλαγή πληροφοριών και το ίδιο το μέλλον του συνασπισμού. Ένας Δυτικός αξιωματούχος προειδοποίησε επίσης ότι η νίκη οποιουδήποτε από αυτούς τους υποψηφίους θα αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα για το ΝΑΤΟ.

Ένας Ευρωπαίος διάδοχος παραμένει ασαφής.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η «απειλή» δεν προέρχεται, ωστόσο, αποκλειστικά από το Παρίσι. Οι ηγέτες που θεωρητικά θα μπορούσαν να καλύψουν το κενό που άφησαν οι ίδιοι ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Κιρ Στάρμερ φαίνονται πολύ εύθραυστοι, πολύ απομονωμένοι ή πολύ απορροφημένοι από τις δικές τους κρίσεις για να επιβάλουν μια κοινή κατεύθυνση.

Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος μερικές φορές παρουσιάζεται ως πιθανός νέος Ευρωπαίος ηγέτης, ήδη αγωνίζεται να διατηρήσει τον έλεγχο του κόμματός του. Αντιμετωπίζει εσωτερικές κρίσεις, αυξανόμενη διαφωνία στο εσωτερικό του κόμματός του και αμφιβολίες για την ικανότητά του να διατηρήσει την εξουσία μακροπρόθεσμα.

Η Γερμανία, σε αντίθεση με το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, αρνείται να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία ως μέρος μιας πιθανής ευρωπαϊκής ειρηνευτικής δύναμης. Σύμφωνα με τον βουλευτή των Χριστιανοδημοκρατών Ρόντεριχ Κίζεβτερ, οι διαφωνίες εντός του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού σχετικά με την προσέγγιση της Ρωσίας οδήγησαν τον Φρίντριχ Μερτς να καθυστερήσει ορισμένες παραδόσεις όπλων, συμπεριλαμβανομένων των πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς Taurus, να μην κατασχέσει πλοία που αρκετές ευρωπαϊκές χώρες συνδέουν με τον ρωσικό «στόλο-φάντασμα», να μπλοκάρει μια ευρωπαϊκή πρωτοβουλία που αποσκοπεί στον περιορισμό της κυκλοφορίας Ρώσων διπλωματών εντός της ζώνης Σένγκεν και να αρνηθεί το κλείσιμο της Ρωσικής Βουλής.

Για τον Ρόντεριχ Κιζέβτερ, αυτή η προειδοποίηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ηγεσία. Ο ευρωβουλευτής πιστεύει ότι η Ευρώπη χρειάζεται έναν νέο Τσώρτσιλ, αλλά ότι δεν έχει ακόμη αναδειχθεί καμία προσωπικότητα αυτού του μεγέθους. Το ερώτημα, επομένως, παραμένει: ποιος μπορεί να κρατήσει ζωντανό τον συνασπισμό;

Η Πολωνία δεν φαίνεται πλέον έτοιμη να αναλάβει αυτόν τον ρόλο. Ο πρωθυπουργός της, Ντόναλντ Τουσκ, αρνείται οποιαδήποτε συμμετοχή σε ανάπτυξη στρατευμάτων στην Ουκρανία, επικαλούμενος την εγγύτητα των ρωσικών συνόρων. Η συνέχιση της παραμονής του στην εξουσία θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα των εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για το επόμενο έτος.

Παρόμοια είναι η κατάσταση στην Ιταλία. Η Τζόρτζια Μελόνι έχει επίσης αποκλείσει την αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία και θα πρέπει να διοργανώσει εθνικές εκλογές πριν από το τέλος του επόμενου έτους. Αυτές οι προθεσμίες θα μπορούσαν να μειώσουν περαιτέρω τον αριθμό των ηγετών που είναι πρόθυμοι να δεσμεύσουν τη χώρα τους στον συνασπισμό.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η αντικατάσταση του Keir Starmer από τον Andy Burnham προσθέτει ένα νέο επίπεδο αβεβαιότητας. Ο Burnham είναι κυρίως έμπειρος στην εσωτερική πολιτική και σχεδόν καθόλου στην εξωτερική πολιτική, σημειώνει η εφημερίδα. Από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του, έχει διαβεβαιώσει τους συμμάχους ότι το Λονδίνο θα συνεχίσει να υποστηρίζει την Ουκρανία και το ΝΑΤΟ. Ωστόσο, αυτή η υπόσχεση από μόνη της δεν αρκεί για να αποδείξει ότι θα είναι σε θέση να ασκήσει την ίδια επιρροή με τον προκάτοχό του.

Η Ρωσία, από την πλευρά της, θεωρεί την ανάπτυξη ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ουκρανία ισοδύναμη με την εγκατάσταση ενός ΝΑΤΟϊκού αποσπάσματος στα σύνορά της. Ο εκπρόσωπος της ρωσικής προεδρίας Ντμίτρι Πεσκόφ το έχει ήδη δηλώσει αυτό. Εν τω μεταξύ, το Κρεμλίνο καλεί τις ευρωπαϊκές χώρες να αποκαταστήσουν τον διάλογο με τη Μόσχα, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία είναι πολύ ισχυρή για «να την αγνοήσει απλώς η Ευρώπη » .

Πηγή: RT France


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του ακτιβιστή

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (που ακολουθεί) καθώς και το απόσπασμα από τη συνέντευξή της στο Creta tv που αναρτώ και υποδηλώνει αλαζονεία και προσωποκεντρική κατεύθυνση του κινηματικού εγχειρήματος που προφανώς έχασε τον χαρακτήρα του με υποχρεώνει να αποχωρήσω από την ΕΛΠΙΔΑ, ως μέλος του Συντονιστικού Β' Θεσσαλονίκης, απλό μέλος αλλά και ως υποστηρικτής.

Καρυστιανού:

Οι διχαστικές δηλώσεις και συμπεριφορές του Αθανάσιου Αυγερινού ενάντια στο Κίνημα ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, σε συνδυασμό με σειρά ενεργειών και δημόσιες τοποθετήσεις του, οι οποίες παραβίασαν τη θεμελιώδη αρχή του Κινήματος περί αποκλεισμού συνεργασίας του με κόμματα του πολιτικού συστήματος, υπονομεύουν την ενότητα του Κινήματος, αναδεικνύουν άδηλο σχέδιο διαβολής και ελέγχου του και τον θέτουν εκτός αυτού.
Απευθύνομαι με αγάπη σε όλους τους πολίτες και σας ζητώ να περιφρουρείτε την ενότητα για να μεγαλουργήσει η Κοινότητα των Πολιτών.



Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Μετά την αλαζονική στάση της κατά την προχθεσινή συνέντευξή της στο Creta tv με την οποία προφανώς προσδοκούσε την αποχώρηση από την Ελπίδα για τη Δημοκρατία του εκ των βασικών στελεχών της Θανάση Αυγερινού, με σημερινό δελτίο τύπου προχώρησε στη διαγραφή του με την αίολη κατηγορία της δήθεν συνεργασίας με άλλα κόμματα του συστημικού τόξου. Επιπλέον του καταλόγισε «διχαστικές δηλώσεις και συμπεριφορές» που αναδεικνύουν «άδηλο σχέδιο διαβολής και ελέγχου».

Αιχμηρή ήταν η απάντηση του Θανάση Αυγερινού μετά την απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να τον θέσει εκτός του κόμματός της, Ελπίδα για τη Δημοκρατία.

Στην ανάρτησή του  ο Θανάσης Αυγερινός γράφει: «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» ενώ παραθέτει φωτογραφία από το εξώφυλλο του περίφημου βιβλίου «Ζητείται Ελπίς», του Αντώνη Σαμαράκη.

Παράλληλα, αφήνει αιχμές σε βάρος της για εγωμανία: «...μωραίνει Κύριος ὃν βούλεται ἀπολέσαι... ΥΓ. Ας διαβάζουμε τυπωμένα βιβλία στις διακοπές. Μορφώνουν, παρηγορούν, προστατεύουν από τις εγωμανίες...» έγραψε.



Η ανακοίνωση της κυρίας Καρυστιανού:

«Οι διχαστικές δηλώσεις και συμπεριφορές του Αθανάσιου Αυγερινού ενάντια στο Κίνημα ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, σε συνδυασμό με σειρά ενεργειών και δημόσιες τοποθετήσεις του, οι οποίες παραβίασαν τη θεμελιώδη αρχή του Κινήματος περί αποκλεισμού συνεργασίας του με κόμματα του πολιτικού συστήματος, υπονομεύουν την ενότητα του Κινήματος, αναδεικνύουν άδηλο σχέδιο διαβολής και ελέγχου του και τον θέτουν εκτός αυτού.
Απευθύνομαι με αγάπη σε όλους τους πολίτες και σας ζητώ να περιφρουρείτε την ενότητα για να μεγαλουργήσει η Κοινότητα των Πολιτών».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)