ΚΟΙΝΩΝΙΑ




Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

ΤΡΑΓΙΚΗ η τρέχουσα οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική πραγματικότητα η οποία εντελώς απροσδόκητα προκλήθηκε από τον covid-19 και μπροστά μας αναδύεται απειλητικά ένας τεράστιος όγκος προβλημάτων στην υγεία, στην ακόμη γονατισμένη οικονομία, και την απίστευτα εκτεταμένη διάρρηξη του ψυχοκοινωνικού μας ιστού.

Σίγουρα αυτό το πλέγμα δυστυχίας που μας έχει τυλίξει (όπως φυσικά και ολάκερη την ανθρωπότητα) από τον Μάρτιο του 2020 με το πρώτο καθολικό για την χώρα μας lockdown, αυτή η οδυνηρή πραγματικότητα φρονώ, όπως πιστεύω και εσείς, ότι κάνει επιτακτική, πλέον, την ανάγκη για μια προσεκτική ψυχοκοινωνική αξιολόγηση των δεδομένων χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς τον φόβο αντιποίνων της ΕΞΟΥΣΙΑΣ, αλλά και χωρίς υστερικές, σπασμωδικές και κακοπροαίρετες αντιδράσεις.

Καθώς βιώνουμε εποχές όξυνσης της καχυποψίας, των σεναρίων συνωμοσιολογίας και της μάταιης αναζήτησης για «κακόβουλα χέρια που κινούν τα νήματα της πανδημίας», ίσως να αναρωτηθούν κάποιοι από τους υποψιασμένους αναγνώστες εδώ στο αγαπημένο Blog, ότι όσα ανέφερα παραπάνω αποτελούν πικρόχολες διαπιστώσεις πίσω από τις οποίες ενδέχεται να υποκρύπτονται κάποιες μικροπολιτικές σκοπιμότητες…

Απαντώ, κατηγορηματικά: ΟΧΙ!…

Είναι πλέον διάχυτη η διαπίστωση ότι βρισκόμαστε ως κοινωνία, ως Λαός και ως Έθνος, και μαζί μας ολάκερη η Ανθρωπότητα στο μάτι ενός κυκλώνα, στη δίνη προβληματισμών, με κλυδωνισμό θεσμών και δομών, με ακύρωση παραδοσιακών προτύπων συμπεριφοράς και μαζί, ιδιαίτερα για εμάς τους Έλληνες, και της πατροπαράδοτης «ελληνικής αλληλεγγύης».

Βρισκόμαστε, φοβάμαι ξανά, μετά το 2010 και την υποταγή μας από την τότε Κυβέρνηση του κ Γιώργου Παπανδρέου στα περιβόητα πλέον Μνημόνια, σε βαθύ πηγάδι, όχι σε τούνελ.

Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω την άκομψη αλλά ιστορική εκείνη φράση ότι το 2010 «Οι Έλληνες είναι χωμένοι σε βαθιά σκατά» που είχε διατυπώσει δημοσίως περιγράφοντας τα οικονομικά μας χάλια ο τότε Γενικός Διευθυντής του ΔΝΤ, ο κ. Dominique Straus Kahn πριν, τελικά, βουλιάξει ο ίδιος στον βούρκο των δικών του «χαμηλών ενστίκτων».

Κολλήσαμε, Συμπατριώτες, ενώ είχαμε αρχίσει να ανασαίνουμε κάπως από τα υψηλά έσοδα που μας έφερε η εντυπωσιακή αύξηση των τουριστών το 2019!…

Εάν με την πανδημία που βιώνουμε εδώ και παγκοσμίως από τον Μάρτιο του 2020 μέχρι σήμερα, και με όσα απεργάζεται ο κ Erdogan εις βάρος μας αγνοώντας τα δεδομένα της εποχής και την κατάσταση της δικής του Οικονομίας και Πατρίδας, περάσει τελικά στο συλλογικό εθνικό μας υποσυνείδητο η αίσθηση ότι ΔΕΝ υπάρχει πια ΚΑΜΙΑ ελπίδα να βρεθεί ηθικό, στέρεο, υγιές, κομμάτι γης για να σταθούμε και να σπρώξουμε το Εθνικό μας όχημα, τότε φοβάμαι ότι στην επόμενη φάση θα βιώσουμε τον ΚΥΝΙΣΜΟ…

Χρειάζεται συλλογικός αγώνας για να μην ακολουθήσει, νομοτελειακά, η απώλεια της ιδεολογίας, η προσφυγή στην απάθεια και την άρνηση που συνθέτουν το ικρίωμα θανάτωσης της κοινωνικής αλληλεγγύης, καθώς το δημιουργικό ΕΜΕΙΣ, συστηματικά και με μεθοδική «πλύση εγκεφάλου» από τα συστημικά ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού), μας «έπεισαν» και το υποκαταστήσαμε με το μικροπρεπές… ΕΓΩ!

Επιτρέψαμε στους επιτήδειους να μας πείσουν υποσχόμενοι «οικονομική ευμάρεια και λεφτά», ότι το νόημα της επιτυχίας είναι ταυτόσημο με το ΕΓΩ…

Λησμονήσαμε τόσο εύκολα και τόσο απερίσκεπτα ότι το ΕΓΩ χρειάζεται και άλλα ΕΓΩ για να εδραιώσει την αυθεντική του ύπαρξη και ότι μέσα στο ΕΜΕΙΣ κάθε υγιές και κάθε αυθεντικό ΕΓΩ άνετα διατηρεί τη δημιουργική αυτοτέλειά του!..

Συν-Έλληνες, Συμπατριώτες μου, καιρός να ξυπνήσουμε, να θυμηθούμε ξανά το πατροπαράδοτο ΕΜΕΙΣ, που στο παρελθόν μάς οδήγησε να γράψουμε λαμπρές σελίδες στην Ιστορία μας ως Έθνος και ως Λαός…

ΔΕΝ νομίζω ότι ήταν επιλογή στην ατομική και συλλογική μας οντότητα να διαγράψουμε το ΕΜΕΙΣ και να σουλατσάρουμε «χαζοχαρούμενοι» κραδαίνοντας την προσωπική μας παντιέρα με μοναδική πάνω της γραμμένη λέξη το «ΕΓΩ!..»

Θα αντιτάξουν κάποιοι φίλοι αναγνώστες καλοπροαίρετα:

Κύριε Πιπερόπουλε ξεχνάς ότι πάντα μετρούσαμε μπόλικους «ωχ-αδερφιστές;»

ΟΧΙ, βέβαια, ΔΕΝ το ξεχνώ όπως δεν ξεχνώ ότι πάντοτε είχαμε και μπόλικους «ατομιστές» που δουλεύαν ΜΟΝΟ «για την πάρτη τους».

Και δυστυχώς με αφορμή τη βελτίωση του οικονομικού κλίματος με την αύξηση των τουριστικών εσόδων τα τελευταία χρόνια, πολλαπλασιάστηκαν «ατομιστές» και «ωχ-αδερφιστές» σε βαθμό που αποτελούν μάλλον τον κανόνα και όχι τις εξαιρέσεις του…

Κάναμε πολύ ακριβή υπόθεση την κοινωνική αλληλεγγύη, παραμελήσαμε την αξία του να είμαστε συνάνθρωποι.

Από τον Μάρτιο του 2020 αποδείχθηκαν οδυνηρές οι επιπτώσεις στην υγεία, την οικονομία, την Παιδεία, στις ψυχοκοινωνικές μας σχέσεις και την ανάγκη κοινωνικής αλληλεγγύης που μας επέβαλε η πανδημία του covid-19 ξεσκεπάζοντας και εγγενείς αδυναμίες του «Κράτους» που οι ηγέτες μας και το «Σύστημα» φρόντιζαν να καλύπτουν επί δεκαετίες από αδιάκριτα, επικριτικά βλέμματα…

ΠΡΟΤΕΙΝΩ «ΕΜΕΙΣ» οι Έλληνες, οι Ελληνίδες και τα παιδιά μας να σηκωθούμε ΟΡΘΙΟΙ συμπαρασύροντας στην ηθική ανύψωσή μας και όσους Πολιτικούς το τολμήσουν για να αποσοβήσουμε τον κίνδυνο της Εθνικής μας απαξίωσης επαναφέροντας το πνεύμα της «Ελληνικής Αλληλεγγύης»

Πράσινοι, μπλε, κόκκινοι και πολύχρωμοι ηγέτες και ψηφοφόροι ας αρνηθούμε επιτέλους την εκφυλιστική αντίληψη πολιτικού κόστους και πολιτικού οφέλους!…

Η ώρα είναι ΤΩΡΑ να προσπαθήσουμε ΟΛΟΙ μαζί να ξαναζωντανέψουμε και να εδραιώσουμε την σωτήρια, αναγκαία, αίσθηση ότι ακόμη υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ… Να μπορέσουμε να πούμε: Καλημέρα Ελλάδα!..




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Paul A. Nuttall. RT, 26-9-21

[Ο συντάκτης του άρθρου είναι ιστορικός, συγγραφέας και πρώην πολιτικός. Ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μεταξύ 2009 και 2019 και ήταν εξέχων υποστηρικτής του Brexit. ]

Mετάφραση: Μ.Στυλιανού

Οι μετανάστες περιμένουν τα αποτελέσματα των «τέστ» τους στο νησί της Σικελίας, στην Ιταλία στις 7 Αυγούστου 2021. ©

Ποια κληρονομιά αφήνει πίσω της η Μέρκελ για την Ευρωπαϊκή Ένωση; Είναι μια δυσαρέσκεια, συνοριακοί φράχτες, αντιευρωπαϊκά κόμματα σε άνοδο, ένα πολιτισμικό χάσμα μεταξύ ανατολής και δύσης, και ποιος ξέρει πόσοι επίδοξοι Τζιχαντιστές στους δρόμους μας.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο, η Γερμανία θα έχει νέο καγκελάριο μετά τις εκλογές. Αυτό είναι σημαντικό, όχι μόνο για τη Γερμανία, αλλά και για την Ευρώπη, και, πράγματι, για τον κόσμο.

Η Γερμανίδα καγκελάριος δεν είναι μόνο η πιο υψηλόβαθμος πολιτικός στη Γερμανία – ο πρόεδρος είναι σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικός –απέρχεται επίσης με τον τίτλο της ισχυρότερου πολιτικού στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πράγματι, όσον αφορά την ευρωπαϊκή πολιτική, αυτό που θέλει ο Γερμανός καγκελάριος, σχεδόν πάντα το παίρνει. ΄Ετσι ήταν πάντοτε.

Αυτό σημαίνει ότι ο Γερμανός καγκελάριος έχει τη δυνατότητα να πλαισιώσει την ευρωπαϊκή πολιτική, και αυτό που αποφασίζει ή κάνει έχει αντίκτυπο σε όλους τους άλλους.

Έτσι, όταν η Άνγκελα Μέρκελ αποχωρήσει από το πολιτικό ηλιοβασίλεμα την επόμενη εβδομάδα, τι κληρονομιά αφήνει πίσω της για την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Τώρα, πριν αποκαλύψω τη δική μου γνώμη, επιτρέψτε μου να πω ότι όταν ένας πολιτικός βρίσκεται στην κορυφή για μεγάλο χρονικό διάστημα -και στην περίπτωση της Μέρκελ, είναι καγκελάριος από το 2005- θα υπάρχουν πτυχές του καλού και του κακού. Εξάλλου, κανείς δεν είναι τέλειος, και οι πολιτικοί κάνουν λάθη.

Ωστόσο, το πρόβλημά μου με τη Μέρκελ είναι ότι το κακό υπερτερεί κατά πολύ του καλού και έχει πάρει κάποιες καταστροφικές αποφάσεις με τις συνέπειες των οποίων η ήπειρος θα αναγκαστεί να ζήσει για πάντα.

Το μεγαλύτερο και πιο βαρύ σε μακροχρόνιες συνέπειες λάθος της έγινε το 2015, όταν ενθάρρυνε ορδές μεταναστών να φτάσουν από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή στην Ευρώπη. Εκείνη την εποχή, ανακοίνωσε το «Μπορούμε να το κάνουμε αυτό», το οποίο ουσιαστικά ισοδυναμούσε με πρόσκληση σε έναν γιγάντιο πλήθος προσφύγων και οικονομικών μεταναστών να προσπαθήσουν να φτάσουν στην Ευρώπη με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής.

Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν ότι περισσότεροι μετανάστες αποφάσισαν να φτάσουν από τη Βόρεια Αφρική στις ευρωπαϊκές ακτές, και για να το επιτύχουν αυτό, έπρεπε να διασχίσουν τη Μεσόγειο Θάλασσα. Αυτό δημιούργησε χάος στην Ελλάδα, την Ιταλία και άλλες μεσογειακές χώρες που επλήγησαν περισσότερο από αυτό το βιβλικό κύμα μεταναστών.

Στη συνέχεια, υπήρχε η ασφάλεια των ίδιων των μεταναστών. Μεταξύ του 2015 και του 2017, πάνω από 12.000 μετανάστες έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαπλεύσουν τη Μεσόγειο.

Τώρα πιστεύετε πραγματικά ότι αυτό θα συνέβαινε αν η Μέρκελ είχε καταστήσει σαφές ότι η Ευρώπη δεν ήταν πρόθυμη να δεχθεί τους πάντες; Νομίζω ότι όλοι ξέρουμε την απάντηση.

Μόνο το 2015, 1,3 εκατομμύρια μετανάστες επιχείρησαν να ζητήσουν άσυλο στην Ευρώπη. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί από αυτούς ήταν πραγματικοί πρόσφυγες, αλλά το να υποθέσουμε ότι όλα ήταν γνήσια θα ήταν κάτι χειρότερο από αφέλεια..

Στη συνέχεια ήρθε το πρόβλημα του πού να τοποθετήσετε αυτές τις νέες αφίξεις. Η Γερμανία πήρε τούς περισσότερους, και έτσι θα έπρεπε, καθώς ήταν η καγκελάριος της ήταν που προσκάλεσε όλους εξ αρχής. Το 2015, περίπου 500.000 μετανάστες έφθασαν στη Γερμανία και άλλοι 750.000 το επόμενο έτος.

Αλλά ειλικρινά, δεν έχω καμία συμπάθεια για τη Γερμανία, καθώς επέτρεψε στη Μέρκελ να κάνει αυτές τις δηλώσεις και στη συνέχεια προχώρησε στην επανεκλογή της το 2017. Λυπάμαι για τις χώρες που υπέφεραν λόγω των δηλώσεων της Μέρκελ. Και ιδιαίτερα εκείνες που δεν είχαν επιλογή επειδή τεράστιος αριθμός μεταναστών είτε αποβιβάζονταν στις ακτές τους είτε διέσχιζαν τα εδάφη τους. Αναφέρομαι στην Ιταλία, την Ελλάδα, τα βαλκανικά κράτη και χώρες προς τα δυτικά, όπως η Ουγγαρία.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τα πολιτικά κόμματα που είναι εχθρικά προς τη μαζική μετανάστευση ευδοκιμούν σε αυτές τις χώρες στις μέρες μας. Πάρτε για παράδειγμα την Ιταλία, όπου η αντιμεταναστευτική Βόρεια Ένωση του Ματέο Σαλβίνι βρίσκεται στην κορυφή των δημοσκοπήσεων.

Και τότε έχουμε χώρες όπως η Ουγγαρία, οι οποίες έχουν τώρα ηγέτες που είναι αποφασισμένοι να μην επαναλάβουν τα λάθη της Μέρκελ. Πράγματι, τόσο φοβισμένοι είναι από αυτό που συνέβη το 2015-16 που νωρίτερα αυτή την εβδομάδα οι Ούγγροι, οι Τσέχοι, οι Σλοβένοι και οι Σέρβοι συναντήθηκαν και πραγματοποίησαν μια δημογραφική σύνοδο κορυφής στη Βουδαπέστη, η οποία ήταν, στην πραγματικότητα, απόρριψη του Μερκελισμού.

Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, πολλές από αυτές τις χώρες υψώνουν τείχη στα σύνορά τους για να διασφαλίσουν ότι η μεταναστευτική κρίση που εμπνέεται από τη Μέρκελ δεν θα ξανασυμβεί ποτέ.

Ο νότιος συνοριακός φράκτης της Ουγγαρίας έχει μήκος 325 μίλια (523 χιλιόμετρα) και φυλάσσεται από 4.500 αξιωματικούς. Οι Έλληνες έχουν επίσης πρόσφατα υψώσει φράχτη κατά μήκος των τουρκικών συνόρων τους. Και τώρα υπάρχουν πληροφορίες ότι και η Σερβία τοποθετεί συρματόπλεγμα κατά μήκος των συνόρων της.

Και τέλος, έχουμε το ζήτημα της ασφάλειας. Γνωρίζουμε ότι οι Τζιχαντιστές χρησιμοποίησαν τη μεταναστευτική κρίση που δημιουργήθηκε από τις δηλώσεις της Μέρκελ για να «γλιστρήσουν» στην Ευρώπη, όπως δήλωσε ο τότε Γάλλος πρωθυπουργός Manuel Valls το 2015.

Πράγματι, ο αρχηγός της τρομοκρατικής επίθεσης στο Θέατρο Bataclan στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 2015 είχε εκμεταλλευτεί το χάος για να επιστρέψει στην Ευρώπη, όπως έκαναν και ορισμένοι από τους Βέλγους ισλαμιστές τρομοκράτες που συμμετείχαν στην επίθεση στις Βρυξέλλες το 2016.

Έτσι, Φράου Μέρκελ, έχετε σπείρει τον όλεθρο τα τελευταία 16 χρόνια, και έχετε προκαλέσει διχασμό μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ. Ο βορράς και ο νότος της Ευρώπης χωρίζονται τόσο από την οικονομία όσο η ανατολή και η δύση από τον πολιτισμό. Και η απερχόμενη Γερμανίδα καγκελάριος είχε βάλει ένα χέρι και στα δύο. Κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο που μπορεί να προκύψει από την κληρονομιά της Μέρκελ είναι ότι θα μπορούσε τελικά να οδηγήσει στην κατάρρευση της ΕΕ. Τώρα αυτό θα ήταν πραγματικά μια κληρονομιά για την οποία πρέπει να είμαστε ευγνώμονες, ανεξάρτητα αν έγινε θελητά ή αθέλητα..



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Patrick Armstrong , Strategic Culture,August 20, 2021

[Το κατωτέρω άρθρο κάνει μιαν ιστορικά χρήσιμη καταγραφή των εμπειριών, «επιτευγμάτων» και επάθλων στην σταδιοδρομία της Ε.Ε. και της παρέχει σωτήριες ίσως συμβουλές σωτηρίας από τον διαφαινόμενο κίνδυνο οικτρού ναυαγίου. Ο Πάτρικ Άρμστρονγκ ήταν αναλυτής στο Καναδικό Υπουργείο Εξωτερικών, με ειδίκευση στην Σοβιετική Ενωση/Ρωσία από το 1984 και Σύμβουλος στην Καναδική Πρεσβεία στην Μόσχα το 1993-1996. Αποσύρθηκε το 2008 και έκτοτε γράφει για θέματα της ειδικότητάς του στο διαδίκτυο. Τα άρθρα του δημοσιεύονται σε έγκυρες ιστοσελίδες διαφόρων χωρών..]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Στόχευση για πραγματική ανεξαρτησία: Συντηρήστε την ιδέα ότι μια ενωμένη Ευρώπη θα γίνει ανεξάρτητη δύναμη στον κόσμο, γράφει ο Πάτρικ Άρμστρονγκ.

Σύμφωνα με την υπέργηρη παράδοση, υπάρχουν δύο εμμονικά ερωτήματα στη ρωσική ιστορία: Ποιος είναι ένοχος και τι πρέπει να γίνει; Αυτός ο ισχυρισμός είναι πιθανώς ένα άλλο ρωσοφοβικό αφήγημα στο οποίο η Ρωσία ήταν, είναι και θα είναι πάντα ένα χάος που κατοικείται από οκνηρούς μεθύστακες, που ψελλίζουν «δεν το έκανα εγώ» και «πέρασέ μου το μπουκάλι». Ωστόσο, υπάρχουν κάποια σοβαρά ερωτήματα που πρέπει να συλλογιστούν οι Ευρωπαίοι. ΄Εχουμε μπροστά μας κάποιες περιστάσεις που φωνάζουν πως πρέπει να πάρουν μιαν άλλη στάση.

«Ευρωπαϊκή Ένωση ως αναδυόμενη υπερδύναμη»- η Wikipedia έχει ένα ολόκληρο άρθρο με αυτόν τον τίτλο. Και τα δεδομένα είναι: Ο πληθυσμός, η οικονομική δύναμη, η δυνητική στρατιωτική δύναμη, η πνευματική δύναμη και όλα τα άλλα απαραίτητα για να γίνει ένας σημαντικός ανεξάρτητος παίκτης στην παγκόσμια σκηνή – πλήρως ίσος με οποιαδήποτε άλλη μεγάλη δύναμη. Εκτός... Δεν είναι, δεν είναι. Γιατί δεν είναι; Γιατί ακολούθησε το παράδειγμα της Ουάσιγκτον και επέβαλε κυρώσεις στη Ρωσία; Οι κυρώσεις της έχουν σίγουρα κοστίσει περισσότερο από τις ΗΠΑ και πιθανώς περισσότερο από τη Ρωσία· Η Ουάσιγκτον, από την άλλη πλευρά, δεν επιβάλλει ποτέκυρώσεις στις ρωσικές πυραυλικές μηχανές ή στο ρωσικό πετρέλαιο.

Γιατί οι Ευρωπαίοι το καταπίνουν υπάκουα; Πολλοί από αυτούς ακολούθησαν την Ουάσιγκτον στο Αφγανιστάν και άλλες καταστροφικές στρατιωτικές περιπέτειες για μια ανταμοιβή αποτυχίας και κρίσης. Τουλάχιστον βρήκαν τη θέληση να σταματήσουν να προσποιούνται ότι ο Γκουαϊντό είναι πραγματικά Πρόεδρος της Βενεζουέλας, αλλά ορμάνε ομαδικά στη Λευκορωσία υπό τις διαταγές της Ουάσιγκτον. Γιατί; Κανενός είδους «υπερδύναμη» στη γεωπολιτική σκηνή, η ΕΕ εκτελεί πιστά ό,τι της λέει η Ουάσιγκτον. Υπάρχει κάποτε η περιστασιακή εξέγερση – η Γερμανία και ο Αγωγός Nord Stream 2 – αλλά στη συνέχεια η άδικη αποστολή ενός πολεμικού πλοίου σε μιαν αναγνωριστική αποστολή για να ευχαριστήσει την Ουάσιγκτον. Και στην συνέχεια με ταπεινωτικές προσπάθειες να εξευμενίσει το Πεκίνο. Είναι αυτές ενέργειες μιας ανεξάρτητης χώρας που σέβεται τον εαυτό της; Τι πρέπει να γίνει;

Όταν μια χώρα εντάσσεται στην ΕΕ, υπογράφει το πλήρες πακέτο. Όχι μόνο τα διατάγματα της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, αλλά και το διαρκώς αναπροσαρμοζόμενο πακέτο «ανθρώπινα δικαιώματα». Χρησιμοποιώ εισαγωγικά επειδή, αυτές τις μέρες, τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Δύση φαίνεται να ασχολούνται με τίποτα άλλο από αυτό που ο Monty Python ονόμασε «τα άτακτα κομμάτια σας». Ο Ασάνζ (σε απομόνωση χωρίς δίκη) δεν πρόκειται ποτέ να αναφερθεί, ούτε και η Υεμένη. Η εμμονή με τις σεξουαλικές παρεκκλίσεις δεν κάθεται καλά σε μερικά από τα μέλη. Εναντίον αυτών των μελών κινητοποιείται πλήρες το λεξιλόγιο. Το κυβερνών κόμμα της Πολωνίας είναι ακροδεξιό και «λαϊκίστικο» Επίθετα που υπολείπονται του «ήπιου φασισμού» της Ουγγαρίας: Ο Ορμπάν υπερασπίζεται τον εαυτό του, αλλά τα εγκλήματα της Ουγγαρίας είναι τόσο μεγάλα ώστε ορισμένοι λένε πως πρέπει να αποβληθεί από την «Ευρωπαϊκή ΄Ενωση». Κάποιο το λένε και για την Πολωνία.

Αντί για μια γαλήνια και αρμονική Ευρώπη των βιλών της Τοσκάνης, των αγορών της Προβηγκίας, της γερμανικής όπερας και των βαυαρικών αιθουσών μπύρας, παρακολουθούμε εχθροπαθείς διαιρέσεις για τη μετανάστευση, την οικονομική στασιμότητα και τα κινήματα ανεξαρτησίας. Και η πικρή αλήθεια είναι ότι στην Ουγγαρία, την Τσεχική Δημοκρατία και την Πολωνία, υπάρχει τώρα ένα κραυγαλέο κίνημα εναντίον των Βρυξελλών, της μετανάστευσης και του κατεστημένου από τους όλο και πιο οργισμένους λαούς αυτών των εθνών, πεπεισμένους ότι αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Η Ουγγαρία και η Πολωνία δεν βγήκαν από την υποταγή στην Μόσχα για να υποταχθούν στις διαταγές των Βρυξελλών. Τι πρέπει να γίνει;

Όταν εισήχθη το Ευρώ, κάθε χώρα είχε τα δικά της νομίσματα. Οι πολίτες μπορούσαν να έχουν κέρματα από την Ισπανία, την Ελλάδα, τη Γερμανία και την Πολωνία στις τσέπες τους, το καθένα με τη δική του γλώσσα και σύμβολα. Μια αποτελεσματική επίδειξη ενότητας. Τα χαρτονομίσματα ήταν μια εξίσου διδακτική, αλλά αντίθετη, επιλογή. Αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες: Μια ρωμανική πόρτα, μια γοτθική αψίδα, αλλά καμία συγκεκριμένη πόρτα ή καμάρα – γενικευμένη Ρωμανική ή Γοτθική, ή, για να το θέσω με αγένεια, αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες από πλαστικά κτίρια στην Euroland του Γουόλτ Ντίσνεϊ.

Και εκεί δεν θέλει να ζήσει ο Ορμπάν: θέλει να ζήσει στην Ουγγαρία, την αρχαία πατρίδα των Ούγγρων. Φοβάται ότι οι Βρυξέλλες χτίζουν μια ψεύτικη Ευρώπη: χωρίς Γάλλους, μόνο μπαγκέτες· όχι Ιταλοί, μόνο παγωτό. όχι Ισπανικά, μόνο παέγια. Να καταναλώνεται σε κτίρια που κατοικούνται από ανθρώπους από κάπου αλλού, σε διακόσμηση με καμάρες χωρίς ιδιαίτερη προέλευση. Χωρίς ιστορία, χωρίς πραγματικότητα – ένα κινηματογραφικό σκηνικό. Ο Ορμπάν είναι ο πιο εξέχων από εκείνους που σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο, αλλά υπάρχουν πολλοί περισσότεροι στην πραγματική, αληθινή Ευρώπη – AfD στη Γερμανία, LePen στη Γαλλία, Πέντε Αστέρων στην Ιταλία: είναι ένα αυξανόμενο φαινόμενο· τόσο διαδεδομένο που τα κουρασμένα επίθετα περί «ακροδεξιάς» ή του «φασιστικού» ή του «λαϊκιστή» έχουν αντίθετο αποτέλεσμα. Γίνονται τα ευρωπαϊκά ισοδύναμα του «αξιοθρήνητου» στις ΗΠΑ – επειδή όσο περιφρονούν τους προσβαλλόμενους, οι προσβεβλημένοι υπερηφανεύονται ότι προσβάλλονται. Τι πρέπει να γίνει;

Πρόσφυγες/μετανάστες. Συνήθιζαν να προσποιούνται ότι δεν ήταν πρόβλημα – ακόμη και το επικροτούσαν – αλλά αυτή η προσποίηση είναι πιο δύσκολο να υποστηριχθεί τώρα. Και, σιγά-σιγά ο κόσμος παρατηρεί. Από πού προέρχονται αυτοί οι άνθρωποι; Αυτό είναι εύκολο - εδώ είναι η λίστα: οι τρεις κορυφαίες χώρες προέλευσης είναι η Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Τι κοινό έχουν αυτές οι τρεις χώρες; Μια ερώτηση που δεν θα έπρεπε καν να τεθεί, αλλά και πάλι δεν τίθεται. Οι επόμενες δύο είναι η Νιγηρία (εν μέρει συνδεδεμένη με την καταστροφή της Λιβύης από το ΝΑΤΟ) και το Πακιστάν που μας φέρνει στην καταστροφή του Αφγανιστάν από το ΝΑΤΟ. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ μας κατατοπίζει:

«Όσον αφορά τον ρόλο του ΝΑΤΟ στην αντιμετώπιση της μεταναστευτικής και προσφυγικής κρίσης, ο κύριος ρόλος του ΝΑΤΟ ήταν η αντιμετώπιση των βαθύτερων αιτίων, η αστάθεια στην περιοχή και η προσπάθεια σταθεροποίησης των χωρών από τις οποίες προέρχονται οι πρόσφυγες. !!!»

«Βαθύτερες αιτίες» πράγματι: «σταθερότητα» είναι, φυσικά η ΝΑΤΟϊκή, λέξη για το χάος. Ubi solitudinem faciunt pacem appellant .( Οπου εγκατέστησαν την ερήμωση το ονόμασαν ειρήνη.) έχουμε δει τις εικόνες της ερημιάς που έκανε το ΝΑΤΟ και τι προηγήθηκε. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι οι κάτοικοι θέλουν να αφήσουν αυτή την ερημιά και να πάνε κάπου αλλού; Και πάλι η Ευρώπη πληρώνει για τις συνέπειες της καταστροφής στη ΜΕΝΑ (Μέση Ανατολή, Βόρειο Αφρική) από την Ουάσιγκτον. Τι πρέπει να γίνει;

Το κοινό ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης (ΚΟΣΔ) ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς και περίπλοκης διαπραγμάτευσης μεταξύ του Ιράν, αφενός, και της Κίνας, της Γαλλίας, της Ρωσίας, της Βρετανίας, των ΗΠΑ, της Γερμανίας και της ΕΕ, αφετέρου. Η συμφωνία καθιέρωνε ένα καθεστώς επιθεώρησης που θα διασφάλιζε ότι το Ιράν δεν θα αναπτύξει πυρηνικά όπλα· Η Τεχεράνη συμφώνησε, υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και επικυρώθηκε από την ΕΕ. Αλλά δεν επικυρώθηκε ποτέ στις ΗΠΑ – ο Ομπάμα το έκανε μια «εκτελεστική συμφωνία»– γεγονός που κατέστησε εύκολο για τον διάδοχό του να εγκαταλείψει τη «φρικτή» συμφωνία και να επιβάλει κυρώσεις στο Ιράν. Σύμφωνα με το νόμο CAATSA, οι κυρώσεις είναι μεταδοτικές: αν τις παρακούσετε, θα τιμωρηθείτε και εσείς. Και δεδομένου ότι η Ουάσιγκτον έχει μεγάλη δύναμη στις οικονομίες του κόσμου – της Δύσης ούτως ή άλλως – οι κυρώσεις της είναι ισχυρές. Η Ουάσιγκτον έχει κηρύξει επίσημα το Ιράν τρομοκρατική χώρα. με αμελητέα στοιχεία, φυσικά, αλλά τι σημασία έχει; Η Ευρώπη πρέπει να υπακούει. Έτσι, μετά από μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις και γενική ικανοποίηση για το αποτέλεσμα, η Ευρώπη υπόκειται στην ιδιοτροπία της Ουάσιγκτον για το εμπόριο της με το Ιράν και αναγκάζεται να γονατίσει. Ο Μπάιντεν υποσχέθηκε να επιστρέψει στη συμφωνία, αλλά, μέχρι στιγμής, οι Αμερικανοί διαπραγματευτές θέλουν το Ιράν να κάνει παραχωρήσεις: «Η μπάλα παραμένει στο δικαστήριο του Ιράν», ενώ ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν Χαμενεΐ έχει προειδοποιήσει να μην εμπιστεύεται τη Δύση και έτσι οι προοπτικές φαίνονται κακές. Η Ευρώπη δεν αποχώρησε από τη συμφωνία, ούτε και η Τεχεράνη, αλλά θα πληρώσουν το κόστος της αποχώρησης της Ουάσιγκτον. Τι πρέπει να γίνει;

Και μετά οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Φαινομενικά για τους περιορισμούς COVID, τις τιμές των καυσίμων ή τους μετανάστες, στην πραγματικότητα όμως είναι διαμαρτυρίες κατά αδιάφορων, μη ανταποκρινόμενων και ανίκανων ηγετών. Το τελευταίο Σάββατο του Ιουλίου «Χιλιάδες χιλιάδες διαδηλωτές εθεάθησαν στο Λονδίνο, το Δουβλίνο, το Παρίσι, τη Ρώμη, την Αθήνα και άλλες πόλεις σε όλη την Ευρώπη». Το επόμενο Σάββατο «μεγάλες κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις, συμπεριλαμβανομένου του Βερολίνου, της Ρώμης, του Παρισιού, της Μασσαλίας και της Λυών, μεταξύ άλλων». Λιθουανία πριν από μερικές ημέρες. Οι διαδηλώσεις αντιμετωπίστηκαν με σημαντική αστυνομική βαρβαρότητα, καθώς η Μόσχα σχολίασε στο βίντεο που έδωσε το Φεβρουάριο. Αλλά πολλά περισσότερα παραδείγματα από τότε και περισσότερες διαμαρτυρίες που θα έρθουν. Τι πρέπει να γίνει;

Το Ηνωμένο Βασίλειο τελικά αποχώρησε από την ΕΕ. Ποιος θα είναι ο επόμενος; Αν το αδιανόητο συνέβη μια φορά, μπορεί να ξανασυμβεί. Και η ιστορία των δημοψηφισμάτων δεν είναι ενθαρρυντική για τους υποστηρικτές της ΕΕ: η Γαλλία και οι Κάτω Χώρες απέρριψαν το Σύνταγμα της ΕΕ το 2005. Το όνομα άλλαξε και η Ιρλανδία απέρριψε το αναθεωρημένο το 2008 , αλλά το ενέκρινε σε επανάληψη το 2009. Εάν συνέβαινε αυτό το είδος της φίμωσης, ας πούμε, στη Λευκορωσία, θα υπήρχαν επίσημες καταδίκες σε ολόκληρη την Ευρώπη για την αντιδημοκρατική συμπεριφορά του Λουκασένκο. Στην πραγματική Ευρώπη, οι Βρυξέλλες έμαθαν να μην αφήνουν ποτέ ξανά τους ανθρώπους στην δική τους απόφαση. Τι πρέπει να γίνει;

Στο Αφγανιστάν. Τι άλλο έχουμε να πούμε; Πολλές ευρωπαϊκές χώρες, πιστεύοντας αυτά που τους είπε η Ουάσιγκτον, εμπιστευόμενες την ικανότητα και την ηγεσία της Ουάσιγκτον, αγοράζοντας και συμβάλλοντας στις αέριες κοινοτοπίες του ΝΑΤΟ για το νέο του ρόλο, ξόδεψαν χρόνια, ζωές και θησαυρούς σε μια μάταιη προσπάθεια. Η τελική απογοήτευση ήταν όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε επισήμως ότι είχαν μπροστά τους μήνες, όταν υπήρχαν μόνο ημέρες που μειώνονταν γρήγορα σε ώρες. Στρατιώτες τους και "εθνο-οικοδόμοι" μένουν τώρα κάτω από το «ζυγό» στην Καμπούλ. Τι πρέπει να γίνει;

Τέλος, γιατί να πληρώσετε όλα αυτά τα χρήματα για να επισκεφθείτε το Λος Άντζελες όταν μπορείτε να μείνετε στο σπίτι στο Παρίσι και να δείτε το ίδιο πράγμα δωρεάν; Τι πρέπει να γίνει;

Τι πρέπει να γίνει;

Λοιπόν, εδώ είναι μια λίστα με τα πράγματα για τα οποία οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν να εργαστούν.
  • Στόχος η πραγματική ανεξαρτησία: Διατήρηση της σκέψης ότι μια ενωμένη Ευρώπη θα καταστεί ανεξάρτητη δύναμη στον κόσμο.
  • Η Ρωσία είναι εκεί, δεν φεύγει, δεν γίνεται πιο αδύναμη. Σφυρηλάτηση σχέσεων μαζί της, με τους όρους της Ευρώπης, ακολουθώντας τα δικά της, αληθινά, συμφέροντα. Η Ευρώπη χρειάζεται να ζήσει με τη Ρωσία, οι ΗΠΑ όχι.
  • Το ίδιο με την Κίνα.
  • Το ΝΑΤΟ δεν κάνει τίποτα για την Ευρώπη εκτός από το να την παρασύρει σε καταστροφές που – βλέπε πρόσφυγες – βλέπε το Αφγανιστάν – βλέπε τη Λιβύη – βλέπε τη Συρία – οι Ευρωπαίοι καταλήγουν να πληρώνουν. Παρατήστε το, συγκροτήστε μια πραγματικά ευρωπαϊκή ανεξάρτητη αμυντική συμμαχία.
  • Η Ουκρανία – ένα άλλο σχέδιο της Ουάσιγκτον – δεν θα έχει ευτυχείς συνέπειες. 'Αλλάξτε συμπεριφορά.
  • Η Ουάσιγκτον δεν είναι πραγματικά φίλη. Μειώστε την εξάρτηση και μειώστε τους δεσμούς.
  • Καταλάβετε ότι πολλά πράγματα στον κόσμο α) Δεν είναι καθόλου δουλειά της Ευρώπης β) τίποτα για το οποίο μπορεί να κάνει κάτι. Η ηθικολογική στάση δεν είναι μια χρήσιμη θέση εκκίνησης.
  • Ο υπέροχος χαρακτήρας είναι μια αποτυχία: η Μόσχα το έμαθε με τον δύσκολο τρόπο. Η Ουάσιγκτον το μαθαίνει με τον δύσκολο τρόπο. μαθαίνουν από τα λάθη τους.
Αλλά η καταθλιπτική πραγματικότητα είναι ότι οι πιθανότητες να συμβεί αυτό είναι κάπου μεταξύ καμία και πολύ λιγότερο από καμία. Ίσως όμως– ίσως – η καταστροφή στο Αφγανιστάν να συγκεντρώσει το μυαλό της Ευρώπης: Τα πράγματα δεν πάνε όπως θα έπρεπε. Όσο για το ποιος φταίει; Αυτό είναι για αργότερα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Κώστα Καναβούρη *

Ρε σεις! Ρε σεις! Πάτε καλά; Πόσο ακόμα θα εξακολουθήσετε να εξαχρειώνετε το Δημόσιο Σχολείο και την Δημόσια Παιδεία; Πόσο ακόμα αυτό το ανατριχιαστικό υπουργείο Παιδείας, αυτή η άθλια Κυβέρνηση θα εξακολουθούν να φέρονται με ανήκουστη περιφρόνηση και ανείπωτη χυδαιότητα στα παιδιά, ακριβώς, που έχουν περισσότερη ανάγκη από αγάπη και προστασία για να αναπτύξουν τις ικανότητές τους, οι οποίες δεν διαφέρον σε τίποτε από των υπόλοιπων παιδιών;

Ρε σεις! Γιατί καμιά άλλη προσαγόρευση δεν σας αξίζει, ρε σεις, από τις 11 Σεπτεμβρίου που άνοιξαν τα σχολεία μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ (;) το Ειδικό Σχολείο Κωφών και Βαρήκοων Πανοράματος Θεσσαλονίκης και το διπλανό Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης!

Αντιλαμβάνεστε ρε σεις ότι αυτό είναι έγκλημα, γιατί όταν συνθλίβεις τις ευάλωτες ψυχές διαπράττεις ψυχικό «φόνο;»

Αντιλαμβάνεστε (ρητορικό το ερώτημα όταν το απευθύνεις σε ανθρώπους που ούτε πάτησαν σε δημόσιο σχολείο, ούτε δούλεψαν, ούτε έζησαν μέσα στην κοινωνία, γι’ αυτό, όπως ο Πρωθυπουργός, κάνουν απάνθρωπη «πλακίτσα» με ανθρώπους που έχουν προβλήματα όρασης, και από πάνω θεωρούν την ισότητα αφύσικη), αντιλαμβάνεστε ρε σεις, ότι από αυτά τα παιδιά η περιφρόνηση προσλαμβάνεται ως πυροβολισμός μέσα στον ύπνο τους, εκθετικά πολλαπλασιασμένη; Κανέναν φραγμό δεν έχετε; Αλλά τι ρωτάω… Κανένα φραγμό δεν έχετε γιατί φραγμούς έχουν οι άνθρωποι με ιδιότητες. Και άνθρωποι με ιδιότητες είναι εκείνοι που έχουν ψυχικό κόσμο, τον οποίο εσείς στερείστε. Είστε οι άνθρωποι χωρίς ιδιότητες. Και γι’ αυτό επικίνδυνοι. Ακραία επικίνδυνοι.

Επαναλαμβάνω: ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ (;) από τις 11 Σεπτεμβρίου, το Ειδικό Σχολείο Κωφών και Βαρήκοων Πανοράματος Θεσσαλονίκης και το διπλανό Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης!

Ρε σεις! Πόσο αντι-άνθρωποι είστε για να μην νοιάζεστε! Δεν είναι επαίτες, ούτε ικέτες που έχουν προσπέσει στην ανάγκη σας, τα παιδιά και οι οικογένειές τους. Πολίτες ισότιμοι και ισάξιοι αυτή της χώρας είναι, στους οποίους οφείλονται – οφείλονται ρε σεις – τα πάντα. Γιατί αυτή είναι η Δημοκρατία και όχι γιατί θα έχετε εσείς και οι χορηγοί σας επικοινωνιακά κέρδη ώστε να κινητοποιηθεί κάποιος «ευεργέτης» και να φτάσει ο εξηλεκτρισμός μέχρι το σχολείο στην άκρη της Πολιτείας. Όχι της Πόλης, της Πολιτείας. Κι όποιος καταλάβει, κατάλαβε. Ύστερα βέβαια, αν έρθει ο ευεργέτης, θα έρθουν οι κάμερες προς δόξαν της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και αυτής της Κυβέρνησης που την πιστεύει με την ίδια δύναμη που πιστεύει και στην ανισότητα, ρε σεις.

Ρε σεις, απόψε το βράδυ δε θα ανάψει το φως στο σχολείο και στις ψυχές των παιδιών. Θα προσπαθούν να μάθουν γράμματα μέσα στο σκοτάδι. Της ψυχής σας. Στο ηθικό, αισθητικό και λογικό σκοτάδι της βίαιης ψυχής σας.

Αυτό είστε ρε σεις: ηθικά, αισθητικά και λογικά βίαιοι. Γιατί άλλο δεν ξέρετε παρά μονάχα την βία, που είναι η ανισότητα. Την ίδια στιγμή που τα παιδιά σας σπουδάζουν «ανθρωπιστικές σπουδές».

Αλλά να το ξέρετε, ο κόσμος δεν είναι καμωμένος από σκοτάδι. Ακόμα και το σκοτάδι του είναι καμωμένο από φως. Και το φως κανένας αυθέντης και κανένας χορηγός δεν θα το χαρίσει στα παιδιά του Ειδικού Σχολείου Κωφών και Βαρήκοων Πανοράματος Θεσσαλονίκης και του διπλανού Εργαστηρίου Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. Γιατί το φως είναι μέσα στα παιδιά.

Για την ακρίβεια, το φως ΕΙΝΑΙ τα παιδιά. Όταν θ’ ανάψει αυτό το φως, δεν θα απομείνει ούτε η σκιά σας.

Ρε σεις…


*
O Kώστας Kαναβούρης γεννήθηκε στην Kαβάλα το 1955. Eίναι πτυχιούχος Πολιτικών Eπιστημών. Aπό το 1992 είναι μέλος της EΣHEA. Δούλεψε στις εφημερίδες Pιζοσπάστης, Nέα Mεσημβρινή, Έθνος, Eπενδυτής. Eπίσης στους ραδιοφωνικούς σταθμούς 902 Aριστερά στα FM και Planet 104,5. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Xάος και Playboy. Aπό τον Oκτώβριο του 1995 είχε την εκπομπή βιβλίου "Bιβλιοθέαση" στο τηλεοπτικό κανάλι Seven. Συνεργάζεται με την Kυριακάτικη Aυγή και το ραδιοφωνικό σταθμό NET 105,8. Έχουν εκδοθεί οκτώ συλλογές του με ποιήματα, ένα βιβλίο με δημοσιογραφικά κείμενα, μια συλλογή αφηγημάτων, και μια νουβέλα.


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Αυτός που έχει ένα γιατί για να ζήσει, μπορεί να υπομείνει σχεδόν το κάθε πώς.»

Νίτσε

Το χειρότερο που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος είναι η απόγνωση. Η απόγνωση είναι μισός θάνατος. Κι ο μόνος τρόπος να τη θεραπεύσουμε είναι να δώσουμε νόημα στη ζωή.

Ο Βίκτορ Φρανκλ ήταν νευρολόγος και ψυχίατρος, ιδρυτής της τρίτης σχολής ψυχοθεραπείας της Βιέννης (οι άλλες δύο ήταν του Φρόιντ και του Άντλερ). Ο Φρανκλ ήταν Εβραίος. Οι συμπατριώτες του Αυστριακοί Ναζί τον έστειλαν στο Άουσβιτς.

Στο βιβλίο του «Το Νόημα της Ζωής» ο Φρανκλ γράφει ότι οι πρώτοι που πέθαιναν στα στρατόπεδα ήταν εκείνοι που έπεφταν σε απόγνωση, όσοι εγκαταλείπονταν.

Η κατάθλιψη είναι συναισθηματική πτώση. Η απόγνωση είναι χειρότερη. Απόλυτη και γενική πτώση. Δεν μπορείς να βρεις ένα λόγο να συνεχίζεις να ζεις. Το φάρμακο για την απόγνωση είναι να βρεις ελπίδα και σκοπό. Δεν πρέπει να ρωτάμε ποιο είναι το νόημα της ζωής. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η ζωή ζητάει από εμάς να της δώσουμε νόημα.

Δεν ψάχνουμε για το νόημα της ζωής.
Δίνουμε νόημα στη ζωή μας.
Κι αυτό μας βοηθάει να ζούμε.


~~

«Αυτός που έχει ένα γιατί για να ζήσει, μπορεί να υπομείνει σχεδόν το κάθε πώς», έγραψε ο Νίτσε.

Αν έχεις στόχο, σκοπό, νόημα, γιατί, τότε θ’ αντέξεις ακόμα και μέσα στο Άουσβιτς.

Το γιατί είναι κάτι που αγαπάς, κάτι που έχεις ερωτευτεί, κάτι που σε κάνει να θες να συνεχίζεις να ζεις για να συνεχίσεις να το κάνεις.

Το γιατί μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που αγαπάς και θες να συνεχίσεις να ζεις μαζί του.

Το γιατί μπορεί να είναι η δημιουργικότητα σου, η τέχνη σου, η επιστήμη σου, ο κήπος σου, τα ταξίδια σου, η μαγειρική σου.

Το γιατί μπορεί να είναι κάθε μικρή ομορφιά που σε κάνει να χαμογελάς.
Daniel Day-Lewis, Juliette Binoche, Lena Olin, Derek de Lint, Erland Josephson


Ο Φρανκλ αναφέρει ότι πέρα απ’ την αγάπη για τη γυναίκα του και για την επιστήμη του κρατήθηκε ζωντανός μέσα στη φρίκη των στρατοπέδων εξόντωσης δίνοντας σημασία σε μικρές ομορφιές.

Ναι, παντού υπάρχει ομορφιά, ακόμα και στο Άουσβιτς. Αρκεί να μπορείς να δεις. Απ’ αυτές τις μικρές ομορφιές του Άουσβιτς κρατήθηκε για να μη χάσει το μυαλό του, για να μη χάσει το νόημα, για να μη χάσει το γιατί του, για να μη χάσει την ανθρωπιά του, για να μη χάσει την ελπίδα.

Γράφει ότι μια μέρα που έσκαβε το παγωμένο έδαφος ένα μικρό πουλί πήγε και κούρνιασε στο χώμα που είχε βγάλει -ήταν πιο ζεστό. Κάποια ηλιοβασιλέματα οι κρατούμενοι κοιτούσαν τον ουρανό σαν να ήταν πίνακας ζωγραφικής και σχολιάζανε τα χρώματα, τις πινελιές του Θεού. Τους κράτησαν οι ιταλικές άριες που τραγουδούσε κάποιος συγκρατούμενος και το αυτοσχέδιο καμπαρέ στο στρατόπεδο. Λίγο ψωμί, ένα μεγάλο ψίχουλο, που είχε κρυμμένο στην τσέπη του και πιπίλιζε όταν ένιωθε να χάνεται.

Και το χιούμορ. Μέσα σ’ αυτή την απόλυτη μαυρίλα κατάφερναν να κάνουν αστεία, για το πώς θα ζητάνε σούπα όταν θα βγουν απ’ το στρατόπεδο («απ’ τον πάτο της σουπιέρας, παρακαλώ»). Γελούσανε ανάμεσα στα κρεματόρια και στους θαλάμους αερίων, κι ίσως να φαίνεται απρεπές, αλλά αυτό τους κράτησε ζωντανούς.

~~

Η αφοσίωση σε κάτι που αγαπάμε μπορεί να μας βοηθήσει ν’ αντέξουμε όλες τις αρνήσεις κι όλα τα εμπόδια. Ταυτόχρονα πρέπει να θυμόμαστε ν’ αποδίδουμε τιμές στο θεό των μικρών πραγμάτων -όπως τον είπε η Αρουντάτι Ρόι.

Οι μικρές απολαύσεις, ένα βλέμμα, ένα τραγούδι που έχεις ακούσει δέκα χιλιάδες φορές, αλλά και πάλι δεν σου φτάνει, ένα ποτήρι κρασί μ’ έναν φίλο –ή και μόνος, ένα αστείο, μια νύχτα έρωτα μέχρι που να ξημερώσει, ένα κολοκυθάκι που φύτρωσε στον κήπο σου, το αναπάντεχο κελάηδημα ενός νυχτολούλουδου, η θάλασσα και τα τριζόνια, όλα αυτά που μας δίνουν καύσιμα για να συνεχίσουμε προς το γιατί μας, αντέχοντας το πώς.

~~

Ακόμα και οι δύσκολες στιγμές έχουν αξία, πρέπει να τις αποδεχόμαστε και να συνεχίζουμε. Να αντιμετωπίζουμε με αξιοπρέπεια, όρθιοι, ακόμα και το πένθος, το θάνατο.


“Αν υπάρχει ένα νόημα στη ζωή εν γένει, τότε θα πρέπει να υπάρχει ένα νόημα και στην οδύνη. Η οδύνη, το πάσχειν, είναι ανεκρίζωτο μέρος της ζωής, ακόμη και ως μοίρα και ως θάνατος.”

Οι υπαρξιστές ψυχοθεραπευτές έχουν πάρει πολλά στοιχεία απ’ τη φιλοσοφία του Επίκουρου. Ο Επίκουρος δεν έψαχνε για τον θεό. Έψαχνε για το μονοπάτι που θα βοηθούσε τον άνθρωπο να ζήσει μια γεμάτη ζωή. Είναι ο πρώτος Υπαρξιστής, πολύ πριν τον Κίρκεγκωρ και τον Σαρτρ. Αυτός μίλησε πρώτη φορά για τη ζωή ως νόημα.

Και για γίνουμε ακόμα πιο επικούρειοι, ας θυμηθούμε ότι όλα είναι εφήμερα κι ο θάνατος δεν είναι τίποτα, μοιάζει με αυτό που «δεν-ζούσαμε» πριν γεννηθούμε. Όπως θα μπορούσε να έχει πει κι ο Επίκουρος:

Κάνε ό,τι νιώθεις κι αγαπάς, μείνε ζωντανός, απόλαυσε το.
Όλα τελειώνουν. Και περνάει τόσο γρήγορα η ζωή.
Αγάπησε την. Δως της ένα νόημα.
Μην την αφήσεις να πάει χαμένη.


πηγή: sanejoker.info





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Θέλετε να ενημερωθείτε και να μπορείτε ψύχραιμα να δράσετε σε μια περίπτωση έκτακτης ανάγκης, να αντιμετωπίσετε τις επιπτώσεις πριν, κατά την διάρκεια και μετά από μια φυσική καταστροφή όπως πυρκαγιά, σεισμός ή πλημμύρα ;
Η ΕΘΟΠΑΚ σας καλεί να συμμετάσχετε στα σεμιναριακά μαθήματα που θα γίνουν την Κυριακή 10 Οκτωβρίου στο ΚΑΠΗ Ν. Επιβατών.

Δηλώσεις συμμετοχής στα τηλέφωνα: 23920 23121 και 6997 028658

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου