ΚΟΙΝΩΝΙΑ





Ο καθιερωμένος τρύγος πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026 στον Αστικό Αμπελώνα του Δήμου Θεσσαλονίκης, στην οδό Αγίου Δημητρίου. Εργαζόμενοι του Δήμου και εθελοντές-κάτοικοι της περιοχής συμμετείχαν στη συγκομιδή των ερυθρών ποικιλιών του αμπελώνα, Ξινόμαυρο και Αγιωργίτικο, ενώ είχε προηγηθεί η συγκομιδή των λευκών ποικιλιών, Μαλαγουζιά και Ρομπόλα. Η φετινή παραγωγή αναμένεται να φτάσει περίπου τις 800 φιάλες.

Στο πλαίσιο της φετινής δράσης, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης τίμησε τον Βαγγέλη Γεροβασιλείου για την πολυετή υποστήριξη και προσφορά του στον Αστικό Αμπελώνα του Δήμου Θεσσαλονίκης, παρουσία του Αντιδημάρχου Περιβάλλοντος, Αστικού Πρασίνου και Πανίδας Βασίλη Διαμαντάκη.


Ο Βαγγέλης Γεροβασιλείου στάθηκε ιδιαίτερα στην κοινωνική διάσταση της πρωτοβουλίας, με τη διάθεση και της φετινής παραγωγής για κοινωφελείς σκοπούς.

Η σχέση του Κτήματος Γεροβασιλείου με τον Αστικό Αμπελώνα ξεκινά από την απαρχή του. Από τα πρώτα βήματα του δημοτικού αμπελώνα, το Κτήμα έχει αναλάβει αφιλοκερδώς την επεξεργασία των σταφυλιών, την οινοποίηση και την εμφιάλωση του κρασιού που παράγεται, συμβάλλοντας έμπρακτα στη συνέχιση και την εξέλιξη του εγχειρήματος, το οποίο ξεκίνησε πριν από περίπου 13 χρόνια, επί δημαρχίας Γιάννη Μπουτάρη, σε συνεργασία με τη Σχολή Γεωπονίας του Α.Π.Θ.

Κατά τη διάρκεια του τρύγου, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε στους ανθρώπους που στηρίζουν σταθερά τον Αστικό Αμπελώνα, επισημαίνοντας τη συμβολή των εργαζομένων της αρμόδιας υπηρεσίας του Δήμου και των κατοίκων της περιοχής.

«Είμαστε ξανά εδώ στο γνωστό ραντεβού που δίνουμε κάθε χρόνο με την έναρξη του τρύγου», ανέφερε ο κ. Αγγελούδης, υπογραμμίζοντας ότι ο Αστικός Αμπελώνας αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς μέσα στον αστικό ιστό μπορούν να δημιουργηθούν ουσιαστικές νησίδες πρασίνου και παραγωγής προϊόντων της φύσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μας γνωρίζετε;

Εδώ και 14 χρόνια, η εθελοντική μας ομάδα προσφέρει ΔΩΡΕΑΝ:

- Οικογενειακή Συμβουλευτική Υποστήριξη σε οικογένειες εφήβων του Δήμου μας.

- Ένταξη εφήβων ηλικίας 12–17 ετών στην εφηβική μπάντα κρουστών «Κρούσματα».

- Εκπαιδευτική υποστήριξη των μελών των «Κρουσμάτων» από εθελοντές εκπαιδευτικούς, με στόχο την ενίσχυση της σχολικής τους επίδοσης και την ομαλή εκπαιδευτική τους πορεία.

Ο Συμβουλευτικός Σταθμός είναι ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο, που στηρίζεται σε ένα δίκτυο εθελοντών επιστημόνων, εκπαιδευτικών και πολιτών. Στόχος μας είναι να στηρίζουμε τους εφήβους και τις οικογένειές τους και να δημιουργούμε ένα ασφαλές και συμπεριληπτικό περιβάλλον, που προλαμβάνει την περιθωριοποίηση, τον εκφοβισμό και τη νεανική παραβατικότητα.

Ο Σύλλογός μας επιδιώκει να προσφέρει στους εφήβους ερεθίσματα, ευκαιρίες και έναν ασφαλή χώρο έκφρασης και δημιουργίας, μέσα από ομαδικές δράσεις, τη μουσική, τον ρυθμό και την τέχνη. Μια τέχνη που καλλιεργεί τη συνεργασία, την αποδοχή και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, ενισχύει την επικοινωνία και προάγει τον διάλογο και την ειρηνική, μη βίαιη επίλυση των διαφορών.

Τα «Κρούσματα» αποτελούν ένα σημαντικό μέσο κοινωνικής ένταξης. Ενισχύουν τη συνεργασία, την αποδοχή, την αίσθηση του «ανήκειν» και τη σύνδεση των εφήβων με την τοπική κοινωνία, μεταφέροντας παράλληλα ένα δυνατό μήνυμα κατά της βίας.

Η πρότασή μας προς την κοινότητα στοχεύει στην καλλιέργεια της συνείδησης ότι η ζωή μας χωρίς τη ΒΙΑ γίνεται ανθρώπινη, ενδιαφέρουσα, τρυφερή και πλούσια.


Τα «Κρούσματα» μεγαλώνουν και σε θέλουν στην παρέα τους!

Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, καλούμε αγόρια και κορίτσια ηλικίας 12–17 ετών να γνωρίσουν τα «Κρούσματα» και να γίνουν μέλη της παρέας μας!

Δεν χρειάζεται να έχετε προηγούμενη εμπειρία στη μουσική ή στα κρουστά. Χρειάζεται μόνο διάθεση, ενέργεια, χαμόγελο και όρεξη να παίξετε, να δημιουργήσετε και να συνεργαστείτε με μια ομάδα.

Ελάτε να γνωρίσουμε τον ρυθμό, να παίξουμε μουσική, να κάνουμε φίλους και να γίνουμε όλοι μαζί μια δυνατή ομάδα!

Τα «Κρούσματα» σας περιμένουν!

Με την έναρξη της καινούργιας σχολικής χρονιάς, ευχόμαστε σε όλους τους μαθητές, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς:

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, με Υγεία, Δημιουργικότητα και, κυρίως,
Σ Υ Ν Ε Ρ Γ Α Σ Ι Α μεταξύ τους!


Καλούμε επίσης όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στην κοινωνική μας συλλογικότητα, ως μέλη του Συλλόγου μας ή ως εθελοντές, να έρθουν σε επαφή μαζί μας.
Τηλέφωνα επικοινωνίας

Για ραντεβού οικογενειακής Συμβουλευτικής:
κ. Ματθαιοπούλου — 23920 27000, ΔΕ – ΤΕ- ΠΑ: 10:00 -14:00


Για τα «Κρούσματα», εφήβους και γονείς, ψυχολόγους, εκπαιδευτικούς και άλλες ειδικότητες:
Όλγα Χατζηδήμου — 697 701 1364
Μαρία Φαλακίδου — 695 517 5741


Για τους εκπαιδευτικούς:
Σούλα Αλεξανδρή — 697 285 9020



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Με ανάρτηση που έκανε στα κοινωνικά δίκτυα ο Νίκος Πλακιάς στην ουσία πανηγυρίζει επειδή η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αρχειοθέτησε το αίτημα για έρευνα τυχόν ποινικών αδικημάτων που είχαν καταθέσει πριν κάποιο χρονικό διάστημα οι συγγενείς των θυμάτων στα Τέμπη για την ύπαρξη παράνομου φορτίου στην εμπορική αμαξοστοιχία το οποίο προκάλεσε την πυρόσφαιρα. Με δεδομένο ότι τα έλαια σιλικόνης στα οποία έριξε την ευθύνη η κυβέρνηση Μητσοτάκη δε μπορούν να προκαλέσουν τέτοιο φαινόμενο σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρεία των μετασχηματιστών που είναι η Siemens. 

Μία ανάρτηση με μπόλικο ψέμα και ανακρίβειες την οποία συντεταγμένα την αναπαρήγαγαν άμεσα τρολ της Νέας Δημοκρατίας που πληρώνονται από τον Βαρβιτσιώτη και την Blue Skies. Δε μιλάμε για απλούς υποστηρικτές του κόμματος που έκαναν ανάρτηση το post του κυρίου Πλακιά αλλά για λογαριασμούς οι οποία αποδεδειγμένα αποτελούν πληρωμένα «πιστόλια» τα οποία βγήκαν άμεσα σε λίγα λεπτά μετά τη συγκεκριμένη δημοσίευση. Φυσικά η αλήθεια απέχει έτη φωτός από την προπαγάνδα που προσπαθεί να προωθήσει ο κύριος Πλακιάς, ο οποίος μάλιστα έχει το θράσος να απαιτεί να του ζητήσουν συγνώμη, κάτι σαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τους κατηγορούμενους Νεοδημοκράτες, όσοι υποστήριξαν δήθεν ψευδώς ότι κουβαλούσε κάτι μη νόμιμο η εμπορική αμαξοστοιχία. 

Το σκεπτικό της απόφασης κατά το οποίο ενήργησε η Ευρωπαϊκής Εισαγγελία αναλύει εμπεριστατωμένα ο τεχνικός σύμβουλος των οικογενειών θυμάτων στα Τέμπη Βασίλης Κοκοτσάκης: 

«Όχι, δεν θα ζητήσουμε συγγνώμη,(όπως απαιτήθηκε με δημόσια ανάρτηση διαδικου.) Μέχρι σήμερα επέλεξα συνειδητά τη σιωπή απέναντι στις προσωπικές και άδικες επιθέσεις που κατά καιρούς εκδηλώνονται εναντίον μου χωρις να αντιδράσει ποτέ. Ωστόσο, η απόπειρα διαστρέβλωσης της αλήθειας και η προσπάθειά να παρουσιαστεί μια τυπική απόφαση αρμοδιότητας της Ευρωπαικης Εισαγγελιας ως δήθεν «δικαίωση», ξεπερνά κάθε όριο. Ως επικεφαλής της τεχνικής ομάδας των εμπειρογνωμόνων, οφείλω να αποκαταστήσω την πραγματικότητα ενώπιον της ελληνικής κοινωνίας. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν αποφάνθηκε ότι δεν υπήρχε παράνομο φορτίο ή γενικά φορτίο ή παρουσια ευφλεκτου υλικού κατά την σύγκρουση των Τρενων στα Τέμπη.. Αποφάνθηκε ότι δεν έχει τη θεσμική αρμοδιότητα να το εξετάσει, καθώς το αντικείμενό της περιορίζεται αυστηρά στη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων (Σύμβαση 717). Το αν υπήρχαν εύφλεκτες χημικές ουσίες είναι αντικείμενο της ελληνικής Δικαιοσύνης όπως αναφέρει. Η επιστημονική αλήθεια δεν σβήνει με νομικούς ελιγμούς. Τα ευρήματα, οι χημικές αναλύσεις και οι τεχνικές εκθέσεις κλπ, για την ύπαρξη ή οχι πτητικών εύφλεκτων χημικών ουσιών (κατηγορίας G7–G12) και για την πυρκαγιά/έκρηξη που στοίχισε 28 ζωές, βρίσκονται στη δικογραφία. Η επιστήμη δεν ασκεί πολιτική, ούτε παραποιεί δεδομένα καθ ότι δεν είναι εποχιακό προϊόν. Η τεχνική μας ομάδα εργάστηκε με αυταπάρνηση, επιστημονική πληρότητα και αφοσίωση στην αποκάλυψη της αλήθειας για όλες τις οικογένειες. Διαπιστευτήρια οφείλουμε μόνο στη συνείδησή μας, στη μνήμη των θυμάτων και στη Δικαιοσύνη ,όχι σε όσους σπεύδουν να πανηγυρίσουν πάνω σε θεσμικές αρμοδιότητες. Όχι, λοιπόν… Δεν θα σας ζητήσουμε συγγνώμη επειδή κάνουμε στο ακέραιο το επιστημονικό μας καθήκον,αφιλοκερδώς και ασφαλώς δεν χτισμένη καμία καριέρα γιατί όλοι μας είχαμε..και έχουμε. Φτάνει πια με την παραπλάνηση της κοινής γνώμης.» 

Βασίλης Κοκοτσάκης 
Ειδικός Δικαστικός Πραγματογνώμων Επικεφαλής της Τεχνικής Ομάδας Συμβούλων




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Σοφίας Γρηγορίου

Κάποτε νομίζουμε πως η ζωή θα μας αποκαλυφθεί σε κάποια μεγάλη στιγμή. Ότι θα έρθει μια μέρα που θα ξέρουμε. Θα ξέρουμε ποιοι είμαστε, πού πηγαίνουμε, ποιο είναι το σωστό μονοπάτι, ποιο όνειρο αξίζει να κυνηγήσουμε και ποιο πρέπει να αφήσουμε πίσω.
Φανταζόμαστε τη ζωή σαν έναν δρόμο που κάπου οδηγεί και πιστεύουμε πως το μόνο που χρειάζεται είναι να βρούμε τη σωστή κατεύθυνση. Μόνο που η ζωή δεν είναι δρόμος. Είναι οι στάσεις του. Είναι τα μέρη που βρεθήκαμε χωρίς να ξέρουμε ότι θα τα θυμόμαστε. Οι πόλεις που κάποτε ήταν απλώς ένας σταθμός και χρόνια αργότερα έγιναν μια ολόκληρη εποχή. Ένα σπίτι που δεν μας άρεσε ιδιαίτερα, αλλά μέσα του γελάσαμε με ανθρώπους που αγαπήσαμε. Ένα δωμάτιο στο οποίο ξενυχτήσαμε. Ένας δρόμος που
περπατήσαμε εκατοντάδες φορές και κάποια μέρα περπατήσαμε για τελευταία φορά χωρίς να το γνωρίζουμε. Ίσως αυτό να είναι το παράξενο με τη ζωή. 
Δεν ξέρουμε ποτέ ποια στιγμή είναι η τελευταία. 
Δεν ξέρουμε πότε ακούμε για τελευταία φορά τη φωνή
κάποιου. 
Πότε καθόμαστε για τελευταία φορά σε ένα συγκεκριμένο τραπέζι. Πότε επιστρέφουμε για τελευταία φορά σε ένα μέρος που κάποτε θεωρούσαμε σπίτι. 
Πότε αγκαλιάζουμε κάποιον χωρίς να ξέρουμε ότι αυτή η αγκαλιά θα γίνει αργότερα ανάμνηση. Κι έτσι προχωράμε. Με μια βαλίτσα γεμάτη πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε ακόμη ότι κουβαλάμε. 

Όταν είμαστε μικροί, έχουμε μεγάλες φιλοδοξίες. Θέλουμε να γίνουμε κάποιοι. Να κάνουμε κάτι σπουδαίο, να αφήσουμε το
όνομά μας κάπου, να αποδείξουμε ότι άξιζε που ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο. Βλέπουμε το μέλλον σαν μια μεγάλη σκηνή και φανταζόμαστε τον εαυτό μας στο κέντρο της.
Μεγαλώνοντας, όμως, οι φιλοδοξίες αλλάζουν σχήμα. Κάποια όνειρα τα καταφέρνουμε. Κάποια τα εγκαταλείπουμε. Κάποια τα ξεχνάμε τόσο καλά, που χρειάζεται να γυρίσουμε πίσω για να θυμηθούμε ότι κάποτε τα θέλαμε. Και τότε καταλαβαίνουμε κάτι που κανείς δεν μας είχε πει: 

Δεν είναι αποτυχία να αλλάξεις όνειρο. Μερικές φορές το όνειρο που
είχες στα δεκαοκτώ δεν χωράει στον άνθρωπο που έγινες στα τριάντα. Και αυτό δεν σημαίνει ότι πρόδωσες τον εαυτό σου. Σημαίνει ότι τον γνώρισες λίγο καλύτερα.
Άλλωστε, πόσα από αυτά που κυνηγήσαμε τα θέλαμε πραγματικά και πόσα τα θέλαμε επειδή πιστεύαμε πως έπρεπε να τα θέλουμε; Ίσως τελικά η επιτυχία να μην είναι να φτάσεις εκεί που σχεδίαζες. Ίσως να είναι να μπορείς, όταν φτάσεις κάπου, να κοιτάξεις γύρω σου και να πεις: «Ναι. Αυτή η ζωή μου μοιάζει.» 

Και ανάμεσα στα όνειρα υπάρχουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι. Αυτοί που έρχονται σαν να τους περίμενε από πάντα μια θέση στη ζωή μας και αυτοί που περνούν τόσο γρήγορα, που αναρωτιόμαστε αν όντως υπήρξαν. 

Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν για χρόνια. Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν για μια εποχή. Και υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να γνωρίσουμε για λίγες μόνο ώρες και, με κάποιον ανεξήγητο τρόπο, να θυμόμαστε για μια ζωή. 
Μια δασκάλα που μας είπε κάποτε μια φράση. Ένας φίλος που μας κράτησε το χέρι σε μια δύσκολη νύχτα.
Ένας άγνωστος σε ένα τρένο που μας μίλησε για δέκα λεπτά και μας έκανε να δούμε διαφορετικά κάτι που μας βασάνιζε. Ένας έρωτας που μας έμαθε πώς είναι να ανοίγεις την καρδιά σου. Ένας άλλος που μας έμαθε γιατί πρέπει να την προστατεύεις. 
Οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας και αφήνουν κάτι πίσω τους. Μια συνήθεια. 
Μια λέξη.
Ένα τραγούδι. 
Ένα τραύμα. 
Μια ανάμνηση. 
Μερικές φορές ένα κομμάτι του εαυτού μας που δεν είχαμε γνωρίσει πριν τους συναντήσουμε. Και μετά φεύγουν. Όχι πάντα επειδή
δεν αγαπήθηκαν. Μερικές φορές απλώς επειδή η ζωή έχει την παράξενη συνήθεια να αλλάζει τις διαδρομές μας. 

Και υπάρχουν τα μέρη. Τα μέρη που μας μεγάλωσαν και τα
μέρη που μας άλλαξαν. Το σπίτι των παιδικών μας χρόνων, ακόμη κι αν σήμερα μας φαίνεται μικρό. Η αυλή. Το σχολείο. Η πρώτη καφετέρια στην οποία νιώσαμε μεγάλοι. Η πόλη που αφήσαμε για να κυνηγήσουμε κάτι καλύτερο. Το μικρό διαμέρισμα όπου κάποτε μετρούσαμε τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα. Ένα δωμάτιο ξενοδοχείου σε μια πόλη που δεν ξέραμε καν αν θα ξαναεπισκεφθούμε. Και κάποια παραλία. Πάντα υπάρχει κάποια παραλία. Ένα καλοκαίρι που τότε έμοιαζε ατελείωτο και τώρα χωράει ολόκληρο σε μια φωτογραφία. Τα μέρη δεν μένουν ίδια όταν τα αφήνουμε. Ή, ίσως, εμείς δεν μένουμε ίδιοι. Επιστρέφουμε κάποτε σε έναν δρόμο που γνωρίζαμε καλά και ξαφνικά αισθανόμαστε τουρίστες. Κοιτάζουμε ένα παλιό σπίτι και καταλαβαίνουμε ότι δεν μας λείπει το σπίτι. Μας λείπει ο άνθρωπος που ήμασταν όταν ζούσαμε εκεί. 

Και ύστερα υπάρχουν όλα τα μικρά. Αυτά που δεν γράφονται στις βιογραφίες. Ο πρώτος καφές το πρωί. Το φως που μπαίνει από το παράθυρο. Η μυρωδιά της βροχής. Ένα τραγούδι που ακούμε τυχαία και για τρία λεπτά γυρίζουμε δέκα χρόνια πίσω. Το γέλιο ενός φίλου από το διπλανό δωμάτιο. Το φαγητό που έφτιαξε κάποιος για εμάς. Ένα μήνυμα που ήρθε ακριβώς τη στιγμή που το χρειαζόμασταν. Το να περπατάς χωρίς προορισμό. Το να γυρίζεις σπίτι αργά τη νύχτα και να βλέπεις τα φώτα των διαμερισμάτων αναμμένα. Άγνωστοι άνθρωποι πίσω από άγνωστα παράθυρα, ο καθένας να ζει μια ολόκληρη ζωή που δεν θα μάθουμε ποτέ. Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο συγκινητικά πράγματα στον κόσμο: Ότι παντού γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που, όπως κι εμείς, φοβούνται, ερωτεύονται, αποτυγχάνουν, περιμένουν, ελπίζουν. 
Ο καθένας πρωταγωνιστής στη δική του ιστορία. Κι εμείς περαστικοί στις περισσότερες από αυτές.

Υπάρχουν και οι μέρες που δεν συμβαίνει τίποτα. Οι μέρες που μοιάζουν χαμένες. Οι Δευτέρες που περιμένουμε να τελειώσουν. Τα απογεύματα που κοιτάμε το ρολόι. Οι μήνες που περνούν χωρίς κάποια μεγάλη αλλαγή. Και όμως, κάποτε θα κοιτάξουμε πίσω
και θα ανακαλύψουμε ότι ακόμη κι αυτές οι μέρες ήταν μέρος της ζωής μας. Δεν γίνεται μια ζωή να αποτελείται μόνο από κορυφές. Χρειάζεται και τις κοιλάδες της. Χρειάζεται τις βαρετές διαδρομές, τις αναμονές, τις αποτυχίες, τις περιόδους που δεν ξέρουμε τι
κάνουμε, τις μέρες που απλώς σηκωθήκαμε από το κρεβάτι και συνεχίσαμε. 

Γιατί ίσως η ζωή δεν μετριέται μόνο από όσα καταφέραμε. Μετριέται και από όσα αντέξαμε. Και κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβουμε, φτάνουμε σε μια ηλικία όπου αρχίζουμε να
κοιτάμε πίσω. Όχι επειδή θέλουμε να γυρίσουμε. Αλλά επειδή θέλουμε να καταλάβουμε.
Να καταλάβουμε πώς περάσαν τα χρόνια τόσο γρήγορα. Πώς εκείνο το παιδί που ήμασταν έγινε ο άνθρωπος που είμαστε. Πότε οι φίλοι μας έγιναν άνθρωποι με υποχρεώσεις. Πότε οι γονείς μας έπαψαν να μοιάζουν αθάνατοι. Πότε ένα «θα τα πούμε σύντομα» άρχισε να σημαίνει «δεν ξέρω πότε θα σε ξαναδώ». Και ίσως τότε συνειδητοποιούμε ότι όλη αυτή την ώρα ψάχναμε τη ζωή στα μεγάλα. Στην επιτυχία. Στα ταξίδια. Στις σχέσεις. Στα χρήματα. Στα όνειρα. 
Ενώ εκείνη βρισκόταν στα μικρά.
 
Στο γέλιο που δεν καταγράψαμε. 
Στην αγκαλιά που δεν φωτογραφίσαμε. 
Στον καφέ που ήπιαμε με κάποιον που αγαπούσαμε. 
Στην κουβέντα που κράτησε μέχρι το πρωί. 
Στο ηλιοβασίλεμα που σταθήκαμε για λίγο να κοιτάξουμε. 
Στη διαδρομή της επιστροφής.
Στην αίσθηση ότι, για μια μικρή στιγμή, ήμασταν ακριβώς εκεί που έπρεπε να είμαστε.

Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι αυτό που πετυχαίνουμε. Να είναι αυτό που θυμόμαστε.
Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε. Τα μέρη που μας φιλοξένησαν. Τα λάθη που μας μεγάλωσαν. Τα όνειρα που κυνηγήσαμε. Αυτά που χάσαμε. Αυτά που βρήκαμε όταν είχαμε σχεδόν σταματήσει να ψάχνουμε. Και όλα εκείνα τα μικρά, σχεδόν αόρατα πράγματα που δεν καταλάβαμε ποτέ ότι ήταν ευτυχία, μέχρι που έγιναν παρελθόν. 

Γιατί η ζωή έχει έναν περίεργο τρόπο να μας αποκαλύπτει την αξία των στιγμών μόνο αφού περάσουν. Τότε καταλαβαίνουμε πως δεν μας έλειπαν τα μεγάλα γεγονότα. Μας έλειπε εκείνο το απόγευμα. Εκείνος ο άνθρωπος. Εκείνο το σπίτι. Εκείνο το καλοκαίρι. Εκείνο
το «έλα, κάτσε λίγο ακόμα». 

Και ίσως αυτό να είναι τελικά η ζωή: 
Μια συλλογή από«λίγο ακόμα». 
Λίγο ακόμα σε ένα μέρος. 
Λίγο ακόμα με έναν άνθρωπο. 
Λίγο ακόμα σε μια ηλικία. 
Λίγο ακόμα σε μια στιγμή που, χωρίς να το ξέρουμε, δεν θα ξαναέρθει. 

Κι εμείς προχωράμε. Αφήνουμε πίσω μας πόλεις, σπίτια, ανθρώπους, όνειρα και εκδοχές του εαυτού μας. Μαζεύουμε χρόνια όπως μαζεύουμε βότσαλα από μια παραλία. Κάποια είναι όμορφα. Κάποια μας πλήγωσαν. Κάποια δεν θυμόμαστε καν από πού τα πήραμε.
Τα κρατάμε όμως. Γιατί είναι δικά μας. 
Και στο τέλος, ίσως αυτό να έχει τη μεγαλύτερη σημασία. 

Όχι πόσο μακριά φτάσαμε. Αλλά πόσα πράγματα προλάβαμε να αγαπήσουμε στη διαδρομή.

Σοφία Γρηγορίου

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την Τετάρτη, ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, προσγειώθηκε στη Μόσχα για ολιγοήμερες συνομιλίες με Ρώσους αξιωματούχους ασφαλείας. Το ταξίδι δεν ήταν μυστικό, καθώς τα αεροπλάνα που μετέφεραν τον Ράτκλιφ και την συνοδεία του αναγνωρίστηκαν εύκολα.

Δεν υπήρξε καμία επίσημη ανακοίνωση από καμία πλευρά σχετικά με το περιεχόμενο των συνομιλιών. Ωστόσο, τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης κατακλύστηκαν από «διαρροές» λίγο-πολύ γελοίων λεπτομερειών.

Ας ξεκινήσουμε με τους New York Times :

Ο επικεφαλής της CIA παρέδωσε ζοφερή αξιολόγηση για τον πόλεμο της Ρωσίας σε μυστική επίσκεψη στη Μόσχα ( αρχειοθετημένο ) – NY Times , 27 Αυγούστου 2026

Ο Τζον Ράτκλιφ, διευθυντής της CIA, πραγματοποίησε μυστική επίσκεψη στη Μόσχα αυτή την εβδομάδα για να μοιραστεί κατ' ιδίαν την ζοφερή εκτίμησή του για την κατάσταση του ρωσικού πολέμου εναντίον της Ουκρανίας και να παροτρύνει τους Ρώσους να καταλήξουν σε συμφωνία πριν επιδεινωθεί η στρατιωτική και οικονομική τους κατάσταση, δήλωσαν νυν και πρώην αξιωματούχοι.

Ο κ. Ράτκλιφ παρέδωσε το μήνυμα στον Αλεξάντερ Β. Μπόρτικοφ, τον επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών FSB,...
...
Οι αναλυτές της CIA αμφισβητούν εδώ και καιρό εάν οι σύμβουλοι του κ. Πούτιν του έχουν δώσει ειλικρινείς εκτιμήσεις για την πορεία και τον απολογισμό του πολέμου
....
Ορισμένοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ήλπιζαν ότι ο κ. Πούτιν, πρώην αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών, θα έβλεπε ένα μήνυμα από τον διευθυντή της CIA ως πιο επείγον και αξιόπιστο από τις επικοινωνίες μέσω των συνήθων διπλωματικών διαύλων....
Δεν
είναι σαφές εάν το μήνυμα του κ. Ράτκλιφ προμηνύει οποιαδήποτε αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας ή της Ουκρανίας.

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους οι ισχυρισμοί στην παραπάνω αναφορά είναι προφανώς ψευδείς.

– Η ρωσική πλευρά στον πόλεμο στην Ουκρανία είναι αυτή που κερδίζει. Δεν υπάρχει πραγματικός φόβος στη Ρωσία ότι η στρατιωτική ή οικονομική της κατάσταση επιδεινώνεται.

– Αν ο Πούτιν, όπως φέρεται, δεν λαμβάνει ειλικρινείς αξιολογήσεις από τον λαό του, γιατί να υποθέσει κανείς ότι όποιος κι αν είναι ο υπηρέτης του Ράτκλιφ, θα γυρίσει και θα πει στον Πούτιν την «αλήθεια». Αν ο Πούτιν όντως είχε απομονωθεί από τον λαό του, ο μόνος τρόπος για να τον προσεγγίσει πραγματικά θα ήταν να μιλήσει μαζί του αυτοπροσώπως. Ο Τραμπ θα μπορούσε απλώς να του τηλεφωνήσει, αυτό ήταν ό,τι χρειαζόταν.

– Ο Μπόρτνικοφ είναι πράγματι επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών FSB. Αλλά η FSB είναι επιφορτισμένη με την εσωτερική ασφάλεια και την αντικατασκοπεία. Δεν έχει καμία σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Δεν είναι ο κατάλληλος εταίρος για να μιλήσει η CIA.

– Επιπλέον, ο Σεργκέι Ναρίσκιν, επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας εξωτερικών πληροφοριών SVR, επιβεβαίωσε τη συνάντηση με τον Ράτκλιφ:

Σύμφωνα με τον Ναρίσκιν, τέτοιες διαπραγματεύσεις με τους επικεφαλής των ειδικών υπηρεσιών αποτελούν μέρος της εργασίας και διεξάγονται σχεδόν εβδομαδιαίως.

«Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε, δεν υπάρχει τίποτα το ασυνήθιστο σε αυτό», διαβεβαίωσε ο Ναρίσκιν. «Στην πρακτική των ειδικών υπηρεσιών, οι συναντήσεις διευθυντών, οι προσωπικές συναντήσεις ή οι διαδικτυακές συναντήσεις αποτελούν μέρος της εργασίας μας. Έτσι, η συνάντηση με τον Τζον Ράτκλιφ είναι μια μορφή εργασίας».

Ταυτόχρονα, ο Ναρίσκιν αρνήθηκε να αποκαλύψει ποια θέματα συζητήθηκαν, εξηγώντας ότι εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των υπηρεσιών πληροφοριών.

Το ρεπορτάζ των NY Times είναι προφανώς ανοησίες, με μοναδικό σκοπό να σπείρει αμφιβολίες και σύγχυση.

Ένα δημοσίευμα της Washington Post σχετικά με ένα υποτιθέμενο κίνητρο για το ταξίδι είναι επίσης συγκεχυμένο:

Ο Πούτιν βλέπει τις ΗΠΑ αποδυναμωμένες από τον πόλεμο στο Ιράν, λένε οι εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών ( αρχειοθετημένες ) – Washington Post , 27 Αυγούστου 2026

Το μυστηριώδες ταξίδι του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα αυτή την εβδομάδα προηγήθηκε νέων αμερικανικών πληροφοριών που έδειχναν ότι το Κρεμλίνο θεωρεί τις Ηνωμένες Πολιτείες αποδυναμωμένες από τον πόλεμο στο Ιράν , προσφέροντας στη Ρωσία την ευκαιρία να κλιμακώσει τη δράση της εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων και συμμάχων στην Ευρώπη, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν το θέμα.

Οι λεπτομέρειες των συνομιλιών του Ράτκλιφ με τον Ρώσο ομόλογό του παραμένουν μυστικές, αλλά ένα από τα άτομα δήλωσε στην Washington Post ότι ο επικεφαλής της CIA προειδοποίησε τη Μόσχα να μην κλιμακώσει τον πόλεμό της εναντίον της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια κίνηση θα γυρίσει μπούμερανγκ.
...
Οι απόρρητες πληροφορίες που υποδηλώνουν ότι ο Πούτιν βλέπει τις ΗΠΑ ως αποδυναμωμένες από τον εξάμηνο πόλεμο στο Ιράν έρχονται μετά από αναφορές για μειωμένη ετοιμότητα στρατευμάτων και ελλείψεις πυρομαχικών ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης εκστρατείας κατά της Τεχεράνης.

Έχω επίσης πληροφορίες, οι οποίες δεν είναι απόρρητες, ότι όλοι σε αυτόν τον κόσμο, αν εξαιρέσουμε μερικούς αξιωματούχους του Λευκού Οίκου και αρθρογράφους της WaPo , πιστεύουν ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν έχει αποδυναμώσει τις ΗΠΑ.

Αυτό το γεγονός, ωστόσο, έχει ελάχιστες έως καθόλου άμεσες συνέπειες για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το Politico παρέχει έναν συνδυασμό για τους λόγους του ταξιδιού:

Ο επικεφαλής της CIA χρησιμοποίησε την επίσκεψη στη Μόσχα για να προειδοποιήσει τη Ρωσία για επιθέσεις εναντίον συμμάχων του ΝΑΤΟ, βοηθώντας το ΙράνPolitico, 26 Αυγούστου 2026

Ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, προειδοποίησε αυτή την εβδομάδα Ρώσους αξιωματούχους στη Μόσχα να μην κλιμακώσουν τη σύγκρουση με τους συμμάχους της Αμερικής στο ΝΑΤΟ , ιδίως την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, σε απάντηση στην αδιέξοδη εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν το θέμα.

Ο αρχηγός των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών χρησιμοποίησε επίσης το σπάνιο, απροειδοποίητο ταξίδι στη ρωσική πρωτεύουσα την Τρίτη για να πιέσει τη Ρωσία να μειώσει τη στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη προς το Ιράν , σύμφωνα με ένα από αυτά τα δύο άτομα και έναν Βρετανό αξιωματούχο που γνωρίζει το ταξίδι.

Αυτή η αναφορά, όπως και η παραπάνω των NY Times , υποθέτει ότι η Ρωσία χάνει ή βρίσκεται σε αδιέξοδο στην Ουκρανία. Αυτό, όπως αναφέρουν τα νέα από το Κίεβο , είναι καθαρή ανοησία.

Επιπλέον, η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να κλιμακώσει τις συγκρούσεις με τις χώρες της Βαλτικής ή οποιαδήποτε άλλη χώρα του ΝΑΤΟ. Οποιαδήποτε αντικειμενική άποψη θα δείξει ότι η πλευρά του ΝΑΤΟ είναι αυτή που κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να κλιμακώσει την κατάσταση.

Όσο για το Ιράν, η Μόσχα δεν θέλει οι ΗΠΑ να κερδίσουν αυτή τη σύγκρουση. Όπως και η Κίνα, στέκεται στο πλευρό του Ιράν. Μπορεί όμως να έχει κάποιο συμφέρον να παρατείνει τη σύγκρουση στον Κόλπο, έστω και μόνο για να κρατήσει τις ΗΠΑ μακριά από τις δικές της πλάτες.

Μια ενδιαφέρουσα θεωρία συνωμοσίας σχετικά με την επίσκεψη στον Ράτκλιφ παρέχεται από μια καταχώρηση ιστολογίου στην ιστοσελίδα του Conservative Treehouse :

Το Άλλο Μισό της Ιστορίας – Η Επίσκεψη του Διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη ΜόσχαConseative Treehouse / Sundance, 26 Αυγούστου 2026

Δυτικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, ταξίδεψε στη Μόσχα της Ρωσίας για να προειδοποιήσει τον Ρώσο ομόλογό του, Σεργκέι Ναρίσκιν, επικεφαλής της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών (SVR) της Ρωσίας, σχετικά με την αντεπίθεση κατά των χωρών της Βαλτικής. Ωστόσο, αυτή είναι μόνο η μισή ιστορία.

Ο Διευθυντής Ράτκλιφ δεν έλεγε απλώς στον Ναρίσκιν να μην αντεπιτεθεί. έλεγε στον Ναρίσκιν ότι οι προκλήσεις του ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ εναντίον του ρωσικού θύλακα του Καλίνινγκραντ (μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας) δεν είχαν «πλήρως» εγκριθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
...
Προφανώς, το ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ προσπαθεί ολοένα και περισσότερο να προκαλέσει εκτεταμένη σύγκρουση με τη Ρωσία, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ και ο Διευθυντής της CIA Τζον Ράτκλιφ προσπαθούν να μετριάσουν τα προβλήματα που δημιουργούνται.

Αυτή είναι μια παράλογη θεωρία, χωρίς στοιχεία, αλλά είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα.

Αν όμως αληθεύει, αυτό θα σήμαινε ότι οι ΗΠΑ δεν θα είχαν αντίρρηση να χτυπήσει η Ρωσία τους Ευρωπαίους του ΝΑΤΟ χωρίς η ίδια να ανταποδώσει το χτύπημα. Αμφιβάλλω αν θα ήταν μια βιώσιμη θέση.

Η δική μου εικασία είναι ότι το ταξίδι του Ράτκλιφ αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά την κατάσταση στο Ιράν.

Οι ΗΠΑ πιθανότατα ζήτησαν από τη Ρωσία να μην υποστηρίξει το Ιράν, προσφέροντας παράλληλα κάποιες κενές αξίες για την Ουκρανία. Καθώς η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει αποδείξει ότι δεν είναι ικανή να καταλήξει σε συμφωνίες, οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία είναι πιθανό να οδηγήσει σε ρωσική απόρριψη.


πηγή: moonofalabama


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από BPartisans

Η Ουκρανία μπορεί να έχει μόλις εφεύρει ένα νέο στρατιωτικό δόγμα: τον πόλεμο με αναβολή πληρωμών. Αντί να κερδίζουν έδαφος, κερδίζουν προθεσμίες. Και όταν φτάνει η προθεσμία, τηλεφωνούν στις Βρυξέλλες.

Το δημόσιο χρέος της Ουκρανίας φέρεται να έχει ξεπεράσει το 105% του ΑΕΠ, φτάνοντας τα 212,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Αλλά να είστε σίγουροι: στην ευρωατλαντική ορολογία, αυτό πιθανότατα δεν θεωρείται χρέος. Είναι ένας «στρατηγικός μηχανισμός οικονομικής ανθεκτικότητας». Με ποσοστό 150%, πιθανότατα θα αναφερόταν ως «ενισχυμένη δημοσιονομική κυριαρχία».

Η πιο διασκεδαστική πτυχή βρίσκεται αλλού: το Κίεβο έχει ήδη δαπανήσει μέρος των χρημάτων που προορίζονταν για το δεύτερο εξάμηνο του έτους κατά το πρώτο εξάμηνο. Τώρα, χρειάζονται επιπλέον 8 έως 10 δισεκατομμύρια για να προετοιμαστεί για τον Ιανουάριο του 2027, συν σχεδόν 20 δισεκατομμύρια για τελικές πληρωμές, αποζημιώσεις και άλλα έξοδα.

Είναι Αύγουστος και το 2027 έχει ήδη υπερβεί τα όρια.

Μια επαναστατική λύση: να ζητηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση να αποδεσμεύσει νωρίτερα τα κονδύλια του επόμενου έτους. Στη συνέχεια, μόλις αυτά δαπανηθούν, μπορούμε να ζητήσουμε τα κονδύλια του 2028 για να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό του 2027. Με αυτόν τον ρυθμό, οι Βρυξέλλες σύντομα θα χρηματοδοτούν το 2032 πριν καν ολοκληρώσουν τον προϋπολογισμό του 2026.

Είναι η αέναη κίνηση που εφαρμόζεται στα δημόσια οικονομικά: δανεισμός αύριο για να αποπληρωθεί σήμερα ό,τι είχε ήδη χρηματοδοτηθεί χθες.

Εν τω μεταξύ, η ουκρανική οικονομία βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη. Οι ενεργειακές υποδομές έχουν παραλύσει, η βιομηχανική ικανότητα έχει μειωθεί, οι εξαγωγές έχουν διαταραχθεί και οι στρατιωτικές δαπάνες είναι τεράστιες: το κράτος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυτική βοήθεια.

Αλλά πάνω απ' όλα, μην ξεστομίσετε τη λέξη «εξάρτηση». Η Ουκρανία είναι κυρίαρχη. Τόσο κυρίαρχη, μάλιστα, που πρέπει να ζητήσει από τους εταίρους της τα χρήματα που χρειάζεται για να πληρώσει τους στρατιώτες της, να αγοράσει τα όπλα της και να προετοιμάσει τον επόμενο προϋπολογισμό της.

Αυτός είναι πιθανώς ο σύγχρονος ορισμός της ανεξαρτησίας: το να είσαι ελεύθερος να επιλέξεις από ποιον πιστωτή θα ζητήσεις την επόμενη επιταγή.

Και η Ευρώπη; Πληρώνει. Με αυτόν τον ιδιαίτερο ενθουσιασμό του τραπεζίτη που σταδιακά ανακαλύπτει ότι ο πελάτης του πιθανότατα δεν θα αποπληρώσει ποτέ, αλλά στον οποίο συνεχίζει να δανείζει επειδή η διακοπή τώρα θα τον αναγκάσει να κοιτάξει τον ισολογισμό.

Επειδή το πρόβλημα δεν είναι πλέον μόνο το πόσο θα κοστίσει ο πόλεμος. Θα πρέπει να ξεκινήσουμε αναρωτώμενοι ποιος μπορεί ακόμα να αντέξει οικονομικά τη συνέχισή του.

Οι δυτικές κυβερνήσεις λένε συνέχεια: «για όσο χρειαστεί».

Μια λαμπρή φόρμουλα. Αποφεύγει προσεκτικά τα τρία χυδαία ερωτήματα: πόσο, μέχρι πότε και με ποια χρήματα.

Το Κίεβο, επομένως, αγοράζει χρόνο με το χρέος. Οι Βρυξέλλες αγοράζουν αισιοδοξία με δημόσιο χρήμα. Και όλοι προσεύχονται η πραγματικότητα να επιτρέψει μερικές ακόμη μηνιαίες πληρωμές.

Η αντίστροφη μέτρηση στην Ουκρανία δεν είναι πλέον απλώς στρατιωτική.

Είναι τραπεζική.

Και ίσως η πιο βάναυση ήττα δεν θα προέλθει από μια σημαντική ανακάλυψη στο μέτωπο, αλλά από μια οθόνη που θα εμφανίζει ψυχρά:

ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ — ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟ.

Πηγή: BrainlessChanelx μέσω Pravda στα γαλλικά



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Αλ-Μανάρ

Σύμφωνα με το NBC News , επικαλούμενο τέσσερις πηγές, οι ιρανικές επιθέσεις έχουν προκαλέσει ζημιές σε αμερικανικές εγκαταστάσεις πληροφοριών και εξοπλισμό επιτήρησης στην περιοχή. Οι πηγές αναφέρουν ότι η έκταση της ζημιάς υπερβαίνει οποιαδήποτε καταστροφή έχουν υποστεί προηγουμένως οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η επισκευή των κατεστραμμένων εγκαταστάσεων και εξοπλισμού θα κοστίσει δισεκατομμύρια δολάρια, αν και δεν έχει δοθεί ακριβής εκτίμηση των ζημιών.

Το κανάλι προσθέτει ότι αυτές οι ιρανικές επιθέσεις ώθησαν το Κογκρέσο των ΗΠΑ να αναζητήσει χρηματοδότηση για την αποκατάσταση των στοχευμένων εγκαταστάσεων.

Το NBC News αναφέρει επίσης ότι αυτές οι επιθέσεις οδήγησαν Αμερικανούς αξιωματούχους να επανεξετάσουν την κατανομή του προσωπικού και των πόρων πληροφοριών σε μια περιοχή που αντιμετωπίζει την απειλή του ιρανικού οπλοστασίου.

Σύμφωνα με τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, αυτές οι επιθέσεις έχουν εγείρει ερωτήματα μεταξύ στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων και πρώην Αμερικανών αξιωματούχων σχετικά με το γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένες να υπερασπιστούν τις κυβερνητικές τους εγκαταστάσεις στην περιοχή.

Το NBC News επισημαίνει ότι η ιρανική αεροπορική επίθεση δεν περιορίστηκε σε στρατιωτικές βάσεις, αλλά έπληξε και αμερικανικές εγκαταστάσεις και εξοπλισμό πληροφοριών στην περιοχή.

Το κανάλι διευκρινίζει ότι μέρος του εν λόγω εξοπλισμού χρησιμοποιείται από κοινού από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και τις υπηρεσίες πληροφοριών.

Προσθέτει ότι, από την ίδρυση της CIA το 1947, η υπηρεσία δεν έχει βιώσει ποτέ, σύμφωνα με αυτές τις πηγές, επιθέσεις τέτοιου μεγέθους και έκτασης εναντίον των εγκαταστάσεων και του εξοπλισμού της όπως κατά τη διάρκεια του τρέχοντος πολέμου.

Προηγουμένως, ο εκπρόσωπος του Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, ταξίαρχος Χοσεΐν Μοχεμπί, είχε επιβεβαιώσει ότι η παραγωγή έξυπνων πυραύλων συνεχίζεται χωρίς διακοπή, σε αντίθεση με τις κοινές ιδέες και τους υπολογισμούς του εχθρού.

Ο στρατηγός Μοχέμπι εξήγησε ότι η πραγματικότητα της ιρανικής αντίδρασης και η στρατιωτική ανάπτυξη επί τόπου ματαίωσαν αρκετούς στόχους που είχαν ανακοινωθεί από τον εχθρό, με πρώτο και κύριο την προσπάθεια για ένα «εντυπωσιακό άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ» .

Αυτό συμβαίνει καθώς το Ιράν συνεχίζει να αντιμετωπίζει την επιθετικότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ και έναν θαλάσσιο αποκλεισμό που έχει επιβληθεί στα λιμάνια και τις ακτές του, ενώ παράλληλα αντιστέκεται σε δεκαετίες πιέσεων και οικονομικών κυρώσεων μέσω των οποίων η Ουάσινγκτον δεν έχει επιτύχει τους δηλωμένους στόχους της.

Πηγή: Αλ-Μανάρ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η υπόθεση Cosmic Hitchhikers εξετάζει το ενδεχόμενο εξωγήινοι πολιτισμοί να χρησιμοποιούν περιπλανώμενους πλανήτες για να μετακινούν πληθυσμούς και πόρους από το ένα άστρο στο άλλο. 

Τι θα γινόταν αν ένα διαστημόπλοιο δεν χρειαζόταν να κατασκευαστεί ποτέ; Αν, αντί να φτιάξει ένας προηγμένος πολιτισμός ένα τεράστιο σκάφος για να μεταφέρει ανθρώπους και προμήθειες επί εκατοντάδες χρόνια, μπορούσε να χρησιμοποιήσει έναν ολόκληρο πλανήτη ως «όχημα»;

Αυτό ακριβώς εξετάζει μια ιδιαίτερα τολμηρή επιστημονική υπόθεση της ερευνήτριας Irina K. Romanovskaya, η οποία δημοσιεύτηκε στο International Journal of Astrobiology. Η ιδέα ονομάζεται «Cosmic Hitchhikers» και βασίζεται σε ένα πραγματικό αστρονομικό φαινόμενο: τους περιπλανώμενους πλανήτες που κινούνται στο διάστημα χωρίς να βρίσκονται σε τροχιά γύρω από κάποιο άστρο.

Ένας ολόκληρος πλανήτης θα μπορούσε να γίνει το «διαστημόπλοιο»

Οι λεγόμενοι rogue planets ή ελεύθεροι πλανήτες δεν αποτελούν απλώς θεωρητική κατασκευή. Οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει τέτοια πλανητικά αντικείμενα, τα οποία δεν είναι βαρυτικά δεμένα με κάποιο άστρο. Ορισμένα μπορεί να έχουν εκτοξευθεί από τα αρχικά πλανητικά τους συστήματα έπειτα από βαρυτικές αλληλεπιδράσεις.

Η Romanovskaya εξετάζει ένα ακραίο σενάριο: ένας τεχνολογικά εξαιρετικά προηγμένος πολιτισμός θα μπορούσε να εγκατασταθεί σε έναν τέτοιο πλανήτη και να τον χρησιμοποιήσει ως φυσική πλατφόρμα για ένα ταξίδι ανάμεσα στα άστρα.

Η διαφορά σε σχέση με ένα γιγαντιαίο διαστημόπλοιο είναι τεράστια. Δεν χρειάζεται να κατασκευαστούν από την αρχή τεράστιες δεξαμενές νερού, εγκαταστάσεις παραγωγής, τεχνητές επιφάνειες και συστήματα για τη δημιουργία βαρύτητας. Ο πλανήτης τα διαθέτει ήδη σε ασύγκριτα μεγαλύτερη κλίμακα.

Η βαρύτητα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα. Σε ένα συμβατικό διαστημόπλοιο που θα μετέφερε ανθρώπους για πολλές γενιές, θα έπρεπε να δημιουργηθεί τεχνητή βαρύτητα, πιθανότατα μέσω περιστροφής ενός τεράστιου σκάφους. Σε έναν πλανήτη, η ίδια η μάζα του δημιουργεί φυσική βαρύτητα.

Και αν ο πλανήτης έχει νερό κάτω από τον πάγο;


Το ακόμη πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ένας πλανήτης που περιπλανιέται μόνος του στο διαστρικό κενό δεν είναι υποχρεωτικό να είναι εντελώς παγωμένος και νεκρός. Υπό συγκεκριμένες συνθήκες, η εσωτερική θερμότητα ενός πλανήτη και η θερμότητα που παράγεται από τη ραδιενεργό διάσπαση μπορούν να διατηρήσουν νερό σε υγρή μορφή κάτω από ένα παχύ στρώμα πάγου.

Αυτό σημαίνει ότι ένας κατάλληλος rogue planet θα μπορούσε θεωρητικά να διαθέτει υπόγειους ωκεανούς, οι οποίοι θα αποτελούσαν σημαντικό απόθεμα νερού για έναν πολιτισμό που θα ζούσε πάνω του.

Το νερό θα είχε ακόμη μία πολύτιμη χρήση: θα μπορούσε να λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στην κοσμική ακτινοβολία. Ένα διαστημόπλοιο θα έπρεπε να μεταφέρει τεράστιες ποσότητες υλικού για να προστατεύσει τους επιβάτες του, ενώ ένας πλανήτης διαθέτει ήδη βράχο, πάγο και τεράστιες μάζες υλικών.


Το ερώτημα, βέβαια, είναι πώς θα μπορούσε ένας πολιτισμός να κατευθύνει έναν ολόκληρο πλανήτη.

Η υπόθεση εξετάζει διαφορετικά σενάρια. Το απλούστερο θα ήταν ένας πολιτισμός να περιμένει μέχρι ένας κατάλληλος περιπλανώμενος πλανήτης να περάσει αρκετά κοντά από το μητρικό του σύστημα και στη συνέχεια να μεταφέρει ανθρώπους, μηχανήματα και υποδομές πάνω του.

Ένα πολύ πιο ακραίο σενάριο θα ήταν να προσπαθήσει να αλλάξει σταδιακά την τροχιά ενός rogue planet ώστε να τον οδηγήσει προς ένα συγκεκριμένο άστρο. Αυτό θα απαιτούσε τεχνολογία αστρονομικής κλίμακας και χρονικά διαστήματα εκατοντάδων ή ακόμη και χιλιάδων ετών. Δεν μιλάμε επομένως για κάτι που θα μπορούσε να κάνει η ανθρωπότητα σήμερα.

Υπάρχει ακόμη ένα πιο παράξενο ενδεχόμενο: ένας πολιτισμός θα μπορούσε να πάρει έναν μεγάλο πλανητικό ή νάνο πλανήτη από τις εξωτερικές περιοχές του δικού του συστήματος και να τον εκτοξεύσει σκόπιμα στο διαστρικό κενό. Οι κάτοικοί του θα ταξίδευαν μαζί του, γενιά με τη γενιά. Κάποιοι θα γεννιούνταν πάνω στον πλανήτη, θα ζούσαν εκεί ολόκληρη τη ζωή τους και θα πέθαιναν χωρίς ποτέ να δουν τον προορισμό. Οι επόμενες γενιές θα συνέχιζαν το ταξίδι.

Ο πλανήτης δεν θα ήταν απαραίτητα γρήγορος. Στην πραγματικότητα, η υπόθεση δεν υποστηρίζει ότι ένας τέτοιος τρόπος μετακίνησης θα έκανε τα διαστρικά ταξίδια ταχύτερα. Το μεγάλο πλεονέκτημα θα ήταν άλλο: η δυνατότητα μεταφοράς τεράστιων πληθυσμών και πόρων για εξαιρετικά μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Ένας τέτοιος πολιτισμός θα μπορούσε επίσης, σύμφωνα με το σενάριο, να στέλνει αποικίες σε άστρα που θα συναντούσε κατά τη διαδρομή, ενώ ένα μέρος του πληθυσμού θα συνέχιζε πάνω στον περιπλανώμενο πλανήτη. Έτσι, ένας «μητρικός» πολιτισμός θα μπορούσε θεωρητικά να δημιουργεί διαδοχικούς νέους πολιτισμούς σε διαφορετικά πλανητικά συστήματα.

Η ιδέα παραμένει καθαρά υποθετική. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι κάποιος εξωγήινος πολιτισμός έχει χρησιμοποιήσει έναν πλανήτη ως διαστημόπλοιο και ούτε υπάρχει σήμερα η τεχνολογία για να γίνει κάτι αντίστοιχο από τον άνθρωπο.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται στο ότι το βασικό υλικό της θεωρίας είναι πραγματικό: οι περιπλανώμενοι πλανήτες υπάρχουν.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου