Articles by "Εθνικά θέματα"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη * "Θεωρία του Πολέμου" 
(Εκδόσεις Θεμέλιο 1997).

Στη συγκαιρινή μας Τουρκία δεν υπάρχει η παραμικρή ή σοβαρή ένδειξη ότι τμήματα του λαού αποδοκιμάζουν με οποιονδήποτε τρόπο την εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων του, και ιδιαίτερα στο Αιγαίο και την Κύπρο, όλες οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο.
Δεν του είναι γνωστή καμία ομαδική διαμαρτυρία για την εκδίωξη του ελληνικού στοιχείου από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο, ούτε για τον εποικισμό της βορείου Κύπρου. Αυτό διόλου δεν σημαίνει ότι κάθε Τούρκος μισεί κάθε Έλληνα, το ίδιο όπως και διόλου δεν μισεί προσωπικά κάθε Έλληνας τον κάθε Σκοπιανό όταν του αρνείται να ονομάζει το κράτος του «Μακεδονία».

Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, για αυτό και υποπίπτουν σε μια σοβαρή οφθαλμαπάτη όσοι μετά από μία εγκάρδια προσωπική επαφή ή μετά από μία κοινή μπουζουκοκατάνυξη με Τούρκους βγάζουν εσπευσμένα πολιτικά συμπεράσματα – χωρίς βέβαια να έχουν ποτέ αποσπάσει από τους συνομιλητές, συμπότες ή συμπαίκτες τους μία δεσμευτική δήλωση υπέρ μιας συγκεκριμένης ελληνικής και εναντίον μιας συγκεκριμένης τουρκικής θέσεως.

Η αρχή ότι «οι λαοί δεν έχουν να μοιράσουν τίποτε μεταξύ τους» αποτελεί εφεύρεση όχι των λαών, αλλά των διανοούμενων, γι’ αυτό άλλωστε δεν αποσύρεται ποτέ, όσο κι αν την διαψεύδει η εμπειρία. Αντίθετα, η εμπειρία μεθερμηνεύεται κατάλληλα, έτσι ώστε να παραμένει αλώβητη η αρχή.
Η τιθάσευση της Τουρκίας μέσω της εντάξεως της στην «Ευρώπη» συνδέεται στενά με τις ελπίδες και τα σφάλματα της ελληνικής πολιτικής. Το πόσο φρούδες είναι οι ελπίδες το ομολογεί συνεχώς και άθελα της η ίδια η ελληνική πλευρά, όταν από τη μία μεριά ισχυρίζεται ότι η αποδοχή των «ευρωπαϊκών αξιών» θα κάνει την Τουρκία «πολιτισμένο» και φιλειρηνικό κράτος, ενώ συνάμα από την άλλη είναι υποχρεωμένη να διαπιστώνει στην πράξη ότι οι Ευρωπαίοι φορείς των «αξιών» τις μεταχειρίζονται πολύ επιλεκτικά και τις προσπερνούν με άνεση όποτε το κρίνουν συμφέρον, άρα η αποδοχή των «ευρωπαϊκών αξιών» δεν φαίνεται να βελτιώνει καθ’ εαυτήν τα ήθη.
Τα σφάλματα, πάλι, προκύπτουν από μιαν κακή εκτίμηση της σημασίας της «Ευρώπης» για την ανερχόμενη Τουρκία. Επειδή η Ελλάδα, αδυνατώντας να σταθεί μοναχή στα πόδια της, περιμένει τα πλείστα ή τα πάντα από τους άλλους, τείνει εύλογα να προβάλλει τη δική της κατάσταση και διάθεση στην κατάσταση και διάθεση άλλων, νομίζοντας π.χ. ότι η «Ευρώπη» έχει για την Τουρκία την ίδια απόλυτη σημασία όσο για την Ελλάδα. Για την Ευρασιατική Τουρκία η Ευρώπη είναι μόνον ένα πεδίο δραστηριοτήτων ανάμεσα σε άλλα, ενώ για την Ελλάδα αποτελεί το μοναδικό, γιατί στα Βαλκάνια δεν μπορεί να παίξει ηγεμονικό ρόλο και αυτός βέβαια δεν επιτυγχάνεται επειδή δέκα μικρομεσαίοι κάνουν κέρδη στη Ρουμανία.
Η Τουρκία θα προσπαθήσει να προσαρμόσει την Ε.Ε στις επιδιώξεις της, να κερδίσει τη μάζα.

Στο μελλοντικό πολυετές παζάρι – διελκυστίδα μεταξύ Ε.Ε – Τουρκίας, η Ευρώπη δεν θα μπορεί να ικανοποιεί τις απαιτήσεις της Τουρκίας
Κατά πάσαν πιθανότητα τα σπασμένα του παζαριού θα τα πληρώσει η Ελλάδα. Γιατί τα ισχυρότερα μέλη της ΕΕ θα επιδιώκουν να κατευνάζουν την Τουρκία με ελληνικά έξοδα (Αιγαίο, Κύπρο, κλπ).
Αν αυτό πράγματι συμβεί τότε θα δούμε μια ακόμη από τις τραγικές εκείνες ειρωνείες, τις οποίες τόσο συνηθίζει η Ιστορία. Ενώ δηλαδή η Ελλάδα προσανατολίσθηκε ψυχή τε και σώματι στην «Ευρώπη» για να διασφαλισθεί από τον τουρκικό κίνδυνο, ακριβώς ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της θα μεταβληθεί σε όργανο de facto μετατροπής της σε δορυφόρο της Τουρκίας.
Η τουρκική επιρροή θα ασκείται στην Ελλάδα «μετριασμένη» μέσω ευρωπαϊκών και αμερικανικών αγωγών και τότε η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να θεωρεί τις «παραχωρήσεις» και την ενδοτική πολιτική ως αυτονόητο καθήκον του «εξευρωπαϊσμού» της (ποιος ασχολείται άλλωστε με ξεπερασμένους εθνικιστικούς απαβισμούς;).

Η λύση βέβαια για την εθνική βιωσιμότητα σε παραγωγική βάση αποτελεί προϋπόθεση για την άσκηση σοβαρής εξωτερικής πολιτικής. Οι εθνικοί πόροι πρέπει να αντιμετωπίζονται με γεωπολιτικά και στρατηγικά κριτήρια. Το 1% του εθνικού εισοδήματος που προέρχεται από τον τουρισμό δεν είναι το ίδιο με το 1% που δίνει μια σύγχρονη εξοπλιστική βιομηχανία.
Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, ενώ η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική.

Η πορεία δορυφοροποιήσεως της Ελλάδος προς της Τουρκία μέσω του «ευρωπαϊκού» δρόμου της Τουρκίας είναι το εύγλωττο επιφαινόμενο μιας βαθύτερης ιστορικής κοπώσεως, μιας προϊούσας, ηδονικής μάλιστα παραλύσεως. Η πορεία των πραγμάτων είναι αντικειμενικά τρομακτική και ψυχολογικά αφόρητη: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση.
Δυστυχώς οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν προβλήματα τέτοιας εκτάσεως και τέτοιου βάθους.





* Ο Παναγιώτης Κονδύλης (Panagiotis ή Panajotis Kondylis), γεννήθηκε στην Αρχαία Ολυμπία το 1943 και πέθανε αιφνιδίως στην Αθήνα το 1998. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και φιλοσοφία, νεότερη ιστορία και πολιτικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια Φρανκφούρτης και Χαϊλδεμβέργης. Στη Χαϊλδεμβέργη αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας. Για το έργο του βραβεύτηκε με το μετάλλιο Γκαίτε και το βραβείο Χούμπολτ. Ήταν εταίρος του Ιδρύματος Ανωτάτων Σπουδών του Βερολίνου. Διηύθυνε τη "Φιλοσοφική και Πολιτική Βιβλιοθήκη" των εκδόσεων "Γνώση" και τη σειρά "Ο Νεώτερος Ευρωπαϊκός Πολιτισμός" των εκδόσεων "Νεφέλη". Βιβλία του στην ελληνική γλώσσα: "Η κριτική της μεταφυσικής στη νεότερη σκέψη" 1983, "Ο Μαρξ και η αρχαία Ελλάδα" 1984, "Ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός" Ι-ΙΙ 1987, "Ο νεοελληνικός διαφωτισμός" 1988, "Ισχύς και απόφαση" 1991, "Η παρακμή του αστικού πολιτισμού" 1991, "Πλανητική πολιτική μετά το ψυχρό πόλεμο 1992, "Η ηδονή, η ισχύς, η ουτοπία" 1992 κ.ά. Επιπλέον έχει γράψει πολλά βιβλία στη γερμανική γλώσσα. Βιβλία του στα γερμανικά: "Die Entstehung der Dialektik" (1979), "Die Aufklaerung" (1981, β΄ έκδ. 1986), "Macht und Entscheidung" (1984), "Konservativismus" (1986), "Marx und die griechische Antike" (1987), "Theorie des Krieges" (1988), "Die neuzeitliche Metaphysikkritik" (1990), "Der Niedergang der buergerlichen Denk- und Lebensform" (1991), "Planetarische Politik nach dem Kalten Krieg" (1992), "Montesquieu und der Geist der Gesetze" (1996), "Das Politische und der Mensch. Grundzuge der Sozialontologie" (1999), "Das Politische in 20. Jahrhundert" (2001).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε την αρχική τοποθέτηση του Μίκη Θεοδωράκη για το φλέγον ζήτημα των (ανύπαρκτων) ελληνοτουρκικών σχέσεων σε συνδυασμό με ενδεχόμενη απειλή υφαρπαγής των κοιτασμάτων των υδρογονανθράκων της Κυπριακής ΑΟΖ από τις επικυρίαρχες δυνάμεις ( ΕΕ & ΗΠΑ) και την προτροπή του για συμβιβασμό και εξέταση τρόπου συνεκμετάλευσης με την Τουρκοκυπριακή μειονότητα.
Στην δήλωση αυτή  (που πιθανότατα εκφράζει και άλλους, όπως πρόσφατα έχουμε διαπιστώσει από ποικίλους πρόσφατους σχολιασμούς) υπήρξε άμεση απάντηση - όχι από πολιτικούς άνδρες σε Ελλάδα και Κύπρο αλλά από τον Κύπριο στην καταγωγή γνωστό δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου που τον ψέγει για την τοποθέτησή του και τον προκαλεί να πει ανοιχτά αν προτείνει την 50 - 50 συνεκμετάλλευση.
Ακολουθεί ανταπάντηση Θεοδωράκη που ουσιαστικά ξεκαθαρίζει πως "Το μερίδιο των δύο πλευρών πρέπει να είναι ανάλογο με τον πληθυσμό κάθε πλευράς".
Παραθέτουμε και τις τρεις τοποθετήσεις και αναρωτιόμαστε τί πραγματικά συνέπειες μπορεί να έχουν ανοιχτά δημόσιες παρόμοιες αντιπαραθέσεις και αντικειμενικά (χωρίς να θεωρούμε πως κρύβουν προθέσεις) ποιούς σκοπούς εξυπηρετούν.

Η αρχική δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη
Αν και λόγω της ηλικίας μου έχω απομακρυνθεί από τα κοινά, η προχθεσινή συνέντευξη του Τουρκοκύπριου Προέδρου, κ. Ακιντζί, στα «ΝΕΑ» με αναγκάζει να «στρατευτώ» και να μιλήσω ξανά. Στα 1986 πήρα την πρωτοβουλία μαζί με άλλους φίλους στην Ελλάδα και στην Τουρκία και δημιουργήσαμε στην Κωνσταντινούπολη την πρώτη Επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας, που αμέσως βρήκε μεγάλη απήχηση στους λαούς των δύο χωρών.
Όταν γύρισα στην Αθήνα, μετά την ίδρυση της Επιτροπής, το ΠΑΣΟΚ με υποδέχθηκε ως προδότη, μετά από λίγο όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου με κάλεσε στο Καστρί για να μου πει «έχεις δίκιο, εσύ είδες, εγώ δεν είδα, γι’ αυτό έχω καλέσει τους δημοσιογράφους που μας περιμένουν, γιατί θέλω να γίνει γνωστή η παραδοχή μου αυτή». Αμέσως μετά τη συνάντηση με τους δημοσιογράφους, κάλεσε στο Καστρί ολόκληρη την Ελληνική Επιτροπή για να μας παρακαλέσει να μεταφέρουμε στην Τουρκία ένα δικό του μήνυμα φιλίας.
Πήγαμε, λοιπόν, στην Κωνσταντινούπολη για να μεταφέρουμε το μήνυμα του Α. Παπανδρέου. Όλη την ώρα που διάβαζα το μήνυμα αυτό μπροστά στην κάμερα του μοναδικού τότε κρατικού τηλεοπτικού σταθμού της Τουρκίας, ο σταθμός έδειχνε για πρώτη φορά τη φωτογραφία του Έλληνα πρωθυπουργού. Την επομένη στην Άγκυρα είχαμε συναντήσεις με όλους τους αρχηγούς των κομμάτων και φυσικά με τον τότε πρωθυπουργό Οζάλ. Σε όλους μεταφέραμε τις απόψεις του Α. Παπανδρέου για την έναρξη μιας νέας εποχής στις σχέσεις των δύο χωρών και όλοι τις δέχθηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό. Μαζί με την Τουρκική Επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας, που είχε επί κεφαλής τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Αγκυρας, Εκρέμ Ακουργκάλ, περιοδεύσαμε σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας και παντού μας υποδέχθηκαν με τον ίδιο ενθουσιασμό.
Στην Ελλάδα είχαμε την ίδια απήχηση, κυρίως στην ελληνική επαρχία, όπου είχαν ξεκινήσει να γίνονται τοπικές επιτροπές αρχίζοντας από την Πρέβεζα και τα Γιάννενα. Αμέσως μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου, έγινε πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που μου ανέθεσε κι αυτός να μεταφέρω το δικό του μήνυμα φιλίας και συνεργασίας στον Οζάλ, που, στο μεταξύ, είχε γίνει Πρόεδρος της Τουρκίας. Μεταφέρω εδώ όσα μου είπαν οι δύο πολιτικοί ηγέτες:
– Μητσοτάκης: «Ας κάνουμε μια καινούργια αρχή, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κεμάλ Ατατούρκ».
– Οζάλ: «Είμαι πρόθυμος και ευχαριστώ τον Έλληνα πρωθυπουργό. Όσα λέγονται περί επεκτατικής μας πολιτικής είναι μύθοι. Σήμερα η αξία των λαών δεν μετριέται με την εδαφική έκταση της χώρας τους, αλλά με την κοινωνική τους ανάπτυξη. Αυτό κάνω εγώ αυτή τη στιγμή. Μείωση των στρατιωτικών μας δαπανών κατά 2%. Με τα κεφάλαια που θα εξοικονομηθούν, θα φτιάξουμε δεύτερη γέφυρα στην Ιστανμπούλ, αυτοκινητοδρόμους και στην Ανατολική Τουρκία ένα μεγάλο φράγμα, το φράγμα Ατατούρκ, που θα ανεβάσει κάθετα την εθνική μας οικονομία. Τέλος κάναμε κι αυτό...» και μου δείχνει το κινητό του τηλέφωνο, που τότε ήταν άγνωστο σε μας. Ακολούθως με ρώτησε ποιος είναι ο αριθμός τηλεφώνου του σπιτιού μου και ποια ξένη γλώσσα μιλά η γυναίκα μου. Του είπα «γαλλικά».
Και τότε εκείνος πήρε τον αριθμό από το κινητό του, είπε γαλλιστί στη γυναίκα μου, που απάντησε «είμαι ο Πρόεδρος Οζάλ, χαίρομαι πολύ που σας μιλώ, σας δίνω τον σύζυγό σας», και μου έδωσε το τηλέφωνο. Παραθέτω όλες αυτές τις λεπτομέρειες για να καταλήξω και πάλι ύστερα από πολλές δεκαετίες που μεσολάβησαν, στις σκέψεις και πρωτοβουλίες σχετικά με την Τουρκία. Θα μου πείτε ότι σήμερα είναι ο Ερντογάν κ.λπ. κ.λπ. Βεβαίως, η Τουρκία έχει αλλάξει. Όμως εκείνο που δεν πρόκειται να αλλάξει στους αιώνες των αιώνων είναι ότι η Τουρκία θα είναι στη θέση της, δηλαδή θα είναι το γειτονικό μας κράτος και θα αποτελεί πάντα στοιχειώδη ανάγκη και για τους δυο μας να συζήσουμε όσο γίνεται πιο ειρηνικά και –γιατί όχι;– φιλικά. Εξάλλου οι λαοί μας δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Φτάνει οι ηγέτες να φέρονται με υπευθυνότητα και ρεαλισμό.
Και τώρα έρχομαι στους υδρογονάνθρακες. Από το 2012 μαζί με τους συνεργάτες μου στη ΣΠΙΘΑ προβάλαμε πρώτοι εμείς τις μελέτες των Αντώνη Φώσκολου, Θεόδωρου Καρυώτη, Ηλία Κονοφάγου, Νίκου Λυγερού και άλλων για την ύπαρξη μεγάλου υποθαλάσσιου πλούτου που κρύβεται στην Ανατολική Μεσόγειο, και καλέσαμε την Κυβέρνηση να κηρύξει την ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), ώστε να διαφυλαχθούν τα κοιτάσματα που ανήκουν στην Ελλάδα και που η αξία τους υπολογίζεται σε πολλά τρισεκατομμύρια ευρώ. Και ερωτώ: Γιατί καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν τολμά να ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ; Εγώ πιστεύω ότι δεν μας το επιτρέπουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη.
Όπως έχει αναπτύξει επανειλημμένα ο καθηγητής κ. Γεώργιος Κασιμάτης, το πρώτο βήμα θα έπρεπε να είναι η κατάργηση των σχετικών παραγράφων των Μνημονίων, με βάση τις οποίες όποιο εισόδημα αποκτά η Ελλάδα πηγαίνει κατευθείαν στους δανειστές. Συμφωνώ όμως, ότι υπάρχει και η τουρκική απειλή ως εμπόδιο. Εμπόδιο που θα μπορούσε ίσως να αρθεί αν πριν κάνουμε αυτό το βήμα προσπαθούσαμε να συνεννοηθούμε με την Τουρκία. Γιατί δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια: Ότι η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ και η εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων είναι πολύπλοκη υπόθεση. Η δική μου άποψη είναι ότι η Τουρκία περιβάλλεται από τη θάλασσα και αισθάνεται ασφυξία όταν για τον άλφα ή βήτα λόγο υπάρχουν ουσιαστικά εμπόδια όπως είναι τα νησιά μας, που ακυρώνουν τη συμμετοχή της στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου, πράγμα που θα επιθυμούσε ως χώρα περιβαλλόμενη από θάλασσα. Θυμάμαι ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που ήταν υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής φιλίας, μου έλεγε ότι οι Τούρκοι αισθάνονται όπως θα αισθανόμασταν κι εμείς εάν η Σαλαμίνα και η Αίγινα ήταν τουρκικά νησιά.
Θεωρώ λοιπόν, ότι θα πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την ασφυξία της Τουρκίας και συζητώντας μαζί της να καταλήξουμε σε μια ρεαλιστική λύση, σε μια συμφωνία των δύο πλευρών που να ξεπερνά τους τύπους και να λαμβάνει υπ’ όψιν το γεγονός ότι η Τουρκία ασφυκτιά και απειλεί, με αποτέλεσμα να μένει ανεκμετάλλευτος ο υποθαλάσσιος πλούτος. Άλλωστε ο πλούτος αυτός είναι τόσο μεγάλος, ώστε αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε να μεταβάλουμε την Τουρκία από ανταγωνιστή σε συνεταίρο.
Όσο για τα ποσοστά του ενός και του άλλου, αυτά θα είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων που θα γίνουν με γνώμονα το διεθνές δίκαιο αλλά και την κοινή λογική που θα εμπνέεται τόσο από το αίσθημα δικαιοσύνης όσο και από τον ωμό ρεαλισμό. Αυτό το θεωρώ πολύ προτιμότερο για τα ελληνικά συμφέροντα από τη δημιουργία μετώπου εναντίον της Τουρκίας με κίνδυνο μια πολεμική σύρραξη που θα την πληρώσουν οι λαοί και από τις δυο όχθες του Αιγαίου.
Όσον αφορά τον Πρόεδρο κ. Αναστασιάδη, απορώ γιατί, όταν ξεκίνησε την οριοθέτηση των ζωνών της Κυπριακής ΑΟΖ, πράγμα απολύτως σωστό, δεν θεώρησε πολύ θετικό στοιχείο τη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων, που θα ήταν ένα μεγάλο βήμα προς την ουσιαστική ειρήνευση της Μεγαλονήσου. Στο κάτω-κάτω είναι κι αυτοί κάτοικοι της ίδιας χώρας και το γεγονός ότι είναι μειοψηφία κάνει ακόμα μεγαλύτερη κατά τη γνώμη μου την ευθύνη της πλειοψηφίας, όταν μάλιστα πρόκειται για την αναγκαία γαλήνη που χρειάζονται όλοι οι λαοί για να πάνε μπροστά. Η παρουσία των τουρκικών «ειδικών» πλοίων (που δείχνει τον βαθμό σύγχυσης της τουρκικής πλευράς) δεν αντιμετωπίζεται με την παρουσία των ξένων εταιρειών και του στόλου των ΗΠΑ. Όλα αυτά είναι εφήμερα, ενώ η γειτονία με την Τουρκία είναι γεγονός που δεν αλλάζει.
Οι ιαχές για τη δήθεν πλεονεκτική θέση της χώρας μας στη συγκεκριμένη συγκυρία λόγω των μετώπων κατά της Τουρκίας και της υποστήριξης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη είναι επικίνδυνοι ακροβατισμοί. Σκεφτείτε μόνο τι θα γίνει αν ο Ερντογάν ή κάποιος μεταγενέστερος Πρόεδρος της Τουρκίας συμφωνήσει να ξαναγίνει η Τουρκία βάση των Αμερικανών. Τότε, εν ριπή οφθαλμού, όλα θα έχουν αναστραφεί αφήνοντας τον λαό και τη χώρα μας στο έλεος της μοίρας του. Υπολογίζω ότι αυτή η ώρα είναι η τελευταία μας ευκαιρία εάν θέλουμε να επωφεληθούμε από τον δικό μας πλούτο που θα αναδείξει τον ταλαίπωρο λαό μας και τη χώρα μας σ’ αυτό που της αξίζει, δηλαδή σε μια χώρα αυτάρκη και ανεξάρτητη, με οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη.

Ακολούθησε ο εξής σχολιασμός των δηλώσεων Θεοδωράκη από τον δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου από την ιστοσελίδα του: 

Οι δηλώσεις του μεγάλου μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη προκαλούν πάντα αντιδράσεις. Σε αντίθεση με το μουσικό έργο του, που αποδέχονται και τιμούν οι πάντες, οι θέσεις του για τα εθνικά θέματα, και ειδικά για την επιθετικότητα της Τουρκίας, φέρνουν απέναντι τους πρώην και νυν υποστηρικτές του με τους πρώην και νυν εχθρούς του.

Είναι ένας μύλος… Οι υποστηρικτές γίνονται εχθροί και οι εχθροί υποστηρικτές. Είναι και αυτό ένα από τα φαινόμενα που χαρακτηρίζουν την πολιτική ζωή του τόπου. Για το Σκοπιανό, ο κ. Θεοδωράκης τάχθηκε ανεπιφύλακτα εναντίον της Συμφωνίας των Σκοπίων και ταυτίστηκε με το «κίνημα» που μερικοί ισχυρίστηκαν ότι άγγιξε τα όρια του εθνικισμού. Ήταν και αυτό ένα από τα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ όταν χαρακτήρισε εθνικιστές τις χιλιάδες των πολιτών που κατέβηκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι «για το ξεπούλημα της Μακεδονίας». Δεν ήταν εθνικιστές στην συντριπτική τους πλειοψηφία, και αυτό αποδείχθηκε στην πορεία. Διότι, αν οι διαμαρτυρόμενοι για τη Μακεδονία ήταν εθνικιστές, η ναζιστική Χρυσή Αυγή δεν θα καταποντιζόταν.
Ο Μίκης Θεοδωράκης ταυτίστηκε μαζί τους και με πάθος εξέφρασε την αντίθεσή του στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που πήρε τη λάθος απόφαση, διότι βασικά σκεφτόταν «εθνομηδενιστικά», να κλείσει άρον-άρον το Σκοπιανό, χωρίς να διαβουλευθεί με την αντιπολίτευση, ως όφειλε. Την εποχή του φιλοτουρκικού σχεδίου Ανάν, ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης αμφιταλαντεύθηκε στην αρχή, αλλά στη συνέχεια βγήκε δυναμικά μπροστά και βοήθησε τις δυνάμεις του «ΟΧΙ».
Καλώς έπραξε, διότι εκείνο το σχέδιο ήταν ακραία ρατσιστικό και παρέδιδε την Κύπρο στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας. Κατά καιρούς υποστήριξε θέσεις που απογοήτευσαν όλους μας. Όπως στην αρχή της εβδομάδας, όταν η εφημερίδα «Τα ΝΕΑ» δημοσίευσε ένα κείμενό του με αφορμή τη συνέντευξη του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος, ως συνήθως, είπε ένα σωρό ψέματα απευθυνόμενος σε ελληνικό ακροατήριο, επιχειρώντας, στην ουσία, να επιρρίψει τις ευθύνες της κατοχικής δύναμης στην Κύπρο και την Ελλάδα. Ο κ. Θεοδωράκης πίστεψε έναν γνωστό ψεύτη που προσφέρθηκε όλα αυτά τα χρόνια να γίνει ο διακινητής των θέσεων της ισλαμικής Τουρκίας, παριστάνοντας τον οπαδό της …ειρήνης, ενώ είναι και αυτός ένας κρυφός θιασώτης της κατοχής.
Δεν έπρεπε ο μεγάλος μας μουσικοσυνθέτης να γνωρίζει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει φροντίσει για τους Τουρκοκύπριους όταν και όποτε το φυσικό αέριο του νησιού φέρει κέρδη; Και τι ζητά για να καταλάβουμε και εμείς; Να δώσει η Κύπρος στους Τουρκοκύπριους και μέσω αυτών στην κατοχική δύναμη το 50% των κερδών; Αυτό ζητά ο κ. Θεοδωράκης; Να το πει στα ίσια και να μην παίζει με τις λέξεις.

Άλλωστε, και άλλοι από τη μεριά της Αθήνας εισηγούνται το ίδιο. Είναι μια κακή, άθλια και φιλοτουρκική πρόταση και καλά κάνουν να την αποσύρουν. Ο διάσημος μουσικοσυνθέτης μηδένισε όλα όσα έλεγε προηγουμένως για την ΑΟΖ όταν είχε παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό όλων στην Ελλάδα. Βέβαια, αν άκουγαν τον καθηγητή Θεόδωρο Καρυώτη, τον οποίο αναφέρει ο κ. Θεοδωράκης, η θέση της Ελλάδας θα ήταν διαφορετική. Πολλοί το πιστεύουμε, αλλά οι αρμόδιες ελληνικές κυβερνήσεις έδειξαν δειλία.
Ευτυχώς, ο μακαρίτης Τάσσος Παπαδόπουλος, χωρίς Ναυτικό και Αεροπορία, έδειξε γενναιότητα. Ακολούθησαν τα βήματά του και οι Πρόεδροι που τον διαδέχθηκαν: ο μακαρίτης Δημήτρης Χριστόφιας και ο Νίκος Αναστασιάδης. Τους αξίζουν συγχαρητήρια. Με όλο τον σεβασμό και την τιμή προς το μουσικό έργο του, οφείλουμε να τονίσουμε χωρίς φόβο και πάθος ότι ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης άφησε κάποιους «άγνωστους» να εκμεταλλευθούν την αγάπη του για την ειρήνη και να τον παρασύρουν στην υποστήριξη θέσεων που ανήκουν στον πιο φανατικό ισλαμοεθνικιστή, τον Ταγίπ Ερντογάν, έναν αυταρχικό ηγέτη που οδήγησε την Τουρκία σε μια δικτατορία με «δημοκρατικό μανδύα». Χιλιάδες Τούρκοι πολίτες βρίσκονται στις φυλακές, ανάμεσά τους και συνάδελφοί του καλλιτέχνες.
Δεν έπρεπε ο κ. Θεοδωράκης να πει έστω και μία λέξη υποστήριξης για τους φυλακισμένους; Η μοναδική έγνοιά του είναι μόνο πώς θα μοιράσουμε το φυσικό αέριο με τους Τούρκους; Και το Διεθνές Δίκαιο; Γιατί το ξέχασε; Δυστυχώς, για τον κ. Θεοδωράκη, η πλειονότητα των πολιτών στην Ελλάδα, την Κύπρο και τον Απόδημο Ελληνισμό δεν συμφωνεί μαζί του. Και διάβασαν με απογοήτευση το κείμενό του. Η Αθήνα και η Λευκωσία δεν πρέπει να δεχθούν ποτέ να εισέλθουν σε συνομιλίες με την Τουρκία υπό τον εκβιασμό των κανονιοφόρων της. Και πρέπει να απορρίψουν περίεργες «εισηγήσεις» κάποιων τύπων με ελληνικά ονόματα με τις οποίες δεν συμφωνούν ούτε οι φυσικοί σύμμαχοι της Ελλάδας και της Κύπρου στην περιοχή. Οι εισηγήσεις αυτές είναι με ακρίβεια η τουρκική προπαγάνδα. Ο στόχος είναι ο εκφοβισμός των πολιτών και των κυβερνήσεων για να αποδεχθούν να παραδώσουν αμαχητί τις δύο χώρες στον ισλαμοεθνικιστή Ταγίπ Ερντογάν. Τα πράγματα είναι τόσο απλά…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Μετά την άνανδρη τουρκική εισβολή, όταν όλες οι ελπίδες μας είχαν χαθεί, τόλμησε και ήρθε στην Κύπρο ο Μίκης Θεοδωράκης με τους τραγουδιστές και την ορχήστρα του και μας έδωσε δύναμη και κουράγιο. Θυμάμαι, παιδί 16 ετών, όταν φύγαμε από το ΓΣΖ της Λάρνακας με αναπτερωμένες ελπίδες ότι η μικρή μας Πατρίδα θα αντέξει και δεν θα παραδοθεί ποτέ την Τουρκία. Και αυτή η αλλαγή της ψυχολογίας μας οφειλόταν αποκλειστικά στον Έλληνα μουσικοσυνθέτη, στους τραγουδιστές του και τους λοιπούς συνεργάτες του. Τα «ευχαριστώ» μας ήταν μέσα από την καρδιά μας…

 Και η αναμενόμενη απάντηση του μουσικοσυνθέτη όπως δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ:
Διαβάζω σε άρθρο του Μιχάλη Ιγνατίου-απάντηση στο δικό μου άρθρο για τη σημερινή κατάσταση των σχέσεών μας με την Τουρκία, ότι «αθώωσα το καθεστώς Ερντογάν» και «πίστεψα τις ψευτιές του Ακιντζί»! Προς Θεού!

Τι σχέση έχουν ο Ερντογάν και ο Ακιντζί με τη δική μου σκέψη, το ήθος και τον πατριωτισμό μου; Και από πού προκύπτει ότι προτείνω να μοιραστούν στην Κύπρο τα όποια έσοδα 50%-50%;

Το μερίδιο των δύο πλευρών υποθέτω ότι πρέπει να είναι ανάλογο με τον πληθυσμό κάθε πλευράς. Νομίζω ακόμη ότι δεν είμαι απλώς πατριώτης μαχητής, αλλά ταυτόχρονα και προπαντός υπεύθυνος όταν πρόκειται για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και τουEλληνισμού.

Η διαφορά μου με τους άλλους υπήρξε το γεγονός ότι ανιχνεύω καλύτερα και προβάλλω χωρίς φόβο τον ακριβή συσχετισμό δυνάμεων σε κάθε περίπτωση. Όχι για να υποταχθώ σ’ αυτόν, αλλά για να τον αντιμετωπίσω με τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για τη χώρα μας. Όχι με λόγια, αλλά με έργα.

Έτσι θεώρησα ότι η στάση μας ως προς τις σχέσεις μας με την Τουρκία θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη:

Πρώτον: Ότι είναι και θα είναι πάντοτε γειτονική χώρα και γειτονικός λαός με τον οποίο πρέπει να συζήσουμε ειρηνικά, χωρίς εκπτώσεις στα εθνικά μας συμφέροντα.

Δεύτερον: Στη γειτονική μας χώρα συμβαίνουν απρόβλεπτες εξελίξεις απέναντι στις οποίες οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί. Άλλωστε, χάσαμε τη Μικρά Ασία και την μισή Κύπρο, γιατί είτε αγνοήσαμε είτε υποτιμήσαμε αυτές τις εξελίξεις και δεν τις αντιμετωπίσαμε έγκαιρα και ωφέλιμα για τον λαό μας. Στην Ελλάδα και την Κύπρο. (Εκτός, βεβαίως, της ανεπάρκειας και των εγκληματικών ενεργειών μιας δικτατορικής κυβέρνησης στην δεύτερη περίπτωση…)

Τρίτον: Και στις δύο περιπτώσεις προδοθήκαμε από τους μεγάλους μας «Συμμάχους».

Τέταρτον: Πρέπει να καταλάβουμε, επιτέλους, ότι είμαστε απολύτως μόνοι και με βάση αυτή την πραγματικότητα οφείλουμε να χαράσσουμε τη στρατηγική και την τακτική μας.

Πέμπτον: Συμφωνούμε ότι θα θυσιάσουμε τη ζωή μας για την υπεράσπιση της ακεραιότητας της χώρας, έστω και αν αντιμετωπίσουμε μεγαλύτερες από μας δυνάμεις, όπως κάποτε η Ιταλία του Μουσολίνι, η Γερμανία του Χίτλερ και τώρα οι εθνικιστές της Τουρκίας.

Με βάση αυτά τα πέντε σημεία, ας εξετάσουμε με ρεαλισμό τη σημερινή κατάσταση όπως την διαγράφει η ύπαρξη των υδρογονανθράκων. Το βασικό ερώτημα που οφείλουμε να θέσουμε είναι αν έχει ή όχι η Τουρκία τη δύναμη να εμποδίσει την Ελλάδα να εκμεταλλευθεί τον υποθαλάσσιο πλούτο της που οι ειδικοί τον υπολογίζουν σε δεκάδες τρισεκατομμύρια ευρώ!

Ομολογώ ότι για την επίλυση των διαφορών που ανέκυψαν μεγάλο βάρος στη σκέψη μου είχε αυτός ο αμύθητος πλούτος. Φτάνει να τον εξασφαλίσουμε όχι μόνο από την Τουρκία, αλλά πρώτα-πρώτα από τις Μεγάλες Δυνάμεις που καραδοκούν να τον πάρουν όλο για τον εαυτό τους.

Έχω ήδη επισημάνει ότι δεν μπορεί η Ευρώπη των Τραπεζών να επηρεάζεται από μια οικονομία που αντιπροσωπεύει το 2% της ευρωπαϊκής οικονομίας. Γι’ αυτό η τελευταία κρίση που μας γονάτισε, δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, μονάχα οικονομική.

Οι όροι των μνημονίων (ειδικά και μόνο για την Ελλάδα) δεν ήσαν μόνο οικονομικοί, αλλά κυρίως στόχευαν στη διάλυσή μας, ως λαού και ως χώρας. Όπως, για παράδειγμα, η αναγκαστική παράδοση σ’ αυτούς της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας, αλλά και του Εθνικού μας Πλούτου.

Πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να αγνοεί αυτό τον τεράστιο εθνικό κίνδυνο.

Δηλαδή την υποταγή και την μεταβολή του λαού μας σε φοβισμένο και πειθήνιο όργανό τους, ώστε να βάλουν στο χέρι τον υποθαλάσσιο εθνικό μας πλούτο στο σύνολό του! Ο πατριωτισμός δεν μπορεί να είναι αλά καρτ, αλλά οφείλει να βλέπει και να αντιμετωπίζει όλους τους κινδύνους. Και ιδιαίτερα αυτούς που προέρχονται από τους άσπονδους φίλους μας. Που είναι και οι πιο σοβαροί.

Αθήνα, 15.8.2019 Μίκης Θεοδωράκης



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Νίκου Λυγερού

Η ορθολογική ανάλυση του θέματος της ΑΟΖ αναδεικνύει αντικειμενικά ότι αποτελεί ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι πλέον γεγονός. 
Μπορούμε βέβαια να το κρύψουμε από τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. 
Μπορούμε βέβαια να μην του δώσουμε την επαρκή σημασία, αλλά αυτό δεν θα ισχύει για τους αντιπάλους μας. 

Κατά κάποιο τρόπο πρέπει ν' αποδειχθούμε ότι η έννοια της ΑΟΖ έχει σημασία, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο, διότι δεν είμαστε ο μοναδικός παίκτης, κατά συνέπεια αυτή η ανεξαρτησία, αν δεν ενταχθεί σ' ένα συμμαχικό πεδίο δράσης, θα παραμείνει ένα πλαίσιο όπου θα παίξουν εις βάρος μας οι άλλοι παίκτες. 
Και ο λόγος είναι απλός: γεωστρατηγικά και τοποστρατηγικά, η ελληνική ΑΟΖ έχει τεράστια σημασία, όχι μόνο για μας, και κατ' επέκταση για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και για τους αντιπάλους μας που προτιμούν να μην τη θεσπίσουμε καν και να μην συμπράξουμε διακρατικές συμφωνίες, διότι αυτή η αδράνεια θα τους προσφέρει μεγάλες δυνατότητες κινήσεων σ' ένα πλαίσιο, το οποίο θα είναι ελεύθερο. 
Η μη συνειδητοποίηση αυτού του νοητικού σχήματος θα προκαλέσει εις βάρος μας μεγάλα προβλήματα με επιπτώσεις για το μέλλον που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε με τα τωρινά δεδομένα, τόσο μεγάλη θα είναι η αλλαγή φάσης. Αν επιμείνουμε λοιπόν σε αυτήν την αδράνεια σκέψης και κατάλληλων αποφάσεων, θα έρθουν απλά να μας το υπενθυμίσουν οι αντίπαλοί μας δίχως κανένα δισταγμό, διότι γνωρίζουν πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που προσφέρει η ελληνική ΑΟΖ. 

Η ιδιότητα της ΑΟΖ με τα 200 ΝΜ της, να προσφέρει τη δυνατότητα μετασχηματισμού ακριτικών νησιών σε ελκυστές με μεγάλη δεξαμενή έλξης, δεν είναι βέβαια άσχετη με το θέμα. Διότι αυτό που θεωρούμε συνήθως ως ένα αδύναμο στοιχείο, μετατρέπεται με αυτόν τον τρόπο σε μία σημαντική βάση ελέγχου μίας μεγάλης περιοχής, η οποία έχει την ικανότητα να επεκτείνει το χώρο δράσης μας, δίχως να έχει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η έννοια των 12 ΝΜ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή φάσης της θεώρησης των δεδομένων του Αιγαίουσυμπεριλαμβάνοντας το Καστελλόριζο και τη Γαύδο, είναι σημαντικότατη. Το θέμα δεν είναι να εκμεταλλευτούμε απλώς μία ευκαιρία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, αλλά πραγματικά να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μία ανθεκτική βάση. 

Έτσι, το να δεχτούμε πιέσεις για αυτό το θέμα δεν είναι μόνο αναμενόμενο, αλλά απαραίτητο, διότι μόνο η έννοια της επικάλυψης οδηγεί στις διακρατικές συμφωνίες, οι οποίες αναδεικνύουν σταθερά σημεία, τα οποία βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τα σύνορα με τη συμβατική τους έννοια. 
Όλα αυτά δεν είναι μία ουτοπία, διότι η Κύπρος με το παράδειγμά της έχει αποδείξει ότι ευσταθούν κι είναι ορθολογικά, ακόμα και σε μία κατάσταση κρίσης. 

Ο πραγματικός μας εχθρός δεν είναι παρά μόνο μία μορφή ηττοπάθειας, η οποία μας οδηγεί να μην πιστεύουμε στις ικανότητες και δυνατότητές μας. 
Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες. Είναι λοιπόν σημαντικό να απελευθερωθούμε από τις φοβίες μας που μας παραλύουν τη σκέψη και δεν επιτρέπουν τη στρατηγική μας δράση...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με επιστολή προς τους πολιτικούς αρχηγούς των έξι κομμάτων της νέας βουλής η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων ζητά τις υπογραφές τουλάχιστον τριάντα βουλευτών για να συσταθεί εξεταστική επιτροπή η οποία αντικειμενικά, έγκυρα και επίσημα θα διερευνήσει τα αδικήματα που του προσάπτονται σχετικά με την «Συμφωνία των Πρεσπών».

Εάν στους τριακόσιους δεν βρεθούν τριάντα βουλευτές να υπογράψουν θα πλανάται μόνιμα η σκιά της συνενοχής και της συγκάλυψης σε όλο τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδος.

Το πλήρες κείμενο της επιστολής είναι το παρακάτω:



ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
«ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΟΣ»

Δημάρχου Κ. Στάμκου 1, 58200 Γιαννιτσά, Δ.Πέλλας, Π.Κ.Μακεδονίας, Ελλάδα

www.popsm.gr popsm2014@gmail.com τηλ. 23820-83684 κιν. 6977254045

Αριθ. πρωτ.: 24/2019

Ημερομηνία: 23 Ιουλίου 2019

Προς: Πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων του Ελληνικού Κοινοβουλίου

Κοιν: Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων

Θέμα: Σύσταση εξεταστικής επιτροπής για κ. Νικόλαο Κοτζιά

Με την έναρξη λειτουργίας της νέας Βουλής θέλουμε να σας ενημερώσουμε ότι η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων, έχει κάνει μήνυση κατά του πρώην υπουργού Εξωτερικών κ. Ν. Κοτζιά για ενέργειές του σχετικά με την προετοιμασία, την υπογραφή και το περιεχόμενο της «Συμφωνίας των Πρεσπών».

Ο αρμόδιος εισαγγελέας, κρίνοντάς την βάσιμη, παρέπεμψε την δικογραφία στην Βουλή των Ελλήνων, όπου απαιτείται η συναίνεση 30 βουλευτών για να συσταθεί εξεταστική επιτροπή διερεύνησης των αδικημάτων που του αποδίδονται.

Ζητούμε να συναινέσετε στην σύσταση αυτής της εξεταστικής επιτροπής και να επιτρέψετε σεόποιον από τους βουλευτές του κόμματός σας επιθυμεί, να προσυπογράψει την σύστασή της.

Η ενέργειά μας αυτή δεν έχει κανέναν πολιτικό ή κομματικό χαρακτήρα στείρας προσωπικής αντιπαράθεσης αλλά εντάσσεται, αποκλειστικά και μόνον, στην καταστατική υποχρέωσή μας ως Μακεδόνων Ελλήνων, μελών της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων και των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου, να προασπίσουμε την σημερινή Μακεδονική μας πολιτιστική ταυτότητα μέσα στα πλαίσια του Ελληνικού πολιτισμού.



Ο Πρόεδρος  ......................................Ο Γραμματέας


Δημήτριος Γιουματζίδης ..………….Γεώργιος Τσαμπούρης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουλίου 1974. Είναι η μέρα που ο χρόνος για την Κύπρο σταματά. Είναι η μέρα που αλλάζει τον ρου της ιστορίας για «το ριγμένο στο πέλαγος χρυσοπράσινο φύλλο».

45 χρόνια μετά, ο εφιάλτης του πικρού εκείνου καλοκαιριού ζωντανεύει ξανά, τα βήματα της μπότας του Τούρκου κατακτητή ηχούν και πάλι στ’ αφτιά μας.

Ώρα 05:30 το πρωί. Οι σειρήνες πολέμου ηχούν σε ολόκληρο το νησί. Ήταν μόλις πέντε ημέρες μετά το πραξικόπημα που έγινε στην μεγαλόνησο και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εισβάλουν για να φέρουν …την ειρήνη όπως είπαν! Βρήκαν δηλαδή την αφορμή που έψαχναν για χρόνια, προκειμένου να κάνουν σάρκα και οστά τα σχέδια και τις επιδιώξεις τους. Χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν, έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους, ξεριζώθηκαν από τα σπίτια και τις περιουσίες τους.





Σήμερα 45 χρόνια μετά, οι σειρήνες ήχησαν στις 05:30 το πρωί σε ολόκληρη την Κύπρο.

20 Ιουλίου του 1974

Η Τουρκία, ενδεδυμένη τον μανδύα του προστάτη των τουρκοκυπρίων ισχυρίστηκε ότι πραγματοποιεί «ειρηνική επέμβαση» με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο, που είχε καταλυθεί από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, πέντε μέρες νωρίτερα στις 15 Ιουλίου, του 1974.





Ισχυρισμός που καταρρίπτεται, καθώς η Τουρκία παραμένει μέχρι και σήμερα ως κατοχική δύναμη στο νησί, παρά την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης.

Το προδοτικό πραξικόπημα έδωσε την πολυπόθητη, για την Τουρκία αφορμή ώστε να υλοποιήσει τα σχέδια της.



Προσφυγές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Η Τουρκία συνεχίζει, 40 χρόνια μετά να στερεί από τους εκτοπισμένους Ελληνοκυπρίους το δικαίωμα να επιστρέψουν στα σπίτια και τις περιουσίες τους. Το γεγονός αυτό οδήγησε σε προσφυγές ελληνοκυπρίων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο έχει εκδώσει σημαντικές αποφάσεις για τις παραβιάσεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης από την πλευρά της Τουρκίας.

Οικονομική κατάρρευση και εποικισμός



Η τουρκική κατοχή επέφερε οικονομική κατάρρευση στο τμήμα εκείνο του νησιού, το οποίο πριν το 1974 ήταν το πλουσιότερο και το πιο αναπτυγμένο. Οι άσχημες οικονομικές συνθήκες που οφείλονταν στην κακοδιαχείριση της Τουρκίας και στον συστηματικό εποικισμό από την πλευρά της Τουρκίας των κατεχόμενων περιοχών με παράνομους εποίκους υποχρέωσε πολλούς Τουρκοκυπρίους να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη και αλλού.

Οι έποικοι σήμερα υπερτερούν αριθμητικά των γηγενών Τουρκοκυπρίων, σε αναλογία περίπου δύο προς ένα. Ανεξάρτητοι παρατηρητές έχουν τεκμηριώσει αυτό το θέμα για την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης το 1992 και το 2003 αντίστοιχα.




Τουρκικός στρατός

Περισσότεροι από 43.000 βαριά οπλισμένοι στρατιώτες από την Τουρκία παραμένουν ακόμη στις κατεχόμενες περιοχές.

Πάντως, το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, με σχετικό του ψήφισμα της 20ής Ιουλίου του 1974 έχει κάνει εκκλήσεις προς την Τουρκία για «άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία» και για «απομάκρυνση χωρίς καθυστέρηση από την Κυπριακή Δημοκρατία του ξένου στρατιωτικού προσωπικού που η παρουσία του δεν προβλέπεται από διεθνείς συμφωνίες».



Καταστροφή Πολιτιστικής Κληρονομιάς

Kατά παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, η Τουρκία και το τουρκοκυπριακό καθεστώς, επιχειρούν με συστηματικό τρόπο να εξαλείψουν την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά στις κατεχόμενες περιοχές. Σε πόλεις και χωριά έχουν δοθεί τουρκικά ονόματα, ενώ αρχαιολογικοί χώροι, εκκλησίες και κοιμητήρια έχουν βεβηλωθεί, καταστραφεί ή μετατραπεί.





Μονομερής ανακήρυξη ψευδοκράτους

Στην προσπάθεια της, η κατοχική δύναμη να εδραιωθεί, υποκίνησε και επιδοκίμασε τον Νοέμβριο του 1983 τη «μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας», στην κατεχόμενη περιοχή.

Η ούτω καλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» δεν έχει αναγνωριστεί από κανένα άλλο κράτος πλην της Τουρκίας, η οποία ασκεί τον ουσιαστικό έλεγχό της.

Τα ψηφίσματα 541 του 1983 και 550 του 1984 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ καταδίκασαν με κατηγορηματικό τόπο τη μονομερή αυτή ενέργεια, την κήρυξαν άκυρη, ζήτησαν την απόσυρσή της και κάλεσαν όλα τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ να μην αναγνωρίσουν την παράνομη αυτή οντότητα.

Τόσο η ΕΕ όσο και άλλοι διεθνείς και περιφερειακοί οργανισμοί έχουν υιοθετήσει παρόμοιες θέσεις.

Ως εκ τούτου, η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει μόνον την Κυπριακή Δημοκρατία που δημιουργήθηκε το 1960 και την κυβέρνησή της, ακόμη κι αν η κυβέρνηση δεν μπορεί προς το παρόν να ασκήσει εξουσία σε περιοχές που βρίσκονται υπό την στρατιωτική κατοχή της Τουρκίας.

Δικαστικές αποφάσεις από διεθνή και εθνικά δικαστήρια στη Δυτική Ευρώπη, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ηνωμένο Βασίλειο προσφέρουν μία σημαντική ανεξάρτητη καταγραφή των συνεπειών της τουρκικής εισβολής του 1974 και της συνεχιζόμενης κατοχής τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία. Επιβεβαιώνουν επίσης τη νομιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και της κυβέρνησής της. Πρόκειται για αποφάσεις οι οποίες αποτελούν μία σημαντική βάση για οποιαδήποτε μελλοντική συνολική διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γνωμοδότηση επιτροπής του γερμανικού Κοινοβουλίου (Bundestag) αμφισβητεί την απόρριψη των ελληνικών απαιτήσεων για τις πολεμικές αποζημιώσεις του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου από τη γερμανική κυβέρνηση. «Η θέση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας είναι εύλογη κατά το Διεθνές Δίκαιο, αλλά σε καμία περίπτωση δεσμευτική» σύμφωνα με νέα γνωμοδότηση της επιστημονικής επιτροπής της Bundestag, η οποία εξεδόθη έπειτα από αίτημα του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) και περιήλθε στη γνώση του Γερμανικού Πρακτορείου Ειδησεων (dpa), σύμφωνα με την ελβετική εφημερίδα Neue Zuercher Zeitung.


Τι αναφέρει η γνωμοδότηση που κάνει λόγο για δίκαιο αίτημα της Ελλάδας

Η «Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Εμπειρογνωμόνων» ενθαρρύνει την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ώστε να αρθεί η νομική αβεβαιότητα. Για να ξεκινήσει, όμως, μια τέτοια διαδικασία θα πρέπει η γερμανική κυβέρνηση να συμφωνήσει οικειοθελώς, διότι η αντιδικία ανάγεται σε 70 και πλέον χρόνια πριν. Η γερμανική Αριστερά (Die Linke) ζητά από τη γερμανική κυβέρνηση να εξετάσει το αίτημα της Ελλάδας: «Η εκτίμηση της "Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εμπειρογνωμόνων" αποδεικνύει ότι η γερμανική κυβέρνηση δεν μπορεί να απεκδυθεί πλέον την ιστορικής της ευθύνης», δήλωσε η βουλευτής της Χάικε Χένζελ στο dpa der Deutschen Presse-Agentur. «Η πολιτική της κυβέρνησης να διαγραφεί το αίτημα απέτυχε πλήρως μέχρι σήμερα, νομικά, πολιτικά αλλά πρωτίστως ηθικά», όπως είπε.


πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το μόνο ελληνικό κόμμα που τολμά να πεί "οι υδρογονάνθρακες να μείνουν παντοτινά στα έγκατα της γης" είναι το ΜέΡΑ25, πληροφορούμαστε από σχετικό δελτίο Τύπου του νεοπαγούς κόμμματος.

Κι εμείς εδώ στην OKTANA συμφωνoύμε κι επαυξάνουμε! Παντοτινά ίσως όχι, αλλά τουλάχιστον μέχρι να υπάρχουν ασφαλείς για το περιβάλλον τεχνολογίες εξόρυξης!

Όμως, άλλα έλεγε ο κ. Βαρουφάκης πριν ένα χρόνο.https://new-economy.gr/2018/05/28/arthro-vomva-apo-giani-varoufaki/

Ό,τι μαζεύει περισσότερες ψήφους, φαίνεται ότι είναι το καλύτερο, για κόμματα-Φρανκενστάιν, όπως το ΜέΡΑ25!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Με επιστολή τους, έξι σημείων, που την απευθύνουν στη Βουλή των Ελλήνων και κοινοποιούν στα ΜΜΕ, οι Παμμακεδοκικές Ενώσεις όλης της Υφηλίου, απορρίπτουν την Συμφωνία των Πρεσπών και απαιτούν την ακύρωσή της από την επόμενη Βουλή ή την έκφραση της βούλησης του Ελληνικού λαού με δημοψήφισμα.
Η επιστολή τους:

Ιούνιος 2019
Οι Παμμακεδονικές Ενώσεις ανά την Υφήλιο, έχοντας υπ’ όψιν τις τελευταίες εξελίξεις στο θέμα της ονομασίας της γειτονικής χώρας των Σκοπίων και εν όψει των επερχόμενων εκλογών ομόφωνα αποφασίζουν τα ακόλουθα: 
1. Η διμερής «Συμφωνία των Πρεσπών» η οποία υπεγράφη στις 17 Ιουνίου 2018, από τον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος κ. Νίκο Κοτζιά, χωρίς την συγκατάθεση του ελληνικού λαού, δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτή απ’ εμάς τουςΜακεδόνες Έλληνες.
2. Η συμφωνία προσβάλει τον ελληνισμό και ιδιαίτερα εμάς τους Μακεδόνες γιατί εγκληματικά δωρίζει γλώσσα, πολιτισμό, εθνότητα και ιστορία στο γειτονικό κράτος το οποίο είναι ένα συνονθύλευμα εθνοτήτων. Επιπλέον η χωρίς προηγούμενο στη διεθνή διπλωματία ανομία, η «Συμφωνία των Πρεσπών»,αποτελεί βανδαλισμό της επιστήμης της Ιστορίας, αφού επιχειρείται να εξαλειφθεί με πλαστογραφία ένα τεράστιο κεφάλαιό της: η ιστορία της μιας και μοναδικής Μακεδονίας.

3. Με την «Συμφωνία των Πρεσπών» διαγράφεται από την συλλογική μνήμη των λαών της γης τα άυλα στοιχεία του πολιτισμού και της ιστορίας της Μακεδονίας μας. Η επαίσχυντη αυτή συμφωνία αποτελεί πρωτοφανές παγκόσμιο έγκλημα, γιατί από το πουθενά δημιουργείται μία πλαστή χώρα, έναπλαστό έθνος και μία πλαστή γλώσσα, με κλεμμένα υλικά ενός άλλου λαού, του ελληνικού. 
4. Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι μια απαράδεκτη, επικίνδυνη και εθνικά επιζήμια συμφωνία. Είναι μια ήττα εθνική χωρίς να έχει προηγηθεί πόλεμος. Η επαχθής αυτή συμφωνία όχι μόνον δεν λύνει ζητήματα, αλλά δημιουργεί νέα, καθώς πέρα από την πυροδότηση του επεκτατισμού των Σκοπίων και τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης της περιοχής στο μέλλον, αποτελεί έναν πραγματικό οικονομικό και επιχειρηματικό εφιάλτη για τις τοπικές επιχειρήσεις της Μακεδονίας μας. 
5. Συμφωνούμε με την απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992, η οποία απέκλεισε τον όρο «Μακεδονία» και τα παράγωγά του από οποιαδήποτε μελλοντική επίσημη ονομασία της γείτονος χώρας.
6. Απαιτούμε από την επόμενη Βουλή των Ελλήνων να ακυρώσει την «Συμφωνία των Πρεσπών, ή να θέσει το σπουδαίο αυτό εθνικό θέμα στην βούληση του ελληνικού λαού με δημοψήφισμα.

ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ

Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑΠρόεδρος: Δημήτρης Φιλιππίδης 
Παμμακεδονική Ομοσπονδία ΑυστραλίαςΠρόεδρος: Γεώργιος Κοσμίδης 
Παμμακεδονική Ένωση Καναδά
Πρόεδρος: Χρήστος Καράτζιος
Παμμακεδονική Ένωση ΑφρικήςΠρόεδρος: Αμύντας Παπαθανασίου
Παμμακεδονική Ένωση ΟντάριοΠρόεδρος: Γεώργιος Παπαδάκης
Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων (Ελλάδα)Πρόεδρος: Δημήτριος Γιουματζίδης



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με επιστολή του, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ξάνθης και η πρόεδρός του Εμινέ Μπορουτζή διαχωρίζουν την θέση του τονίζοντας ότι οι απόψεις του ΚΙΕΦ δεν εκφράζουν την πλειοψηφία των συνιστωσών της μειονότητας.

H πρόεδρος των Πομάκων της Ξάνθης Εμινέ Μπορουτζή
«Δε μας προκάλεσαν έκπληξη οι δηλώσεις της προέδρου του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (K.I.E.Φ.) περί εξομοίωσης της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη με τουρκική εθνική μειονότητα.

Όπως είναι γνωστό, πέρα από τους τουρκογενείς μουσουλμάνους, η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης αποτελείται και από δύο άλλες συνιστώσες, τους Πομάκους και τους Ρομά, οι οποίοι έχουν ελληνική εθνική συνείδηση» επισημαίνει και προσθέτει:

Σαν Ελληνίδα Πομάκα νοιώθω ότι τέτοιες δηλώσεις είναι απαράδεκτες, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και προσβάλλουν τις άλλες συνιστώσες της μουσουλμανικής μειονότητας και το πατριωτικό τους αίσθημα. Είναι σαφές ότι το κόμμα αυτό δεν εκπροσωπεί το σύνολο της μειονότητας.

Καταλήγει η Εμινέ Μπορουτζή, με την ιδιότητα του προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης:

«Ως Σύλλογος Πομάκων του Νομού Ξάνθης, σε συνεργασία με τους υπόλοιπους συλλόγους Πομάκων της Θράκης, καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια ανάδειξης της ξεχωριστής μας ταυτότητας και κουλτούρας και αναχαίτισης της ποδηγέτησης της τουρκόφωνης συνιστώσας και των εκπροσώπων της»


πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κλιμάκιο της Πλεύσης Ελευθερίας αποτελούμενο από την Πρόεδρο Ζωή Κωνσταντοπούλου, τους δύο υποψήφιους ευρωβουλευτές Λεωνίδα και Ηλία Παπαδόπουλο και μέλη του κόμματος, απότισε χθες το βράδυ τον δέοντα φόρο τιμή στους 200 εκτελεσθέντες την Πρωτομαγιά του '44 πατριώτες από τους γερμανούς κατακτητές, στο Σκοπευτήριο Καισαριανής.


75 χρόνια μετά, δεν ξεχνάμε τους 200 εκτελεσθέντες από τις ναζιστικές κατοχικές δυνάμεις, σε αντίποινα για την αντίσταση των ανταρτών.
Η διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών δεν είναι σύνθημα: είναι εθνικό καθήκον και δέσμευσή μας.

Παρέμβαση Επιτίμων Αρχηγών από την Καθημερινή της Κυριακής, 7 Απριλίου 2019

Το αγαθό της εθνικής άμυνας και της ασφάλειας είναι βασική προϋπόθεση για την ευημερία της Χώρας, ωστόσο σπανίως μας απασχολεί ως κοινωνία. Θεωρείται ως βασικό κεκτημένο, χωρίς να αξιολογείται η ποιότητα αλλά και η επάρκειά του. Πάντοτε απασχολεί τις κοινωνίες αν οι επενδύσεις στον παράγοντα εθνική άμυνα και ασφάλεια και ειδικότερα η σχέση κόστους – οφέλους, είναι παραγωγικές και προσφέρουν το ανάλογο ανταποδοτικό όφελος. Λογικό και επιβεβλημένο είναι να απασχολεί και την ελληνική κοινωνία και ειδικά τη δεκαετή αυτή περίοδο της οικονομικής κρίσεως. Αν για άλλες κοινωνίες αυτό αποτελεί θέμα προβληματισμού, για την ελληνική συνιστά υπαρξιακό ζήτημα και αυτό γιατί έχει να αντιμετωπίσει την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας.

Η τουρκική επεκτατικότητα δεν είναι ένα θεωρητικό ή ιδεολογικό κατασκεύασμα, αλλά εδράζεται στην πρακτική της γείτονος και σε απτά γεγονότα. Δεν επέτρεψε στην Κύπρο να προσδιορίσει μόνη της την μετά-αποικιακή πορεία της, εκδίωξε το σύνολο των ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης από τις πατρογονικές εστίες τους, κατέλαβε το 37 % του κυπριακού εδάφους, άλλαξε την πληθυσμιακή σύνθεση της Κύπρου και αμφισβητεί το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αξιοποιήσει τους πλουτοπαραγωγικούς της πόρους. Παρεμποδίζει συστηματικά την Ελλάδα να ενασκήσει τα δικαιώματά της που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο, ακόμη και με την απειλή πολέμου από τη δεκαετία του 1970 και ιδίως μετά τα Ίμια αμφισβητεί κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και έχει θέσει επί τάπητος με τον πλέον εμφατικό τρόπο, από τον ίδιο τον πρόεδρο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα το Δεκέμβριο 2017, την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης με ότι αυτό συνεπάγεται.

Σε αυτή την αντιπαράθεση η επίκληση από ελληνικής πλευράς διαρκώς του διεθνούς δικαίου δεν είναι επαρκής για την αντιμετώπιση της επιθετικότητας της Τουρκίας η οποία με τη στάση και τη συμπεριφορά της στην ευρύτερη περιοχή δείχνει να αντιλαμβάνεται μόνο τη γλώσσα της ισχύος.

«Δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν». (Θουκυδίδης, Ε’89)

Ο Θουκυδίδης, στον περίφημο διάλογο Αθηναίων - Μηλίων διατυπώνει μια μεγάλη αλήθεια: «Το επιχείρημα της δικαιοσύνης έχει αξία μόνο μεταξύ ίσων. Αλλιώς, ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του». Δυστυχώς οι δυνατότητες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων την τελευταία δεκαπενταετία βρίσκονται σε συνεχή διολίσθηση, η οποία διαρκώς επιταχύνεται κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσεως. Αποτέλεσμα αυτού είναι η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας να μεταβάλλεται σταθερά υπέρ της δεύτερης. Η υποχώρηση της σχετικής μαχητικής ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων μπορεί να οδηγήσει σε εθνικές απώλειες που μπορεί να φθάσουν μέχρι και το επίπεδο της εθνικής καταστροφής με τον πιο άμεσο και απόλυτο τρόπο, όπως έγινε το 1897.

Αποτελεί ευτύχημα ότι αντίθετα από το 1897, παρά τις αναλογίες σε ό,τι αφορά τη χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας, οι διεθνείς συγκυρίες συνδυαζόμενες και με κατάλληλες πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, έχουν δημιουργήσει συνθήκες σύγκλισης των Εθνικών Συμφερόντων με εκείνα αρκετών χωρών της ευρύτερης περιοχής, καθώς και με Ζωτικά Συμφέροντα ισχυρών διεθνών παραγόντων. Αυτό όμως δυστυχώς από μόνο του δεν αρκεί, καθώς δεν υπάρχουν ακόμη αμυντικές συμμαχίες με συγκεκριμένες δεσμεύσεις και αμοιβαίες υποχρεώσεις. Κανείς δεν εξασφαλίζει απόλυτα την άμυνα του μέσα από διεθνείς συμμαχίες που συνάπτονται στην βάση κυρίως ή αποκλειστικά οικονομικών συμφερόντων. Επίσης οι εταίροι μας είναι αμφίβολο κατά πόσο μπορούν να συμπήξουν σταθερή και μακροχρόνια εταιρική και κυρίως αμυντική σχέση με μια χώρα που δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να συνεισφέρει θετικά στην κοινή υπόθεση. Πρέπει να είμαστε στρατιωτικά ισχυροί.

Απαιτείται ιδιαίτερα υψηλή ετοιμότητα και αποτελεσματικότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς η πρωτοβουλία της πρώτης ενέργειας αφήνεται στον αντίπαλο. Για την επιτυχία της αποτροπής, πρέπει εκείνος να έχει πεισθεί είτε ότι η όποια επιθετική του ενέργεια δεν έχει τύχη ή ότι ακόμη και σε περίπτωση που την αποτολμήσει, θα πληρώσει βαρύ τίμημα και θα τον οδηγήσει στην αποτυχία του τελικού του στόχου. Η παρατεταμένη οικονομική κρίση, το δημογραφικό πρόβλημα, μα πάνω από όλα οι πολιτικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί από διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν οδηγήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις σε υποστελέχωση, γήρανση του προσωπικού, υποχρηματοδοτήση και μείωση του επίπεδου κρισίμων εφοδίων και υλικών. Αποτέλεσμα αυτών είναι ο περιορισμός της λειτουργικότητας των μονάδων, της διαθεσιμότητας των μέσων, της επιχειρησιακής εκπαιδεύσεως, της προωθημένης εθνικής παρουσίας και της υποστηρίξεως των δυνάμεων και δραστηριοτήτων.

Η άμυνα χρηματοδοτείται για το 2019 μόλις με το 1,7% του ΑΕΠ έναντι του προβλεπομένου 2%. Τα αναφερόμενα για 2% του ΑΕΠ και πλέον, προβαλλόμενα ενίοτε με στόμφο και με υπερηφάνεια, είναι πλασματικά και γίνονται για να καλυφθεί η υποχρέωση προς το ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβάνοντας τις συντάξεις των αποστράτων στελεχών και συνταξιούχων πολιτικών υπάλληλων των Ενόπλων Δυνάμεων. Το δραματικότερο όμως είναι ότι και αυτό το ποσοστό είναι κατανεμημένο λόγω της οικονομικής κρίσεως με τρόπο ανορθολογικό. Το 70% περίπου καλύπτει αποδοχές του προσωπικού και μόλις από 15% καλύπτουν λειτουργικές και αναπτυξιακές ανάγκες. Η συνέχιση αυτού του μοντέλου χρηματοδότησης οδηγεί τις Ένοπλες Δυνάμεις επιταχυνόμενα στο χείλος του γκρεμού και στην ελεύθερη πτώση με ότι αυτό συνεπάγεται για την άμυνα της χώρας.

Πρέπει κατ’ ελάχιστο το επόμενο οικονομικό έτος η χρηματοδότηση να ανέλθει στο 2% του ΑΕΠ σε πραγματικούς αριθμούς και να εκπονηθεί ένα βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα που θα οδηγήσει τη χρηματοδότηση σε 50% αποδοχές και από 25% σε λειτουργικό και αναπτυξιακό προϋπολογισμό. Επειδή οι αρνητικές επιπτώσεις της οικονομικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια στην άμυνα είναι μεγάλες, καλό θα ήταν την προσεχή τετραετία να διατεθεί εκτός του προϋπολογισμού των ΕΔ ένα σημαντικό ποσό ετησίως από τα πρωτογενή πλεονάσματα, αποκλειστικά για τη συντήρηση των οπλικών συστημάτων και τη συμπλήρωση εφοδίων και υλικών υπό αυστηρό διακομματικό έλεγχο και προτεραιότητα και με ταχείες διαδικασίες προμηθειών. Εκείνο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω περικοπής των αποδοχών του προσωπικού το οποίο έχει πληρώσει βαρύτατο τίμημα και έχει οδηγήσει σημαντικό μέρος αυτού στα όρια της επιβίωσης με τις οποίες συνέπειες στην προσήλωση στο επιχειρησιακό του έργο.

Σε ότι αφορά στη στελέχωση των Ενόπλων Δυνάμεων και τα θέματα που σχετίζονται με αυτήν, αποτελεί ευθύνη των Κυβερνήσεων όπως και η άμυνα συνολικά, οι οποίες έχουν αναλάβει την υποχρέωση να διαθέσουν στις Ένοπλες Δυνάμεις συγκεκριμένο αριθμό προσωπικού, με την έγκριση από το ΚΥΣΕΑ της Δομής Δυνάμεων σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο. Δυστυχώς στο πλέγμα των πελατειακών σχέσεων λαμβάνονται από τις Κυβερνήσεις αποφάσεις μειώσεως του προσωπικού χωρίς αυτές να αντισταθμίζονται ή να αναπροσαρμόζονται τα έργα, οι αποστολές και η δομή των Ενόπλων Δυνάμεων. Βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια των ΕΔ αποτελούν σειρά διοικητικών αποφάσεων, που ελήφθησαν ειδικά στην περίοδο της οικονομικής κρίσεως, οι οποίες αποδυναμώνουν τη λειτουργικότητα και δημιουργούν κλίμα και αίσθημα αδικίας, ανισότητας αλλά και αντίληψης στελεχών πολλαπλών ταχυτήτων.

Πέραν αυτών πρέπει να τεθούν επί τάπητος θέματα Εθνικής Στρατηγικής, οργάνων (Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας) και διαδικασιών διαχειρίσεως αυτής, δόγματος, δομής και καταλληλότητας των δυνάμεων, διαδικασιών προμηθειών, διαχειρίσεως του δημοσίου χρήματος, διαφάνειας και λογοδοσίας και να γίνουν ευρείες μεταρρυθμίσεις.

Θεμελιώδης παράγοντας για την άμυνα είναι η λειτουργία της αμυντικής βιομηχανικής και ερευνητικής βάσεως της Χώρας. Χρειάζεται χάραξη στρατηγικής με όραμα για την ανάπτυξη σε βάθος χρόνου τεχνογνωσίας με την συνεπή υποστήριξη των πανεπιστημίων, της εγχώριας βιομηχανικής, ναυπηγικής και αεροναυπηγικής, ιδιωτικής και δημόσιας επιχειρηματικότητας, με όρους πραγματικής και όχι πλασματικής βιωσιμότητας, με διεθνείς συνεργασίες στη βάση διακρατικών συμφωνών και με τη συνδρομή μη κρατικών φορέων όπως η εμπορική ναυτιλία και η βιομηχανική καινοτομία που αποτελούν αδιαμφισβήτητους πολλαπλασιαστές ισχύος.

Μέχρι σήμερα, δυστυχώς, δεν έχει γίνει ποτέ τέτοια ευρεία προσπάθεια. Οι αποφάσεις σχετίζονται με όρους μυωπικής κομματικής και μικροπολιτικής σκοπιμότητας και όχι με όρους στρατηγικής ανάπτυξης, βιωσιμότητας και ανταγωνιστικού αποτελέσματος. Τα θέματα αυτά, λόγω έλλειψης θάρρους ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν σε μια ενιαία στρατηγική μετεξέλιξης με στόχο την βελτίωση της αποτελεσματικότητας σε σχέση με το κόστος στην Εθνική Άμυνα.

Επείγουν θαρραλέες αποφάσεις. Τα θέματα εθνικής άμυνας και ασφάλειας απαιτούν ευρύτατη κοινωνική αποδοχή και συνεκτική-συλλογική προσπάθεια όλων των κρατικών φορέων και κοινωνικών δυνάμεων. Η εμπειρία έχει δείξει ότι οι κυβερνήσεις χωρίς ευρεία συναίνεση από την εκάστοτε αντιπολίτευση δεν είναι ικανές να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το ζήτημα. Κατανοούμε ότι η παρούσα χρονική συγκυρία δεν επιτρέπει συγκλίσεις και συναινέσεις για αντιμετώπιση μεγάλων θεμάτων, όμως η όποια κυβέρνηση προκύψει από τις επόμενες εθνικές εκλογές απαιτείται να θέσει ως εθνικό ζήτημα πρώτης προτεραιότητας την άμυνα και ασφάλεια της πατρίδας και να εφαρμόσει άμεσες λύσεις με εποικοδομητική συμβολή και ευθύνη από το σύνολο του πολιτικού συστήματος, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, της ακαδημαϊκής κοινότητας και της κοινωνίας ευρύτερα. Η ελληνική κοινωνία και εν προκειμένω η μεταπολιτευτική, πρέπει να αποφασίσει αν θα προχωρήσει προς ένα καλύτερο μέλλον με ορμητικότητα και ζωντάνια ή θα περιέλθει στην ύφεση τη συρρίκνωση και την παρακμή. Αν θέλουμε μια Ελλάδα η οποία να εξασφαλίζει ειρήνη και συνθήκες σταθερότητας, ασφάλειας, οικονομικής προκοπής και ευημερίας στους πολίτες της, πρέπει αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της άμυνας της Χώρας. Ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις κάνουν τη Χώρα ευυπόληπτη στους φίλους και σεβαστή στους αντιπάλους.

Η συνειδητή επιμονή στην αντιμετώπιση του ζητήματος της Εθνικής Άμυνας και Ασφάλειας με τους σημερινούς όρους, σημαίνει ένα εκ των δύο: Είτε έχουμε αποφασίσει υποχώρηση σε αυτά που αποκαλούνται «Ζωτικά Συμφέροντα» της χώρας, ή παίζουμε με τη φωτιά, ελπίζοντας ότι, όπως άλλα προβλήματα και αυτό θα «σκάσει» στα χέρια των επομένων. «(Αἴσχιον δὲ ἔχοντας ἀφαιρεθῆναι ἢ κτωμένους ἀτυχῆσαι» (Θουκυδίδης Β’62) «Είναι πολύ μεγαλύτερη ντροπή να χάσει κανείς κάτι που έχει στην κατοχή του παρά ν’ ατυχήσει ενώ αγωνίζεται να το κατακτήσει»

Υπογράφοντες:
Επίτιμοι Αρχηγοί ΓΕΣ: 
Στρατηγός (εα) Κωνσταντίνος Ζιαζιάς (Α/ΓΕΣ 2011-2012) Στρατηγός (εα) Κωνσταντίνος Γκίνης (Α/ΓΕΣ 2012-2013) Στρατηγός (εα) Αθανάσιος Τσέλιος (Α/ΓΕΣ 2013-2014) 
Στρατηγός (εα) Βασίλειος Τελλίδης (Α/ΓΕΣ 2015-2017)

Επίτιμοι Αρχηγοί ΓΕΝ: 
Ναύαρχος (εα) Κοσμάς Χρηστίδης ΠΝ (Α/ΓΕΝ 2011-2013) Ναύαρχος (εα) Γεώργιος Γιακουμάκης ΠΝ (Α/ΓΕΝ 2015-2017)
Επίτιμοι Αρχηγοί ΓΕΑ: 
Πτέραρχος (εα) Βασίλειος Κλόκοζας (Α/ΓΕΑ 2009-2011) Πτέραρχος (εα) Αντώνιος Τσαντηράκης (Α/ΓΕΑ 2011-2013) 

Επίτιμος Αρχηγός Στόλου: 
Αντιναύαρχος (εα) Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν ΠΝ (ΑΣ 2011-2013) 

Επίτιμος Υπαρχηγός Στόλου: 
Αντιναύαρχος (εα) Σπυρίδων Κονιδάρης ΠΝ (ΥΣ 2013-2014)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ομόνοιας Χιμάρας κ. Φρέντη Μπελέρη, υπάρχει μια σημαντική εξέλιξη στο θέμα των περιουσιών των Χιμαραίων. Όπως ανέφερε πριν λίγα λεπτά στην ομιλία του σε κατοίκους της Χιμάρας στο κέντρο της πόλης, η αλβανική κυβέρνηση θα πραγματοποιήσει μια αρκετά σημαντική αλλαγή στην υπουργική απόφαση 708. Προτού λοιπόν η γη περάσει στην ιδιοκτησία του Υπουργείου Τουρισμού, όπως αρχικά προέβλεπε η ΥΑ708, με νέα υπουργική απόφαση που θα διορθώνει την 708 θα δοθεί το δικαίωμα πρώτα οι κάτοικοι να εγγράψουν την γη τους στο υποθηκοφυλακείο και ύστερα ότι απομείνει χωρίς ιδιοκτήτη περνά στο Υπουργείο Τουρισμού.

Όπως ανέφερε ο κ. Μπελέρης το σημαντικό σκέλος της εξέλιξης αυτής είναι η εφαρμογή της διαδικασίας εγγραφής της περιουσίας λαμβάνοντας υπόψιν πως θα δοθεί συγκεκριμένο χρονικό διάστημα όπου οι Χιμαραίοι μπορούν να καταθέσουν τους φακέλους τους.

Ακολουθεί η ομιλία του Προέδρου Ομόνοιας Χιμάρας κ. Φρέντη Μπελέρη:

«Με την ενότητα και τον αγώνα μας καταφέραμε να αποτρέψουμε την τελευταία απόπειρα να μας πάρουν τη γη μας. Η απόφαση 172 φαίνεται ότι αποσύρθηκε.

Και χάρη στο ενδιαφέρον των ανθρώπων που στέκονται δίπλα μας στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, φαίνεται ότι στο αμέσως επόμενο διάστημα θα υιοθετηθούν τροπολογίες που θα μας δώσουν τη δυνατότητα να εγγράψουμε τις περιουσίες μας που βρίσκονται στην παραθαλάσσια περιοχή της Απόφασης 708.

Έτσι, όσοι έχουν τίτλους σε αυτή την περιοχή, θα έχουν την ευκαιρία, να τους γράψουν ενώ όσοι δεν είχαν πάρει τίτλο, αλλά είχαν ξεκινήσει τη διαδικασία, θα μπορέσουν να την ολοκληρώσουν.

Εφόσον τα πράγματα εξελιχθούν όπως περιμένουμε, οι προσφυγές που είχαμε ετοιμάσει δεν θα χρειαστεί να κατατεθούν. Σε διαφορετική περίπτωση θα προχωρήσουμε νομικά άμεσα. Όμως, τα χαρτιά που συγκεντρώσαμε για το Δικαστήριο θα τα χρησιμοποιήσουμε τώρα για την εγγραφή της γης μας. Και θα έχουμε τους δικηγόρους μας να παρακολουθούν κάθε βήμα.

Βέβαια αυτό δε λύνει το γενικότερο πρόβλημα. Απλά μας πάει εκεί που ήμασταν πριν το Δεκέμβριο και πριν την 708.

Το πιο σημαντικό είναι η εφαρμογή. Και για αυτό θα χρειαστεί να μείνουμε ενωμένοι. Θα δοθούν λίγοι μήνες για να κάνουμε τις εγγραφές. Αυτό σημαίνει ότι όλοι θα πρέπει να συγκεντρώσουμε τα χαρτιά μας και να κινηθούμε γρήγορα. Η Ομόνοια θα έχει στη διάθεσή σας τους δικηγόρους για να σας βοηθήσουν και να παρακολουθούν την εξέλιξη της διαδικασίας, ώστε να προλάβουμε εντός των προθεσμιών να γίνει η πρώτη εγγραφή.

Διότι, ό,τι δεν γραφτεί τώρα, το κράτος θα πει ότι είναι δικό του. Για αυτό πρέπει να ειδοποιήσετε και τους συγγενείς σας να κάνουν τις διαδικασίες, για όσες περιοχές έπιανε η 708.

Ο αγώνας που κάνουμε όμως δεν τελειώνει εδώ. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι κάθε Χειμαρριώτης να μπορέσει να πάρει τίτλο για το σπίτι ή το χωράφι των παππούδων του και να το γράψει στο υποθηκοφυλακείο.

Τα τελευταία χρόνια υιοθετήθηκαν πολλοί νόμοι που σκοπό έχουν να πάρουν τη γη μας. Και πρέπει είτε πολιτικά να αλλάξουν ή δικαστικά να τους ακυρώσουμε.

Εύχομαι να έχουμε καλές εξελίξεις. Εάν συμβεί αυτό, όπως και με το σχέδιο ανάπλασης και τις κατεδαφίσεις που αποτρέψαμε, θα είναι απόδειξη ότι, όταν είμαστε ενωμένοι, μπορούμε να προστατεύσουμε καλύτερα τα δικαιώματά μας.»



πηγή

Σήμερα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως η απόφαση με αριθμό 172 και ημερομηνία 27.02.2019 για την προσωρινή απαγόρευση της εγγραφής στο υποθηκοφυλακείο της αγροτικής γης των πρώην συνεταιρισμών και γεωργικών εταιριών στις περιοχές για τις οποίες έχει ορισθεί ως προτεραιότητα η τουριστική ανάπτυξη.

Ο νόμος αναφέρεται στους χάρτες που έχουν δημοσιευθεί από Κρατική Αρχή Γεωπεριφερειακών Πληροφοριών και η συγκεκριμένη υπουργική απόφαση βασίζεται στην εφαρμογή του άρθρου 34 του νόμου 93/2015. Στους συγκεκριμένους χάρτες έχουν συμπεριλάβει τις κρατικές περιουσίες που έχουν εγκριθεί με την υπουργική απόφαση 707 και 708 στις 21.11.2018. Η απόφαση 708 έχει να κάνει με τις περιουσίες από την Παλάσα μέχρι τα Εξαμίλια.

Το άρθρο 3 της απόφασης ορίζει, αμέσως μετά την δημοσίευση της ότι σταματά οποιαδήποτε διαδικασία εγγραφής της περιουσίας που είχαν πάρει ντόπιοι κάτοικοι μέλη των γεωργικών εταιριών.

Στο άρθρο 4 η απόφαση ορίζει τα κεντρικά γραφεία καταγραφής των πόλεων μεταξύ των οποίων Αυλώνα, Χειμάρρα και Άγιοι Σαράντα να εγγράψουν τις συγκεκριμένες περιουσίες που περιγράφουν οι συγκεκριμένοι χάρτες, και με βάση την υπάρχουσα νομοθεσία να κάνουν την προσωρινή καταγραφή για διαχείριση στα αρμόδια υπουργεία για τον τουρισμό.

Το άρθρο 5 καταργεί την υπουργική απόφαση 138 που απαγόρευε την εγγραφή από μέρος των πολιτών σε όλη την ακτογραμμή. Η κατάργηση του 138 είναι δώρον άδωρον για όσους πολίτες έχουν περιουσία εντός των δημοσιευμένων χαρτών.
Η συγκεκριμένη απόφαση μπερδεύει σκοπίμως τα πράματα και κανείς νομικός δεν μπορεί να αποφανθεί με ακρίβεια ποιος είναι ο στόχος. Αν θεωρηθεί ως ακριβής η ερμηνεία που λέει ότι πρώτα θα δοθεί η ευκαιρία στους πολίτες να εγγράψουν του τίτλους τους (ΑΜΤΠ) από την Παλάσα έως την Νίβιτσα, θα χαθεί σημαντικό κομμάτι της περιουσίας, για τους εξής λόγους:

Δεν αναγνωρίζει περιουσία σε όσους δεν έχουν στα χέρια τους ΑΜΤΠ και είναι αρκετοί.
Όσοι έχουνε ΑΜΤΠ δεν έχουν όλα τα μέτρα.
Υπάρχουν αρκετοί ιδιοκτήτες που είναι σε διαδικασία διεκδίκησης της περιουσίας τους στα δικαστήρια.

Ακόμα και να πάρουν τίτλους ιδιοκτησίας όλοι αυτοί, από τη στιγμή που το κράτος όρισε τις συγκεκριμένες περιοχές για τουριστικές επενδύσεις, θα αποζημιωθούν με το πόσο του 0.6 έως 1.5 ευρώ το τετραγωνικό.

Η άλλη ερμηνεία κάνει ακόμα χειρότερα τα πράγματα, δίνει τη δυνατότητα να εγγράψει κατά προτεραιότητα το κράτος την περιουσία και μετά ότι απομείνει να εγγράψουν τις περιουσίες τους οι έχοντες ΑΜΤΠ ή οποιονδήποτε άλλο τίτλο ιδιοκτησίας.
Πρόκειται για μια απόφαση εμπαιγμό, με την οποία έχουν στόχο την παραπλάνηση της κοινής γνώμης και την υφαρπαγή της περιουσίας από σχεδόν το σύνολο τον γηγενών κάτοικων της περιοχής της Χειμάρρας.

Η απόφαση στοχεύει να κρατήσει σε ομηρία μέχρι τις εκλογές το εκλογικό σώμα, να σύρει τους πολίτες στα γραφεία του υποθηκοφυλακείου με το αζημίωτο, ενώ όσους καταφέρουν να τα εγγράψουν θα τους τα πάρουν με τον νόμο του 2015 για τουριστικές επενδύσεις.

Η κλοπή ολοκληρώνεται, τα μέλη της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας απογυμνώνονται από οποιονδήποτε οικονομικό πόρο και εξαναγκάζονται να απομακρυνθούν από τις πατρογονικές τους εστίες.

Όσοι συμπράττουν στην ανομία που συντελείται, είναι υπόλογοι στην Ιστορία και βάζουν ταφόπλακα στη Χειμάρρα όπως την γνωρίζουμε εδώ και αιώνες.

Καλούμε την Αλβανική κυβέρνηση να αποσύρει άμεσα όλα αυτά τα νομοθετήματα, να μιλήσει ξεκάθαρα και να επιστρέψει επιτέλους με όποιον νόμο εκείνη κρίνει τις περιουσίες στους νόμιμους ιδιοκτήτες, που τις κατέχουν και τις απολαμβάνουν εδώ και αιώνες.

Καλούμε την Ελληνική Κυβέρνηση να υπερασπιστεί εμπράκτως τα νόμιμα δικαιώματα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας και να μετέλθει κάθε νόμιμο μέσο ώστε να αποφευχθεί η υφαρπαγή αυτή.

29/3/2019
Ομόνοια Χιμάρας​

Εξελίξεις στο θέμα υφαρπαγής στην Χιμάρα, η Αλβανία εξαφάνισε την επίμαχη απόφαση υπ. αρ. 172

Φαίνεται ότι η απόπειρα να μας αποτελειώσουν δεν πέρασε, χάρη στην αντίδραση και την ενότητα μας.Σε μια πρωτοφανή στα χρονικά ενέργεια, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να εξαφανίσει από την ιστοσελίδα της εφημερίδας της κυβέρνησης την απόφαση 172.

Το κατά ποσό η απόφαση αυτή έχει νομική ισχύ το διερευνούν οι δικηγόροι μας, αλλά για άλλη μια φορά τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα.

Για αυτό τα ξεκαθαρίζουμε εμείς:

Δεν θα σταματήσουμε τον αγώνα μας μέχρι να δοθεί τίτλος ιδιοκτησίας σε κάθε Χειμαρριωτη για τη γη των πατέρων του. Δε θα σταματήσουμε τον αγώνα μέχρι αυτοι οι τίτλοι να εγγραφούν στο υποθηκοφυλακείο.

Όταν θα έχει γίνει αυτό, είμαστε έτοιμοι για διάλογο με την αλβανική κυβέρνηση για να συζητήσουμε ποιος είναι ο πιο σωστός τρόπος για την τουριστική ανάπτυξη του τόπου μας. Με αξιοπρέπεια και σύμφωνα με τους νόμους και τα διεθνή στάνταρ. Όχι με κλεψιές και κοροϊδίες, που σκοπό έχουν να μας διώξουν από τον τόπο μας.

30/03/2019
Ομόνοια Χιμάρας
πηγή: Himara.gr 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δεν είναι τυχαίο .... κάτι έχουν συμφωνήσει και πάλι γι' αυτό και οι ανεκδιήγητες δηλώσεις έρχονται η μία πίσω από την άλλη.
Μετά τις δηλώσεις του Κοτζιά να μην είμαστε "μοναχοφάηδες", μετά τις δηλώσεις του Κατρούγκαλου "να μην αποκλείσουμε την Τουρκία από το ενεργειακό παιχνίδι του Αιγαίου"
νά και νέα ρουκέτα δουλικότητας από έτερο μέλος της υποτελούς κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ:

Ο Γιάννης Τσιρώνης, μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του OPEN, είπε ότι
«Το ελληνικό, ελληνικότατο Καστελόριζο δεν είναι στο Αιγαίο. Γεωγραφικά δεν είναι στο Αιγαίο τι να κάνουμε τώρα. Είναι στην ανατολική Μεσόγειο. Δεν είναι στο Αιγαίο. Το Αιγαίο είναι μια θάλασσα που φτάνει μέχρι την Κω και την Ρόδο».

Και συνέχισε: «Κοιτάξτε τον χάρτη. Το Καστελόριζο. Δεν είναι στο Αιγαίο. Το Αιγαίο σταματάει κάπου… Υπάρχει μετά το Ικάριο και το Καρπάθιο. Επειδή υπηρέτησα στο ναυτικό σας το λέω. Δείτε έναν χάρτη. Το Αιγαίο για παράδειγμα δεν είναι κάτω από την Κρήτη».

Ο Γιάννης Τσιρώνης είναι πρώην υπουργός των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτής Β Αθήνας και νυν υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων

Αυτή είναι μια πολύ επικίνδυνη δήλωση που έρχεται σε μια εξίσου επικίνδυνη περίοδο.

Είναι κανείς πλέον τόσο αφελής που δεν βλέπει τη μυσική διπλωματία και όσα κρύβονται πίσω από τις ηλίθιες κι αντεθνικές αυτές δηλώσεις ;;
Χαρείτε τον .....


Μετά τον Νίκο Κοτζιά που ζήτησε να μην είμαστε «μοναχοφάηδες» και ο νυν υπουργός Εξωτερικών Γ. Κατρούγκαλος, δηλώνει ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί η Τουρκία από τα θέματα ενέργειας που αφορούν την Ανατολική Μεσόγειο επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, πως η ελληνική πλευρά θέλει την επίλυση του Κυπριακού.

Συγκεκριμένα, σε ερώτηση πως βλέπει η Ελλάδα την συμμετοχή της Τουρκίας στην ενεργειακή εξίσωση της ανατολικής Μεσογείου, ο Έλληνας ΥΠΕΞ είπε ότι “ασφαλώς βλέπουμε θετικά την συμμετοχή της Τουρκίας”. “Πως μπορεί κάποιος να αποκλείσει από αυτή την περιοχή την Τουρκία η οποία έχει τόσα χιλιόμετρα ακτή στη Μεσόγειο. Κανείς δεν ισχυρίζεται το αντίθετο από αυτό”, ανέφερε.

Μάλιστα τάχθηκε και υπέρ της συμμετοχής της Τουρκίας στις συνομιλίες της τριμερούς Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ οι οποίες όπως τόνισε “σέβονται το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα”. “Ασφαλώς βλέπουμε θετικά την συμμετοχή της Τουρκίας στην ενεργειακή εξίσωση της ανατολικής Μεσογείου”, είπε προσθέτοντας ότι “θέλουμε πολύ να συμμετάσχει και η Τουρκία σε αυτές τις διαπραγματεύσεις που σέβονται το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα”. “Το σημαντικό είναι να αποφεύγονται οι μονομερείς στρατιωτικές κινήσεις και ειδικά αυτές που αυξάνουν την ένταση” ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια ανέφερε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει τη δική της ΑΟΖ και αυτό δεν σημαίνει ‘μονοπώλιο στην ανατολική Μεσόγειο’, όπως είπε. Ο Έλληνας Υπουργός είπε ότι έχει γίνει ένα κοινό ταμείο και για τις δύο πλευρές στην Κύπρο στο οποίο θα κατατεθούν τα έσοδα από τις ενεργειακές πηγές, προσθέτοντας ότι αυτό το έχει εγκρίνει η κυπριακή βουλή.

Μια μέρα πριν τη συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο Έλληνας Υπουργός δήλωσε για το Κυπριακό ότι κάνουν προσπάθεια ώστε οι δύο πλευρές να καταλάβουν καλύτερα τις θέσεις των δύο πλευρών πριν από τις πιθανές διαπραγματεύσεις. ”Θέλουμε να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις. Αλλά στο τέλος αυτών των διαπραγματεύσεων πρέπει να υπάρχει πιθανότητα για συμφωνία. Όχι μόνο για επίδειξη. Εμεις θέλουμε λύση στο Κυπριακό”, είπε ο Γιώργος Κατρούγκαλος.

Για τα 12 ναυτικά μίλια, ο Έλληνας Υπουργός είπε ότι “αποφασίσαμε να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στο Ιόνιο Πέλαγος ως μέρος του καθορισμού της ΑΟΖ μας με την Ιταλία και την Αλβανία. Και στις άλλες περιοχές πιστεύουμε ότι είναι αναφαίρετο κυριαρχικό μας δικαίωμα η επέκταση των χωρικών μας υδάτων.. Αλλά ξεκινήσαμε από τα δυτικά της χώρας γιατί υπήρχε ένας πρακτικός και επείγον λόγος.

Όσον αφορά στο Αιγαίο, είναι αλήθεια ότι θέλουμε και οι δύο πλευρές να μειώσουμε την ένταση που αυξήθηκε το τελευταίο διάστημα. Για τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης ο Γιώργος Κατρούγκαλος δήλωσε ότι έχουν ξεκινήσει οι επαφές μεταξύ των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας. «Αυτό που συμφωνήσαμε πράγματι με το φίλο μου τον Μεβλούτ είναι να εφαρμόσουμε τις αποφάσεις των δύο ηγετών. Και αυτό θα γίνει εργαζόμενοι μαζί για να βρούμε τρόπους για να αυξήσουμε την εμπιστοσύνη και στη συνέχεια να ξεκινήσουμε σοβαρές συνομιλίες για θέματα όπως το ζήτημα του καθορισμού της ΑΟΖ μεταξύ μας.

Για τη συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στις Βρυξέλλες, ο Έλληνας ΥΠΕΞ είπε ότι κατέβαλαν προσπάθεια για την μείωση της έντασης στο Αιγαίο και την δημιουργία μιας θετικής ατζέντας.
πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
«Θα πληρώσουμε ακριβά το θέμα της μακεδονικής γλώσσας», τόνισε την Κυριακή ο καθηγητής Ιωάννης Μάζης και πρόσθεσε: «Από εδώ και πέρα φοβάμαι ότι είναι μοιραίο ότι θα ακολουθήσει μία διαδικασία καταρρακτώδης προσφυγών στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

«Αυτή τη στιγμή έχουμε δημιουργήσει εκείνη τη νομική βάση την οποία οι γείτονες θα μπορούν να επικαλούνται ούτως ώστε να μας οδηγούν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Αυτό σιγά σιγά θα δημιουργήσει τους πυρήνες που είπα», σημείωσε ο ίδιος, μιλώντας σε πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΙ και εξήγησε:

«Πρώτον, διδασκαλία μακεδονικής γλώσσας το οποίο όπως λέει και ο καθηγητής Μπαμπινιώτης –σοφότερος από εμένα στα γλωσσολογικά – αποτελεί στοιχείο ταυτοτικό βασικό. Το ταυτοτικό στοιχείο αυτό θα οδηγήσει σε κέντρα μακεδονικών σπουδών και θα απαιτηθεί τα κέντρα αυτά να γίνουν κέντρα πολιτισμού μακεδονικού και μοιραία θα οδηγηθούμε στη δημιουργία μακεδονικής μειονότητας».

«Αυτό θα ξεκινήσει από το εσωτερικό της χώρας από ελληνικούς συλλόγους και ελληνικά κόμματα. Δεν θα γίνει από τα Σκόπια γιατί οι συμβατικές υποχρεώσεις των Σκοπίων είναι να μην δημιουργούν αλυτρωτικές τάσεις στην Ελλάδα. Έχουν όμως φτιάξει θαυμάσια το περικάλυμμα και θα δείτε να εμφανίζονται και πάρα πολλές ΜΚΟ γνωστών φιλάνθρωπων διεθνώς με πολύ χρήμα και οι οποίες θα λειτουργήσουν θαυμάσια υπονομευτικά για την ακεραιότητα της χώρας», συμπλήρωσε.


πηγή





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με εντυπωσιακή ομοφωνία, που θυμίζει «μέρες του 2015» ψήφιστηκε στις 7 Μαρτίου, από όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου (πλην των «αντισυστημικών», ΚΚΕ και ΧΑ) η παράδοση του γεωθερμικού δυναμικού της χώρας, και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες, ως κατεπείγον!

Όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις ποτέ δεν πέρασαν ως «κατεπείγον» οτιδήποτε θα βοηθούσε -έστω κι ελάχιστα- στην ανακούφιση της ζοφερής κατάστασης όπου έχει περιέλθει ο ελληνικός λαός! Αντιθέτως, κατεπείγοντα χαρακτηρίζονται όλα όσα γίνονται κατ’ επιταγήν των επικυρίαρχων, όλα όσα εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα, και μόνο αυτά. Για τον απλό λόγο ότι δεν πρέπει να συζητηθούν, να απασχολήσουν την «κοινή γνώμη», αλλά πρέπει να θαφτούν από την παραπληροφόρηση!

Έτσι, σειρά στο ξεπούλημα των ενεργειακών πόρων της χώρας μας, παίρνει τώρα η γεωθερμία, ο μόνος ενεργειακός πόρος που είχε μείνει ως τώρα σχετικά αλώβητος από τις«αγορές».

Ψηφίστηκε επίσης, η περαιτέρω διάλυση του Ινστιτούτου Γεωλογικών Μελετών (ΙΓΜΕ). Φυσικά, για λόγους επικοινωνιακούς, τούτο παρουσιάζεται ως «αναβάθμιση»! Στην πραγματικότητα, με τη σύσταση της Ελληνικής Αρχής Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών, ανοίγει ο δρόμος για την πλήρη εκχώρηση της έρευνας και την προνομιακή εκμίσθωση ολόκληρων περιοχών στις εταιρείες των δανειστών. Η μόνη πρακτική χρησιμότητα της διάκρισης που προβλέπεται στο νέο νόμο, μεταξύ «εθνικού» ή «τοπικού» ενδιαφέροντος γεωθερμικά πεδία, έγκειται στους ρυθμούς ιδιωτικοποίησής τους. Σε κάθε περίπτωση, το ξεπούλημα επιταχύνεται, αφού βγαίνει απ’ τη μέση το ΙΓΜΕ με τις «χρονοβόρες» και «ανούσιες» μελέτες του. Τώρα, ο διαγωνισμός για την σύναψη μίσθωσης θα διενεργείται με διαδικασίες «εξπρές», άμεσα με την αίτηση του ενδιαφερομενου επενδυτή! Ζητήσατε και θα λάβετε!

Ο κ. Σταθάκης φρόντισε να επισημάνει ότι τώρα που «δεν υπάρχουν πλέον μνημονιακές δεσμεύσεις», η ανανέωση του προσωπικού θα γίνει «1 προς 1» με όσους αποχωρήσουν. Απέφυγε να αναφερθεί στους 100 περίπου εργαζόμενους που δουλεύουν σε εργολάβους και για τους οποίους δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη. Καμία πρόβλεψη, ούτε για την καταβολή των δεδουλευμένων προηγούμενων ετών!

Η Δημόσια Επιχείρηση Αερίου (ΔΕΠΑ) δεν θα μπορούσε να μείνει εκτός «αξιοποίησης», στο πλαίσιο της «απελευθέρωσης» της αγοράς φυσικού αερίου. Απαρέγκλιτα, ακολουθείται και εδώ το γνωστό μοντέλο «αξιοποίησης», σύμφωνα με το οποίο η επιχείρηση «σπάζει» σε δύο κομμάτια, για να παραχωρηθεί το κερδοφόρο, αυτό της εμπορίας, στους κερδοσκόπους (δήθεν επενδυτές) και να παραμείνει το κοστοβόρο, δηλαδή η κατασκευή και συντήρηση των υποδομών στους κρατικοδίαιτους εργολάβους, ή αλλιώς υπό την ευθύνη του δημοσίου, δηλαδή του οικονομικά τσακισμένου και υπερφορολογούμενου ελληνικού λαού.

Η ΔΕΠΑ Εμπορίας ιδιωτικοποιείται μέσω του ΤΑΙΠΕΔ κατά το 50%+1 μετοχή, ενώ οι υπόλοιπες μετοχές περνούν στο «ελληνικό δημόσιο», με τη διαχείρισή τους να μεταβιβάζεται χωρίς ανταλλάγματα στο Υπερταμείο! Όσο για τη ΔΕΠΑ Υποδομών, παραμένει κατά το 51% υπό τον έλεγχο του Δημοσίου και κατά 49% ιδιωτικοποιείται μέσω του ΤΑΙΠΕΔ. Μονά χάνουμε, ζυγά κερδίζουν!

Βέβαια, ο κ. Σταθάκης ενώ ισχυρίζεται ότι έχουμε πλέον απαλλαγεί από «μνημονιακές δεσμεύσεις», ταυτόχρονα τονίζει τη σημασία της απρόσκοπτης συνέχειας των ιδιωτικοποιήσεων, οι οποίες «είχαν συμφωνηθεί με το κλείσιμο του τρίτου προγράμματος»! Η αναφορά του στην «απαλλαγή από τα μνημόνια», δεν τον εμπόδισε να κομπάζει, απαντώντας στην κριτική από ΚΙΝΑΛ και ΝΔ, για την πρόοδο όλων των «μεταρρυθμίσεων», στο πλαίσιο της «απελευθέρωσης» του στρατηγικού τομέα της ενέργειας, κατ’ απαίτηση των δανειστών και των «υποχρεώσεων που έχουμε αναλάβει στο πλαίσιο του «τρίτου προγράμματος», δηλαδή του τρίτου μνημονίου! Κυβέρνηση και αντιπολίτευση ερίζουν για το ποιος εξυπηρετεί καλύτερα και ταχύτερα τις απαιτήσεις των δανειστών! Κομπάζουν, δε, για τα επιτεύγματά τους και εκλιπαρούν την αναγνώριση και τους επαίνους, είτε των εταίρων, είτε των αγορών!

Μια χώρα που έχει εκποιήσει όλους τους στρατηγικούς της τομείς (νερό, ενέργεια, συγκοινωνίες, τηλεπικοινωνίες κλπ), μια χώρα που έχει καταργήσει κάθε έννοια «δημόσιου αγαθού» και τα έχει μετατρέψει σε εμπορεύματα, μια χώρα η οποία κυβερνάται από εντολοδόχους ξένων συμφερόντων, είναι μια χώρα παντελώς ανοχύρωτη, χωρίς μέλλον. Το αφήγημα της «εξόδου από τα μνημόνια» και της «ανάπτυξης» που «έρχεται» καταρρέει σαν χάρτινος πύργος, μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα και δεν μπορεί να ξεγελάσει ούτε και τον πλέον αφελή ή καλόπιστο.

Υπάρχει λύση, υπάρχει διέξοδος! Μόνο που αυτή δεν βρίσκεται στην εναλλαγή προσκυνημένων ευρωλιγούρηδων στους κυβερνητικούς θώκους!

Αντίθετα συνδέεται με την καινούργια Εθνική Αντίσταση και φυσικά «επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων»!

Αθήνα, 14 Μαρτίου 2019
Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου