Articles by "Εθνικά θέματα"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εθνικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο Ακάρ απειλεί ότι θα κολυμπήσει έως το Καστελόριζο και η Ελλάδα αποσύρει τα τεθωρακισμένα οχήματα από το Ανατολικό Αιγαίο για να τα στείλει στην Ουκρανία!

γράφει ο Δήμος Βερύκιος

Σε βέρτιγκο η κυβέρνηση: Αποσύρονται από τα νησιά τα BMP-1 για να σταλούν στην Ουκρανία

Εν μέσω πολιτικού κουρνιαχτού που προκαλεί το σκάνδαλο των υποκλοπών και με την κυβέρνηση σε εντελώς αμήχανη κατάσταση να απευθύνει έκκληση «μην πυροβολείτε την ΕΥΠ» διότι όπως ισχυρίζεται :

1ον : Οι καιροί είναι πονηροί καθώς ο Ερντογάν ετοιμάζεται να βγάλει το 4ο γεωτρύπανο στην Ανατολική Μεσόγειο και ο Ακάρ απειλεί ευθέως ότι σύντομα οι Τούρκοι θα κολυμπούν στο Καστελόριζο.

2ον: Στην παρούσα φάση τόσο η Άγκυρα , όσο και η Μόσχα θα ήθελαν μια αποδυναμωμένη Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών. (Η κυβέρνηση επέστρεψε στην λογική της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου και του Σιδηρούν Παραπετάσματος).

Εκείνη, ως κυβέρνηση προβαίνει σε μια παραδοξότητα. Εν μέσω θέρους και τουριστικής περιόδου αποσύρει από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου τα τεθωρακισμένα οχήματα BMP-1 για να τα προωθήσει στο Ουκρανικό μέτωπο! Πολιτική τρέλα που ως κίνηση ακυρώνει την επίκληση του κυβερνητικού επιχειρήματος ότι κατα το τρέχον χρονικό διάστημα η χώρα διέρχεται “εθνικό κίνδυνο”, διότι εάν όντως το πίστευε :

Α) Δεν θα απέσυρε, αλλά θα πρόσθετε οπλικά συστήματα στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου !

Β) Δεν θα έξυνε περαιτέρω την πληγή των ελληνορωσικών σχέσεων που ήδη πυορροεί από την πρώτη μέρα της έναρξης των ρωσικών επιχειρήσεων επί Ουκρανικού εδάφους. Απεναντίας θα φρόντιζε – έστω παρασκηνιακά- θα εκτονωθεί η ένταση με την Ρωσία και θα αναζητούσε άμεση λύση για ανεύρεση κρίσιμων ανταλλακτικών που απαιτούνται για την συντήρηση των Ρωσικής κατασκευής οπλικών συστημάτων που αποτελούν την βασική αντιαεροπορική ομπρέλα των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Γ) Δεν θα ξεκινούσε μέσα στον Αύγουστο την διαδικασία απόσυρσης των BMP-1 από τα ακριτικά νησιά εάν προηγουμένως δεν είχαν φτάσει στην Ελλάδα και δεν ήταν επιχειρησιακά έτοιμα τα αντίστοιχα γερμανικά Marder που προβλέπει η συμφωνία περί ανταλλαγής των Σόλτς- Μητσοτάκη. Όμως όπως ήδη έχει αποκαλύψει το iEidiseis η αρχική συμφωνία περί ανταλλαγής μεταξύ του Γερμανού Καγκελάριου και του Έλληνα πρωθυπουργού δεν υφίσταται κάθε ότι η γερμανική εταιρία Rheinmetall ενημέρωσε εγγράφως το ΓΕΣ ότι δεν πρόκειται για ανταλλαγή αλλά για καθαρή αγορά Marder από την Ελλάδα η οποία θα επιβαρυνθεί επιπλέον το κόστος εκσυγχρονισμού τους !

Αντ΄ αυτού τι κάνει η κυβέρνηση μέσα στην παραζάλη της εν μέσω του κουρνιαχτού που προκαλεί το σκάνδαλο των υποκλοπών;

Αποσύρει εσπευσμένα από τα νησιά, τα σοβιετικής κατασκευής BMP-1 για να τα στείλει στην Ουκρανία και αντί για τα πολυδιαφημισμένα γερμανικά Marder , τα αντικαθιστά με τα εξ ίσου απαρχαιωμένα αμερικανικά Μ113Α1 που μπήκαν σε παραγωγή το 1960 από τις ΗΠΑ και είναι κατασκευασμένα από συγκολλημένες πλάκες αλουμινίου και έχει το σχήμα του κουτιού.

Σύμφωνα με τον ειδικό περιοδικό τύπο στις 5 Οκτωβρίου 2018 : «Τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα τα Μ-113 που διαθέτει ο Ελληνικός Στρατός, εστιάζονται γύρω από την αναποτελεσματική θωράκιση που προσφέρουν, τον ελαφρύ οπλισμό, αλλά και τις μειωμένες δυνατότητες ευκινησίας. Ως όχημα μάχης είναι ανεπαρκές (παρά το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα εξοπλίζει την πλειοψηφία των μονάδων του μηχανοκίνητου πεζικού), και εμφανώς υποδεέστερο οχημάτων όμορων χωρών».


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Κουμάκη, μέλους του ΙΗΑ

Μόλις ένας χρόνος απομένει από την συμπλήρωση ενός αιώνα από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης που σφράγισε τον επώδυνο συμβιβασμό μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.

Πριν από δέκα τρία χρόνια, στις 04/09/2009, είχε αναρτηθεί για πρώτη φορά ένα κείμενο μου για τον διαχρονικό τουρκικό παραλογισμό να απαιτεί από τους άλλους όλα όσα περιφρονεί η ίδια, με τίτλο «Συνθήκη της Λωζάνης: Οι Τούρκοι μιλάνε για σκοινί στο … σπίτι του κρεμασμένου!».

Το κείμενο αυτό παραμένει τόσο διαχρονικό ώστε λες πως γράφτηκε τώρα, τον Ιούλιο του 2022 και όχι πριν από 13 χρόνια. Αξίζει τον κόπο να το ξαναθυμηθούμε όπως ακριβώς γράφτηκε τότε, χωρίς καμμιά απολύτως προσθήκη ή αφαίρεση:

Είναι γνωστό ότι η Τουρκική Δημοκρατία, στο πλαίσιο της διαχρονικής στρατηγικής της για «νέα σύνορα» σε βάρος της Ελλάδος, επικαλείται τακτικά την «ανάγκη αποστρατικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου» με τον ισχυρισμό ότι αυτό επιβάλλει η Συνθήκη της Λωζάνης.

Πέρα από το ότι το στρατιωτικό καθεστώς των ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου δεν είναι ενιαίο και διέπεται από διαφορετικές Διεθνείς Συμφωνίες, η γενική και αόριστη αυτή «απαίτηση» της Τουρκίας διατυπώνεται την στιγμή κατά την οποία η ίδια η Τουρκία διατηρεί στα Μικρασιατικά παράλια (με έδρα την Σμύρνη) την Τουρκική στρατιά του Αιγαίου η οποία δημιουργήθηκε από το 1975.

Η στρατιά αυτή δεν είναι εντεταγμένη στο ΝΑΤΟ και περιλαμβάνει το συντριπτικό ποσοστό των αποβατικών σκαφών της Τουρκίας μαζί με ένα μεγάλο αριθμό ελαστικών λέμβων που μεταφέρουν μέχρι 12 άτομα σε κοντινές και απρόσιτες ακτές!

Με απλά λόγια, οι Τούρκοι θέλουν την «αποστρατικοποίηση» των Ελληνικών νησιών με την «επίκληση» της Συνθήκης της Λωζάνης, για να αποτελούν εύκολη λεία στις επεκτατικές τους βλέψεις μόλις παρουσιαστεί η «κατάλληλη ευκαιρία», όπως ακριβώς «ξεγύμνωσαν» με διάφορα τερτίπια την Κυπριακή άμυνα πριν εισβάλλουν με την πρώτη ευκαιρία στο μαρτυρικό νησί της Αφροδίτης με τις πλάτες των μεγάλων «συμμάχων» μας!

Η ξεδιάντροπη «επίκληση» της Συνθήκης της Λωζάνης από την Τουρκία φέρνει στο νου την σοφή λαϊκή ρήση «Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Ιδού γιατί:

Η Συνθήκη της Λωζάνης είναι μια πολυμερής Διεθνής Σύμβαση, η οποία τίθεται υπό την προστασία της Τουρκίας από την μια μεριά και υπό την προστασία της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ιαπωνίας, της Ιταλίας, της Σερβίας, της Ρουμανίας και της Ελλάδος από την άλλη.

Δηλαδή, η Τουρκία ήταν μόνη αντισυμβαλλόμενη απέναντι σε 6 χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Το κείμενο της Συνθήκης αναφέρεται ρητά στις υποχρεώσεις που έχει η Τουρκία να σεβαστεί, μεταξύ άλλων, τα ανθρώπινα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο.

Το άρθρο μάλιστα 37 της Συνθήκης ορίζει ότι η Συνθήκη είναι αυξημένης τυπικής ισχύος έναντι οποιουδήποτε άλλου νόμου ή κανονισμού ή εσωτερικής επίσημης πράξης που θα μπορούσε να ισχύσει στην Τουρκία. Δηλαδή, η Τουρκία στερήθηκε από κάθε δικαίωμα να ψηφίζει μόνη της νόμους ενάντια στις υποχρεώσεις που ανέλαβε με την Συνθήκη της Λωζάνης.

Επί πλέον, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, η Τουρκική αντιπροσωπεία επέμενε φορτικά (και τελικά επέβαλε) να μην υπάρχουν (δηλαδή να μην αναγνωρίζονται) εθνικές μειονότητες αλλά μόνο θρησκευτικές, κάτι που ζητούσε για τον φόβο των Κούρδων που ζουν στην Τουρκία.

Είναι αυτονόητο όμως ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους μουσουλμάνους της Ελληνικής Θράκης που ζουν την Ελλάδα, σύμφωνα με το άρθρο 45 της Συνθήκης περί «αμοιβαιότητας» (το οποίο επίσης πολύ τακτικά επικαλείται η Τουρκία).

Με μια διαφορά: Αυτούς η Τουρκία προσπαθεί επίμονα και συστηματικά να «εκτουρκίσει» και μάλιστα με το ζόρι! Δηλαδή, σύμφωνα με την ιδιότυπη νοοτροπία των Τούρκων, οι Κούρδοι μουσουλμάνοι απαγορεύεται να αποτελούν εθνική μειονότητα μέσα στην Τουρκία. Οι μουσουλμάνοι όμως της Ελληνικής Θράκης, είτε είναι Πομάκοι, είτε είναι αθίγγανοι, επιτρέπεται να μετατραπούν με το ζόρι σε εθνική μειονότητα! Άλλωστε στον στόχο αυτό βοηθάει φιλότιμα τόσο το περιβόητο Βαθύ Κράτος, όσο και οι Τούρκοι πράκτορες με τα τσιράκια τους που έχουν κατακλύσει την Ελληνική Θράκη κάτω από το αδιάφορο, «ευρωπαϊκό» βλέμμα της Ελλάδος!

Η Τουρκία επέμενε επίσης (και επέβαλε) την αριθμητική ισορροπία μεταξύ των θρησκευτικών μειονοτήτων, δηλαδή της χριστιανικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου & της Τενέδου και της μειονότητας των μουσουλμάνων της Ελληνικής Θράκης – και οι δύο θρησκευτικές μειονότητες εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή των πληθυσμών για ειδικούς λόγους. Βέβαια, όπως φάνηκε στην διάρκεια του χρόνου, η Τουρκία δεν είχε καμιά απολύτως πρόθεση να κρατήσει χριστιανούς στην επικράτειά της, ήθελε απλά να υποχρεώσει την Ελλάδα να κρατήσει μουσουλμάνους γιατί είχε (και έχει) τα δικά της σχέδια!

Η Τουρκία ανέλαβε επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάνης την ρητή υποχρέωση σεβασμού μιας εκτεταμένης αυτοδιοίκησης στα νησιά Ίμβρος και την Τένεδος, των οποίων ο πληθυσμός ήταν χριστιανικός σε ποσοστό που ξεπερνούσε το 90%.

Τι έκανε όμως η Τουρκία μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης την οποία τολμάει σήμερα να επικαλείται ξεδιάντροπα;

Με δυο λόγια: Δεν υπάρχει ούτε ΕΝΑ άρθρο της Συνθήκης της Λωζάνης το οποίο η Τουρκία να σεβάστηκε, δεν υπάρχει ούτε ΕΝΑ άρθρο της Συνθήκης της Λωζάνης το οποίο η Τουρκία να μην ξεφτίλισε και όμως έχει το απόλυτο θράσος να επικαλείται την Συνθήκη της Λωζάνης εκεί που νομίζει πως την συμφέρει!

Είναι αδύνατο, στα πλαίσια ενός σύντομου άρθρου, να αναφέρει κανείς όλες τις πράξεις και τις ενέργειες της Τουρκικής «Δημοκρατίας» που τραυμάτισαν βάναυσα και με πρωτοφανή τραμπουκισμό τον Ελληνοτουρκικό συμβιβασμό του 1923.

Θα περιοριστούμε, σύντομα και λακωνικά, στα πιο κραυγαλέα «πεπραγμένα» της Τουρκίας που δείχνουν ανάγλυφα την ιδιότυπη αντίληψη αυτής της χώρας να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της όλες τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει από μια Διεθνή Συνθήκη και ταυτόχρονα να έχει το θράσος να απαιτεί με πρωτοφανή φορτικότητα όσα νομίζει πως την συμφέρουν!

(α) Στα νησιά Ίμβρος και Τένεδος η Τουρκία αγνόησε επιδεικτικά την ειδική αυτοδιοίκηση την οποία ανέλαβε την υποχρέωση να διατηρήσει στα δύο νησιά τα οποία (κυριολεκτικά) τους χάρισαν οι Βρετανοί στα πλαίσια της Συνθήκης της Λωζάνης. Οι Τούρκοι, πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι με το οποίο έβαλαν την υπογραφή τους, έσπευσαν χωρίς καμιά καθυστέρηση, να διορίσουν Τούρκο διοικητή και στα δύο νησιά, να στείλουν αμέσως στην δικαιοσύνη, στα τελωνεία, στην αστυνομία και στις λιμενικές αρχές Τούρκους αξιωματικούς απολύοντας όλους τους αιρετούς τοπικούς λειτουργούς τους οποίους (υποτίθεται) πως είχαν υποχρέωση να διατηρήσουν άθικτους!

Με τον Νόμο 1151 του 1927 που ψήφισε η Τουρκική Εθνοσυνέλευση, κατάργησαν στην πράξη το καθεστώς αυτοδιοίκησης των νησιών Ίμβρος και Τένεδος, έκλεισαν με διάφορες προφάσεις το Ελληνικό Σχολαρχείο, απαγόρευσαν την διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας και οι χριστιανοί τέθηκαν υπό διωγμό μέχρι την πλήρη εξολόθρευσή τους.

Επειδή όμως οι χριστιανοί κάτοικοι των νησιών της Ίμβρου και της Τενέδου ήταν πολύ δεμένοι με τον τόπο τους και δεν έφευγαν παρά τις αφόρητες συνθήκες, το 1964 η Τουρκία αποφάσισε να εφαρμόσει το περίφημο «πρόγραμμα διάλυσης» (eritme programi) με την υπ’ αρ. 35 (μυστική) απόφαση της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας (βλέπε Βαθύ Κράτος).

Την περίοδο εκείνη η Ελλάδα προσέφερε την «κατάλληλη ευκαιρία» με την μεγάλη αστάθεια που επικρατούσε στην εσωτερική πολιτική σκηνή και οι Τούρκοι δεν αφήνουν παρόμοιες «ευκαιρίες» να πάνε χαμένες.

Φυσικά, η χώρα μας δεν έβγαλε ούτε άχνα για όλες αυτές τις κατάφωρες παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάνης και η Τουρκία συνέχιζε (και συνεχίζει) να αλωνίζει ανενόχλητη. Το πόσο αποτελεσματικό ήταν το «πρόγραμμα διάλυσης» που εφάρμοσαν οι Τούρκοι στα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, φαίνεται από μια απλή αντιπαράθεση των πραγματικών αριθμών: Από το 90% (τουλάχιστον) του συνολικού πληθυσμού των νησιών που ήταν χριστιανοί, σήμερα απέμεινε μόνο το 1% (κυρίως ηλικιωμένοι) οι οποίοι αντέχουν και παραμένουν ακόμα στα δύο πολύπαθα νησιά!

(β) Στον τομέα της θρησκευτικής, της εκπαιδευτικής και της «ελευθερίας» ίδρυσης και ελέγχου ευαγών ιδρυμάτων (άρθρα 38 έως 44 της Συνθήκης) οι Τούρκοι δεν άφησαν τίποτα όρθιο:

Ένας νέος Γολγοθάς για το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως με διώξεις, εμπρησμούς, επιθέσεις, ίντριγκες, επεμβάσεις, άρνηση αποδοχής της Οικουμενικότητας του Πατριαρχείου, διαρκή απαξιωτική συμπεριφορά και αρπαγή δύο σημαντικών χριστιανικών ναών (Παναγία της Καφατιανής του Γαλατά και ναός του Σωτήρος Χριστού) με «εργαλείο» τον ψευτο – παπά Ευθύμ, ο οποίος μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του υπήρξε τυφλό όργανο των πιο σκοτεινών κύκλων της Τουρκίας (Βαθύ Κράτος, ΜΙΤ).

Η χριστιανική εκπαίδευση, πάντα με την τούρκικη μέθοδο «σεβασμού» της Συνθήκης της Λωζάνης, υπέστη ισοπεδωτική επίθεση: Φίμωση της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, απόλυση ομογενών και Ελλήνων δασκάλων, επιβολή διδασκαλίας των περισσοτέρων μαθημάτων στην Τουρκική γλώσσα (αρχικά) και στην συνέχεια όλων – εκτός από το μάθημα των Ελληνικών και προσθήκη ειδικού μαθήματος «στρατιωτικών» που δίδασκε αξιωματικός του τουρκικού στρατού!

Όσον αφορά τα Ελληνικά Ευαγή Ιδρύματα, απαγορεύτηκε στα μειονοτικά ιδρύματα να αποκτήσουν νέα ακίνητη περιουσία είτε με αγορά, είτε με δωρεά, είτε με κληρονομιά.

Παράλληλα, οι Τούρκοι φρόντισαν να παύσει η αναγνώριση της ιδιότητας νομικού προσώπου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για να δημιουργήσουν ανυπέρβλητα προσκόμματα στην διαχείριση και εκπροσώπηση της τεράστιας Πατριαρχικής περιουσίας.

Με τον Νόμο 2762 του 1935 περί «Βακουφίων» που ψηφίστηκε από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση (έκτοτε άλλαξε πολλές φορές για να πετύχουν τους στόχους τους), η διαχείριση των μειονοτικών ιδρυμάτων και σχολείων «ανατέθηκε» σε επίτροπο που διοριζόταν από τις Τουρκικές αρχές για να γίνει πιο εύκολη η αρπαγή της τεράστιας μειονοτικής περιουσίας! Το αποτέλεσμα βέβαια είναι από τις 12.000 μειονοτικά ακίνητα που υπήρχαν κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, σήμερα απέμειναν μερικές εκατοντάδες που βρίσκονται σε διαρκή και άμεση απειλή!

(γ) Στον τομέα των αστικών και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων χριστιανών ένα μεθοδικό, ψυχρό και «αποτελεσματικό» πλέγμα μέτρων και ενεργειών στόχευσε στην εξολόθρευση του χριστιανικού πληθυσμού από την Κωνσταντινούπολη:

Άρχισαν από την εκδίωξη των Ελλήνων της Πόλης από Τράπεζες, από κάθε μορφής και κατηγορίας Δημόσιες υπηρεσίες αλλά και από μεγάλες επιχειρήσεις. Με τον Νόμο 2007 του 1932 απαγόρευσαν την άσκηση 30 επαγγελμάτων από Έλληνες (μεταξύ των οποίων μουσικός, φωτογράφος, ξυλουργός, ράπτης, κουρέας, σερβιτόρος – ακόμα και πλανόδιος πωλητής!), ενώ αργότερα απαγόρευσαν και άλλα επαγγέλματα για να σιγουρευτούν ότι οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης θα αρχίσουν να τρέπονται σε φυγή προκειμένου να επιβιώσουν.

Το 1934 με τον Νόμο 2525 όλοι οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης υποχρεώθηκαν να τουρκοποιήσουν τα επώνυμά τους και το 1939 όλοι οι αθλητικοί μειονοτικοί σύλλογοι υποχρεώθηκαν να ενωθούν με τους τουρκικούς με αποτέλεσμα να μαραζώσουν σταδιακά και να εκτουρκιστούν.

Όλα αυτά μέσα σε ένα πρωτοφανές κλίμα τρόμου με τις εκστρατείες που είχαν το σύνθημα «Vatandas Turkce konus», δηλαδή, «Πολίτες μιλάτε τουρκικά» ώστε να είναι εύκολη η δίωξη για «Εξύβριση του Τουρκισμού» όποιου τολμούσε να μιλάει στους δρόμους Ελληνικά – άρα μιλούσε υβριστικά για τους Τούρκους!

Για όσους βέβαια επέμεναν πεισματικά να μένουν στις εστίες τους, το «μενού» του Τούρκικου «σεβασμού» στην Συνθήκη της Λωζάνης είχε και πολλά άλλα στο πρόγραμμα:

(γ1) Επιστράτευση είκοσι ηλικιών χριστιανών τον Μάιο του 1941, για τον αφανισμό του χριστιανικού στοιχείου της Κωνσταντινούπολης, με αφορμή τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που υπήρξε μια θαυμάσια ευκαιρία στην διαχρονική στρατηγική της «ουδέτερης» Τουρκίας.

(γ2) Βαρλίκι, δηλαδή επιλεκτική επιβολή υπέρογκων φόρων σε χριστιανούς (Νόμος 4305 του Νοεμβρίου 1942) για τον οικονομικό τους αφανισμό και την εξορία τους σε καταναγκαστικά έργα για όσους αδυνατούσαν να πληρώσουν μέσα σε λίγες βδομάδες τον αυθαίρετο φόρο που τους επιβλήθηκε. Ο φόρος αυτός, όπως και η «επιστράτευση 20 ηλικιών» επινοήθηκε από τους Τούρκους όταν η Ελλάδα πολεμούσε με τους «συμμάχους» της στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η Τουρκία διατηρούσε «επιτήδεια ουδετερότητα».

(γ3) Πογκρόμ, δηλαδή επιδρομή που εκτελέστηκε άψογα από το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας, με την υψηλή καθοδήγηση της Τουρκικής Κυβέρνησης την νύχτα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955. Στόχος: ο χριστιανικός πληθυσμός της Κωνστανούπολης. Αποτέλεσμα: 20 δολοφονίες χριστιανών, εκατοντάδες βιασμοί, καταστροφή, λεηλασία και πυρπόληση 2.600 χριστιανικών σπιτιών, 4.340 καταστημάτων, 73 εκκλησιών, 26 ελληνικών σχολείων, τριών ελληνόφωνων εφημερίδων και επιδρομή σε χριστιανικά νεκροταφεία με σύληση τάφων!

(γ4) Απελάσεις. Επειδή η Τουρκία ανυπομονούσε να ξεφορτωθεί τους Έλληνες που επέμειναν πεισματικά να μην εγκαταλείπουν την Κωνσταντινούπολη, το 1964 κατήγγειλε την Ελληνοτουρκική συμφωνία Εμπορίου με αποτέλεσμα οι τουρκικές αρχές να απελάσουν, με απάνθρωπες και συνοπτικές διαδικασίες 12.000 περίπου Έλληνες υπηκόους, γηγενείς Κωνσταντινουπολίτες, τους οποίους προστάτευε η συνθήκη της Λωζάνης.

Όσοι εκδιώχτηκαν παρέσυραν μαζί τους ένα τριπλάσιο αριθμό συγγενών και φίλων. Έτσι, μεταξύ 1964 και 1966, 48.000 περίπου Έλληνες υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες.

Με τους τρόπους αυτούς (και πολλούς άλλους που είναι αδύνατο να συμπεριληφθούν σε ένα σύντομο άρθρο) η Τουρκία ξεφτίλισε κυριολεκτικά κάθε υποχρέωση που ανέλαβε απέναντι στην Ελλάδα και σε 5 ακόμα αντισυμβαλλόμενες χώρες με την Συνθήκη της Λωζάνης αλλά και όλες τις υποχρεώσεις που ανέλαβε υπογράφοντας τις αρχές του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της χάρτας των Παρισίων και των δεσμεύσεων της στα πλαίσια της ΔΑΣΕ και του ΟΑΣΕ!

Αυτή λοιπόν η Τουρκία μας ζητάει σήμερα να «αποστρατικοποιήσουμε τα Ελληνικά νησιά» και έχει το απύθμενο θράσος να επικαλείται και την Συνθήκη της Λωζάνης!

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε απέναντι σε μια χώρα που μοιάζει κάποιους ανθρώπους τους οποίους όταν τους φτύνεις στο πρόσωπο, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και σου απαντούν «Δόξα τον Θεό, βρέχει!»;

Πολλά. Μπορούμε να κάνουμε πάρα πολλά τα οποία θα έπρεπε ήδη να έχουμε ξεκινήσει προ πολλού. Ας, είναι – ποτέ δεν είναι αργά. Από κάπου όμως πρέπει να ξεκινήσουμε. Το πιο απλό είναι, αφού η Τουρκία επικαλείται την Συνθήκη της Λωζάνης να ξεκινήσουμε από αυτήν.

Κατά την ταπεινή μας γνώμη πρέπει να ζητήσουμε αμέσως να αποκατασταθεί η αριθμητική ισορροπία μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων που ζουν σε Ελλάδα και Τουρκία, όπως επίμονα απαιτούσε (και επέβαλε) η ίδια η Τουρκία κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης.

Το 1923 οι χριστιανοί σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο ήταν 120.000 άνθρωποι και οι μουσουλμάνοι στην Ελληνική Θράκη 80.000.

Σήμερα οι χριστιανοί σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο μειώθηκαν (με την εφαρμογή ενός μακροπρόθεσμου, μελετημένου και ψυχρού σχεδιασμού) σε 2.000 και οι μουσουλμάνοι στην Ελληνική Θράκη αυξήθηκαν σε περισσότερους από 100.000 ανθρώπους, μέσα σε ένα διαρκή, τουρκικό προπαγανδιστικό ορυμαγδό με κροκοδείλια δάκρυα για δήθεν «καταπίεσή» τους!

Αυτή η τεράστια, μεθοδική, ψυχρή και κυνική ανατροπή της αριθμητικής ισορροπίας χριστιανών και μουσουλμάνων σε Ελλάδα και Τουρκία, με πλήρη και αποκλειστική ευθύνη της Τουρκίας, πρέπει να αποκατασταθεί με μια σταθερή, μακροπρόθεσμη στρατηγική.

Εμπρός λοιπόν! Αυτό προβλέπει η Συνθήκη της Λωζάνης που επικαλείται η Τουρκία, από αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε. Στην σημερινή εποχή υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι για να αποκατασταθεί η αριθμητική ισορροπία χριστιανών και μουσουλμάνων σε Ελλάδα και Τουρκία.

Εμείς πρέπει να επιμένουμε σε κάθε ιδιωτικό και δημόσιο βήμα για την αναγκαιότητα αυτή σαν ένα πρώτο, ελάχιστο, βήμα «αποκατάστασης κάποιας στοιχειώδους αμοιβαίας εμπιστοσύνης» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.

Και έχουμε τόσα πολλά για να συνεχίσουμε!

Στο κάτω-κάτω για να συζητήσουμε ισότιμα και «να τα βρούμε» με την Τουρκία πρέπει να ξεκινήσουμε από μια αμοιβαία συμφωνημένη βάση στην οποία καταλήξαμε το 1923 μαζί με 5 άλλες χώρες που συμμετείχαν στην διαδικασία της Συνθήκης της Λωζάνης.

Αν η Τουρκία ονειρεύεται πως «θα τα βρούμε» πάνω στα ερείπια που δημιούργησε σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο, Τένεδο, κατεχόμενη Κύπρο και με απλωμένο το «Βαθύ Κράτος» μέσα στην Ελληνική Θράκη και πάνω από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου, επιτέλους πρέπει να τους πούμε ξεκάθαρα πως «πλανάται πλάνη οικτρά»!

Όσο ισχυρές «πλάτες» και να εξασφαλίσουν, όποια «υπεροπλία» και να αποκτήσουν, όποια «κατάλληλη ευκαιρία» και να πετύχουν, δεν θα υπάρξουν ποτέ Έλληνες που θα ικανοποιήσουν τις επεκτατικές τους ορέξεις χωρίς αιματοχυσία η οποία θα είναι πολύ πιο επικίνδυνη για την ίδια την Τουρκία (με το εκρηκτικό εσωτερικό μωσαϊκό των λαών της Μικράς Ασίας), παρά για την Ελλάδα.





ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε και την περιφρόνηση από την Τουρκία των άρθρων 20 και 27 της Συνθήκης της Λωζάνης που αφορούν την μαρτυρική Κύπρο και τα οποία έχουν ως εξής:

«Η Τουρκία δηλοί ότι αναγνωρίζει την προσάρτηση της Κύπρου ανακηρυχθείσα υπό της Βρετανικής Κυβερνήσεως την 5ην Νοεμβρίου 1914» (Άρθρο 20 Συνθήκης).

«Ουδεμία πολιτική, νομοθετική ή διοικητική εξουσία ή δικαιοδοσία θέλει ασκηθεί, δι΄ οιονδήποτε λόγο, υπό της Κυβερνήσεως ή των Αρχών της Τουρκίας εκτός του τουρκικού εδάφους επί των υπηκόων εδάφους διατελούντος υπό την κυριαρχία ή το προτεκτοράτο των λοιπών Δυνάμεων των υπογραψασών την παρούσα Συνθήκη και επί των υπηκόων εδάφους αποσπασθέντος της Τουρκίας. Εννοείται ότι η πνευματική δικαιοδοσία των θρησκευτικών μουσουλμανικών Αρχών δεν θέλει ποσώς θιγεί» (Άρθρο 27 Συνθήκης).

Οι Οθωμανοί το 1570 είχαν εισβάλλει στην Κύπρο και το 1878 την πούλησαν στους Άγγλους. Το 1923 παραιτήθηκαν ρητά και κατηγορηματικά, από κάθε δικαίωμα επί της Κύπρου, με τα άρθρα 20 και 27 της Συνθήκης της Λωζάνης.

Το 1974 όμως οι Τούρκοι εισέβαλλαν και πάλι στην Κυπριακή Δημοκρατία, εγκαθιστώντας στο 40% περίπου του Κυπριακού εδάφους ένα καθεστώς ανδρείκελων. Έκτοτε επιχειρούν, μεθοδικά και συστηματικά, την πληθυσμιακή αλλοίωση των κατοίκων της Κυπριακής Δημοκρατίας (82% Έλληνες ορθόδοξοι, 12% τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι), την αρπαγή ή καταστροφή Κυπριακών περιουσιών, την λεηλασία ή καταστροφή θρησκευτικών και πολιτιστικών θησαυρών καθώς και την μετατροπή των κατεχομένων εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας σε παγκόσμιο κέντρο διακίνησης ναρκωτικών και παράνομου τζόγου.

ΛΚ
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν είναι να αγνοεί ούτε και να υποβαθμίζει κανείς τις αλλεπάλληλες εξοργιστικές δηλώσεις και τις προθέσεις για αλλαγή συνόρων τόσο της Τουρκικής ηγεσίας αλλά και γενικά του συστήματος της γείτονος χώρας, όπως διατυπώνεται καθημερινά.
Δείτε άλλη μια πρόκληση, από Τουρκάλα δημοσιογράφο:

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από την επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών. Μια συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση των Συριζαίων και διατήρησε μετά βαΐων και κλάδων η κυβέρνηση Μητσοτάκη που διατεινόταν πως   θα την καταργούσε (δείτε το βίντεο).
Μια συμφωνία που παραχώρησε εθνότητα, ιστορικότητα στο κρατίδιο των Σκοπίων κατόπιν υποδείξεων των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ.
Η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (ΕΑΑΣ) με ομόφωνη απόφαση του Διοικητικού της Συμβουλίου, οργανώνει εσπερίδα με θέμα “Καταγγέλλουμε τη συμφωνία των Πρεσπών”, στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλονίκης σήμερα 22 Ιουνίου 2022, στις 6.οο μμ .

Ομιλητές
  • Δρ. Ιωάννης Αμπατζόγλου: Οι παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών και το μέλλον της
  • Γεώργιος Τάτσιος: Η δράση των αυτονομιστών στη Μακεδονία
  • Δημήτρης Γαρούφας: Τα πριν και τα μετά της Συμφωνίας των Πρεσπών
  • Σταύρος Καλεντερίδης: Τα πολιτικά αίτια της Συμφωνίας των Πρεσπών και οι διεθνείς ισορροπίες
  • Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου: Νομικές και πολιτικές δυνατότητες καταγγελίας ή αναθεώρησης της Συμφωνίας των Πρεσπών
  • Ζωή Κωνσταντοπούλου

Συντονιστές
  • Στέργιος Καλόγηρος, Δημοσιογράφος ΒΕΡΓΙΝΑ TV
  • Αναστάσιος Φαραντάτος, Συνταγματάρχης ε.α., Μέλος ΔΣ/ΕΑΑΣ

Ας θυμηθούμε τις θέσεις της Πλεύσης Ελευθερίας και της Ζωής Κωνσταντοπούλου από μια παλαιότερη συνέντευξή της



Και φυσικά να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας με την καλοτούμπα Μητσοτάκη για την "κατάργηση της Συμφωνίας των Πρεσπών", με ένθερμα χειροκροτούντες και διαπνεόμενους από αισθήματα πατριωτισμού Κώστα Καραμανλή, Σαμαρά και λοιπών Νεοδημοκρατών όταν δηλώνει (λόγια, λόγια, λόγια ...) την μη κύρωση της Σύμβασης. Οι Αμερικάνοι όμως ξέρουν καλύτερα από τους δοτούς πρωθυπουργούς .....

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η συνέντευξη του γγ του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ είναι αποκαλυπτική και για τη στάση της «συμμαχίας» στα ελληνοτουρκικά αλλά και για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα οι ΝΑΤΟϊκοί.

Οι ΝΑΤΟφρονες, οι ΝΑΤΟραγιάδες και οι ΝΑΤΟπερήφανοι μπορούν να «χαίρονται» για τους «προστάτες» της χώρας.

Ο Στόλτενμπεργκ δεν είχε θέμα να τα πει ευθέως: Είδε «διαφορές» (!) με την Τουρκία στο Αιγαίο Λύστε τις «διαφορές» σας στο Αιγαίο με την Τουρκία είπε, λίγες μέρες μετά την στρατιωτική άσκηση της Άγκυρας με τη συμμετοχή της «αφρόκρεμας» των ΝΑΤΟϊκών. Μιλάμε για μια άσκηση που συμπεριλάμβανε και «απόβαση σε νησί». Μην αναρωτηθείτε, πάντως, για ποια νησιά μιλάνε. Η Τουρκία, άλλωστε, πλέον θέτει και θέμα κυριαρχίας ελληνικών νησιών αλλά αυτά οι «σύμμαχοι» … δεν τα βλέπουν.

Οι «διαφορές» στο Αιγαίο!

Προσέξτε πώς τα είπε ο Στόλτενμπεργκ, όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, και δεν θα έχετε καμία αμφιβολία για το πόσο «σύμμαχοι» είναι οι ΝΑΤΟϊκοί:

«Το ΝΑΤΟ είναι μια Συμμαχία 30 χωρών, με διαφορετική γεωγραφία, ιστορία και πολιτικά κόμματα. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι μερικές φορές υπάρχουν έντονες διαφωνίες μεταξύ των χωρών μας. Όμως οι διαφορετικές απόψεις και οι συζητήσεις αποτελούν ουσιαστικό μέρος των δημοκρατιών μας. Τόσο η Ελλάδα, όσο και η Τουρκία είναι αφοσιωμένοι Σύμμαχοι εδώ και δεκαετίες και κάθε μέρα, η Ελλάδα και η Τουρκία συνεργάζονται στο ΝΑΤΟ, μαζί με άλλους 28 Συμμάχους, για να αντιμετωπίσουν τις πιο πιεστικές προκλήσεις ασφαλείας.

Η Μεσόγειος είναι ζωτικής σημασίας για το ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα, η Τουρκία, πολλοί Σύμμαχοι και άλλες χώρες επιχειρούν εκεί σε τακτική βάση. Στο παρελθόν υπήρξαν ατυχήματα με ελληνικές και τουρκικές δυνάμεις και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε στη μείωση του κινδύνου τέτοιων ατυχημάτων στο μέλλον. Είναι προς το συμφέρον όλων να αποφευχθεί η επανάληψη τέτοιων καταστάσεων. Το 2020, το ΝΑΤΟ βοήθησε στη δημιουργία στρατιωτικού μηχανισμού απεμπλοκής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για τη μείωση του κινδύνου επεισοδίων στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό περιλαμβάνει μια ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, για τη διευκόλυνση της απεμπλοκής στη θάλασσα ή στον αέρα.

Προτρέπουμε την Ελλάδα και την Τουρκία να λύσουν τις διαφορές τους στο Αιγαίο με πνεύμα εμπιστοσύνης και συμμαχικής αλληλεγγύης. Αυτό σημαίνει αυτοσυγκράτηση, μετριοπάθεια και αποχή από κάθε ενέργεια ή ρητορική που θα μπορούσε να κλιμακώσει την κατάσταση. Σε μια εποχή που ο πόλεμος του (σ.σ. προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ) Πούτιν κατά της Ουκρανίας έχει διαλύσει την ειρήνη στην Ευρώπη, είναι ακόμη πιο σημαντικό για τους Σύμμαχους να είναι ενωμένοι».
«Τα ελληνικά στρατεύματα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις αποστολές του ΝΑΤΟ»

Ο Στόλτενμπεργκ δεν παρέλειψε να δώσει τα συγχαρητήρια του στις ελληνικές κυβερνήσεις για τη συμμετοχή των στρατευμάτων της χώρας σε ΝΑΤΟϊκές αποστολές, χαρακτηρίζοντας τη χώρα «πυλώνα σταθερότητας» και «αξιόπιστο σύμμαχο» στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, λέγοντας τα καλύτερα για την εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο στην Ουκρανία.

«Η Ελλάδα είναι ένας ισχυρός και πολύτιμος σύμμαχος του ΝΑΤΟ. Βρίσκεται σε στρατηγική τοποθεσία στη Βαλκανική Χερσόνησο, στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής, και συμβάλλει στην κοινή μας ασφάλεια με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Τα ελληνικά στρατεύματα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις αποστολές του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένου του Κοσσυφοπεδίου και του Ιράκ.

Επιπλέον, η Ελλάδα έχει πολύτιμη συνεισφορά στις θαλάσσιες αποστολές μας, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξής μας στο Αιγαίο Πέλαγος, συμβάλλοντας στον περιορισμό της παράνομης εμπορίας ανθρώπων στην Ευρώπη. Στον αέρα, τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη βοηθούν να διατηρηθεί ασφαλής ο ουρανός πάνω από το Μαυροβούνιο, τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία».


«Η Ελλάδα αποτελεί παράδειγμα» στις ΝΑΤΟϊκές δαπάνες

Επίσης, όπως κάθε καλός «προστάτης», Στόλτενμπεργκ επαίνεσε την Ελλάδα γιατί αποτελεί «παράδειγμα» στις ΝΑΤΟϊκές δαπάνες.

«Η Ελλάδα αποτελεί επίσης παράδειγμα όσον αφορά τις αμυντικές δαπάνες, τηρώντας το στόχο του 2% του ΑΕΠ και επενδύοντας σε σημαντικές νέες δυνατότητες, συμπεριλαμβανομένων των αεροσκαφών πέμπτης γενιάς», είπε.

Δεν θα μπορούσε, δε, να παραλείψει τη μετατροπή της χώρας σε ΝΑΤΟϊκή βάση: «Τα ελληνικά λιμάνια είναι σημαντικοί κόμβοι για τις συμμαχικές ναυτικές δυνάμεις, όπως φαίνεται για παράδειγμα από την ανάπτυξη αμερικανικών και γαλλικών αεροπλανοφόρων στα ελληνικά ύδατα στις αρχές του έτους. Χαιρετίζω επίσης τον αναπτυσσόμενο ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου, που συμβάλλει στη μείωση της εξάρτησης της Ευρώπης από τις ρωσικές προμήθειες. Όλα αυτά δείχνουν τη δέσμευση της Ελλάδας να διατηρήσει το ΝΑΤΟ ισχυρό καθώς συνεχίζουμε να προσαρμόζουμε τη Συμμαχία μας ώστε να ανταποκρίνεται σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον ασφαλείας».


Τα παζάρια με την Τουρκία για την ένταξη Σουηδίας – Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ

Στη συνέντευξη ο Στόλτενμπεργκ αναφέρθηκε στα αιτήματα της Σουηδίας και της Φινλανδίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ και τα παζάρια που γίνονται με τις αντιρρήσεις της Τουρκίας, χαρακτηρίζοντας, μεταξύ άλλων, «τρομοκρατική οργάνωση» το PKK, όπως κάνει και η Άγκυρα:

«Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις ανησυχίες για την ασφάλεια όλων των συμμάχων, συμπεριλαμβανομένων των σοβαρών ανησυχιών της Τουρκίας για την τρομοκρατική οργάνωση PKK, και να βρούμε ενιαίο δρόμο προς τα εμπρός. Η Τουρκία έχει υποφέρει από το PKK και έχει υποφέρει περισσότερο από την τρομοκρατία από οποιονδήποτε άλλο Σύμμαχο. Έτσι, η Τουρκία έχει εύλογες ανησυχίες, τις οποίες όλοι οι Σύμμαχοι πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη (…) Η ασφάλεια της Φινλανδίας και της Σουηδίας έχει σημασία για το ΝΑΤΟ και πολλοί σύμμαχοι έχουν ήδη αναλάβει σαφείς δεσμεύσεις γι’ αυτό. Το ΝΑΤΟ παραμένει σε εγρήγορση και έχουμε αυξήσει την παρουσία μας στην περιοχή, μεταξύ άλλων με περισσότερες ασκήσεις.

Η Φινλανδία και η Σουηδία συμμετείχαν σε πολλές συμμαχικές ασκήσεις τις τελευταίες ημέρες, συμπεριλαμβανομένης της BALTOPS, στην οποία συμμετείχαν 7.500 άτομα από 14 συμμάχους (Βέλγιο, Βουλγαρία, Δανία, Εσθονία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Λετονία, Λιθουανία, Ολλανδία, Νορβηγία, Πολωνία, Σουηδία, Τουρκία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής). Αυτή είναι μια ισχυρή απόδειξη της δέσμευσης του ΝΑΤΟ σε αυτήν την περιοχή».
Παγκόσμιος χωροφύλακας: «Το ΝΑΤΟ αντιπροσωπεύει τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες

Το ΝΑΤΟ αντιπροσωπεύει τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες», είπε ο Στόλτενμπεργκ επιβεβαιώνοντας το ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα για τη «συμμαχία».


«Θα λάβουμε σημαντικές αποφάσεις στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, συμπεριλαμβανομένης της υιοθέτησης του νέου Στρατηγικού Δόγματος. Μαζί με τη Βορειοατλαντική Συνθήκη, το Στρατηγικό Δόγμα είναι το πιο σημαντικό έγγραφο του ΝΑΤΟ», υποστήριξε.

«Το ΝΑΤΟ αντιπροσωπεύει τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Σε μια εποχή στρατηγικού ανταγωνισμού, η διατήρηση αυτής της τάξης θα απαιτήσει ακόμη πιο στενή συνεργασία με χώρες εταίρους με ομοϊδεάτες και με την Ευρωπαϊκή Ένωση», δήλωσε.


Η καλή «συνεργασία» ΝΑΤΟ – ΕΕ

Ο Στόλτενμπεργκ εκθείασε την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη σχέση της με το ΝΑΤΟ που βρίσκεται στην καλύτερη περίοδο. Δείχνοντας τη σύνδεση ΝΑΤΟ-ΕΕ σε κάθε είδους πολεμικές επιχειρήσεις είπε:

«Η συνεργασία ΝΑΤΟ-ΕΕ βρίσκεται ήδη σε άνευ προηγουμένου επίπεδα σε μια σειρά θεμάτων, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης για την Ουκρανία, της διατήρησης της ειρήνης στα Δυτικά Βαλκάνια και της θαλάσσιας ασφάλειας. Χαιρετίζω επίσης τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της άμυνας, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε μεγαλύτερες αμυντικές επενδύσεις και δυνατότητες. Ως απάντηση στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, χρειαζόμαστε ακόμη ισχυρότερους πολυμερείς θεσμούς και ακόμη βαθύτερη συνεργασία στην Ευρώπη και πέρα από τον Ατλαντικό».




πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στην υιοθέτηση επιθετικού δόγματος, στο Ανατολικό Αιγαίο, είναι αναγκαίο να προσανατολιστεί η Ελλάδα, μεταφέροντας σύγχρονα οπλικά συστήματα σε κάθε νησί, ώστε να μετατραπεί το στρατηγικό μειονέκτημα της απόστασής τους, από τον κεντρικό κορμό, σε συγκριτικό πλεονέκτημα, προτείνει η Ομάδα Κοινωνικής Εγρήγορσης (ΟΚΕ).

Ο αμυντικός μας σχεδιασμός δεν είναι δυνατόν να βασίζεται στην Αμερικανική παρέμβαση, γιατί οι σύγχρονοι πόλεμοι στηρίζονται στη μέθοδο της κεραυνοβόλου επίθεσης, όπου ο εισβολέας έχει το στοιχείο του αιφνιδιασμού, απέναντι στον αμυνόμενο και αυτό σημαίνει ότι, μέχρι να μεσολαβήσουν οι ειρηνευτικές δυνάμεις, μπορεί κάλλιστα μέσα σε 2-3 μέρες, να έχεις απωλέσει μερικά νησιά, όπως απειλεί ο Ερντογάν.

Δεν πρόκειται, πλέον, για ένα υποθετικό σενάριο, καθώς ο Τούρκος Πρόεδρος αναζητεί σανίδα σωτηρίας, εν όψει επερχόμενων εκλογών, μέσω της ηρωποίησής του και ενθαρρύνεται και από το παράδειγμά του Πούτιν, που παρά τις αντιδράσεις της Διεθνούς κοινότητας έχει καταλάβει το 25% της Ουκρανίας.

Επίσης είναι ώρα να ενεργοποιηθούν οι αμυντικές συμφωνίες και οι δεσμεύσεις, που απορρέουν από αυτές, με Γαλλία και ΗΠΑ, ούτως ώστε να εξασφαλιστεί η διαρκής αεροναυτική τους παρουσία, στον ευρύτερο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την άμεση άρση του εμπάργκο όπλων των ΗΠΑ προς την Κύπρο, καθώς και την ενίσχυση της αμυντικής ισχύος του νησιού επιβάλλεται να ζητήσει από τον Πρόεδρο Μπάιντεν ο κ. Μητσοτάκης, στη συνάντηση της 16ης Μαΐου επαναφέροντας το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου.

Από τις 24/2/2022 η Ομάδα Κοινωνικής Εγρήγορσης (ΟΚΕ) είχε καλέσει την Κυβέρνηση να ζητήσει γεωπολιτικά ανταλλάγματα από την Αμερική για την παραχώρηση των δύο βάσεων Αλεξανδρούπολης και Σούδας στο ΝΑΤΟ, με την τωρινή χρονική συγκυρία να είναι εξαιρετικά ευνοϊκή, για να το πράξει.

Το σύνδρομο του «καλού παιδιού», το οποίο διακατέχει τον Έλληνα Πρωθυπουργό, πιθανόν να τον οδηγήσει και σε νέο σφάλμα, όπως η αγορά των μαχητικών αεροσκαφών F35, που θα πρέπει, πρώτα, να ξεπεράσουν τα τεχνικά τους προβλήματα και ύστερα να εξετάσουμε το ενδεχόμενο της αγοράς τους.

Η πλέον κατάλληλη επιλογή, κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες είναι η απόκτηση μεταχειρισμένων οπλικών συστημάτων από τις ΗΠΑ, κάτι που βρίσκει σύμφωνη την ΟΚΕ, καθώς δεν επιβαρύνεται σχεδόν καθόλου ο κρατικός προϋπολογισμός.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τρίτη στην ιεραρχία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Βικτόρια Νούλαντ επισκέπτεται τώρα την Αθήνα, τη Λευκωσία και την Άγκυρα. Ποιες είναι οι επιδιώξεις της;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 5.4.22

Αναφερθήκαμε χτες στις πληροφορίες για αποστολή κυπριακών όπλων στην Ουκρανία και ελληνικών στρατευμάτων στη Βουλγαρία (όπου, αν είναι δυνατόν, θα ενσωματωθούν σε ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις για περίπτωση παγκόσμιου πολέμου!!!) Είναι τέτοιος όμως ο καταιγισμός των εξελίξεων στην ελληνική και κυπριακή εξωτερική πολιτική, που δεν προλαβαίνουμε ούτε καν να τις αναφέρουμε στο σύνολό τους, όχι να τον σχολιάσουμε όπως πρέπει.

Τρίτη στην ιεραρχία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αλλά πρώτη όπως φαίνεται στο αμερικανικό «Κόμμα του Πολέμου», η Βικτόρια Νούλαντ επισκέπτεται τώρα την Αθήνα, τη Λευκωσία και την Άγκυρα. Βασική σύμβουλος του Ρεπουμπλικανού αντιπροέδρου Τσένεϊ, όταν οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ, οργανώτρια του πραξικοπήματος στο Κίεβο το 2014, τα αποτελέσματα του οποίου ζει τώρα όλη η ανθρωπότητα, η Νούλαντ υπήρξε και η εφευρέτρια της Πενταμερούς για την Κύπρο. Δηλαδή της προσπάθειας να διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία με μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν, παρακάμπτοντας και τις απευθείας διαπραγματεύσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και τη δέσμευση οποιαδήποτε λύση να περάσει από δημοψήφισμα. Είναι παντρεμένη με τον θεωρητικό των Νεοσυντηρητικών, του πιο εξτρεμιστικού ρεύματος της αμερικανικής πολιτικής.

Οι επιδιώξεις της Κυρίας Νούλαντ είναι οι ακόλουθες:

1) Να μεταφέρει η Ελλάδα τα ρωσικής προέλευσης όπλα που συνιστούν την καρδιά της ελληνικής αντιαεροπορικής άμυνας στην Ουκρανία. Με τον τρόπο αυτό θα ικανοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό, από το παράθυρο, και η απαίτηση της Τουρκίας για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου.

Προ μερικών εβδομάδων, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ κ. Φλώρος είχε αποκλείσει κατηγορηματικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, μετά τον θόρυβο που είχε προκληθεί από την πρώτη αποστολή όπλων στην Ουκρανία. Χτες όμως έσπευσε να συμμετάσχει σε σύσκεψη με αυτό το αντικείμενο με τον Υπουργό Άμυνας και τον Ουκρανό Πρέσβη στην Αθήνα, πιθανώς εν όψει και της ελεύσεως Νούλαντ στην Αθήνα. Σύμφωνα με ορισμένα δημοσιεύματα συμφώνησε με την αποστολή όπλων.

2) Να ληφθούν περαιτέρω μέτρα εναντίον της Ρωσίας από Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και μέτρα καταστολής όσων φωνών στις δύο χώρες εκφράζουν και την παραμικρή επιφύλαξη για το κλίμα αντιρωσικής υστερίας, «Πας μη μεθ΄ ημών καθ’ ημών», που επιχειρείται να επιβληθεί σε όλο τον δυτικό κόσμο και συνιστά ευθεία απειλή και για το δημοκρατικό πολίτευμα και για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας.

3) Να μεταφέρει και η Κύπρος όλο τον οπλισμό της στην Ουκρανία. Η Κυπριακή Εθνική Φρουρά διαθέτει σχεδόν αποκλειστικά ρωσικής προελεύσεως οπλικά συστήματα , γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά το πραξικόπημα του Ιωαννίδη και την τουρκική εισβολή που οι ίδιες οργάνωσαν, επέβαλαν και εμπάργκο όπλων στο θύμα τους, το οποίο εμπάργκο εξακολουθεί να ισχύει.

Να επαναλάβουμε στο σημείο αυτό ότι η αντικατάσταση των ρωσικών όπλων με αμερικανικά, που ασφαλώς θα χρειαστεί πολύ χρόνο, δεν λύνει το πρόβλημα γιατί έχει διαπιστωθεί επανειλημμένως και το 1974 και το 1996 (Ίμια) ότι τα αμερικανικά όπλα λειτουργούν μόνο όσο το επιτρέπουν οι ΗΠΑ. Ακόμα κι αν γίνει μια τέτοια αντικατάσταση, κάτι για το οποίο ας μας επιτραπεί να αμφιβάλλουμε, η Κύπρος θα παραμείνει όμηρος των διαθέσεων των ΗΠΑ απέναντι στην ίδια και στην Τουρκία.

Σήμερα, τα συστήματα που έχουν ενσωματώσει στα οπλικά τους συστήματα οι Αμερικανοί τους επιτρέπουν να γνωρίζουν ακόμα και σε τι κατάσταση βρίσκεται ένα F35 σε υπόστεγο και πιθανώς μπορούν να του δίνουν εντολές να πετάξει ή να μην πετάξει, μας λέει ειδικός στα οπλικά συστήματα. Χωρίς να αναφερθούμε στη διπλωματική καταστροφή που συνεπάγεται για την Κύπρο η ολοκλήρωση της καταστροφής των σχέσεών της με τη Ρωσία.

4) Να απομακρυνθούν από την Κύπρο και την Ελλάδα και οι εναπομείναντες Ρώσοι επιχειρηματίες.

5) Να μπει μπροστά η «λύση του Κυπριακού», δηλαδή η διάλυση του κυπριακού κράτους με μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν, ενός σχεδίου που παραβιάζει σχεδόν όλες τις ισχύουσες διατάξεις του ευρωπαϊκού, του συνταγματικού και του διεθνούς δικαίου.

6) Να επιλυθούν οι ελληνοτουρκικές διαφορές με τρόπο ικανοποιητικό για την Άγκυρα.

7) Να μεταφερθεί το φυσικό αέριο της Μέσης Ανατολής στην Ευρώπη μέσω Κύπρου και Τουρκίας.

Σημειωτέον ότι ενώ ζητούνται από την Ελλάδα και την Κύπρο όλα αυτά, η Τουρκία διατηρεί τα δικά της συστήματα S-400, γεγονός που θα της παράξει μείζον πλεονέκτημα αν εμείς διαλύσουμε και αμερικανοποιήσουμε την αντιαεροπορική μας άμυνα.

Επιπλέον, η Τουρκία δεν έχει επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία, με αποτέλεσμα να πηγαίνουν εκεί οι τουρίστες από την πρ. ΕΣΣΔ που έρχονταν σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και να εγκαθίστανται εκεί οι Ρώσοι επιχειρηματίες που ήταν εγκατεστημένοι στις δύο χώρες.

Νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται πολύς σχολιασμός για όλα αυτά. Ας μας εξηγήσουν οι κυβερνώντες, αλλά και οι αντιπολιτευόμενοι στις δύο χώρες, ποια είναι η θέση τους και για ποιο λόγο ασκούν αυτή την πολιτική. Διότι είναι άλλο να καταδικάζεις τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και να συμπαρίστασαι έστω στο Κίεβο και άλλο να παίρνεις μέτρα που ανατινάζουν την ελληνική και κυπριακή εθνική άμυνα, διεθνή θέση και οικονομία, ενισχύοντας τον ιστορικό αντίπαλο του ελληνισμού, την Τουρκία και χωρίς άλλωστε να προσφέρουν και τίποτα αποφασιστικό στην Ουκρανία, πέραν του ότι διαιωνίζουν την καταστροφή της.

ΥΓ. Ένας ανώτερος στρατιωτικός, πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ενοχληθείς από το χθεσινό άρθρο μας, υποστήριξε ότι τα κράτη δεν αυτοκτονούν. Δυστυχώς, ξέρουμε ότι αυτοκτονούν. Το έπραξε η Ελλάδα του Ιωαννίδη το 1974, παρολίγον να συμβεί με την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν το 2002-2004 και συνέβη επί Γιώργου Παπανδρέου με τα Μνημόνια και τις Δανειακές. Απορούμε πώς Έλληνες ανώτεροι στρατιωτικοί δεν γνωρίζουν τουλάχιστο την πρώτη, αλλά και τις άλλες δύο περιπτώσεις.

Πηγή: kosmodromio.gr




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην εγκληματική απόφαση της κυβέρνησης να αποστείλει στην Ουκρανία αντιαρματικά όπλα που προστατεύουν την πρώτη γραμμή της ελληνικής άμυνας, στο ανατολικό Αιγαίο. Η απόσυρση των όπλων αυτών από το ανατολικό Αιγαίο είναι πάγιο αίτημα της Τουρκίας και το υποστηρίζει τώρα full steam η αμερικανική κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, ο πρωθυπουργός άνοιξε τον δρόμο για την απαξίωση των αντιαεροπορικών όπλων που είναι η ραχοκοκαλιά της άμυνας των νησιών, προκαλώντας την εντονότατη αντίδραση ενός λαμπρού μεν, πολύ μετρημένου δε και σοβαρού στρατιωτικού, του πρώην αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στρατηγού Ζαζιά.

Αλλά αυτά δυστυχώς δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα έρχονται και για τα οποία σπεύδει κατεπειγόντως ο κ. Μητσοτάκης στην Κωνσταντινούπολη, κατόπιν σχετικού επείγοντος «σήματος» από ΗΠΑ, και τα οποία θα θέσουν (και το λέμε μετρώντας τα λόγια και τις εκφράσεις μας) σε μείζονα κίνδυνο την ίδια τη συγκροτημένη ύπαρξη του ελληνικού λαού και των δύο κρατών του, της Ελληνικής και της Κυπριακής Δημοκρατίας, που ναι μεν δεν αξίζουν και πολλά πράγματα, είναι όμως τα μόνα δύο που διαθέτουμε.

O εκπρόσωπος άλλωστε του τουρκικού κυβερνώντος κόμματος ήταν λαλίστατος και είπε ότι στις συνομιλίες Μητσοτάκη-Ερντογάν θα τεθεί το σύνολο των τουρκικών απαιτήσεων από την Ελλάδα. «Ο φάκελος της Ελλάδας είναι περιεκτικός, είναι μεγάλος φάκελος. Υπάρχουν πολλά ζητήματα, από τις έρευνες φυσικού αερίου μέχρι το θέμα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου (…) Τελευταία η Ελλάδα βλέπουμε ότι προσπαθεί τα διμερή ζητήματα που χρήζουν επίλυσης να τα αναγάγει σε τουρκο-ευρωπαϊκά θέματα, αλλά είναι εξαιρετικά λανθασμένη αυτή η προσέγγιση. Η Ελλάδα πρέπει να το καταλάβει αυτό. Είμαστε γείτονες, ζούμε μαζί και αυτά τα ζητήματα εμείς μπορούμε να τα λύσουμε (…) Η ευαισθησία που έχει η Τουρκία για τη Γαλάζια Πατρίδα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ή να επικριθεί. Ο φάκελος περιλαμβάνει από το θέμα της υφαλοκρηπίδας μέχρι και τη στρατιωτικοποίηση των νησιών εκ μέρους της Ελλάδας και όλα αυτά θα συζητηθούν φυσικά. Φυσικά υπάρχει το ζήτημα της ΤΔΒΚ και το άνοιγμα των Βαρωσίων».

Η κυβέρνηση εφηύρε, για να δικαιολογήσει τη συνάντηση, τη μάλλον αστεία ιστορία ότι ο Μητσοτάκης ήθελε να πάει στην Πόλη για την Κυριακή της Ορθοδοξίας, το άκουσε ο Ερντογάν και είπε «Δεν έρχεσαι να φάμε;» (εννοώντας από ό,τι φαίνεται να φάνε την Ελλάδα και την Κύπρο).

Θυσία στον πόλεμο κατά της Ρωσίας

Στην πραγματικότητα, ο Έλληνας πρωθυπουργός πηγαίνει κατεπειγόντως στην Κωνσταντινούπολη γιατί αυτό επιθυμεί τώρα η κυβέρνηση Μπάιντεν που βιάζεται να επαναφέρει την Τουρκία πλήρως στο δυτικό στρατόπεδο, καθώς κλιμακώνεται η σύγκρουση Αμερικής-Ρωσίας. Και για να το πετύχει, πρέπει, ως Ιφιγένεια, να θυσιαστεί η Ελλάδα, κάνοντας τις παραχωρήσεις που απαιτεί η Τουρκία σε Αιγαίο και Θράκη.

Και επειδή καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να τις κάνει μόνη της, θα επιτευχθεί αυτό πιθανότατα μέσω της παραπομπής των ζητημάτων κυριαρχίας στο Αιγαίο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, που θα κληθεί να αποφασίσει αν καλώς η Ελλάδα ασκεί κυριαρχία στις Οινούσσες!

Καταργούν το κυπριακό κράτος

Ακόμα πιο φοβερές είναι όμως οι παραχωρήσεις που ζητώνται από τον ελληνικό λαό στην Κύπρο. Εδώ μιλάμε για κατάργηση του ίδιου του κυπριακού κράτους και αντικατάστασή του από ένα μεταμοντέρνο προτεκτοράτο ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ, το κράτος των «τριών ξένων δικαστών και των τριών ξένων στρατών» που προέβλεπε για την Κύπρο το καταψηφισθέν από τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Κύπρου διαβόητο σχέδιο Ανάν.

Ο λόγος που επιδιώκεται κάτι τέτοιο είναι ότι ο σχεδιασμός των Αμερικανών είναι να μεταβάλουν όλη τη Μεσόγειο σε mare nostrum, σε μια ζώνη δικής τους επιρροής που θα στηρίζεται σε τρεις δυνάμεις, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Τουρκία. Αυτό προϋποθέτει να λυθεί με κάποιο τρόπο το Κυπριακό, να νομιμοποιηθεί η παρουσία του τουρκικού στρατού στην Κύπρο και να εξοβελισθεί όποιο ίχνος ρωσικής παρουσίας από το νησί. (Η Ρωσία υπήρξε παραδοσιακά, από την εποχή ήδη του αγώνα της ΕΟΚΑ, το μακράν σπουδαιότερο αμυντικό, διπλωματικό, οικονομικό και πολιτικό στήριγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, που πολύ δύσκολα θα είχε επιβιώσει χωρίς αυτό. Τώρα όμως επιχειρείται, κυρίως με «δικές μας» ενέργειες, υπαγορευμένες από τους Αμερικανούς, να σπρωχτεί στην αγκαλιά της Άγκυρας. Ελπίζουμε ότι δεν θα το κάνει, γιατί δεν συμφέρει και την ίδια, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι με την όλο και πιο ανοιχτά και αναίτια υπερβολική αντιρωσική πολιτική της Ελλάδας. Το παράδειγμα της Αρμενίας θα έπρεπε εδώ και καιρό να μας έχει καταστήσει λίαν προσεκτικούς).

Βέβαια, ένα πιθανό εμπόδιο στη λύση του Κυπριακού είναι η εμμονή της Άγκυρας στη λύση δύο κρατών. Πρέπει όμως να θεωρήσουμε πιθανότατο ότι οι Αγγλοαμερικανοί θα κάνουν ότι είναι δυνατό να βρουν μια φόρμουλα που να συνδυάζει το προτεκτοράτο τύπου Ανάν και τη διχοτόμηση, αν και ομολογουμένως κάτι τέτοιο είναι δύσκολο. Ίδωμεν.

EastMed μέσω Τουρκίας

Ένας όμως ακόμα πιο επείγων λόγος που οι Αμερικανοί θέλουν να «τελειώνει» τώρα το Κυπριακό είναι ότι θέλουν να φτιάξουν έναν EastMed μέσω Τουρκίας και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να μπορέσει να περάσει ο αγωγός Ισραήλ-Τουρκία από τις θαλάσσιες ζώνες όπου έχει εξουσιοδότηση η Κυπριακή Δημοκρατία. (Όχι ότι θα διστάσουν βέβαια, αν δεν τα καταφέρουν, να «παρανομήσουν» και να περάσουν τον αγωγό από όπου θέλουν χωρίς να ρωτήσουν κανένα).

Αν αυτά τα σχέδια υλοποιηθούν, συνεπάγονται το τέλος του κυπριακού κράτους, το μακροπρόθεσμο τέλος του Ελληνισμού στην Κύπρο, αλλά και την τελική ακύρωση του ελλαδικού κράτους, που όντας ήδη στο κακό του χάλι, ως οικονομική αποικία χρέους και στρατιωτική αποικία των ΗΠΑ θα γίνει τώρα και όμηρος των δυνάμεων που θα ελέγξουν την Κύπρο, και από τις οποίες θα εξαρτάται η ασφάλεια των Ελληνοκυπρίων, μεταβαλλόμενων σε κοινότητα «αναζητούσα και μη ανευρίσκουσα κηδεμόνα», ενώ η Τουρκία θα αποκτήσει, δια της κυπριακής ρύθμισης, ψήφο στην Ε.Ε. Σε επόμενο άρθρο μας θα εξετάσουμε πώς και γιατί φτάσαμε σε αυτό το σημείο.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Diplomat, (R) Ambassador
Hasan Göğüş, Yetkin Report, 23 OCTOBER 2021

΄Αξιο ανάγνωσης το κατωτέρω άρθρο Τούρκου Διπλωμάτη, πρώτα με κριτήριο τη διδαχή του μεγαλύτερου δασκάλου της τέχνης του πολέμου, του Κινέζου Σουν Τζου, ότι πρώτη φροντίδα για να αποφύγεις την ήττα είναι να ξέρεις πολύ καλά τον εχθρό σου και με δεύτερο κριτήριο το ότι το άρθρο του Hasan Göğüş εκθέτει αφ’ ενός την τουρκική πραγματιστική αποτίμηση της σημασίας της αμερικανικής συμφωνίας και επιστολής και αφετέρου την ασύγκριτη οθωμανική δεξιότητα στην διαστρέβλωση και την αντιστροφή των δεδομένων, σε βαθμό που το Κάζους Μπέλι να επιρρίπτεται στην ελληνική βουλή!

Μετάφραση / εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Έλληνας υπουργός των Εξωτερικών Δένδιας ζήτησε από τον Αμερικανό υπουργό των Εξωτερικών μια συμφωνία αμυντικής συνεργασίας παρόμοια με αυτήν που υπέγραψε η Ελλάδα με την Γαλλία αλλά επήρε μόνο μιαν ανανέωση της υφιστάμενης, παρά την παρουσίασή της στην ελληνική κοινή γνώμη ως νίκη εναντίον της Τουρκίας.

Η Ελλάδα πάντοτε επιχείρησε να φέρει τις διμερείς διαφορές της με την Τουρκία στο θεματολόγιο της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης από την πρώτη ημέρα. Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα το πέτυχε σε μεγάλο βαθμό, ιδιαίτερα τελευταία, δεν πρέπει να εκπλήσσει. Σε κάθε διεθνή οργανισμό εάν ένα μέλος του επιμένει να υποβάλλει τις προτάσεις του με το επιχείρημα των συμφερόντων ασφάλειάς του, αυτές δεν είναι εύκολο να απορριφθούν. Το περισσότερο που μπορεί να κάνει κανείς είναι να απαλύνει την σκληρή διατύπωση. Από αυτή την άποψη αριστοτέχνες είναι οι Βρετανοί διπλωμάτες. Μετά την αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ η Τουρκία είναι σε πιο δύσκολη θέση απέναντι στην Ελλάδα στις συνόδους της ΕΕ.

Η Ελλάδα θα πρέπει να έχει καταλάβει πλέον ότι με τα συμπεράσματα της ΕΕ, γεμάτα με ρηματικά ευχολόγια, δεν μπορεί να φθάσει πουθενά. Προφανώς μετατόπισε τα βήματά της εναντίον της Τουρκίας σε διμερές πεδίο.

Πρώτα, στις 28 Σεπτεμβρίου, η Ελλάδα υπέγραψε μια συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας με την Γαλλία για άμυνα και ασφάλεια. Την περασμένη εβδομάδα ανανέωσε την συμφωνία αμοιβαίας αμύνης και ασφαλείας με τις ΗΠΑ(MDCA). Στο μεταξύ ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών ΄Αντονι Μπλίνκεν έστειλε μιαν επιστολή στον ΄Ελληνα πρωθυπουργό. Ας δούμε λεπτομερέστερα την αμυντική συμφωνία και την επιστολή Μπλίνκεν.

Συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας


Απέκτησα την πρώτη μου εμπειρία με την πολυμερή διπλωματία στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών με τις διαπραγματεύσεις για την Συμφωνία Αμυντικής και Οικονομικής Συνεργασίας που υπέγραψε η Τουρκία με τις ΗΠΑ το 1980. Οι ΗΠΑ συνήψαν μια παρόμοια συμφωνία με την Ελλάδα υο 1990. Και οι δύο είναι συμφωνίες-πλαίσια και επικαιροποιούνται σε τακτές περιόδους με μικρές τροποποιήσεις εάν είναι απαραίτητο, είτε με ανταλλαγή επιστολών ή με πρόσθετα πρωτόκολλα. Φαίνεται ότι. επωφελούμενη από την αρνητική εξέλιξη των τούρκο-αμερικανικών σχέσεων, η Ελλάδα ζήτησε να συμπεριληφθεί πρόβλεψη εγγύησης ασφαλείας, όπως στην ελληνο-γαλλική συμφωνία. Αφού αυτό αποδείχτηκε αδύνατο, η Ελλάδα πρόσφερε στρατιωτικές βάσεις σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου τα οποία έχουν καθεστώς αποστρατικοποίησης βάσει διεθνών συμφωνιών. Ευτυχώς, οι Αμερικανοί φίλοι μας αυτή την φορά έμειναν άκαμπτοι. Το τουρκικό υπουργείο των Εξωτερικών θα πρέπει επίσης να άσκησε ισχυρή πίεση στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ.


Η επιστολή Μπλίνκεν στο Μητσοτάκη

Η Ελλάδα που δεν κατόρθωσε να πετύχει την ένταξη των προτάσεών της στην συμφωνία αμυντικής συνεργασίας θα πρέπει να πίεσε την αμερικανική πλευρά να της παράσχει διαβεβαιώσεις ασφάλειας σε ξεχωριστή επιστολή.

Η επιστολή του Μπλίνκεν της 12 Οκτωβρίου εκπληρώνει αυτόν τον σκοπό.

Δεν υπάρχει αναφορά σε αυτήν την επιστολή που να υποχρεώνει τις ΗΠΑ να βοηθήσουν την Ελλάδα σε περίπτωση επίθεσης. Παρόμοια, κάποιες αναφορές σε εδαφική ακεραιότητα, κυρίαρχα δικαιώματα, διεθνές δίκαιο θαλάσσης, και ειρηνική επίλυση διαφορών περιλαμβάνονται στην επιστολή για να ικανοποιήσουν την Ελλάδα. Αυτές οι φράσεις μπορούν επίσης να ερμηνευθούν ως ελάφρωση της διακήρυξης της τουρκικής Βουλής του 1995, ευρέως γνωστής ως casus belli. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι τόσο ο υπουργός των Εξωτερικών Νίκος Δένδιας όσο και ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης πρόβαλαν την επιστολή περισσότερο παρά την ίδια την συμφωνία. Οι ΗΠΑ θα πρέπει να κατάλαβαν ότι ευνόησαν την Ελλάδα πέραν του δέοντος και ο εκπρόσωπος του υπουργείου των Εξωτερικών Ned Price υπογράμμισε προ ημερών ότι η θέση των ΗΠΑ να παραμείνουν ουδέτερες στις διαφορές για την οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων δεν έχει αλλάξει.

Τι είναι το casus belli;

Στην απλούστερη ερμηνεία του λατινικού όρου σημαίνει αιτία πολέμου. Το Ελληνικό Κοινοβούλιο, επικυρώνοντας την Σύμβαση Δικαίου Θαλάσσης του ΟΗΕ, την 1η Ιουνίου 1955, εξουσιοδότησε την ελληνική κυβέρνηση να επεκτείνει τα ελληνικά χωρικά ύδατα στα 12 μίλια. Σε λιγότερο της εβδομάδας η τουρκική βουλή απάντησε με μια διακήρυξη. ΄Εντεχνα διατυπωμένη από τον πρώην πρέσβη Ντενίζ Μπολούκμπασι, έμπειρο σε νομικά θέματα, δεν περιλάμβανε ούτε τις λέξεις “casus belli” ούτε «πόλεμος».

Αυτή η διακήρυξη έλεγε στην ελληνική και στην διεθνή κοινή γνώμη «με φιλικά αισθήματα», ότι εάν η Ελλάδας επεξέτεινε τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια στο Αιγαίο, όπου η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα, θα ελάμβανε όλα τα μέτρα, των στρατιωτικών συμπεριλαμβανομένων. Το μήνυμα πρέπει να έγινε κατανοητό.


Τα σφάλματα της Ελλάδας.

Οι τούρκο-ελληνικές σχέσεις βρίθουν ελληνικών σφαλμάτων. Η απόφαση casus belli της ελληνικής βουλής το 1995 ήταν εξ ίσου λάθος με την καταστροφή της Μικράς Ασίας που άρχισε το 1919 με την κατοχή της Σμύρνης και τελείωσε με την ήττα της Ελλάδας το 1922. ΄Η η κρίση στο Καρντάκ/Ίμια το 1996. ΄Η το 1999με το άσυλο στον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, τον επικηρυγμένο αρχηγό του PKK.


Ο Tom Ellis, αρχισυντάκτης της αγγλικής έκδοσης της Καθημερινής, είχε δίκιο όταν έγραψε: «Κανείς δεν θα κάνει πόλεμο για εμάς». Αυτό είναι έλα λογικό σχόλιο ερχόμενο από τη ελληνική πλευρά.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το να αγοράζει πανάκριβα οπλικά συστήματα δίχως τις υποδομές να τα υποστηρίξεις, είναι σαν να χτίζεις το ρετιρέ του σπιτιού χωρίς να έχεις χτίσει τα θεμέλια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
4 Οκτωβρίου 2021

Σε προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην απαράδεκτη απουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας από την ελληνογαλλική συμφωνία – απουσία που περιορίζει, αν δεν εκμηδενίζει, την αξία των εγγυήσεων αμυντικής συνδρομής της Γαλλίας προς την Ελλάδα σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης και καθιστά “ανάπηρη” τη συμφωνία αυτή.

Ελπίζουμε η κυβέρνηση της ΝΔ να αντιληφθεί το στρατηγικό σφάλμα που διέπραξε και να σπεύσει να ζητήσει τη συμπερίληψη της Κύπρου στη συμφωνία. Ελπίζουμε επίσης να θέσει το θέμα η αντιπολίτευση.

Η υπόθεση αυτή δεν αφορά άλλωστε μόνο το μάλλον περιορισμένο ενδεχόμενο πολέμου με την Τουρκία. Αφορά και την εκ νέου υπονόμευση από την ελληνική κυβέρνηση του θεμελιώδους άξονα αλληλεγγύης Ελλάδας και Κύπρου, δύο κρατών που είναι αδύνατο να επιβιώσει το ένα χωρίς το άλλο.

Υπονομεύοντας την αρχή της αλληλεγγύης των δύο κρατών, ευνοούμε όχι τόσο το απίθανο σενάριο της κατάληψης της ελεύθερης Κύπρου από την Τουρκία, αλλά της μετατροπής της Κύπρου σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ, της Βρετανίας και του Ισραήλ, όπως αυτή πήρε και επίσημη μορφή με το σχέδιο Ανάν μέσω ενός λαβύρινθου απίθανων νομικών διατάξεων και θεσμών (όπως οι τρεις ξένοι δικαστές που θα διοικούσαν το κράτος). Η μετατροπή της Κύπρου σε “προτεκτοράτο των τριών δυνάμεων”, που ναι μεν δεν πραγματοποιήθηκε θεσμικά, έχει κάνει όμως ατύπως τεράστια πρόοδο μετά το 2004, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη σταδιακή απίσχναση του ελληνισμού της Κύπρου και, τελικά, για μια “Κύπρο χωρίς Έλληνες”, όπως και για την ομηρία της Ελλάδας από τις δυνάμεις που θα ελέγξουν το νησί.

Τίποτα για την ελληνική βιομηχανία

Σήμερα θα αναφερθούμε όμως σε μια άλλη πολύ αρνητική και πολύ σοβαρή πτυχή της ελληνογαλλικής συμφωνίας η οποία επίσης χρήζει διόρθωσης, αν το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαθέτουν πατριωτικά αντανακλαστικά και σοβαρότητα. Αυτά ισχύουν επίσης και για την υποτιθέμενη αντιπολίτευση (της κακιάς ώρας) που διαθέτουμε και που επίσης δεν έχει θέσει το θέμα, με την ένταση τουλάχιστο που απαιτείται, μέχρι τουλάχιστο τη στιγμή που γράφουμε αυτό το άρθρο.

Παρά τις κατά καιρούς δηλώσεις των αρμοδίων ότι οι προς αγορά φρεγάτες θα ναυπηγηθούν εν όλω ή εν μέρει στην Ελλάδα, τίποτα τέτοιο δεν προβλέπεται από τη συμφωνία, μέσω της οποίας χρηματοδοτείται στην ουσία η γαλλική οικονομία, αλλά και χάνεται μια σπάνια ευκαιρία μεταφοράς υψηλής τεχνολογίας που χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε η Ελλάδα. Αλλά και η τελευταία επίσης ευκαιρία να διασωθεί η ελληνική αμυντική βιομηχανία (και η βιομηχανία “διπλής χρήσης”, όπως τα ναυπηγεία), χωρίς την οποία απλώς δεν υπάρχει εθνική άμυνα. (Σημειωτέον ότι το ίδιο συμβαίνει και με τα Raphale που αγοράσαμε και όπου πάλι δεν προβλέπεται κανένα κατασκευαστικό έργο στην Ελλάδα και καμιά μεταφορά τεχνολογίας).

Το να αγοράζεις πανάκριβα οπλικά συστήματα, που κάνουν όσο το βάρος τους σε χρυσάφι, χωρίς να έχεις την βιομηχανική και τεχνολογική υποδομή να τα υποστηρίξεις, είναι σαν να χτίζεις το ρετιρέ του σπιτιού χωρίς να έχεις χτίσει τα θεμέλιά του. Φαντάζεται κανείς εύκολα τι θα συμβεί στο τέλος στους ενοίκους αυτού του σπιτιού.

Πνίγοντας την Ελλάδα οικονομικά

Να σημειώσουμε ότι τα δέκα δισεκατομμύρια που ακούγονται για το σύνολο των νέων εξοπλισμών συνιστούν μια κολοσσιαία δαπάνη που θα αφαιρεθεί από τους πόρους που χρειάζεται κατεπειγόντως η Ελλάδα για να επενδύσει στην οικονομία της και να θεραπεύσει δραματικές κοινωνικές ανάγκες.

Πολύ περισσότερο για μια χώρα που βρίσκεται στην τραγική οικονομική και κοινωνική κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα, παρά τις μπούρδες που λένε (και φαίνεται να τις πιστεύουν κιόλας!) η κυβέρνηση και τα μέσα “ενημέρωσης”. Το ξέρει αυτός όποιος άνθρωπος πληρώνει κοντά δύο ευρώ το κιλό τις ντομάτες στη λαϊκή και θα διαπιστώσει οσονούπω ότι δεν μπορεί να πληρώσει ούτε το ρεύμα του, όπως το ξέρει και ο επιχειρηματίας που δεν θα μπορεί να τα βγάλει πέρα σε μερικούς μήνες, όπως το ξέρει και αυτός που προσπαθεί να κάνει αξονική τομογραφία σε μεγάλα δημόσια νοσοκομεία και του λένε ότι ο τομογράφος δεν λειτουργεί όπως πρέπει. Το ξέρει επίσης όποιος μπορεί να διαβάσει το νούμερο του εξωτερικού και του εσωτερικού χρέους της χώρας συγκρίνοντάς το με το 2010 και όποιος δει τα ποιοτικά στοιχεία ακόμα και της τωρινής καχεκτικής “ανάπτυξης”, που, όπως και το “θαύμα” του Σημίτη, όχι μόνο στηρίζεται σε πήλινα πόδια, αλλά και εντείνει, αντί να θεραπεύει, τις κραυγαλέες ανισορροπίες που κατέστησαν μη βιώσιμη οικονομικά και κοινωνικά την Ελλάδα. (Την άλλη θεωρία ότι βγήκαμε από τα μνημόνια προτιμάμε να μη τη σχολιάσουμε, σεβόμενοι τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας).

Είναι λοιπόν διπλά εγκληματικό ένα τμήμα τουλάχιστον αυτού του ποσού, εφόσον κρίνεται ότι πρέπει να ξοδευτεί για αμυντικούς σκοπούς, να μην γίνεται παραγωγική επένδυση στην Ελλάδα και μάλιστα σε έναν τομέα υψηλής τεχνολογίας με πολλαπλά οφέλη για τη χώρα. (Το αυτό είδαμε να συμβαίνει και με τα εμβόλια). Και λόγω της οικονομικής κατάστασης που βρισκόμαστε, αλλά και για λόγους εθνικούς. Η άμυνα εξάλλου είναι συνάρτηση σε τελική ανάλυση της οικονομίας.

Αμυντική Βιομηχανία

Βεβαίως, είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα ελληνική αμυντική βιομηχανία, καθώς η μία μετά την άλλη οι εταιρείες εκχωρούνται στους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς. Και αυτό συνιστά βαρύ έγκλημα κατά της χώρας και, ανεξαρτήτως της ελληνογαλλικής συμφωνίας, η κυβέρνηση πρέπει να το επανορθώσει άμεσα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης (αν είναι κόμματα και όχι προσωποπαγείς παρέες και δίκτυα συμφερόντων, επιδιδόμενες σε διαρκή άσκηση καιροσκοπισμού), να το ζητήσουν με τον πιο έντονο τρόπο. Η Ελλάδα χρειάζεται για λόγους ζωτικού εθνικού συμφέροντος δικές της αμυντικές βιομηχανίες.

Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι το καλοκαίρι του 1974, οι Ηνωμένες Πολιτείες διέκοψαν την παροχή ανταλλακτικών στην ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Για κάτι τέτοιους λόγους ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει ότι θέλει η ΕΑΒ να είναι σε θέση να επισκευάζει όλα τα είδη πτητικών μέσων που χρησιμοποιεί η Αεροπορία.

Το ξανάπαμε και το ξαναλέμε. Δεν υφίσταται στοιχειωδώς ανεξάρτητο κράτος χωρίς δική του αμυντική βιομηχανία. Και όταν δεν είναι ανεξάρτητο ένα κράτος, η δυνατότητά του να αμυνθεί, εξαρτάται αναπόφευκτα από τη διάθεση των “προστατών” του τη στιγμή που θα απειληθεί.

Μια ιστορική υπενθύμιση

Επειδή ενδεχομένως πολλοί αναγνώστες δεν είναι επαρκώς εξοικειωμένοι με τα θέματα των εξοπλισμών και της αμυντικής βιομηχανίας και του πόσο κεντρικά είναι για την Ελλάδα, αξίζει νομίζουμε να κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στο πως έχει το πρόβλημα αυτό τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Μετά το σοκ που υπέστη η Ελλάδα το 1974, όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, κατέλαβε σχεδόν το μισό νησί και προχώρησε στην εθνοκάθαρση 200.000 Ελληνοκυπρίων, η Αθήνα δεν είχε άλλη επιλογή από το να προχωρήσει σε μια κούρσα εξοπλισμών με την Άγκυρα. Αυτή η κούρσα είχε σημαντική συμβολή στην ελληνική οικονομική χρεωκοπία, αλλά και ενίσχυσε τις τάσεις αποσύνθεσης και εξάρτησης του ελληνικού κράτους και της ελληνικής οικονομίας.

Δεν ήταν αναπόφευκτο να γίνει έτσι. Έγινε διότι στην Ελλάδα επικράτησε όχι ένα “στρατιωτικο-βιομηχανικό”, όπως στην Αμερική και την Τουρκία, αλλά ένα “στρατιωτικο-μεσιτικό” σύμπλεγμα, οι βαθύτερες ρίζες του οποίου ανάγονται, όπως τόσα άλλα, στους “επιχειρηματίες” που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς στην Κατοχή και μετά με τους Εγγλέζους και τους Αμερικανούς. Έχουμε κατά καιρούς σημειώσει τη κεντρική σημασία όλων αυτών των παραγόντων για την Ελλάδα, για παράδειγμα και μόνο ενδεικτικά σε ένα άρθρο μας του 2010 και σε ένα ακόμα του 2014 , δημοσιευμένα αμφότερα στο περιοδικό Επίκαιρα.


Πηγή: kosmodromio.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Η Τουρκία επιτυγχάνει την αποκατάσταση των σχέσεών της με την Αίγυπτο, με δέσμευσή της να αποσύρει τις υπό τον έλεγχό της δυνάμεις από τα εδάφη της Συρίας, στο πλαίσιο ευρύτερου πλέγματος υποχωρήσεων και συμβιβασμών μεταξύ των χωρών και δυνάμεων που ενεπλάκησαν στην δεκαετή πολυαίμακτη αμερικανο-βρετανική επιχείρηση για τον έλεγχο της Συρίας.

Κατά τις πληροφορίες άρθρου που δημοσιεύεται στο κρατικό ρωσικό μέσο ενημέρωσης «Η Ρωσία Σήμερα», το εντυπωσιακό αυτό σύμπλεγμα διασταυρουμένων διμερών συμφωνιών επιτεύχθηκε μετά από πρόσφατες επισκέψεις και συνομιλίες κορυφής στην Μόσχα του Βασιλιά της Ιορδανίας και του Ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών, στο Κάιρο του πρωθυπουργού του Ισραήλ και θετική παρέμβαση του Αμερικανού πρεσβευτή στον Λίβανο.

Κομβική αφετηρία αυτής την εξέλιξης εμφανίζεται η επιστροφή στην εδαφική κυριαρχία της Συρίας της επαρχίας Νταράα Αλ Μπαλάντ, η οποία υπήρξε στρατηγείο των Δυτικών μυστικών υπηρεσιών, ορμητήριο της «επανάστασης» κατά της Συριακής κοσμικής κυβέρνησης ΄Ασαντ και τελευταία κόμβος μεταφοράς του κλοπιμαίου συριακού πετρελαίου.

Το εν λόγω άρθρο, που προβάλλεται από την ρωσική ηλεκτρονική εφημερίδα, είναι της Βανέσα Μπίλλυ, ανεξάρτητης δημοσιογράφου και φωτογράφου, με μεγάλη εμπειρία στη Μέση Ανατολή και συγκεκριμένα στη Συρία, στην Αίγυπτο, στο Ιράκ και στην Παλαιστίνη, με παράλληλη κάλυψη της σύγκρουσης στην Υεμένη από το 2015. Ιδού το πλήρες κείμενό των πληροφοριών της.


Η εκστρατεία της Δύσης για την ανατροπή του Ασάντ έχει σχεδόν τελειώσει.
Το λεγόμενο λίκνο της επανάστασης κατά του Ασάντ απελευθερώθηκε.




Vanessa Beeley,RT, 18-9-21
Η συριακή σημαία στην Νταράα Αλ Μπαλάντ

Μετά από τρία χρόνια εύθραυστης κατάπαυσης του πυρός και εκστρατείας δολοφονιών «πιστών» της συριακής κυβέρνησης από ενσωματωμένες φονταμενταλιστικές ένοπλες ομάδες, η συριακή σημαία υψώθηκε για άλλη μια φορά στην Νταράα Αλ Μπαλάντ.

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης εξακολουθούν να παρουσιάζουν την εμφάνιση εξτρεμιστικών ένοπλων ομάδων στη Νταράα, νότια της Δαμασκού, ως το «λίκνο της επανάστασης» για την ανατροπή της συριακής κυβέρνησης. Η πραγματικότητα είναι ότι η Νταράα ήταν το έναυσμα που άναψαν σκληροπυρηνικοί , οι Λίβυοι μισθοφόροι, οι οποίοι είχαν εισαχθεί στην πόλη πριν από το 2011.

Από την Νταράα, οι «επαναστατικές» φλόγες που άναψε ο συνασπισμός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και του Ισραήλ με έδρα την Ιορδανία, ο οποίος χρηματοδοτείτο από χρήματα αίματος κράτους του Κόλπου, θα κατακλύζουν τη Συρία για δέκα ολόκληρα χρόνια. Στην Νταράα, οι εξτρεμιστικές συμμορίες των Αδελφών Μουσουλμάνων, υποστηριζόμενες από τις CIA/MI6 πρωτοστάτησαν στην ενορχηστρωμένη εξέγερση, με ισχύ πολλαπλασιαζόμενη με τα όπλα της Λιβύης και τις τρομοκρατικές φατρίες και προικοδοτούμενες με αξιοπιστία από το συγκρότημα αποικιακών μέσων ενημέρωσης με αιχμή του δόρατος το BBC, το CNN και το Al Jazeera.


Προσπάθεια απορρόφησης εξτρεμιστικών στρατιωτικών σε ένοπλες ταξιαρχίες που ελέγχονται από τη Ρωσία

Το 2018, μια ανήσυχη ανακωχή μεσολάβησε από τις ρωσικές ομάδες συμφιλίωσης και οι παράνομες ένοπλες ομάδες που παρέμειναν στην Νταράα Αλ Μπαλάντ, τον κόμβο της βίαιης εξέγερσης υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, πείστηκαν να παραδώσουν τα βαρέα όπλα τους, αλλά τους επετράπη να κρατήσουν τα ελαφρά όπλα ως μέρος της ειρηνευτικής συμφωνίας. Η Ρωσία προσπάθησε αποτελεσματικά να ελέγξει αυτές τις βάναυσες ένοπλες ομάδες απορροφώντας τις σε ρωσικές και ελεγχόμενες ένοπλες μεραρχίες. Σύμφωνα με μέσα μαζικής ενημέρωσης που ευθυγραμμίζονται με ένοπλες οργανώσεις, πρώην ηγέτης του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, ο Αχμέντ Αλ-Αούντα έλαβε τη διοίκηση της 8ης Ταξιαρχίας, "υποδιαίρεση του Ρωσικού Πέμπτου Σώματος".

Ωστόσο, αυτός ήταν ίσως ένας εσφαλμένος υπολογισμός από τη Ρωσία στην επιθυμία της να φέρει τις μάχες στο νότιο μέτωπο σε μια γρήγορη κατάληξη.. Μια βίαιη επίθεση εξαπολύθηκε από αυτές τις εξτρεμιστικές συμμορίες που προηγουμένως συνδέονταν με τρομοκρατικές φατρίες της Αλ Κάιντα και του ISIS στη νότια περιοχή.

Από τα μέσα του 2019, ακόμη και το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που χρηματοδοτείται από την ΕΕ ανέφερε περισσότερες από 1.136 επιθέσεις και δολοφονίες που στοίχισαν τη ζωή σε 774 Σύριους, συμπεριλαμβανομένων 12 γυναικών και 22 παιδιών. Τον Ιούλιο του 2021, έχοντας αναπληρώσει το οπλοστάσιό τους με βαριά όπλα βομβάρδισαν το Εθνικό Νοσοκομείο της Νταράα, σκοτώνοντας πολίτες, συμπεριλαμβανομένου ενός παιδιού. Η παρουσία βρετανικών Ειδικών Δυνάμεων στην περιοχή ήταν μια ένδειξη ότι οι ένοπλες ομάδες εξακολουθούσαν να εκπαιδεύονται από τους Βρετανούς στη χρήση IEDs για αντικυβερνητικές επιχειρήσεις– τον Μάρτιο του 2020, ελικόπτερα Chinook της RAF με έδρα την Κύπρο αγωνίστηκαν για να σώσουν έναν στρατιώτη των ειδικών δυνάμεων που τραυματίστηκε σε έκρηξη αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού «βαθιά μέσα στην εμπόλεμη ζώνη» στη νότια Συρία.

Συνάντησα τον Adham Alkarad,διοικητή του Τμήματος Μηχανικών και Πυραύλων , τον Σεπτέμβριο του 2018 μετά από μια επικίνδυνη επίσκεψη στην Daraa, ενώ το μελάνι δεν ήταν ακόμη στεγνό στη συμφωνία με τη μεσολάβηση της Ρωσίας. Ο Alkarad με εξέλαβε ως Βρετανό δημοσιογράφο, υποθέτοντας ότι συμμεριζόμαστε τον σκοπό, και με ενημέρωσε ότι δεν θα συνθηκολογούσαν ποτέ και ότι, ακόμη και με ελαφρά όπλα, θα συνεχίσουν τη βίαιη σταυροφορία τους που υποστηρίζεται από τον συνασπισμό των ΗΠΑ για να ανατρέψουν τη συριακή κυβέρνηση και να εξαλείψουν τους "νομιμόφρονες" που καταδίκασαν την παρουσία της ένοπλης οργάνωσης στην Νταράα.

Ο Alkarad μου είπε τότε ότι οι διαμαρτυρίες θα συνεχιστούν και ότι θα επικοινωνήσει απευθείας με το BBC και το CNN για να αποσπάσει την κάλυψη και την υποστήριξή τους. Ο Αλκάραντ σχεδίασε τον πύραυλο Ομάρ 500 κιλών που προκάλεσε τρομακτικές ζημιές σε πολιτικές υποδομές και στρατιωτικούς στόχους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τρόμου στην Νταράα. Ο Αλκάραντ δολοφονήθηκε ο ίδιος από άγνωστους ένοπλους τον Οκτώβριο του 2020.


Η Δαμασκός χάνει την υπομονή της με τον ένοπλο εξτρεμισμό και ανακτά τον έλεγχο της Νταράα Αλ Μπαλάντ

Μετά από μήνες διαπραγματεύσεων, πολιορκίας και στρατιωτικών συγκρούσεων μεταξύ της Δαμασκού και των ένοπλων ομάδων στην Νταράα, επιτεύχθηκε τελική κατάπαυση του πυρός στις 31 Αυγούστου, με τη Ρωσία να αναλαμβάνει λιγότερο εξέχοντα ρόλο στη διευθέτηση. Μια εβδομάδα πριν από την επίτευξη αυτής της συμφωνίας, ο βασιλιάς Αμπντουλάχ Β ́ της Ιορδανίας είχε συναντηθεί με τον Πρόεδρο Πούτιν στη Μόσχα για να δώσει προτεραιότητα στην επίλυση των ζητημάτων ασφάλειας της Νταράα.

Στις 9 Σεπτεμβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ εξήγησε τη συμφωνία που μεσολάβησε για την επίλυση των εντάσεων στην επαρχία Νταράα. Είναι ενδιαφέρον το ότι η εξήγηση αυτή δόθηκε κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον Ισραηλινό Υπουργό Εξωτερικών, Yair Lapid. Η αρχική ρωσική συμφωνία του 2018 με τις ένοπλες ομάδες είχε προσφέρει στο Ισραήλ εγγυήσεις ότι το Ιράν και η Χεζμπολάχ θα κρατηθούν σε ασφαλή απόσταση από τα ισραηλινά σύνορα με τη Συρία.

Ο Λαβρόφ ανακοίνωσε ουσιαστικά ότι η επαρχία θα παραδοθεί πίσω στις νόμιμες δυνάμεις του Συριακού Αραβικού Στρατού και ότι οι εξτρεμιστές μαχητές θα πρέπει να παραδώσουν και πάλι τα βαριά όπλα τους. Οι διαπραγματεύσεις ήταν σε εξέλιξη σχετικά με τον προορισμό αποχώρησης για τις ένοπλες ομάδες, καθώς η παραμονή τους στην Νταράα ήταν «απίθανη».

Αυτό είναι ένα πλήγμα για το Ισραήλ, του οποίου οι συνεχιζόμενες παραβιάσεις του εναέριου χώρου του Λιβάνου και η παράνομη επίθεση κατά της Συρίας έχουν σε μεγάλο βαθμό ανεμπόδιστη από αντίποινα ένοπλη αντίδραση και ελάχιστα αναφέρονται από τα ελεγχόμενα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Αυτό μπορεί να αλλάξει με τη Δαμασκό πίσω στο νότιο κάθισμα οδήγησης και τη μετατόπιση της εξουσίας που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ανοίξει την πόρτα σε μια στρατιωτική παρουσία του Ιράν και της Χεζμπολάχ πιο κοντά στα σύνορα Ισραήλ/Συρίας ως αποτρεπτικό μέσο κατά των ισραηλινών επιδρομών.

Στρατιώτες του Συριακού Αραβικού Στρατού, 15η Μεραρχία, στην Νταράα Αλ Μπαλάντ.


Βεβαίως, όταν μπήκα στο Daraa Al Balad στις 12 Σεπτεμβρίου, είδαμε ρωσικές και συριακές σημαίες να κυματίζουν δίπλα-δίπλα, αλλά στην ίδια την πλατεία ήταν η συριακή σημαία που υπερηφανευόταν για τη θέση της. Από τις συζητήσεις που είχα με τους πολίτες, ήταν σαφές ότι η «ειρήνη» ήταν ακόμα ωμή και ασταθής. Σύροι στρατιώτες της 15ης Μεραρχίας μου μίλησαν για τις προοπτικές διαρκούς επίλυσης και ήταν αισιόδοξοι. Μια αναζωπύρωση μεταξύ των μελών ένοπλων ομάδων και των Σύρων στρατιωτών εξουδετερώθηκε με σεβασμό όσο ήμασταν εκεί. Τα παιδιά που μίλησα μου είπαν ότι χάρηκαν που επιτέλους επέστρεψαν στο σχολείο. Είναι πολύ νωρίς για να προβλέψουμε την έκβαση αυτής της συμφωνίας, αλλά είναι σαφές ότι δεν θα υπάρξει συμβιβασμός σχετικά με την Νταράα και τη γύρω ύπαιθρο υπό τον έλεγχο της Δαμασκού και του συριακού στρατού μέχρι να αποκατασταθεί πλήρως η ειρήνη και να εξομαλυνθούν οι σχέσεις μεταξύ κράτους και πολιτών.


Τι σημαίνει αυτή η αλλαγή εξουσίας για τη Δαμασκό και τον Συνασπισμό των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ;


Είναι σημαντικό να επανεξετάσουμε τα γεγονότα της Νταράα στο πλαίσιο των αναδυόμενων γεωπολιτικών συμμαχιών και παραχωρήσεων, προκειμένου να κατανοήσουμε τη σημασία αυτού που μόλις συνέβη στη νότια Συρία.

Στις 13 Σεπτεμβρίου, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Naftali Bennet, επισκέφθηκε την Αίγυπτο για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία, δήθεν για να συζητήσει τις σχέσεις Ισραήλ/Παλαιστίνης με τον Πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ Αλ-Σίσι. Η Αίγυπτος κινείται προς την εξομάλυνση των σχέσεων με την Τουρκία, τεταμένη από την ανατροπή του ανθρώπου των Αδελφών Μουσουλμάνων στο Κάιρο, προέδρου Μοχάμεντ Μούρσι, το 2013. Ο Γενικός Πρόξενος της Αιγύπτου στη Δαμασκό δήλωσε ότι προϋποθέσεις για πλήρη αποκατάσταση των διμερών σχέσεων Αιγύπτου-Τουρκίας είναι η αποχώρηση της Τουρκίας από το συριακό έδαφος.

Ίσως η πιο σημαντική παραχώρηση προς τη Δαμασκό μετά την Νταράα έγινε από τις ίδιες τις ΗΠΑ. Σε απεγνωσμένη προσπάθεια να αποφύγει την ανακήρυξη του Χεζμπολάχ ως προστάτη του λιβανέζικου λαού, αφού εξασφάλισε προμήθειες πετρελαίου από το Ιράν μέσω Συρίας, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Λίβανο παρενέβη για να άρει εν μέρει τις κυρώσεις κατά της Συρίας, προκειμένου να διευκολυνθεί η μεταφορά φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας από την Αίγυπτο στο Λίβανο μέσω αγωγών μεταξύ Ιορδανίας και νότιας Συρίας. Τμήματα των αγωγών στη Συρία χρήζουν επισκευής καθώς διασχίζουν την Νταράα προς τη Χομς και στη συνέχεια προς την Τρίπολη του βόρειου Λιβάνου.

Αυτό όχι μόνο μας πληροφορεί γιατί η Νταράα ήταν ζωτικής σημασίας για τα σχέδια των ΗΠΑ για την ενέργεια και την κλοπή ενεργειακών πόρων στη Συρία, αλλά μας δείχνει επίσης τις πληροφορίες των κινήσεων της Δαμασκού για την ασφάλεια της Νταράα σε αυτό το κομβικό σημείο του περιφερειακού παιχνιδιού σκακιού. Οι ΗΠΑ εξαναγκάστηκαν από ένα έθνος που για δέκα χρόνια αντιστάθηκε στη στρατιωτική επέμβαση τους και από τους πιο σταθερούς συμμάχους της Συρίας στον Λίβανο.

Η Ιορδανία προσπαθεί εδώ και αρκετό καιρό να απελευθερωθεί από τις αποικιακές αλυσίδες της και να εξομαλύνει τις εμπορικές σχέσεις με τη γειτονική Συρία. Η ανακάλυψη πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2021, όταν η Συρία συμπεριλήφθηκε σε τετραμερή συνάντηση που διοργανώθηκε από την Ιορδανία, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου και της Αιγύπτου, για να επικεντρωθεί στην υλικοτεχνική υποστήριξη του αιγυπτιακού εφοδιασμού φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας στον στερημένο από ενέργεια Λίβανο. Αυτή ήταν η πρώτη επίσκεψη Σύρων αξιωματούχων στην Ιορδανία από το 2011- την έναρξη του βρώμικου πολέμου της CIA/MI6 κατά της Συρίας.

Το τελικό πλήγμα για τον Συνασπισμό των ΗΠΑ και τα νεαο-αποικιακά σχέδια Ισραήλ/Τουρκίας στη Συρία ήρθε με τον Πρόεδρο Ασάντ στη σύνοδο κορυφής με τον Πρόεδρο Πούτιν στις 16 Σεπτεμβρίου στη Μόσχα. Κατά τη διάρκεια κλειστής συνεδρίασης διάρκειας 90 λεπτών, οι δύο ηγέτες συζήτησαν στρατιωτικές, πολιτικές και οικονομικές προτεραιότητες που περιελάμβαναν την επιστροφή της επαρχίας Νταράα στον έλεγχο του συριακού κράτους και την πιθανή πλήρη και τελική απελευθέρωση του Ιντλίμπ στα βορειοδυτικά από την τουρκική άμεση και δι' αντιπροσώπων τρομοκρατική κατοχή.

Αυτή η σύνοδος κορυφής, καθώς και το συριακό/ρωσικό χτύπημα κατά τόσο της τουρκικής όσο και της αμερικανικής παράνομης κατοχής και προσάρτησης συριακού εδάφους, δεν αποτελεί καλό οιωνό για ένα σχέδιο κράτους μέλους του ΝΑΤΟ για αλλαγή αλλαγή ξένου καθεστώτος, το οποίο αποδείχθηκε, από την έναρξή του το 2011, μια δαπανηρή, εξευτελιστική αποτυχία. Οι συνέπειες της λύσης για την Ντάραα θα είναι εκτεταμένες για το Ισραήλ, την Τουρκία και το σχέδιο CIA/MI6 για τον έλεγχο του κεντρικού οικονομικού κόμβου της Συρίας στη Μέση Ανατολή. Η Δαμασκός, η Ρωσία, το Ιράν και το Εζμπολά έχουν ανατρέψει τα σχέδια των εχθρών τους, παρά τις πιέσεις που δέχεται η Συρία από τον πολυπλόκαμο πόλεμο που διεξάγεται εναντίον της εδώ και δέκα χρόνια. Και μένει να δούμε πώς ο Συνασπισμός των ΗΠΑ θα προσπαθήσει να οπισθοχωρήσει από αυτή την επαίσχυντη ήττα και να αποφύγει να παραδεχτεί ότι αναγκάστηκε να κάνει το πρώτο βήμα για την εξομάλυνση των σχέσεων με τον πρόεδρο Ασάντ.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου