Articles by "Τουρκία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τουρκία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
“Η Σφαγή της Χίου”: Πίνακας ζωγραφικής του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά

Του Πέτρου Γρουμπού*

Μόλις πριν λίγες μέρες, και αφού η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας με μηνύματα και με ειδική συνεδρίαση της Εθνικής Αντιπροσωπείας τίμησε την Ημέρα Μνήμης (19 Μάιου) της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου ακούσαμε ένα Τουρκικό παραλήρημα: “Μιλάει για τους Πόντιους η Ελλάδα που έσφαξε Τούρκους στην Τριπολιτσά το 1821”. Είχε το θράσος το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών να κάνει αυτήν την ανιστόρητη και παραληρηματική ανακοίνωση. Επιμένει να μην αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Ποντίων (και όχι Μόνο) και υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να μιλά γιατί διέπραξε “φρικαλεότητες” κατά των Τούρκων στην “σφαγή της Τρίπολης το 1821”. Το Τουρκικό ΥΠΕΞ μιλά για «σφαγές δεκάδων χιλιάδων Τούρκων στην Τριπολιτσά στις 23 Σεπτεμβρίου 1821», με σκοπό να μην επιζήσει ούτε ένας Τούρκος στην Πελοπόννησο και το ρεπορτάζ του κρατικού τηλεοπτικού δικτύου TRT χαρακτήρισε «γενοκτονία» τα γεγονότα της Τριπολιτσάς.

Αν και δεν είμαι ιστορικός, αλλά Πανεπιστημιακός καθηγητής θα προσπαθήσω να ρίξω λίγο φως σε αυτήν την φραστική διαμάχη που ξεκίνησε η Τουρκία και παρουσιάσθηκε πρόσφατα επ’ ευκαιρία του θέματος της γενοκτονίας των Ποντίων.

Να δούμε όμως τι ακριβώς έγινε στη Τριπολιτσά το 1821; Τι γράφουν Έλληνες αγωνιστές στα απομνημονεύματά τους, τι γράφουν οι ιστορικοί, οι Ευρωπαίοι φιλέλληνες, καθώς και για πρώτη φορά γνώμες Τούρκων ιστορικών που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας.

Έτσι για τις σφαγές της Τριπολιτσάς έχουμε:

Σπυρίδων Τρικούπης(1788-1873), «Ένας λαός που αποτινάζει πολύχρονο και βαρύ ζυγό ενεργεί με μεγάλη σκληρότητα κατά των πρώην δυναστών του. Οι οπλοφόροι Έλληνες υπήρξαν ασυγκράτητοι εκείνες τις μέρες και έδειχναν σαν να ήθελαν να εκδικηθούν σε μια μέρα για τα βάσανα τεσσάρων αιώνων. Οι κάθε ηλικίας Οθωμανοί, Οθωμανίδες και Εβραίοι ξεπερνούσαν μόλις τις 10.000».

Gustan – Friedrich Hertzberg (Γερμανός ιστορικός και ελληνιστής, 1826- 1910) «Η ορμή των πορθητών για αιματοχυσία ήταν μεγάλη…. Υπολογίζετε ότι 8.000-10.000 Τούρκοι, Αλβανοί και Εβραίοι ήταν τα θύματα των σφαγών κατά την άλωση της Τριπολιτσάς»

Φωτάκος (Φώτιος Χρυσανθόπουλος, 1798-1879)
«Πολλοί δε Τούρκοι, προτίμησαν και κάηκαν μέσα στα σπίτια των με τις οικογένειες τους παρά να παραδοθούν στους υπόδουλους τους… Δεν τους σκότωσαν λοιπόν οι Έλληνες όλους τους Τούρκους».

Διονύσιος Κόκκινος (1884-1967)
«Η φοβερά εκείνη σφαγή….είχε τις αιτίες της. Ήτο η τραγική εξόφλησης μακρών λογαριασμών από τις σφαγές της Κωνσταντινουπόλεως, της Σμύρνης και της Κύπρου, από την ατίμωσιν των κοριτσιών του Άργους, …..»

Τι λένε όμως οι Τούρκοι ιστορικοί για την άλωση της Τριπολιτσάς;
Ο Γιουσούφ μπέης γράφει: «Ο λαός ούτος, (σημ. εννοεί τους Οθωμανούς) ήτο έκδοτος εις την μέθη, εις την ηδυπάθεια και εις τον έκλυτων βίο. Είχε καταντήσει να θεωρούνται επιτρεπτά δι’ αυτούς όλα τα ανοσιουργήματα και όλες οι ανηθικότητες, ούτως ώστε μοι επιτρέπεται να ειπώ, ότι κατέστησαν άξιοι της θείας τιμωρίας». 
Ο Εσάτ Αφέντης αποδίδει την ευθύνη για την είσοδο των Ελλήνων στην Τριπολιτσά στους «άθεους» Αλβανούς που ήταν στην ακολουθία του σερ ασκέρι και φύλαγαν το χαρέμι του. 
Ο Μπαχίρ Αφέντης κατηγορεί τον κεχαγιά Σαλίχ αγά ως υπεύθυνο για όσα έγιναν στην Τριπολιτσά.

Να θυμίσουμε στο Τουρκικό ΥΠΕΞ τις σφαγές των Ελλήνων από τους Τούρκους-Οθωμανούς; 

Τι έχει να πει για τη σφαγή της Χίου στις 30 Μαρτίου-2 Απριλίου, 1822; Η έκρηξη της Επανάστασης βρήκε το πολυπληθές ελληνικό στοιχείο της Χίου να ευημερεί (117.000 έναντι 3.000 Οθωμανών Τούρκων και 100 Εβραίων). Υπολογίζεται ότι από τους 117.000 χριστιανούς κατοίκους του νησιού, 42.000 σφαγιάστηκαν, 50.000 πιάστηκαν αιχμάλωτοι και 23.000 διέφυγαν προς τις επαναστατημένες περιοχές της Ελλάδας και τη Δυτική Ευρώπη. Στη Χίο επέζησαν μόνο 1800- 2000 !

Ίσως η πλέον σημαντική από τις μαρτυρίες για όσα έγιναν στη σφαγή της Χίου είναι η ομολογία του τότε τοποτηρητή της Χίου Βαχίτ πασά: «τους μεν ηλικιωμένους πέρασαν (οι μουσουλμάνοι) γενναιότατα εν στόματι μαχαίρας, τας δε ωραίας κόρας των και τους τρυφερούς νεανίσκους των ηχμαλώτισαν. Το αίμα έρρευσε ποταμηδόν …». Όταν ο ίδιος απέστειλε στην Κωνσταντινούπολη αναφορά για την ανακατάληψη του νησιού, απέστειλε μαζί και πέντε φορτία με κομμένα κεφάλια και δύο φορτία κομμένα αυτιά.

Να αναφέρουμε απλά μερικές άλλες σφαγές πολλών χιλιάδων χριστιανών από τους Τούρκους (χωρίς αριθμούς). Σφαγές: της Σαμοθράκης, της Νάουσας, των Ψαρών, της Κάσου, η ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου. Ξέρει μαθηματικά το Τουρκικό ΥΠΕΞ για να αθροίσει τους σφαγιασθέντες Έλληνες χριστιανούς;

Και τώρα ας επανέλθουμε στο θέμα των γενοκτονιών.

“Τί είναι όμως Γενοκτονία; Ο διεθνής όρος Genocide (Γενοκτονία) θεσπίστηκε το 1948 από τον ΟΗΕ, ο οποίος ουσιαστικά έλαβε υπόψη τις Γενοκτονίες των Τούρκων εναντίον των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο όρος «γενοκτονία» (genocide) δεν υπήρχε στην Αγγλική γλώσσα πριν το 1944. Πρόκειται για λέξη με πολύ συγκεκριμένο νόημα η οποία αναφέρεται στα βίαια εγκλήματα που διαπράττονται εις βάρος μιας ομάδας με στόχο το φυσικό αφανισμό της.

Η Τουρκία αρνείται κατηγορηματικά ότι έχει διαπράξει ποτέ κάποια γενοκτονία. Η Ιστορία όμως τη διαψεύδει. Οι ιστορικοί έχουν καταγράψει ότι η Τουρκία έχει διαπράξει τουλάχιστον τρεις γενοκτονίες σε βάρος των εθνικών μειονοτήτων των Αρμενίων, του Ελληνισμού (Πόντο και Μικρά Ασία) και των Ασσυρίων. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι που γενοκτονήθηκαν υπολογίζονται από 3 έως 3,5 εκατομμύρια. Ο μέγιστος εκτιμώμενος αριθμός είναι 1.500.000 Αρμένιοι, 1.250.000 Έλληνες και 750.000 Ασσύριοι.

Την γενοκτονία των Αρμενίων, έχουν αναγνωρίσει πάνω από 30 εθνικά κοινοβούλια στον κόσμο και επιβεβαιώθηκε κατά τον πιο ιστορικό τρόπο όταν την αναγνώρισε ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν με την υπογραφή του τον Απρίλιο του 2021.

Στον Πόντο από το 1914 μέχρι το 1923 είχαμε τους γνωστούς διωγμούς, που κατέληξαν σε Γενοκτονία με 353.000 θύματα. Η πρόσφατη σειρά στην τηλεόραση «Το Κόκκινο Ποτάμι» ήταν μια δραματική σειρά εποχής, βασισμένη στο ομώνυμο ιστορικό μυθιστόρημα του Χάρη Τσιρκινίδη και αφορά πραγματικά γεγονότα γύρω από την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Όλοι οι Έλληνες και Ελληνίδες πρέπει να δουν αυτή τη σειρά μέσω του YouTube. Όσα χρόνια και αν περάσουν ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ οι «Έλληνες» δεν πρέπει να ξεχάσουμε αυτά που πέρασαν όχι μόνο οι Έλληνες που ζουν μέσα στην Ελλάδα αλλά και οι Πόντιοι και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και πολλοί άλλοι, όλοι χωρίς καμία εξαίρεση γιατί αυτά που πέρασαν οι «Έλληνες» ξεπερνά την φαντασία κάθε ανθρώπου, γιατί αυτοί ποτέ δεν θα μετανιώσουν για αυτά που μας έκαναν και είναι απάνθρωποι και παραμένουν έτσι.

Τα εγκλήματα των Γενοκτονιών που διέπραξαν οι Τούρκοι έπρεπε να είχαν τιμωρηθεί από την διεθνή κοινότητα. Χωρίς τιμωρία, κατά κανόνα, τα εγκλήματα επαναλαμβάνονται. Και η Τουρκία δεν φαίνεται να έχει καμιά αίσθηση για τα εγκλήματα που διέπραξε εναντίον των Χριστιανών. Και λυπάμαι που θα πω ότι οι ηγέτες της Τουρκίας φαίνεται ότι δεν γνωρίζουν τη λέξη ΝΤΡΟΠΗ! Η ιστορία όμως είναι αμείλικτη και κάποτε θα τιμωρήσει παραδειγματικά την Τουρκία.

(*)Ομότιμου Καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών, μέλους του ΙΗΑ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η συνέντευξη του γγ του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ είναι αποκαλυπτική και για τη στάση της «συμμαχίας» στα ελληνοτουρκικά αλλά και για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα οι ΝΑΤΟϊκοί.

Οι ΝΑΤΟφρονες, οι ΝΑΤΟραγιάδες και οι ΝΑΤΟπερήφανοι μπορούν να «χαίρονται» για τους «προστάτες» της χώρας.

Ο Στόλτενμπεργκ δεν είχε θέμα να τα πει ευθέως: Είδε «διαφορές» (!) με την Τουρκία στο Αιγαίο Λύστε τις «διαφορές» σας στο Αιγαίο με την Τουρκία είπε, λίγες μέρες μετά την στρατιωτική άσκηση της Άγκυρας με τη συμμετοχή της «αφρόκρεμας» των ΝΑΤΟϊκών. Μιλάμε για μια άσκηση που συμπεριλάμβανε και «απόβαση σε νησί». Μην αναρωτηθείτε, πάντως, για ποια νησιά μιλάνε. Η Τουρκία, άλλωστε, πλέον θέτει και θέμα κυριαρχίας ελληνικών νησιών αλλά αυτά οι «σύμμαχοι» … δεν τα βλέπουν.

Οι «διαφορές» στο Αιγαίο!

Προσέξτε πώς τα είπε ο Στόλτενμπεργκ, όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, και δεν θα έχετε καμία αμφιβολία για το πόσο «σύμμαχοι» είναι οι ΝΑΤΟϊκοί:

«Το ΝΑΤΟ είναι μια Συμμαχία 30 χωρών, με διαφορετική γεωγραφία, ιστορία και πολιτικά κόμματα. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι μερικές φορές υπάρχουν έντονες διαφωνίες μεταξύ των χωρών μας. Όμως οι διαφορετικές απόψεις και οι συζητήσεις αποτελούν ουσιαστικό μέρος των δημοκρατιών μας. Τόσο η Ελλάδα, όσο και η Τουρκία είναι αφοσιωμένοι Σύμμαχοι εδώ και δεκαετίες και κάθε μέρα, η Ελλάδα και η Τουρκία συνεργάζονται στο ΝΑΤΟ, μαζί με άλλους 28 Συμμάχους, για να αντιμετωπίσουν τις πιο πιεστικές προκλήσεις ασφαλείας.

Η Μεσόγειος είναι ζωτικής σημασίας για το ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα, η Τουρκία, πολλοί Σύμμαχοι και άλλες χώρες επιχειρούν εκεί σε τακτική βάση. Στο παρελθόν υπήρξαν ατυχήματα με ελληνικές και τουρκικές δυνάμεις και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε στη μείωση του κινδύνου τέτοιων ατυχημάτων στο μέλλον. Είναι προς το συμφέρον όλων να αποφευχθεί η επανάληψη τέτοιων καταστάσεων. Το 2020, το ΝΑΤΟ βοήθησε στη δημιουργία στρατιωτικού μηχανισμού απεμπλοκής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για τη μείωση του κινδύνου επεισοδίων στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό περιλαμβάνει μια ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, για τη διευκόλυνση της απεμπλοκής στη θάλασσα ή στον αέρα.

Προτρέπουμε την Ελλάδα και την Τουρκία να λύσουν τις διαφορές τους στο Αιγαίο με πνεύμα εμπιστοσύνης και συμμαχικής αλληλεγγύης. Αυτό σημαίνει αυτοσυγκράτηση, μετριοπάθεια και αποχή από κάθε ενέργεια ή ρητορική που θα μπορούσε να κλιμακώσει την κατάσταση. Σε μια εποχή που ο πόλεμος του (σ.σ. προέδρου της Ρωσίας Βλαντίμιρ) Πούτιν κατά της Ουκρανίας έχει διαλύσει την ειρήνη στην Ευρώπη, είναι ακόμη πιο σημαντικό για τους Σύμμαχους να είναι ενωμένοι».
«Τα ελληνικά στρατεύματα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις αποστολές του ΝΑΤΟ»

Ο Στόλτενμπεργκ δεν παρέλειψε να δώσει τα συγχαρητήρια του στις ελληνικές κυβερνήσεις για τη συμμετοχή των στρατευμάτων της χώρας σε ΝΑΤΟϊκές αποστολές, χαρακτηρίζοντας τη χώρα «πυλώνα σταθερότητας» και «αξιόπιστο σύμμαχο» στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, λέγοντας τα καλύτερα για την εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο στην Ουκρανία.

«Η Ελλάδα είναι ένας ισχυρός και πολύτιμος σύμμαχος του ΝΑΤΟ. Βρίσκεται σε στρατηγική τοποθεσία στη Βαλκανική Χερσόνησο, στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής, και συμβάλλει στην κοινή μας ασφάλεια με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Τα ελληνικά στρατεύματα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις αποστολές του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένου του Κοσσυφοπεδίου και του Ιράκ.

Επιπλέον, η Ελλάδα έχει πολύτιμη συνεισφορά στις θαλάσσιες αποστολές μας, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξής μας στο Αιγαίο Πέλαγος, συμβάλλοντας στον περιορισμό της παράνομης εμπορίας ανθρώπων στην Ευρώπη. Στον αέρα, τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη βοηθούν να διατηρηθεί ασφαλής ο ουρανός πάνω από το Μαυροβούνιο, τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία».


«Η Ελλάδα αποτελεί παράδειγμα» στις ΝΑΤΟϊκές δαπάνες

Επίσης, όπως κάθε καλός «προστάτης», Στόλτενμπεργκ επαίνεσε την Ελλάδα γιατί αποτελεί «παράδειγμα» στις ΝΑΤΟϊκές δαπάνες.

«Η Ελλάδα αποτελεί επίσης παράδειγμα όσον αφορά τις αμυντικές δαπάνες, τηρώντας το στόχο του 2% του ΑΕΠ και επενδύοντας σε σημαντικές νέες δυνατότητες, συμπεριλαμβανομένων των αεροσκαφών πέμπτης γενιάς», είπε.

Δεν θα μπορούσε, δε, να παραλείψει τη μετατροπή της χώρας σε ΝΑΤΟϊκή βάση: «Τα ελληνικά λιμάνια είναι σημαντικοί κόμβοι για τις συμμαχικές ναυτικές δυνάμεις, όπως φαίνεται για παράδειγμα από την ανάπτυξη αμερικανικών και γαλλικών αεροπλανοφόρων στα ελληνικά ύδατα στις αρχές του έτους. Χαιρετίζω επίσης τον αναπτυσσόμενο ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου, που συμβάλλει στη μείωση της εξάρτησης της Ευρώπης από τις ρωσικές προμήθειες. Όλα αυτά δείχνουν τη δέσμευση της Ελλάδας να διατηρήσει το ΝΑΤΟ ισχυρό καθώς συνεχίζουμε να προσαρμόζουμε τη Συμμαχία μας ώστε να ανταποκρίνεται σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον ασφαλείας».


Τα παζάρια με την Τουρκία για την ένταξη Σουηδίας – Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ

Στη συνέντευξη ο Στόλτενμπεργκ αναφέρθηκε στα αιτήματα της Σουηδίας και της Φινλανδίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ και τα παζάρια που γίνονται με τις αντιρρήσεις της Τουρκίας, χαρακτηρίζοντας, μεταξύ άλλων, «τρομοκρατική οργάνωση» το PKK, όπως κάνει και η Άγκυρα:

«Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις ανησυχίες για την ασφάλεια όλων των συμμάχων, συμπεριλαμβανομένων των σοβαρών ανησυχιών της Τουρκίας για την τρομοκρατική οργάνωση PKK, και να βρούμε ενιαίο δρόμο προς τα εμπρός. Η Τουρκία έχει υποφέρει από το PKK και έχει υποφέρει περισσότερο από την τρομοκρατία από οποιονδήποτε άλλο Σύμμαχο. Έτσι, η Τουρκία έχει εύλογες ανησυχίες, τις οποίες όλοι οι Σύμμαχοι πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη (…) Η ασφάλεια της Φινλανδίας και της Σουηδίας έχει σημασία για το ΝΑΤΟ και πολλοί σύμμαχοι έχουν ήδη αναλάβει σαφείς δεσμεύσεις γι’ αυτό. Το ΝΑΤΟ παραμένει σε εγρήγορση και έχουμε αυξήσει την παρουσία μας στην περιοχή, μεταξύ άλλων με περισσότερες ασκήσεις.

Η Φινλανδία και η Σουηδία συμμετείχαν σε πολλές συμμαχικές ασκήσεις τις τελευταίες ημέρες, συμπεριλαμβανομένης της BALTOPS, στην οποία συμμετείχαν 7.500 άτομα από 14 συμμάχους (Βέλγιο, Βουλγαρία, Δανία, Εσθονία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Λετονία, Λιθουανία, Ολλανδία, Νορβηγία, Πολωνία, Σουηδία, Τουρκία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής). Αυτή είναι μια ισχυρή απόδειξη της δέσμευσης του ΝΑΤΟ σε αυτήν την περιοχή».
Παγκόσμιος χωροφύλακας: «Το ΝΑΤΟ αντιπροσωπεύει τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες

Το ΝΑΤΟ αντιπροσωπεύει τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες», είπε ο Στόλτενμπεργκ επιβεβαιώνοντας το ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα για τη «συμμαχία».


«Θα λάβουμε σημαντικές αποφάσεις στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, συμπεριλαμβανομένης της υιοθέτησης του νέου Στρατηγικού Δόγματος. Μαζί με τη Βορειοατλαντική Συνθήκη, το Στρατηγικό Δόγμα είναι το πιο σημαντικό έγγραφο του ΝΑΤΟ», υποστήριξε.

«Το ΝΑΤΟ αντιπροσωπεύει τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Σε μια εποχή στρατηγικού ανταγωνισμού, η διατήρηση αυτής της τάξης θα απαιτήσει ακόμη πιο στενή συνεργασία με χώρες εταίρους με ομοϊδεάτες και με την Ευρωπαϊκή Ένωση», δήλωσε.


Η καλή «συνεργασία» ΝΑΤΟ – ΕΕ

Ο Στόλτενμπεργκ εκθείασε την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη σχέση της με το ΝΑΤΟ που βρίσκεται στην καλύτερη περίοδο. Δείχνοντας τη σύνδεση ΝΑΤΟ-ΕΕ σε κάθε είδους πολεμικές επιχειρήσεις είπε:

«Η συνεργασία ΝΑΤΟ-ΕΕ βρίσκεται ήδη σε άνευ προηγουμένου επίπεδα σε μια σειρά θεμάτων, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης για την Ουκρανία, της διατήρησης της ειρήνης στα Δυτικά Βαλκάνια και της θαλάσσιας ασφάλειας. Χαιρετίζω επίσης τις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της άμυνας, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε μεγαλύτερες αμυντικές επενδύσεις και δυνατότητες. Ως απάντηση στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, χρειαζόμαστε ακόμη ισχυρότερους πολυμερείς θεσμούς και ακόμη βαθύτερη συνεργασία στην Ευρώπη και πέρα από τον Ατλαντικό».




πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Στην γειτονική Τουρκία οι οικονομικές θεωρίες του προέδρου της χώρας Ρ. Τ. Ερντογάν, στηρίζονται σε θολές θρησκευτικές και πολιτικές «κατευθύνσεις» του ισλάμ, αλλά έχουν καταστροφικές συνέπειες για την Τουρκική οικονομία.

Τα Erdoganomics, με την αναγκαία για την εφαρμογή τους αυταρχική διακυβέρνηση του ΑΚΡ και των Γκρίζων Λύκων, έχουν προκαλέσει πάρα πολλές παρενέργειες στην Τουρκική οικονομία, οι πιο σημαντικές από τις οποίες είναι οι εξής:

(1) Ιλιγγιώδης κατάρρευση της τουρκικής λίρας - από 10 Τουρκικές Λίρες ανά δολάριο στα μέσα Νοεμβρίου 2021, 16,40 Τ.Λ. στις 27 Μαΐου 2022, παρά την μεγάλη απάτη με την ισοτιμία της τουρκικής λίρας στο τέλος του περασμένου χρόνου (2021).

(2) Ξέφρενη πορεία των πληθωριστικών πιέσεων, με την Τουρκική Στατιστική Υπηρεσία (ΤURKSTAT) να ανακοινώνει επίσημο πληθωρισμό 70% για τον μήνα Απρίλιο 2022 αλλά η ανεξάρτητη Ομάδα Έρευνας Πληθωρισμού (ENAG) να τον υπολογίζει σε… 157%! Ο πληθωρισμός αυτός εξανεμίζει τις όποιες οικονομίες των Τούρκων πολιτών και σε συνδυασμό με την κατάρρευση της ισοτιμίας της τουρκικής λίρας συρρικνώνει με ραγδαίους ρυθμούς την αγοραστική αξία ευρύτατων λαϊκών στρωμάτων της τουρκικής κοινωνίας. Την ίδια ώρα το βασικό επιτόκιο της Τουρκικής Κεντρικής Τράπεζας (Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası) παραμένει καθηλωμένο στο 14%!

(3) Αυξημένο έλλειμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, καταρρίπτοντας τους μύθους των διαφόρων «ωφελειών» της τουρκικής οικονομίας από την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική των Erdoganomics. Τον Μάρτιο του 2022 το συνολικό έλλειμμα για το 12μηνο Μαρτίου 2021-Μαρτίου 2022 διαμορφώθηκε στα 24,22 δισ. δολάρια. Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι μόνο στους πρώτους ένδεκα μήνες του 2020 το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Τουρκίας είχε αυξηθεί κατά.. 82%!

(4) Διαρκής συρρίκνωση των κρατικών αποθεμάτων συναλλάγματος – μόνο την περίοδο 7-13 Μαΐου 2022 τα κρατικά αποθέματα συναλλάγματος συρρικνώθηκαν κατά 4,8 δισ. Δολάρια.

(5) Έξωση της Τουρκίας από τον κατάλογο των G20, αφού η Τουρκία από τον Οκτώβριο του 2021 δεν συμπεριλαμβάνεται πλέον στις 20 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου.

Αν σε όλα τα παραπάνω προσθέσει κανείς και την πλήρη αναξιοπιστία την οποία έχει εξασφαλίσει ο Ρ. Τ. Ερντογάν, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της Τουρκίας, μετά από δύο σχεδόν δεκαετίες αυταρχικής διακυβέρνησης, αντιλαμβάνεται καλύτερα τα αδιέξοδα στα οποία έχει οδηγηθεί η γειτονική χώρα.

Στο εσωτερικό της Τουρκίας, ένα πολύ σημαντικό ποσοστό Τούρκων πολιτών (υπολογίζεται τουλάχιστον 20%), οι οποίοι στις προηγούμενες εκλογές δήλωσαν ψηφοφόροι του Ερντογάν, τώρα βρίσκουν το θάρρος να δηλώσουν πως δεν θα ξαναψηφίσουν ποτέ τον Ερντογάν.

Στο εξωτερικό της Τουρκίας, οι άκομψες μεταμορφώσεις του Τούρκου προέδρου για «εσωτερική κατανάλωση», έχουν εξαλείψει και το τελευταίο ίχνος αξιοπιστίας που διέθετε. Τα πιο τελευταία, χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Τον Μάρτιο του 2020, εν όψει του υβριδικού πολέμου που εξαπέλυσε η Τουρκία στον Έβρο, τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο, δήλωνε «αηδιασμένος» από τον Έλληνα πρωθυπουργό αρνούμενος να τον συναντήσει. Τον Μάρτιο του 2022 όμως τον υποδέχτηκε μετά Βαΐων και κλάδων στην Κωνσταντινούπολη για να τον πείσει να «μην αναμειγνύει» τρίτους στα διμερή μας θέματα. Όταν κατάλαβε ότι αυτό δεν θα συμβεί, τον Μάιο του 2022, άρχισε τους αφορισμούς: «Δεν υπάρχει για μένα», «Δεν θα συμφωνήσω ποτέ να συναντηθώ μαζί του». Όλα αυτά, μέχρι νεωτέρας «ανατροπής»…

Ένα άλλο παράδειγμα αναξιοπιστίας είναι εκείνο με την ένταξη Φινλανδίας και Σουηδίας στο ΝΑΤΟ. Ο Ρ. Τ. Ερντογάν αναφερόμενος στο ενδεχόμενο επίσκεψης διπλωματών για να συζητήσουν τις αντιρρήσεις της Τουρκίας, δήλωσε γεμάτος έπαρση, κοιτάζοντας βέβαια προς το εκλογικό του ακροατήριο: «Ας μην κάνουν τον κόπο να έρθουν στην Άγκυρα» (19 Μαΐου 2022). Ελάχιστες μόνο μέρες αργότερα, ανακοινώθηκε επίσημα ότι στις 25 Μαΐου 2022 μεταβαίνουν στην Άγκυρα αντιπροσωπείες των δύο χωρών για να συζητήσουν το θέμα της ένταξης Φινλανδίας και Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.

Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α Τ Α: Τα επικίνδυνα αδιέξοδα της Τουρκίας και οι εμπρηστικές δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων διαμορφώνουν ένα πολύ αρνητικό κλίμα και για ένα θέμα που «καίει» τόσο την Ελλάδα, όσο και την Τουρκία: Τον τουρισμό. Η γειτονική χώρα το (προ κορονοϊού) έτος 2019 υποδέχτηκε 52 εκατομμύρια τουρίστες. Το 2021 υποδέχτηκε 25 εκατομμύρια τουρίστες και το 2022 αναμένει να πλησιάσει τα επίπεδα του 2019, με όλα τα οικονομικά οφέλη που αναμένει η ταλαιπωρημένη οικονομία της Τουρκίας.

Η αντίθεση των Erdoganomics απέναντι σε κάθε ορθολογική οικονομική πολιτική καθώς και οι καθημερινές, εμπρηστικές δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων (όπως εκείνη του Τούρκου ΥΠΕΞ Μ. Τσαβούσογλου ότι «Θα ξεκινήσουμε συζήτηση για την κυριαρχία των νησιών του Αιγαίου αν δεν αποστρατικοποιηθούν»- 26/5/2022) οδηγούν την Τουρκία ολοένα και σε μεγαλύτερη κρίση.

Η σαφέστατη κατεύθυνση ενός ναυαγίου που έχουν πάρει όλοι σχεδόν οι νέο-οθωμανικοί σχεδιασμοί με ορίζοντα το 2023, οι εμμονές ότι η Τουρκία αποτελεί μια φανταστική υπερδύναμη , η νοοτροπία «κατακτήσεων» που έχει επιβληθεί με καθημερινή «πλύση εγκεφάλου» σε τουρκικές λαϊκές μάζες και οι ακραίοι «μουσουλμανικοί» λαϊκισμοί («την Αμερική δεν την ανακάλυψε ο Χριστόφορος Κολόμβος, όπως νομίζουμε όλοι, αλλά (αορίστως) οι μουσουλμάνοι (15/11/2014)», «Οι ξένοι αγαπούν το πετρέλαιο, τον χρυσό, τα διαμάντια και τη φθηνή εργατική δύναμη που προσφέρει ο ισλαμικός κόσμος… Η Δύση θέλει να δει την περιοχή αυτή του πλανήτη να πεθαίνει μαζί με τα παιδιά μας (27/11/2014)» εντείνουν επικίνδυνα τα τουρκικά αδιέξοδα.

Οι «διέξοδοι» που απομένουν πλέον στους Τούρκους ισλαμιστές συρρικνώθηκαν κυρίως σε δύο: Η πρώτη «διέξοδος» αφορά την δημιουργία ενός θερμού επεισοδίου με την Ελλάδα το οποίο θα μπορούσε να παρουσιαστεί σαν «νίκη» και η δεύτερη την πρόκληση χάους μέσα στην Τουρκία, με ενοχοποίηση των Κούρδων, ώστε να επιτευχθεί η πολυπόθητη συσπείρωση γύρω από το παλάτι.

Και οι δύο όμως δρόμοι διαφυγής φαίνονται καταδικασμένοι να αποτύχουν, αυξάνοντας σημαντικά τις πιθανότητες του Ρ. Τ. Ερντογάν να έχει την τύχη που επιφυλάχτηκε στον (πανίσχυρο κάποτε) Αντάν Μεντερές…

ΠΗΓΗ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Valery Kulikov,Νew Eastern Outlook 27-4-22
Μετάφραση:Μ. Στυλιανού

Ηπρόσφατη ρωσοφοβική φρενίτιδα της Ουάσιγκτον και των δυτικών συμμάχων της σχετικά με την ειδική επιχείρηση της Ρωσίας να αποσταθεροποιήσει και να αποστρατιωτικοποιήσει την Ουκρανία με όλο και περισσότερες αντιρωσικές κυρώσεις που επιβάλλονται κάθε μέρα που περνά, κάνει κάποιον να αναρωτιέται ακούσια: γιατί τότε η Δύση δεν αντιδρά με τον ίδιο τρόπο σε μια άλλη ειδική επιχείρηση – αυτή που διεξάγει η Τουρκία σε ιρακινό έδαφος; Και πώς, στην πραγματικότητα, οι δύο ειδικές επιχειρήσεις είναι διαφορετικές στη διεθνή τους μεταχείριση;

Όπως γνωρίζετε, η Τουρκία ξεκίνησε άλλη μια (sic!) στρατιωτική ειδική επιχείρηση στο Βόρειο Ιράκ στις 18 Απριλίου, χτυπώντας κρησφύγετα, καταφύγια, σπηλιές και αποθήκες του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ). «Είμαστε αποφασισμένοι να σώσουμε το ευγενές έθνος μας από τη μάστιγα της τρομοκρατίας», δήλωσε ο υπουργός Άμυνας της χώρας Χουλουσί Ακάρ, προσθέτοντας ότι «ο αγώνας μας θα συνεχιστεί μέχρι να εξουδετερωθεί ο τελευταίος τρομοκράτης».

Το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα είναι μία από τις σημαντικότερες πολιτικές δυνάμεις των Κούρδων, ένας λαός που ζει σε διάφορες χώρες της Μέσης Ανατολής: νοτιοανατολική Τουρκία, βορειοδυτικό Ιράν, βόρειο Ιράκ και βόρεια Συρία. Το ΡΚΚ καλεί για δημιουργία Κουρδικής αυτονομίας στην Τουρκία, για την οποία οι Τουρκικές αρχές έχουν χαρακτηρίσει την οργάνωση «τρομοκρατική», ωστόσο αυτή είναι μόνο η θέση της Άγκυρας. Ο τουρκο-κουρδικός αγώνας ξεκίνησε και πάλι, με νέα έξαρση το 2015, όταν τουρκικά στρατεύματα κατέλαβαν τη βόρεια Συρία «σε ειδική επιχείρηση» υπό το λάβαρο της καταπολέμησης κουρδικών πολιτοφυλακών, τις οποίες η Άγκυρα αποκάλεσε τρομοκράτες. Σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ερντογάν, περισσότερα από 6.000 μέλη του ΡΚΚ εντός της Τουρκίας και 6.900 εκτός Τουρκίας σκοτώθηκαν τότε.

Ένας ακόμη γύρος αντιπαράθεσης έλαβε χώρα το 2020, όταν η Τουρκία πραγματοποίησε νέα ειδική επιχείρηση εναντίον των Κούρδων στο ιρακινό έδαφος. Ωστόσο, η Άγκυρα δεν έχει κηρύξει πόλεμο στο Ιράκ (όπως έκανε και στη Συρία στο παρελθόν), δηλώνοντας ότι στοχεύει μόνο κουρδικές πολιτοφυλακές. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στοχεύουν περιοδικά τοποθεσίες στο Ιράκ όπου η οργάνωση έχει στρατόπεδα, κρησφύγετα, θέσεις διοίκησης και χωματερές όπλων. Ο στρατός εξουσιοδοτείται για τέτοιες διασυνοριακές επιχειρήσεις από το Τουρκικό κοινοβούλιο, το οποίο ανανεώνει την εντολή κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια.

Στη συνέχεια, οι ενέργειες της Τουρκίας καταδικάστηκαν από τον Σύνδεσμο Αραβικών Κρατών (LAS). Ανέφεραν ότι η εκστρατεία παραβίασε την κυριαρχία του Ιράκ και αντανακλούσε τις επεκτατικές φιλοδοξίες της Άγκυρας. Η Βαγδάτη καταδίκασε επίσης τις ενέργειες της Άγκυρας. Ωστόσο, δεδομένης της «σιωπής» της Ουάσινγκτον, δεν υπήρχε ρεαλιστικός τρόπος για τις ιρακινές αρχές να αποτρέψουν τις επιθέσεις της Τουρκίας. Η Ουάσιγκτον δεν επέβαλε κανένα καθεστώς κυρώσεων στην Τουρκία για την ειδική επιχείρηση.

Μετά την έναρξη μιας άλλης ειδικής επιχείρησης στις 18 Απριλίου του τρέχοντος έτους, τα πρώτα πλάνα της προέκυψαν από το γραφείο Τύπου του τουρκικού υπουργείου Άμυνας. Το αεροσκάφος βομβάρδισε τοποθεσίες και στόχους του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος στο βόρειο Ιράκ στις περιοχές Μετίνα, Αβασίν-Μπασιάν και Ζαπ. Νωρίτερα, μονάδες ειδικών δυνάμεων των τουρκικών χερσαίων στρατευμάτων είχαν προσγειωθεί εκεί. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του υπουργείου Άμυνας, η Τουρκία ξεκίνησε την Επιχείρηση Claw-Lock για να αποτρέψει τρομοκρατικές επιθέσεις στο βόρειο Ιράκ και να εξασφαλίσει την ασφάλειά της. Στις 19 Απριλίου, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας σχολίασε τις πρώτες ημέρες της στρατιωτικής ειδικής επιχείρησης στο Ιράκ, αναφέροντας ότι ο τουρκικός στρατός εξάλειψε περίπου 30 μαχητές του ΡΚΚ σε λιγότερο από μία ημέρα: «Οι στόχοι που εντοπίστηκαν στην πρώτη φάση έχουν συλληφθεί. Η επιχείρησή μας συνεχίζεται με επιτυχία όπως έχει προγραμματιστεί. Οι περιοχές χτενίζονται για τρομοκράτες. Όλα τα κρησφύγετα και το λεγόμενο «αρχηγείο» των μαχητών, καθώς και οι σπηλιές όπου κρύβονται, θα καταστραφούν... Οι τρομοκράτες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν πού να τρέξουν και πρέπει να παραδοθούν. Είμαστε αποφασισμένοι να αφαιρέσουμε την απειλή της τρομοκρατίας από την ημερήσια διάταξη της Τουρκίας». Τέσσερις Τούρκοι στρατιώτες τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης.

Η μόνη επίσημη αντίδραση στην τουρκική ειδική επιχείρηση στο Ιράκ μέχρι στιγμής ήταν ότι το ιρακινό υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε τον Αλί Ριζά Γκουνί, Τούρκο πρεσβευτή στη Βαγδάτη στις 19 Απριλίου σχετικά με τις ενέργειες των τουρκικών στρατευμάτων στην Αραβική δημοκρατία και έλαβε ένα σημείωμα διαμαρτυρίας ζητώντας «τον άμεσο τερματισμό των προκλητικών ενεργειών κατά του Ιράκ».

Υπενθυμίζεται ότι η ιστορία της αυτονομίας του Ιρακινού Κουρδιστάν χρονολογείται από το 1970, και από τη δεκαετία του 1990 έχει καταληφθεί υπό την «πτέρυγα» των ΗΠΑ, οι οποίες στη συνέχεια χρειάζονταν μια γέφυρα για τον «Πόλεμο του Κόλπου». Το 2003, οι ιρακινές μονάδες peshmerga βοήθησαν τις αγγλοαμερικανικές δυνάμεις να ανατρέψουν το μπααθικό καθεστώς. Ωστόσο, παρά την «προστασία των ΚΟΎΡΔΩΝ από τις ΗΠΑ», η Ουάσινγκτον δεν διαμαρτυρήθηκε επίσημα στην Άγκυρα κατά τη διάρκεια των προηγούμενων ειδικών επιχειρήσεων της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων που ζουν στο Ιράκ, ούτε μετά την έναρξη της νέας ειδικής επιχείρησης στις 18 Απριλίου. Ούτε υπήρξαν κυρώσεις, ούτε από τις ΗΠΑ ούτε από την «ενωμένη Δύση». Το οποίο είναι αξιοσημείωτο δεδομένου ότι, σε γενικές γραμμές, ο λόγος του Ερντογάν για την επίθεση στο ιρακινό Κουρδιστάν είναι κάπως παρόμοιος με αυτόν της ειδικής επιχείρησης της Ρωσίας στην Ουκρανία. Σε κάθε περίπτωση, η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι επιθυμεί αποστρατικοποίηση των μαχητών του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ) οι οποίοι έχουν «περάσει την κόκκινη γραμμή». Δεν είναι ο επίσημα δηλωμένος στόχος της Μόσχας της ειδικής επιχείρησης στην Ουκρανία να αποστρατιωτικοποιήσει και να αποσταθεροποιήσει ομοίως το καθεστώς του Κιέβου, το οποίο έχει δημιουργήσει κατάφωρη τρομοκρατία εναντίον του ρωσόφωνου πληθυσμού της χώρας και των ανατολικών περιοχών της, αποτελώντας άμεση απειλή για τη Ρωσία, μεταξύ άλλων;

Η Τουρκία «αποστρατιωτικοποιεί» τακτικά τους Κούρδους όχι μόνο στη Συρία αλλά και στο βόρειο Ιράκ, όπου το ΡΚΚ διαθέτει στρατιωτικές βάσεις και στρατόπεδα εκπαίδευσης. Η εν λόγω περιοχή είναι το Σιντζάρ και τα ορεινά σύνορα με την Τουρκία, όπου η Άγκυρα έχει ήδη πραγματοποιήσει τις ειδικές επιχειρήσεις Νύχι-Αετός και Νύχι-Τίγρης. Ωστόσο, καμία διεθνής διαδικασία κυρώσεων δεν έχει επιβληθεί στην Τουρκία από τη Δύση. Όχι τα τελευταία χρόνια, όχι τώρα.

Επιπλέον, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν, σε πρωινή ενημέρωση στις 19 Απριλίου, με τον συνήθη ρωσοφοβικό του τρόπο, διέψευσε τις υποθέσεις δημοσιογράφων ότι οι πυραυλικές και βομβιστικές επιθέσεις της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας σε μέλη του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος που βρίσκονται στο Ιράκ ήταν στρατιωτική επίθεση. Σύμφωνα με τον Μπλίνκεν, η Τουρκία ενεργεί σε αυστηρή συμμόρφωση με την παγκόσμια τάξη που βασίζεται σε κανόνες, οπότε προς το παρόν, οι ΗΠΑ δεν βλέπουν κανένα λόγο να επιβάλουν κυρώσεις κατά της τουρκικής κυβέρνησης, ούτε να απομονώσουν την Τουρκία με οποιονδήποτε τρόπο στη διεθνή σκηνή. Ο υπουργός Εξωτερικών σημείωσε ότι η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία χτυπά μόνο στρατιωτικούς στόχους, αποφεύγοντας τους βομβαρδισμούς πολιτικών πόλεων. Ωστόσο, ο Μπλίνκεν ανέφερε ότι οι ΗΠΑ δεν γνώριζαν εάν οι βομβαρδισμοί είχαν λάβει χώρα ή ότι οι πληροφορίες σχετικά με αυτό ήταν ένα ρωσικό προπαγανδιστικό κόλπο. Εάν επιβεβαιωθεί αυτή η έκδοση, η Ρωσία ενδέχεται να αντιμετωπίσει αυστηρότερες κυρώσεις και πλήρη απομόνωση. Τι λέτε γι' αυτό;

Έτσι, για άλλη μια φορά, οι ΗΠΑ επιβεβαίωσαν επίσημα την κατάφωρα ρωσοφοβική πολιτική τους εγκαταλείποντας τους Κούρδους «συμμάχους» τους στη μοίρα τους (για πολλοστή φορά, παρεμπιπτόντως!). Και επιδεικνύοντας κατάφωρα δύο μέτρα και δύο σταθμά στην αξιολόγηση των διεθνών γεγονότων, προσπάθησαν για άλλη μια φορά να υπερασπιστούν τους «διεθνείς κανόνες» τους, σύμφωνα με τους οποίους οποιαδήποτε επίθεση από το ΝΑΤΟ, ή οποιαδήποτε χώρα του ΝΑΤΟ (όπως, ειδικότερα, συμβαίνει σήμερα με την ειδική επιχείρηση της Τουρκίας στο Ιράκ), είναι καλό πράγμα και θα συνεχίσει να είναι έτσι.

Ως εκ τούτου, δεν θα ήταν έκπληξη εάν, αντί για κυρώσεις κατά της Τουρκίας, η Ουάσιγκτον υποστήριζε ενεργά την πρόταση του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) της Τουρκίας να διορίσει τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, το οποίο έχει ήδη ανακοινωθεί από την τουρκική Hürriyet . Πράγματι, αξίζει λιγότερο ο Ερντογάν αυτό το Βραβείο Ειρήνης από τον Αμερικανό Πρόεδρο Ομπάμα, ο οποίος έχει το αίμα αμάχων σε πολλές μουσουλμανικές χώρες στα χέρια του και ο οποίος έχει ήδη πάρει ένα τέτοιο βραβείο;

Αλίμονο, ο κόσμος έχει αλλάξει εδώ και καιρό. Όπως και η στάση του κόσμου απέναντι στις ΗΠΑ, η οποία, μαζί με τον πασχαλινό-λαγουδάκι-φοβισμένο πρόεδρό της, έχει γίνει ένας απόλυτος περίγελος και έχει χάσει κάθε κύρος.


Ο Βαλέρι Κούλικοφ, πολιτικός εμπειρογνώμονας,γράφει αποκλειστικά για το διαδικτυακό περιοδικό "New East Outlook".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Steven A. Cook, Foreign Policy,30-3-22

[Σταθερή και αμετακίνητη θέση της Τουρκίας, παρά τις καιροσκοπικές παρασπονδίες και αταξίες της, παραμένει στην αξιολόγηση των εγκεφάλων της αμερικανικής στρατηγικής, ότι αποτελεί δύναμη με αποστολή «περιφερειακού υπεύθυνου ειρηνευτή»,(Turkey’s role as a regional trouble shooter).

Η συντριπτική των υπνωτιστικών παραμυθιών και των παγιδευτικών ψευδαισθήσεων κατωτέρω εγκυρότατη μαρτυρία εκπηδά από υπερκομματικό θεσμικό συλλογικό όργανο μελέτης και χάραξης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (Council on Foreign Relations), μέλος και εκφραστής του οποίου είναι ο συντάκτης του κατωτέρω άρθρου στην «Εξωτερική Πολιτική». Η παιδαγωγική προσφορά του στην χώρα μας δεν χρήζει υπογράμμισης]


Mετάφραση/ εισαγωγή: Μ. Στυλιανού

Ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία αποτελεί ευκαιρία για την Τουρκία. Δεν είναι – όπως θα πίστευαν οι υποστηρικτές και οι προπαγανδιστές της Άγκυρας στην Ουάσιγκτον – επειδή η Τουρκία είναι ή θέλει να είναι ένα προπύργιο κατά της Ρωσίας όπως ήταν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αυτή είναι μια αφήγηση που κατασκευάστηκε προς όφελος των πολυάσχολων μελών του Κογκρέσου και των υπαλλήλων τους. Η Τουρκία απλά δεν θέλει να της ανατεθεί ο ρόλος, για άλλη μια φορά, του φρουρού στη νοτιοανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ.

Η Ρωσία εισβάλλει στην Ουκρανία

Αντίθετα, η ευκαιρία για την Τουρκία στην παρούσα κρίση είναι προϊόν μιας πιο χαοτικής πραγματικότητας που συνδέεται με την αντίληψη του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του κυβερνώντος κόμματός του για την Τουρκία ως αυτοδύναμη κρατική οντότητα, την απειλή του κουρδικού αυτονομισμού στο εσωτερικό και στη Συρία, και απογοητεύσεις που έχουν συσσωρεύσει μνησικακίες εναντίον εκείνων που υποτίθεται ότι είναι οι σημαντικότεροι σύμμαχοι της Τουρκίας – των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης.

Ο συνδυασμός αυτών των φιλοδοξιών και τραυμάτων ανάγκασε τον Ερντογάν να αναζητήσει τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πούτιν, σχετικά νωρίς στην κρίση. Ο προκύπτων διάλογος και η επέκταση των διμερών σχέσεων –παρά τις διαφορές μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας στη Συρία, στη Λιβύη, στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και προφανώς στην Ουκρανία– έσπειραν περισσότερη δυσπιστία μεταξύ της Άγκυρας και των δυτικών εταίρων της. Η αγορά του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400 από την Τουρκία ανάγκασε τις Ηνωμένες Πολιτείες να εφαρμόσουν κυρώσεις στον τουρκικό αμυντικό τομέα.

Οι προτάσεις για αποβολή της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ – κάτι που δεν επιτρέπουν τα ιδρυτικά έγγραφα της συμμαχίας – επανήλθαν, μαζί με πιο σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τον προσανατολισμό της Άγκυρας στην εξωτερική πολιτική. Ήταν ακόμα μέρος της Δύσης; Κινείτο ανατολικά; Η Τουρκία έκανε άνοιγμα για ηγεσία στη Μέση Ανατολή; Στην Ανατολική Μεσόγειο; Στον μουσουλμανικό κόσμο; Η απάντηση σε όλες αυτές τις ερωτήσεις είναι ναι.

Ο Ερντογάν ήταν πάντα τόσο τυχερός όσο και πονηρός. Έχει ευλογηθεί με μια ανίκανη αντιπολίτευση και έναν Αμερικανό σύμμαχο που ήταν πρόθυμος να κοιτάξει πέρα από τις εγχώριες υπερβολές του για σαθρούς γεω-στρατηγικούς λόγους (τρεις δεκαετίες μετά τον Ψυχρό Πόλεμο) και συναισθηματισμούς για την εποχή που Αμερικανοί και Τούρκοι στάθηκαν δίπλα-δίπλα ενάντια στους Σοβιετικούς. Η ουκρανική δίνη μπορεί να είναι άλλη μια από τις τύχες του Ερντογάν, δίνοντάς του την ευκαιρία να αναστείλει το ρόλο της Τουρκίας ως περιφερειακού υπεύθυνου ειρηνευτή και, στην πορεία, να προωθήσει την ιδέα ότι η Τουρκία είναι παγκόσμιος ηγέτης, κατατάσσοντας την σε παίκτες όπως η Γερμανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Μόλις πριν από λίγους μήνες, η Τουρκία απομονώθηκε διεθνώς. Οι σχέσεις της Άγκυρας με την Ευρώπη ήταν τεταμένες αφού πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των δύο ετών απειλώντας την Κύπρο και την Ελλάδα, απειλώντας να εξαπολύσει πρόσφυγες εναντίον Ευρωπαίων και συγκρούστηκε με τους Γάλλους για τη Λιβύη. Στη Μέση Ανατολή, η Άγκυρα είχε δύσκολες – ακόμη και εχθρικές – σχέσεις με όλες τις μεγάλες χώρα της περιοχής. Οι δεσμοί της Τουρκίας με τους Σαουδάραβες, τους Εμιράτους, τους Αιγύπτιους και τους Ισραηλινούς είχαν επιδεινωθεί τόσο πολύ που οι χώρες αυτές συνδέονταν για να εναντιωθούν στην Άγκυρα γύρω από την περιοχή και πέρα από αυτήν.

Η κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν αγνόησε κυρίως την Τουρκία και τον Ερντογάν, εκτός από τις περιστασιακές επικρίσεις από το βήμα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Μέχρι τα τέλη του 2021, με την Τουρκία απομονωμένη και να βιώνει οξεία νομισματική κρίση, η Άγκυρα προσπάθησε να αποκαταστήσει τη ζημιά που είχε προκαλέσει στον εαυτό της. Ωστόσο, υπήρχε ένας αέρας απόγνωσης σε όλα αυτά.

Μετά η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Σχεδόν αμέσως, αναπτύχθηκαν δύο αντίθετες μαρτυρίες για την απάντηση της Τουρκίας στον πόλεμο. Οι μεν ισχυρίστηκαν ότι η υποστήριξη του Ερντογάν για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, η προθυμία της Άγκυρας να προμηθεύσει θανατηφόρα μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Κίεβο και το κλείσιμο του Στενού του Βοσπόρου ήταν απόδειξη του επιχειρήματος που είχαν από την αρχή: η Τουρκία ήταν και παραμένει κρίσιμο συστατικό της δυτικής ασφάλειας. Οι άλλοι υποστήριξαν ότι υπήρχε λιγότερη εύνοια της Τουρκίας υπέρ της Ουκρανίας από ό,τι ισχυρίζονταν οι ακόλουθοι της Άγκυρας. Οι επικριτές τόνισαν το γεγονός ότι η τουρκική κυβέρνηση δεν είχε επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία, ότι ο εναέριος χώρος της Τουρκίας παρέμεινε ανοιχτός στα ρωσικά αεροπλάνα και ότι τα υπερπολυτελή γιωτ των Ρώσων ολιγαρχών εμφανίζονταν στην Αλικαρνασσό και τη Μαρμαρίδα με την προφανή έγκριση της τουρκικής κυβέρνησης. Ωστόσο, αυτό μπορεί να έχει μικρότερη σχέση με μια φιλορωσική πολιτική στην Άγκυρα από τους δεσμούς μεταξύ Ρώσων και Τούρκων ολιγαρχών, και τη φημολογούμενη σχέση των τελευταίων με τον Ερντογάν.

Παραμερίζοντας τον πόλεμο πληροφοριών μεταξύ ομάδων υπέρ και κατά του Ερντογάν, το ίδιο το γεγονός ότι η Τουρκία δεν μπορεί ούτε να είναι εξ ολοκλήρου υπέρ της Ουκρανίας ούτε εξ ολοκλήρου κατά του Πούτιν παρέχει την ευκαιρία στον Ερντογάν να επαναλάβει έναν ρόλο που διαδραμάτισε στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ενισχύοντας παράλληλα την ιδέα της τουρκικής εξουσίας και ανεξαρτησίας με τρόπο που δεν περιπαίζει απλώς τη Δύση. Λίγοι το θυμούνται, δεδομένης της άσκοπα επιθετικής φύσης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια, αλλά μεταξύ περίπου του 2005 και του 2011, η τουρκική κυβέρνηση προσπάθησε να διαδραματίσει εποικοδομητικό ρόλο στη Μέση Ανατολή: Επιβλέποντας έμμεσες διαπραγματεύσεις μεταξύ Σύρων και Ισραηλινών, αναπτύσσοντας ειρηνευτικές δυνάμεις στο Λίβανο, επιδιώκοντας να ξεπεράσει το Ιράν στη Συρία και αξιοποιώντας το οικονομικό της βάρος για να οδηγήσει σε καλές σχέσεις μεταξύ της Άγκυρας και διαφόρων χωρών της περιοχής.

Φαίνεται ότι υπάρχει μια ευκαιρία στην Ουκρανία να ανακτήσει αυτόν τον ρόλο. Επικριτές έχουν χαρακτηρίσει την τουρκική διαμεσολάβηση ως απλώς μια προσπάθεια να προσομοιωθούν ή να αναμετρηθούν με άλλους επίδοξους μεσολαβητές (ειδικά τους Ισραηλινούς) ή ως κάλυψη για τη φιλορωσική θέση της Άγκυρας. Υπάρχει μια επιτακτική λογική και στις δύο κριτικές. Ο Ερντογάν δεν θέλει να επισκιάζεται, ειδικά από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, και η Τουρκία χρειάζεται ρωσική ανεκτικότητα ώστε να μπορεί να διεξάγει στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία. Ωστόσο, οι επικριτές παραβλέπουν αυτό που φέρνει ο Ερντογάν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων –κυρίως, τη σχέση του με τον Πούτιν. Λίγοι ηγέτες, με εξαίρεση ίσως τον πρώην ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, έχουν περάσει περισσότερο χρόνο με τον Ρώσο ηγέτη από τον Ερντογάν.

Φυσικά, ο Πούτιν δεν είναι γνωστό ότι αποδέχεται τη συμβουλή των άλλων, αλλά ο Ερντογάν είναι σε καλύτερη θέση από άλλους για να παίξει αυτόν τον ρόλο. Είναι χαρισματικός, ένας συνάδελφος ισχυρός, και κάποιος με τον οποίο η συνεργασία – ακόμη και ενόψει των βαθιών διαφορών πολιτικής – φαίνεται πιθανή. Οι δύο άνδρες έχουν κάνει δουλειές στο παρελθόν. Και ο Ερντογάν είναι ο ηγέτης μιας σημαντικής χώρας του ΝΑΤΟ και συνεπώς ένας αγωγός προς την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες.

Ο πόλεμος του Ερντογάν με τις αραβικές μοναρχίες τελείωσε

Με την οικονομία της σε αδιέξοδο, η Τουρκία επιδιορθώνει τους δεσμούς με πρώην εχθρούς στην περιοχή.

ΑΝΆΛΥΣΗ | ANCHAL VOHRA

Αυτό θα έβαζε τέλος στον ρωσικό πόλεμο κατά της Ουκρανίας; Ο Πούτιν είναι πολύ βαθιά για να διακηρύξει τη νίκη και να επιστρέψει στην πατρίδα του, αλλά ο Ερντογάν μπορεί να είναι χρήσιμος στις προσπάθειες για τη δημιουργία ανθρωπιστικών διαδρόμων και την παροχή ουσιαστικής ανακούφισης στους Ουκρανούς που έχουν ανάγκη. Αυτά είναι, φυσικά, πράγματα που είναι πιο εύκολο να ειπωθούν παρά να γίνουν, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει μια χώρα σε καλύτερη θέση από την Τουρκία για να το προσπαθήσει. Ο γύρος συνομιλιών που ολοκληρώθηκε στην Ιστανμπούλ την Τρίτη διατηρεί την ελπίδα για κατάπαυση του πυρός, παρέχοντας την απαραίτητη ανακούφιση στους Ουκρανούς που βρίσκονται υπό πολιορκία.

Είτε υλοποιηθεί αυτή η κατάπαυση του πυρός είτε όχι, τα καλά νέα για τον Ερντογάν είναι ότι δεν χρειάζεται να καταφέρει να ανακτήσει και να ενισχύσει την ιδέα ότι η Τουρκία μπορεί να είναι ένας εποικοδομητικός παράγοντας στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Θα προωθήσει επίσης το αφήγημα της Άγκυρας ότι είναι ηγέτης σε αυτές τις περιοχές. Όσο περίεργο κι αν είναι, αλλά μπορεί κάλλιστα η απόφαση της Τουρκίας να αγοράσει τους S-400 και αυτό που σημαίνει αυτό για τις σχέσεις μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας θα μπορούσε –αν ο Ερντογάν το παίξει σωστά– να αποτελέσει κρίσιμο παράγοντα για την επιστροφή της δύναμης και του κύρους της Τουρκίας. Μερικές φορές είναι καλύτερα να είσαι τυχερός παρά έξυπνος.

Ο Steven A. Cook είναι αρθρογράφος στην Εξωτερική Πολιτική και ο ανώτερος συνεργάτης του Eni Enrico Mattei για τις σπουδές στη Μέση Ανατολή και την Αφρική στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων. Το τελευταίο του βιβλίο είναι False Dawn: Διαμαρτυρία, Δημοκρατία και Βία στη Νέα Μέση Ανατολή. Twitter: @stevenacook

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η συμφωνία θα μπορούσε να οδηγήσει την Ουάσινγκτον να άρει τις κυρώσεις κατά της Άγκυρας με αντάλλαγμα την αποστολή των ρωσικών συστημάτων πυραυλικής άμυνας στην Ουκρανία

ΡΤ 21-3-22
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Σύμφωνα με πληροφορίες, ΗΠΑ και Τουρκία βρίσκονται σε συνομιλίες για αποστολή από την Άγκυρα των ρωσικών συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας S-400 στην Ουκρανία με αντάλλαγμα την κατάργηση των κυρώσεων που επέβαλε η Ουάσινγκτον στο άλλο μέλος του ΝΑΤΟ.

«Βρισκόμαστε σε συνεχείς συνομιλίες με την Άγκυρα για να την δούμε να εγκαταλείπει το σύστημα S-400 και να το στέλνει στο Κίεβο», δήλωσε ανώνυμος αξιωματούχος του Πενταγώνου στο Sky News Arabia την Κυριακή. Σε αντάλλαγμα, ανέφερε ο αξιωματούχος, η Τουρκία ενδέχεται να δει την «επιστροφή στο πρόγραμμα F-35 του ΝΑΤΟ και άρση των κυρώσεων» που επιβλήθηκαν από την Ουάσινγκτον.

Προηγούμενο δημοσίευμα του Reuters το Σάββατο μετέδιδε ότι τρεις πηγές ανέφεραν ότι οι ΗΠΑ είχαν διατυπώσει την ιδέα στην Τουρκία τον τελευταίο μήνα. Δεν έχει υποβληθεί επίσημο αίτημα, σύμφωνα με το Reuters, το οποίο ανέφερε ότι είναι «απίθανο» η Τουρκία να συμφωνήσει με την ιδέα ούτως ή άλλως.

Άγκυρα και Ουάσινγκτον δεν έχουν ακόμα σχολιάσει επίσημα τα δημοσιεύματα.

Τα ρωσικής κατασκευής συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας S-400 αποτελούν εδώ και καιρό αντικείμενο διαφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας. Το 2020, η Ουάσιγκτον επέβαλε κυρώσεις στην τουρκική αμυντική βιομηχανία και έδιωξε τη χώρα από το πρόγραμμα μαχητικών αεροσκαφών F-35 λόγω της απόφασης της Άγκυρας να αγοράσει το ρωσικό στρατιωτικό υλικό.

Η Ουάσινγκτον έχει ισχυριστεί ότι η αγορά της Τουρκίας «θα θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια της αμερικανικής στρατιωτικής τεχνολογίας και προσωπικού και θα παράσχει σημαντικά κεφάλαια στον αμυντικό τομέα της Ρωσίας».

Από τότε που η Ρωσία ξεκίνησε την επίθεσή της εναντίον της Ουκρανίας τον περασμένο μήνα, οι ΗΠΑ προσπαθούν να εντοπίσουν χώρες που διαθέτουν ένα άλλο σύστημα αεράμυνας – τους σοβιετικούς S-300 – και να βρουν τρόπους να τους μεταφέρουν στην Ουκρανία.

Μια τέτοια χώρα, η Σλοβακία, συμφώνησε την προηγούμενη εβδομάδα να παραδώσει τα συστήματά της S-300 στο Κίεβο εάν εφοδιαζόταν με υποκατάστατο του ΝΑΤΟ.

Την Κυριακή, ο υπουργός Άμυνας της Σλοβακίας Γιάροσλαβ Ναντ επιβεβαίωσε ότι συνιστώσες του συστήματος αεράμυνας Patriot του ΝΑΤΟ έχουν ξεκινήσει ανάπτυξη στη χώρα του. Ανέφερε ότι το σύστημα δεν αποτελεί αντικατάσταση των S-300, ωστόσο σημείωσε ότι το σοβιετικό σύστημα πρέπει να αντικατασταθεί ούτως ή άλλως, λόγω «ηλικίας, τεχνικής κατάστασης και ανεπαρκών δυνατοτήτων».

Ο αξιωματούχος του Πενταγώνου που μίλησε στο Sky News Arabia την Κυριακή δήλωσε ότι η παράδοση έφτασε στη Σλοβακία «για να προετοιμαστεί για τη μεταφορά του συστήματος S-300 από την Μπρατισλάβα στο Κίεβο».

Η Μόσχα επιτέθηκε στην Ουκρανία στα τέλη Φεβρουαρίου, έπειτα από επταετή αντιπαράθεση σχετικά με την αποτυχία της Ουκρανίας να εφαρμόσει τους όρους των συμφωνιών του Μινσκ, και την ενδεχόμενη αναγνώριση από τη Ρωσία των δημοκρατιών του Ντονμπάς με πρωτεύουσες το Ντονέτσκ και το Λουγκάνσκ.

Τα πρωτόκολλα με τη διαμεσολάβηση της Γερμανίας και της Γαλλίας είχαν σχεδιαστεί για να νομιμοποιήσουν το καθεστώς των περιοχών αυτών εντός του ουκρανικού κράτους. Η Ρωσία απαίτησε τώρα από την Ουκρανία να ανακηρυχθεί επίσημα ουδέτερη χώρα η οποία δεν πρόκειται ποτέ να ενταχθεί στο στρατιωτικό μπλοκ του ΝΑΤΟ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Το Κίεβο επιμένει ότι η ρωσική επίθεση ήταν εντελώς απρόκλητη και έχει αρνηθεί ισχυρισμούς ότι σχεδίαζε να ανακαταλάβει τις δύο δημοκρατίες με τη βία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην εγκληματική απόφαση της κυβέρνησης να αποστείλει στην Ουκρανία αντιαρματικά όπλα που προστατεύουν την πρώτη γραμμή της ελληνικής άμυνας, στο ανατολικό Αιγαίο. Η απόσυρση των όπλων αυτών από το ανατολικό Αιγαίο είναι πάγιο αίτημα της Τουρκίας και το υποστηρίζει τώρα full steam η αμερικανική κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, ο πρωθυπουργός άνοιξε τον δρόμο για την απαξίωση των αντιαεροπορικών όπλων που είναι η ραχοκοκαλιά της άμυνας των νησιών, προκαλώντας την εντονότατη αντίδραση ενός λαμπρού μεν, πολύ μετρημένου δε και σοβαρού στρατιωτικού, του πρώην αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στρατηγού Ζαζιά.

Αλλά αυτά δυστυχώς δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα έρχονται και για τα οποία σπεύδει κατεπειγόντως ο κ. Μητσοτάκης στην Κωνσταντινούπολη, κατόπιν σχετικού επείγοντος «σήματος» από ΗΠΑ, και τα οποία θα θέσουν (και το λέμε μετρώντας τα λόγια και τις εκφράσεις μας) σε μείζονα κίνδυνο την ίδια τη συγκροτημένη ύπαρξη του ελληνικού λαού και των δύο κρατών του, της Ελληνικής και της Κυπριακής Δημοκρατίας, που ναι μεν δεν αξίζουν και πολλά πράγματα, είναι όμως τα μόνα δύο που διαθέτουμε.

O εκπρόσωπος άλλωστε του τουρκικού κυβερνώντος κόμματος ήταν λαλίστατος και είπε ότι στις συνομιλίες Μητσοτάκη-Ερντογάν θα τεθεί το σύνολο των τουρκικών απαιτήσεων από την Ελλάδα. «Ο φάκελος της Ελλάδας είναι περιεκτικός, είναι μεγάλος φάκελος. Υπάρχουν πολλά ζητήματα, από τις έρευνες φυσικού αερίου μέχρι το θέμα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου (…) Τελευταία η Ελλάδα βλέπουμε ότι προσπαθεί τα διμερή ζητήματα που χρήζουν επίλυσης να τα αναγάγει σε τουρκο-ευρωπαϊκά θέματα, αλλά είναι εξαιρετικά λανθασμένη αυτή η προσέγγιση. Η Ελλάδα πρέπει να το καταλάβει αυτό. Είμαστε γείτονες, ζούμε μαζί και αυτά τα ζητήματα εμείς μπορούμε να τα λύσουμε (…) Η ευαισθησία που έχει η Τουρκία για τη Γαλάζια Πατρίδα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ή να επικριθεί. Ο φάκελος περιλαμβάνει από το θέμα της υφαλοκρηπίδας μέχρι και τη στρατιωτικοποίηση των νησιών εκ μέρους της Ελλάδας και όλα αυτά θα συζητηθούν φυσικά. Φυσικά υπάρχει το ζήτημα της ΤΔΒΚ και το άνοιγμα των Βαρωσίων».

Η κυβέρνηση εφηύρε, για να δικαιολογήσει τη συνάντηση, τη μάλλον αστεία ιστορία ότι ο Μητσοτάκης ήθελε να πάει στην Πόλη για την Κυριακή της Ορθοδοξίας, το άκουσε ο Ερντογάν και είπε «Δεν έρχεσαι να φάμε;» (εννοώντας από ό,τι φαίνεται να φάνε την Ελλάδα και την Κύπρο).

Θυσία στον πόλεμο κατά της Ρωσίας

Στην πραγματικότητα, ο Έλληνας πρωθυπουργός πηγαίνει κατεπειγόντως στην Κωνσταντινούπολη γιατί αυτό επιθυμεί τώρα η κυβέρνηση Μπάιντεν που βιάζεται να επαναφέρει την Τουρκία πλήρως στο δυτικό στρατόπεδο, καθώς κλιμακώνεται η σύγκρουση Αμερικής-Ρωσίας. Και για να το πετύχει, πρέπει, ως Ιφιγένεια, να θυσιαστεί η Ελλάδα, κάνοντας τις παραχωρήσεις που απαιτεί η Τουρκία σε Αιγαίο και Θράκη.

Και επειδή καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να τις κάνει μόνη της, θα επιτευχθεί αυτό πιθανότατα μέσω της παραπομπής των ζητημάτων κυριαρχίας στο Αιγαίο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, που θα κληθεί να αποφασίσει αν καλώς η Ελλάδα ασκεί κυριαρχία στις Οινούσσες!

Καταργούν το κυπριακό κράτος

Ακόμα πιο φοβερές είναι όμως οι παραχωρήσεις που ζητώνται από τον ελληνικό λαό στην Κύπρο. Εδώ μιλάμε για κατάργηση του ίδιου του κυπριακού κράτους και αντικατάστασή του από ένα μεταμοντέρνο προτεκτοράτο ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ, το κράτος των «τριών ξένων δικαστών και των τριών ξένων στρατών» που προέβλεπε για την Κύπρο το καταψηφισθέν από τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Κύπρου διαβόητο σχέδιο Ανάν.

Ο λόγος που επιδιώκεται κάτι τέτοιο είναι ότι ο σχεδιασμός των Αμερικανών είναι να μεταβάλουν όλη τη Μεσόγειο σε mare nostrum, σε μια ζώνη δικής τους επιρροής που θα στηρίζεται σε τρεις δυνάμεις, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Τουρκία. Αυτό προϋποθέτει να λυθεί με κάποιο τρόπο το Κυπριακό, να νομιμοποιηθεί η παρουσία του τουρκικού στρατού στην Κύπρο και να εξοβελισθεί όποιο ίχνος ρωσικής παρουσίας από το νησί. (Η Ρωσία υπήρξε παραδοσιακά, από την εποχή ήδη του αγώνα της ΕΟΚΑ, το μακράν σπουδαιότερο αμυντικό, διπλωματικό, οικονομικό και πολιτικό στήριγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, που πολύ δύσκολα θα είχε επιβιώσει χωρίς αυτό. Τώρα όμως επιχειρείται, κυρίως με «δικές μας» ενέργειες, υπαγορευμένες από τους Αμερικανούς, να σπρωχτεί στην αγκαλιά της Άγκυρας. Ελπίζουμε ότι δεν θα το κάνει, γιατί δεν συμφέρει και την ίδια, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι με την όλο και πιο ανοιχτά και αναίτια υπερβολική αντιρωσική πολιτική της Ελλάδας. Το παράδειγμα της Αρμενίας θα έπρεπε εδώ και καιρό να μας έχει καταστήσει λίαν προσεκτικούς).

Βέβαια, ένα πιθανό εμπόδιο στη λύση του Κυπριακού είναι η εμμονή της Άγκυρας στη λύση δύο κρατών. Πρέπει όμως να θεωρήσουμε πιθανότατο ότι οι Αγγλοαμερικανοί θα κάνουν ότι είναι δυνατό να βρουν μια φόρμουλα που να συνδυάζει το προτεκτοράτο τύπου Ανάν και τη διχοτόμηση, αν και ομολογουμένως κάτι τέτοιο είναι δύσκολο. Ίδωμεν.

EastMed μέσω Τουρκίας

Ένας όμως ακόμα πιο επείγων λόγος που οι Αμερικανοί θέλουν να «τελειώνει» τώρα το Κυπριακό είναι ότι θέλουν να φτιάξουν έναν EastMed μέσω Τουρκίας και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να μπορέσει να περάσει ο αγωγός Ισραήλ-Τουρκία από τις θαλάσσιες ζώνες όπου έχει εξουσιοδότηση η Κυπριακή Δημοκρατία. (Όχι ότι θα διστάσουν βέβαια, αν δεν τα καταφέρουν, να «παρανομήσουν» και να περάσουν τον αγωγό από όπου θέλουν χωρίς να ρωτήσουν κανένα).

Αν αυτά τα σχέδια υλοποιηθούν, συνεπάγονται το τέλος του κυπριακού κράτους, το μακροπρόθεσμο τέλος του Ελληνισμού στην Κύπρο, αλλά και την τελική ακύρωση του ελλαδικού κράτους, που όντας ήδη στο κακό του χάλι, ως οικονομική αποικία χρέους και στρατιωτική αποικία των ΗΠΑ θα γίνει τώρα και όμηρος των δυνάμεων που θα ελέγξουν την Κύπρο, και από τις οποίες θα εξαρτάται η ασφάλεια των Ελληνοκυπρίων, μεταβαλλόμενων σε κοινότητα «αναζητούσα και μη ανευρίσκουσα κηδεμόνα», ενώ η Τουρκία θα αποκτήσει, δια της κυπριακής ρύθμισης, ψήφο στην Ε.Ε. Σε επόμενο άρθρο μας θα εξετάσουμε πώς και γιατί φτάσαμε σε αυτό το σημείο.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Ερντογάν, θυμήθηκε ότι η Ελλάδα ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έως τις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

«Αφορμή» για να κάνει νέες εμπρηστικές δηλώσεις βρήκε ο τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, εκμεταλλευόμενος τα όσα γίνονται στην Ουκρανία.

Ο Ερντογάν, σχολιάζοντας τις εξελίξεις και την ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία, είπε ότι πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και την Ελλάδα, βρίσκονται σε εδάφη που παλαιότερα ήταν τουρκικά.

Παράλληλα, υπεραμύνθηκε της ευρωπαϊκής ταυτότητας της Τουρκίας, λέγοντας πως δεν είναι μόνο κομμάτι της Ευρώπης λόγω της Ανατολικής Θράκης, αλλά και λόγω της ιστορίας και του πολιτισμού.
«Εδάφη ευρωπαϊκών χωρών μέχρι τις αρχές του περασμένου αιώνα, ήταν της δικής μας πατρίδας»

Ειδικότερα, ο Ερντογάν, υποστήριξε, σύμφωνα με τα tourkikanea: «Η Τουρκία και το δηλώνω αυτό αφήνοντας στην άκρη τις υπόλοιπες σελίδες της ιστορίας της, ακόμη από τον πρώτο αιώνα των Οθωμανών είναι μια ευρωπαϊκή χώρα. Εδάφη πάνω στα οποία σήμερα βρίσκονται πολλές ευρωπαϊκές χώρες, μέχρι τις αρχές του περασμένου αιώνα, ήταν τμήματα της δικής μας πατρίδας.

Και σήμερα πέρα και από τους ιστορικούς και κοινωνικούς δεσμούς μας, με την περιοχή της Θράκης αποτελούμε αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης».

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Επεισόδιο με τουρκικό αλιευτικό και σκάφος του Λιμενικού Σώματος σημειώθηκε την Τρίτη το απόγευμα, σε θαλάσσια περιοχή βορειοδυτικά των Οινουσσών σε ελληνικά χωρικά ύδατα.

Σύμφωνα με το ΛΣ, σκάφος του Λιμενικού Σώματος προσέγγισε το τουρκικό αλιευτικό και του ζήτησε να αποχωρήσει.

Το τουρκικό αλιευτικό δεν υπάκουσε και προσπάθησε να εμβολίσει το σκάφος του Λιμενικού. Στη συνέχεια τα στελέχη του ΛΣ έκαναν χρήση ηχητικών σημάτων και προειδοποιητικών πυρών.

Τελικά, το τουρκικό αλιευτικό αποχώρησε και κατευθύνθηκε προς τα τουρκικά παράλια.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ο «Σουλτάνος της Ευρασίας» προβλέπει μια ώθηση προς την ανατολική Ασία, ειδικά από την Τουρκία, η οποία είναι απίθανο να ολοκληρώσει την ενσωμάτωση της Ευρασίας.

Pepe Escobar.Reseau International,18-2-22

[Είναι ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος για Έλληνες ειδικούς και απλούς ερευνητικούς παρατηρητές της διαχείρισης των εθνικών μας θεμάτων το κατωτέρω αποκαλυπτικό σε αρκετά σημεία του άρθρο από την Τουρκία του διεθνώς κορυφαίου σήμερα περιοδεύοντος ρεπόρτερ και γεωπολιτικού ερευνητή, τις αποκλειστικές πληροφορίες του οποίου, από ευρύτατο δίκτυο εξαιρετικών πηγών, επικαλούνται με εμπιστοσύνη εγκυρότατοι συνάδελφοί του. Η ανάγνωσή του διευρύνει την γνώση της γειτονικής μας απειλητικής πραγματικότητας.]

Mετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Μια Τουρκία βαθιά ριζωμένη στο ΝΑΤΟ κατευθύνεται ανατολικά, αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζετε. Η στρατηγική του Ερντογάν "Aσία Ξανά" επικεντρώνεται στην τουρκική υπεροχή και είναι πιθανό να αντιστρατεύεται τα σχέδια ενσωμάτωσης Κίνας και Ρωσίας.

Οι πληροφορίες αυτές έπεσαν σαν κεραυνός εν αιθρία στη μέση μιας παραγωγικής συζήτησης με μια ομάδα υψηλόβαθμων αναλυτών στην Κωνσταντινούπολη: Σε ολόκληρο το τουρκικό κατεστημένο – από πολιτικούς έως στρατιωτικούς – πάνω από το 90% είναι φίλο-νατοϊκοί.

Οι ευρασιατικοί αισιόδοξοι στη Δυτική Ασία πρέπει να λαμβάνουν υπόψη αυτή τη σκληρή αλήθεια για την τουρκική εξωτερική πολιτική, η οποία συχνά προκαλεί σύγχυση. Ο «Νεο-οθωμανισμός Ερντογάν» που διαπερνά το σημερινό σύστημα διακυβέρνησης της Τουρκίας έχει αποικίστεί βαθιά από μια ψυχή του ΝΑΤΟ – γεγονός που συνεπάγεται ότι οποιαδήποτε αντίληψη πραγματικής τουρκικής κυριαρχίας θα μπορούσε να υπερεκτιμηθεί σημαντικά και που εξηγεί τον αιώνιο γεωπολιτικό δισταγμό του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μεταξύ ΝΑΤΟ και Ευρασίας.

Ας ξεκινήσουμε με την προτεινόμενη διαμεσολάβηση του Ερντογάν στο δράμα Ρωσίας-Ουκρανίας, η οποία, από κάθε άποψη, θα σήμαινε διαμεσολάβηση μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου μπορεί να μην είναι αυτός που υπαγορεύει την πολιτική της Άγκυρας – οι συνομιλητές μου επισημαίνουν ότι ο άνθρωπος που έχει πραγματικά τα αυτιά του Ερντογάν είναι ο εκπρόσωπός του, Ιμπραήμ Καλίν. Παρ' όλα αυτά, τα τελευταία σημεία συζήτησης του Τσαβούσογλου ήταν αρκετά ενδιαφέροντα:

1. "Ρωσικές και λευκορωσικές πηγές" του είπαν ότι δεν θα υπάρξει "εισβολή" στην Ουκρανία.

2. Η Δύση «θα πρέπει να είναι πιο προσεκτική» στις δηλώσεις της «σχετικά με μια πιθανή λεγόμενη «εισβολή», καθώς προκαλούν πανικό στην Ουκρανία ».

3. «Εμείς, ως Τουρκία, δεν συμμετέχουμε σε σύγκρουση, πόλεμο, πρόβλημα, ωστόσο, οποιαδήποτε ένταση μας επηρεάζει όλους, την οικονομία, την ενεργειακή ασφάλεια, τον τουρισμό ».

4. "Θα έχουμε τηλεφωνική συνομιλία με τον [Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι] Λαβρόφ την Τετάρτη, [και στη συνέχεια] με τον [Ουκρανό υπουργό Εξωτερικών Ντμίτρο] Κουλέμπα. Θα συμφωνήσουμε ευχαρίστως να μεσολαβήσουμε εάν συμφωνήσουν και τα δύο μέρη. Με χαρά συμφωνούμε να φιλοξενήσουμε μια συνάντηση του τρίο του Μινσκ. ».

5. «[Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ] Πούτιν δεν πρέπει να κλείσει την πόρτα. Αυτοί [οι Ρώσοι] δεν έχουν θετική ή αρνητική απάντηση. ».


Οι προσπάθειες της Άγκυρας να τοποθετηθεί ως μεσολαβητής μπορεί να είναι αξιέπαινες, αλλά αυτό που ο Τσαβούσογλου δεν μπορεί να παραδεχτεί δημοσίως είναι η ματαιότητά τους.

Αν και η Άγκυρα έχει καλές σχέσεις με το Κίεβο – συμπεριλαμβανομένης της πώλησης μη επανδρωμένων αεροσκαφών Bayraktar TB2 – η καρδιά του προβλήματος δεν είναι καν μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ, αλλά μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον.

Επιπλέον, η προσφορά του Ερντογάν είχε ήδη απορριφθεί στο πρόσωπο του διαβόητου καιροσκόπου – και εντελώς ξεπερασμένου από τα γεγονότα – Εμανουέλ Μακρόν, κατά την επίσκεψή του στη Μόσχα, όπου παραμερίσθηκε ευγενικά αλλά χωρίς περιφράσεις από τον Πούτιν.

Το Κρεμλίνο έχει καταστήσει σαφές, ακόμη και πριν διατυπώσει τα αιτήματά του για εγγυήσεις ασφαλείας, ότι οι μόνοι συνομιλητές που έχουν σημασία είναι οι υπεύθυνοι – όπως το ρωσοφοβικό/νεοσυντηρητικό/ιμπεριαλιστικό- επιτελείο που τηλεκατευθύνει τον σημερινό πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Πώς να «κάνουμε την Τουρκία μεγάλη ξανά»;

Θα είναι δύσκολο να «κάνουμε την Τουρκία μεγάλη ξανά» στην Ουάσινγκτον, ακόμα και αν και οι δύο χώρες αποτελούν μέρος της μήτρας του ΝΑΤΟ. Είναι άλλο πράγμα να εγκαινιάζεται το Κέντρο Τουρκεβί των 300 εκατομμυρίων δολαρίων – ή Τουρκικό Σπίτι – στο Μανχάταν, κοντά στα κεντρικά γραφεία των Ηνωμένων Εθνών, με μια προεδρική σουίτα στον τελευταίο όροφο για τον Ερντογάν. Αλλά είναι εντελώς άλλο πράγμα να του παραχωρούν οι Αμερικανοί πραγματική κυριαρχία.

Ωστόσο, κάθε φορά που κατσαδιάζεται, ο Ερντογάν βρίσκει πάντα μια αιχμηρή πόζα. Εάν δεν του επιτρέπεται να συναντήσει τους πραγματικούς παίκτες πίσω από τον "Μπάιντεν", όπως τον περασμένο Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον, μπορεί ακόμα να ανακοινώσει -όπως και το έκανε- την πρόθεσή του να αγοράσει μια νέα παρτίδα ρωσικών S-400, οι οποίοι, κατά ειρωνική σύμπτωση, είναι πυραυλικά συστήματα σχεδιασμένα να καταστρέφουν όπλα του ΝΑΤΟ. Όπως διακήρυξε τότε με τόλμη ο Ερντογάν: «Στο μέλλον, κανείς δεν θα είναι σε θέση να παρέμβει στην επιλογή του είδους των αμυντικών συστημάτων που θα αποκτήσουμε, από ποια χώρα, από ποιο επίπεδο ».

Παράγοντες από τη Νότια, Δυτική Ασία και πέρα από αυτήν ακολούθησαν με τεράστιο ενδιαφέρον (και ανησυχία) τον τρόπο με τον οποίο η Άγκυρα, από μια κοσμική και καλοσυνάτη μισο-αποικία του ΝΑΤΟ μέχρι την περιφέρεια της ΕΕ, πρόθυμη να ενταχθεί στη μηχανή των Βρυξελλών, μεταμορφώθηκε σε έναν ισλαμιστή περιφερειακό ηγεμόνα – με την υποστήριξη και τον οπλισμού «μετριοπαθών ανταρτών» στη Συρία, στέλνοντας στρατιωτικούς συμβούλους στη Λιβύη, στέλνοντας οπλισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Αζερμπαϊτζάν για να νικήσουν την Αρμενία, και τέλος, προωθώντας τη δική της ιδιοσυγκρασιακή εκδοχή της ευρασιατικής ενσωμάτωσης.

Το πρόβλημα είναι πώς υποτίθεται ότι η Τουρκία θα πληρώσει για όλες αυτές τις υπερβολικές φιλοδοξίες, δεδομένης της καταστροφικής κατάστασης της οικονομίας της.

Αρκετοί πολιτικοί του κόμματος δικαιοσύνης και ανάπτυξης (ΑΚΡ) στην Άγκυρα είναι ένθερμοι υποστηρικτές ενός "τουρκικού κόσμου" που θα εκτείνεται όχι μόνο από τον Καύκασο μέχρι την Κεντρική Ασία, αλλά και στη Γιακούτια, στην άπω Ανατολή της Ρωσίας, και στο Σιντζιάνγκ, στην άπω Δύση της Κίνας. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς γίνεται αντιληπτό αυτό στη Μόσχα και το Πεκίνο.

Στην πραγματικότητα ήταν ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, αρχηγός του ακροδεξιού κόμματος Εθνικιστικό Κίνημα (MHP), εξέχων σύμμαχος του Ερντογάν, αυτός που παρουσίασε τον αναθεωρημένο χάρτη του τουρκικού κόσμου στον Τούρκο πρόεδρο.

Η απάντηση του εκπροσώπου τύπου του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, ο οποίος τυχαίνει να είναι Τουρκολόγος,* ήταν ανεκτίμητη. Εκείνη την εποχή, είπε ότι η καρδιά του τουρκικού κόσμου πρέπει να βρίσκεται στα όρη Αλτάι. Δηλαδή, στη Ρωσία, όχι στην Τουρκία.

Και αυτό μας φέρνει στον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών (ΟΕΤ), το νέο όνομα του πρώην Τουρκικού Συμβουλίου, όπως εγκρίθηκε από την 8η σύνοδο κορυφής τον περασμένο Νοέμβριο στην Κωνσταντινούπολη.

Ο οργανισμός αυτός έχει πέντε μέλη (Τουρκία, Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Κιργιζία και Ουζμπεκιστάν) και δύο παρατηρητές (Ουγγαρία και Τουρκμενιστάν). Ο Γενικός Γραμματέας είναι διπλωμάτης από το Καζακστάν, Baghdad Amreyev.

Μια πρώτη επίσκεψη στο γοητευτικό ιστορικό παλάτι τους σε χρώμα σολομού στο Σουλταναχμέτ – πριν από μια επερχόμενη επίσημη συζήτηση – παρέχει το απαραίτητο πλαίσιο. Μεταξύ των εκθαμβωτικών κοντινών βυζαντινών και οθωμανικών δομών είναι ο τάφος του τελευταίου Οθωμανού σουλτάνου, Αμπντουλχαμίντ Β', ο οποίος τυχαίνει να μην είναι άλλος από το μοντέλο του Ερντογάν.

Ανάλογα με το με ποιον μιλάτε – τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από το AKP ή τους Κεμαλιστές διανοούμενους – ο Abdulhamid II είναι είτε ένας σεβαστός θρησκευτικός ηγέτης που πολέμησε τους ανατρεπτικούς και τις δυτικές αποικιακές δυνάμεις στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, είτε ένας φανατικός και οπισθοδρομικός τρελός.

Το OET είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα οργάνωση. Συγκεντρώνει ένα μέλος του ΝΑΤΟ με το δεύτερο ισχυρότερο στρατό (Τουρκία), ένα μέλος της ΕΕ (Ουγγαρία, το οποίο εξακολουθεί να είναι μόνο παρατηρητής), δύο μέλη του CSTO, δηλαδή κράτη πολύ κοντά στη Ρωσία (Καζακστάν και Κιργιζία), και μια εξαιρετικά ιδιοσυγκρασιακή υπερδύναμη φυσικού αερίου με μόνιμη ουδετερότητα (Τουρκμενιστάν).

Ακόμη και στα κεντρικά γραφεία της ΟΕΤ, συμφωνούν, με χαμόγελο, ότι κανείς εκτός Τουρκίας δεν γνωρίζει τους πραγματικούς στόχους του οργανισμού, οι οποίοι είναι χαλαρά διατυπωμένοι ως επενδύσεις στη συνδεσιμότητα, τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ), τις πράσινες τεχνολογίες και τις έξυπνες πόλεις. Οι περισσότερες επενδύσεις θα πρέπει να προέρχονται από Τουρκικές επιχειρήσεις.

Μέχρι πρόσφατα, ο Ερντογάν δεν ενδιαφερόταν πραγματικά για τον τουρκικό κόσμο στην Κεντρική Ασία – που θεωρείται πολύ κοσμικός από ισλαμική σκοπιά, ή ακόμα χειρότερα, ως ένα μάτσο τρομακτικοί κρυπτο-Κεμαλιστές. Το επίκεντρο του ενδιαφέροντός του ήταν η περιοχή Μέσης Ανατολής/Βόρειας Αφρικής, όπως καθορίστηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία ιστορικά περιελάμβανε τα κύρια οθωμανικά εδάφη.

Η ιστορία δείχνει, φυσικά, ότι αυτές οι νέο-οθωμανικές επιδρομές δεν έγιναν πολύ καλά δεκτές στις μουσουλμανικές χώρες. Εξ ου και η θεαματική επιστροφή της Ευρασίας στην τουρκική εξωτερική πολιτική. Αυτή είναι μια καλή ιδέα θεωρητικά, αλλά πολύ πιο περίπλοκη στην πράξη.

Σταυρωτό πέρασμα Ευρασία

Το OET μπορεί να ενοποιήθηκε από τη γλώσσα, αλλά δεν θα βρείτε πολλούς τουρκόφωνους ανθρώπους στην Κεντρική Ασία: όλοι μιλούν ρωσικά.

Η ιστορία και ο πολιτισμός είναι μια άλλη ιστορία, και δίνει κάτι σαν αυτό:

Όπως σωστά επεσήμανε ο Πεσκόφ, οι τουρκόφωνοι λαοί προέρχονταν από τα όρη Αλτάι – μεταξύ Μογγολίας και Κεντρικής Ασίας. Μεταξύ του έβδομου και του δέκατου έβδομου αιώνα, επενδύθηκαν σε ένα κίνημα κατάκτησης της μετανάστευσης προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των ελληνιστών διαδόχων του, των Σελευκίδών βασιλέων και στη συνέχεια των Αράβων υπό το Ισλάμ.

Έτσι, για μεγάλο χρονικό διάστημα, είχαμε κάποιες εφήμερες αυτοκρατορίες που ιδρύθηκαν από τουρκικές δυναστείες και χτίστηκαν ουσιαστικά πάνω σε περσικές δομές του Σασάνιντ, με την προσθήκη τουρκμενικών ομάδων, μέχρι που οι Οθωμανοί, βασισμένοι σε βυζαντινές δομές, καθιέρωσαν ένα αυτοκρατορικό σύστημα που διήρκεσε όχι λιγότερο από πέντε αιώνες.

Όσον αφορά την αρχαία συνδεσιμότητα, η διαδρομή στέπας ήταν μάλλον βόρεια της Ευρασίας – και ακολουθήθηκε τον δέκατο τρίτο αιώνα, με θεαματική επιτυχία, από τον Τζένγκις Χαν και τους διαδόχους του. Όλοι γνωρίζουμε σήμερα ότι οι Μογγόλοι έχτισαν την πρώτη αληθινή αυτοκρατορία στην κλίμακα της Ευρασίας. Και με αυτόν τον τρόπο, πήραν επίσης τη νότια διαδρομή που πήραν οι Τούρκοι και οι τουΤουρκμενιστάν.

Όπως και οι περσικές, ελληνικές και αραβικές αυτοκρατορίες, οι τουρκικές και μογγολικές αυτοκρατορίες ήταν αποφασισμένες να κατακτήσουν την ήπειρο. Η κύρια γραμμή επικοινωνίας σε όλη την Ευρασία ήταν πάντα, σύμφωνα με τον ακριβή ορισμό του Toynbee, «οι αλυσίδες από στέπες και ερήμους που διασχίζουν τη ζώνη των πολιτισμών, από τη Σαχάρα έως τη Μογγολία. ».

Όπως και η πρόσφατη αναθεώρηση της έννοιας του Δρόμου του Μεταξιού από την Κίνα, ο Ερντογάν – αν και δεν είναι αναγνώστης πόσο μάλλον ιστορικός – έχει επίσης τη δική του νεο-οθωμανική ερμηνεία για το τι κάνει τη συνδεσιμότητα να λειτουργεί.

Ενστικτωδώς, και προς τιμήν του, φαίνεται να έχει καταλάβει πώς οι κατακτητικές μεταναστεύσεις των Τούρκο-Μογγόλων από την Κεντρική Ασία στη Δυτική Ασία κατέληξαν να γκρεμίζουν αυτή την τεράστια περιοχή ασυνέχειας, μεταξύ Ανατολικής Ασίας και Ευρώπης, που είναι πολύ δύσκολο να παρακαμφθεί.

Ο ήλιος «ανατέλλει ξανά στην Ανατολή»

Στη σύνοδο κορυφής του OET το Νοέμβρη, ο ίδιος ο Ερντογάν δεν δίστασε να πει "όχι Ευρασία": «Ίντσαλα, ο ήλιος σύντομα θα ανατείλει ξανά στην Ανατολή. ».

Αλλά αυτή η «Ανατολή» ήταν πολύ ακριβής: «Η περιοχή του Τουρκεστάν, που υπήρξε το λίκνο του πολιτισμού για χιλιάδες χρόνια, θα αποτελέσει και πάλι κέντρο έλξης και φωτισμού για ολόκληρη την ανθρωπότητα. ».

Η απλή αναφορά της λέξης "Τουρκεστάν" σίγουρα προκάλεσε ρίγη σε όλο το Zhongnanhai του Πεκίνου. Στο OET, ωστόσο, είναι βέβαιο ότι ο οργανισμός δεν έχει απολύτως καμία πρόθεση να ενδιαφέρεται για το Xinjiang: «Δεν είναι κράτος. Ενώνουμε τα τουρκικά κράτη. ».

Η εκστρατεία του OET για «βιώσιμη πολυτροπική συνδεσιμότητα» είναι πολύ πιο σημαντική επί τόπου.

Πρόκειται για μια διπλή στρατηγική που αντιπαραθέτει την πρωτοβουλία του Δια-Κασπιανού Διαδρόμου Μεταφορών (Κεντρικός Διάδρομος) – μια διευρωπαϊκή σύνδεση – και τον διάδρομο Zangezur, ο οποίος συνδέει τον Νότιο Καύκασο με την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία.

Το Zangezur είναι απολύτως απαραίτητο για την Άγκυρα, καθώς επιτρέπει άμεση σύνδεση όχι μόνο με τον βασικό σύμμαχό της στο ΟΕΤ, το Αζερμπαϊτζάν, αλλά και με την Τουρκική Κεντρική Ασία. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, αυτός ο δρόμος συνδεσιμότητας έχει μπλοκαριστεί από την Αρμενία. Αυτό δεν ισχύει πλέον. Η τελική συμφωνία με την Αρμενία δεν έχει ακόμη επιτευχθεί.

Θεωρητικά, οι Νέοι Δρόμοι του Μεταξιού της Κίνας – ή η Πρωτοβουλία Belt and Road (BRI) – και ο Κεντρικός Διάδρομος της Τουρκίας που συνδέει τον τουρκικό κόσμο είναι συμπληρωματικοί. Ωστόσο, μόνο τα γεγονότα (συνδεσιμότητας) στο έδαφος θα πουν, με την πάροδο του χρόνου.

Το γεγονός είναι ότι η Τουρκία έχει ήδη εμπλακεί μέχρι το λαιμό σε μια μεγάλη προσπάθεια συνδεσιμότητας. Πάρτε το σιδηρόδρομο Μπακού-Τιφλίδας-Καρς που συνδέει την Τουρκία, τη Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν. Η Άγκυρα μπορεί να μην έχει τίποτα που να πλησιάζει την κλίμακα και το πεδίο εφαρμογής του κύριου οδικού χάρτη του BRI, ο οποίος καθορίζει όλα τα στάδια μέχρι το 2049.

Αυτό που έχει σχεδιαστεί είναι μια τουρκική κοσμοθεωρία – το 2040, που υιοθετήθηκε στη σύνοδο κορυφής του OET, με τον Κεντρικό Διάδρομο να παρουσιάζεται ως «η συντομότερη και ασφαλέστερη σύνδεση μεταφορών μεταξύ Ανατολής και Δύσης», συμπεριλαμβανομένης μιας νέας Ειδικής Οικονομικής Ζώνης (SEZ) που ονομάζεται Turan του Καζακστάν, η οποία θα ξεκινήσει το 2022.

Αυτή η SEZ θα προορίζεται αποκλειστικά για μέλη και παρατηρητές της OET. Η στέπα Τουράν, σημαντικά, θεωρείται επίσης από πολλούς στην Τουρκία ως το αρχικό σπίτι των τουρκικών λαών. Μένει να δούμε πώς θα αλληλεπιδράσει το Τουράν με την Khorgos SEZ, στα σύνορα μεταξύ Καζακστάν και Κίνας, έναν βασικό κόμβο του BRI. Όπως έχουν τα πράγματα, η άποψη ότι η Άγκυρα θα αποτελέσει σημαντική συστημική απειλή για το Πεκίνο μακροπρόθεσμα είναι καθαρή κερδοσκοπία.

Το συμπέρασμα είναι ότι το OET αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης πρωτοβουλίας του Ερντογάν, επίσης ελάχιστα γνωστής εκτός Τουρκίας: Ασία Εκ νέου. Είναι αυτή η πρωτοβουλία που θα καθοδηγήσει την επέκταση των συνδέσεων της Άγκυρας στην Ασία, με το ΟΕΤ να θεωρείται ένα από τα πολλά "εργαλεία περιφερειακής συνεργασίας".

Η ικανότητα της Άγκυρας να εκμεταλλευτεί αυτή την εξαιρετικά φιλόδοξη στρατηγική ανάγνωση της γεωγραφίας και της ιστορίας για να οικοδομήσει μια νέα σφαίρα επιρροής εξαρτάται από την έλλειψη πολλών τουρκικών λιρετών στα ταμεία του Ερντογάν.

Εν τω μεταξύ, γιατί να μην ονειρεύεστε να γίνετε ο Σουλτάνος της Ευρασίας; Λοιπόν, ο Αμπντουλχαμίντ Β' δεν θα πίστευε ποτέ ότι ο μελλοντικός του μαθητής θα τον ξεπερνούσε πηγαίνοντας στην Ανατολή – όπως ο Μέγας Αλέξανδρος – και όχι στη Δύση.


* Σημείωση Μεταφραστή:Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκώφ, «τουρκολόγος», νυμφευμένος με Τούρκισα, θεωρείται ο «άνθρωπος της Τουρκίας» πλησίον του Πούτιν.(Αλλά ως εργαλείο ποίου;)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Ερντογάν επισκέπτεται την Ουκρανία: "Ελπίζει να παίξει τον μεσολαβητή με τη Ρωσία"

Zero Hedge, Feb 09, 2022
Authored by Pepe Escobar via TheCradle.co,
Μετάφραση : Μιχαήλ Στυλιανού

Καθώς ο κόσμος στρέφεται περισσότερο πάνω σε μνημειώδη ανακοινώσεις από τη σύνοδο Πούτιν-Σι στο Πεκίνο, ο Ερντογάν της Τουρκίας συνεχίζει να βαδίζει σε ένα αραιό τεντωμένο σχοινί μεταξύ ΝΑΤΟ και Ευρασίας

Ο Ερντογάν επισκέπτεται την Ουκρανία καθώς η Ευρώπη πιέζει για αποκλιμάκωση των εντάσεων στη Ρωσία.
Το κινεζικό έτος της Τίγρης του Μαύρου Νερού ξεκίνησε με μια μεγάλη έκρηξη – μια ζωντανή σύνοδο κορυφής του Πεκίνου μεταξύ του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και του Κινέζου ομολόγου του Σι Τζινπίνγκ – και μια μικρή έκρηξη – του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Κίεβο της Ουκρανίας. Και ναι, είναι όλα αλληλένδετα.

Ο σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Κρεμλίνου Γιούρι Ουσακόφ είχε αποκαλύψει εκ των προτέρων ότι οι Πούτιν-Σι θα δημοσιεύσoυν μια πολύ σημαντική «κοινή δήλωση για τις διεθνείς σχέσεις που εισέρχονται σε μια νέα εποχή», με τη Ρωσία και την Κίνα συγχρονισμένες «για τα σημαντικότερα παγκόσμια προβλήματα, συμπεριλαμβανομένων των ζητημάτων ασφάλειας».

Οι υπουργοί Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και Γουάνγκ Γι, οι οποίοι εργάστηκαν ασταμάτητα πριν τη σύνοδο, συναντήθηκαν προχθές στο Πεκίνο για να οριστικοποιήσουν την κοινή δήλωση. Ο Wang τόνισε την αυξανόμενη διασύνδεση της πρωτοβουλίας Πρωτοβουλία Ζώνη και Δρόμος(BRI) με την Οικονομική Ένωση της Ευρασίας (EAEU) και προς το συμφέρον του Παγκόσμιου Νότου, αναφέρθηκε σε εκτενείς συζητήσεις σχετικά με τη συνεργασία BRICS, την Ουκρανία, το Αφγανιστάν και την Κορεατική Χερσόνησο.

Η κοινή δήλωση Ρωσίας-Κίνας (εδώ, στα ρωσικά) δεν έκρυψε λόγια. Οι δύο παγκόσμιες δυνάμεις, μεταξύ των βασικών θέσεων της συνόδου, είναι κατά της επέκτασης του ΝΑΤΟ, θέλουν την ενίσχυση του ΟΗΕ και την «δικαιοσύνη στις διεθνείς σχέσεις». Θα καταπολεμήσουν την «παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις κυριάρχων χωρών», θα αντιταχθούν στις «εξωτερικές δυνάμεις» που υπονομεύουν την εθνική ασφάλεια και είναι αποφασιστικά ενάντιες στις επαναστάσεις χρωμάτων.

Ένα άρθρο του Putin που δημοσιεύθηκε από την Xinhua περιγράφει λεπτομερώς όλο το φάσμα των σινο-ρωσικών συζητήσεων στο υψηλότερο επίπεδο – από την προσπάθεια «ενίσχυσης του κεντρικού συντονιστικού ρόλου των Ηνωμένων Εθνών στις παγκόσμιες υποθέσεις και αποτροπής της διάβρωσης του διεθνούς νομικού συστήματος, με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών στο κέντρο του, έως τη «συνεχή επέκταση της πρακτικής των συναλλαγών στα εθνικά νομίσματα και τη δημιουργία μηχανισμών αντιστάθμισης του αρνητικού αντίκτυπου των μονομερών κυρώσεων [των ΗΠΑ]».

Ο Πούτιν όρισε αποφασιστικά την Κίνα ως «στρατηγικό μας εταίρο στη διεθνή σκηνή» και τόνισε πως ο ίδιος και ο Σι «έχουν σε μεγάλο βαθμό τις ίδιες απόψεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του κόσμου».

Ανέφερε ότι αυτή η στρατηγική εταιρική σχέση είναι «βιώσιμη, εγγενώς πολύτιμη, δεν επηρεάζεται από το πολιτικό κλίμα και δεν απευθύνεται σε κανέναν. Υποστηρίζεται από το σεβασμό, τον σεβασμό των βασικών συμφερόντων του άλλου, την τήρηση του διεθνούς δικαίου και τον Χάρτη του ΟΗΕ».

Ο Παγκόσμιος Νότος – και ενδεχομένως οι περιοχές της Ευρώπης, που αντιμετωπίζουν τώρα έναν ψυχρό χειμώνα με αύξηση των τιμών των καυσίμων λόγω της αντιπαράθεσης για την Ουκρανία – δεν θα παραλείψει να συγκρίνει αυτούς τους κανόνες με την κοσμοθεωρία του ΝΑΤΟ.

Εν τω μεταξύ, στο Κίεβο, Ερντογάν και Ζελένσκι επανεξετάζουν τη στρατηγική συνεργασία Τουρκίας-Ουκρανίας.

Ο Ερντογάν πραγματοποίησε ένα κατόρθωμα στο Κίεβο. Κάλεσε για «ειρηνική και διπλωματική λύση» στην Ουκρανία, όχι σε ευθυγράμμιση με το επιθετικό σάλπισμα της Εταιρείας Πολεμικών Επιχειρήσεων. Ανέφερε μάλιστα ότι η λύση πρέπει να βρεθεί «στο πλαίσιο των συμφωνιών του Μινσκ, βάσει της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας και του διεθνούς δικαίου».
Αυτό συμβαίνει ακριβώς να δένεται με την άποψη της Μόσχας. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ είχε προηγουμένως σχολιάσει, «εάν η Τουρκία μπορούσε να ενθαρρύνει το Κίεβο να εφαρμόσει τη συμφωνία του Μινσκ, η Μόσχα θα χαιρέτιζε αυτή την εξέλιξη»*.

Νέα ταλάντευση του Σουλτάνου

Έτσι, μπαίνει ο Ερντογάν ως καλοκάγαθος αγγελιοφόρος/ ειρηνοποιός – η τελευταία στροφή του στην συναρπαστική, ατέλειωτη περιπέτεια αυτού που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως η αναζήτηση μιας πιο ραφιναρισμένης μορφής Νέο-Οθωμανισμού στην εξωτερική πολιτική.

Δεν είναι τόσο απλό. Ο Ερντογάν, ακόμη και πριν προσγειωθεί στο Κίεβο, διαβεβαίωσε ότι η Άγκυρα είναι έτοιμη να φιλοξενήσει μια ζωντανή συνάντηση Πούτιν-Ζελένσκι ή ακόμα και «συνομιλίες σε τεχνικό επίπεδο».

Αυτό ήταν το εύρημά του για την προώθηση μιας πιθανής επίσκεψης του Πούτιν στην Άγκυρα μετά τη συνάντησή του με τον Σι στο Πεκίνο: «Ο κ. Πούτιν μας είπε ότι θα επισκεφθεί την Τουρκία μετά την επίσκεψή του στην Κίνα».

Ο Ερντογάν προσκάλεσε τον Πούτιν στα τέλη Ιανουαρίου. Το Κρεμλίνο επιβεβαιώνει ότι δεν έχει οριστεί ακόμα ημερομηνία.

Ο φαινομενικός σκοπός της επίσκεψης του Ερντογάν στο Κίεβο, μέρος στρατηγικού συμβουλίου υψηλού επιπέδου, ήταν να υπογράψει τη λεγόμενη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Νέας Γενιάς, συμπεριλαμβανομένης της πολύ δύσκολης – για τη Μόσχα – από κοινού με την Ουκρανία παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών Bayraktar, κατασκευασμένων από την Baykar Makina, μια εταιρεία που ανήκει σε κανέναν άλλο εκτός από τον γαμπρό του Ερντογάν Σελτσούκ Μπαϊρακτάρ.

Ναι, στον Ερντογάν είναι όλα στην οικογένεια. Και το πρόβλημα είναι ότι το μαχητικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος Bayraktar TBT 2 – όπως αυτά που πωλούνται στην Ουκρανία από το 2018 – θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται εναντίον του άμαχου πληθυσμού του Ντόνετσκ. Ο Λαβρόφ, ακόμη και ο ίδιος ο Πούτιν, έχσουν πει πολλά γι’ αυτό απέναντι στην Άγκυρα.

Η γεωπολιτική του Ερντογάν σε τεντωμένο σχοινί περιλαμβάνει τους ρωσικούς S-400 μέσα και τα αμερικανικά F-35 έξω, εισαγωγή ρωσικού αερίου και πυρηνικής τεχνολογίας, παράλληλα με πωλήσεις των Bayraktars στους εχθρούς της Ρωσίας, αλλά και με πρόσφατη δήλωση του Χουλουσί Ακάρ, υπουργού Αμύνης, ότι «αποκλείεται να εγκαταλείψει την Συνθήκη του Μοντρέ» -που περιορίζει την παρουσία του ΝΑΤΟ στην Μαύρη Θάλασσα- «υπό τις σημερινές συνθήκες."

Τα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες δεν θα χειροκροτήσουν.

Μέχρι τώρα, ο Ερντογάν και το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) εγκατέλειπαν στην ουσία το Μοντρέ προς υπέρ της ακόμα υπερφίαλης Διώρυγας της Ιστανμπούλ που θα συνδέει τη Μεσόγειο με τη Μαύρη Θάλασσα, και θα τελεί «εξ ολοκλήρου υπό την κυριαρχία της Τουρκίας», σύμφωνα με τον Ερντογάν – προφανώς μια πολύ ζουμερή συμφωνία από την πλευρά του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, το γεγονός είναι ότι η Άγκυρα, βυθισμένη σε έναν οικονομικό/χρηματοπιστωτικό βάλτο, δεν έχει κανένα μέσο για να χτίσει τη Διώρυγα.

Το γεωπολιτικό περπάτημα σε τεντωμένο σχοινί εξακολουθεί να αφήνει σε μετεώριση τους πραγματικούς στόχους του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών (OTS), πρώην Τουρκοκύπριου Συμβουλίου, το οποίο αποκρυσταλλώνει την έλξη του παντουρκισμού – ή του παντουρανισμού. Έχει ήδη υπερβεί τη διακήρυξη Σούσα του περασμένου έτους, η οποία εδραίωσε ένα τουρκο-αζερικό «ένα έθνος, δύο κράτη», περιλαμβάνει τώρα αυτά τα δύο συν το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν και την Κιργισία, και φλερτάρει ενεργά την Ουγγαρία, το Αφγανιστάν, το Τουρκμενιστάν και – τελευταίο αλλά εξίσου αξιοσημείωτο – την Ουκρανία.

Το OTS συνεδρίασε σε αυστηρά ασφαλές νησί στην Ιστανμπούλ τον περασμένο Νοέμβρη. Συζήτησαν λεπτομερώς το γεγονός ότι το εξαιρετικά περίπλοκο πολιτικό περιβάλλον στο Αφγανιστάν των Ταλιμπάν ενδέχεται να διαχυθεί σε νέα περιστατικά τρομοκρατίας και ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Δεν υπήρξαν διαρροές σχετικά με μελλοντικά, πρακτικά βήματα OTS.

Πολύ περισσότερο από μια γέφυρα που συνδέει τη Μικρά Ασία και τον Καύκασο με την Κεντρική Ασία, ή ένα είδος καλοήθους μορφής «διαλόγου» μεταξύ του Νότιου Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας, το OTS, θεωρητικά, μεταφέρει όλες τις παγίδες ενός μπλοκ από τη Μαύρη Θάλασσα στο Σινγιάνγκ, κάτω από μια όχι και τόσο συγκαλυμμένη τουρκική ηγεμονία, η οποία συνεπάγεται ένα σοβαρό στοιχείο Δούρειου Ίππου: παρουσία του ΝΑΤΟ.

Μένει να δούμε πώς το OTS θα διασυνδέεται με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), ο οποίος συναθροίζει τους "stans" ως πλήρη μέλη, καθώς και με το Ιράν - αλλά όχι με την Τουρκία, η οποία είναι απλώς ένας παρατηρητής. Οι κορυφαίες δυνάμεις της SCO είναι φυσικά η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν θα επέτρεπαν, για παράδειγμα, στην Κασπία να είναι ανοικτή σε δυτικές επιθετικές πολιτικές, στην παραβίαση των ρωσικών και ιρανικών σφαιρών επιρροής και, πάνω απ' όλα, σε ένα μπλοκ «ασφάλειας» με το ΝΑΤΟ να «προηγείται από πίσω».


Η συζήτηση στους διαδρόμους του παλατιού

Είναι αρκετά διαφωτιστικό να αξιολογείται πώς τα μέσα ενημέρωσης του Ερντογάν – πάνω από το 90% πλήρως ελεγχόμενα σε ολόκληρη την Τουρκία – αντικατοπτρίζουν τους πραγματικούς υπολογισμούς που στροβιλίζονται στους διαδρόμους αυτού του σουλτάν-παλατιού 1000 δωματίων στην Άγκυρα.

Βλέπουν ότι η Ρωσία «εισέβαλε στην Κριμαία και προσάρτησε την ανατολική Ουκρανία» και προσπαθεί να «εδραιώσει τη θέση της στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Ευρώπη». Παράλληλα, θεωρούν ότι η Αυτοκρατορία οργανώνει την Τουρκία ως μια απλή «πρώτη γραμμή» σε έναν μεγαλύτερο πόλεμο, με τη στρατηγική του ΝΑΤΟ, που «πολιορκεί» τη Ρωσία και την Κίνα, να εφαρμόζεται και κατά της Τουρκίας.

Έτσι "ο φόβος της Τουρκίας είναι πλέον τόσο ισχυρός όσο ο φόβος της Ρωσίας και της Κίνας".

Φαίνεται να καταλαβαίνουν ότι αν η Ανώνυμος Εταιρεία Πολεμικών Επιχειρήσεων πάρει αυτό που απεγνωσμένα θέλει, «η Μαύρη Θάλασσα θα μετατραπεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Η εγκατάσταση των ΗΠΑ και της Ευρώπης στη Μαύρη Θάλασσα σημαίνει ότι δεν θα φύγουν ποτέ». Αυτό "θα μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή της Τουρκίας μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα".

Και στην συνέχεια υπάρχει και η κρίσιμη άποψη: «Η Ουκρανία δεν μπορεί να σταματήσει τη Ρωσία. Αλλά η Τουρκία μπορεί.» Αυτό ακριβώς παίζει ο Ερντογάν. «Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη πρέπει να αναστραφούν από την εγκατάσταση στη Μαύρη Θάλασσα. Πρέπει να διατηρηθούν οι σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας». Το πρόβλημα είναι πώς «η ακεραιότητα και η άμυνα της Ουκρανίας πρέπει να υποστηριχθούν».

Όλα τα παραπάνω συνδέονται απόλυτα με τον Ερντογάν. Επιστρέφοντας από το Κίεβο με όλα τα ρητορικά όπλα να εκτοξεύουν πυρά, διακηρύσσοντας ότι η Δύση θέλει να «επιδεινώσει» την ουκρανική κρίση. Τα ΜΜΕ του Ερντογάν το παρουσιάζουν ως «ένα παιχνίδι που επιχειρεί να οδηγήσει την Τουρκία εναντίον της Ρωσίας».

Ο Ερντογάν μέχρι στιγμής δεν αμφισβήτησε ποτέ πραγματικά τη «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες». ( ; ; ; ) Πάντα ήθελε να απευθύνει δύο διαφορετικά μηνύματα προς την Ανατολή και τη Δύση. Για την Ασία, η έμφαση δόθηκε στον αντι-ιμπεριαλισμό, τις ολέθριες συνέπειες της αποικιοκρατίας, το ισραηλινό κράτος απαρτχάιντ και τη δυτική ισλαμοφοβία. Για τη Δύση, επέμεινε στη δική του εκδοχή του διαλόγου των πολιτισμών (και χαρακτηρίστηκε ως «αυταρχικός»).

Τελικά ο Ερντογάν δεν είναι δοτικό-τοξινωμένος, προς το αντίθετο. Βλέπει την αμερικανική τάξη ως μια νέο-αποικιακή δύναμη που ενδιαφέρεται μόνο να λεηλατήσει τους πόρους των εδαφών του Ισλάμ. Φυσικά είναι ανάπηρος πολιτιστικά – προσκολλάται, στην καλύτερη περίπτωση, στην απομνημόνευση των στίχων του Κορανίου, ακούγοντας οθωμανική στρατιωτική μουσική και τραβώντας τη φωτογραφία του με τον περίεργο Τούρκο ποπ σταρ. Δεν διαβάζει. Όλα έχουν να κάνουν με το ένστικτο.

Μια συζήτηση για τον Νέο-Οθωμανισμό του Ερντογάν στο Μεγάλο Παζάρι της Ιστανμπούλ ξεπερνά κάθε ανάλυση δεξαμενής σκέψης. Ο συνομιλητής μας λέει ότι είναι κάτι σε συνεχή ροή. Από την άποψη της εξωτερικής πολιτικής, μετανάστευσε από φιλοευρωπαϊκή σε απογοήτευση για τον αποκλεισμό της, σε συνδυασμό με τη βεβαιότητα ότι η Τουρκία έχει βαρεθεί να είναι κράτος πελάτης των ΗΠΑ. Είναι σαν ο Ερντογάν, ενστικτωδώς, να έχει κατανοήσει την τρέχουσα, αβυσσαλέα στρατηγική πανωλεθρία της συλλογικής Δύσης – έτσι η προσπάθειά του, τώρα, να οικοδομήσει κάποια στρατηγική συνεργασία με Ρωσία-Κίνα.

Έχει υποστεί μεταστροφή όμως; Λαμβάνοντας υπόψη τη θρυλική μεταβλητότητά του, όλα τα στοιχήματα είναι εκτός. Ο Ερντογάν έχει μακρά μνήμη και δεν έχει ξεχάσει ότι ο Πούτιν ήταν ο πρώτος παγκόσμιος ηγέτης που καταδίκασε την – αποτυχημένη – απόπειρα πραξικοπήματος του 2016 από τους συνήθεις υπόπτους πληροφοριών και τον υποστήριξε προσωπικά.

Είναι ακόμα μακρύς ο δρόμος για να γίνει η Τουρκία του Ερντογάν στρατηγικός εταίρος της Ρωσίας. Ωστόσο, έχει την ικανότητα να γνωρίζει προς τα πού πνέουν οι γεωπολιτικοί άνεμοι – και αυτό δείχνει την ολοκλήρωση της Ευρασίας, τη ρωσική-εννοιολογική εταιρική σχέση μεγαλύτερης Ευρασίας και την υπεροχή της στρατηγικής εταιρικής σχέσης Ρωσίας-Κίνας που εκδηλώνεται μέσω bri, EAEU και SCO.

Υπάρχει ακόμη και μια ευρασιατική μίνι άνθηση στην Τουρκία. Είναι κοσμικοί, κατά του ΝΑΤΟ – όπως ακριβώς και η Ρωσία-Κίνα· θεωρούν την Αυτοκρατορία ως τον αδιαμφισβήτητο ταραχοποιό στη Δυτική Ασία και θέλουν στενότερους δεσμούς με τη Μόσχα και την Τεχεράνη.

Στη Νοσταλγία για την Αυτοκρατορία: Η Πολιτική του Νέο-Οθωμανισμού, ο Μ. Χακάν Γιαβούζ υποστηρίζει ότι «ο νέο-οθωμανισμός αποτελεί ένα πλέγμα συσχετισμών μεταξύ του κυρίαρχου λόγου του ισλαμισμού, των υπολειπόμενων αναμνήσεων του οθωμανικού μεγαλείου και της εξέχουσας επιθυμίας να ανασυσταθεί το τουρκικό έθνος ως περιφερειακή δύναμη με ιστορικές ρίζες».

Η φράση κλειδί είναι «περιφερειακή δύναμη». Γιατί όχι μια ισχυρή «περιφερειακή δύναμη» βαθιά ενσωματωμένη σε μια ισχυρή Μεγαλύτερη Ευρασία – αντί για ένα απλό (αποσυντιθέμενο) δυτικό υποπόδιο;

Καθόλου περίεργο ότι ο Ερντογάν ψωφάει να κάνει παρέα με τον Πούτιν στην Άγκυρα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου