Articles by "ΝΤΠ"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΤΠ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Federico Pieraccini, Strategic Culture Foundation

[ Το κατωτέρω άρθρο Ιταλού ειδικού των διεθνών σχέσεων και της γεωστρατηγικής, συνεργάτη έγκυρων ξένων οργάνων ελεύθερης ηλεκτρονικής ενημέρωσης, αποτελεί ένα χρήσιμο βοήθημα στην  ανίχνευση της πορείας των παγκόσμιων εξελίξεων, των αιτίων των συγκρούσεων που προκαλούν και των προοπτικών που διανοίγουν -εάν οι συγκρούσεις δεν οδηγήσουν σε ολοκαύτωμα. Η ανάγνωσή του συμβάλλει στην πληρέστερη κατανόηση του ότι εν πολλοίς αποκρύπτει η ειδησεογραφική φλυαρία. (Στη μετάφραση, αντί του βαρβαρικού «πολυπολική» επελέγη ο ελληνικός νεολογισμός πολύκεντρη παγκόσμια τάξη.) ]

Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Κάπου και που, «δεξαμενές σκέψης», όπως το Ινστιτούτο Μπρούκινγκς, ασχολούνται με θέματα υψηλής στρατηγικής σημασίας. Συχνά οι διαλέξεις που πραγματοποιούνται από τέτοιες οργανώσεις βασίζονται σε ψευδείς προφάσεις και άφθονες κοινοτοπίες, με μοναδικό προορισμό να υποσκάψουν και υποβαθμίσουν τις προσπάθειες στρατηγικών αντιπάλων των ΗΠΑ. Πρόσφατα το τμήμα Στρατηγικής και Στρατηγικού Σχεδίου του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς διοργάνωσε μια διάλεξη με προσκεκλημένο ομιλητή τον Bobo Lo, αναλυτή στο Ινστιτούτο Lowy Διεθνούς Πολιτικής. Το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα της διάλεξης ήταν η στρατηγική συνεργασία Κίνας και Ρωσίας.
Η βασική θέση του Μπόμπο Λω έχει ως αφετηρία την ερμηνεία για τις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου ότι η υφή των σχέσεων των δύο χωρών συνίσταται  μάλλον σε μιαν αμοιβαία εξυπηρετική συνεργασία σύγκλισης συμφερόντων παρά σε μια συμμαχία. Ο ομιλητής προχώρησε στην άποψη ότι η κυριότερη πηγή προστριβών στη σχέση αυτή αφορά την τύχη της Ευρώπης και ειδικά της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης  που θα προτιμούσαν ο Πούτιν και ο Ξι, επιπλέον της διαφοράς απόψεων για τον ρόλο της Κίνας στον Ειρηνικό. Ο Λω υποστηρίζει ότι  η Ρωσία θέλει το τέλος του «ευρωπαϊκού σχεδίου», ενώ η Κίνα ελπίζει σε μια ισχυρή και πλούσια Ευρώπη. Σχετικά με τον Ειρηνικό, κατά την άποψή του, η Μόσχα επιθυμεί μιαν ισορροπία δυνάμεων, αντί της μετάθεσης της ηγεμονικής κυριαρχίας από την Ουάσιγκτον στο Πεκίνο.
Το μόνο προσόν αυτής της ανάλυσης του Λω είναι ότι αναδεικνύει τις ΗΠΑ ως τον κύριο παράγοντα της στρατηγικής εγγύτητας μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου, μια εκτίμηση που ασφαλώς ελάχιστα αμφισβητείται από τους σχεδιαστές της αμερικανικής πολιτικής. Ο Λω πιστεύει πως η μονομανία της Ουάσιγκτων με τη συνεργασία Κίνας-Ρωσίας έχει τα αντίθετα αποτελέσματα, αν και πιστεύει επίσης ότι οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν την ικανότητα να υπονομεύσουν ή περιορίσουν  τα πολλά πεδία συνεργασίας μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου.
Αυτό που λείπει από την ανάλυση του Λω είναι δύο ουσιώδεις παράγοντες που προσδιορίζουν την δομή των Σινο-Ρωσικών σχέσεων. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν διαφορετικά καθήκοντα στην  οικοδόμηση της δικής τους Παγκόσμιας Τάξης, συγκεκριμένα με στρατιωτικά και οικονομικά μέσα. Αυτή η συνολική συνεργασία εκτείνεται πέρα από την περιοχή της Ευρασίας και εστιάζεται στην όλη διαδικασία δημιουργίας μιας σταθερής παγκόσμιας τάξης, όπου καθένας θα μπορεί να ζήσει σε συνθήκες σταθερής ευμάρειας.

Μόσχα και Πεκίνο: Ασφάλεια και Οικονομία

Το Πεκίνο υπήρξε  οι οικονομικός κινητήρας τού κόσμου για περισσότερο από δύο δεκαετίες και δεν δείχνει σημάδια πτώσης ταχύτητας, τουλάχιστον όχι  κατά πάρα πολύ. Η Μόσχα, αντίθετα προς την προπαγάνδα των Δυτικών ΜΜΕ, επέστρεψε για να διαδραματίσει έναν ρόλο, όχι μόνο σε περιφερειακή κλίμακα, αλλά ως διεθνής δύναμη. Και οι δυο αυτοί δρόμοι στρατιωτικής και οικονομικής ανάπτυξης από τη Ρωσία και την Κίνα έθεσαν τα πράγματα σε μια συγκρουσιακή τροχιά με τις ΗΠΑ, την τρέχουσα παγκόσμια υπερδύναμη, που τείνει να κυριαρχεί των διεθνών σχέσεων με οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό εκβιασμό, χάρις σε συνένοχα ΜΜΕ και διεφθαρμένους πολιτικούς.
Στην περίπτωση του Πεκίνου, η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης έδωσε τεράστια μεγέθυνση στη χώρα, επιτρέποντας στον ασιατικό γίγαντα να καταστεί το εργοστάσιο του κόσμου και επιτρέποντας στις Δυτικές επιχειρήσεις να μετακομίσουν προς την πηγή φθηνής εργασίας. Σε αυτή τη διαδικασία της οικονομικής ανάπτυξης, το Πεκίνο, με την πάροδο των χρόνων, από απλός παράδεισος ξένων ιδιωτικών εταιρειών σε αναζήτηση φτηνής εργασίας, εξελίχθηκε σε παγκόσμιο πρωταθλητή επενδύσεων και μακροπρόθεσμων προγραμμάτων. Οι καρποί της επί έτη συσσώρευσης πλούτου, δαπάναις των Δυτικών χωρών, επέτρεψε στο Πεκίνο να καταστεί περισσότερο από απλός στρατηγικός συνεταίρος άλλων εθνών. Η Κίνα οδηγεί την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, όπως πρόσφατα επεσήμανε ο Ξι Ζι Πινγκ, σε μιαν ιστορική ομιλία στο Νταβός.
Η μετάβαση της Κίνας από την τάξη ενός ανώδυνου εταίρου της Δύσης σε μιαν περιφερειακή υπερδύναμη, με τεράστιες οικονομικές επενδύσεις στο εξωτερικό, θέτει τη χώρα σε τροχιά σύγκρουσης με την Ουάσιγκτων. Αναπόφευκτα το Πεκίνο θα καταστεί ο ασιατικός ηγεμόνας, κάτι που οι Αμερικανοί σχεδιαστές πολιτικής έχουν εγγυηθεί πως δεν θα γίνει ανεκτό.
Ο κίνδυνος που βλέπει η Ουάσιγκτον είναι ότι η Κίνα αναδύεται ως περιφερειακή υπερδύναμη, που θα έχει κυρίαρχο λόγο στον Ειρηνικό, την σημαντικότερη περιοχή του πλανήτη. Οι ΗΠΑ έχουν πολλά επενδυμένα συμφέροντα στην περιοχή και αναντίρρητα βλέπουν να κινδυνεύει το μέλλον τους ως ηγέτη της παγκόσμιας τάξης. Η πολιτική του Ομπάμα «Άξονας η Ασία», προοριζόταν ακριβώς για την ανάσχεση της Κίνας και τον περιορισμό της οικονομικής ισχύος της, ώστε να αμβλύνει τις φιλοδοξίες του Πεκίνου.
Οι ανησυχίες της Ουάσιγκτων όσον αφορά τη Μόσχα αναφέρονται φυσικά στην ανόρθωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της. Η Ρωσία είναι ικανή να αντιταχθεί σε ορισμένες επιδιώξεις των ΗΠΑ (βλέπε Ουκρανία, ή Συρία) με στρατιωτικά μέσα. Η ικανότητα του Κρεμλίνου να περιορίζει την αμερικανική επιρροή στην Ανατολικήν Ευρώπη, στην Μέση Ανατολή και στην Ευρασία γενικά, αποτελεί πηγή ανησυχίας για τους Αμερικανούς σχεδιαστές πολιτικής, που συνεχίζουν να αποτυγχάνουν να περιορίσουν τη Ρωσία και τις σφαίρες επιρροής της.
Σε αυτό το πλαίσιο, η στρατηγική κατανομή έργου μεταξύ Ρωσίας και Κίνας έρχεται να εξασφαλίσει τη σταθερότητα στην όλη περιοχή της Ευρασίας –στην Ασία, στην Μέση Ανατολή και στην Ευρώπη. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, η Μόσχα ανέλαβε κυρίως το στρατιωτικό βάρος, μοιραζόμενο με άλλα φιλικά έθνη των θιγομένων περιοχών. Στην Μέση Ανατολή, για παράδειγμα, η συνεργασία της Τεχεράνης με τη Μόσχα αντιμετωπίζεται θετικά από το Πεκίνο, αφού αποβλέπει στην σταθεροποίηση της περιοχής και την εκρίζωση του προβλήματος της τρομοκρατίας, για το οποίο έθνη όπως η Κίνα και η Ρωσία ανησυχούν ιδιαίτερα.
H επιρροή του ισλαμικού εξτρεμισμού στις περιοχές του ρωσικού Καυκάσου και της αυτόνομης επαρχίας Σινγιάνγκ στην Κίνα είναι, όπως ξέρουν οι Πούτιν και Ξι Ζι Πινγκ, πρόδηλος στόχος εκμετάλλευσης από αντίπαλες Δυτικές χώρες. Στη Βόρειο Αφρική η Αίγυπτος έχει υπογράψει αρκετά συμβόλαια αγοράς στρατιωτικών οχημάτων από τη Ρωσία όπως και δύο πολεμικά σκάφη Μιστράλ από τη Γαλλία, δημιουργώντας έτσι δεσμούς εξάρτησης στρατιωτικού εφοδιασμού με τη Μόσχα. Δεν εκπλήσσει επομένως ότι Ρωσία και Αίγυπτος συνεργάζονται για την κατάσταση στη Λιβύη και στη Βόρειο Αφρική γενικότερα.
Στη Νότιο-Ανατολικήν Ασία, η Μόσχα επιδιώκει να συντονίσει τις προσπάθειες για την επίτευξη μιας συμφωνίας μεταξύ Αφγανιστάν, Πακιστάν και Ινδίας. Η είσοδος της Ινδίας και του Πακιστάν στην Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης , (θα ακολουθήσει το Ιράν), με τις ευλογίες της Κίνας ως πρωταγωνίστριας στην φετινή σύνοδο  της οργάνωσης, είναι ακρογωνιαίο επίτευγμα και προσφέρει το κατάλληλο οπτικό όργανο για την παρατήρηση των εξελίξεων στην περιοχή. Η Μόσχα ενεργεί βασικά ως μεσολαβητής μεταξύ των μερών και είναι σε θέση να επηρεάζει την Ινδία, παρά την κυρίαρχη παρουσία της Κίνας. Ο απώτερος σκοπός της Μόσχας και του Πεκίνου είναι να εκριζώσουν το φαινόμενο της τρομοκρατίας από την περιοχή της Ασίας, υπό το φως του τι συμβαίνει στη Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή με την Αίγυπτο και το Ιράν.

Οδεύοντας προς μια Πολύκεντρη Παγκόσμια Τάξη.

Η καμπή στις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου αφορά την ικανότητα σύνδεσης τρίτων χωρών με στρατιωτικά ή οικονομικά  μέσα, αναλόγως με τις ανάγκες και τις επιδιώξεις αυτών των χωρών. Σαφώς η Μόσχα ηγείται στο στρατιωτικό πεδίο, με πωλήσεις όπλων σε παρόντες και μέλλοντες εταίρους και συνεργασία αμύνης και ασφαλείας (όπως με τέως σοβιετικές δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας ή στο Ντονμπάς) και στοχευμένες επεμβάσεις ,αν απαιτηθεί, όπως στη Συρία.  Το Πεκίνο, από την άλλη πλευρά, ενεργεί κατά διαφορετικό τρόπο, επικεντρωμένο στην οικονομική αρένα, ειδικότερα με κεντρικό όργανο την Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομής. (ΑΙΙΒ).
Πρωτοβουλίες όπως η Μία Ζώνη Μία Οδός  (ΟΒΟR) και ο θαλάσσιος Δρόμος του Μεταξιού έχουν τον ίδιο στρατηγικό στόχο με τη ρωσική στρατιωτική πρωτοβουλία. Συγκεκριμένα αποβλέπουν στην εξασφάλιση της προοπτικής  γεωστρατηγικής ανεξαρτησίας της περιοχής, με την επίτευξη αμφοτέρωθεν ικανοποιητικών (win-win) διευθετήσεων για όλα τα συμμετέχοντα κράτη. Αυτό σημαίνει ότι μια σειρά διμερών παραχωρήσεων μπορεί να οδηγήσει στην ικανοποίηση όλων των συμβαλλομένων.
΄Ένα σημαντικό παράδειγμα από αυτή την άποψη, που εξηγεί τον σινο-ρωσικό συνεταιρισμό αφορά την συγχώνευση της Ευρασιατικής ΄Ενωσης με τον κινεζικό Δρόμο του Μεταξιού. Οι ρωσικές ανησυχίες για το επιβλητικό βάρος του κινεζικού κολοσσού στην Κεντρική Ασία υποχώρησαν μπροστά σε μια σειρά λύσεων, όπως η υποστήριξη των υποδομών  που προβλέπει το πρόγραμμα ΟΒΟR στην Ευρασιατική ΄Ενωση. Το Πεκίνο δεν ενδιαφέρεται να αντικαταστήσει τον ρόλο της Μόσχας στα μετα-σοβιετικά έθνη της Κεντρικής Ασίας αλλά μάλλον να εξασφαλίσει ενέργεια και οικονομική ανάπτυξη σε ιδιαίτερα υποανάπτυκτα έθνη που έχουν μεγάλην ανάγκη οικονομικών επενδύσεων, κάτι που μόνο το Πεκίνο μπορεί να τους παράσχει.
Η σύνδεση της Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης με την πρωτοβουλία Μια Ζώνη Μια Οδός εξασφαλίζει στη Μόσχα ένα πρωταρχικό ρόλο τη μεταφορά προϊόντων από την ανατολή στη δύση, καθιστώντας την τον συνδετικό κόμβο μεταξύ Κίνας και Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα διευρύνει τον ρόλο και τις λειτουργίες της Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης. Όλοι οι συμμετέχοντες σ’ αυτές τις πρωτοβουλίες έχουν μια μοναδικήν ευκαιρία να επεκτείνουν την οικονομική τους δραστηριότητα με όλες αυτές τις διασυνδέσεις. Το Πεκίνο εγγυάται την χρηματοδότηση των χωρών με προβλήματα και η Μόσχα την ασφάλειά τους. Η Οργάνωση Συνεργασίας της Σαγκάης θα διαδραματίσει μείζονα ρόλο στον περιορισμό και στην πρόληψη της τρομοκρατικής επιρροής στην περιοχή, προϋπόθεση της επιτυχίας όποιων σχεδίων. Επίσης η Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομής και σε κάποιο βαθμό η Τράπεζα Αναπτύξεως των χωρών BRICS, θα πρέπει να συμβάλουν επίσης, με εναλλακτικές εγγυήσεις στις εμπλεκόμενες στα προγράμματα χώρες, για να τις ελευθερώσουν από τα γνωστά διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Η Μια Ζώνη Μια Οδός και όλα τα σχετιζόμενα προγράμματα συναποτελούν μια μοναδικήν ευκαιρία συμμετοχής των εταίρων στους κοινούς στόχους και τα οφέλη από τέτοιες μεταμορφωτικές γεω-οικονομικές σχέσεις. Αυτή η σχέση ασφάλειας-οικονομίας Μόσχας-Πεκίνου είναι η καρδιά της εξέλιξης της υφιστάμενης παγκόσμιας τάξης, από τον μονοπολικό στον πολύκεντρο κόσμο. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντιταχθούν στην Κίνα στο οικονομικό μέτωπο και στη Ρωσία στο στρατιωτικό. Όλα εξαρτώνται από το πόσο η Κίνα και η Ρωσία μπορούν να συνεχίσουν να παρέχουν και να εγγυώνται την κάλυψη της οικονομίας και της ασφάλειας του υπόλοιπου κόσμου.

Του Μιχαήλ Στυλιανού     
                                                                         
Την τελευταία, χθεσινή, τηλεμαχία των γαλλικών εκλογών θα αποθανατίσει μια φράση, που εκτινάχθηκε στιλπνή και αιχμηρή, σαν χαλύβδινο βέλος, και αστραπιαία καρφώθηκε στην καρδιά της γαλλικής και τη ευρωπαϊκής ιστορίας.
Καλό είναι να την μάθουν οι ΄Ελληνες, γιατί μας αφορά.
Την είπε βέβαια η Μαρίν Λεπέν. Είπε:
«Όπως κι’ αν είναι, κ. Μακρόν, την Γαλλία, μετά την Κυριακή, θα την κυβερνά μια γυναίκα. ΄Η Εγώ ή η Μέρκελ!. . .»
Δεν την ανέπτυξε σ’ αυτό το σημείο. ΄Ολοι οι ακροατές θα κατάλαβαν. Αλλά αργότερα, στην αναμέτρηση δυόμιση ωρών, του είπε  ότι είναι υποταγμένος («σε στάση πρηνηδόν») στην Μέρκελ, στην Ουάσιγκτων, στη νομενκλατούρα των Βρυξελών, στις τράπεζες, στις πολυεθνικές και στα τραστ των ΜΜΕ, που συναποτελούν το Σύστημα.
Τα ΜΜΕ, των τραστ αλλά και τα δημόσια, στη Δυτική Ευρώπη τουλάχιστον, περιλαμβανομένων της Βρετανίας, κουκουλώνουν και εξαφανίζουν κάτι τέτοιες εκρηκτικές φράσεις και προσπαθούν να υποβάλουν στην παθητική πελατεία τους ότι επρόκειτο περί ενός πολιτικού καυγά χαμηλής στάθμης, όπου ο κ. Μακρόν κέρδισε με την σοβαρότητα του προγράμματός του- όταν στην πραγματικότητα επί δυόμιση ώρες  απολογείτο και  κατέφευγε σε «εξευγενισμένες» βρισιές.
Της καταλόγισε ότι είναι το κίνημα του μίσους και του φόβου, ότι καπηλεύεται την δυστυχία και τις ανησυχίες της κοινωνικής ανασφάλειας και ότι κηρύσσει την περιχαράκωση στα κλειστά σύνορα και στο παρελθόν – ενώ αυτός πιστεύει στα ανοικτά σύνορα, στην ομοσπονδιακή Ευρώπη και στην παγκοσμιοποίηση.

Την είπε την παγκοσμιοποίηση –ως μαγνητικό πόλο της πολιτικής του πυξίδας. Επιβεβαιώνοντας έτι τις αναλύσεις  διανοουμένων και σχολιαστών σε ιστοσελίδες πυρήνων του Γκωλλικού κινήματος, που εκθέτουν την ιλιγγιώδη αναρρίχηση του πιθανού αυριανού προέδρου από την αφάνεια, από μια κλίμακα που κάθε σκαλί της ήταν δεσμός μ’ ένα πρόσωπο-κρίκο στην αθέατη αλυσίδα εξουσίας που ζώνει τη γαλλική προεδρία.
Εξέχουν στους κρίκους αυτούς ηχηρά ονόματα, που δεν ακούγονται νάχουν γαλλικές ρίζες και θρήσκευμα, με εξαιρετικούς τίτλους σπουδών (οικονομικών), με ιστορικό που αρχίζει από την σύλληψη της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, και τον ρόλο αμερικανικών υπηρεσιών και ιδρυμάτων στον τοκετό και την διαπαιδαγώγηση της και επίσης ονόματα που συνδέονται με πανίσχυρες ομάδες πιέσεως, οικονομικές , γεωπολιτικές, θρησκεύματος και Στοές…
Πρόσφατο άρθρο στη Ντεγκωλλική ιστοσελίδα «Επιτροπή Βαλμύ», εστιάζεται στην πτυχή των διασυνδέσεων του υποψηφίου προέδρου με τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Αυτή η ερμητικά κλειστή λέσχη προγραμματισμού των εγκοσμίων και φροντιστήριο νέων ηγετών, είναι γνωστή εκ των έσω και σε αρκετούς ημετέρους φωστήρες, αλλά και ευρύτερα από το μυστήριο και την φαραωνική  αστυνομική θωράκιση που προβάλλει την ετήσια σύνοδό της.
Πάντως, ο τίτλος  «En Marche!» (Εμπρός) του «κινήματος» του Μανουέλ Μακρόν ήταν ο τίτλος ιστοσελίδας ενός φίλου του, και η αρχική διεύθυνση του κινήματος ήταν η διεύθυνση κατοικίας του ίδιου φίλου, ονόματι Λωράν Μπιγκόρνιε, που συμμετείχε στις συνεδριάσεις της Μπίλντερμπεργκ τον Ιούνιο 2015. Ο ίδιος ο Μακρόν συμμετέσχε στις εργασίες της λέσχης τον προηγούμενο χρόνο, τέλη Μαΐου 2014. Τότε ήταν οικονομικός σύμβουλος του προέδρου Ολάντ και 2ος Γ. Γραμματέας της Προεδρίας. Δυο μήνες μετά τη συμμετοχή του στη Μπίλντερμπεργκ διορίσθηκε υπουργός της Οικονομίας.
 Στη θέση οικονομικού συμβούλου του Ολάντ τον διαδέχθηκε η φίλη του  Λωράνς Μπουν, και αυτή παρούσα στη Μπίλντερμπεργκ, στη σύνοδο του 2015. Άλλος φίλος-πάτρωναςτου Μανουέλ Μακρόν, ο Ανρί ντε Καστρίς, επικεφαλής των Ασφαλειών ΑΧΑ, είναι Πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ.
Το σχετικό δημοσίευμα της Ντεγκωλλικής ιστοσελίδας, για να κατατοπίσει πληρέστερα τους αναγνώστες για την ταυτότητα και τις ενασχολήσεις αυτής της λέσχης, παραθέτει την μαρτυρία μιας πολύ γνωστής γαλλικής προσωπικότητας, του συγγραφέα, περιφερειάρχη και Ευρωβουλευτή Φιλίπ Ντ Βιλιέρ, στην ακόλουθη τηλε-ταινία: https://www.youtube.com/watch?v=yOgiggCVrmc
Στην αρχή του Βίντεο ο Ντε Βιλιέρ μιλάει για τη λειτουργία του κυβερνητικού μηχανισμού της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες, που γνωρίζει ως ευρωβουλευτής και συνεχίζει με τη Λέσχη. Λέει:
«Αυτό που έζησα στις Βρυξέλλες και φαίνεται να είναι φυσιολογικό, υπάρχουν εκεί 3.000 Διευθυντές Πολιτικής (Policy Managers) και 30.000 λομπίστες (!) (πράκτορες προώθησης επιχειρηματικών –κυρίως- συμφερόντων). Προέρχονται από τη Χημική βιομηχανία,  επιχειρήσεις αερίου και λοιπά, κάθε μεγάλου κλάδου. Κάθε τέταρτο της ώρας χτυπούν μια πρόταση/αίτηση. Κάθε φορά που πατάτε το κουμπί ( ψηφοφορίας) υπάρχει ένα λόμπι από πίσω. Αυτό που εγώ είδα, είδα με τα μάτια μου, είναι ότι οι Επίτροποι είναι οι μελλοντικοί λομπίστες και οι λομπίστες οι μελλοντικοί επίτροποι. Επομένως είναι ένα μπέρδεμα ιδιοτήτων που απολήγει σε παράνομο έλεγχο συμφερόντων Έτσι η Ευρώπη είναι ένα ον των αβύσσων και αυτό που τρέμει είναι το φως. Είναι μια γκρίζα ζώνη όπου δεν ξέρεις ποιος αγοράζει ποιόν.
«Αυτό στο οποίο αναφερθήκατε προηγουμένως ήταν μια σύσκεψη που έγινε στις 17 Μαρτίου 2007, στην οποία παραβρέθηκα κατά περίεργη τύχη. Στην είσοδο κάτι έγινε με την κάρτα μου (πρόσκληση;) και πέρασα στην αίθουσα. Και ήταν εκεί, παντού, οι σούπερ-τοπ, η αθέατη υπερτάξη, ο Κίσινγκερ, ο Μπρζενζίνσκυ, οι επικεφαλής επιχειρηματικών συγκροτημάτων, ήταν ο Μπερζόν (αναφέρει Γάλλους επιχειρηματίες και τραπεζίτες). Υπήρχαν μικρά τραπέζια καλά εφοδιασμένα και γίνονταν ομιλίες.
«Αυτό που κατάλαβα ήταν πως εκεί ήταν η Τριλάτεραλ, κλάδος Ευρώπης. ΄Ητανε τετρακόσιοι. ΄Ελεγαν πρέπει να καταστρέψουμε την ομοιογένεια των εθνών. Πολύ ενδιαφέρον ! Θα πρέπει να μεγαλώσουμε την αγορά. Να έχουμε μια παγκόσμια, μαζική αγορά. Αυτοί είναι που επινόησαν τον όρο παγκόσμια διακυβέρνηση. Μιλούσαν για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Λέγανε πως στα σχολεία αντί να διδάσκουν στα παιδιά σώστε τη χώρα, την περιοχή σας, το δέντρο μπροστά στο σπίτι σας, να λένε, όχι, να σώσετε τον πλανήτη. Και μιλάγανε για την ανάγκη να ενώσουνε στον ίδιο αγώνα τους δυο φιλελευθερισμούς, τον οικονομικό φιλελευθερισμό, ανατινάσσοντας τα σύνορα, και τον κοινωνικό φιλελευθερισμό.»
Παρουσιαστής: Μιλούσαν προς τους επικεφαλής επιχειρήσεων. Επομένως δεν πρόκειται αναγκαστικά για συνωμοσία.
Ντε Βιλιέρ: «Φυσικά. Δεν έχουν λόγο να συνωμοτούν. ΄Εχουν την εξουσία. Να σας πως τι μου είπε μια μέρα ο Φρανσουά Φιγιόν*, που είχε προσκληθεί, όπως και ο φίλος του ο Αλαίν Ζυπέ, τον επόμενο χρόνο. Του λέω, γιατί πας στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ; Δεν λέει στο Ευαγγέλιο ου βαλείν τον λίχνον υπό μόδιον; Το ίδιο ισχύει για τους Μασόνους. Γιατί κρύβονται αυτοί οι άνθρωποι, γιατί κρύβονται;
Π: Και τι σας απάντησε;
Ντε Βιλιέρ: Μου απάντησε –απίστευτη απάντηση !- μου απάντησε, τι τα θέλεις, αυτοί είναι που μας κυβερνούν.
Λοιπόν, η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, η Τριλάτεραλ υπάρχουν. Η διαφορά ανάμεσα σ’ εμένα και πολλούς άλλους είναι ότι λένε ά, είναι μια παγκόσμια συνωμοσία. Όχι, είναι η εξουσία.
Γιατί μιλούσαν εκεί; Δεν ήταν μια απλή συζήτηση. Μιλούσαν για  τους επιδιωκόμενους στόχους. Λέγανε αυτοί είναι οι αντικειμενικοί στόχοι. Και ανάμεσα στους αντικειμενικούς στόχους εκείνη την ημέρα ήταν η περίφημη Διατλαντική Συνθήκη. Και  αυτή η Διατλαντική Συνθήκη που ετοιμάζουν θα εγκαταστήσει ένα ιδιωτικό Δικαστήριο Διαιτησίας που θα επιτρέπει στις πολυεθνικές επιχειρήσεις να δικάζουν τα κράτη, να καταδικάζουν την λαοπρόβλητη εξουσία. Μια συνθήκη, με την οποία οι κατοχυρωμένες «επωνυμίες» προϊόντων, ο προστατευόμενες μάρκες, Θα εξαφανιστούν. Εν ολίγοις μια συνθήκη που θα δείξει ξεκάθαρα τι ήταν αυτό το περίφημο ευρωπαϊκό όνειρο.
Το Ευρωπαϊκό ΄Ονειρο δεν ήταν να οικοδομήσουμε ένα νέο έθνος στη θέση αυτών που υπέγραψαν το Μάαστριχτ. Το Ευρωπαϊκό ΄Ονειρο ήταν να παραδοθεί μια έκταση χωρίς έθνος, χωρίς κυβέρνηση, χωρίς δημοκρατία, χωρίς εδαφικά όρια, να παραδοθεί σε μια παγκόσμια μαζική αγορά, με το κλειδί στην Αμερική.
Και όταν το λέγαμε εμείς οι εξορκισμένοι της Συνθήκης του Μάαστριχτ, όπως ο Σεγκέν, ο Σεβενεμάν, ο Πασκουά και ο Λε Πεν, μας λέγανε ψεύτες. Και όμως υποτιμούσαμε την πραγματικότητα.
Έρευνα της συνεργασίας του με κρατικές υπηρεσίες, 
με απαρχή την αμερικανική πρεσβεία στα Σκόπια. 


Του Μιχαήλ Στυλιανού

Tην υπονομευτική δράση του δισεκατομμυριούχου «ανθρωπιστή» Τζωρτζ Σόρος στην εσωτερική πολιτική χωρών των Βαλκανίων, της Δ. Ευρώπης και των ΗΠΑ, αλλά και την οικονομική συνεισφορά αμερικανικών κρατικών υπηρεσιών σ’ αυτή τη δράση, άρχισε να ερευνά επιτροπή του Αμερικανικού κογκρέσου και να εξετάζει για πρώτη φορά τουλάχιστον ένα κανάλι των συστημικών ΜΜΕ, το Φοξ Νιους.

Μόνο ανεξάρτητα μέσα ελεύθερης πληροφόρησης είχαν μεταδώσει την προ μηνών απαγόρευση της δράσης των χρηματοδοτούμενων από τον Σόρος ΜΚΟ στην Ουγγαρία, χώρα καταγωγής εντούτοις του διεθνούς φήμης δισεκατομμυριούχου «ανθρωπιστή», ο οποίος -ως νεαρός εβραίος Γκεόργκι Σβάρτζς, αλλά με πλαστά στοιχεία ταυτότητας- ξεκίνησε τη χρυσοφόρο σταδιοδρομία του στην κατοχή, οδηγώντας τους Γερμανούς Ες Ες στα σπίτια κρυπτομένων Εβραίων ομοθρήσκων και συμπατριωτών του.

Στο κογκρέσο και έμμεσα στην αμερικανική δημοσιότητα το πρόβλημα Σόρος εισήλθε από τα Βαλκάνια και συγκεκριμένα από τα Σκόπια («Μακεδονία» στην σχετική επίσημη αλληλογραφία), μετά την εκεί επίσκεψη Αμερικανών κοινοβουλευτικών. Ο βουλευτής Κρίστοφερ Σμιθ, επικεφαλής ομάδας ρεπουμπλικανών, με επιστολή του στο Αμερικανό πρεσβευτή στα Σκόπια κ. Τζες Μπέϊλυ, ζητούσε να μάθει αν χρήματα του αμερικανικού Δημοσίου είχαν διατεθεί σε ενίσχυση δραστηριοτήτων του Σόρος που σκόπευαν στην ανατροπή της κυβέρνησης.

«Αναφέρεται –έγραφε- ότι η αμερικανική κυβέρνηση χρηματοδοτούσε οργανώσεις με πολιτικές επιλογές, συγκεκριμένα υπέρ των σοσιαλιστών, γεγονός απολύτως απαράδεκτο και νομίζω παράνομο και που προτιθέμεθα να εξετάσουμε εξονυχιστικά. Πρέπει να γνωρίζουμε λεπτομερειακά τι ακριβώς έκανε η κυβέρνηση τα τελευταία οκτώ χρόνια επειδή αναμειγνυόμαστε παίρνοντας θέσεις στην εσωτερική πολιτική και άλλων επίσης χωρών και υπήρξαν και άλλα παρόμοια περιστατικά. Αυτό υπονομεύει τις δημόσιες πολιτικές σχέσεις μας και τις εξωτερικές σχέσεις μας γενικότερα. Είναι ανήκουστο και παράνομο», τόνιζε η επιστολή του βουλευτή Σμιθ προς τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στα Σκόπια.

Το κανάλι Φοξ Νιους μετέδωσε ότι και ο γερουσιαστής Μάϊκ Λη εξέφρασε τις ανησυχίες του για την ανάμειξη της αμερικανικής πρεσβείας στην εσωτερική πολιτική των Σκοπίων παίρνοντας θέση στην κομματική αντιπαράθεση: « Έλαβα αξιόπιστες πληροφορίες, ότι τα τελευταία χρόνια, η αμερικανική αποστολή στη «Μακεδονία» επενέβη ενεργά στη πολιτική των κομμάτων όπως επίσης και στη διαμόρφωση του κλίματος στα μέσα ενημέρωσης και στην κοινωνία, συχνά ευνοώντας ομάδες μιας πολιτικής παράταξης σε βάρος μιας άλλης», έγραφε ο Λη στην επιστολή του. Ο οποίος, κατά το Φοξ Νιους αναφέρθηκε συγκεκριμένα στη διάθεση χρημάτων του κρατικού οργανισμού βοήθειας USAID στο ίδρυμα του Σόρος «Ανοιχτή Κοινωνία-Open Society” για τις εκεί κοινές δράσεις.

Αυτή η «Ανοιχτή Κοινωνία» του Σόρος καταγγέλθηκε και πάλι την περασμένη εβδομάδα από τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βίκτωρ ΄Ορμπαν, ως «υπερεθνική αυτοκρατορία», επιδιδόμενη σε επεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική χωρών με «τόνους χρημάτων και «βαρύ πυροβολικό» διεθνούς προπαγάνδας.

Η οργάνωση αντέδρασε με ανακοίνωση, επικαλούμενη «τριακονταετία ανθρωπιστικού έργου» και βεβαιώνοντας ότι στόχος της είναι «να οικοδομήσει παλλόμενες και ανεκτικές δημοκρατίες με κυβερνήσεις λογοδοτούσες στους πολίτες».

Τελευταίος από πλείστους μάρτυρες έτοιμους να καγχάσουν με αυτόν τον ισχυρισμό, ο γείτονάς μας τέως πρωθυπουργός Γκρουέφσκι δήλωσε: « ΄Αν δεν ήταν ο Τζωρτζ Σόρος, με όλα τα εκατομμύρια που ξοδεύει στη χώρα, όλο αυτό το δίχτυ των ΜΚΟ, των ΜΜΕ, των πολιτικών, των μέσα-έξω… η οικονομία θα ήταν σε καλύτερη θέση, θα είχαμε λιγότερη ανεργία.»

Ομάδα συνεργατών του γερουσιαστή Μάϊκ Λη, η οποία επισκέφθηκε τα Σκόπια, συνάντησε μέλη της Βουλής, που της επέδωσαν τη «λευκή βίβλο» μιας πρωτοβουλίας πολιτών με την ονομασία «Στοπ στην Επιχείρηση Σόρος», που καταγγέλλει ότι με ποσά του αμερικανικού Δημοσίου χρηματοδοτούνται ριζοσπαστικές οργανώσεις υπεύθυνες για βίαιες ταραχές και για την έκδοση φυλλαδίου με οδηγίες δράσης, παρόμοιο με αυτό του Σωλ Αλίνσκυ, που κυκλοφορεί στις ΗΠΑ, με τίτλο «Κανόνες για Ριζοσπάστες».

Ο γερουσιαστής Μάϊκ Λη ερωτά με την επιστολή του τον Αμερικανό πρεσβευτή στα Σκόπια «εάν η πρεσβεία επέλεξε την «Ανοιχτή Κοινωνία» του Σόρος ως τον κύριο διεκπεραιωτή των προγραμμάτων της στη χώρα» και εάν η πρεσβεία αντιλαμβάνεται ότι η ομάδα αυτή έχει πολιτικές προτιμήσεις.»

Το Στέητ Ντηπάρτμεντ απάντησε στον γερουσιαστή ότι η πρεσβεία «εργάζεται για την προαγωγή των αμερικανικών συμφερόντων με τρόπο απροκατάληπτο, αντικειμενικό και διαφανή». Ανέφερε όμως ότι από το 2002 η USAID διέθεσε τρείς δωρεές στο Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας για την «Μακεδονία». Η τελευταία επιδότηση για την περίοδο 2017-2021 υπολογίσθηκε από τον βουλευτή Κρίστοφερ Σμίθ, σε ραδιοφωνική συνέντευξη, σε 9,5 εκατομμύρια.

Σύμφωνα με τον σχολιαστή ΄Ανταμ Σω της Φοξ Νιους, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σόρος συνεργάζεται με το αμερικανικό υπουργείο των Εξωτερικών. ΄Όπως προέκυψε από την ηλεκτρονική αλληλογραφία της Κλίντον, που αποκάλυψαν οι Wikileaks , ο Σόρος συνιστούσε στην Χίλλαρυ (υπουργό των εξωτερικών τότε) να κινητοποιήσει όλο το βάρος της διεθνούς κοινότητος στον πρωθυπουργό Μπερίσα και τον αρχηγό της αντιπολίτευσης ΄Εντι Ράμα να κατεβάσουν τους τόνους και να διορίσουν ανώτερο Ευρωπαίο αξιωματούχο ως μεσολαβητή.

Μέσα σε λίγες μέρες οι υποδείξεις του Σόρος εφαρμόσθηκαν.

Ο Γκρουέφσκι επικαλέστηκε επίσης τα στοιχεία της Wikileaks σε απόδειξη ότι « ο Σόρος μπορεί να επισκέπτεται κορυφαίους Αμερικανούς αξιωματούχους οποτεδήποτε θελήσει, να κανονίζει συναντήσεις καθημερινά και να έχει μεγάλη επιρροή.»

Ο Μπραντ Μπλέϊκμαν, σύμβουλος στρατηγικής του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, δήλωσε για τον Σόρος στο Φοξ Νιους: «Αυτός ο τύπος είναι μια αράχνη με πολλούς ιστούς. Ελέγχει πολυάριθμες οργανώσεις τρίτων, μέσω των οποίων χρησιμοποιεί την επιρροή του. Το είδαμε στο εσωτερικό της χώρας, με τις διαδηλώσεις για την προστασία των μαύρων από την αστυνομική βία, στις διαδηλώσεις που οργανώθηκαν για την διατάραξη των εγκαινίων της νέας προεδρίας…-αυτή είναι η δράση του».

Μετά τις εκρήξεις βίας στο πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ, που ματαίωσαν την διάλεξη του εκδότη της ιστοσελίδας Μπρέϊτμπαρτ Μίλο Γιαννόπουλος, η έκδοση Daily Caller ανέφερε ότι η οργάνωση «Απορρίψτε τον Φασισμό», που υποκίνησε τις ταραχές, είχε την υποστήριξη της «Συμμαχίας για Παγκόσμια Δικαιοσύνη» που χρηματοδοτείται από οργάνωση του Σόρος, ο οποίος χρηματοδοτεί επίσης το κίνημα υποστήριξη των ΜΜΕ το φιλελεύθερο Think Tank Κέντρο για την Αμερικανική Πρόεδρο του επιτελάρχη της Κλίντον Ποντέστα και άλλες οργανώσεις

  
"Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται".
Κανόνας των μυστικών υπηρεσιών
Άρθρο του καθηγητή οικονομικών
Λιότσιου Σ.Βασίλη
                                                                                 
Πολλοί είναι αυτοί που τελευταία προσχωρούν στην θεωρία που θέλει την Ευρώπη να ισλαμοποιείται, μέσω της σχεδιασμένης (είναι φανερό πια) εισροής εκατομμυρίων μουσουλμάνων μεταναστών σε αυτήν, υπό το πρόσχημα των πολέμων που η ίδια η Ευρώπη - με διαταγή και συνεργασία των ΗΠΑ - δημιουργεί και συντηρεί.

Μια πιο προσεκτική ματιά όμως - σύμφωνα με μια άλλη οπτική - αναδεικνύει ένα άλλο εφιαλτικό σενάριο το οποίο πρέπει να αναλυθεί προς σκέψη,στο βαθμό που η σοβαρότητά του δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού, η αντιμετώπισής του υποτιμητικά ως… συνωμοσιολογία.

1ο ερώτημα : Η δημιουργία της "παγκόσμιας κυβέρνησης" (global government) που ο κύριος στόχος της είναι η μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού, είναι πλέον ξεκάθαρο πως είναι το κεντρικό σχέδιο των "καλλιεργητών" του ανθρώπινου είδους που, μέσω πολέμων , ελεγχόμενων "φυσικών καταστροφών" σχεδιασμένων ασθενειών και φτωχοποίησης ,μέσω εσκεμμένων οικονομικών κρίσεων, εδώ και χρόνια υλοποιούν. Άρα, είναι δυνατόν να τους συμφέρει μια ενδεχόμενη "ισλαμοποίηση" που νομοτελειακά θα εκτοξεύσει τον ευρωπαϊκό πληθυσμό και όχι μόνο;

2ο ερώτημα : δεν είναι απορίας άξια και εξοργιστική συνάμα η ανοχή των διωκτικών αρχών απέναντι στην εγκληματικότητα και επιθετικότητα των μεταναστών σε ολόκληρη την Ευρώπη ; Τα περιστατικά που βλέπουμε καθημερινά να έρχονται στη δημοσιότητα, με καταγγελίες και βίντεο δεν αφήνουν καμία αμφιβολία . Γιατί λοιπόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο ; Γιατί οι μουσουλμάνοι μετανάστες χαίρουν σχεδόν ασυλίας από τους νόμους των ανελαστικών όπως ξέρουμε σε αυτά τα θέματα ευρωπαίων και μάλιστα απροκάλυπτα ; Γιατί σε τεμένη, που η Ευρώπη έφτιαξε γι΄αυτούς , ενώ αποδεδειγμένα γίνονται προσηλυτίσεις (από πράκτορες όπως φαίνεται) και κηρύγματα μίσους ενάντια στους ευρωπαίους, δεν επεμβαίνει κανείς ; Γιατί δε γίνεται λόγος από πλευράς συγκεκριμένων κομμάτων (βλέπε ΚΚΕ) λόγος ούτε καν για κίνδυνο από τους τεράστιους και αβάσταχτους οικονομικά αριθμούς των μεταναστών ;

3ο ερώτημα : γιατί δεν προκαλούν κινητοποίηση των αρχών τα όπλα που ύποπτες ΜΚΟ και άλλες καλυπτόμενες οργανώσεις, έχει αποδειχθεί ότι προσπαθούν να περάσουν σε χώρες όπου υπάρχουν μεγάλοι αριθμοί μεταναστών και γιατί τα ΜΜΕ σιωπούν ;

4ο ερώτημα : γιατί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κυρίως από το διαδίκτυο δεν ακούγονται οι φωνές των μετριοπαθών μουσουλμάνων παρά μόνο των φονταμεταλιστών ; Πως είναι δυνατόν οι βορειο-ευρωπαίοι (κυρίως) πολίτες που βοήθησαν και αγκάλιασαν τους μετανάστες, που τους έδωσαν ψωμί και στέγη, να στοχοποιούνται και να γίνονται αντικείμενα μίσους από πλευράς μεταναστών ; Συμβαίνει κάτι τέτοιο, ή είναι εσκεμμένα, μεμονωμένα περιστατικά, τα οποία αναπαράγονται στα ΜΜΕ από συγκεκριμένα κέντρα, με στόχο την ενοχοποίηση του μουσουλμανικού στοιχείου συλλήβδην ;

5ο ερώτημα : δεν σας φαίνεται ύποπτο το ότι η εισβολή αυτή εκατομμυρίων ανδρών σε "πολεμική ηλικία", από άσχετες χώρες που δεν υπάρχει πόλεμος συνδυάστηκε με την οικονομική κρίση που μόνο την Ευρώπη πλήττει ; Και κάτω από αυτό το πρίσμα, γιατί κανένας μα κανένας (!?) δεν κατευθύνθηκε σε πλούσιες ομόθρησκες χώρες όπου δεν υπάρχει κρίση και υπάρχουν παράλληλα υποδομές από την εποχή του πολέμου στον κόλπο (βλέπε Σαουδική Αραβία) ?

6ο ερώτημα : γιατί ενώ αποδεδειγμένα δεν υπάρχουν πόροι ώστε να φιλοξενηθούν τόσοι μετανάστες, η Ευρώπη της "αλληλεγγύης" ,προσπαθεί εξόφθαλμα να τους εγκλωβίσει στις χώρες της μεσογείου, που πλήττονται περισσότερο (για να μην πω αποκλειστικά) από την κρίση ; Και γιατί οι ηγεσίες των χωρών αυτών "δεν το βλέπουν" και σχεδόν το αποδέχονται ;

Φοβάμαι λοιπόν πως το σχέδιο που αχνά πλέον διαφαίνεται δεν είναι να ισλαμοποιηθεί η Ευρώπη ,αλλά να σφαγιαστούν οι μουσουλμάνοι μέσα σ΄αυτήν, σηματοδοτώντας την απαρχή του τρίτου όχι απλά παγκόσμιου, αλλά και ασύμμετρου μη χαρτογραφημένου θρησκευτικού πολέμου, που δεν θα απέχει και πολύ από έναν εμφύλιο ,αφού θα επιχειρηθεί από τις ίδιες τις εξαγορασμένες κυβερνήσεις να εξελιχθεί σε τέτοιον.

Αυτό που θέλει διακαώς εδώ και χρόνια η νέα τάξη πραγμάτων και οι επιστάτες της, είναι πάντα ένα σοβαρότατο γεγονός, που θα προκαλέσει τόσο χάος, που μόνο η δημιουργία μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης τάχα θα μπορεί να λύσει.

Το σχέδιο που εξελίσσεται θα βάλει τους μετανάστες να στοιβάζονται σε γκέτο κάτω από άθλιες συνθήκες, αποτέλεσμα του οποίου θα είναι οι βίαιες αντιδράσεις και με προβοκάτσιες εναντίον τους ,η δημιουργία μίσους μεταξύ των ντόπιων κατοίκων και των μεταναστών που θα φαντάζουν απόλυτη απειλή που πρέπει να εξαλειφθεί. Η άνοδος παράλληλα του εθνικισμού στην γηραιά που δεν είναι τυχαία, θα ενισχύσει το μίσος και τελικά τις "ακραίες" λύσεις.

Η περιγραφή όμως του πολέμου αυτού, είναι κάτι παραπάνω από τρομακτική και ξεπερνά κάθε άλλη παρελθόντων πολέμων ! Καταρχάς, στο βαθμό που θα πρόκειται για θρησκευτικό κατ΄ουσίαν πόλεμο, αυτό και μόνο, τον κάνει ιδιαίτερα αιματηρό, φανατικό και απάνθρωπο όπως η ιστορία διδάσκει. Το χειρότερο όμως είναι πως δύσκολα περιγράφεται και δύσκολα διαφαίνεται ο "εχθρός".

Το σενάριο των εξαθλιωμένων μεταναστών που ζώντας σε συνθήκες απάνθρωπες, εξοργισμένοι επιτίθενται σε ευρωπαίους τους οποίους θεωρούν υπεύθυνους μιας και άλλα τους υποσχέθηκαν ΜΚΟ και πράκτορες και άλλα τους έδωσαν, θα απαντηθεί με βία και ίσως όπλα από τους πολίτες . Όμως οι αριθμοί ,η ηλικία, η αξία της ζωής πολιτισμικά στο μυαλό των μεταναστών και η αποφασιστικότητά τους όπως έχουμε δει, δεν καθιστά εύκολη και αναίμακτη αυτήν την αντιμετώπιση η οποία θα εξελιχθεί σε σφαγή, αν με οποιονδήποτε τρόπο αποκτήσουν αμφότεροι πρόσβαση σε όπλα !

Από την άλλη, το ενδεχόμενο "αλληλέγγυοι", μισθοφόροι, βλάκες και μέλη δήθεν ΜΚΟ να συνταχθούν με τους "καημένους" μετανάστες δημιουργώντας μια "ασπίδα προστασίας", από "φασίστες" ομοεθνείς τους, δεν είναι φανταστικό και καθιστά το όλο πεδίο εντελώς εμφυλιακό και απρόβλεπτο ! Αναβάθμιση του εφιαλτικού αυτού σεναρίου σε εφιαλτικότερο, είναι το ενδεχόμενο να ξεσηκωθεί από προβοκάτσια, ή επίθεση ευρωπαίων "αγανακτισμένων" ή "εθνικιστών" και το μετριοπαθές κομμάτι των μουσουλμάνων που κατά εκατομμύρια βρίσκονται στην Ευρώπη.

Στην άλλη μεριά του κάδρου, η σφαγή αυτή στην Ευρώπη, που για τρίτη φορά θα αποτελέσει το θέρετρο ενός γενικευμένου πολέμου, δεν θα αφήσει αμέτοχες τις μουσουλμανικές χώρες και τους θύλακές τους στις χώρες ανά τον κόσμο προκαλώντας χάος.

Δε χρειάζεται άλλη περιγραφή για να κατανοήσει κάποιος το πόσο εφιαλτικά επικίνδυνο είναι αυτό το σενάριο το οποίο αν τελικά επαληθευτεί, θα αφήσει πίσω του εκατόμβη θυμάτων, μια Ευρώπη κατεστραμμένη με εντελώς διαφορετική πληθυσμιακή σύνθεση και πάντως πιο εθνικιστική, μετακινήσεις πληθυσμών, επιστροφή σε εποχές σταυροφοριών και θρησκευτικού μίσους και αγεφύρωτο σχίσμα μεταξύ χριστιανισμού και μουσουλμανισμού, αν δεν δημιουργήσει παγκόσμιο πόλεμο.

Κάπου εδώ θα εμφανιστεί μια πρωτοβουλία από τους παγκόσμιους εγκληματίες (βλέπε τραπεζίτες) που θα ενδυθούν πάλι την τήβεννο του προστάτη της ανθρωπότητας και της παγκόσμιας ειρήνης και θα προωθήσουν τη "μόνη λύση" που μπορεί να σταματήσει το μεγαλειώδες πρόβλημα και δεν είναι άλλη, από μια παγκόσμια κυβέρνηση που θα προωθήσει μια σειρά "καινοτομιών" στη ζωή των ανθρώπων της γαίας, με συμφωνία των θρησκειών και κυβερνήσεων που θα τη στηρίζουν. Το επιχείρημα που θα κάνει ακόμα πιο επιτακτική την "ανάγκη" παγκόσμιας κυβέρνησης, είναι ότι οι συνθήκες θα διαφέρουν κατά πολύ από αυτές των δυο παγκοσμίων πολέμων, καθώς εκεί είχαμε έναν ξεκάθαρο και γνωστό εχθρό ενώ τώρα η κατάσταση είναι κατά πολύ δυσκολότερη και συνθετότερη.

Από κει και πέρα αρχίζει ο απόλυτος εφιάλτης για το ανθρώπινο είδος και τις δημοκρατικές και ατομικές ελευθερίες, απέναντι στον οποίο η κόλαση του Δάντη θα μοιάζει παιδική χαρά .

Αυτά τα άτομα και οι οικογένειες είναι οι πραγματικοί άνθρωποι πίσω από την διαφθορά των πολιτικών, την καταστροφή του πλανήτη μας και την οικονομική μας υποδούλωση. Ήρθε η ώρα ο κόσμος να μάθει τα ονόματά τους.

Επικεντρωμένοι όπως είμαστε στην εγκληματικότητα των πολιτικών, ιδιαίτερα των προεδρικών υποψηφίων των ΗΠΑ, είναι εύκολο να παραβλέψουμε τους ανθρώπους που πραγματικά είναι υπεύθυνοι για όλο αυτό το χάος. Μεγάλο μέρος του πολιτικού τοπίου των ΗΠΑ για περισσότερο από εκατό χρόνια, και, αναμφισβήτητα, πολύ πριν, ελέγχεται από μια μικρή μειοψηφία των πλουσίων οικογενειών και των ατόμων με συγκεκριμένη ατζέντα. Μέσα από τις πολιτικές και οικονομικές μηχανορραφίες όλα αυτά τα χρόνια, αυτές οι ομάδες και τα τσιράκια τους έχουν χρηματοδοτήσει και τις δύο πλευρές των πολέμων και επωφελήθηκαν από αυτές. Κατέχουν τις επιχειρήσεις που ρυπαίνουν τον πλανήτη μας και μας εκμεταλλεύονται. Κατέχουν τις τράπεζες που μας κάνουν σκλάβους για ένα φανταστικό χρέος. Κατέχουν τους πολιτικούς και τις αστυνομικές δυνάμεις που έχουν σκοπό να μας εξυπηρετούν, αλλά επιδιώκουν να υπονομεύουν εμάς και την «δημοκρατία» μας σε κάθε στροφή. Ανεξάρτητα από το πού ζείτε, τα άτομα που αναφέρουμε παρακάτω εργάζονται εναντίον όλων μας, επιδιώκουν με όποιο μέσο να συγκεντρώσουν ακόμα περισσότερη δύναμη και να επιρρεάζουν και να ελέγχουν κάθε πτυχή της ζωής μας. Είναι καιρός να μάθουμε τα ονόματά τους.

Οι Ροκφέλερς


Οι Ροκφέλερς είναι αναμφισβήτητα μια από τα πιο διαβολικές οικογένειες στην αμερικανική ιστορία. Ο J.D. Rockefeller, ο πρώτος δισεκατομμυριούχος των ΗΠΑ, ήταν υπεύθυνος για τη μονοπώληση της Αμερικανικής Ιατρικής για πάνω από 75 χρόνια, και οδήγησε την εκστρατεία δυσφήμησης άλλων φυσικών θεραπειών για χάρη της φαρμακευτικής βιομηχανίας που βοήθησε να δημιουργηθεί. Ο ίδιος και οι απόγονοί του αργότερα χρηματοδότησε το Tavistock Institute για τις Ανθρώπινες Σχέσεις, το οποίο χρησιμοποιούσε φροϋδικές τεχνικές για να επηρεάσει τη γνώμη των μαζών. Οι απόφοιτοι αυτού του ινστιτούτου ανέλαβαν ηγετικούς ρόλους σε mainstream μέσα ενημέρωσης, την κυβέρνηση και τις επιχειρήσεις. Ο David Rockefeller είναι ο μόνος επιζών εγγονός του J.D. Rockefeller, και, ως εκ τούτου, συνεχίζει τη σκοτεινή κληρονομιά της οικογένειάς του, χρησιμοποιώντας την απίστευτη προσωπική περιουσία του. Έχει ανοιχτά παραδεχθεί πως το μακροχρόνιο σχέδιο της οικογένειάς του ήταν να δημιουργήσει μια παγκόσμια κυβέρνηση που να ελέγχεται από τις ελίτ λέγοντας:

"Ορισμένοι μάλιστα πιστεύουν ότι [οι Ροκφέλερς] αποτελούν μέρος μιας μυστικής κλίκας που εργάζονται κατά των συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών, χαρακτηρίζοντας την οικογένειά μου και εμένα ως« διεθνιστές », που συνωμοτούμε με άλλους σε όλο τον κόσμο για να οικοδομήσουμε μια πιο ολοκληρωμένη παγκόσμια πολιτική και οικονομική δομή - ένα κόσμο, αν θέλετε. Αν αυτή είναι η κατηγορία, είμαι ένοχος, και είμαι περήφανος γι 'αυτό. "

Ο David Rockefeller έχει συμβάλει στο σχεδιασμό της έλευση αυτής της «νέας τάξης πραγμάτων» μέσω της επιρροής του στη Λέσχη Bilderberg, στην Τριμερή Επιτροπή, και στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων.

Χένρι Κίσινγκερ


Ο Χένρι Κίσινγκερ είναι ένας εγκληματίας πολέμου, όπως κανένας άλλος, αν και μερικοί από προστατευόμενούς του - όπως η Χίλαρι Κλίντον - βρίσκονται κοντά του. Δεν αποτελεί έκπληξη, πως αυτός είναι ένας από τους στενότερους φίλους του David Rockefeller από το 1954. Ο Κίσινγκερ, ενώ υπηρετούσε ως Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Νίξον, επέβλεψε ένα αιματηρό πραξικόπημα στη Χιλή, μια παράνομη εκστρατεία βομβαρδισμών στην Καμπότζη, και εκατομμύρια νεκρούς στο Βιετνάμ. Ωστόσο, λόγω των εμπιστευτικών διασυνδέσεών του με το στρατιωτικό-βιομηχανικό κατεστημένο, ο Κίσινγκερ κατάφερε να του απονεμηθεί το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, μια απόφαση τόσο εξοργιστική που ανάγκασε αρκετά μέλη της επιτροπής Νόμπελ να παραιτηθούν σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Αν και ο Κίσινγκερ δεν είναι πλέον Υπουργός, εξακολουθεί να ασκεί τεράστια επιρροή και εργάζεται ως σύμβουλος για μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα στην αμερικανική και τη διεθνή πολιτική. Έχει διατελέσει σύμβουλος στη Χίλαρι Κλίντον και στον Μπαράκ Ομπάμα και έχει σε μεγάλο βαθμό επιρροή στην ανάπτυξη του συστήματος διαρκή πόλεμο των ΗΠΑ. Η κληρονομιά του είναι εμφανής στον ατέρμονο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», καθώς και στις εξωδικαστικές εκτελέσεις πολιτών των ΗΠΑ μέσω του covert drone war.

Λάρι Σάμερς


Ο Λάρι Σάμερς δεν είναι πολύ γνωστός, αλλά ωστόσο η επιρροή του υπήρξε καθοριστική. Ο Σάμερς ήταν ένας βασικός παράγοντας στην οικονομική πολιτική στην προεδρία του Μπιλ Κλίντον, που που υπηρέτησε από διάφορες σημαντικές θέσεις στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, μέχρι να γίνει ο Υπουργός Οικονομικών το 1999. Ο Σάμερς, μαζί με τον μέντορά του Robert Rubin, ήταν υπεύθυνος για την απελευθέρωση του τραπεζικού συστήματος των ΗΠΑ μέσω της απομάκρυνσης του νόμου Glass-Steagall, καθιστώντας τον πλέον υπεύθυνο από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο για την οικονομική κρίση του 2008, καθώς και την οικονομική κρίση την οποία σύντομα θα αντιμετωπίσουμε.

Δεν είναι μόνο ότι, ο Σάμερς συνωμότησε επίσης με μια κλίκα των τραπεζιτών με μεγάλα πλάνα για την απελευθέρωση των τραπεζών όλου του κόσμου. Ο Σάμερς και οι φίλοι του ανάγκασαν σχεδόν κάθε κυβέρνηση στον κόσμο να υπογράψει τη συμφωνία για τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, μια προσθήκη στις διεθνείς εμπορικές συμφωνίες που διαχειρίζεται ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Η μόνη χώρα που αρνήθηκε ήταν η Βραζιλία, μια από τις λίγες χώρες που απέφυγε τα χειρότερα στην κρίση του 2008. Ο Σάμερς έσπρωξε όλη αυτή η απορρύθμιση για να κάνει τους τραπεζίτες πλουσιότερους καθώς η κρίση του 2008 ήταν ουσιαστικά μια μαζική μεταφορά πλούτου από τους ανθρώπους στους τραπεζίτες. Με τον Σάμερς να εξακολουθεί να έχει ακόμα μεγάλη επιρροή στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, το έργο του θα κάνει το χάσμα της ανισότητας στις ΗΠΑ χειρότερο με το χρόνο.

George Soros


Ο George Soros είναι ένας από τους πιο διαβόητους δισεκατομμυριούχους στον κόσμο. Ο Σόρος έγινε πλούσιος μέσω χειρισμού νομισμάτων, καταφέρνοντας να κερδίσει ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε μια ημέρα από την έναρξη μια βρετανικής οικονομικής κρίσης και στοιχιματίζοντας για το αποτέλεσμα. Κατά τη διάρκεια της ασιατικής οικονομικής κρίσης του 1997, ο Σόρος είχε κατηγορηθεί από την κυβέρνηση της Μαλαισίας ότι υποτίμησε το νόμισμα της χώρας μέσω των διαχείρισης και εκμετάλλευσης εμπιστευτικών πληροφοριών που κατείχε. Έκανε κάτι παρόμοιο στην Αγγλία, προτρέποντας την Ταϊλάνδη να τον αποκαλεί «οικονομικό εγκληματία πολέμου." Ωστόσο, ο Σόρος είναι περισσότερο γνωστός για τη χρηματοδότηση πολιτικών καταστάσεων, καθώς με τις μηχανορραφίες του, βοήθησε να οδηγηθεί η Ευρώπη στην προσφυγική κρίση . Ο Σόρος έχει επίσης κατηγορηθεί για νοθεία εκλογών, καθώς ο ίδιος έχει ισχυρούς δεσμούς με αρκετές από τις εταιρείες που παράγουν ηλεκτρονικά μηχανήματα ψηφοφορίας. Πολλά από αυτά τα μηχανήματα του Σόρος δυσλειτουργούν ή ακόμα νοθεύουν τις ψηφοφορίες. Ο Σόρος πιέζει επίσης για ένα «μια παγκόσμια κυβέρνηση», και έχει εργαστεί για να διαβρώσει την αμερικανική κυριαρχία, καθώς και την κυριαρχία των άλλων εθνών στην επιδίωξη αυτού του στόχου.


Rothschilds


Τελευταία αλλά όχι λιγότερο σημαντικη, έχουμε την οικογένεια Rothschild. Οι Ρότσιλντ είναι αναμφισβήτητα η πλουσιότερη οικογένεια στον κόσμο και κατέχει ουσιαστικά την πλειοψηφία των κεντρικών τραπεζών του κόσμου - που είναι ιδιωτικά ιδρύματα στις περισσότερες χώρες - καθώς και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα. Ο πιο γνωστός πατριάρχης των Ρότσιλντ, ο Mayer Amschel Rothschild, είπε κάποτε:

«Δώσε μου τον έλεγχο των χρημάτων ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος φτιάχνει τους νόμους."

Αυτό ήταν το απόφθεγμα της οικογένειας Ρότσιλντ από τότε. Οι Ρότσιλντ είναι επίσης υπεύθυνα για τον Σιωνισμό, μιας ρατσιστικής ιδεολογίας σε αντίθεση με πολλούς Εβραίους, και του κράτους του Ισραήλ, η οποία έχει προκαλέσει πολυάριθμους πολέμους στη Μέση Ανατολή, στη σύντομη ιστορία της και είναι υπεύθυνη για την απίστευτη ταλαιπωρία του παλαιστινιακού λαού. Με τόσα πολλά χρήματα και τόση δύναμη, οι Ρότσιλντ έχουν απίστευτες ποσότητες επιρροής στις ΗΠΑ και τη διεθνή πολιτική, τόσο πολύ έτσι ώστε ακόμη και η Χίλαρι Κλίντον τους ικέτευσε συγχώρεση για τα email που διέρρευσαν. Αυτή η μία οικογένεια έχει τη δύναμη να καταστρέψει οικονομικά κάθε έθνος που δεν δέχεται αυτό θέλουν οι Ρότσιλντ.


Οποιαδήποτε ομοιότητα με την πραγματικότητα δεν είναι εντελώς συμπτωματική.

Η «Επιχείρηση Κοτσύφι» (Operation Mockingbird) ήταν ενεργή από το 1948 και ανήκε στα βασικά όπλα του Ψυχρού Πολέμου. Πέρασε στο χώρο των θεωριών συνομωσίας τη δεκαετία του 1970 και αποδείχθηκε πραγματικότητα μόλις το 2007.


Σκοπός της, ο έλεγχος του Τύπου από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και ιδιαίτερα τη CIA. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, το Γραφείο Πολιτικού Συντονισμού της CIA πλήρωνε συγκροτήματα Τύπου και αρχισυντάκτες πρακτορείων ειδήσεων για λόγους «προπαγάνδας, οικονομικού πολέμου» και για την εξυπηρέτηση των αναγκών «υποταγής εχθρικών κρατών».
Στην ουσία η CIA προσπαθούσε να δημιουργήσει μια άρτια εικόνα της αμερικανικής πολιτικής και να ένα είδος ξενοφοβίας. Ο φόβος εξάλλου της ανόδου των “τριτοκοσμικών φιλελεύθερων επαναστάσεων” ήταν εμφανής. Ένας από τους πιο γνωστούς δημοσιογράφους που έλαβε μέρος στο σχέδιο, ήταν ο Joseph Alsop, του οποίου τα άρθρα εμφανίζονταν σε περίπου 300 εφημερίδες.

Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε το 1976, όταν σε ακροάσεις του Κογκρέσου έγινε γνωστό ότι η CIA δωροδοκούσε δημοσιογράφους και συντάκτες από τη δεκαετία του ’50.


Η «Επιχείρηση Κοτσύφι» είχε ως πρώτο και βασικό στόχο την προπαγάνδα σε μέσα άλλων κρατών, αλλά δεν έμεινε ασυγκίνητη μπρος σε όσες ευκαιρίες της προσφέρθηκαν και σε ντόπια, αμερικάνικα μέσα. Ειδικά για αυτά, και ειδικά για μεγαλοδημοσιογράφους, ο εκάστοτε διευθυντής της CIA έδινε αυτοπροσώπως τις παραγγελιές ― τι να γράψουν και πότε. Και μάλιστα, όχι μόνο καλοπλήρωνε τους μεγαλοδημοσιογράφους, με χιλιάδες δολάρια για κάθε «εξυπηρέτηση», αλλά τους έδινε αποκλειστικά και από τις for his eyes only πληροφορίες, για να χτίσουν την καριέρα τους ως …λαγωνικά.

Για τους κονδυλοφόρους εξωτερικού, τα χρήματα προέρχονταν από τα λεφτά του «φιλάνθρωπου» Σχεδίου Μάρσαλ (τη «βοήθεια» του οποίου δέχθηκε μεταπολεμικά και η χώρα μας). «Δεν υπήρχε όριο στα χρήματα που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν [για λάδωμα], δεν υπήρχε όριο στον αριθμό ανθρώπων προς εξαγορά, δεν υπήρχε φραγμός στο είδος των πρακτικών που κρίνονταν απαραίτητες για τον πόλεμο αυτό [της προπαγάνδας]», αποκάλυψε χρόνια αργότερα ο ίδιος ο πρώτος επικεφαλής της Επιχείρησης για τα ξένα ΜΜΕ, Τόμας Μπρέιντεν.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ιστορίας της «Επιχείρησης Κοτσύφι», όπως καταγράφεται σε σχετικές μελέτες, είναι ότι βρήκε πιο πρόσφορο έδαφος στα ιδιωτικά ΜΜΕ. Βέβαια, τις πρώτες δεκαετίες, που έδρασε σε χώρες με δικτατορίες ή απολύτως ελεγχόμενα από κρατικές μηχανές ΜΜΕ, τα κρατικά και δημόσια ΜΜΕ δεν αποτελούσαν πρόβλημα για τη CIA. Με την έλευση της δημοκρατίας όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Τα δημόσια ΜΜΕ, προστατευμένα από ειδικό νομικό πλαίσιο, έγιναν δυσκολότερος στόχος για τους μηχανισμούς προπαγάνδας.

Δημόσια και ιδιωτικά μέσα, πληρωμένοι κονδυλοφόροι, εποχές κρίσης και ανοικοδόμησης, ξένοι δάκτυλοι, πακτωλοί χρημάτων και βρώμικα παιχνίδια στις πλάτες ολόκληρων λαών.

Η εποχή μας και η κρίση μας.

Στο βιβλίο «Η Εκπαίδευση της Αμάθειας» ο Ζαν-Κλώντ Μισεά μιλάει για μια σύσκεψη των ισχυρών του πλανήτη στην οποία εξέταζαν πως θα αντιμετωπίσουν την οργή του κόσμου στο προσεχές μέλλον, όταν η πλειοψηφία του ενεργού πληθυσμού (η κατεστραμμένη μεσαία τάξη, οι στρατιές των ανέργων, οι περιθωριοποιημένοι, εμείς όλοι) θα είναι πλέον υπεράριθμη και άχρηστη για την οικονομία τους:

«Η λύση που επικράτησε στη σύσκεψη ως πιο λογική, ήταν αυτή που πρότεινε ο [νεοφιλελεύθερος γκουρού] Ζμπίγκνιου Μπρζίνσκυ. Και της έδωσε το όνομα tittytainment [άρτος και θέαμα]. Με αυτόν τον νεολογισμό επρόκειτο να ορισθεί ένα κοκτέιλ αποβλακωτικής διασκέδασης και επαρκούς διατροφής που θα επέτρεπαν να διατηρηθεί σε καλή διάθεση ο αποστερημένος πληθυσμός του πλανήτη».Με τα παραπάνω, έχουμε μπροστά μας ένα μεγάλο μέρος της απάντησης στα ερωτήματα για τη σημασία της ενημέρωσης και την αναγκαιότητα των δημόσιων μέσων.

Η ενημέρωση, λοιπόν, δεν πρέπει και δεν μπορεί να αφεθεί στον ιδιωτικό τομέα, αν όχι για κάποιον άλλο λόγο, τουλάχιστον επειδή δεν πρόκειται για έναν υγιή ιδιωτικό τομέα, αλλά για ξεκάθαρη διαπλοκή και για εργολάβους που μέσα από την επένδυση σε ΜΜΕ χτίζουν περιουσίες σε άλλους τομείς.

Κάτι που δεν αποτελεί «ελληνική ιδιαιτερότητα» προς διόρθωση, αλλά ισχύει παντού ― η διαπλοκή ΜΜΕ και ιδιοτελών συμφερόντων είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Άλλωστε τα «εργολαβικά κέρδη» είναι η καλή περίπτωση: ο επηρεασμός της κοινής γνώμης προς όφελος ξένων συμφερόντων είναι ασφαλώς ακόμα χειρότερος. Το καθόλου δόλιο Κοτσύφι αυτό λέει.

Ασφαλώς η κυβέρνηση επηρεάζει, όσο μπορεί, τα δημόσια μέσα προς οφελός της. Ο κρατικός μηχανισμός, στο όποιο κράτος, δεν είναι ποτέ ελεύθερος συμφερόντων. Δε θα διαφωνήσω καν με όσους υποστηρίξουν πως ο κρατικός μηχανισμός αποτελεί συχνά εχθρό του πολίτη. Δεν παύει όμως να είναι ο μόνος «εχθρός» ο οποίος ελέγχεται και συνδιαμορφώνεται από τους πολίτες της χώρας με συγκεκριμένους μηχανισμούς.

Αυτή είναι η ουσία της δημοκρατίας, και εδώ είναι η αντίθεσή μου στους ακραίους φιλελεύθερους οι οποίοι, ξεκινώντας από την σωστή διαπίστωση ότι η κυβέρνηση δεν είναι πάντα καλό πράγμα, ζητάνε να περιοριστεί στο ελάχιστο δυνατό. Αν το κράτος δεν είναι καλό πράγμα, η εναλλακτική που προτείνουν είναι ακόμα χειρότερη, αφού δεν είναι άλλη από τη ζούγκλα των ιδιωτικών συμφερόντων.

Τα δημόσια ΜΜΕ, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ελέγχονται. Και ελέγχονται ακριβώς γιατί είναι δημόσια και ο πολίτης που «πληρώνει το λογαριασμό» έχει δικαίωμα να τα κρίνει και να ζητήσει εξηγήσεις για τις όποιες παρασπονδίες τους. Αντίθετα, στα ιδιωτικά μέσα υπάρχουν μόνον συμφέροντα, ειδικά σε όσα οι ιδιοκτήτες τους επιμένουν να τα χρηματοδοτούν κι ας είναι ζημιογόνα: το κάνουν όχι γιατί υπηρετούν κάποια "ελευθερία της αγοράς", αλλά γιατί ανήκουν σε μηχανισμούς προσπάθειας ελέγχου της κοινής γνώμης και των επενδύσεων, της μίζας και της διαπλοκής.

Συμφέροντα που κυμαίνονται από μικρά (να προβάλλουμε τον «κολλητό»), σε μεγαλύτερα (να εξασφαλίσει ο ιδιοκτήτης τους ένα δημόσιο έργο), σε τεράστια, τα οποία ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις και ξεπουλάνε λαούς. Εκατομμύρια δολλάρια σπαταλήθηκαν στην Κύπρο για να χτιστεί πλειοψηφία του "Ναι" στο σχέδιο Αννάν, αμέτρητα είναι τα κεφάλαια που επενδύθηκαν και συνεχίζουν να επενδύονται στην "Επιχείρηση Κοτσύφι"...

Όσο για τα ΜΜΕ που παίζουν καθαρότερο παιγνίδι (υπάρχουν πάντα και αυτά), πολλές φορές δεν βρίσκουν καμμία τράπεζα να θέλει να τα διευκολύνει ― κλείνουν ευκολότερα πάει να πει. Ή συντηρούνται στο περιθώριο, χάρη μόνο στο μεράκι και τις θυσίες των δημοσιογράφων τους.

Αν θέλουμε να σοβαρευτούμε επιτέλους, και να αποδείξουμε ότι έχουμε διάθεση όχι για αυτο-ακρωτηριασμό, προς όφελος των όποιων δανειστών ή καραδοκούντων ιδιωτών, αλλά για ανάπτυξη, τότε είναι καιρός να απαιτήσουμε όχι λιγότερο αλλά καλύτερο κράτος. Όχι λιγότερη δημόσια παιδεία, αλλά περισσότερη και καλύτερη. Όχι λιγότερη δημόσια υγεία, αλλά καλύτερη. Και, ασφαλώς, όχι λιγότερη δημόσια ενημέρωση, αλλά καλύτερη.

Επιμέλεια logiosermis.net

Σημειώσεις:
Hugh Wilford: The Mighty Wurlitzer, How the CIA Played America, Harvard University Press, 2008.
Ζαν Κλωντ Μισεά: Η εκπαίδευση της Αμάθειας, Εκδόσεις Βιβλιόραμα, μετάφραση Άγγελος Ελεφάντης, 2002.
Με πληροφορίες απο άρθρο της Λαμπρινής Θωμά στο Geopolitical Research Institute

Στα έγγραφα που διέρρευσαν σχετικά με την έντονη εμπλοκή του μεγιστάνα κερδοσκόπου Τζωρτζ Σόρος στα ελληνικά θέματα, διαβάζουμε τη συνεργασία πολλών ατόμων της ελληνικής αριστεράς με το Open Society Foundation του εν λόγω Κροίσου που έχει ως κύριο σκοπό τον επανακαθορισμό της ιστορίας και του πολιτισμού των λαών με στόχο την χειραγώγησή τους και την πλήρη υπακοή τους στα κελεύσματα της Νέας Τάξης Πραγμάτων.



Είναι έκπληξη η εμπλοκή και ο χρηματισμός των ανθρώπων της ελληνικής αριστεράς από τον Σόρος;
Σύμφωνα με την Claire Bernish, στο εξαιρετικό άρθρο της για το θέμα «Soros Hack Exposes Plot Behind RefugeeCrisisHis Media ControlCash For “Social Justice» μόνο έκπληξη δεν θα έπρεπε να είναι γιατί το Open SocietyFoundation του Σόρος «μοιράζει φειδωλώς εκατομμύρια για θέματα που άπτονται των ενδιαφερόντων της αριστεράς (left-wing causes) και υπήρξε πολύ επιτυχημένο (το Open Society) στον επηρεασμό της παγκόσμιας πολιτικής για το μεταναστευτικό. Η προσφυγική κρίση στην Ευρώπη προσφέρει «καινούριες ευκαιρίες» στον οργανισμό (σημ. Open Society ) για να επηρεάσει την παγκόσμια μεταναστευτική πολιτική και η προσφυγική κρίση αποτελεί το «νέο φυσιολογικό».

Την επίδραση της κοινής γνώμης στο μεταναστευτικό στην Ελλάδα από τον Σόρος την είδαμε σε πλήθος εγγράφων. Ένα από αυτά είναι και αυτό που αναφέρεται στην καμπάνια της  Hellenic League for Human Rights (Ελληνικός Σύνδεσμος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα)  της οποίας ο στόχος ήταν «να δημιουργήσει και να εφαρμόσει ένα Συλλέκτη Στοιχείων Ανθρώπινων Δικαιωμάτων (!!!) . Ο Συλλέκτης αυτός είναι ένας δείκτης που κατατάσσει τους υποψηφίους και τα πολιτικά κόμματα ανάλογα με τη θέση που έχουν σε κάποια ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως είναι η θρησκευτική ελευθερία, η ανεκτικότητα στις μουσουλμανικές κοινότητες καθώς και η θέση που έχουν όσον αφορά τον ελεύθερο λόγο. Το ζήτημα των προσφύγων και των μεταναστών θα έχει καθοριστικό ρόλο σε αυτή την εκστρατεία».
Μάλιστα! Φακέλωμα κανονικό λοιπόν! Ποιος όμως είναι ο συντονιστής της υπόθεσης; Διαβάζουμε το όνομα Ελένη Τάκου και η χρηματοδότηση για τον εν λόγω Συλλέκτη είναι $19.200.  
Ψάχνοντας το όνομα Ελένη Τάκου στο διαδίκτυο, σε ένα άρθρο της εφημερίδας Παραπολιτικά διαβάζουμε ότι επικεφαλής του γραφείου του αναπληρωτή υπουργού μεταναστευτικής πολιτικής είναι μία κα Ελένη Τάκου. Πιο συγκεκριμένα το δημοσίευμα αναφέρει «Επικεφαλής του πολιτικού γραφείου τέθηκε η Ελένη Τάκου, η οποία διατήρησε τον ρόλο της διευθύντριας του γραφείου του αναπληρωτή υπουργού μέχρι προσφάτως, θέσης που είχε και την περίοδο της εξουσίας της Τασίας Χριστοδουλοπούλου. Η ίδια τον περασμένο Μάιο σημείωσε σε δηλώσεις της ότι το πρώτο πεντάμηνο του 2015 έφτασαν στα ελληνικά νησιά περίπου 40.000 άνθρωποι, όσοι όλο το 2014, και εκτίμησε πως η ροή θα συνεχιστεί με γεωμετρική πρόοδο, πρόβλεψη που ανταποκρίνεται στη σημερινή, τραγική πραγματικότητα.»

Εάν δεν πρόκειται περί συνωνυμίας, κάτι που η κα Ελένη Τάκου πρέπει να ξεκαθαρίσει και πραγματικά ελπίζουμε να είναι συνωνυμία, βλέπουμε μία επικεφαλής πολιτικού γραφείου υπουργού για τα θέματα της μετανάστευσης να χρηματοδοτείται από τον Σόρος για να βαθμολογεί τη στάση των πολιτικών κομμάτων στο θέμα της μετανάστευσης!

Η πλειάδα των ονομάτων (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές) από τον χώρο της αριστεράς που έχουν εμπλακεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τον Σόρος και το ίδρυμά του, επιβεβαιώνει ότι η ζέση τους για την υπεράσπιση θεμάτων όπως είναι το μεταναστευτικό που τόσο κακό έχει προκαλέσει στη χώρα μας σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο δεν χαρακτηρίζεται από αγνά πολιτικά ιδεολογικά κίνητρα αλλά καθαρά προσωπικά με στόχο τον προσωπικό πλουτισμό υποκύπτοντας σε μία άλλη ιδεολογία που δεν είναι άλλη παρά αυτή του Μαμωνά καμουφλαρισμένη εντέχνως ως ιδεολογική για τους πολιτικά αφελείς.



Αναφορές












H « Ευρωπαϊκή ΄Ενωση» είναι ένα από τα νόθα τέκνα της CIA, η πατρότητα του οποίου, εκ λόγων σεμνοτυφίας, αποδόθηκε στους Γάλλους συνεργάτες της, Ζαν Μονέ και Μωρίς Σουμάν.
Ας μην σπεύσουν οι ρωμαντικοί (;) λάτρεις της «ευρωπαϊκής ιδέας» να μιλήσουν για συνωμοσιολογική παράκρουση. Η στήλη δεν διεκδικεί την πατρότητα της  ανακάλυψης.
Πρώτη επισήμανση στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ έγινε πριν 16 χρόνια, στη βρετανική συντηρητική Νταίηλυ Τέλεγκραφ, από τον οικονομικό συντάκτη της Αμπρόουζ ΄Ηβανς Πρίτσαρντ, βασιζόμενον σε αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του Σταίητ Ντηπάρτμεντ. Ο ίδιος, βαθύς γνώστης των μηχανισμών της ΕΕ, πρέπει να εβάρυνε στη πρόσφατη θέση της Τέλεγκραφ υπέρ του Brexit, με μακροσκελές άρθρο-καταπέλτη για την ΕΕ.
Η έναρξη της μυστικής επιχείρησης στην Ουάσιγκτων τοποθετείται γύρω στο 1948, αρχές του πρώτου ψυχρού πολέμου. Πάτρωνες της επιχείρησης ήσαν ο Μπιλ Ντόνοβαν, επικεφαλής του OSS, (αμερικανικής κατασκοπείας στον πόλεμο) και ο ΄Αλλεν Ντάλλες, αρχικατάσκοπος στην Ελβετία και  μετέπειτα δημιουργός της CIA.
Σε αναζήτηση πολιτικού συμπληρώματος του ΝΑΤΟ, που να καταστήσει την Δυτική Ευρώπη των διαφόρων εθνών ευκολότερα ελεγχόμενη και περισσότερο δελεαστική για τις χώρες  του ανατολικού στρατοπέδου, υιοθέτησαν την ιδέα  της «Πανευρώπης», που προπαγάνδιζε από τη δεκαετία του 1920 ένας Αυστρο-Ούγγρος «πρίγκιπας» Φον Κουντενχόβε Καλλέργη, χρηματοδοτηθείς με 60.000 χρυσά μάρκα από τον Μαξ Βάρμπουργκ, της οικογένειας Ρότσιλντ.
Αμερικανός δημοσιογράφος, που επισκέφθηκε την Βρετανία τις παραμονές του πρόσφατου δημοψηφίσματος, κατέγραψε την απορία του για την υψηλή εκδοτική ποιότητα και το κόστος  ενός πολυτελούς προπαγανδιστικού φυλλαδίου υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, που μοιράζονταν στους δρόμους απ’ άκρη σε άκρη της χώρας. Όταν είδε στην ταυτότητα του εκδότη «Ευρωπαϊκό Κίνημα», αναγνώρισε τα δακτυλικά αποτυπώματα των Ντάλλες και  Ντόνοβαν.
Το «Ευρωπαϊκό Κίνημα» δημιουργήθηκε απ’ αυτούς, όπως και η «Αμερικανική Επιτροπή για μια Ενωμένη Ευρώπη» (ΑΕΕΕ), που ήταν ο χρηματοδότης του, αρχικά με ένα εκατομμύριο δολάρια ετησίως. Στο Δ.Σ. της  ΑΕΕΕ συμμετείχαν ο πρώτος Διευθυντής της CIA, Ουώλτερ Μπέντελ Σμιθ και πρόσωπα που μπαινόβγαιναν  στις μυστικές υπηρεσίες. Πρόεδρος ήταν ο Ντόνοβαν και αντιπρόεδρος ο Ντάλλες.
Αυτή η επιτροπή επιδόθηκε στο έργο της δημιουργίας κινήματος στην Ευρώπη υπέρ της ΄Ενωσης των κρατών, υπό μορφή ομοσπονδίας, κατά το πρότυπο των ΗΠΑ. Η ιδέα συνάντησε ισχυρές αντιστάσεις στη Βρετανία και στη Γαλλία –από τον στρατηγό Ντε Γκωλ και τους οπαδούς του, αλλά και ένθερμους θιασώτες από «συνεργάτες» του κατοχικού καθεστώτος του Βισύ και εξαγορασμένους πολιτικούς ή σκέτα μυστικούς πράκτορες, όπως ο «πατέρας της ΕΕ» Ζαν Μονέ.
Οργανώθηκαν και χρηματοδοτήθηκαν περιοδείες διαλέξεων από Ευρωπαίους πολιτικούς και πνευματικές προσωπικότητες , ραδιοφωνικά προγράμματα, εκδόσεις, αρθρογραφία και κάθε μέσο μαζικής επικοινωνίας, για την προώθηση της «ευρωπαϊκής ιδέας». Συγκροτήθηκε ένα «ακαδημαϊκό τμήμα» της επιτροπής, το οποίο προώθησε διάφορα «ερευνητικά προγράμματα» με αντικείμενο την ομοσπονδιοποίηση όχι μόνο της Ευρώπης αλλά και την «παγκόσμια ομοσπονδία», δηλαδή την ιδέα της παγκόσμιας κυβέρνησης…
Από το 1951 μεγαλύτερη έμφαση –και χρηματοδότηση- δόθηκε για την προώθηση του «ευρωπαϊκού ιδεώδους» στην ευρωπαϊκή νεολαία. Μέχρι το 1956  οργανώθηκαν περισσότερες από 2.000 μεγάλες συγκεντρώσεις και φεστιβάλ νεολαίας στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στη Γερμανία , όπου είχαν και την βοήθεια του αμερικανικού στρατού.
Αυτές οι εκδηλώσεις της νεολαίας είχαν για τους διαχειριστές της επιχείρησης , τον Ανρί Σπάακ και τον ταμία του κινήματος  Βαρόνο Μπελ, το πλεονέκτημα ότι συνέβαλαν στην συγκάλυψη της αμερικανικής χρηματοδότησης  και πατρωνίας του «ευρωπαϊκού κινήματος»…
Σειρά αμερικανικών ιδρυμάτων, με πρώτο το Ίδρυμα Φορντ συνεργάζονταν με την CIA σε ευρωπαϊκά προγράμματα και από το 1950 είχαν συντονίσει τη δράση τους για την ομοσπονδιοποίηση των  κρατών της Ευρώπης. Μέλη του κύκλου συνεργατών του ΄Αλλεν Ντάλλες είχαν καταλάβει θέσεις στο ΔΣ των Ιδρυμάτων Φορντ και Ροκφέλερ και  στο «Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων», συλλογικό εγκέφαλο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
 Την ίδια εποχή, αυτός ο κύκλος προσώπων, από τους ΄Αλλεν Ντάλλες, Μπέντελ Σμιθ, Τζάκσον, Ντέϊβιντ  Ροκφέλερ, Χάρριμαν, Ρέτιγκερ και Μακλόϋ είχαν ανασκουμπωθεί για την οργάνωση της «Ομάδας Μπίλντερμπεργκ».
Η συνωμοτική μυστικότητα, που χαρακτηρίζει όλες τις επιχειρήσεις των μυστικών υπηρεσιών, ήταν ο υπέρτατος κανόνας και στην επιχείρηση της επιβολής του σχεδίου για την ευρωπαϊκή ομοσπονδία και εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τη λειτουργία της σημερινής ΕΕ, ως μυστικοπαθούς και αυταρχικής ολιγαρχίας. Αυτή η αντιδημοκρατική μυστικοπάθεια διαποτίζει και τα υπομνήματα που διακινούνταν μεταξύ των αμερικανικών κυβερνητικών υπηρεσιών, της ΑΕΕΕ και των ενεργουμένων τους στην Ευρώπη.
Ο δημοσιογράφος της Τέλεγκραφ ΄Ηβανς-Πρίτσαρντ παραθέτει ένα  υπόμνημα του ευρωπαϊκού τμήματος του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, με ημερομηνία 11-6-1965 που συμβουλεύει τον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κοινότητος, Ρομπέρ Μαρζολέν, να προωθήσει  υπόγεια τη νομισματική ένωση. Του συνιστά «να αποτρέψει τη συζήτηση του  σχεδίου μέχρι το σημείο προωθήσεώς του σε βαθμό όπου η υιοθέτησή του θα έχει καταστεί αναπόδραστη.»
Το έγγραφο αποκαλύπτει και την πατρότητα της συνταγής που κληροδότησε ο Ζαν Μονέ στους συνεχιστές του: «Τα έθνη της Ευρώπης πρέπει να οδηγηθούν στο Υπερκράτος, χωρίς οι πολίτες να  αντιληφθούν τι συμβαίνει. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, με την επικάλυψη οικονομικής στόχευσης, σε διαδοχικά στάδια, τα οποία θα οδηγήσουν τελικά και αμετάκλητα στη δημιουργία ομοσπονδίας»
Η οδηγία εξακολουθεί να εφαρμόζεται πιστά, όπως προκύπτει από τις διετείς  απόκρυφες διαπραγματεύσεις για την  διατλαντική  συμφωνία ΤΤΙΡ, που θα υποτάξει τα κράτη και τους λαούς της ΕΕ στην ασύδοτη δυναστεία των πολυεθνικών κολοσσών.
Πράγματι, ετόνιζε ο ΄Ηβανς-Πρίτσαρντ, οι Αμερικανοί πάτρωνες του «ευρωπαϊκού» σχεδίου διεύθυναν κάθε λεπτομέρεια της επιχείρησης. «Τα έγγραφα αποκαλύπτουν ότι μεταχειρίζονταν κάποιους από τους θεωρούμενους πατέρες της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης ως υπηρετικό προσωπικό και  έμπρακτα τους εμπόδιζαν να βρουν εναλλακτική χρηματοδότηση που θα διέκοπτε την εξάρτησή τους από την Ουάσιγκτων.»
Τι έχει αλλάξει στην ΕΕ από τότε; Τίποτα, προς όφελος των κρατών και των λαών της, αν κρίνει κανείς από τους καρπούς της συμμετοχής και τα δείγματα  του αμετάθετου προσανατολισμού της πορείας της. Ποιος είναι αυτός;
Σύμφωνα με τον  ορισμό του Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο, σε ομιλία του προ διετίας, στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ της Καλιφόρνιας, η Ε Ε είναι « ένα εργαστήριο της παγκοσμιοποίησης».
(Ο Μπαρόζο  ανταμείφθηκε προχθές για τις υπηρεσίες του ως προέδρου της Κομισιόν με  αργομισθία «συμβούλου» της υπερτράπεζας Γκόλντμαν Σάκς, που με την σύμπραξη του Σημίτη παγίδεψε την Ελλάδα στην δουλεία του χρέους.



Πηγή: Το Παρόν