Articles by "Στυλιανού"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Bryan MacDonald , RT, Russia Today, 23-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Κράσνονταρ, Ρωσία. Η νίκη του Βολόντιμιρ Ζελένσκι στις ουκρανικές προεδρικές εκλογές της Κυριακής σημειώνει την χρονική στιγμή όπου το Δυτικό κύμα «λαϊκισμού» φτάνει στον μετα-σοβιετικό χώρο.
Σημειώνει επίσης την πλήρη απόρριψη της διχαστικής εθνικιστικής γραμμής που ακολούθησε ο αντίπαλός του, Πέτρο Ποροσένκο, τα τελευταία πέντε χρόνια.

Όπως ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ και ο Πέπε Γκρίλο (ιδρυτής του κινήματος 5 Αστέρων) της Ιταλίας, ο Ζελένσκι αξιοποίησε μια σημαντική τηλεοπτική δημοτικότητα για πολιτικό κέρδος, αλλά τα κατάφερε με ένα ενοποιητικό πρόγραμμα στην εκστρατεία του, σε αντίθεση με την διχαστική ρητορική του αντιπάλου του.
Τώρα η Ουκρανία αντιμετωπίζει μιαν ασυνήθιστη κατάσταση. Αντικατέστησε έναν ιδεολογικά φανατικό πρόεδρο με μια τελείως άγνωστη ποσότητα. Κάποιον που  δεν διαθέτει καμιά κοινοβουλευτική βάση και θα πρέπει να περιμένει έξη μήνες ως τις εκλογές για την νέα Βουλή.
Το παράδοξο του  ουκρανικού Μεϊντάν του 2014 (εξέγερσης/πραξικοπήματος) ήταν ότι έμοιαζε με επανάσταση, αλλά η κατάληξή του αποδείχτηκε περισσότερο σαν νέα διευθέτηση των καθισμάτων στο κατάστρωμα του Τιτανικού, παρά σαν πραγματική αλλαγή εξουσίας. Τώρα εκείνα τα μπούμερανγκ που εκτοξεύθηκαν τότε μπορεί τελικά να επιστρέφουν. Και οι Δυτικοί υποστηρικτές εκείνου του κινήματος δεν έχουν παρά τους εαυτούς τους να καταριούνται, γιατί κοίταξαν να προωθήσουν τα δικά τους γεωπολιτικά σχέδια αντί της γνήσιας επιθυμίας των Ουκρανών για την αλλαγή.
Απατημένοι ήρωες;
Ο Πέτρο Ποροσένκο ήταν λάθος επιλογή για την ηγεσία τής μετά το Μεϊντάν Ουκρανίας, που προέκυψε από την υπόσχεση της πλήρους ανασυγκρότησης των πολιτικών ηγεσιών. Η επιλογή  ενός  δισεκατομμυριούχου,που είχε διατελέσει υπουργός υπό τους προέδρους Βίκτορα Γιουσένκο και Βίκτορα Γιανούκοβιτς, αποτελούσε μιαν άμεση προδοσία των υποσχέσεων που δόθηκαν στους δρόμους του Κιέβου.
Ο Ποροσένκο και το περιβάλλον του ήσαν προϊόντα της δεκαετίας του 1990, όταν συγκροτήθηκε το μετα-σοβιετικό ολιγαρχικό σύστημα. Και οι περιορισμένες μεταρρυθμίσεις στις οποίες συγκατατέθηκαν, αποσπάσθηκαν υπό την πίεση των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Ίσως οι κυβερνώντες να είχαν δίκιο να αντιστέκονται σ΄αυτές τις πιέσεις για μεταρρυθμίσεις. Τα σκληρά μέτρα που εφαρμόσθηκαν εξώθησαν στην μετανάστευση εκατομμύρια Ουκρανούς, κυρίως στην Πολωνία και στην Ρωσία. Η ροή προς την Ρωσία αποτελεί εντυπωσιακό παράδοξο, με δεδομένη την εκστρατεία του Ποροσένκο κατά της γειτονικής χώρας.
Η στρατηγική του απερχόμενου προέδρου ήταν ολοφάνερη. Και κυνική. Ήξερε ότι μπορούσε να υπολογίζει στην Δυτική υποστήριξη, όσο θα ακολουθούσε μιαν αντιρωσική στάση, και στον διάβολο οι υποσχέσεις για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Επειδή, όπως θαυμάσια γνώριζε ο Ποροσένκο, οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον θα ανεχθούν οποιεσδήποτε αταξίες, όσο εξυπηρετούνται τα πολιτικά σχέδιά τους.
Για παράδειγμα, δείτε την Δυτική διακριτική σιωπή όταν ο Ποροσένκο πέταξε τον αγαπημένο των ΗΠΑ Μιχαήλ Σαακασβίλι έξω από την ουκρανική πολιτική σκηνή. Μέσα σε ένα εξάμηνο και κάτι, ο πρώην Πρόεδρος της Γεωργίας, από Διοικητής της Οδησσού έγινε άπατρις, αφού ο Ποροσένκο του αφαίρεσε την ουκρανική υπηκοότητα και αργότερα τον απέλασε. Και όλα αυτά χωρίς ψίθυρο διαμαρτυρίας από το Δυτικό κατεστημένο, που κάποτε λάτρευε και προωθούσε τον Σαακασβίλι.

Πέτρο Ποροσένκο
Ατυχώς, για τον Ποροσένκο, οι Ουκρανοί ψηφοφόροι δεν ήταν τόσο συγκαταβατικοί. Και τώρα η Δύση θα πρέπει να βολευτεί με τον Ζελένσκι, που μπορεί να αποδειχτεί περισσότερο Ουκρανόφιλος  από Δυτικόφιλος. Εάν φανεί τέτοιος, θα είναι γιατί ξέρει ότι, εάν η Ουκρανία έχει κάποια πιθανότητα να ευημερήσει, θα πρέπει να εξομαλύνει κάπως τις σχέσεις της με την Ρωσία, που εξακολουθεί να είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της.
Πραγματική αλλαγή;
Οι τηλεοπτικές σειρές του Ζελένσκι, «Υπηρέτης του Λαού», ήταν ουσιαστικά μια δραματοποιημένη προεκλογική διαφήμιση, που εισήγε τον ηθοποιό μέσα σε εκατομμύρια σπίτια και συνήθιζε τους απλούς Ουκρανούς στην εικόνα του ως επικεφαλής της χώρας. Αν και, φυσικά, πολλοί μπορεί να ψήφισαν το ίνδαλμα του Βασίλ Χολομπορόντκο (του καθηγητή που  υπεδύετο), παρά το πραγματικό προϊόν.
Στο σήριαλ, ο Χολομπορόντκο είναι ένας άκαμπτος αγωνιστής, που μάχεται με τις διεφθαρμένες ελίτ. Και φυσικά η διαφθορά ήταν το κύριο θέμα για τους Ουκρανούς ψηφοφόρους, που ξέρουν ότι ο Ποροσένκο, ολιγάρχης ο ίδιος, δεν επρόκειτο ποτέ να ανατρέψει το σύστημα στο οποίο οφείλει την περιουσία του.
΄Ετσι, ο Ζελένσκι, ή τουλάχιστον ο εικονικός πολιτικός που υποδύεται στο σήριαλ, ήταν φυσικά πιο αξιόπιστος από τον αντίπαλό του, όταν υποσχόταν να αντιμετωπίσει την εξαγορά.
Ο Ζελένσκι επίσης επέλεξε  μια θετική προεκλογική πλατφόρμα, αποφεύγοντας τις ανεδαφικές υποσχέσεις. Αντίθετα, ο Ποροσένκο επέμεινε στην ικανότητά του να αντιμετωπίσει σθεναρά την Ρωσία. Αλλά με αυτήν την τακτική έδινε συχνά την εντύπωση πως νόμιζε ότι μονομαχεί με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, αντί με τον εκλογικό του αντίπαλο.
Επιπλέον, η αντιρωσική πολεμική του, συχνά σε επίπεδο υστερίας, απόδιωχνε ψηφοφόρους στις κεντρικές, τις νότιες και τις ανατολικές περιοχές, πολλοί από τους οποίους συμμετέχουν στην ρωσική πολιτισμική παράδοση και έχουν την ρωσική ως μητρική γλώσσα τους. Αλλά ,αυτή η αντιρωσική έμφαση δεν φαίνεται να καρποφόρησε ούτε στις πιο ευπρόσδεκτες δυτικές περιοχές, καθώς τα «έξιτ-πολ» έδειξαν ότι ο Ποροσένκο έχασε παντού, εκτός της (ιστορικά Δυτικόστροφης) Γαλικίας.
Παρεμπιπτόντως, όπως και αν κρίνει κανείς τον Ποροσένκο, αυτός τουλάχιστον άνοιξε τον δρόμο για μιαν ειρηνική μετάσταση της εξουσίας και -ακόμη σημαντικότερο- για μιαν ειρηνική αλλαγή των ηγετικών δυνάμεων. Και αυτό είναι κάτι που η Ρωσία και μέγα μέρος της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης, δεν έχει ακόμη δοκιμάσει.
Τούτου λεχθέντος, ο περισσότερος κόσμος εδώ είδε τις ουκρανικές εκλογές σαν τσίρκο και τις παρακολούθησε σαν μια ταινία της τηλεόρασης. Από  αυτή την άποψη, η διεξαγωγή της προεκλογικής εκστρατείας στην Ουκρανία  δεν ενίσχυσε τις προοπτικές απομίμησης της Δυτικού τύπου δημοκρατίας στην Ρωσία.
Ο Ζελένσκι μπορεί να αποδειχτεί αναποτελεσματικός. Και αν δεν κατορθώσει να επιτύχει μιαν ριζική αναδιάταξη δυνάμεων στην Βουλή το φθινόπωρο, θα καταστεί πολιτικά ανίσχυρος.
Ωστόσο, η εκλογική νίκη του επιβεβαιώνει ότι οι Ουκρανοί κουράστηκαν να χρησιμεύουν σαν πιόνια, τόσο από εξωτερικούς παράγοντες όσο και από τις δικές τους ηγεσίες.
Η Δύση στήριξε τον λάθος άνθρωπο με τον Ποροσένκο. Και προηγουμένως, η Ρωσία διέπραξε το ίδιο λάθος με τον προκάτοχό του, Γιανούκοβιτς. Ο Ζελένσκι θα έπραττε σοφά να βάλει πρώτη την Ουκρανία και να συνειδητοποιήσει ότι η λογική του «όλα για όλα» δεν οδηγεί την χώρα του πουθενά.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ζero Hedge 21-43-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο πρώην διευθυντής της CIA και ήδη Υπουργός των Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, κατηγορεί από πολύ καιρό το Γουίκιληκς του ΄Ασανζ ότι είναι μια «μη κρατική μυστική υπηρεσία πληροφοριών», συνήθως χειραγωγούμενη από την Ρωσία. Από τότε που ο Πομπέο διατύπωσε για πρώτη φορά αυτόν τον ισχυρισμό, ως Διευθυντής της CIA το 2017, αμέτρητες αμερικανικές πηγές ειδήσεων από το NPR ( εθνικόν ραδιοφωνικό δίκτυο) ως τo CNN και στην Washington Post, έχουν επαναλάβει το ίδιο μοτίβο, συκοφαντώντας τον Τζούλιαν Ασάνζ και τους Wikileaks ως «πράκτορες της Ρωσίας» και χρησιμοποιώντας ευρύτερα αυτό το παραμύθι για να φιμώσουν την ανεξάρτητη δημοσιογραφία και όσους αποκαλύπτουν ένοχα κυβερνητικά μυστικά.

Αλλά όταν ο Πομπέο ή όποιος άλλος, τωρινός ή πρώην, διευθυντής της CIA ξεστομίζει τέτοιους πομπώδεις ισχυρισμούς -όπως, πιο πρόσφατα, ότι η Κίνα και η Ρωσία «συνέβαλαν στην καταστροφή της Βενεζουέλας» με αποτυχημένες επενδύσεις- αξίζει να δίνει κανείς σημασία στα λόγια του; Βεβαίως τα συστημικά ΜΜΕ παίρνουν μονίμως τις δηλώσεις αξιωματούχων των μυστικών υπηρεσιών ως φράσεις του Ευαγγελίου, αλλά ο ίδιος ο Πομπέο δημόσια ομολόγησε ότι δουλειά της CIA είναι να ψεύδεται, να εξαπατά και να κλέβει.

Την περασμένη εβδομάδα ο Πομπέο μίλησε στους φοιτητές του Πανεπιστημίου Α&Μ του Τέξας, που είναι από παλιά γνωστό σαν η ευνοούμενη της CIA δεξαμενή στρατολόγησης πρακτόρων, με δεδομένο μάλιστα ότι ένας από τους τελευταίους πρυτάνεις του. ο Ρόμπερτ Γκέιτς, ήταν αρχηγός της CIA και αργότερα έγινε υπουργός Αμύνης στις κυβερνήσεις Μπους και Ομπάμα.

Μετά την ομιλία του, στο τμήμα των ερωτήσεων (29ο λεπτό στο βίντεο που υποδεικνύεται πιο κάτω), ο Πομπέο καυχήθηκε ότι στην CIA, τόσο η εκπαίδευση όσο και η παράδοση, καθοδηγούν προς την ακόλουθη πρακτική:

« Ψευδολογήσαμε, εξαπατήσαμε, κλέψαμε…»



Είναι εξ ίσου αποκαλυπτικό ότι ένας Χριστιανικός Θρησκευτικός ραδιοφωνικός σταθμός ήταν το μόνο μέσο ενημέρωσης που επεσήμανε αυτή την δήλωση του Πομπέο -και την σχολίασε ως εξής: « Αυτή δεν είναι η συνοπτική εικόνα Υπουργού των Εξωτερικών. Είναι η σύνοψη του Σατανά.»

Jonathan Lalonde@JonathanLalon12:

Ο πρώην επικεφαλής της CIA και τώρα υπουργός των Εξωτερικών είπε τα εξής:

«Ποια είναι η εντολή/έμβλημα των ευελπίδων (της στρατιωτικής σχολής) του Γουέστ Πόϊντ; Δε θα ψευστείς, δεν θα εξαπατήσεις, δεν θα κλέψεις και δεν θα ανεχθείς όσους το διαπράττουν. Εγώ ήμουνα ο Διευθυντής της CIA. Ψευδόμασταν, εξαπατούσαμε, κλέβαμε. Είναι –ήταν σαν- είχαμε ολόκληρη σειρά εκπαίδευσης. Σου θυμίζει την δόξα του αμερικανικού εγχειρήματος.» Τέξας, Πανεπιστήμιο Α&Μ (15 Απριλίου 2019).

Μολονότι κάποιο επίπεδο εξαπάτησης θα μπορούσε να αναμένεται από κατασκόπους τοποθετημένους σε ξένη χώρα για να ενεργούν κατασκοπία, είναι ενδιαφέρον ότι ο Πομπέο το τοποθέτησε σε κάδρο με τον χαρακτηρισμό «η δόξα του αμερικανικού εγχειρήματος» - σαν οι αξιωματούχοι της CIA και της αμερικανικής κυβέρνησης να μεταχειρίζονται την ψευτιά σαν μια μεγάλη εθνική επίδοση.

΄Ένα άλλο ενδιαφέρον και ανησυχητικό σχόλιο, που χαρακτηρίζει την ερμηνεία του Πομπέο για την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, ήταν και η φράση: «Διπλωματία και στρατιωτικό χτύπημα πορεύονται πλάι-πλάι. Είναι πράγματι στενά συνδεδεμένα –το ένα εξαρτάται από το άλλο.»

Εδώ είναι όλα όσα είπε, σε απάντηση ερωτήσεων, ο Μάικ Πομπέο, στο Πανεπιστήμιο Α&Μ του Τέξας, την περασμένη εβδομάδα:




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
PressTV *, Al Manar, Comité Valmy, 21 avril 2019
Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Μωχαμάντ Ζαρίφ, σε πρες κόνφερενς με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, υποστήριξε την ανάπτυξη του συριακού στρατού στα σύρο-τουρκικά σύνορα.

Στην βόρειο Συρία η Τουρκία έχει επιδοθεί σε ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι κατοχής… Δεν πρόκειται άραγε για ένα σχέδιο συντονισμένο με το Ισραήλ, που εκείνο ετοιμάζεται να προσαρτήσει το Γκολάν; Η ΄Αγκυρα έχει ενισχύσει την λαβή της στο βόρειο τμήμα της Συρίας: ΄Ετσι οι τρομοκράτες της πολιτοφυλακής, με την επωνυμία «στρατός εθνικής απελευθέρωσης», έχουν ξηλώσει τις κολώνες του ηλεκτρισμού που ανήκουν στο δίκτυο των τηλεπικοινωνιών της Συρίας (ΜΤΝ και Συριατέλ) στο Αφρίν.

Εκπρόσωπος αυτής της πολιτοφυλακής δήλωσε πως οι κολώνες αφαιρέθηκαν για να αποφευχθεί η χρησιμοποίησή τους από τις εχθρικές δυνάμεις. Φυσικά δεν αποκάλυψαν ποιες είναι αυτές οι «εχθρικές δυνάμεις». Επιπλέον, ο αρχηγός των τρομοκρατών υποσχέθηκε ότι το ίδιο πρόγραμμα θα εφαρμοσθεί στο σύνολο των βορειοανατολικών προαστίων του Χαλεπιού.

Είναι η πρώτη φορά που μπαίνει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα ξηλώματος των πυλώνων τηλεπικοινωνιών στο βόρειο τμήμα της χώρας, σε βάρος των δυο συριακών εταιρειών που δεν έπαψαν να εξυπηρετούν τον πληθυσμό της περιοχής σε όλη την διάρκεια του πολέμου.

Σε όλα αυτά τα οκτώ χρόνια των εχθροπραξιών, η συριακή κυβέρνηση δεν διέκοψε την μισθοδοσία του προσωπικού που απασχολείται σε αυτές τις ζώνες, εξασφαλίζοντας την ηλεκτροδότηση όπως και την εκπαίδευση των παιδιών. Όμως η Τουρκία ετοιμάζεται τώρα να αλλάξει το καθεστώς.

Οι τουρκικές εταιρείες τηλεπικοινωνιών Τουρκσέλ και Τουρκτελεκόμ πρόκειται να εγκατασταθούν στην περιοχή, χωρίς να λογαριάζουν την συμφωνία που έχουν υπογράψει με την Ρωσία και το Ιράν στο πλαίσιο των συμφωνιών της διάσκεψης στην Αστάνα.

Στο Ιντλίμπ, οι τζιχαντιστές του «Μετώπου Αλ Νόσρα» πολλαπλασιάζουν τις επιθέσεις εναντίον του συριακού στρατού σε όλα τα μέτωπα και μετακινούνται ελεύθερα στην περιοχή, μεταφέροντας όπλα, μπροστά στα μάτια του τουρκικού στρατού. Στους ντόπιους τρομοκράτες της Αλ-Νόσρα, προστίθενται και άλλοι του Χουράς αντ-Ντίν, Ισλαμικού κόμματος του Τουρκεστάν και του Αζνάντ αλ-Καφκάζ, από τον Καύκασο, που επίσης κυκλοφορούν ελεύθερα.

Και η στάση των Ρώσων;

Η Ρωσία προς τον παρόν πολλαπλασιάζει τις συναντήσεις και τις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, σε μια προσπάθεια να ενεργοποιήσει τις συμφωνίες του Σότσι. Αλλά η Τουρκία δε μοιάζει να βιάζεται, καθώς αποβλέπει να ανεβάσει το τίμημα.

Από την Ρωσία θέλει μιαν πλήρη εξουσιοδότηση, που να της επιτρέπει να προσαρτήσει το βόρειο τμήμα της Συρίας. Κατά την άγκυρα το «Μέτωπο αλ-Νόσρα» και η δράση του στο Ιντλίμπ δεν την αφορά. Ας το αντιμετωπίσουν οι Ρώσοι. Η Μόσχα θα καταλήξει άραγε να ακυρώσει τις συμφωνίες της με την Τουρκία; Στην Αστάνα θα υπάρξουν σίγουρα έντονοι διαπληκτισμοί από τις δύο πλευρές.

Οι Ρώσοι θα μπορούσαν να θέσουν στους Τούρκους ερωτήματα του είδους: Γιατί εκδόθηκαν νέα δελτία ταυτότητας για τους Σύρους κατοίκους του Χαλεπιού και του Ιντλίμπ, μεταξύ άλλων; Και γιατί η Τουρκία επέβαλε το τουρκικό νόμισμα και τα τουρκικά σχολικά βιβλία στους Σύρους πολίτες;

Σε όλα αυτά δεν χωρεί παρά μία μόνο εξήγηση: Η Τουρκία θέλει να προσαρτήσει το βόρειο τμήμα της Συρίας στην επικράτειά της και για να φτάσει στον σκοπό της, που ήταν και το βασικό της κίνητρο στην στρατιωτική επέμβασή της στο πλευρό των ΗΠΑ το 2011, η ΄Αγκυρα ποντάρει και στα δύο ταμπλώ – θέλει τους S-400 και τα F-35, να παραμείνει στο ΝΑΤΟ και να κολεγιάσει με την Ρωσία, να στηρίζει την αλ-Νόσρα και να αποφύγει κάθε σύγκρουση με τον στρατό της Συρίας και των συμμάχων της. Κοντολογίς να είναι όλα, με όλους και το αντίθετο.



Σημ.Μετφ:* Δεν στερείται σημασίας η πατρότητα του δημοσιεύματος, από το κρατικό πρακτορείο του Ιράν.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Phillip Giraldi, Zero Hedge, Strategic Culture, 19-4-2019
Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Είναι αποκαρδιωτικό να παρατηρείς πως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν γίνει η Αυτοκρατορία του Κακού. ΄Εχοντας υπηρετήσει στον αμερικανικό στρατό κατά τον πόλεμο του Βιετνάμ και στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (C.I.A.) στο δεύτερο μισό του Ψυχρού Πολέμου, έχω μια προσωπική, «έσωθεν», αντίληψη του πως, μια βασικά ρεαλιστική εθνική πολιτική ασφάλειας, μεταμορφώθηκε σιγά-σιγά σε ένα δικομματικό δόγμα που επιβάλλει στην Ουάσιγκτον, ως υπέρτατο χρέος, την παγκόσμια κυριαρχία. Δυστυχώς, όταν κατέρρευσε η Σοβιετική ΄Ενωση, η ευκαιρία να τερματιστεί μια για πάντα η διπολική πυρηνική αντιπαράθεση που απειλούσε με παγκόσμια εκμηδένιση, σπαταλήθηκε με ελαφρότητα, καθώς ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον διάλεξε, αντ’ αυτού, να ταπεινώσει και -με χρήση του ΝΑΤΟ- να περισφίξει μιαν ήδη ηθικά συντετριμμένη και ουσιαστικά ακέφαλη Ρωσία.

Η «Αμερικανική Εξαιρετικότητα» (απρόσιτη υπεροχή) καθιερώθηκε ως πολεμική ιαχή για μιαν ολοένα πιο ανίδεη ομοσπονδιακή εξουσία όσο και για ένα κοινό ελεγχόμενο από παραισθησιογόνα ΜΜΕ. Όταν έγινε η τρομοκρατική επίθεση στους Πύργους της Νέας Υόρκης(και στην ελληνική εκκλησία του Αγ. Νικολάου) η χώρα ήταν έτοιμη να εφορμήσει στον υπόλοιπο κόσμο. « Υπάρχει ένας νέος Σερίφης στην πόλη και εσείς είτε είστε μαζί μας ή είστε εναντίον μας».(Φράση από λόγο του Τζωρτζ Μπους του 2ου.)

Ακολούθησε το Αφγανιστάν. Έπειτα το Ιράκ και -στο πνεύμα της δικομματικής πολιτικής- οι Δημοκρατικοί συνέχισαν με την Λιβύη και την πρώτη σοβαρή εμπλοκή στην Συρία.

Στην σημερινή τους εμφάνιση, βλέπει κανείς τις ΗΠΑ να απειλούν το Ιράν σε εβδομαδιαίες επαναλήψεις και να σχίζουν συμφωνίες ελέγχου εξοπλισμών με την Ρωσία, ενώ διατηρούν τις στρατιωτικές δυνάμεις τους στην Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Σομαλία και σε χώρες όπως το Μαλί. Διάσπαρτες στον πλανήτη υπάρχουν 800 αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις όταν οι επίσημοι εχθροί της ημέρας για την Ουάσιγκτον, η Ρωσία και Κίνα έχουν, αντίστοιχα , μόνο μία και καμία.

Ποτέ πριν, στα χρόνια που ζω, δεν ήταν οι ΗΠΑ τόσο πολεμοχαρείς και αυτό παρά το γεγονός δεν υπάρχει ούτε ένας εχθρός, ή συνδυασμός εχθρών που πράγματι να απειλούν την γεωγραφική επικράτεια των ΗΠΑ ή τα ζωτικά συμφέροντά τους. Η Βενεζουέλα απειλείται με εισβολή, κυρίως επειδή βρίσκεται στο δυτικό ημισφαίριο και επομένως υπόκειται στην διεκδικούμενη από την Ουάσιγκτον δικαιοδοσία της ως ανθυπάτου (αποικίας). Προ ημερών, ο Αντιπρόεδρος Μάικ Πενς είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ότι ο Λευκός Οίκος θα απομακρύνει τον Πρόεδρο Μαδούρο της Βενεζουέλας από την εξουσία, χρησιμοποιώντας κατά προτίμηση διπλωματία και κυρώσεις, «αλλά όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι». Ο Πενς προειδοποίησε ότι η Ρωσία και άλλοι φίλοι του Μαδούρο οφείλουν να φύγουν τώρα γιατί αλλιώς θα υποστούν τις συνέπειες».



Η εξέλιξη των ΗΠΑ σε μιαν εχθρική και κάπως απρόβλεπτη δύναμη δεν έχει περάσει απαρατήρητη. Η Ρωσία έχει αποδεχτεί ότι ο πόλεμος έρχεται - όσα και αν κάνει στις συναλλαγές της με τον Τραμπ- και αναβαθμίζει τις δυνάμεις της. Κατά κάποιες εκτιμήσεις, ο στρατός της είναι καλύτερα εξοπλισμένος και πιο ετοιμοπόλεμος από τον στρατό των ΗΠΑ, ο οποίος δαπανά το δεκαπλάσιο από τον ρωσικό, για την «άμυνα».

Το Ιράν αναβαθμίζει επίσης τις αμυντικές του δυνατότητες, που είναι πολύ σημαντικές. Τώρα η Ουάσιγκτον έχει αποσυρθεί από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, έχει επιβάλει μια σειρά από εξαιρετικά οδυνηρών κυρώσεων στην χώρα και τελείως πρόσφατα κήρυξε μέρος των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων «ξένη τρομοκρατική οργάνωση» και επομένως στόχο των αμερικανικών πυρών, οποιαδήποτε στιγμή. Είναι εξόφθαλμο πως το επόμενο βήμα είναι ο πόλεμος. Σε τρεις εβδομάδες οι ΗΠΑ θα επιχειρήσουν να επιβάλουν μιαν παγκόσμια απαγόρευση οποιασδήποτε αγοράς ιρανικού πετρελαίου. ΄Ενας αριθμός χωρών, μεταξύ των οποίων και η κατ΄ όνομα σύμμαχος των ΗΠΑ Τουρκία, έχουν ανακοινώσει ότι θα αγνοήσουν την απαγόρευση και θα είναι ενδιαφέρον να δούμε τι πρόκειται να κάνει ο αμερικανικός στόλος για να επιβάλει τον σεβασμό της απαγόρευσης.

Αλλά ακόμη και σε σύγκριση με όλες τις φριχτές αποφάσεις που έχουν βγει από τον Λευκό Οίκο, υπάρχει ένας οργανισμός πολύ πιο παράφρων και ενδεχομένως ακόμη περισσότερο επικίνδυνος. Και αυτός είναι το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο είναι ένα νομοθετικό σώμα που περιβάλλεται με την εμπιστοσύνη του 18% του αμερικανικού Λαού. Ένα τρέχον νομοσχέδιο, με τίτλο « Νόμος Υπεράσπισης της Αμερικανικής Ασφάλειας από Επίθεση του Κρεμλίνου (DASKA) 2019» εισήχθη στην Γερουσία, η οποία θα καλέσει τον υπουργό των Εξωτερικών «να αποφανθεί εάν η Ρωσική Ομοσπονδία θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως Κράτος προαγωγής της τρομοκρατίας και κατά πόσον ένοπλες οντότητες στην Ουκρανία, υποστηριζόμενες από την Ρωσία, θα πρέπει να χαρακτηριστούν ξένες τρομοκρατικές οργανώσεις.»

Στην σημερινή διατύπωσή του, το Νομοσχέδιο προτάθηκε στις 11 Απριλίου και δεν είναι καθόλου σαφές ποιας υποστήριξης θα τύχει. Αλλά και μόνο το γεγονός της εμφάνισής του θα πρέπει να ταράσσει οποιονδήποτε που πιστεύει ότι είναι προς το συμφέρον όλου του κόσμου να αποφευχθεί μια άμεση πολεμική σύγκρουση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Το νομοσχέδιο προτείνεται από τους γερουσιαστές Κόρυ Γκάρτνερ, Ρεπουμπλικανό και Ρόμπερτ Μενέντεζ, Δημοκρατικό, Λίντσευ Γκράχαμ, Ρεπουμπλικανό και Jeanne Shaheen του Δημοκρατικού Κόμματος. Στην σχετική ανακοίνωση Τύπου κάθε γερουσιαστής συνέβαλε με ένα προσωπικό σχόλιο. Ο Γκάρντνερ δήλωνε ότι «Η Ρωσία του Πούτιν είναι ένα καθεστώς εκτός νόμου, που αγωνίζεται να υπονομεύσει το διεθνές δίκαιο και να καταστρέψει την παγκόσμια τάξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ». Ο Μενέντεζ έγραψε ότι «η εσκεμμένη παράλυση του Προέδρου Τραμπ απέναντι στην επιθετικότητα του Κρεμλίνου έχει φέρει σε κατάσταση βρασμού το Κογκρέσο», ενώ ο Γκράχαμ πρόσθεσε: «Ο σκοπός μας είναι να αλλάξουμε το σημερινό καθεστώς και να επιβάλουμε σοβαρές κυρώσεις και μέτρα εναντίον της Ρωσίας του Πούτιν. Θα πρέπει να πάψει και να παρεμβαίνει στις εκλογικές διαδικασίες των ΗΠΑ, να σταματήσει τις κυβερνο-επιθέσεις κατά των αμερικανικών υποδομών, να απομακρύνει την Ρωσία από την Ουκρανία και να πάψει να προσπαθεί να προκαλέσει χάος στην Συρία..» Ο Γκάρντιν έγραψε «Το Κογκρέσο συνεχίζει να ηγείται της υπεράσπισης της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας απέναντι στην συνεχιζόμενη ρωσική επίθεση εναντίον των δημοκρατικών θεσμών, εδώ και στο εξωτερικό.» Και ο Σαχήν πρόσθεσε ότι « αυτό το νομοθέτημα συνεχίζει τις προσπάθειες του Κογκρέσου να θέσει την Ρωσία στο εδώλιο για την πολεμοχαρή στάση της απέναντι στις ΗΠΑ και στην επιμονή της να αποσταθεροποιήσει την δική μας παγκόσμια τάξη.»

Τα σχόλια των γερουσιαστών είναι ακραίες υπερβολές και κάποτε εντελώς ψέματα, σε σχέση με ότι συμβαίνει στον κόσμο. Είναι όμως αποκαλυπτικά για το πόσο ανίδεοι μπορεί να είναι και συχνά είναι οι Αμερικανοί κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι. Οι γερουσιαστές επίσης αγνοούν ότι ο χαρακτηρισμός των υποτιθέμενων εξαρτημένων από την Ρωσία δυνάμεων (στο Ντόνμπας της Ουκρανίας) ως «ξένων τρομοκρατικών οργανώσεων» ισοδυναμεί με την κήρυξη πολέμου εναντίον τους από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, ενώ ο υποκριτικός χαρακτηρισμός της Ρωσίας ως κράτους προαγωγού της τρομοκρατίας είναι αρκετά απεχθής και εξόφθαλμα ψευδής. Αλλά η πραγματική ζημιά προέρχεται από την ίδια την ύπαρξη τέτοιου νομοσχεδίου. Θα ενισχύσει την υποστήριξη των αδιάλλακτων και στις δύο πλευρές, ασφαλίζοντας ότι δεν θα υπάρξει στο προσεχές μέλλον μια επαναπροσέγγιση της Ουάσιγκτον με την Μόσχα, εξέλιξη που είναι κακή για όλους. Εάν αυτά μπορούν να χαρακτηριστούν ως αθέλητη συνέπεια μιας ασύνετης απόφασης ή κάτι πολύ σκοτεινότερο που, εξηγείται από το βάθος της διαφθοράς σε Κογκρέσο και κυβέρνηση, αυτό απομένει να ξεκαθαριστεί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

H Δημοσιονομική Υγεία της Ιταλίας σε σοβαρή και πάλι κρίση

Don Quijones, WolfStreet, Zero Hedge, 16-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Η κυβέρνηση συνασπισμού της Ιταλίας περιέκοψε προ ημερών την πρόβλεψη οικονομικής ανάπτυξης της χώρας το 2019 στο 0,2% -την ασθενέστερη πρόβλεψη της Ευρωζώνης, μετά μια προηγούμενη εκτίμηση για 1%. Η Ιταλία τελεί ήδη σε τεχνική ύφεση, αφού είχε σημειώσει ήδη δύο ολόκληρα τρίμηνα αρνητικής ανάπτυξης του ΑΕΠ στο δεύτερο εξάμηνο του 2018.


Ο κρατικός προϋπολογισμός για το τρέχον έτος βασιζόταν στην υπόθεση ότι η οικονομία θα αναπτυσσόταν εφέτος κατά 1%. Τώρα φαίνεται ότι η οικονομία μπορεί να μη σημειώσει καθόλου ανάπτυξη, θα μπορούσε μάλιστα και να συρρικνωθεί.

΄Ένα άμεσο αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης θα ήταν το σημερινό έλλειμμα τρεχόντων λογαριασμών της Ιταλίας για το 2019 να είναι σημαντικά μεγαλύτερο του 2,04% του ΑΕΠ, το οποίο είχε πέρυσι υποσχεθεί να μην υπερβεί η ιταλική κυβέρνηση. Και αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: μιαν ακόμη σύγκρουση, της Ρώμης με τις Βρυξέλλες, για την πορεία της δημοσιονομικής πολιτικής της Ιταλίας.

Η Ιταλία μπορεί ήδη να διεκδικεί τον τίτλο του μεγαλύτερου χρεοφειλέτη της Ευρώπης σε ονομαστικούς όρους και του δεύτερου σε σχετικούς όρους, μετά την δυο φορές «διασωσμένη» οικονομία της Ελλάδας. Η Ρώμη πρόβλεψε τελευταία ότι το δημόσιο χρέος θα σημειώσει εφέτος νέο ρεκόρ ύψους με 132% του ΑΕΠ. Αυτό το επίπεδο είναι απίθανο να διατηρηθεί για πολύ, με δεδομένη την στασιμότητα της ιταλικής οικονομίας και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να μειώσει τους φόρους, να χαμηλώσει την ηλικία συνταξιοδότησης και να καθιερώσει το βασικό εισόδημα του πολίτη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ιταλικής οικονομίας είναι ότι πολλά από τα προβλήματά της είναι χρόνια και έχουν βαθιές ρίζες. Πολλά από αυτά ξεκινούν από την υιοθέτηση του Ευρώ, το 2000, ή στην περίπτωση της Ρώμης, στον μαζικό εθισμό στο δημόσιο χρέος, στην δεκαετία του 1980.΄Όπως επισημαίνει ο ΟΟΣΑ, το πραγματικό ΑΕΠ στην Ιταλία είναι σημαντικά πιο κάτω από το επίπεδό του πριν από την κρίση. Η Ιταλία είναι επίσης η μόνη χώρα-μέλος του ΟΟΣΑ όπου τα εισοδήματα (υπολογιζόμενα ως ποσοστό του ΑΕΠ κατά κεφαλήν) είναι χαμηλότερα από το 2000. Αντίθετα, στην Γαλλία, την Ισπανία, την Βρετανία και την Γερμανία αυξήθηκαν στην ίδια περίοδο κατά 13%, 17%, 21% και 23% αντίστοιχα.

Το ΔΝΤ προβλέπει τώρα αύξηση του ποσοστού του δημοσίου χρέους της Ιταλίας από 134% του ΑΕΠ το 2020, και σε 138,5 το 2024. Όπως αυξάνει το χρέος, έτσι θα αυξάνουν και τα επιτόκια επί του χρέους. Αυτό γίνεται αβάστακτο, ιδιαίτερα καθώς η προθεσμία εξόφλησης για μέγα μέρος του χρέους λήγει τα προσεχή λίγα χρόνια. Μόνο το 2019 η Ιταλία έχει να εξαγοράσει ομόλογα 250 δις Ευρώ, ποσό περίπου ισοδύναμο με το σύνολο των ομολόγων όλης της Ευρωζώνης που φθάνουν εφέτος σε ωρίμανση.

Και τώρα η Ρώμη δεν έχει πια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αγοράζει τα μισά ομόλογα που εκδίδει. Φυσικά στους τωρινούς πεινασμένους για αποδόσεις καιρούς, επενδυτές θα σπεύσουν για τα υψηλά επιτόκια των ιταλικών ομολόγων, τουλάχιστο στην αρχή. Αλλά υπάρχει το ρίσκο ότι οι αποδόσεις θα φτάσουν σε υπερβολικά επίπεδα, όπου οι θεσμοί περιφρούρησης θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, όπως συνέβη το 2012, όταν τα επιτόκια των 10ετών ιταλικών ομολόγων έφτασαν το 7%.

Πριν αυτό ξανασυμβεί, κάτι πρέπει να γίνει. Εάν η Ιταλία είχε το δικό της νόμισμα και είχε η ίδια τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής της θα μπορούσε μέσω του πληθωρισμού να προσπαθήσει να απαλλαγεί από το χρέος της –ότι και αυτό μπορούσε να στοιχίσει στο δικό της νόμισμα. Αλλά δεν το έχει και δεν μπορεί. Εναλλακτικά, θα μπορούσε, όπως η Ελλάδα, να κηρύξει αδυναμία εξόφλησης, με σκληρές συνέπειες για τους αγοραστές αυτών των ομολόγων, μεταξύ των οποίων ιταλικές οικογένειες και ντόπιες και ξένες τράπεζες.

Η μόνη άλλη επιλογή της Ρώμης είναι αυτή που δοκιμάστηκε ήδη, αλλά με περιορισμένη επιτυχία, από την Ελλάδα –τουτέστιν να περικόψει δραστικά τις δημόσιες δαπάνες, να αυξήσει τους φόρους, να ιδιωτικοποιήσει την δημόσια περιουσία και να επιβάλει ένα καθεστώς αυστηρής λιτότητας. Αυτή είναι η συνταγή που συνέστησε ο ΟΟΣΑ, αλλά θα συνεπήγετο εκλογική αυτοκτονία για τους εταίρους του κυβερνητικού συνασπισμού, που θα κάνουν ότι μπορούν για να μην αποδιώξουν τους ψηφοφόρους που τους έδωσαν την πρώτη πραγματική γεύση της εξουσίας.

Με άλλα λόγια, καμιά από αυτές τις κλασσικές λύσεις δεν α αντιπροσωπεύει ρεαλιστική επιλογή για μια χώρα τόσο μεγάλη και τόσο σημαντική για το σύστημα όπως η Ιταλία. Το ρίσκο ότι οι συνθήκες θα επιδεινωθούν πέραν ελέγχου αυξάνεται κάθετα από το γεγονός ότι η χώρα κυβερνάται τώρα από δύο σχετικά νεογέννητα κόμματα, εχθρικά σε κάθε ιδέα λιτότητας, που δεν διακατέχοντα από ερωτικό πάθος για τα την Ευρωπαϊκή Ιδέα και ως εκ τούτου είναι διατεθειμένα να αγνοήσουν τις εντολές των Βρυξελλών, τουλάχιστον μέχρις ενός σημείου.

Η Ιταλία είναι ο οίκος ενός εξαιρετικά εύθραυστου τραπεζικού τομέα, με το μεγαλύτερο ποσοστό μη εξυπηρετουμένων δανείων και την χαμηλότερη απόδοση κεφαλαίων από τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Η γαλλική κυβέρνηση έχει ήδη προειδοποιήσει ότι μια οικονομική ύφεση στην Ιταλία θα προκαλέσει τον ίδιο, αν όχι μεγαλύτερο κίνδυνο στην Ευρωζώνη, από την έξοδο της Βρετανίας.

Και είναι λογικό η γαλλική κυβέρνηση να ανησυχεί. Οι οικονομίες των δύο χωρών, Γαλλίας και Ιταλίας, διαπλέκονται στενά, με ετήσιες εμπορικές συναλλαγές ύψους 90 δις ευρώ. Ακόμη σημαντικότερο: Οι γαλλικές τράπεζες είναι οι κατά πολύ μεγαλύτεροι κάτοχοι δημόσιου και ιδιωτικού ιταλικού χρέους, συνολικού ύψους 311 δις ευρώ, ως το τρίτο τρίμηνο του 2018, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Εάν η Ιταλία κηρύξει αδυναμία πληρωμών, οι γαλλικές τράπεζες θα δεχτούν ένα συντριπτικό πλήγμα στους ισολογισμούς τους.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Aλλά το σκοινί απειλεί να κοπεί στην Μαύρη Θάλασσα

Manlio Dinucci,ilmanifesto, Réseau International,17-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

΄Ολοι εναντίον όλων: είναι η εικόνα του χάους που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ να απλώνεται σαν κηλίδα πετρελαίου στην νότια ακτή της Μεσογείου, από την Λιβύη στην Συρία. Κατάσταση μπροστά στην οποία ακόμη και οι ΗΠΑ μοιάζουν να είναι ανίσχυρες. Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ δεν είναι ο μαθητευόμενος μάγος, που αδυνατεί να ελέγξει τις δυνάμεις που έχει εξαπολύσει. Είναι το νευρικό κέντρο μιας στρατηγικής –της στρατηγικής του χάους- η οποία, κατεδαφίζοντας ολόκληρα κράτη, προκαλεί μιαν αλυσιδωτή αντίδραση συρράξεων, με σκοπό να τις χρησιμοποιήσει κατά την γνωστή μέθοδο του διαίρει και βασίλευε.

Βγαίνοντας νικήτριες από τον ψυχρό πόλεμο το 1991, οι ΗΠΑ αυτό-ανακηρύχτηκαν «το μόνο κράτος με την δύναμη, το βεληνεκές και την επιρροή, σε κάθε διάσταση –πολιτική, οικονομική και στρατιωτική- πραγματικά παγκόσμιες», αποφασισμένο να εμποδίσει μιαν οποιαδήποτε αντίπαλη δύναμη να κυριαρχήσει σε μιαν περιοχή –την Δυτική Ευρώπη, την Ανατολικήν Ασία, την επικράτεια της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης και της Νότιο-Δυτικής Ασίας (μέσης Ανατολής), της οποίας οι πλουτοπαραγωγικές πηγές επαρκούν για να αναδείξουν μιαν παγκόσμια δύναμη».

Από τότε, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ υπό την διοίκηση τους, κατατεμάχισαν, ή κατεδάφισαν με πολέμους, το ένα μετά το άλλο, τα κράτη που θεωρούσαν εμπόδια στο σχέδιο της κοσμοκρατορίας –την Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Λιβύη, την Συρία και άλλα – ενώ ακόμη άλλα, όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα, είναι στο στόχαστρο.

Στην ίδια στρατηγική εντάσσεται το πραξικόπημα στην Ουκρανία υπό την καθοδήγηση ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, με προορισμό να προκαλέσει στην Ευρώπη έναν νέο ψυχρό πόλεμο, ώστε να απομονώσει την Ρωσία και να ενισχύσει την αμερικανική επιρροή στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Ενώ συγκεντρώνουν την πολιτικο-μιντιακή προσοχή στην σύγκρουση της Λιβύης, καλύπτουν με σκιά το πολύ πιο απειλητικό φάσμα κλιμάκωσης της επιχείρησης του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας. Η σύνοδος των 29 υπουργών των Εξωτερικών, που κλήθηκαν στην Ουάσιγκτον στις 4 Απριλίου για να γιορτάσουν τα 70 χρόνια του ΝΑΤΟ, ξανακραύγασαν, χωρίς καμιάν απόδειξη, τον ισχυρισμό ότι η Ρωσία παραβιάζει την Συνθήκη πυρηνικών όπλων ενδιαμέσου βεληνεκούς, αναπτύσσοντας στην Ευρώπη πυραύλους πυρηνικής ικανότητας».

Μια βδομάδα αργότερα, στις 11 Απριλίου. Το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε ότι αυτό το καλοκαίρι θα πραγματοποιηθεί η «ανακαίνιση» του αμερικανικού «αμυντικού αντιπυραυλικού συστήματος» Αιγίς, που έχει εγκατασταθεί στο Ντεβεσέλου της Ρουμανίας, διαβεβαιώνοντας ότι αυτή «δεν θα προσθέσει καμιά επιθετική ικανότητα στο σύστημα».

Στην πραγματικότητα, αυτό το σύστημα, που έχει εγκατασταθεί στην Ρουμανία και στην Πολωνία, μπορεί αντίθετα να εκτοξεύει όχι μόνο αντιπυραύλους άμυνας, αλλά και πυρηνικούς πυραύλους. Η Μόσχα έχει προειδοποιήσει: Εάν οι ΗΠΑ εγκαταστήσουν στην Ευρώπη πυρηνικούς πυραύλους, η Ρωσία θα αναπτύξει στο έδαφός της αντίστοιχους πυραύλους που θα στοχεύουν τις βάσεις (των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ) στην Ευρώπη.


Οι υπουργοί των Εξωτερικών, που συγκεντρώθηκαν στην Ουάσιγκτον στις 4 Απριλίου, δεσμεύθηκαν ιδιαίτερα να «αντιταχθούν στις επιθετικές ενέργειες της Ρωσίας στην Μαύρη Θάλασσα» καθιερώνοντας «νέα μέτρα υποστήριξης στους εταίρους μας, Γεωργία και Ουκρανία.»

Την επομένη, δεκάδες πολεμικά πλοία και μαχητικά/βομβαρδιστικά αεροπλάνα των ΗΠΑ, του Καναδά, της Ελλάδας, της Ολλανδίας, της Τουρκίας, την Ρουμανίας, και της Βουλγαρίας άρχισαν στην Μαύρη Θάλασσα γυμνάσια αεροναυτικού πολέμου στα όρια των ρωσικών χωρικών υδάτων, χρησιμοποιώντας τα λιμάνια της Οδησσού (Ουκρανία) και Πότη (Γεωργία). Ταυτόχρονα, περισσότερα από 50 μαχητικά/βομβαρδιστικά των ΗΠΑ, Βρετανίας Γερμανίας, Γαλλίας και Ολλανδίας, που απογειώνονταν από ολλανδικό αεροδρόμιο και ανεφοδιάζονταν στον αέρα, εκτελούσαν « αεροπορικές επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον χερσαίων και θαλάσσιων στόχων». Επιπρόσθετα, ιταλικά μαχητικά/βομβαρδιστικά Eurofighter θα σταλούν και πάλι από το ΝΑΤΟ να περιπολούν στην περιοχή της Βαλτικής, εναντίον της «απειλής» των ρωσικών αεροπλάνων.

Το σκοινί είναι τεντωμένο στα άκρα και μπορεί να κοπεί (ή να το κόψουν) ανά πάσα στιγμή, σύροντάς μας σε ένα χάος πολύ πιο επικίνδυνο από αυτό της Λιβύης.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ενισχύει και Διευρύνει την επιρροή της στην Ανατολική Μεσόγειο

του Michal Kranz, Checkpoint Asia, 15-4-2019
Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Κατά την πρόσφατη περιοδεία του στην Μέση Ανατολή, ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο επικεντρώθηκε κυρίως στην επιρροή του Ιράν στην περιοχή, αλλά στις 20 Μαρτίου, στην Ιερουσαλήμ, χαρακτήρισε επίσης την Ρωσία ως αντίπαλο των περιφερειακών συμμάχων των ΗΠΑ, επιπλέον του Ιράν και της Κίνας, μιλώντας για ενέργεια και ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο: «Αναθεωρητικές δυνάμεις, όπως το Ιράν, η Ρωσία και η Κίνα προσπαθούν να καταλάβουν σημαντικό χώρο στην Ανατολή και στην Δύση», δήλωσε ο Πομπέο, μιλώντας πλάι στον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου και στους ηγέτες της Ελλάδας και της Κύπρου.
Τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου ανακαλύφθηκαν 
στην Ανατολική Μεσόγειο, που μοιράζονται μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ.

Ο Πομπέο σχεδίαζε, όπως γράφτηκε, να τραβήξει κόκκινες γραμμές για τα ρωσικά σχέδια στον Λίβανο, κατά την παραμονή του στην Βηρυτό στις 22 και 23 Μαρτίου. Αλλά οποιαδήποτε σχέδια και αν είχε ο Πομπέο, φαίνεται πως δεν καρποφόρησαν. Στις βδομάδες που ακολούθησαν την επίσκεψη του Πομπέο, οι ηγέτες του Λιβάνου επαύξησαν τις προσπάθειές τους να συνεργαστούν με ρωσικές εταιρείες στην επέκταση του τομέα πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας τους.

Μολονότι οι ΗΠΑ διατηρούν μιαν σημαντική διπλωματική επιρροή στις ενεργειακές υποθέσεις του Λιβάνου, οι ρωσικές οικονομικές επενδύσεις έχουν κατά πολύ ξεπεράσει τις αμερικανικές και Ρώσοι αξιωματούχοι και επικεφαλής επιχειρήσεων εξέφρασαν την επιθυμία τους να προχωρήσουν περισσότερο στην στερέωση του ρόλου τους ως αποφασιστικών παραγόντων, καθώς οι ΗΠΑ συνεχίζουν να βραδυπορούν.

«Οι Ρώσοι πλεονεκτούν έναντι των Αμερικανών, όχι μόνο στον Λίβανο αλλά και σε όλη την περιοχή», δήλωσε στο Αλ Μόνιτορ ο Αμάλ Αμπού Ζαίντ, σύμβουλος επί των λίβανο-ρωσικών υποθέσεων στο Υπουργείο των Εξωτερικών.

Ο Λίβανος και η Ρωσία υπέγραψαν ένα μνημόνιο συνεννόησης τον Οκτώβριο του 2013 να συνεργαστούν στην εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου και από τότε η συνεργασία τους έχει γίνει στενότερη. Τον Δεκέμβριο 2017 η κυβέρνηση του Λιβάνου εκχώρησε τα πρώτα της συμβόλαια για εξερεύνηση υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου σε ένα κονσόρτσιουμ τριών εταιρειών, όπου συμμετέχει η Νόβατεκ, η δεύτερη μεγαλύτερη ρωσική εταιρεία αερίου.

Τον περασμένο Ιανουάριο, ο, κρατικής κατά πλειοψηφία ιδιοκτησίας, ρωσικός πετρελαϊκός γίγας Ροσνέφτ υπέγραψε μια 20ετή σύμβαση να διαχειρίζεται, λειτουργεί και δυνητικά να αποκαταστήσει και επεκτείνει τμήμα της τερματικής αποθήκευσης πετρελαίου στην Τρίπολη, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Λιβάνου. Η Ροσνέφτ συμμετέχει επίσης σε διαγωνισμό με άλλα κονσόρτσια, που περιλαμβάνει και μιαν αμερικανική εταιρεία, για υπεράκτιο τερματικό σταθμό αερίου.

Μέρες μετά την επίσκεψη του Πομπέο, ο Πρόεδρος του Λιβάνου Μισέλ Αούν ταξίδεψε στην Μόσχα, όπου συναντήθηκε με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν και τον Γενικό Διευθυντή της Ροσνέφτ, Ιγκόρ Σέσιν, ο οποίος δήλωσε ότι η εταιρεία του ενδιαφέρεται «να προαγάγει τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στον Βόρειο Λίβανο». Κατά τον Αμπού Ζείντ, ο Σέσιν ενδιαφέρεται να οικοδομήσει μέχρι τρεις ακόμη εγκαταστάσεις αποθήκευσης στην Τρίπολη και ενδεχομένως να επενδύσει σε ένα μελλοντικό διυλιστήριο στον βόρειο Λίβανο.

Ο βουλευτής Σεζάρ Αμπί Χαλίλ, που ήταν υπουργός Ενέργειας όταν ο Λίβανος υπέγραψε το συμβόλαια με την Ροσνέφτ για την Τρίπολη, είπε στο Αλ Μόνιτορ ότι υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στον Λίβανο για συνεργασία με ξένες εταιρείες και αμερικανικές για την εγκατάσταση και την αποκατάσταση διυλιστηρίων. Πρόσθεσε ότι τα συμβόλαια θα συναφθούν τελικά με εκείνες που θα κάνουν τις καλύτερες προσφορές, όπως η Ροσνέφτ για την Τρίπολη.

Το ενδιαφέρον της Ρωσίας για τον Λίβανο συνδέεται με την στρατηγική της στην περιοχή. Από το 2016, η Ροσνέφτ επεκτείνει σταθερά τις επιχειρήσεις της στο Ιράκ, στην Αίγυπτο και στην Λιβύη, ενώ η Γκαζπρόμ, ρωσική κρατική εταιρεία φυσικού αερίου, έχει εισχωρήσει στην αγορά αερίου της Συρίας κατά την διάρκεια του πολέμου. Μολονότι τα συριακά αποθέματα πετρελαίου και αερίου είναι απείρως μικρότερα από εκείνα του γειτονικού Ιράκ, η θέση τους είναι στρατηγικής σημασίας για την Ρωσία, που υποστηρίζει την κυβέρνηση του Προέδρου ΄Ασαντ από τις αρχές του πολέμου. Η Ρωσία έχει εξ άλλου αρχίσει έρευνες για πετρέλαιο και αέριο στην θαλάσσια οικονομική ζώνη της Συρίας.

Ο Αμπού Ζείντ επιβεβαίωσε ότι η αποκατάσταση του από μακρού αχρηστευμένου αγωγού πετρελαίου που συνδέει την Τρίπολη με τις πετρελαιοπηγές στο Ιρακινό Κουρδιστάν, όπου απασχολείται η Ροσνέφτ, ήταν ένα από τα θέματα της συζήτησης του Προέδρου Αούν του Λιβάνου με τον Σέσιν στην Μόσχα. Η απόκτηση πρόσβασης στην πετρελαϊκή υποδομή του Λιβάνου, επιπλέον των υπεράκτιων κοιτασμάτων της χώρας, είναι εύλογο να ενισχύσει την στρατηγική θέση της Ρωσίας στην Συρία και στην όλη ανατολική Μεσόγειο, αλλά είναι επίσης πιθανό ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις εγκαταστάσεις στην Τρίπολη για να προσπαθήσει να παρακάμψει τις αμερικανικές κυρώσεις για τις μεταφορές πετρελαίου στην Συρία.

Στο μεταξύ, οι αμερικανικές εταιρείες δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να συμμετάσχουν στις υποθαλάσσιες έρευνες στις ακτές του Λιβάνου, όπου το αμερικανικό Υπουργείο Ενέργειας υπολογίζει την απόδοση κοιτασμάτων σε σχεδόν 254 δισεκατομμύρια δολάρια, μεταξύ 2020 και 2039. Ο Αμπού Ζείντ είπε πως άκουσε ότι η ExxonMobil είχε ενταχθεί σε ένα κονσόρτσιουμ προτού αρχίσει η υποβολή προσφορών για έρευνες, αλλά τελικά αυτή και άλλες αμερικανικές εταιρείες δεν υπέβαλαν προσφορές.

“Eίμαι βέβαιος ότι οι Αμερικανοί είχαν το ενδιαφέρον, αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχείς με την παρουσία των Ρώσων σ΄αυτόν τον τομέα,» είπε ο Αμπού Ζείντ, υπολογίζοντας τις πολιτικές πλευρές, όπως ότι ο ρόλος του Εσμπολά στην πολιτική ζωή του Λιβάνου μπορεί να τρομάζει τους Αμερικανούς πιθανούς επενδυτές.

΄Αλλοι ειδικοί του κλάδου ανάφεραν ότι γραφειοκρατικά προβλήματα, καθυστερήσεις και αλλαγή των συνθηκών της αγοράς ευθύνονται για την εξάτμιση του ενθουσιασμού των εταιρειών στο πρώτο άνοιγμα σε προσφορές. Ο Αμπί Χαλίλ συμφωνεί με αυτή την εκτίμηση αλλά προσθέτει ότι κατά τις επίσημες επισκέψεις του στις ΗΠΑ διαπίστωσε συνέχεια του ενδιαφέροντος αμερικανικών εταιρειών για το πετρέλαιο και αέριο του Λιβάνου και για την εγκατάσταση διυλιστηρίων σε όλη τη χώρα.

Παρά τις σχετικές δυσκολίες, η ρωσική Νόβατεκ επέμεινε και εξασφάλισε δικαιώματα σε δυο τεμάχια της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης του Λιβάνου, το ένα των οποίων βρίσκεται σε διαφιλονικούμενη ζώνη, μέρος της οποία διεκδικεί το Ισραήλ από το 2010. Στις 4 Απριλίου, ο υπουργός Ενέργειας Ναντά Μπουστανί ανακοίνωσε μια δεύτερη πρόσκληση προσφορών για πέντε πρόσθετα τεμάχια της ΑΟΖ, τα δύο από τα οποία βρίσκονται κατά μήκος της διαφιλονικούμενης συνοριακής ζώνης. Οι Λιβανοί ηγέτες από μακρού υποστηρίζουν ότι το Ισραήλ επιχειρεί να καταπατήσει μέρος της λιβανικής ΑΟΖ.

Την 1η Απριλίου, ο πρόεδρος της Βουλής του Λιβάνου Ναμπί Μπερί δήλωσε ότι ο Λίβανος δεν πρόκειται να δώσει στο Ισραήλ «ούτε ένα φλιτζάνι» από τα ύδατά του. Σύμφωνα με το γραφείο του Προέδρου της Βουλής, ο Ναμπί Μπερί συζήτησε στις 23 Μαρτίου με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο το θέμα των νοτίων θαλασσίων συνόρων του Λιβάνου με το Ισραήλ και προσπάθειες για την λύση αυτής της διαφοράς. Ο Αμπού Ζείντ υποστηρίζει ότι όλες οι πλευρές ενδιαφέρονται για έναν μεσολαβητικό ρόλο των ΗΠΑ σ΄αυτήν τη διαφορά.

Ανεξάρτητα από αυτό, η αμερικανική επιρροή σε θέματα που σχετίζονται με την ενέργεια μειώνεται γρήγορα στον Λίβανο, με την απουσία των αμερικανικών εταιρειών από τους τομείς πετρελαίου και αερίου στην χώρα και την έλλειψη εμπιστοσύνης της ηγεσίας της χώρας, που πιστεύει ότι η Ουάσιγκτον υπερασπίζεται τα συμφέροντα το Ισραήλ.

«Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ πρώτον, δεν ενδιαφέρονται τόσο και δεύτερον, το έδαφος που άλλοτε κατείχαν ως επιρροή και διαμόρφωση αποφάσεων, έχει χαθεί», δήλωσε στο Αλ Μόνιτορ η Χανίν Γκαντάρ, ερευνήτρια ειδική για τον Λίβανο και το Ιράν στο Ινστιτούτο Εγγύς Ανατολής της Ουάσιγκτον. Πρόσθεσε ότι κατά την γνώμη της είναι απίθανο ότι αμερικανικές εταιρείες θα εξασφαλίσουν συμβόλαια για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της ΑΟΖ το Λιβάνου.

Μέχρι τώρα, οι αμερικανικές προσπάθειες ανάσχεσης της ρωσικής ανάπτυξης στην Ανατολική Μεσόγειο με διπλωματικά μέσα έχουν αποδειχτεί ατελέσφορες. Εάν οι αμερικανικές εταιρείες δεν αποφασίσουν σοβαρά να αποκτήσουν δικαιώματα συμμετοχής στην εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων του Λιβάνου, θα είναι σχεδόν αδύνατο για τις ΗΠΑ να ανατρέψουν την πρωτοπορία που έχει εξασφαλίσει η Ρωσία στον τομέα Πετρελαίου και Αερίου της χώρας, και να φέρουν προσκόμματα στην συνεχή ενίσχυση της οικονομικής θέσης της Μόσχας σε όλη την Μέση Ανατολή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου