Articles by "Στυλιανού"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ανήγγειλε σήμερα μεταρρύθμιση του Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, υπό μορφή προτάσεων προς συζήτηση «με συμμετοχή του λαού, από τον οποίο άλλωστε πηγάζουν οι εξουσίες», φράση που σχολιαστές της ρωσικής τηλεόρασης ερμήνευσαν ως προοπτική δημοψηφίσματος.

Οι εισηγήσεις του -ενώπιον των μελών της κυβέρνησης, της Βουλής, στελεχών της πολιτικής και στρατιωτικής διοίκησης, της ρωσικής οικονομίας και των ΜΜΕ, συνολικά 1300 ακροατών- αφορούν σημαντικές μεταρρυθμίσεις στη δομή και τα χαρακτηριστικά του ρωσικού πολιτεύματος, κορυφαία των οποίων είναι η ενίσχυση της αντιπροσωπευτικότητας της λαϊκής βούλησης στην επιλογή του πρωθυπουργού και των μελών της κυβέρνησης, επιλογή για την οποία να είναι υποχρεωτική η συναίνεση του κοινοβουλίου.

Ο Πρόεδρος Πούτιν απέρριψε την ιδέα αλλαγής του Συντάγματος, ετόνισε όμως την ανάγκη αναπροσαρμογής του στην σημερινή εξωτερική και εσωτερική πραγματικότητα, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ευελιξία και αντοχή του πολιτικού συστήματος και η ενότητα, ευημερία και πρόοδος του έθνους.

Αλλά η καθιερωμένη ετήσια ομιλία του Ρώσου Προέδρου προς τα στελέχη του κρατικού μηχανισμού, που φέτος μετατοπίστηκε στις αρχές του χρόνου, αφιερώθηκε στο μέγιστο της μακράς διάρκειάς της στην εισήγηση σειράς μέτρων εξασφάλισης της ανάπτυξης και της ακμής ενός υγιούς, ευημερούντος και ενωμένου έθνους, με κάθε πολίτη εθελοντή συνδρομητή σε αυτή την κοινή προσπάθεια. Στην ομιλία του –που μεταδόθηκε απ’ ευθείας από το ρωσικό δίκτυο Russia Today- αξιοσημείωτη είναι η συχνή χρήση του όρου «Κοινωνικό Συμβόλαιο».

Ακολουθώντας μιαν αρχιτεκτονική λογική, άρχισε με το θεμελιακό κεφάλαιο της δημογραφικής ανάπτυξης, εξαγγέλλοντας γενναιόδωρα μέτρα ενθάρρυνσης της γεννητικότητας, για την ταχύρρυθμη αύξηση του σημερινού πληθυσμού των 147 εκατομμυρίων και την ενίσχυση του θεσμού της οικογένειας, πυρήνα του δεσμού των μελών μιας κοινωνίας και της ενότητας μιας χώρας.

Εξήγγειλε σημαντικά μηνιαία επιδόματα, αυξανόμενα με την γέννηση δεύτερου και τρίτου παιδιού έως την είσοδό του στο σχολείο, δωρεάν σίτιση «καλής ποιότητος» μαθητών και φοιτητών και κάλυψη σπουδαστικών δαπανών. Κάλεσε τις κατά τόπους διοικήσεις να συμβάλλουν σημαντικά στις σχετικές δαπάνες, να επιδοθούν στην εξασφάλιση ικανοποιητικών εκπαιδευτικών οικημάτων και στην κοινωνική και οικονομική αναβάθμιση των λειτουργών της εκπαίδευσης. Ανήγγειλε επίσης δωρεάν ιντερνέτ για όλους εντός διετίας, σε υποστήριξη της επικοινωνίας, της οικονομίας και της πολιτιστικής ανάπτυξης.

Επίσης, στα πλαίσια ενός εθνικού προγράμματος προγράμματος ανάπτυξης των υποδομών, να ανοίξουν δρόμους και εξασφαλίσουν μέσα για την διακίνηση μαθητών/σπουδαστών σε απομακρυσμένα χωριά. Κάλεσε επίσης τα στελέχη της βιομηχανίας και των επιχειρήσεων να ενισχύσουν την εθνική προσπάθεια ώστε κανένας επιμελής και ταλαντούχος νέος να μην στερείται της ευκαιρίας να ασχοληθεί στην επίδοση της προτιμήσεώς του, ιδιαίτερα στην τεχνολογία και στην ιατρική, για την πλήρη και επαρκή επάνδρωση των νοσοκομείων της χώρας και την εξασφάλιση επαρκούς και ικανοποιητικής ιατρικής περίθαλψης.

Εξήγγειλε μέτρα προστασίας των ανέργων, επίδομα 16.500 ρουβλίων, μετεκπαίδευση σε άλλη ειδικότητα και κρατική υπηρεσία ανεύρεσης νέας απασχόλησης.

Ανήγγειλε πρόγραμμα ανάπτυξης των υποδομών με την διάθεση πλεονασμάτων παρελθούσης χρήσεως, με έμφαση στην βιομηχανία και ιδίως των νέων τεχνολογιών, ώστε η Ρωσία να κατακτήσει πρωτοποριακή θέση, ανάλογη με αυτή που πέτυχε στην τεχνολογία των οπλικών συστημάτων, «όπου άλλοι τώρα τρέχουν πίσω μας και δεν μας φθάνουν».

Κάλεσε τις τοπικές αρχές και τους υπευθύνους βιομηχανιών και τους κατέστησε υπευθύνους για την προστασία του περιβάλλοντος, της γης, των δασών, των υδάτων, από την μάστιγα της ρύπανσης

Εφέτος τα εξωτερικά προβλήματα, δεν απασχόλησαν την ομιλία του, παρά τις προσδοκίες και των παρουσιαστών της τηλεόρασης. Ο Πούτιν περιορίσθηκε σε σύντομη αναφορά στην ανησυχητική διεθνή πραγματικότητα -χωρίς να εξειδικεύσει- τόνισε ότι η Ρωσία δεν διεκδικεί τίποτα ούτε απειλεί κανέναν και συνέστησε την σύνοδο σε διάσκεψη των κρατών-μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, κατόχων πυρηνικών όπλων για την αποσόβηση των κινδύνων κατά της διεθνούς ειρήνης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Paul Graig Roberts, Russia Insider, 20-1-5

[Το πιο κάτω άρθρο του Ρόμπερτς είναι κάποιας ηλικίας αλλά αναδημοσιεύθηκε τώρα από την ρωσική ηλεκτρονική εφημερίδα με την ευκαιρία του νέου χρόνου και σαν τεκμήριο της οξυδέρκειας και της φωτεινής κρίσης του συντάκτη. Υπενθυμίζεται ότι ο Paul Graig Roberts, καθηγητής της Οικονομίας, υπουργός οικονομικών του Ρέιγκαν, πρώην αρχισυντάκτης της Wall Street Journal, συγγραφέας μεταφρασμένος σε πολλές γλώσσες και διεθνώς περιζήτητος σχολιαστής, ανήκει σε μια μικρή οπισθοφυλακή Αμερικανών πατριωτών, αγωνιστών υπεράσπισης του αμερικανικού Συντάγματος και των αξιών που προοριζόταν να διαφυλάξει.]

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Aπό το 2016 οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι κλεισμένες στο κελί του Ρωσία-γκέϊτ – μιαν απάτη που μηχανεύτηκε το σύμπλεγμα στρατιωτικοί-μυστικές υπηρεσίες για να εμποδίσουν τον Πρόεδρο Τραμπ να εξομαλύνει τις σχέσεις με την Ρωσία. Ομαλές σχέσεις θα απογύμνωναν την “ΡΩΣΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ”, ένα προπαγανδιστικό φόβητρο που προστατεύει τον ετήσιο προϋπολογισμό 1.000 Δισεκατομμυρίων δολαρίων (ένα Τρισεκατομμύριο προίκα) για το σύμπλεγμα Στρατιωτικοί/Μυστικοί.

Το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο ασφαλέστατα δεν είναι δημοκρατικό, υποστήριξε την απάτη ελπίζοντας ότι θα ανατρέψει τον Τραμπ, για τους δικούς τους λόγους (την υποψήφια σκύλα-φόνισσα) και έσυρε τα εκπορνευόμενα ΜΜΕ στην συνωμοσία εναντίον του Τραμπ.

Τώρα που αποδείχτηκαν ψέματα -από την έκθεση της ανακριτικής Επιτροπής Μούλερ- όλες οι διαβεβαιώσεις του Κατεστημένου ότι ο Τραμπ ήταν προδότης και συνωμοτούσε με τον Πούτιν να κλέψει την εκλογή από την σκύλα-φόνισσα, η αμερικανική προσοχή είναι ελεύθερη να καταπιαστεί με μιαν άλλη παρανοϊκή ιστορία. Το σήριαλ αυτών των ιστοριών καταστρέφει το όνομα της Αμερικής.

Είναι γεγονός ότι μερικοί από τους τρελαμένους Δημοκρατικούς και τις πόρνες των Μήντια δεν λένε να αποχωριστούν το Ρωσία-γκέητ.

΄Ενας ή δύο παράφρονες καθηγητές αποφάνθηκαν ότι ο Μούλερ ήταν στην συνωμοσία της «συγκάλυψης του Τραμπ»και θα πρέπει να κληθεί σε ανάκριση. Αλλά αυτοί οι ισχυρισμοί απλά υπογραμμίζουν ότι οι ΗΠΑ σπατάλησαν έτσι τρία χρόνια της ύπαρξής τους.

Στο μεταξύ άλλες χώρες προχώρησαν. Οι Ρώσοι, για παράδειγμα, ανακάλυψαν πως οι αμερικανικές «κυρώσεις» έχουν μιαν ευεργετική πλευρά. Η Ρωσία έγινε οικονομικά περισσότερο αυτάρκης και βγήκε από την μειονεκτική κατηγορία του εξαγωγέα μόνο πρώτων υλών στην Δύση, τάξη στην οποία την είχαν εγκλείσει Αμερικανοί και αμερικανοδίδακτοι Ρώσοι οικονομολόγοι. Οι κατηγορίες και οι απειλές της Ουάσιγκτον εναντίον της Ρωσίας παρήγαγαν νέα ρωσικά οπλικά συστήματα, απέναντι στα οποία οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν ούτε αντίστοιχα ούτε τα μέσα προστασίας τους –όπλα που υποβαθμίζουν τις ΗΠΑ σε δεύτερης κατηγορίας στρατιωτική δύναμη.

Aπό την άλλη πλευρά, η Κίνα έχει την μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και ολοένα και περισσότερο περιφρονεί τις εκρήξεις της Ουάσιγκτον. Το ίδιο κάνει και το Ιράν. Ακόμη και η Βενεζουέλα σηκώνει κεφάλι στην Ουάσιγκτον.

Ο κόσμος συμπεραίνει ότι η Ουάσιγκτον δεν είναι η δύναμη που νομίζει πως είναι.

Η κατάχρηση του δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος από την Ουάσιγκτον και οι παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου ενισχύουν ένα κίνημα απομάκρυνσης από την χρήση του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές. Αυτή είναι ίσως μια ακόμη σοβαρότερη απειλή για την ισχύ της Ουάσιγκτον, από τις ρωσικές στρατιωτικές δυνατότητες.

Ο Πρόεδρος Φράνκλιν Ρούζβελτ ήταν ευχαριστημένος με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο επειδή κατάλαβε ότι η Βρετανία θα έβγαινε χρεοκοπημένη και χωρίς αυτοκρατορία. Ο Ρούζβελτ κατάλαβε ότι το κέρδος θα το εισέπραττε η Αμερική, επειδή αυτής το νόμισμα, το δολάριο, θα κληρονομούσε από την στερλίνα τον ρόλο του αποθεματικού νομίσματος. Ο λόγος για τον οποίο αυτό είναι σημαντικό είναι επειδή η χώρα με το αποθεματικό νόμισμα μπορεί να πληρώνει τους λογαριασμούς της απλά τυπώνοντας τα νομίσματα που χρειάζεται. ΄Ετσι η κυβέρνησή της δεν έχει προβλήματα προϋπολογισμού.

Για μια χώρα τόσο χρεωμένη όσο η Αμερική, το να χάσει αυτόν τον ρόλο θα αποτελούσε ένα συντριπτικό πλήγμα. Αυτό ακριβώς το πλήγμα αντιμετωπίζει η Ουάσιγκτον λόγω της ηλίθιας πολιτικής των κυρώσεων και της περιφρόνησης του Διεθνούς Δικαίου.

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο πλήγμα που δέχεται. Ακριβώς όπως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αλώθηκε από εισβολείς που πέρασαν τα σύνορά της, έτσι καταρρέει και η αυτοκρατορία της Ουάσιγκτον. Η Ευρώπη, το διαμάντι του στέμματος της αυτοκρατορίας, πλημμυρίζει τώρα από εκατομμύρια μη αφομοιώσιμων μεταναστών, σε βαθμό που να μην είναι πλέον Ευρωπαϊκή. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι μέχρι τώρα ανίσχυρος να υπερασπισθεί τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Δημοκρατικό Κόμμα και τα εκπορνευμένα ΜΜΕ είναι φανατικά αντίθετα σε κάθε αντίσταση. Γιατί μια κυβέρνηση που δεν θέλει να υπερασπίσει τα σύνορά της ξοδεύει ένα τρισεκατομμύριο δολάρια ετησίως για την «άμυνα»;

Οι Αμερικανοί νέο-συντηρητικοί σιωνιστές, που ελέγχουν την εξωτερική πολιτική προς όφελος του Ισραήλ από την εποχή του καθεστώτος Κλίντον, εξακολουθούν να δρουν σαν να ζούμε ακόμη σε έναν μονοπολικό κόσμο. Για κάποιο λόγο ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Προέδρου Τραμπ έχει φτωχές πηγές πληροφοριών. Μιλάει σαν να κυβερνάει τον κόσμο, αλλά ούτε οι αξιοθρήνητοι Ευρωπαίοι δούλοι της Ουάσιγκτον δεν ακολούθησαν τον Τραμπ στην δωρεά των Υψωμάτων του Γκολάν της Συρίας στο Ισραήλ.

΄Οσο για την ηθική υπεροχή της Αμερικής, μετά το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Λιβύη, την Σομαλία, την Συρία, την Υεμένη, την Ουκρανία, την Ονδούρα και τώρα την Βενεζουέλα, όλη η ηθική εξουσία έχει μετακομίσει από την Δύση.

Η Ουάσιγκτον δεν χάνει μόνο την οικονομική κι στρατιωτική ισχύ της, αλλά χάνει και την ήπια ισχύ της, που βασιζόταν στην προπαγάνδα της ότι αυτή προστατεύει την δημοκρατία στον κόσμο. Η Δημοκρατία δεν είναι ασφαλής ούτε στις ΗΠΑ, όπου Δημοκρατικοί και τα εκπορνευμένα Μέσα Ενημέρωσης έχουν κάνει τα πάντα για να ανατρέψουν την Δημοκρατία και να ανατρέψουν τον εκλεγμένο Πρόεδρο -ότι ακριβώς το καθεστώς Τραμπ επιχειρεί να κάνει στην Βενεζουέλα.

Όλα τα ψεύδη και η προπαγάνδα που ζωγραφίζουν την Δύση σαν δώρο Θεού στην ανθρωπότητα έχουνε καταρρακωθεί από την ανεύθυνη χρήση της δύναμης από την Ουάσιγκτον, που έχει αφήσει την Δύση ηθικά θεόγυμνη.

Ο κόσμος δεν πιστεύει πια ότι η Δύση είναι κάτι άξιο να το θαυμάζει και να το μιμείται. Αντίθετα την βλέπει σαν το Μεγάλο Κακό, με τα λόγια του Μatt Taibbi,«ένα μεγάλο αιμοδιψές χταπόδι-βρικόλακας, τυλιγμένο στον λαιμό της ανθρωπότητας, αχόρταγα κολλώντας τον αναρροφητήρα του σε οτιδήποτε μυρίζει χρήμα». *

Μια μεγάλη επαγγελία προδόθηκε από αυτούς που είχαν αναλάβει την εκπλήρωσή της. Μια κυβέρνηση υπόλογη στον Νόμο και στον λαό προϋποθέτει έναν ενωμένο λαό, όχι την διχόνοια, τον πολυπολιτισμό και την πολιτική καλλιέργειας των ιδιαιτεροτήτων. Με την γενική επίθεση, σε όλες τις Δυτικές χώρες, εναντίον της εθνικής βάσης ως «λευκών ρατσιστών»,η Δύση δεν μπορεί πια να υπερασπιστεί την πολιτιστική της κληρονομιά από τους μετανάστες που δεν συμμερίζονται αυτήν την παράδοση.

Στην Ευρώπη η κατάσταση είναι τέτοια που η κυβέρνηση της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, και κυβερνήσεις κρατών-μελών όπως της Γερμανίας και της Γαλλίας έχουν πάρει το μέρος των μεταναστών εναντίον του γηγενούς πληθυσμού. Με άλλα λόγια οι κυβερνήσεις της Ευρώπης δεν νοιάζονται για την προστασία της ίδιας της πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Αυτό είναι ένα αλάνθαστο σημάδι του θανάτου ενός πολιτισμού.

Στις ΗΠΑ υπάρχει τέτοια διχόνοια ώστε το να αποκαλούνται Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί διαστροφή της γλώσσας. Οι ψηφοφόροι της Χίλαρυ μισούν τους ψηφοφόρους του Τραμπ και το αντίστροφο. Τα εκπορνευμένα Μίντια και τα πανεπιστήμια είναι ομοιόμορφα εναντίον των λευκών. Χώρες χωρίς ενότητα δεν είναι ισχυρές. Κατά συνέπεια ο Δυτικός κόσμος χάνει την ηγεσία στον πλανήτη.

Φυσικά και ο υπόλοιπος κόσμος δοκιμάζεται από την διχόνοια. Οι Σουνίτες και οι Σιίτες δεν μπορούν να μονιάσουν, με αποτέλεσμα ο μουσουλμανικός κόσμος να είναι αδύνατος. Οι φυλές της Αφρικής δεν μπορούν να ενωθούν. Η Ινδία και το Πακιστάν αλληλομάχονται. Εχθρότητες υπάρχουν και μεταξύ των Ασιατών. Η Κίνα έχει μιαν μουσουλμανική μειονότητα. Αλλά οι διαιρέσεις είναι διαφορετικές από εκείνες της Δύσης. Η Ιαπωνία και η Κίνα έχουν διαφορές, αλλά ο πληθυσμός της Ιαπωνίας είναι ομοιογενής και της Κίνας είναι σε μεγάλο βαθμό. Οι Άραβες είναι ΄Αραβες, είτε είναι Σουνίτες είτε Σιίτες. Η Ρωσική Ομοσπονδία είναι το κατάλοιπο μιας παλαιάς αυτοκρατορίας, σε μεγάλο βαθμό αφομοιωμένη και όχι το αποτέλεσμα πρόσφατων μεταναστεύσεων.

Η συνέπεια της διαίρεσης αποκλείει ίσως κάθε ηγεσία. Αλλά η κατάρρευση της Δύσης στην ανομοιογένεια και την πολύ-πολιτισμικότητα ασφαλέστατα σημαίνει ότι η Δυτική ηγεσία χάθηκε στην αδυναμία της διαίρεσης.

Είναι το χάος που καραδοκεί;

www.paulgraigroberts.org


*Σημ. Μετφ: Ο Μatt Taibbi, Αμερικανός συγγραφέας και δημοσιογράφος περιέγραψε έτσι (σαν αιμοδιψές χταπόδι-βρικόλακα, τυλιγμένο στον λαιμό της ανθρωπότητας) την γνωστή μας Γκόλντμαν Σακς, φιλτάτη των Σημίτη και συντροφίας, στην οποία ανατέθηκε η επιχείρηση λαθραίας εισόδου μας στο Ευρώ, με αποτέλεσμα την εθνική υποδούλωση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Την Παρασκευή, 10η ημέρα εισόδου στην 3η δεκαετία του 21ου Αιώνα,συνέβη συγκλονιστικής βαρύτητας γεγονός, που διέφυγε της προσοχής και επισήμανσης των «εγκρίτων» διεθνών μέσων ενημέρωσης, μολονότι σημαδεύει αφάνταστης κρισιμότητας καμπή στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η Ουάσιγκτον, επιτελικός εγκέφαλος των 700 και πλέον αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων σε πολλές δεκάδες χώρες πέντε ηπείρων, εξέπεμψε μήνυμα εξαγγελίας της εισαγωγής ενός «επαναστατικού» νέου δόγματος γεωπολιτικής, που ανατινάσσει εκ θεμελίων το παγκόσμιο νομικό οικοδόμημα του Διεθνούς Δικαίου και θεμελιώδεις αρχές πολιτισμένης συνύπαρξης των εθνών, όπως ο αμοιβαίος σεβασμός της εθνικής κυριαρχίας, ακεραιότητας και ανεξαρτησίας.

Ερχόμενη ως επακόλουθο τής έμπρακτης ανατροπής διεθνούς εθιμικού κανόνα, ότι δεν αποφασίζεται και δεν εκτελείται δολοφονία ηγετικού παράγοντα άλλης χώρας υπό καθεστώς ειρήνης με την πληττόμενη, η απόφαση και ανακοίνωση της Παρασκευής από την εκπρόσωπο του Στέητ Ντιπάρτμεντ ήρθε υπό μορφή απαντήσεως στο αίτημα του κοινοβουλίου και της κυβέρνησης του Ιράκ για την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το ιρακινό έδαφος.

Το αμερικανικό ειδησεογραφικό δελτίο Zero Hedge μετέδωσε την σχετική είδηση υπό τον ακόλουθο τίτλο:

Οι ΗΠΑ Απορρίπτουν Αίτημα του Ιρακινού Πρωθυπουργού να Συζητήσουν την Αποχώρηση των Αμερικανικών Στρατευμάτων:
«Είναι Δικαίωμά μας να Μείνουμε Ως Δύναμη της Αρετής.»

Το δελτίο αναφέρει ότι την Πέμπτη ο Ιρακινός ηγέτης τηλεφώνησε στον Αμερικανό υπουργό των εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο και του εισηγήθηκε επίμονα την αποστολή στο Ιράκ αντιπροσωπείας για την προετοιμασία μηχανισμού προς εκπλήρωση του ψηφίσματος του κοινοβουλίου της χώρας για την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ. Σε παράφραση προηγουμένων δηλώσεων του υπουργού Αμύνης Μαρκ ΄Εσπερ, το Στέητ Ντιπάρτμεντ ετόνισε την Παρασκευή ότι « Είναι δικαίωμά μας, ως Δύναμης της Αρετής» στην περιοχή να διατηρήσουμε την «κατάλληλη παρουσία δυνάμεων στην Μέση Ανατολή»,με δήλωση της εκπροσώπου του Μόρταν Όρταγκους. Πρόσθεσε ότι αποχώρηση στρατευμάτων δεν προβλέπεται σε συνομιλίες με αξιωματούχους του Ιράκ.

«Οποιαδήποτε αντιπροσωπεία του Ιράκ θα προορίζεται να συζητήσει πώς να επαναδεσμευθεί στον στρατηγικό δεσμό μας -όχι να συζητήσει αποχώρηση στρατευμάτων , αλλά την κατάλληλη διάταξη στην Μέση Ανατολή», δήλωσε η εκπρόσωπος.

Η φρασεολογία της έδειχνε να απαντά στην δήλωση του Ιρακινού πρωθυπουργού ότι «οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις ενεργούν χωρίς την άδεια του Ιράκ»

Η εκπρόσωπος του Στέητ Ντιπάρτμεντ πρόσθεσε ότι «η Αμερική είναι μια Δύναμη της Αρετής για την Μέση Ανατολή» και όπως δήλωσε ο υπουργός, είμαστε δεσμευμένοι να προστατεύσουμε Αμερικανούς, Ιρακινούς και άλλους συμμάχους μας».

Το Ζero Hedge υπενθυμίζει ότι ο Πρόεδρος Τραμπ είχε πρόσφατα αναγγείλει την ολική εξόντωση του «εδαφικού χαλιφάτου» του Ισλαμικού Κράτους, που επί έτη χρησίμευσε ως η βασική δικαιολογία του Πενταγώνου για την παρουσία του στο Ιράκ.

Σημειώνει επίσης το Ζero Hedge ότι ο πρωθυπουργός του Ιράκ στην σχετική ανακοίνωσή του κατήγγελλε ότι αμερικανικές δυνάμεις μπήκαν στο Ιράκ και αμερικανικά αεροπλάνα ρομπότ περιφέρονται στον εναέριο χώρο του «χωρίς την άδεια των κρατικών αρχών και αυτό αποτελεί παραβίαση των διμερών συμφωνιών».

Το αμερικανικό δελτίο Ζero Hedge, προφανώς λόγω εθνικού εθισμού στις πρωθόρμητες και δεσποτικές καινοτομίες της Ουάσιγκτον στα αιματηρά πλέον πεδία του Διεθνούς, του Ποινικού και του Αστικού Δικαίου, ξεχνά να αναφερθεί στην απρόσκλητη παρουσία των αμερικανικών στρατευμάτων στις πετρέλαιο-παραγωγικές επαρχίες της Συρίας, η να εξετάσει τις βραχυπρόθεσμες προεκτάσεις και συνέπειες της υποχρεωτικής αμερικανικής παρουσίας (σε υπηρεσία της Αρετής) στις πολλές δεκάδες χωρών του κόσμου που «φιλοξενούν» τις αμερικανικές βάσεις (αρχίζοντας από Γερμανία, Ιταλία και άλλες χώρες του ΝΑΤΟ) αλλά και τις σχετικά μακροπρόθεσμες συνέπειες για τις ίδιες τις ΗΠΑ.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ζero Hedge, Federico HYPERLINK Pieraccini  Strategic Culture Foundation,7-1-20
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η δολοφονία του Ιρανού Στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί στην Βαγδάτη, τις πρώτες πρωινές ώρες της 3 Ιανουαρίου από τις αμερικανικές δυνάμεις, πρώτο από όλα προβάλλει την έκταση της αποτυχίας της αμερικανικής στρατηγικής στην Μέση Ανατολή. Θα προκαλέσει πιθανότατα αντιδράσεις που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή.

Για την κατανόηση της σημασίας αυτού του συμβάντος είναι απαραίτητη μια γοργή ανασκόπηση των εξελίξεων στο Ιράκ. Οι ΗΠΑ κατέχουν το Ιράκ επί 17 χρόνια, μετά την εισβολή τους στην χώρα το 2003. Κατά την περίοδο αυτή η Βαγδάτη και η Τεχεράνη αποκατέστησαν τις σχέσεις τους, διεξάγοντας έναν σημαντικό διάλογο για την μεταπολεμική ανοικοδόμηση όπως και με την αναγνώριση της σημασίας του Σιιτικού πληθυσμού του Ιράκ.

Μέσα σε δυο δεκαετίες το Ιράκ και το Ιράν προχώρησαν, από του να πολεμούν μεταξύ τους, στο να συμβαδίζουν για την λεγόμενη Σιιτική Ημισέληνο, υπέρ της συνεργασίας και της οικονομικής και στρατιωτικής ανάπτυξης του κουαρτέτου που συνθέτουν το Ιράν, το Ιράκ, η Συρία και ο Λίβανος. Τέτοιοι δεσμοί, μετά τις πρόσφατες νίκες επί της διεθνούς τρομοκρατίας, παγιώθηκαν περισσότερο, οδηγώντας στις σημερινές και στις σχεδιαζόμενες οδικές διασυνδέσεις μεταξύ αυτών των τεσσάρων χωρών.

Κατά τους τελευταίους μήνες, τοπικά κινήματα και οργανώσεις ζητούσαν με αυξανόμενο σθένος και επιμονή την αποχώρηση του αμερικανικού στρατού από το έδαφος του Ιράκ. Η Ουάσιγκτον κατηγορούσε το Ιράν για υποκίνηση αυτών των διαδηλώσεων.

Ταυτόχρονα, ομάδες αμφίβολης προέλευσης, που προσπάθησαν να εξισώσουν την ιρανική παρουσία με την αμερικάνικη, ζητούσαν την αποχώρηση των ιρακινών Μονάδων Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU), που συνδέονται με το Ιράν. Οι διαδηλώσεις τέτοιων ομάδων φαίνεται να ποδηγετούνται και να χρηματοδοτούνται από την Σαουδική Αραβία.

Μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης υπήρξε κραυγαλέα ανταλλαγή κατηγοριών και στις 29 Δεκεμβρίου οι ΗΠΑ βομβάρδισαν μια φίλο-ιρανική ομάδα, γνωστή ως Καταίμπ Εσμπολά. Αυτό το επεισόδιο πυροδότησε μια σειρά αντιδράσεων στο Ιράκ που κορυφώθηκαν με περικύκλωση της αμερικανικής πρεσβείας στην Βαγδάτη, η οποία πολιορκήθηκε επί ημέρες από διαδηλωτές οργισμένους για τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς στο Ιράκ.

Ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μακ Πομπέο κατηγόρησε το Ιράν γι΄ αυτή την αναταραχή, προειδοποιώντας ότι η Τεχεράνη θα θεωρηθεί υπεύθυνη για οποιαδήποτε επιδείνωση της κατάστασης στην πρεσβεία.

Τις πρώτες ώρες της 3 Ιανουαρίου 2020 άλλος ένας κόμπος προστέθηκε στον Γόρδιο Δεσμό που είναι η Μέση Ανατολή. Ο Κασέμ Σολεϊμανί δολοφονήθηκε, με χτύπημα του αυτοκινήτου του από αεροπλάνο-ρομπότ, κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Οι αποτελεσματικότεροι αντίπαλοι του «Ισλαμικού Κράτους» και του Τζιχαντισμού των Ουαχαμπί θανατώθηκαν από τις ΗΠΑ, με μια τρομοκρατική επίθεση, που διαπράχτηκε σε ξένη χώρα και σε απόλεμη περιοχή (κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο της πρωτεύουσας).

Η σαμπάνια θα έρρευσε αναμφίβολα, άφθονη, αμέσως με την λήψη της είδησης στο αμερικανικό κογκρέσο, στην ισραηλινή Κνεσέτ, στο βασιλικό ανάκτορο της Ριάντ, όσο και στο Ιντλίμπ της Συρίας , μεταξύ των τρομοκρατών της Αλ Κάιντα και της Αλ Νούσρα.

Απομένει να διαπιστωθεί ποιοι λόγοι εκίνησαν την απόφαση του Τραμπ να εγκρίνει την δολοφονία ενός τόσο σεβαστού και ισχυρού ηγέτη. Ασφαλώς το να επιδείξει στην πολιτική βάση του (και στους Ισραηλινούς και Σαουδάραβες δισεκατομμυριούχους) ότι συμμετέχει στην αντί-ιρανική σταυροφορία. Αλλά υπάρχουν και άλλοι λόγοι που εξηγούν καλύτερα τις ενέργειες του Τραμπ και που συνδέονται περισσότερο με την επιρροή των ΗΠΑ στην περιοχή : Το γεωπολιτικό σκάκι στην Μέση Ανατολή υπερέχει οποιουδήποτε ηγέτη και οποιασδήποτε επίθεσης με αεροπλάνα-ρομπότ.

Στην Συρία, επί παραδείγματι, η κατάσταση είναι εξαιρετικά ευνοϊκή για την κυβέρνηση της Δαμασκού, που είναι πλέον μόνο υπόθεση χρόνου να ανακτήσει τον έλεγχο όλης της χώρας. Ο Στρατηγός Σολεϊμανί και το Ιράν έπαιξαν ένα κεντρικό ρόλο στο να απαλλάξουν την Συρία από την μάστιγα της τρομοκρατίας, μια μάστιγα κινούμενη και χρηματοδοτούμενη από τις ΗΠΑ και τους περιφερειακούς συμμάχους τους.

Στο Ιράκ, η πολιτική κατάσταση είναι τώρα λιγότερο ευνοϊκή για τις ΗΠΑ από ότι ήτανε πίσω στο 2006.Η πρόοδος στις σχέσεις μεταξύ Βαγδάτης και Τεχεράνης οφείλεται επίσης στο Στρατηγό Σολεϊμανί, που μαζί με τους Σιίτες πολιτοφύλακες και τον ιρακινό στρατό ελευθέρωσαν την χώρα από τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους (το οποίο δημιουργήθηκε και συντηρήθηκε από τις Δυτικές και Σαουδικές μυστικές υπηρεσίες, όπως απέδειξε με έγγραφα η Wikileaks).

Φαίνεται ότι οι αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν δεν είχαν στην πραγματικότητα το αναμενόμενο αποτέλεσμα και ότι αντίθετα συνέβαλαν μόνο να ενισχύσουν την στάση της χώρας εναντίον του ιμπεριαλισμού.

΄Ετσι οι ΗΠΑ, βρίσκονται σε κρίση στην Μέση Ανατολή, τέτοια που να εκδιώκονται αντί να αποχωρούν με την θέλησή τους.

Σε αυτή την εξαιρετική και πρωτοφανή συγκυρία οι Ρώσοι και οι Κινέζοι προσφέρονται πολυεπίπεδα ως στρατιωτικοί, πολιτικοί και οικονομικοί εγγυητές του αναδυόμενου Ευρασιατικού Μεγάλου Σχεδίου. ( Τα πρόσφατα κοινά ναυτικά γυμνάσια Πεκίνου, Μόσχας και Τεχεράνης αποτελούν ένα απτό παράδειγμα αυτού του δεσμού). Φυσικά είναι προς το συμφέρον τους να αποφύγουν κάθε εκτεταμένη περιφερειακή σύρραξη, που μόνο ζημιά θα μπορούσε να προκαλέσει στο ευρύτατα απλωμένο Ευρασιατικό μέγα-πρόγραμμά τους.

Απέναντι στις σκληρές μέρες που έρχονται, ο Πούτιν και ο Ξι Ζινπίνγκ θα προσπαθήσουν να συμβουλεύσουν το Ιράν να αποφύγει μιαν ακραία αντίδραση, που θα μπορούσε να δώσει στην Ουάσιγκτον το πρόσχημα για έναν πόλεμο κατά του Ιράν.

Οι προοπτικές της περιοχής χωρίς τρομοκρατία, με μιαν αναζωογονημένη Σιιτική ημισέληνο, υπό την ηγεσία του Ιράν σε επαρχιακό επίπεδο και πλαισιωμένης από την Κίνα και την Ρωσία στο οικονομικό (Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου) και στο στρατιωτικό, αφήνουν ελάχιστες ελπίδες στην Σαουδική Αραβία, στο Τελ Αβίβ και στην Ουάσιγκτον να μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις στην περιοχή. Και αυτό πιθανότατα θα είναι το βασικό επιχείρημα του Πούτιν και του Ξι Ζιπίνγκ για να αποτρέψουν κάποιαν εκρηκτική ιρανική απάντηση.

Η απόφαση να σκοτώσουν τον αρχηγό των Δυνάμεων της ιρανικής αντίστασης στο Ιράκ αποδεικνύει μόνο ένα πράγμα: Ότι συρρικνώνονται γρήγορα οι επιλογές που διαθέτει ο Τραμπ και οι περιφερειακοί σύμμαχοί του και ότι αυτή η ροπή των εξελίξεων στην προσεχή δεκαετία δεν φαίνεται ανατρέψιμη. Η μόνη ελπίδα τους είναι να αντιδράσει παράτολμα η Τεχεράνη και οι σύμμαχοί της στην τελευταία πρόκληση, δικαιολογώντας έτσι ένα περιφερειακό πόλεμο που μόνο την Ουάσιγκτον θα εξυπηρετούσε, καθυστερώντας την περιφερειακή ενοποίηση υπό την ηγεσία του Ιράν.

Πρέπει να θυμόμαστε πως οποτεδήποτε οι ΗΠΑ βρίσκονται σε μια κατάσταση όπου δεν μπορούν να ελέγξουν μια χώρα ή μια περιοχή, επιλέγουν να δημιουργήσουν χάος και τελικά να την καταστρέψουν.

Με την δολοφονία του Στρατηγού Σολεϊμανί, οι ΗΠΑ ελπίζουν να προκαλέσουν χάος σε όλη την περιοχή, έτσι που να επιβραδύνουν ή αν μπορούν και να ματαιώσουν κάθε σχέδιο ενοποίησης. Ευτυχώς, Κίνα, Ρωσία και Ιράν έχουν πλήρη συνείδηση ότι οποιαδήποτε σύρραξη δεν εξυπηρετεί κανένα από τα συμφέροντά τους.

Κανένας πύραυλος αεροπλάνου χωρίς πιλότο δεν φτάνει για να σώσει τις ΗΠΑ από δεκαετίες σφαλμάτων εξωτερικής πολιτικής και τις παράγωγες φρικαλεότητές τους. Και ούτε φτάνει για να σβήσει την ανάμνηση του ακαταπόνητου αγώνα ενός ήρωα εναντίον του ιμπεριαλισμού και της τρομοκρατίας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Pepe Escobar. Comité Valmy, 4 janvier 2020
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Δεν μπορούσε να γίνει πρόκληση πιο απρόοπτη εναντίον του Ιράν από αυτό που έγινε το Σάββατο στην Βαγδάτη. Μικρή σημασία έχει ποιος έδωσε το πράσινο φως για την δολοφονία από τις ΗΠΑ του συγκεκριμένου στόχου, του Διοικητή των δυνάμεων Al-Qods (Ιερουσαλήμ), Στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί και του Υποδιοικητή της Σιιτικής Πολιτοφυλακής του Ιράκ, Αμπού Μαχντί αλ Μουχαντίς.

Πρόκειται για μια πράξη πολέμου. Μονόπλευρη, απρόκλητη, και παράνομη.

Ίσως την διαταγή να έδωσε ο Πρόεδρος Τραμπ. ΄Η μπορεί το αμερικανικό βαθύ κράτος να τον διέταξε να δώσει την εντολή.

Κατά τις καλύτερες πηγές μου πληροφοριών στην Νότιο- Ανατολική Ασία , «οι Ισραηλινοί έδωσαν στις ΗΠΑ τις συντεταγμένες για την δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί, επειδή ήθελαν να αποφύγουν να υποστούν αυτοί τις συνέπειες».

Δεν έχει σημασία ότι ο Τραμπ και το βαθύ κράτος είναι σε πόλεμο. Μια από τις ελάχιστες μονομανίες που τους ενώνουν είναι η μόνιμη σύγκρουση με το Ιράν –που το Πεντάγωνο χαρακτηρίζει ως μιαν από τις πέντε κύριες απειλές κατά των ΗΠΑ, σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με την Ρωσία και την Κίνα.

Αλλά δεν μπορούσε να υπάρξει πρόκληση πιο απροσδόκητη κατά του Ιράν -μέσα στον μακρύ κατάλογο των κυρώσεων και των προκλήσεων- από αυτό που συνέβη στην Βαγδάτη. Το Ιράκ είναι τώρα πεδίο μάχης ενός πολέμου πληρεξουσίων εναντίον του Ιράν, που μπορεί να εξελιχθεί σε θερμό πόλεμο, με συντριπτικές συνέπειες.

Το ξέραμε πως αυτό επρόκειτο να συμβεί. Υπήρχαν πολλοί βρυχηθμοί στα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης από παλαιούς υπεύθυνους της άμυνας και της Μοσάντ. Υπήρχαν και απερίφραστες απειλές του Πενταγώνου. Το είχα συζητήσει λεπτομερειακά την περασμένη εβδομάδα με τον Βρετανό αναλυτή και πρώην διπλωμάτη Alastair Crooke, που ήταν εξαιρετικά ανήσυχος. Είχα λάβει ανησυχητικά μηνύματα από το Ιράν. Η αναπόφευκτη κλιμάκωση της Ουάσιγκτον συζητιόταν ως και το βράδυ της Πέμπτης εδώ στο Παλέρμο. Η Σικελία (έδρα αμερικανικών βάσεων )είναι -ας σημειωθεί παρενθετικά- AMGOT , στην γλώσσα των Αμερικανών στρατηγών: Περιοχή Κατεχόμενη από την Αμερικανική Κυβέρνηση.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο είναι προβλέψιμα τα έργα του ασύγκριτου και αναντικατάστατου κράτους. Ο Τραμπ είναι στριμωγμένος με απειλή για καθαίρεση. Ο Νετανιάχου κατηγορούμενος και υπόδικος. Τίποτα πιο σωτήριο από μιαν εξωτερική «απειλή» για να συσπειρώσει τις εσωτερικές δυνάμεις. Ο Ανώτατος Ηγέτης (του Ιράν), Αγιατολαχ Χαμενέϊ, έχει γνώση τέτοιων περίπλοκων καταστάσεων. Δεν είναι περίεργο πως αμέσως ανήγγειλε πως θα υπάρξει επιστροφή της φωτιάς: «Μια σκληρή εκδίκηση περιμένει τους εγκληματίες που έχουν στα χέρια τους το αίμα του και το αίμα των άλλων μαρτύρων». Περιμένετε να είναι πολύ οδυνηρό.

Επιστροφή της φωτιάς με χίλια χτυπήματα

Είχα συναντήσει τον Μουχαντίς στην Βαγδάτη πριν δύο χρόνια –όπως και πολλά άλλα μέλη της Σιιτικής Πολιτοφυλακής Hashd al-Shaabi. Το Βαθύ Κράτος(των ΗΠΑ) είναι κυριολεκτικά τρομοκρατημένο, επειδή πρόκειται εδώ για μιαν οργάνωση της βάσης, που εξελίσσεται σε ένα νέο Εσμπολά, εξ ίσου ισχυρό. Και έχει την πλήρη υποστήριξη του Μεγάλου Αγιατολάχ Σιστανί, ανώτατης θρησκευτικής αρχής στο Ιράκ, που απολαμβάνει τον γενικό σεβασμό.

Η αμερικανική επίθεση στόχευε λοιπόν και τον Σιστανί –αν και η πολιτοφυλακή δρα υπό τις εντολές του πρωθυπουργού του Ιράκ Αμπντέλ Χαμπντί. Πρόκειται για ένα μεγάλο στρατηγικό λάθος που δεν μπορεί να έγινε παρά από ερασιτέχνες.

Ο Στρατηγός Σολεϊμανί ασφαλώς ταπείνωσε ολόκληρο το Βαθύ Κράτος, πολλές φορές και θα μπορούσε να τους φάει για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό γεύμα στην στρατηγική. Ο Σολεϊμανί ήταν αυτός που νίκησε το «Ισλαμικό Κράτος» στο Ιράκ και όχι οι ΗΠΑ με τους βομβαρδισμούς ισοπέδωσης πόλεων. Ο Σολεϊμανί είναι ένας υπέρ-ήρωας, μυθικού σχεδόν αναστήματος για λεγεώνες νέων παρτιζάνων του Εσμπολά, των Χούτις της Υεμένης, όλων των ρευμάτων αντίστασης στο Ιράκ και στην Συρία, της Ισλαμικής Τζιχάντ στην Παλαιστίνη και σε όλα τα πλάτη της Νότιας Αφρικής, τη Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.

Δεν υπάρχει πραγματικά κανένας τρόπος για να διατηρήσουν οι ΗΠΑ στρατό στο Ιράκ, εκτός εάν το έθνος ανακαταληφθεί μετά από ένα λουτρό αίματος. Και ξεχάστε την «ασφάλεια»: Καμιά επίσημη αυτοκρατορική υπηρεσία, η αυτοκρατορική στρατιωτική παρουσία δεν είναι τώρα ασφαλής, πουθενά, στην Μέση Ανατολή, στην Μεσοποταμία, και στον Περσικό Κόλπο.

Το μόνο αγαθό αποτέλεσμα αυτού του μείζονος στρατηγικού λάθους κήρυξης πολέμου θα μπορούσε να είναι ότι θα αποδειχτεί το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του κεφαλαίου Αυτοκρατορία Αμερικανικών Βάσεων Νότιο-Δυτικής Ασίας.


Βραχυπρόθεσμα, η Τεχεράνη θα είναι εξαιρετικά προσεκτική στην ανταπόδοσή της. Μια ένδειξη των –οδυνηρών- γεγονότων που θα έρθουν: Θα είναι η επιστροφή της φωτιάς με χίλια χτυπήματα. Όπως χτυπήματα στο πλαίσιο –και στην νοοτροπία- της μοναδικής υπεροχής, εκεί που πράγματι πονάει περισσότερο. ΄Ετσι είναι που αρχίζουν τα χρόνια τα τρελά και λυσσασμένα: Με την εξαπόλυση των αλαφιασμένων σκύλων του πολέμου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Patrick Armstrong, Strategic Culture, 31-12- 2019

[ Ο συντάκτης του άρθρου είναι αυθεντία στην επιστήμη της Κρεμλινολογίας, την οποία υπηρέτησε επί χρόνια ως ειδικός αναλυτής του Καναδικού Υπουργείου Αμύνης, από το 1984 και ως Σύμβουλος της Καναδικής πρεσβείας στην Μόσχα από το 1993 ως το ι996. Οι αρθρογραφικές αναλύσεις του για την ρωσική και διεθνή πραγματικότητα, που απασχολούν την μετέπειτα δραστηριότητά του, τον εμφανίζουν ως σπάνια εξαίρεση στην ειδικότητά του, όπου η όραση, η κρίση και η μαρτυρία του αναλυτή έμειναν απρόσβλητες από τον πανίσχυρο χρυσοφόρο ιό της «ρωσοφοβίας». Γι’ αυτό οι αναλύσεις του σε διεθνή όργανα της αλογόκριτης ηλεκτρονικής ενημέρωσης απολαύουν εκτίμησης και δημοτικότητας. Τις ελλαδικές ηγετικές ιδιοφυίες της εικοσαετίας και τον πληθυσμό ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι αναφορές του στο ασύγκριτα συντριπτικό νέο πυραυλικό οπλοστάσιο της Ρωσίας, στους υποψήφιους στόχους του οποίου ενθουσιωδώς τελευταία προσφέρονται ελληνικές επαρχίες και λιμάνια, ως νέες αντί-ρωσικές πολεμικές βάσεις. Χρήσιμο θα ήταν επίσης να σημειώσουν το μήνυμα του Τσάρου Αλεξάνδρου του 3ου.]

Μετάφραση/Εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού

Δημοσίευσα προ ημερών τις εκτιμήσεις μου για το τί ο Πούτιν (και η ομάδα του) πραγματοποίησε με επιτυχία από το πρόγραμμα που εξέθεσε, προ εικοσαετίας, στην πραγματεία του « Η Ρωσία στην Καμπή της Χιλιετίας». Είχα συμπεράνει ότι εξέθεσε τέσσερες βασικές στοχεύσεις:1) Να αναπτύξει την Οικονομία. 2) Να αποκαταστήσει τον κεντρικόν έλεγχο του κράτους. 3) Να παλινορθώσει το Κράτος Δικαίου. 4) Να βελτιώσει την θέση της Ρωσίας στον κόσμο. Συμπέρανα ότι πέτυχε θριαμβευτικά τις τρεις από αυτές και αρκετά καλά την μία. Αλλά ξαναδιαβάζοντας την πραγματεία του παρατήρησα κάτι στο οποίο είχε παραλείψει να αναφερθεί. Ένα κάτι που μέσα στην εικοσαετία αποδείχτηκε μάλλον σημαντικό. Να η μοναδική αναφορά σε αυτό το κάτι μέσα στην τότε πραγματεία του Πούτιν:

«Η Ρωσία υπήρξε και θα παραμείνει μια μεγάλη δύναμη. Είναι προορισμένη από τα αδιαχώριστα χαρακτηριστικά τής γεωπολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής ύπαρξής της. Αυτά προκαθόρισαν την νοοτροπία των Ρώσων και την κυβερνητική πολιτική σε όλη την διάρκεια της ρωσικής ιστορίας και ασφαλώς θα το κάνουν και στο παρόν. Αλλά η ρωσική νοοτροπία οφείλει να διευρυνθεί με νέες ιδέες. Στον σημερινό κόσμο η ισχύς μιας χώρας ως μεγάλης δύναμης εκφράζεται περισσότερο από την ικανότητά της να ηγείται στην δημιουργία και την χρησιμοποίηση προηγμένης τεχνολογίας, εξασφαλίζουσας υψηλό επίπεδο λαϊκής ευημερίας, αποτελεσματικής ασφάλειας του πληθυσμού και υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων στην διεθνή αρένα, παρά από την στρατιωτική δύναμή της.»

Μια φορά μόνο, αυτή ήταν. «Η μοναδική αναφορά στην στρατιωτική δύναμη» και αυτή με τρόπο υποτιμητικό: Άλλες επιδόσεις –τεχνολογία, ευημερία. διπλωματία- είναι σημαντικότερες σε αυτόν τον νέο κόσμο του 21ου Αιώνα, όπως το έβλεπε τότε ο Πούτιν.

Δεν υπάρχει, πραγματικά, σχεδόν τίποτα σε εκείνη την πραγματεία για τον εξωτερικό κόσμο και επομένως ελάχιστα για να συναγάγει κανείς πως περίμενε ο Πούτιν ότι θα γίνει δεκτό το πρόγραμμά του. Σε ένα σημείο γράφει ότι η Ρωσία, μετά το αδιέξοδο των Σοβιετικών χρόνων, «είχε μπει στην λεωφόρο όπου πορεύεται όλη η ανθρωπότητα», και σε ένα άλλο σημείο ότι σημαντικός στόχος είναι «να ενταχτεί η ρωσική οικονομία στις παγκόσμιες οικονομικές δομές.» Αυτό μοιάζει σαν να περίμενε ότι είτε η Ρωσία θα ήταν ευπρόσδεκτη σε αυτές τις δομές, ή ότι η είσοδός της στην λεωφόρο τουλάχιστον δεν θα εμποδιζόταν.

Aλλά σε μια από τις πρώτες συνεντεύξεις του σε ξένο όργανο ενημέρωσης, μιαν γερμανικήν εφημερίδα τον Ιούνιο του 2000, ο εξωτερικός κόσμος αναφέρεται σε τρία ζητήματα: Τις αμερικανικές παραβιάσεις της Συνθήκης για τους Αντιβαλλιστικούς Πυραύλους (ABM Treaty), τους αμερικανικούς πυραύλους στην Ευρώπη και την επέκταση του ΝΑΤΟ. Ένα χρόνο αργότερα, μια συνέντευξη σε Αμερικανούς δημοσιογράφους αφιερώνεται σχεδόν αποκλειστικά στα αμερικανικά σχέδια για την εγκατάσταση αμυντικών βαλλιστικών πυραύλων στην Ευρώπη.

Με λίγα λόγια, δεν πολυχρόνισε στην νέα του θέση προτού ν’ αρχίσει η καθημερινή απασχόλησή του να περιλαμβάνει έναν φάκελο εξωτερικών προβλημάτων. Βλέπουμε σε αυτές τις πρώτες συνεντεύξεις ζητήματα στα οποία ο Πούτιν θα επανέλθει ξανά και ξανά στα επόμενα χρόνια. Αμφιβάλλει ότι αυτά τα συστήματα Αντιβαλλιστικών Πυραύλων της εποχής Μπους του νεώτερου έχουν να κάνουν με «κακοποιά κράτη». Θεωρεί την Συνθήκη απαγόρευσης των Αντιβαλλιστικών Πυραύλων ως ζωτικής ανάγκης για την πυρηνική σταθερότητα. Αλλά περισσότερο από όλα μιλάει για έναν πολυκεντρικό κόσμο, ή όπως το χαρακτηρίζουν άλλοι, για ένα «Βεφσταλιανό σύστημα» κυριάρχων κρατών. Αυτή, τονίζει ξανά και ξανά, είναι η μόνη οδός προς την ειρήνη και την σταθερότητα. Αυτά τα θέματα προβάλλονται σε σχεδόν κάθε ομιλία του για την εξωτερική πολιτική που εκφώνησε από τότε. Με το βάρος της γνώσης ότι η Μόσχα σπατάλησε εβδομήντα χρόνια στο μοναχικό, ηθικολογικό μονοπάτι – ένα αδιέξοδο, όπως έγραψε στην πραγματεία του για την χιλιετία.

΄Ετσι, εάν περίμενε - όπως δείχνει η πραγματεία του- ότι το βασικά εσωτερικό έργο ανασυγκρότησης της Ρωσίας θα προχωρούσε μέσα σε ένα θετικό διεθνές κλίμα γρήγορα διαψεύστηκε σε αυτή του την προσδοκία, με απογοήτευση. Η Δύση, με όλη την μελιστάλακτη ρητορική της, εκμεταλλευόταν την αδυναμία της Ρωσίας.

Με άλλα λόγια ο Πούτιν είχε ξεχάσει το γνωμικό που αποδίδεται στον Τσάρο Αλέξανδρο τον 3ο, ότι «Η Ρωσία έχει μόνο δύο συμμάχους –τον Στρατό της και τον Στόλο της.»

Τελικά στην Ευρώπη εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικοί πύραυλοι, η Συνθήκη ΑΒΜ και άλλες κρίσιμες συνθήκες ελέγχου οπλικών συστημάτων εγκαταλείφτηκαν και το ΝΑΤΟ εξακολούθησε να επεκτείνεται. Και πολλά περισσότερα. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007 ο Πούτιν είχε δει αρκετά και το ξεκαθάρισε στην περίφημη ομιλία του στην διάσκεψη του Μονάχου. Η ουσία της ομιλίας του – και ποιος μπορεί να αρνηθεί σήμερα τον προφητικό χαρακτήρα της;- ήταν ότι « ασφάλεια για έναν είναι ασφάλεια για όλους». Ανήγγειλε τον θάνατο του μονοκεντρικού κόσμου –όπως ακριβώς συνέβη. Κατήγγειλε την περιφρόνηση του Διεθνούς Δικαίου –σήμερα δεν απέμεινε ούτε η προσποίηση σεβασμού του: Αρπαγή πετρελαίου (Συρίας), Πραξικόπημα στην Βολιβία. Επεσήμανε την αθέτηση της υπόσχεσης για την μη επέκταση του ΝΑΤΟ -έπαψαν και να την αρνούνται. Και πλείστα άλλα.

΄Ετσι, σε κάποιο σημείο μεταξύ 1999 -με την πραγματεία για την χιλιετία- και την ομιλία του Μονάχου το 2007, ο Πούτιν συνειδητοποίησε ότι η ανοικοδόμηση της Ρωσίας θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της δεν ήθελαν μιαν ισχυρή Ρωσία ως εταίρο ή έστω ως ειρηνικό ανταγωνιστή: Ήθελαν την Ρωσία του 1999 –πενόμενη, διαιρεμένη, αναρχοκρατούμενη και ασήμαντη. ΄Η μπορεί το σημείο καμπής να ήταν η καταστροφή της Λιβύης από το ΝΑΤΟ το 2015. ΄Η όταν η Ουάσιγκτον ανατίναξε την Συνθήκη ΑΒΜ το 2002. Το πιθανότερο όμως είναι ότι μια βαθμιαία διαδικασία οδήγησε τον Πούτιν και την ομάδα του στο συμπέρασμα πως ήσαν υποχρεωμένοι να προσφύγουν στους συμμάχους του Τσάρου Αλεξάνδρου…(Τον Στρατό και τον Στόλο της Ρωσίας).

Και το έκαναν. Προειδοποίησαν μάλιστα. Ο Πούτιν είπε στους Αμερικανούς ρεπόρτερ το 2001: «Προσφέρουμε συνεργασία. Αν είναι αποδεκτή, θα το κάνουμε με ευχαρίστηση. Αν όχι, τότε θα ενεργήσουμε ανεξάρτητα.» Και -πολύ ήσυχα- το έκαναν.

«Προτείναμε συνεργασία σε αυτόν τον τομέα (παράταση της Συνθήκης ΑΒΜ), θεμέλιο λίθο του διεθνούς συστήματος ασφάλειας, για την διάλυση των ανησυχιών και την διατήρηση ατμόσφαιρας εμπιστοσύνης. Σε κάποιο σημείο νόμισα πως ένας συμβιβασμός ήταν εφικτός, αλλά δεν έγινε. ΄Ολες οι προτάσεις μας, μα εντελώς όλες, απορρίφτηκαν. Και τότε είπαμε θα βελτιώσουμε τα σύγχρονα οπλικά συστήματά μας για να προστατεύσουμε την ασφάλειά μας».

΄Εξη νέα υπερόπλα: Ο Υπερ-ηπειρωτικός Βαλλιστικός Πύραυλος Sarmat, ο πυρηνικής κίνησης πύραυλος κρουαζιέρας Burevestnik, ο με πυρηνική κίνηση υποβρύχιος πύραυλος κρουαζιέρας Poseidon, ο υπερηχητικός αεροπορικός πύραυλος Kinzhal, ο υπερηχητικός, ελισσόμενος πύραυλος Avangard και το Λέϊζερ μάχης Peresvet (φωτο). Και προειδοποίησε:

Οποιαδήποτε χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον της Ρωσίας ή των συμμάχων της, όπλων μικρού, μέσου η μεγάλου βεληνεκούς, οποιωδήποτε, θα αντιμετωπιστεί ως πυρηνική επίθεση εναντίον της χώρας μας. Τα αντίποινα θα είναι άμεσα, με όλες τις συνακόλουθες συνέπειες.

Δεν αντιστάθηκε στο να προσθέσει: «Κανείς δεν θέλησε να μας ακούσει. Ακούστε λοιπόν τώρα.»

Αυτοί εκάγχασαν: «Εικονική πραγματικότητα…» Αλλά έλα που δεν είναι… Επιδείχτηκε σε Αμερικανούς επιθεωρητές το Avangard, το οποίο, με την ικανότητά του να πλήττει οτιδήποτε σε λιγότερο της μισής ώρας, τερματίζει το αμερικανικό όνειρο της αντιβαλλιστικής πυραυλικής άμυνας.

Οι δυο νέοι ρωσικοί πύραυλοι κρουαζιέρας αντιπροσωπεύουν μιαν πρωτοφανή απειλή –που καραδοκεί επί μήνες, στην Ανταρκτική ή στα ωκεάνια βάθη, έτοιμη να χτυπήσει.

Μια ομοβροντία από Kinzhals, ερχόμενη με ταχύτητα 10 Mach, θα εξαφανίσει οποιαδήποτε ομάδα αεροπλανοφόρου, ή λιμένα-αγκυροβόλιο, ή στρατιωτική βάση στην Ευρώπη. Τσεκ και Ματ.

Αλλά υπάρχουν περισσότερα. Μεγάλες πρόοδοι έχουν επιτευχθεί και στην συμβατική άμυνα. Η ομάδα του Πούτιν κατανόησε ότι τα δυο βασικά στοιχεία του Νατοϊκού πολεμικού δόγματος είναι η αεροπορική υπεροχή και οι εξασφαλισμένες επικοινωνίες. Και δεν θα τις έχουν εναντίον της Ρωσίας. Οι δυνάμεις τεθωρακισμένων της Εθνοφρουράς αναγεννήθηκαν και είναι ανώτερες κατά πολύ του ότι διαθέτει ως επιθετική δύναμη το ΝΑΤΟ.

΄Ετσι, τελικά η ομάδα του Πούτιν ακολούθησε την συμβουλή του Τσάρου Αλεξάνδρου. Ο ρωσικός στρατός, ο στόλος και η αεροπορία έχουν κάνει την Ρωσία, απέναντι σε επίθεση, ίσως ισχυρότερη από κάθε άλλη φορά αφότου ο Τσάρος Αλέξανδρος ο 1ος επέστρεψε θριαμβευτικά στην πρωτεύουσά του δυο χρόνια μετά την επίθεση του Ναπολέοντα, ή όταν ο Στρατάρχης Ζούκωφ δέχθηκε την συνθηκολόγηση στην πρωτεύουσά του εχθρού του, τέσσερα χρόνια μετά την επίθεση του Χίτλερ.

* * *

Και, σαν επιμύθιο, στο Μόναχο, ο Πούτιν είχε πει τα εξής:

«Είναι ένας κόσμος όπου υπάρχει ένας αυθέντης, ένας κυρίαρχος. Και τελικά αυτό είναι ολέθριο, όχι μόνο για όλους αυτούς εντός του συστήματος, αλλά επίσης και για το ίδιο το κυρίαρχο κράτος. Επειδή αυτό αυτοκαταστρέφεται από μόνο του, από το εσωτερικό του.»

Μήπως δεν το βλέπουμε αυτό σήμερα; Στις ΗΠΑ αλληλοσπαράσσονται για την κατά φαντασίαν συνέργεια με την Ρωσία, τον μύθο της ρωσικής ανάμειξης στις προεδρικές εκλογές και για την πραγματική αμερικανική εμπλοκή στην διαφθορά της Ουκρανίας. Και στο μεταξύ οι ατέρμονες πόλεμοι δίνουν και παίρνουν, ατέλειωτα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Tom Winter, Fort Rus, 3-1-2020
Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Με την δολοφονία του Στρατηγού Σουλεϊμανί οι ΗΠΑ ενισχύουν τις δυνάμεις που ήθελαν να εξασθενίσουν. Στις Ηνωμένες Πολιτείες πανηγυρίζουν τον σκοτωμό του Διοικητή των ιρανικών επιλέκτων ταγμάτων Al-Quds Γκασέμ Σουλεμαϊνί κατά την άφιξή του στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Αλλά ο θάνατός του και του υπαρχηγού Ιρακινής Πολιτοφυλακής θα εξαπολύσει δυνάμεις που η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να ή να ελέγξει ή να συγκρατήσει.

Όπως εξήγησε και ο Ζλάτκο Περσίνιτς στην γερμανική εκπομπή του καναλιού Ρ.Τ , με τον φόνο του Στρατηγού και Διοικητή της Φρουράς της Ιρανικής Επανάστασης Γκασέμ Σουλεμαϊνί οι ΗΠΑ καταπάτησαν ένα άγραφο νόμο: Δεν σκοτώνεις κανέναν υψηλόβαθμο αξιωματικό ξένου στρατού. Με αυτή την πράξη ο Λευκός Οίκος κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του Ιράν και άναψε την θρυαλλίδα που θα μπορούσε να βάλει φωτιά στην πυριτιδαποθήκη της Μέσης Ανατολής.

Υποκρίνονται πως θέλουν να σταθεροποιήσουν την περιοχή. Αλλά το γεγονός ότι έχουν χαρακτηρίσει μονομερώς την Ιρανική Επαναστατική Φρουρά σαν «τρομοκρατική οργάνωση» δεν τους βοηθάει πολύ για δικαιολογία του φόνου.

Το μήνυμα του Λευκού Οίκου στο Τουίτερ για την δολοφονία έγραφε:

«Με εντολή του Προέδρου ο αμερικανικός στρατός ανέλαβε αμυντική δράση για να προστατεύσει το αμερικανικό προσωπικό στο εξωτερικό, σκοτώνοντας τον Κασέμ Σουλεμαϊνί, Διοικητή της Ιρανικής Επαναστατικής Φρουράς, χαρακτηρισμένης από της ΗΠΑ ως τρομοκρατικής οργάνωσης»

Ο θάνατος του Σουλεμαϊνί και του Αμπού Μαχντί αλ-Μουχαντίς, υπαρχηγού των Ιρακινών Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης(PMF), δεν πρόκειται ούτε την ιρανική πολιτική να αλλάξει ούτε να εξασθενίσει τις στοχευμένες οργανωτικές δομές. Αντίθετα το χτύπημα θα εξαπολύσει δυνάμεις απρόβλεπτες σήμερα και διαμετρικά αντίθετες στις επιδιώξεις και στα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Ο Γκασέμ Σουλεμαϊνί, Διοικητής των ιρανικών ταγμάτων Al-Quds σκοτώθηκε με αμερικανικό πύραυλο. Η ιρανική κυβέρνηση κατέστησε σαφές, χωρίς διπλωματικές περιφράσεις, ότι ο φόνος του θα επισύρει «σκληρή ανταπόδοση». Από την ιρανική σκοπιά η ανταπόδοση είναι επιβεβλημένη ανάγκη. Μόνο που κανείς δεν ξέρει που, πως και πότε αυτό θα συμβεί. Μια ανεπιθύμητη από τις ΗΠΑ συνέπεια θα είναι ότι και οι ίσως διστακτικές δυνάμεις στο Ιράκ θα συνταχθούν με τους αντιπάλους των ΗΠΑ στο αίτημα να τεθεί τέρμα στην συμφωνία ασφάλειας με την Ουάσιγκτον και να αποχωρήσουν οι Αμερικανοί από το Ιράκ.

Από την αντίδραση του Μουκντάντα ας-Σάντρ, γνωστού στην Δύση για τον ανένδοτο αντιαμερικανισμό του ως «ριζοσπάστη κληρικό», βλέπει κανείς ότι και αυτός αναγνωρίζει την αλλαγή των συνθηκών και ενισχύει δραστικά την πίεση στον πρωθυπουργό Αντίλ Αμπντ αλ-Μαχντί στην εσωτερική πολιτική.

Ο Ας-Σαντρ είναι αδιάλλακτος Ιρακινός εθνικιστής, που δεν θέλει ούτε τις ΗΠΑ ούτε το Ιράν στο Ιράκ, παρά το γεγονός ότι είναι Σιίτης. Αλλά όταν τα πράγματα φτάνουν στα άκρα, το μίσος κατά των ΗΠΑ είναι μεγαλύτερο, το Ιράν είναι το μικρότερο κακό. Διέταξε λοιπόν τις παραστρατιωτικές δυνάμεις που ελέγχει να ετοιμάζονται για τον επερχόμενο πόλεμο. Επίσης οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης, μια οργάνωση συσπείρωσης των Σιιτών κυρίως πολιτοφυλακών του Ιράκ, εξωθημένη από τον φόνο του υπαρχηγού της, καλεί επίσης τους μαχητές της σε κινητοποίηση για «να πετάξουμε τους Αμερικανούς έξω από το Ιράκ».

Ο πρωθυπουργός α-Μαχντί δεν είναι πια σε θέση να ασκεί πολιτική αυτοσυγκράτησης απέναντι στις αμερικανικές παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας του Ιράκ. Χαρακτήρισε την δολοφονία του Σουλεμαϊνί και του Αλ-Μουχαντίς σαν «επιθετική ενέργεια» που θα οδηγήσει σε «ένα πόλεμο στο Ιράκ, στην περιοχή και στον κόσμο».

Αν η επιδίωξη της αμερικανικής ηγεσίας ήταν να εξασθενίσει την ιρανική Επαναστατική Φρουρά με την δολοφονία του ηγέτη της θα το μετανοήσουν πικρά. Θα έπρεπε να είχαν διδαχτεί από τα μαθήματα του Ισραήλ, του επιστήθιου φίλου τους στην περιοχή, που επίσης ήθελε να εξασθενίσει οργανώσεις με την εκτέλεση εκπροσώπων τους υψηλού επιπέδου. Αλλά συνέβαινε πάντοτε το αντίθετο, όπως δείχνει το παράδειγμα του Λιβάνου.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν αυξήθηκαν και έγιναν πιο πολύνεκρες οι επιθέσεις των Ισραηλινών κατακτητών στον Λίβανο, το Ισραήλ αποφάσισε να σκοτώσει τον ηγέτη του Εσμπολά: Ο Αμπάς αλ-Μουσαβί, η γυναίκα του και ο πεντάχρονος γιός του σκοτώθηκαν στις 16 Φεβρουαρίου 1992, όταν ένα πύραυλος χτύπησε την αυτοκινητοπομπή τους. Η ισραηλινή ηγεσία περίμενε πως θα εξασθενίσει την οργάνωση με την εξόντωση του δημοφιλούς κληρικού. Δεν το περίμεναν ότι ο διάδοχός του, Σαγιέντ Χασάν Νασράλα θα μεταμόρφωνε τον Εσμπολά στον ισχυρότερο μη κρατικό στρατό στον Λίβανο.

Ένα μήνα αργότερα ήρθε η τρομερή εκδίκηση, όταν η παλαιστινιακή οργάνωση Ισλάμικ Τζιχάντ σκότωσε 29 αθώους και τραυμάτισε άλλους 242 με μια βόμβα αυτοκτονίας έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ στην πρωτεύουσα της Αργεντινής, Μπουένος ΄Αυρες.


΄Οποια και αν είναι η «ανταπόδοση» του Ιράν, ένα τουλάχιστον είναι βέβαιο: Οι ΗΠΑ δημιούργησαν Μάρτυρες, που ο θάνατός τους θα τους κάνει τόσο ισχυρούς όσο δεν θα μπορούσαν να γίνουν ποτέ όσο ήσαν στην διάρκεια της ζωής τους. Δεν θα προκαλέσει έκπληξη εάν η σωρός του Στρατηγού Σουλεϊμανί καταλάβει μια τιμητική θέση στο «Μουσείο της Ιερής ΄Αμυνας και Προαγωγής του Πολιτισμού της Αντίστασης» στην Τεχεράνη.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου