Articles by "Στυλιανού"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Zero Hedge 16-4-21
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Ήρθαν τα αναμενόμενα ρωσικά αντίποινα στις κυρώσεις του Μπάιντεν της περασμένης Πέμπτης για τις λεγόμενες ηλεκτρονικές παρεμβάσεις και τις κατηγορίες για παρέμβαση τις προεδρικές εκλογές. Δέκα Αμερικανοί διπλωμάτες απελάθηκαν από την Ρωσία με διαταγή του υπουργείου Εξωτερικών. Είναι ακριβώς ο αριθμός αυτών που οι ΗΠΑ πέταξαν από την ρωσική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον.

Ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Σεργκέϊ Λαβρώφ πρόσθεσε επιπλέον ότι «Οι Αμερικανοί θα κληθούν να περιορίσουν τον αριθμό των υπαλλήλων τους στην Ρωσία στο αριθμό των Ρώσων στις ΗΠΑ, εάν οι σχέσεις επιδεινωθούν

(Σε πρες κόνφερενς την Παρασκευή ο Λαβρώφ εξήγησε ότι οι Αμερικανοί έχουν στην πρεσβεία τους προσωπικό 450 ατόμων έναντι 350 υπαλλήλων της ρωσικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον.

Πρόσθεσε ότι η Ρωσία θα απαγορεύσει την επέμβαση στις ρωσικές υποθέσεις αμερικανικών ιδρυμάτων και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και ότι η Ρωσία έχει την δυνατότητα να καταφέρει «οδυνηρά πλήγματα» σε αμερικανικές επιχειρήσεις», αλλά δεν θα προχωρήσει σε αυτά επί του παρόντος. Ρ.Τ.)

Όσον αφορά τις αμερικανικές οικονομικές κυρώσεις, που απαγορεύουν στις αμερικανικές τράπεζες την αγορά ρωσικών ομολόγων η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας ανακοίνωσε: « Η Τράπεζα της Ρωσίας σημειώνει ότι το συνολικό μέρισμα ξένων επενδυτών στο εθνικό χρέος και ακόμη περισσότερο στις πρωτογενείς καταθέσεις έχει σημαντικά περιορισθεί κατά το παρελθόν έτος. Η Τράπεζα της Ρωσίας είναι έτοιμη, εάν χρειασθεί, να χρησιμοποιήσει τα εργαλεία που διαθέτει για να εξασφαλίσει την χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

( Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρυ Πεσκώφ δήλωσε ότι ο Πρόεδρος Πούτιν θα αποφασίσει για αντίποινα και πάντως ετόνισε ότι τα θεμέλια της ρωσικής οικονομίας δεν θίγονται. «Η μακροοικονομική σταθερότητα είναι εξασφαλισμένη και η αποδοτικότητα του οικονομικού μας συστήματος είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Δεν έχουμε λόγο να ανησυχούμε.» προσέθεσε. 
(ΡΤ)


Αντιφατική, Αλλοπρόσαλλη και Ανόητη η Πολιτική Μπάϊντεν με τη Ρωσία

Πωλ Ρόμπινσον , R T,15 Απρ, 2021

[Η δημοσίευση του κατωτέρω άρθρου του Ρωσολόγου καθηγητού της Οτάβας από το έντυπο ρωσικό όργανο ενημέρωσης Σημερινή Ρωσία προφανώς σηματοδοτεί την επικύρωση ως ορθής της ερμηνείας των ρωσικών αντιδράσεων στις δηλώσεις και ενέργειες της αμερικανικής κυβέρνησης.]

Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ: Ο Ρώσος πρωθυπουργός (τότε)Βλαντιμίρ Πούτιν ανταλλάσσει χειραψία με τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στη Μόσχα στις 10 Μαρτίου 2011.


Μόλις πριν από ένα μήνα, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ανέφερε ότι πιστεύει πως ο Ρώσος ομόλογός του, Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι «δολοφόνος». Αλλά την Τρίτη, μίλησε στο τηλέφωνο με τον «δολοφόνο» και πρότεινε να συναντηθούν οι δυο τους για μια συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο.

Μερικές εβδομάδες είναι σαφώς πολύς καιρός στην πολιτική.

Αλλά το ίδιο φαίνεται να είναι μια-δυο μέρες.

Γιατί την Πέμπτη, ο εκπρόσωπος Τύπου του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι μια συνάντηση κορυφής μεταξύ Μπάιντεν και Πούτιν δεν πρόκειται να γίνει στο εγγύς μέλλον. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Μόσχα απέρριψε οριστικά μια συνάντηση κάποια στιγμή αργότερα, αλλά είναι σαφές ότι το Κρεμλίνο δεν είναι διατεθειμένο να ευχαριστήσει τον Μπάιντεν προς το παρόν.

Η δήλωση του Πεσκόφ έγινε μετά την είδηση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επρόκειτο να ανακοινώσουν νέα σειρά κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένων μέτρων για να αποτρέψουν αμερικανικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα από το να αγοράσουν τραπεζικά ομόλογα της Μόσχας. Οι ΗΠΑ επίσης απέλασαν δέκα Ρώσους διπλωμάτες.

Η συνέπεια είναι γενικά καλό πράγμα. Δυστυχώς, η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας φαίνεται να είναι σαφώς ασυνεπής, προσφέροντας ένα κλαδί ελιάς τη μία μέρα και στη συνέχεια να υψώνουν ένα μεγάλο ραβδί την επόμενη. Από ρωσικής πλευράς, η αμερικανική πολιτική πρέπει να φαίνεται διπρόσωπη, και συνεπώς ίσως ακόμη χειρότερη από ό,τι αν ήταν ξεκάθαρα εχθρική. Τι εξηγεί τα ανάμεικτα σήματα που έρχονται από την Ουάσιγκτον;

Το βασικό σημείο εκκίνησης είναι ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ θεωρεί τη Ρωσία ως επιθετικό αμφισβητία της αμερικανοκρατούμενης παγκόσμιας τάξης. Επιπλέον, το Δημοκρατικό κόμμα, το οποίο κατέχει πλέον τόσο την προεδρία όσο και το Κογκρέσο, είναι πεπεισμένο ότι η Ρωσία, και συγκεκριμένα ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ευθύνεται για την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ το 2016. Η εσωτερική αμερικανική πολιτική δεν επιτρέπει τίποτα άλλο από μιαν εχθρική πολιτική έναντι της Ρωσίας. Αυτή είναι η νέα προεπιλεγμένη θέση.

Έτσι, η τελευταία ετήσια αξιολόγηση απειλών από την αμερικανική κοινότητα υπηρεσιών πληροφοριών αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στις «ρωσικές προκλητικές ενέργειες». Αναφέρει ότι, «η Μόσχα θα χρησιμοποιήσει μια σειρά εργαλείων – ειδικώτερα να επηρεάσει εκστρατείες, συνεργασία πληροφοριών και αντιτρομοκρατίας, στρατιωτική βοήθεια και συνδυασμένες ασκήσεις, μισθοφορικές επιχειρήσεις και πωλήσεις όπλων - για να προωθήσει τα συμφέροντά της ή να υπονομεύσει τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους».

Από αυτό προκύπτει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να αντεπιτεθούν στη Ρωσία προκειμένου να την τιμωρήσουν για την επιθετικότητά της και να την αποτρέψουν από περαιτέρω ενέργειες.

Σε αυτό το πλαίσιο, το τηλεφώνημα και η προσφορά του Μπάιντεν για εξομάλυνση των σχέσεων ήταν μάλλον εκτός τόπου. Μια πιθανή εξήγηση γι' αυτό είναι η Ουκρανία.

Ο πόλεμος στο Ντονμπάς μεταξύ της ουκρανικής κυβέρνησης και των Λαϊκών Δημοκρατιών Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ έχει γίνει σημαντικά θερμότερος από τις αρχές του έτους, με τις δύο πλευρές να παραβιάζουν την κατάπαυση του πυρός σε τακτική βάση. Η Ουκρανία φέρεται να έχει μετακινήσει πρόσθετο βαρύ εξοπλισμό κοντά στην πρώτη γραμμή. Εν τω μεταξύ, η Μόσχα διεξάγει στρατιωτικές ασκήσεις κοντά στα ουκρανικά σύνορα, πιθανώς για να αποτρέψει την Ουκρανία από του να εξαπολύσει ολοσχερή επίθεση κατά της πολιτοφυλακής του Ντονμπάς.

Ως αποτέλεσμα, δυτικά μέσα ενημέρωσης και πολιτικοί δηλώνουν ότι η Μόσχα μπορεί να προετοιμάζει τη δική της αιφνιδιαστική επίθεση στην Ουκρανία, ενώ σχολιαστές από τη ρωσική πλευρά κατηγορούν τις ΗΠΑ, ότι εξωθούν τους Ουκρανούς. Το τηλεφώνημα της Τρίτης μπορεί να υποδηλώνει ότι ο Μπάιντεν έκανε μεταβολή.

Μπορεί να βλέπει τη Ρωσία ως απειλή, αλλά δεν θέλει πόλεμο. Έχοντας πιέσει, όπως λέγεται, τους Ουκρανούς να πάρουν σκληρή γραμμή εναντίον της Μόσχας, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετώπισαν την πραγματικότητα μιας σκληρής ρωσικής απάντησης και αποφάσισαν να υποχωρήσουν για να ηρεμήσουν τα πράγματα.

ΕΠΙΣΗΣ στις RT.COM¨Η Ρωσία επιδιώκει «ρεαλιστική συνεργασία» με τις ΗΠΑ, όχι ολοκληρωτική σύγκρουση, υποστηρϊζει ο ίδιος ο εθνικός διευθυντής πληροφοριών των ΗΠΑ.

Με άλλα λόγια, ο Μπάιντεν βλέπει τη Ρωσία ως εχθρό και είναι αποφασισμένος να ακολουθήσει μια σκληρή στάση απέναντί της. Αλλά δεν θέλει πόλεμο. Ούτε υπάρχουν στοιχεία ότι ήθελε ποτέ να ωθήσει την Ουκρανία σε πόλεμο με τη Ρωσία – αυτό είναι περισσότερο μια φαντασίωση των Ρώσων σχολιαστών στις τηλεοπτικές συζητήσεις παρά οποιοδήποτε είδος πραγματικότητας.

Η τηλεφωνική κλήση και η προσφορά συνάντησης κορυφής μπορούν να θεωρηθούν ως μια μορφή διαχείρισης κρίσεως, που επαναφέρει τον κόσμο πίσω από το χείλος του γκρεμού, αλλά δεν αποτελεί ένδειξη οιασδήποτε σημαντικής αλλαγής στη συνολική πολιτική.

Η απροθυμία του Κρεμλίνου να αποδεχθεί αμέσως την προσφορά της συνάντησης κορυφής είναι κατανοητή. Η Μόσχα θα χαρεί αναμφίβολα που ο Μπάιντεν φαίνεται να προσπαθεί να αποκλιμακώσει την κατάσταση, αλλά είναι πιθανώς επίσης βαθιά επιφυλακτική σχετικά με τις προοπτικές μιας συνόδου κορυφής που θα παραγάγει απτά αποτελέσματα. Εάν ο Μπάιντεν μπορέσει να πείσει το Κρεμλίνο ότι σοβαρολογεί για την επίτευξη συμφωνίας σε συγκεκριμένα ζητήματα, τότε η στάση του αναμφίβολα θα αλλάξει. Προς το παρόν, όμως, δεν μπορούν να κερδηθούν πολλά από την προοπτική μιας συζήτησης με αντιμετώπιση απειλών και απαιτήσεων.

Σε κάθε περίπτωση, αν και η ρωσική κυβέρνηση θα προτιμούσε αναμφίβολα έναν πραγματικό διάλογο, δεν είναι διψασμένη γι’ αυτόν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να μην εκτιμούν πλήρως τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και τον βαθμό στον οποίο οι προηγούμενοι μοχλοί ισχύος τους δεν λειτουργούν πλέον. Οι προτεινόμενες κυρώσεις κατά του ρωσικού δημόσιου χρέους αποτελούν ένα παράδειγμα. Υπήρξε μια εποχή που η Ρωσία θα φοβόταν αν έχανε την προοπτική πρόσβασης σε αμερικανικά χρήματα. Τώρα όμως δεν τα χρειάζεται πλέον. Όχι μόνο δεν έχει σχεδόν κανένα χρέος, αλλά έχει και πρόσβαση σε άλλους δανειστές, συμπεριλαμβανομένων τόσο των διεθνών όσο και των εγχωρίων.

Η απάντηση της Ρωσίας στην προσφορά της συνάντησης κορυφής υποδηλώνει ότι η Ρωσία είναι πρόθυμη να συζητήσει, αλλά μόνο στην βάση της ισότητας. Η Αμερική, ωστόσο, φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να αναγκάσει τη Ρωσία να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους δικούς της όρους. Αυτό είναι ένα βαρύ λάθος. Το μόνο ερώτημα είναι πόσο καιρό θα πάρει στους Αμερικανούς να το συνειδητοποιήσουν.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



της Karine Bechet-Golovko, Comité Valmy,14-4-21

[Το κατωτέρω άρθρο της Γαλλίδας καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας και συνεργάτιδας γαλλικών μέσων ελεύθερης ενημέρωσης, έμμεσα αποκαλύπτει το είδος απάντησης που επεφύλαξε ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν, στην πρόσκληση του πρόσφατα υβριστή του Αμερικανού Προέδρου Τζο Μπάϊντεν για συνάντηση σε ουδέτερο έδαφος και επιβεβαιώνεται από τον σημερινό νέο καταιγισμό αμερικανικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας, με απελάσεις διπλωματών και οικονομικά μέτρα, με την καθιερωμένη αιτιολόγηση περί ρωσικής ανάμειξης στις αμερικανικές εκλογής και ηλεκτρονικών υποκλοπών και σαμποτάζ.]

Μετάφραση /εισαγωγή Μ.Στυλιανού

Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ ενισχύουν ενεργά τη στρατιωτική τους παρουσία στα σύνορα της Ρωσίας, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αναγνωρίζουν ότι η Ρωσία δεν επιθυμεί άμεση στρατιωτική σύγκρουση και είναι έτοιμη για ρεαλιστικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μπάιντεν πρότεινε στον Πούτιν, σε τηλεφωνική συνομιλία, να οργανώσουν μια συνάντηση σε ουδέτερο έδαφος.

Είναι γνωστό ότι καλός στρατηγός είναι αυτός που κερδίζει τη μάχη πριν την αρχίσει και εδώ ο Μπάιντεν αισθάνεται τον εαυτό του να βγάζει φτερά σαν τον Ρέιγκαν ... Αλλά ο Πούτιν δεν είναι υποχρεωτικό να θέλει να παίξει το ρόλο του Γκορμπατσόφ. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντα, ειδικά όταν η τεχνική του αιφνιδιασμού δεν γίνεται να επαναληφθεί.

Το πλαίσιο της αυξημένης διπλωματικής και στρατιωτικής πίεσης κατά της Ρωσίας συνοδεύεται από την πρόταση του Μπάιντεν να συναντηθεί με τον Πούτιν - να ρυθμίσουν τις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας και να αντιμετωπίσουν τα πολλά ζητήματα για τα οποία οι στρατηγικές θέσεις των δύο χωρών δεν είναι μόνο αποκλίνουσες, αλλά συχνά ασυμβίβαστες.

Όπως επισημαίνει ο Ρώσος Υπουργός Αμύνης, το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύουν τη στρατιωτική τους παρουσία στα σύνορα της Ρωσίας:

«Σύμφωνα με πληροφορίες, το ΝΑΤΟ ετοιμάζεται να στείλει στρατεύματα κοντά στα Ρωσικά σύνορα, ανακοίνωσε ο υπουργός Άμυνας της Ρωσίας Σεργκέι Τσόιγκου σε συνέντευξη Τύπου στις 13 Απριλίου, αναφέροντας ότι συμμετέχουν 40.000 στρατιώτες και 15.000 μονάδες και στρατιωτικός εξοπλισμός, συμπεριλαμβανομένων στρατηγικών αεροσκαφών, κυρίως στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και της Βαλτικής..»

Είναι αλήθεια ότι ήδη δύο αμερικανικά πλοία, το Ρούσβελτ και το Ντόναλντ Κουκ κατευθύνονται προς τη Μαύρη Θάλασσα.

Επιπλέον, η ρητορική των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ εξακολουθεί να ορίζει τη Ρωσία ως τον εχθρό. Έναν εχθρό στις πύλες της Ευρώπης, η οποία θα πρέπει έτσι να αποδεχθεί -και να ευχαριστήσει- για την παρουσία στο έδαφός της αυτών των ξένων στρατευμάτων, τα οποία διαφορετικά θα μπορούσαν να ονομαστούν «δυνάμεις κατοχής». Στο επίκεντρο αυτής της κατασκευής μιας ρωσικής απειλής είναι πάντα η Ουκρανία, στην οποία ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ εκφράζει την υποστήριξη όλων των χωρών μελών αυτής της στρατιωτικής οργάνωσης και υπενθυμίζει ότι η υποστήριξη δεν είναι μόνο θεωρητική, αλλά η Συμμαχία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην εκπαίδευση και την εκγύμναση του ουκρανικού στρατού.

Από την πλευρά της, η Ρωσία επισημαίνει ότι αυτή η πολιτική που ακολουθούν το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία, με τους εκατοντάδες συμβούλους και εκπαιδευτές τους, οδηγεί στη στρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας, με την κατασκευή διαφορετικών στρατιωτικών πολυγώνων, στην πραγματικότητα την καθιστά μια «πυριτιδαποθήκη».

Και όλα αυτά με στόχο να ζητήσουμε από τη Ρωσία να αποσύρει τα στρατεύματά της από τα ρωσικά σύνορα. Επειδή η παρουσία τους από μόνη της θα εμπεριείχε τον κίνδυνο κλιμάκωσης. Όταν τα ρωσικά στρατεύματα βρίσκονται σε ρωσικό έδαφος, ενώ τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ βρίσκονται στην Ευρώπη και στην Ουκρανία, στα ρωσικά σύνορα. Είναι εκεί προφανώς μόνο για έναν περίπατο υγείας και ως εκ τούτου δεν παρουσιάζουν κίνδυνο κλιμάκωσης έξω από την επικράτειά τους…

Σε αυτό το πλαίσιο έντασης, κατά τη διάρκεια μιας τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ του Μπάιντεν και του Πούτιν, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, υπενθυμίζοντας ότι θα υπερασπίζεται πάντα τα συμφέροντα της χώρας του και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας (η οποία αποτελεί προφανώς μέρος των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ, όπως και η Ευρώπη εν γένει) προτείνει μια συνάντηση σε μια τρίτη χώρα:

Σύμφωνα με το Λευκό Οίκο, η σύνοδος αποσκοπεί στην «οικοδόμηση σταθερής και προβλέψιμης σχέσης με τη Ρωσία» και να καταστεί δυνατό στις δυο χώρες να «συζητήσουν πλήθος θεμάτων».

Για να ολοκληρώσουμε όμως την παρουσίαση της συγκυρίας αυτής της πρότασης για συνάντηση θα πρέπει επίσης να υπενθυμίσουμε ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες δημοσίευσαν μιαν έκθεση προοπτικής για τις μείζονες τάσεις εξελίξεων έως το 2040, σύμφωνα με την οποία η Ρωσία δεν θα ήθελε άμεση σύγκρουση με τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και θα ήταν έτοιμη για ρεαλιστικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η έκθεση αυτή υπογραμμίζει επίσης την ικανότητά της Ρωσίας να επηρεάζει τις εξελίξεις κατά τα επόμενα 20 χρόνια, ή ακόμη μακρύτερα, έστω και αν οι υλικές ικανότητές της μπορεί να μειωθούν. Με άλλα λόγια, αυτή η έκθεση αναγνωρίζει ότι η Ρωσία είναι ένας παράγοντας στην παγκόσμια σκηνή:

«Είναι πιθανό ότι η Ρωσία θα παραμείνει μια δύναμη αναστάτωσης για μεγάλο μέρος ή το σύνολο των επόμενων δυο δεκαετιών, ακόμα και αν μειωθούν οι φυσικές δυνατότητές της σε σύγκριση με άλλους σημαντικούς παράγοντες», ανέφερε η έκθεση. "Τα πλεονεκτήματα της Ρωσίας περιλαμβάνουν μια σημαντική συμβατική στρατιωτική δύναμη, όπλα μαζικής καταστροφής, ενεργειακούς και ορυκτούς πόρους, εκτεταμένη γεωγραφία, δημογραφικά στοιχεία και θέληση να χρησιμοποιήσει βία στο εξωτερικό, γεγονός που θα της επιτρέψει να συνεχίσει να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, ακόμη και μετέπειτα, στον μετασοβιετικό χώρο, και μερικές φορές πιο μακριά."


Φαίνεται ότι ο Μπάιντεν αισθάνεται Ρέιγκαν, οποίος ενώ μισούσε τη Σοβιετική Ένωση και τον κομμουνισμό και ακριβώς εξαιτίας αυτού, κατάφερε να βάλει στον ντορβά του τον Γκορμπατσόφ, δίνοντάς του τα κλειδιά για να καταστρέψει τη χώρα του με τα ίδια του τα χέρια.

Ωστόσο, είναι αμφίβολο ότι ο Πούτιν αισθάνεται να θεριεύουν μέσα του οι επιθυμίες του Γκόρμπι, χωρίς να ξεχάσουμε ότι ο ρωσικός λαός σήμερα δεν έχει πλέον ψευδαισθήσεις για το «Δυτικό Θαύμα» ...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Βικτόρια Νούλαντ και ΄Αντονυ Μπλίνκεν

του Manlio Dinucci, Voltaire net, 13-4-21
Mετάφραση: Μ. Στυλιανού

Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, ο υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν και η επικείμενη υφυπουργός Εξωτερικών του, Βικτόρια Νούλαντ, αναζωπυρώνουν τον πόλεμο στην Ουκρανία που ξεκίνησαν μαζί το 2013-14. Ο τέταρτος συνεργός, Geoffrey R. Pyatt, είναι τώρα πρεσβευτής στην Ελλάδα.



Αυτή τη φορά, στέλνουν πολεμικά πλοία στη Μαύρη Θάλασσα και προετοιμάζουν πυρηνικά βομβαρδιστικά. Αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-16, που στάλθηκαν από τη βάση Αviano στην Ιταλία, συμμετέχουν σε «σύνθετες αεροπορικές επιχειρήσεις» στην Ελλάδα, όπου χθες ξεκίνησε η Άσκηση Ηνίοχος 21. Ανήκουν στην 510η Μοίρα Μαχητικών με έδρα το Αβιάνο, ο ρόλος της οποίας προβάλλεται με το έμβλημά της: το σύμβολο του ατόμου, με τρεις κεραυνούς να χτυπούν τη γη, πλαισιωμένοι από τον αυτοκρατορικό αετό.

Πρόκειται για αεροσκάφη πυρηνικής επίθεσης που εμπλέκονται από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ στην Ελλάδα, η οποία παραχώρησε το 2020 στις Ηνωμένες Πολιτείες τη χρήση όλων των στρατιωτικών βάσεων της. Συμμετέχουν επίσης στο Ηνίοχος 21 μαχητικά-βομβαρδιστικά F-16 και F-15 από το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η άσκηση διεξάγεται στο Αιγαίο Πέλαγος στην άκρη της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Μαύρης Θάλασσας και της Ουκρανίας, όπου συγκεντρώνεται η μεγάλη άσκηση του Αμερικανικού Στρατού Defender-Europe 21.

Αυτοί και άλλοι στρατιωτικοί ελιγμοί, οι οποίοι καθιστούν την Ευρώπη μέγα οπλοστάσιο, δημιουργούν αυξανόμενη ένταση με τη Ρωσία, η οποία επικεντρώνεται στην Ουκρανία. Το ΝΑΤΟ, μετά την αποσύνθεση της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας, την οποία πραγματοποίησε εισάγοντας την αιχμή του πολέμου σε εσωτερικά ρήγματα, εδραιώνεται τώρα ως σταυροφόρος ιππότης της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας.

Ο Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ, Βρετανός αρχηγός της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας Στιούαρτ Περτς, συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Ζελένσκι και τον Αρχηγό ΓΕΣ Khomchak στο Κίεβο και δήλωσε ότι "τα μέλη του ΝΑΤΟ είναι ενωμένα στην καταδίκη της παράνομης προσάρτησης της Κριμαίας από τη Ρωσία και των επιθετικών ενεργειών της στην ανατολική Ουκρανία". Επανέλαβε το αφήγημα ότι η Ρωσία προσάρτησε βίαια την Κριμαία, διαγράφοντας ότι οι Ρώσοι της Κριμαίας ήταν αυτοί που αποφάσισαν σε δημοψήφισμα να αποσχιστούν από την Ουκρανία και να επιστρέψουν στη Ρωσία για να αποφύγουν τις επιθέσεις από τα νεοναζιστικά τάγματα του Κιέβου, όπως οι Ρώσοι του Ντονμπάς.

Εκείνα τα νεοναζιστικά τάγματα που χρησιμοποιήθηκαν το 2014 ως δύναμη κρούσεως στην πλατεία του πραξικοπήματος Μεϊντάν, που ξεκίνησε από Γεωργιανούς ελεύθερους σκοπευτές που πυροβολούσαν διαδηλωτές και αστυνομία, και στη συνέχεια επιδόθηκαν σε διαδοχικές ανδραγαθίες: χωριά που σφαγιάσθηκαν και πυρπολήθηκαν, μαχητές που κάηκαν ζωντανοί στο Συνδικαλιστικό Οίκημα της Οδησσού, άοπλοι πολίτες που εσφάγησαν στην Μαριούπολη ή βομβαρδίστηκαν με λευκό φώσφορο στο Ντονέτσκ και το Λουγκάνσκ.

Ένα αιματηρό πραξικόπημα υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, με στρατηγικό στόχο την πρόκληση ενός νέου Ψυχρού Πολέμου στην Ευρώπη, για την απομόνωση της Ρωσίας και ταυτόχρονα την ενίσχυση της επιρροής και της στρατιωτικής παρουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη.

Η σύγκρουση στο Ντονμπάς, οι πληθυσμοί των οποίων έχουν αυτοοργανωθεί στις Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ με τη δική τους λαϊκή πολιτοφυλακή, είχε περάσει σε μια περίοδο σχετικής εκεχειρίας με το άνοιγμα των συνομιλιών του Μινσκ για μια ειρηνική λύση. Αλλά τώρα η ουκρανική κυβέρνηση έχει αποσυρθεί από αυτές τις συναντήσεις, με το πρόσχημα ότι αρνείται να πάει στο Μινσκ επειδή η Λευκορωσία δεν είναι δημοκρατική χώρα. Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις του Κιέβου επανέλαβαν τις ένοπλες επιθέσεις στο Ντονμπάς.

Ο Αρχηγός του ουκρανικού Γενικού Επιτελείου Στρατού στρατηγός Κοχτσάκ, τον οποίο συνεχάρη ο Στιούαρτ Περτς εκ μέρους του ΝΑΤΟ για τη "δέσμευσή του στην αναζήτηση ειρηνικής λύσης στη σύγκρουση", δήλωσε ότι ο στρατός του Κιέβου "προετοιμάζεται για την επίθεση στην ανατολική Ουκρανία" και πως σε αυτή την επιχείρηση "έχει προγραμματιστεί η συμμετοχή μελών του ΝΑΤΟ".

Δεν είναι τυχαίο ότι η σύγκρουση στο Ντονμπάς ξέσπασε όταν, μαζί με την κυβέρνηση Μπάιντεν, το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών περιήλθε στον Άντονυ Μπλίνκεν. Ουκρανικής καταγωγής, ήταν ο κύριος διοργανωτής της πλατείας Maidan putsch στο ρόλο του αναπληρωτή συμβούλου εθνικής ασφάλειας στην κυβέρνηση Obama-Biden. Ως αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών, ο Μπάιντεν διόρισε τη Βικτόρια Νούλαντ, βοηθό διοργανωτή της επιχείρησης των ΗΠΑ, κόστους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, για την εγκαθίδρυση "καλής κυβέρνησης" στην Ουκρανία (όπως δήλωσε η ίδια).

Δεν αποκλείεται να έχουν τώρα ένα σχέδιο να προωθήσουν μια επίθεση από τις δυνάμεις του Κιέβου στο Ντόνμπας με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ. Θα έθετε τη Μόσχα μπροστά σε μια επιλογή που σε κάθε περίπτωση θα απολήξει προς όφελος της Ουάσιγκτον: να αφήσει τον ρωσικό λαό του Ντονμπάς έρμαιο της σφαγής ή να παρέμβει στρατιωτικά για να τον υποστηρίξει. Παίγνιο με τη φωτιά και όχι μεταφορικά, που ανάβει το φυτίλι μιας βόμβας στην καρδιά της Ευρώπης.


Πρωτότυπο
Ukraine, bombe US en Europe




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Patrick J. Buchanan,* 13-4-21
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Ο Μπάιντεν διαβεβαίωσε προσωπικά τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι για την "ακλόνητη υποστήριξη της Αμερικανικής κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της χώρας του, εν όψει της συνεχιζόμενης επίθεσης της Ρωσίας στο Ντονμπάς και την Κριμαία". Τι σημαίνει αυτό;"


Τι σκαρώνουν ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Σι Τζιπίνγκ;

Τις τελευταίες ημέρες, ρωσικά άρματα μάχης, πυροβολικό, πανοπλίες, φορτηγά και στρατεύματα κινούνται οδικώς και σιδηροδρομικώς όλο και πιο κοντά στην Ουκρανία, και η Μόσχα λέγεται ότι επανατοποθετεί την 56η Ταξιαρχία Αεροπορικής Επίθεσης φρουρών στην Κριμαία.

Στρατιωτικές πηγές στο Κίεβο εκτιμούν ότι υπάρχουν τώρα ρωσικά στρατεύματα δυνάμεως 85.000 οπλιτών, σε απόσταση μεταξύ έξι και 25 μιλίων από τα βόρεια και ανατολικά σύνορα της Ουκρανίας.

"Έχω πραγματικές ανησυχίες για τις ενέργειες της Ρωσίας στα σύνορα της Ουκρανίας. Υπάρχουν περισσότερες ρωσικές δυνάμεις που συγκεντρώθηκαν σε αυτά τα σύνορα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή από το 2014, όταν η Ρωσία εισέβαλε για πρώτη φορά", δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών ΄Αντονυ Μπλίνκεν στο "Meet the Press" της Κυριακής. Ο Μπλίνκεν πρόσθεσε αυτή την προειδοποίηση:

"Ο Πρόεδρος Μπάιντεν ήταν πολύ σαφής σχετικά με αυτό. Εάν η Ρωσία ενεργήσει απερίσκεπτα, ή επιθετικά, θα υπάρξει κόστος, θα υπάρξουν συνέπειες".

Τι "κόστος" και ποιες "συνέπειες", έμεινε ακαθόριστο.

Νωρίτερα, ο Μπάιντεν διαβεβαίωσε προσωπικά τον Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι για την "ακλόνητη στήριξη της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας εν όψει της συνεχιζόμενης επίθεσης της Ρωσίας στο Ντονμπάς και στην Κριμαία".


Τι σημαίνει αυτό?

Όταν ο Πούτιν ήταν ένας νεαρός αξιωματικός της KGB, η Μαύρη Θάλασσα ήταν μια εικονική σοβιετική λίμνη, που κυριαρχείται στα δυτικά από τα μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας Βουλγαρία και Ρουμανία, και στα βόρεια και ανατολικά από την ΕΣΣΔ. Η Τουρκία κατελάμβανε τη νότια όχθη.

Σήμερα, τρεις από τις έξι χώρες που βρέχονται από τον Εύξεινο Πόντο — η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Τουρκία — είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Δύο από τους άλλους, η Ουκρανία και η Γεωργία, φιλοδοξούν ανοιχτά να γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ.


Εάν η Ρωσία αισθάνεται μια αίσθηση απώλειας και αναγκαστικής απομόνωσης, ποιος μπορεί να την κατηγορήσει;

Η διαφάνεια της ρωσικής στρατιωτικής συσσώρευσης υποδηλώνει ότι είναι περισσότερο ένα μήνυμα προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ από οποιαδήποτε προετοιμασία για εισβολή.
Ο Πούτιν φαίνεται να λέει: η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ ή η τοποθέτηση των αμερικανικών ή νατοϊκών δυνάμεων σε αυτή τη χώρα θα παραβίαζε μια κόκκινη γραμμή για τη Ρωσία. Και δεν θα αποκλείσουμε τη στρατιωτική δράση για την πρόληψη ή την αντιμετώπισή της.


Τα πρακτικά δείχνουν ότι ο Πούτιν δεν μπλοφάρει.
Έχουμε βρεθεί εδώ δύο φορές στο παρελθόν.

Το 2008, όταν η Γεωργία εισέβαλε στη Νότια Οσετία, μια επαρχία που είχε απελευθερωθεί από τη Γεωργία τη δεκαετία του 1990. Ο Πούτιν έστειλε στρατεύματα στη Νότια Οσετία, έδιωξε τους Γεωργιανούς και στη συνέχεια εισέβαλε στη Γεωργία και κατέλαβε μέρος αυτής της χώρας ως πρακτικό μάθημα.

Και παρόλο που οι ΗΠΑ θεωρούσαν τον Πρόεδρο της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι φίλο και τη Γεωργία ως πιθανό σύμμαχο του ΝΑΤΟ, ο Τζορτζ Μπους δεν έκανε τίποτα.

Και πάλι, το 2014, όταν ένα πραξικόπημα στο Κίεβο, που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ, ανέτρεψε το εκλεγμένο και ρωσόφιλο καθεστώς, ο Πούτιν κατέλαβε και προσάρτησε την Κριμαία και βοήθησε τους ρωσόφωνους αντάρτες στο Ντονμπάς να απελευθερωθούν από τον έλεγχο του Κιέβου.

Εν ολίγοις, όσον αφορά την Ουκρανία, η Ρωσία απέδειξε ότι έχει τις δικές της κόκκινες γραμμές, τις οποίες θα υποστηρίξει με στρατιωτική δράση.


Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ωστόσο, έχουν δείξει επανειλημμένα ότι ενώ θα παράσχουν ηθική υποστήριξη και στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, δεν πρόκειται να πολεμήσουν τη Ρωσία για την Ουκρανία ή να αποσπάσουν την Κριμαία ή το Ντονμπάς από τον έλεγχο του Πούτιν.
Ωστόσο μια παρόμοια δοκιμή εξελίσσεται τώρα στις θάλασσες της Νότιας και Ανατολικής Κίνας.

Στο "Meet the Press" της Κυριακής, ο Μπλίνκεν ρωτήθηκε επίσης εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αγωνιστούν για να υπερασπιστούν την Ταϊβάν, η οποία παρενοχλείται και απειλείται από την Κίνα του Σι Τζινπίνγκ, που ισχυρίζεται ότι το νησί αποτελεί κυρίαρχο εθνικό της έδαφος.
"Είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε την Ταϊβάν στρατιωτικά;" Ρώτησε ο Τσακ Τοντ του NBC.

Η απάντηση του Μπλίνκεν:
"Αυτό που έχουμε δει, και αυτό που μας απασχολεί πραγματικά, είναι όλο και πιο επιθετικές ενέργειες από την κυβέρνηση του Πεκίνου που απευθύνονται στην Ταϊβάν, αυξάνοντας τις εντάσεις στα Στενά. Και έχουμε μια δέσμευση για την Ταϊβάν στο πλαίσιο του νόμου περί σχέσεων με την Ταϊβάν ... Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι θα ήταν σοβαρό λάθος για οποιονδήποτε να προσπαθήσει να αλλάξει την υπάρχουσα καθεστηκυία τάξη με τη βία".

Από τότε που ξεκίνησε η προεδρία του Μπάιντεν, η Κίνα στέλνει στρατιωτικά αεροσκάφη, μαχητικά και βομβαρδιστικά, στον εναέριο χώρο της Ταϊβάν, περικυκλώνοντας το νησί με πολεμικά πλοία και προειδοποιώντας ανοιχτά ότι οποιαδήποτε διακήρυξη ανεξαρτησίας από την Ταϊπέι θα σήμαινε πόλεμο με το Πεκίνο.

Έτσι, η Ρωσία κατέστησε σαφές τι θα αγωνιστεί για να αποτρέψει — την προσχώρηση της Ουκρανίας στα στρατεύματα του ΝΑΤΟ και την εγκατάσταση του ΝΑΤΟ στο έδαφός της. Και η Κίνα έχει καταστήσει σαφές ποια είναι η κόκκινη γραμμή της, τι θα αγωνιστεί για να αποτρέψει — τη διακηρυγμένη ανεξαρτησία της Ταϊβάν.

Αλλά η πολιτική των ΗΠΑ και στις δύο περιπτώσεις φαίνεται να είναι μια πολιτική "στρατηγικής ασάφειας", αφήνοντας το ζήτημα ανοιχτό ως προς το τι θα κάναμε.



Και τίθεται το εξής ερώτημα: Η Ρωσία του Πούτιν και η Κίνα του Ξι, με τα πλεονεκτήματά τους της εδαφικής εγγύτητας, απειλούν με στρατιωτική δράση για να δοκιμάσουν από κοινού την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης Μπάϊντεν και συνωμοτούν για να το πράξουν – η μία στην Ουκρανία και η άλλη στην θάλασσα της Νότιας και Ανατολικής Κίνας;


Και, αν πολεμήσουμε για την Ουκρανία, πόσοι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ θα είναι δίπλα μας; Και αν θα πρέπει να αγωνιστούμε για να κρατήσουμε την Ταϊβάν ελεύθερη, πόσοι Ασιάτες σύμμαχοι θα πολεμούσαν την Κίνα μαζί μας.




*O Πάτρικ Μπιουκάναν ήταν πολιτικός σύμβουλος και λογογράφος του προέδρου Νίξον και υπήρξε ανεξάρτητος υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ. Είναι πολιτικός αναλυτής και συγγραφέας, διακρινόμενος για την κοφτερή κρίση και την λιτότητα της γραφής. Απολαμβάνει μεγάλης εκτίμησης στην πατρίδα του και διεθνώς.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Edouard Husson. /Réseau International/ 7-4-21 
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το «γαλλογερμανικό ζευγάρι» δεν υπάρχει εδώ και πολύ καιρό. Οι Γερμανοί το γνωρίζουν αυτό και έχουν την πολιτική νοημοσύνη να μην το λένε. Επειδή οι Γάλλοι ηγέτες εξακολουθούν να πιστεύουν σε αυτό ακλόνητα. Και με αυτόν τον τρόπο, στερούνται μιας πολιτικής που συνάδει περισσότερο με τα γαλλικά συμφέροντα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


Την Πέμπτη 1 Απριλίου, κατά τη διάρκεια ακρόασης ενώπιον της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Γερουσίας, Ο Κλεμάν Μπών εξήγησε για την εξέλιξη του Ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας: «Θα πρέπει πρώτα να διεξαγάγουμε μια γαλλογερμανική συζήτηση, πιθανώς στα τέλη του 2021, στις αρχές του 2022 με τη νέα ομοσπονδιακή κυβέρνηση» που θα προκύψει από τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Ας αφήσουμε κατά μέρος την αδεξιότητα να καταστήσουμε αυτό το θέμα αντικείμενο συζήτησης στη εφετινή γερμανική προεκλογική εκστρατεία, ενώ ένα σημαντικό μέρος της γερμανικής γνώμης παραμένει εχθρικό προς τη χαλάρωση των κανόνων δημοσιονομικής ισορροπίας που απορρέουν από τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Ο ίδιος ο Γάλλος υπουργός οικονομικών Μπρούνο Λεμαίρ παραπονέθηκε πρόσφατα για την αντίθεση που εξέφρασαν συντηρητικές προσωπικότητες και το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης στην έγκριση του σχεδίου ανάκαμψης. Ας αφήσουμε επίσης κατά μέρος το θεμελιώδες ερώτημα: είναι καλό για τη Γαλλία το ότι η Γαλλία συνεχίζει να αφήνει τα δημόσια οικονομικά της να ολισθαίνουν, ενώ καθιερώνεται από την ΕΕ μια διάκριση μεταξύ λειτουργικών και επενδυτικών δαπανών;

Το πρόβλημα που τίθεται με τη δήλωση του κ. Beaune είναι ο αναχρονιστικός χαρακτήρας της γαλλικής πολιτικής. Οι Γάλλοι ηγέτες προσκολλώνται στην προτεραιότητα του γαλλογερμανικού ζευγαριού εντός των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, όταν δεν έχουν κερδίσει τίποτα από αυτό τα τελευταία χρόνια, όπως κατέδειξα σε πρόσφατο βιβλίο...


Ο μύθος του γαλλογερμανικού ζευγαριού

Υπάρχει ένας επίσημος απολογισμός στη Γαλλία που οδηγεί από τη συμφιλίωση στη γαλλογερμανική φιλία και από αυτή τη φιλία στη συνεχή εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ωστόσο, αυτή η πολιτική «φιλία» στην οποία οι Γάλλοι σχολιαστές δίνουν το όνομα «ζευγάρι» - μια φράση που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ στη Γερμανία1 - έχει βιώσει σοβαρές διακοπές και2 έχει αποτελέσει αντικείμενο συνεχών υπολογισμών εξουσίας μεταξύ των δύο εταίρων.


6 στρατηγικές συμβουλές προς τους Γάλλους ηγέτες απέναντι στην Γερμανία


Η Γερμανία αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα. Ειδικότερα, στις δημοσκοπήσεις, παρατηρείται επίσπευση της πτώσης του CDU,του κόμματος της κ. Mέρκελ. Αναμένεται να δυσκολευτεί πολύ στις επόμενες γενικές εκλογές για να υπερβεί το 25% (από 41% το 2013) και είναι πιθανό να είναι μόνο λίγες μονάδες μπροστά από τους Πράσινους και λιγότερο από δέκα μπροστά από το SPD. Ο επόμενος καγκελάριος, πιθανώς επικεφαλής ενός συνασπισμού τριών κομμάτων, θα είναι επομένωςπολύ πιο αδύναμος από τους προκατόχους του. Από την άλλη, η Γερμανία έχει χάσει σταδιακά τις αποφάσεις διαιτησίας εντός της ΕΕ κατά την τελευταία δεκαετία όσον αφορά τις δημοσιονομικές και νομισματικές πολιτικές χαλάρωσης: Πραγματοποιήθηκαν σε πείσμα της αντίθεσής της.. Τέλος, η αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ αποτελεί πλήγμα για τη Γερμανία, καθώς η Γερμανία θα μπορούσε τις περισσότερες φορές να υπολογίζει στη βρετανική στήριξη στις ψηφοφορίες, στην υπηρεσία της εμβάθυνσης της “μεγάλης αγοράς".

Όλες αυτές οι ανατροπές δεδομένων στην ευρωπαϊκή κατάσταση θα έπρεπε να οδηγήσουν τους Γάλλους ηγέτες να αλλάξουν ριζικά τη στρατηγική τους απέναντι στην Γερμανία.

1. Η διαβούλευση με το Παρίσι του Βερολίνο,του οποίου η θέση έχει αποδυναμωθεί στην ΕΕ κατά τη δεκαετία του 2010, θα πρέπει να ολοκληρώσει μια ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση και όχι να αποτελέσει προϋπόθεση γι’ αυτήν, όπως εξακολουθεί να πιστεύει ο κ.Μπών.

2. Οι αποφάσεις στη Γερμανία θα λαμβάνονται όλο και λιγότερο στο Βερολίνο και όλο και περισσότερο στις περιφερειακές οικονομικές πρωτεύουσες - Ντίσελντορφ, Φρανκφούρτη, Στουτγάρδη, Μόναχο, Δρέσδη. Εκεί πρέπει να αναπτύξουμε τα δίκτυά μας, να σφυρηλατήσουμε προσωπικούς δεσμούς τώρα. Η γαλλογερμανική πολιτική δεν διεξάγεται πλέον μόνο μεταξύ των εθνικών κυβερνήσεων αλλά και μεταξύ των περιφερειών, μεταξύ των πόλεων.

3. Οι Γερμανοί που εργάζονται στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα έχουν επίσης καταστεί πολύ σημαντικοί ως στόχος για την εκπροσώπηση ομάδων συμφερόντων. Είτε εργάζονται στην Επιτροπή, υπό την εποπτεία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είτε στο Κοινοβούλιο, η γνώμη τους έχει μεγάλη βαρύτητα. Αντιθέτως, εάν τους ξεχάσουμε, μπορούν να εγείρουν φραγμό σε μια γαλλική πολιτική.

4. Πρέπει να φτάσουμε στο Βερολίνο και στα ευρωπαϊκά συμβούλια έχοντας ήδη σχηματίσει πλειοψηφίες, οι

οποίες, εάν χρειαστεί, επιβάλλονται στη Γερμανία. Αυτό σημαίνει ότι, από την άποψη της Γαλλίας, δεν υπάρχουν πλέον "μικρές χώρες". Όλες οι ψήφοι μετράνε.

5. Η παρουσία στην κεφαλή της ιταλικής κυβέρνησης του πρώην προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Mάριo Ντράγκι, του ανθρώπου που ανάγκασε τους Γερμανούς σε μια πιο ευέλικτη νομισματική πολιτική το 2012-13, αποτελεί πλεονέκτημα για τη Γαλλία. Αυτή θα πρέπει να είναι μια ευκαιρία να δημιουργηθεί μια πραγματική κοινότητα συμφερόντων της Γαλλίας με την Ιταλία και την Ισπανία, για να βαρύνουμε περισσότερο στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

6. Τέλος, όποιοι και αν είναι οι εταίροι μας στις διαπραγματεύσεις, η Γαλλία για να είναι αξιόπιστη, πρέπει να βάλει σε τάξη τα δημόσια οικονομικά της. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα, φυσικά, έναντι της Γερμανίας, η οποία δεν μας παίρνει σοβαρά υπόψη εδώ και χρόνια, λόγω των ελλειμμάτων μας (που πραγματοποιήθηκαν από τα χαμηλά επιτόκια που εγγυάται για τη ζώνη του ευρώ).



Σπάνια αναφέρεται ότι ο στρατηγός de Gaulle έθεσε σε μεγάλο βαθμό σε ύπνο τη γαλλογερμανική συνεργασία, αρχής γενομένης από το 1963, διότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν επιθυμούσε, σε αντίθεση με τη Γαλλία, οποιαδήποτε αποστασιοποίηση από το ΝΑΤΟ. Ούτε θέλουμε να θυμηθούμε πόσο πικρές ήταν οι συζητήσεις μεταξύ του François Mitterrand και του Helmut Kohl το 1989-90 κατά τη στιγμή της επανένωσης. Ή πόσο η κ. Μέρκελ μισούσε τον Νικολά Σαρκοζί,πίσω από τα φαινόμενα, και δεν μπορούσε να αντέξει την πίεση που της ασκούσε ο Γάλλος πρόεδρος, με την υποστήριξη του Μπαράκ Ομπάμα, για να έχει μια ενεργή οικονομική πολιτική για την καταπολέμηση της κρίσης. Η ίδια καγκελάριος έσερνε τα πόδια της για να συνταχτεί στο όραμα Μακρόν για «ευρωπαϊκή κυριαρχία» και προϋπολογισμό, παρά τη συνεχή έκκληση του Εμμανουήλ Μακρόν.

1. Η Γαλλία και η Γερμανία επιδιώκουν διαφορετικούς στόχους μέσω της ευρωπαϊκής εταιρικής σχέσης: Το Παρίσι επιδιώκει μια ν« Ερώπη της εξουσίας»· Το Βερολίνο φροντίζει οι γείτονές του να ακολουθούν τους κανόνες οργάνωσης της οικονομικής ζωής, κανόνες που εφαρμόζονται στην Γερμανία βασικά τον "πειθαρχικό φιλελευθερισμό" - προκειμένου να περιοριστεί ο ανταγωνισμός για την οικονομία της στην ευρωπαϊκή ήπειρο και να είναι σε θέση να αναπτύξει μια στρατηγική εξαγωγών σε παγκόσμια κλίμακα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Pepe Escobar/ Reseau International/9-4-21

[Το κατωτέρω εξαιρετικού ενδιαφέροντος (και από ελληνική οπτική γωνία) άρθρο, κορυφαίου ρεπόρτερ διεθνούς εμβέλειας και διακτίνωσης σε δυσπρόσιτες πηγές, παρουσιάζει ολοκληρωμένη ακτινογραφία της εκρηκτικής κρίσεως στην Ουκρανία, τους υποκινητές και εντολοδόχους, τα κίνητρα και τους στόχους, τον συσχετισμό των δυνάμεων, τις προβλεπόμενες διαστάσεις, το αποτέλεσμα και τις πιθανές επιπτώσεις της αναμενόμενης ανάφλεξης.

Επισημαίνει γεγονότα και βαρυσήμαντες δηλώσεις υπευθύνων, που συγκαλύπτονται από την συμμαχική κοινή γνώμη λόγω της αίσθησης και των αντιδράσεων που θα προκαλούσαν, όπως η δήλωση του Γιενς Στόλτενμπεργκ, Γ.Γ.του ΝΑΤΟ, που εγείρει το φάσμα ναυτικής σύγκρουσης των δυνάμεων του ΝΑΤΟ (στις οποίες περιλαμβάνεται και ελληνικό πολεμικό) στο Εύξεινο Πόντο με τις ρωσικές ναυτικές και χερσαίες πυραυλικές δυνάμεις σε έναν νέο Κριμαϊκό Πόλεμο. Όπως επίσης και ο ρόλος που έχει ανατεθεί στην Τουρκία για την διάθεση Τζιχαντιστών μισθοφόρων, από τις δεξαμενές της ισλαμιστών «προσφύγων» ( που χρηματοδοτούνται από την Ε.Ε.).

Ο Πεπέ Εσκομπάρ είναι Βραζιλιανός, πολύγλωσσος γεωπολιτικός αναλυτής, περιοδεύων ανταποκριτής των Asia Times Online, OpEdNews, RT, Al Jazeera, China Central Television, TomDispatch, και άλλα διεθνή όργανα ενημέρωσης. Από το 2001 έχει εξειδικευθεί στην κάλυψη της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής και Ανατολικής Ασίας, με έμφαση στην πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων και των ενεργειακών πολέμων. Είναι συγγραφέας πέντε σχετικών βιβλίων, ορισμένων μεταφρασμένων και σε άλλες γλώσσες]


Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο δεσμός Βαθύ Κράτος/ΝΑΤΟ χρησιμοποιεί το Κίεβο για να ξεκινήσει πόλεμο και να θάψει τον αγωγό Nord Stream 2 και τις σχέσεις Γερμανίας-Ρωσίας.

Η Ουκρανία και η Ρωσία μπορεί να είναι στο χείλος του πολέμου - με καταστροφικές συνέπειες για ολόκληρη την Ευρασία. Ας μπούμε κατευθείαν στο θέμα, και να κάνουμε μια βαθιά βουτιά στην ομίχλη του πολέμου.

Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι συνομιλεί σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ στο Κίεβο, 3 Μαρτίου 2021. 

Στις 24 Μαρτίου, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας υπέγραψε κήρυξη πολέμου κατά της Ρωσίας, με το διάταγμα αριθ. n°117/2021. Το διάταγμα ορίζει ότι η ανάκτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία είναι τώρα η επίσημη πολιτική του Κιέβου. Αυτό ακριβώς παρακίνησε την αποστολή στα ανατολικά ενός συνόλου ουκρανικών αρμάτων μάχης, μετά τον κορεσμό του ουκρανικού στρατού από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε στρατιωτικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ηλεκτρονικών συστημάτων πολέμου, αντιαρματικών συστημάτων και φορητών συστημάτων αεράμυνας (MANPADS).

Το πιο σημαντικό: Το διάταγμα Ζελένσκι αποτελεί απόδειξη ότι οποιοσδήποτε επακόλουθος πόλεμος θα έχει προκληθεί από το Κίεβο, το οποίο αποδυνάμωσε τους ιερεμιώδεις ισχυρισμούς περί «ρωσικής επιθετικότητας». Η Κριμαία, από το δημοψήφισμα του Μαρτίου του 2014, αποτελεί τμήμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Ήταν αυτή (η de facto κήρυξη του πολέμου) , την οποία η Μόσχα έλαβε πολύ σοβαρά υπόψη, που προκάλεσε την ανάπτυξη πρόσθετων ρωσικών δυνάμεων στην Κριμαία και πιο κοντά στα ρωσικά σύνορα με το Ντονμπάς. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτές οι ρωσικές δυνάμεις περιλαμβάνουν την τρομακτική 76η Ταξιαρχία Αεροπορικής Επίθεσης φρουράς, γνωστή ως αλεξιπτωτιστές του Πσκοφ και - σύμφωνα με μια έκθεση πληροφοριών που μου αναφέρθηκε- ικανή να καταλάβει την Ουκρανία σε μόλις έξι ώρες.

Σίγουρα δεν βοηθά το γεγονός ότι στις αρχές Απριλίου, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόυντ ΄Ωστιν, φρέσκος από την προηγούμενη θέση του ως μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της πολεμικής βιομηχανίας Raytheon, που κατασκευάζει πυραύλους, κάλεσε τον Zelensky για να του υποσχεθεί την «ακλόνητη υποστήριξη των ΗΠΑ για την κυριαρχία της Ουκρανίας». Αυτό, στην ερμηνεία της Μόσχας, σημαίνει ότι ο Ζελένσκι δεν θα είχε υπογράψει ποτέ το διάταγμά του χωρίς το πράσινο φως από την Ουάσιγκτον.

Στις 8 Μαρτίου 2021, ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Lloyd Austin μιλά στον διεθνή εορτασμό της Ημέρας της Γυναίκας στο East Room του Λευκού Οίκου στην Ουάσινγκτον

Ο ΄Ελεγχος της Πληροφόρησης

Η Σεβαστούπολη, ήδη κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου, τον Δεκέμβριο του 2018, ήταν ένα από τα πιο προστατευόμενα μέρη στον πλανήτη, αδιαπέραστο ακόμη και από μια επίθεση του ΝΑΤΟ. Στο διάταγμά του, ο Ζελένσκι τοποθετεί συγκεκριμένα τη Σεβαστούπολη ως πρωταρχικό στόχο.

Για άλλη μια φορά, επιστρέφουμε στις εκκρεμότητες του μετα-Maidan πραξικοπήματος στην Ουκρανία το 2014.

Για να περιοριστεί η Ρωσία, ο δεσμός ΗΠΑ/ΝΑΤΟ πρέπει να ελέγχει τον Εύξεινο Πόντο - ο οποίος, από κάθε άποψη, είναι τώρα μια ρωσική λίμνη. Και για να ελέγξουν τη Μαύρη Θάλασσα, πρέπει να «εξουδετερώσουν» την Κριμαία.

Εάν απαιτούνταν περαιτέρω αποδείξεις, παρασχέθηκαν από τον ίδιο τον Ζελένσκι την Τρίτη αυτής της εβδομάδας κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ και υπάκουη μαριονέτα Γενς Στόλτενμπεργκ.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ πραγματοποιεί συνέντευξη Τύπου μετά από συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στο Αρχηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, 24 Μαρτίου 2021

Ο Ζελένσκι είπε τη φράση κλειδί: «Το ΝΑΤΟ είναι ο μόνος τρόπος για να τερματιστεί ο πόλεμος στο Ντονμπάς» -πράγμα που σημαίνει, στην πράξη, ότι το ΝΑΤΟ επεκτείνει την «παρουσία» του στη Μαύρη Θάλασσα. «Μια τέτοια μόνιμη παρουσία θα πρέπει να αποτελέσει ισχυρό αποτρεπτικό παράγοντα για τη Ρωσία, η οποία εξακολουθεί να στρατιωτικοποιεί την περιοχή σε μεγάλη κλίμακα και παρακωλύει την εμπορική ναυσιπλοΐα».

Όλες αυτές οι κρίσιμες εξελίξεις είναι και θα συνεχίσουν να είναι αόρατες στην παγκόσμια κοινή γνώμη όσον αφορά την κυρίαρχη αφήγηση, που ελέγχεται από τους ηγεμόνες.

Ο δεσμός Βαθύ κράτος /NATO δηλώνει ότι όλα όσα πρόκειται να συμβούν οφείλονται στη «ρωσική επιθετικότητα». Ακόμη και αν οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις (FAU) εξαπολύσουν blitzkrieg (κεραυνοβόλο επίθεση)εναντίον των Λαϊκών Δημοκρατιών του Λουγκάνσκ και του Ντονέτσκ. (Το να γίνει αυτό κατά της Σεβαστούπολης στην Κριμαία θα ήταν μια πιστοποιημένη συλλογική αυτοκτονία).

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ron Paul ήταν μία από τις λίγες φωνές που δήλωσαν το προφανές: «Σύμφωνα με τον κλάδο των μέσων ενημέρωσης του αμερικανικού συμπλέγματος στρατιωτικών-βιομηχανικών-βουλευτικών μέσων ενημέρωσης, οι ρωσικές στρατιωτικές κινήσεις δεν αποτελούν απάντηση σε σαφείς απειλές από έναν γείτονα, αλλά μια πρόσθετη «ρωσική επιθετικότητα».

Αυτό που υπονοείται είναι ότι οι Ουάσιγκτον/Βρυξέλλες δεν έχουν ένα τακτικό σχέδιο παιχνιδιού, πόσο μάλλον ένα σαφές, στρατηγικό σχέδιο : ΄Εχουν μόνο τον πλήρη έλεγχο της πληροφόρησης.

Και αυτό τροφοδοτείται από μια λυσσασμένη Ρωσοφοβία - αριστοτεχνικά αποδομημένη από τον απαραίτητο Andrei Martyanov, έναν από τους καλύτερους στρατιωτικούς αναλυτές στον κόσμο.

Στις 31 Μαρτίου, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, Στρατηγός Βαλέρι Γερασίμοφ, και ο Πρόεδρος του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου Στρατού, Στρατηγός Μαρκ Μάϊλι, μίλησαν τηλεφωνικά για τα παροιμιώδη «ζητήματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος», τα οποία μπορεί να αποτελούν ένδειξη ελπίδας.

Λίγες ημέρες αργότερα, εκδόθηκε γαλλο-γερμανική διακήρυξη που καλούσε «όλα τα μέρη» σε αποκλιμάκωση. Η Μέρκελ και ο Μακρόν φαίνεται να έχουν κατανοήσει το μήνυμα κατά τη διάρκεια της βιντεο-διάσκεψής τους με τον Πούτιν, ο οποίος πρέπει να υπαινίχθηκε διακριτικά το αποτέλεσμα που παρήγαγαν οι πύραυλοι Kalibr, Kinzhals και άλλα υπερηχητικά όπλα εάν τα πράγματα δυσκολέψουν και οι Ευρωπαίοι εγκρίνουν ένα blitzkrieg στο Κίεβο.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν μιλά υπό το βλέμμα της Γερμανίδας Καγκελάριου Άνγκελα Μέρκελ μετά από βιντεο-διάσκεψη του Γαλλογερμανικού Συμβουλίου Ασφαλείας στο Παλάτι των Ηλυσίων στο Παρίσι, 5 Φεβρουαρίου 2021

Το πρόβλημα είναι ότι η Μέρκελ και ο Μακρόν δεν ελέγχουν το ΝΑΤΟ. Ωστόσο, η Μέρκελ και ο Μακρόν γνωρίζουν τουλάχιστον πλήρως ότι εάν ο δεσμός ΗΠΑ/ΝΑΤΟ επιτεθεί στις ρωσικές δυνάμεις ή στους Ρώσους κατόχους διαβατηρίων που ζουν στο Ντονμπάς, η καταστροφική απάντηση θα στοχεύσει τα κέντρα διοίκησης που συντόνισαν τις επιθέσεις.

Τι θέλει ο ηγεμόνας;


Ως μέρος του αριθμού των απειλητικών ενεργειών του Ο Ζελένσκι έκανε άλλη μια χειρονομία που επέσυρε ιδιαίτερη προσοχή. Την περασμένη Δευτέρα, ταξίδεψε στο Κατάρ με μια υψηλόβαθμη αντιπροσωπεία και σύναψε μια σειρά συμφωνιών, οι οποίες δεν περιορίζονται στο υγραέριο, αλλά περιλαμβάνουν επίσης απευθείας πτήσεις μεταξύ Κιέβου και Ντόχα, την ενοικίαση ή την αγορά από τη Ντόχα ενός λιμένα της Μαύρης Θάλασσας, καθώς και ισχυρούς «στρατιωτικούς και αμυντικούς δεσμούς» - κάτι που θα μπορούσε να είναι μια εξωραϊστική μετάφραση πιθανής μεταφοράς τζιχαντιστών από τη Λιβύη και τη Συρία για την καταπολέμηση των ρώσων αυτονομιστών στο Ντονμπάς.

Στη συνέχεια, ο Ζελένσκι συναντά τον Ερντογάν στην Τουρκία την επόμενη Δευτέρα. Οι υπηρεσίες πληροφοριών του Ερντογάν διαχειρίζονται τους τζιχαντιστές πληρεξούσιους στο Ιντλίμπ και τα ύποπτα κονδύλια του Κατάρ εξακολουθούν να αποτελούν μέρος της εικόνας. Μπορούμε να ειπωθεί ότι οι Τούρκοι μεταφέρουν ήδη αυτούς τους «μετριοπαθείς αντάρτες» στην Ουκρανία. Οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούν σχολαστικά όλη αυτή τη δραστηριότητα.

Μια σειρά ενημερωμένων συζητήσεων -βλέπε, για παράδειγμα, εδώ και εδώ- συγκλίνουν στο ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι τρεις κύριοι στόχοι του ηγεμόνα σε όλη αυτή τη αναταραχή, με εξαίρεση τον πόλεμο: Να προκληθεί ανεπανόρθωτη ρήξη μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ, υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, να εκτροχιαστεί ο αγωγός Nord Stream 2 και να αυξηθούν τα κέρδη του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος στον τομέα των εξοπλισμών.

Το βασικό ερώτημα είναι επομένως αν η Μόσχα θα ήταν σε θέση να εφαρμόσει έναν ελιγμό της στρατηγικής Sun Tzu, χωρίς να εμπλακεί σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο στο Donbass.

Στο έδαφος, οι προοπτικές είναι ζοφερές. Ο Ντενίς Πουτσιλίν, ένας από τους βασικούς ηγέτες των Λαϊκών Δημοκρατιών Λουγκάνσκ και Ντονέτσκ, δήλωσε ότι οι πιθανότητες αποτροπής του πολέμου ήταν «εξαιρετικά χαμηλές». Ο Σέρβος ελεύθερος σκοπευτής Dejan Beric - τον οποίο συνάντησα στο Ντόνετσκ το 2015 και ο οποίος είναι πιστοποιημένος εμπειρογνώμονας στην περιοχή - αναμένει επίθεση από το Κίεβο στις αρχές Μαΐου .

Ο αμφιλεγόμενος Igor Strelkov, ο οποίος μπορεί να χαρακτηριστεί ως εκφραστής του «ορθόδοξου σοσιαλισμού», ένας καυστικός επικριτής των πολιτικών του Κρεμλίνου και ένας από τους ελάχιστους πολέμαρχους του Ντόνμπας που επέζησαν μετά το 2014, δήλωσε κατηγορηματικά ότι η μόνη ευκαιρία για ειρήνη είναι ο ρωσικός στρατός να ελέγχει τα ουκρανικά εδάφη τουλάχιστον μέχρι τον ποταμό Δνείπερο. Τονίζει ότι ένας πόλεμος τον Απρίλιο είναι «πολύ πιθανός». Για τη Ρωσία, ένας πόλεμος «τώρα» είναι καλύτερος από έναν πόλεμο αργότερα και υπάρχει 99% πιθανότητα η Ουάσιγκτον να μην πολεμήσει για την Ουκρανία.

Σε αυτό το τελευταίο σημείο τουλάχιστον, ο Στρέλκοφ δεν κάνει λάθος: Η Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ θέλουν έναν πόλεμο μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό.

Ο Rostislav Ischenko, ο καλύτερος Ρώσος αναλυτής της Ουκρανίας τον οποίο είχα τη χαρά να συναντήσω στη Μόσχα στα τέλη του 2018, υποστηρίζει πειστικά ότι «η συνολική διπλωματική, στρατιωτική, πολιτική, χρηματοπιστωτική και οικονομική κατάσταση απαιτεί έντονα από τις αρχές του Κιέβου να εντείνουν τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Ντονμπάς».

«Στην πραγματικότητα», προσθέτει ο Ischenko, «οι Αμερικανοί δεν ενδιαφέρονται αν η Ουκρανία θα αντέξει για λίγο ή αν θα θρυμματιστεί σε μια στιγμή. Νομίζουν ότι έχουν τα πάντα να κερδίσουν και στην μια και στην άλλη περίπτωση».


Πρέπει να υπερασπιστούμε την Ευρώπη

Ας φανταστούμε το χειρότερο στο Ντονμπάς. Το Κίεβο εξαπολύει το blitzkrieg του. Οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες καταγράφουν τα πάντα. Η Μόσχα ανακοινώνει αμέσως ότι χρησιμοποιεί όλη την εξουσία που έχει εκχωρηθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στη συμφωνία Μινσκ 2 για την επιβολή της κατάπαυσης του πυρός.

Σε διάστημα ή 48 ωρών, οι ρωσικές δυνάμεις καταστρέφουν ολόκληρο το σύστημα blitzkrieg και στέλνουν τους Ουκρανούς πίσω στα χαρακώματά τους, που βρίσκονται περίπου 75 χιλιόμετρα βόρεια της καθιερωμένης ζώνης επαφής.

Στη Μαύρη Θάλασσα, παρεμπιπτόντως, δεν υπάρχει ζώνη επαφής. Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία μπορεί να στείλει όλα τα προηγμένα υποβρύχια και τον στόλο επιφανείας της οπουδήποτε γύρω από τη «Ρωσική Λίμνη»: Έχουν ήδη αναπτυχθεί ούτως ή άλλως.

Για άλλη μια φορά, ο Mαρτιάνωφ αναδιαμορφώνει τα πράγματα όταν προβλέπει, αναφερόμενος σε μια ομάδα ρωσικών πυραύλων που αναπτύχθηκαν από το γραφείο σχεδιασμού novator: «Η συντριβή του συστήματος διοίκησης και ελέγχου των Ουκρανών είναι θέμα λίγων ωρών, είτε κοντά στα σύνορα είτε στο επιχειρησιακό και στρατηγικό βάθος των δυνάμεών τους. Βασικά, ολόκληρο το ουκρανικό «ναυτικό» αξίζει λιγότερο από την ομοβροντία 3M54 ή 3M14 που θα χρειαστεί για να το βυθίσει. Νομίζω ότι μερικοί πύραυλοι Ταραντούλ θα είναι αρκετοί για να το τελειώσουν μέσα ή κοντά στην Οδησσό και να δώσουν στο Κίεβο, ειδικά στην έδρα του, μια γεύση από σύγχρονα πολεμικά όπλα».

Το απολύτως ουσιώδες ερώτημα, το οποίο δεν μπορεί να υπερτονιστεί, είναι ότι η Ρωσία δεν θα «εισβάλει» στην Ουκρανία. Δεν χρειάζεται να το κάνει και δεν το θέλει. Αυτό που θα κάνει σίγουρα η Μόσχα είναι να στηρίξει τις Λαϊκές Δημοκρατίες της Nοβορωσίγια, παρέχοντάς τους εξοπλισμό, πληροφορίες, ηλεκτρονικό πόλεμο, έλεγχο του εναέριου χώρου και ειδικές δυνάμεις. Ακόμη και μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων δεν θα είναι απαραίτητη. Το «μήνυμα» θα είναι σαφές: Εάν ένα μαχητικό αεροσκάφος του ΝΑΤΟ εμφανιζόταν κοντά στην πρώτη γραμμή, θα καταρριφθεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Και αυτό μας φέρνει στο «μυστικό» που ψιθυρίζεται μόνο σε ανεπίσημα δείπνα στις Βρυξέλλες και σε τυχαίες περιπτώσεις σε όλη την Ευρασία: Οι μαριονέτες του ΝΑΤΟ δεν έχουν τα κότσια να εισέλθουν σε μια ανοιχτή σύγκρουση με τη Ρωσία.

Είναι άλλο πράγμα να έχουμε σκυλιά που γαβγίζουν, όπως η Πολωνία, η Ρουμανία, η συμμορία της Βαλτικής και η Ουκρανία και να ενισχύονται από τα συντεχνιακά μέσα ενημέρωσης στο σενάριο της «ρωσικής επιθετικότητας». Στην πραγματικότητα, το ΝΑΤΟ κλώτσησε τον συλλογικό πισινό του ανεπίσημα στο Αφγανιστάν. Έτρεμε όταν έπρεπε να πολεμήσει τους Σέρβους στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Και τη δεκαετία του 2010, δεν τόλμησε να πολεμήσει τις δυνάμεις της Δαμασκού και του Άξονα της Αντίστασης.

Όταν όλα τα άλλα αποτυγχάνουν, ο μύθος υπερισχύει. Έτσι ο αμερικανικός στρατός καταλαμβάνει τμήματα της Ευρώπης για να την «υπερασπιστεί» - από ποιον άλλο; Μα από αυτούς τους καταραμένους Ρώσους.

Αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης της ετήσιας επιχείρησης DEFENCE-Europe 21 του Αμερικανικού Στρατού, η οποία διεξάγεται αυτή τη στιγμή μέχρι τα τέλη Ιουνίου και περιλαμβάνει 28.000 αμερικανούς και 25 συμμάχους και «εταίρους» του ΝΑΤΟ.

Αυτό το μήνα, άνδρες και βαρύς εξοπλισμός, που έχουν προ-τοποθετηθεί σε τρεις βάσεις του Αμερικανικού Στρατού σε Ιταλία, Γερμανία και Ολλανδία, θα μεταφερθούν σε πολλαπλές «ζώνες εκπαίδευσης» σε 12 χώρες. Ω, οι χαρές του ταξιδιού, χωρίς περιορισμό σε μια υπαίθρια άσκηση από τότε που όλοι έχουν εμβολιαστεί κατά του Covid-19.


Pipelineistan uber alles (Αγωγο-ϊστάν υπεράνω όλων –σε παράφραση του γερμανικού εθνικού ύμνου)

Το Nord Stream 2 δεν είναι μεγάλη υπόθεση για τη Μόσχα. Αυτό είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα μειονέκτημα του Pipelineistan. Εξάλλου, η ρωσική οικονομία δεν έχει κερδίσει ούτε ένα ρούβλι χάρη σε αυτόν τον αγωγό ,που δεν υπήρχε ακόμη στη δεκαετία του 2010 - και όμως τα πήγε καλά. Εάν ακυρωθεί ο Νορ Στρημ 2, υπάρχουν σχέδια στο τραπέζι για την ανακατεύθυνση των περισσότερων ρωσικών αποστολών φυσικού αερίου στην Ευρασία, ειδικά στην Κίνα.

Ταυτόχρονα, το Βερολίνο γνωρίζει πολύ καλά ότι η ακύρωση του NS2 θα αποτελούσε εξαιρετικά σοβαρή παραβίαση της σύμβασης - η οποία περιλαμβάνει εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Διότι ήταν η Γερμανία που ζήτησε την κατασκευή του αγωγού.

Η Energiewende της Γερμανίας (Πολιτική Ενεργειακής Μετάβασης) ήταν μια καταστροφή. Οι Γερμανοί βιομήχανοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι το φυσικό αέριο είναι η μόνη εναλλακτική λύση στην πυρηνική ενέργεια. Δεν τους αρέσει πραγματικά το Βερολίνο να γίνεται ένας απλός όμηρος, καταδικασμένος να αγοράζει αέριο σχιστόλιθου, το γελοίο πάθος του ηγεμόνα - ακόμη και υποθέτοντας ότι ο ηγεμόνας είναι σε θέση να το παραδώσει, επειδή η αμερικανική βιομηχανία ρωγμάτωσης είναι σε ερείπια. Μια Μέρκελ αναγκασμένη να εξηγεί στην γερμανική κοινή γνώμη γιατί πρέπει να επιστρέψει στη χρήση άνθρακα ή να αγοράσει (ακριβό) αέριο από σχιστολιθικά πετρώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα είναι ένα θέαμα που πρέπει να δούμε.

Όπως έχουν τα πράγματα, οι προκλήσεις του ΝΑΤΟ κατά του αγωγού NS2 συνεχίζονται αμείωτες - μέσω πολεμικών πλοίων και ελικοπτέρων. Ο NS2 χρειαζόταν άδεια εργασίας στα ύδατα της Δανίας, που χορηγήθηκε μόλις πριν ένα μήνα. Ακόμη και αν τα ρωσικά πλοία δεν είναι τόσο γρήγορα στην τοποθέτηση σωλήνων όσο τα προηγούμενα πλοία της ελβετικής εταιρείας Allseas, η οποία έχει αποχωρήσει, εκφοβισμένη από τις κυρώσεις των ΗΠΑ, η ρωσική Fortuna προοδεύει σταθερά, όπως σημείωσε ο αναλυτής Petri Krohn - ένα χιλιόμετρο την ημέρα στις καλύτερες ημέρες της, τουλάχιστον 800 μέτρα την ημέρα. Με 35 χιλιόμετρα να απομένουν, δεν πρέπει να διαρκέσει περισσότερο από 50 ημέρες.

Συνομιλίες με Γερμανούς αναλυτές αποκαλύπτουν ένα συναρπαστικό παιχνίδι σκιών στο ενεργειακό μέτωπο μεταξύ Βερολίνου και Μόσχας -για να μην αναφέρουμε το Πεκίνο. Συγκρίνετε αυτό με την Ουάσιγκτον: Ευρωπαίοι διπλωμάτες διαμαρτύρονται ότι δεν υπάρχει απολύτως κανείς για να διαπραγματευτεί σχετικά με τον αγωγό NS2. Και ακόμη και αν υποτεθεί ότι υπάρχει κάποιο είδος συμφωνίας, το Βερολίνο τείνει να παραδεχτεί ότι η κρίση του Πούτιν είναι σωστή: οι Αμερικανοί «δεν είναι ικανοί για συμφωνίες». Κοίταξε τον ισολογισμό.

Πίσω από την ομίχλη του πολέμου, ωστόσο, προκύπτει ένα σαφές σενάριο: Ο δεσμός βαθύ κράτος/ΝΑΤΟ χρησιμοποιεί το Κίεβο για να ξεκινήσει έναν πόλεμο ως μέθοδο για να θάψει τελικά τον αγωγό NS2, και συνεπώς τις σχέσεις Γερμανίας-Ρωσίας.

Ταυτόχρονα, η κατάσταση κινείται προς μια πιθανή νέα ευθυγράμμιση στην καρδιά της «Δύσης»: Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία είναι αντίθετες στη Γερμανία και τη Γαλλία. Κάποιοι από τους εξέχοντες της Αγγλοσφαίρας είναι σίγουρα πιο Ρωσοφοβικοί από τους άλλους.

Η τοξική συνάντηση μεταξύ Ρωσοφοβίας και καθεστώτος αγωγών δεν θα τελειώσει, ακόμη και αν ολοκληρωθεί ο αγωγός NS2. Θα υπάρξουν κι άλλες κυρώσεις. Θα επιχειρηθεί ο αποκλεισμός της Ρωσίας από το SWIFT (διατραπεζικές αποστολές χρημάτων/ συναλλαγών). Ο πόλεμος μέσω πληρεξουσίων στη Συρία θα ενταθεί.

Τι όμορφο ταρακούνημα για να αποσπάσει την προσοχή της αμερικανικής κοινής γνώμης από την μαζική εκτύπωση χρήματος που συγκαλύπτει μιαν επικείμενη οικονομική κατάρρευση. Ο ηγεμόνας δεν θα σταματήσει σε τίποτα για να συνεχίσει να προκαλεί κάθε είδους γεωπολιτικές προκλήσεις στην Ρωσία.

Καθώς η αυτοκρατορία καταρρέει, το αφήγημα χαράσσεται σε πέτρα: Για όλα φταίει η «ρωσική επιθετικότητα».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 6-4-21
Authored by Ron Paul via The Ron Paul Institute for Peace & Prosperity,

[O συντάκτης του άρθρου είναι τέως Βουλευτής κατ΄επανάληψιν, τέως υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ, επικεφαλής του κινήματος των Ελευθεροφρόνων, ιδρυτής του Ινστιτούτου για την Ειρήνη και την Ευημερία και προσωπικότητα απολαύουσα σεβασμού στις ΗΠΑ, ως υπερασπιστής της αλήθειας, της φρόνησης και της πολιτικής εντιμότητας]

Μετάφραση/Εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού

Στις 24 Μαρτίου, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βλαντιμίρ Ζελένσκι υπέγραψε ουσιαστικά κήρυξη πολέμου στη Ρωσία. Στο έγγραφο, με τίτλο Προεδρικό Διάταγμα 117/2021, ο Ουκρανός ηγέτης που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ δήλωσε ότι είναι επίσημη πολιτική της Ουκρανίας να πάρει πίσω την Κριμαία από τη Ρωσία.

Η δήλωση ότι η Ουκρανία θα πάρει πίσω την Κριμαία από τη Ρωσία ακολούθησε επίσης, και ίσως υποκινήθηκε από, την εμπρηστική και ανόητη δήλωση του Προέδρου Μπάιντεν ότι "η Κριμαία είναι η Ουκρανία".

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ ΄Αντονυ Μπλίνκεν, ο οποίος ήταν ο αρχιτέκτονας του πραξικοπήματος που υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ εναντίον της Ουκρανίας το 2014, συνέχισε να εξωθεί τους Ουκρανούς, υποσχόμενος πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ για την «εδαφική ακεραιότητα» της Ουκρανίας. Πολλοί Αμερικανοί αναρωτιούνται γιατί δεν ανησυχούν ούτε κατά το ήμισυ για την εδαφική ακεραιότητα των Ηνωμένων Πολιτειών!

Για να μην υστερήσει σε ζήλο, στις αρχές αυτού του μήνα ο υπουργός Αμύνης των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν – ο οποίος προηγουμένως υπηρετούσε στο διοικητικό συμβούλιο του κατασκευαστή πυραύλων Raytheon – τηλεφώνησε στον ομόλογό του στην Ουκρανία και υποσχέθηκε «ακλόνητη υποστήριξη των ΗΠΑ για την κυριαρχία της Ουκρανίας». Καθώς οι ΗΠΑ θεωρούν την Κριμαία ουκρανικό έδαφος, αυτό είναι ένα σαφές πράσινο φως για το Κίεβο να αναλάβει στρατιωτική δράση.

Η Ουάσινγκτον στέλνει επίσης όπλα. Περίπου 300 τόνοι νέων όπλων έχουν φτάσει τις τελευταίες εβδομάδες και άλλα είναι καθ΄οδόν.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η Μόσχα ανταποκρίθηκε στο διάταγμα του Ζελένσκι και στην ολοένα και πιο θορυβώδη ρητορική στο Κίεβο και την Ουάσινγκτον μεταφέροντας στρατεύματα και άλλα στρατιωτικό εξοπλισμό κοντά στα σύνορά της με την Ουκρανία. Αμφιβάλλει κανείς ότι αν οι ΗΠΑ βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση -για παράδειγμα, εάν η Κίνα εγκαθιστούσε μιαν εχθρική και επιθετική κυβέρνηση στο Μεξικό- το Πεντάγωνο θα μπορούσε να μετακινήσει στρατεύματα με παρόμοιο τρόπο;

Αλλά σύμφωνα με τον κλάδο των μέσων ενημέρωσης του αμερικανικού συγκροτήματος στρατιωτικών-βιομηχανικών-βουλευτικών μηχανισμών, οι κινήσεις ρωσικών στρατευμάτων δεν αποτελούν απάντηση σε σαφείς απειλές από έναν γείτονα, αλλά είναι αντίθετα απλώς περισσότερη "ρωσική επιθετικότητα".

Οι ανισόρροποι «ειδικοί» των ΗΠΑ πίσω από το πραξικόπημα του 2014 εναντίον του εκλεγμένου Ουκρανού προέδρου επέστρεψαν στην εξουσία και είναι αποφασισμένοι να ολοκληρώσουν το έργο – ακόμα κι αν αυτό σημαίνει τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος! Η ρητή υποστήριξη των ΗΠΑ για τις στρατιωτικές φιλοδοξίες της Ουκρανίας στην περιοχή αποτελεί λευκή επιταγή για το Κίεβο.

Αλλά είναι μια επιταγή της οποίας το Κίεβο θα ήταν σοφό να αποφύγει την εξαργύρωση. Πίσω στο 1956 η κυβέρνηση των ΗΠΑ εισήγαγε ατελείωτη προπαγάνδα στην Ουγγαρία υποσχόμενη στρατιωτική υποστήριξη για μια εξέγερση εναντίον των Σοβιετικών κατακτητών της. Όταν οι Ούγγροι, πιστεύοντας τα ψέματα της Ουάσιγκτον, ξεσηκώθηκαν, βρέθηκαν ολομόναχοι και αντιμετώπισαν τα σοβιετικά αντίποινα.

Παρά την απάνθρωπη αμερικανική προπαγάνδα, τουλάχιστον ο Αϊζενχάουερ ήταν αρκετά σοφός για να συνειδητοποιήσει ότι κανείς δεν θα επωφελείτο από έναν πυρηνικό πόλεμο στην Ουγγαρία.

Γιατί μας αφορά το αν η Κριμαία είναι μέρος της Ουκρανίας ή μέρος της Ρωσίας; Γιατί μας αφορά αν ο ρωσόφωνος πληθυσμός της ανατολικής Ουκρανίας προτιμά να συνταχθεί με τη Ρωσία;

Γιατί, για το θέμα αυτό, οι αναπόδεικτοι ισχυρισμοί περί ρωσικής ανάμειξης στις εκλογές μας αποτελούν παραβίαση της "διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες", αλλά ένα πραγματικό πραξικόπημα που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ κατά μιας εκλεγμένης ουκρανικής κυβέρνησης δεν είναι;

Βλέπουμε την εξωτερική πολιτική που ασκείται από την Raytheon και τους άλλους Αμερικανούς στρατιωτικούς εργολάβους, μέσω αποσπασμένα στην κυβέρνηση όργανά τους, όπως ο Ώστιν και άλλοι. Οι «ειδικοί» της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ πιστεύουν τη δική τους προπαγάνδα για τη Ρωσία και είναι στα πρόθυρα να μας πάνε σε πόλεμο γι' αυτό.

Φαίνεται ότι οι Αμερικανοί υπνοβατούν μέσα από αυτό το επικίνδυνο ναρκοπέδιο. Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα ξυπνήσουν πριν ανατιναχτούμε όλοι.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου