Articles by "Στυλιανού"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στυλιανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

΄Ασχετα από το καθεστώς «εγκεφαλικού θανάτου» της συμμαχίας, αντιμετωπίζει προκλήσεις από την Τουρκία στα Βαλτικά Κράτη.

του STEPHEN BRYEN, SHOSHANA BRYEN Asia Times, 29-11-19

[Το κατωτέρω άρθρο συνεργατών των Asia Times για την κατάσταση της αμφιλεγόμενης υγείας (Μακρόν) και της αμφίβολης προστατευτικής φερεγγυότητας του ΝΑΤΟ, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όχι επειδή αναφέρεται δις και στην Ελλάδα, αλλά κυρίως εξ αιτίας της εξόφθαλμης αξιοπιστίας του, που τεκμηριώνεται από την διάχυτη αδυναμία των συντακτών για την συμμαχία και την εισαγγελική τους στάση απέναντι σε Ευρωπαίους αμφισβητίες της ασφαλιστικής της πιστότητας, ικανότητας και ανιδιοτέλειας. Σε αυτό το πλαίσιο της εγγυημένης αντικειμενικότητας, κάποια άγνωστα και αποκαλυπτικά στοιχεία που παραθέτει καθιστούν το κατωτέρω άρθρο τους χρήσιμο βοήθημα και για μελετητές εθνικής στρατηγικής. Ιδού τι γράφουν:]

Εισαγωγή/Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Η Οργάνωση της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού συνέρχεται στο Λονδίνο για να εορτάσει την 70ή επέτειο της. Είναι «εγκεφαλικά νεκρή», όπως είπε ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν ;Και πράγματι η Ευρώπη «δεν μπορεί πλέον να στηρίζεται στην Αμερική για την υπεράσπιση των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ;

Οι ενδείξεις είναι δυσοίωνες: Πρόσφατες ενέργειες της Τουρκίας εμποδίζουν τα αμυντικά σχέδια του ΝΑΤΟ για την Πολωνία και τα Βαλτικά Κράτη, ενώ η Γαλλία και η Γερμανία ηγούνται μιας προσπάθειας για την δημιουργία μιας εναλλακτικής του ΝΑΤΟ, (ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης), της οποίας το κύριο χαρακτηριστικό είναι ότι εξαιρεί τις ΗΠΑ. Τον Φεβρουάριο 2017 ένα άρθρο για την ιταλική Δεξαμενή Σκέψης (ή τραστ εγκεφάλων) Il Nodo di Gordio (Γόρδιος Δεσμός) για το μέλλον του ΝΑΤΟ, με τίτλο «Το ΝΑΤΟ θα πολεμήσει; Και γιατί;», επεσήμαινε τρία κύρια δεδομένα που παραμένουν και σήμερα ισχύοντα:

· Το ΝΑΤΟ στερείται κρίσιμου εξοπλισμού και στρατευμάτων για να υπερασπιστεί την Ανατολικήν Ευρώπη.

· Του ΝΑΤΟ το συλλογικό σύστημα ασφάλειας, που βασίζεται στο άρθρο 5 της Ατλαντικής Συνθήκης, δεν εξασφαλίζει ότι το ΝΑΤΟ θα πολεμήσει και

· Ορισμένα από τα μέλη του ΝΑΤΟ είναι απίθανο να υποστηρίξουν την άμυνα των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και ειδικότερα των Βαλτικών Κρατών και της Πολωνίας.

Εκτός από τα θέματα της δαπάνης και του διαθέσιμου στρατού, θα υποστήριζαν η Ελλάδα και η Τουρκία το ΝΑΤΟ σε ένα πόλεμο μακριά στον Βορρά όπου δεν έχουν κανένα συμφέρον εκεί που βρίσκονται, και όταν σε κάθε περίπτωση κινούνται στην ρωσική τροχιά; ΄Η, θα ήθελαν η Γαλλία και η Γερμανία να ριψοκινδυνεύσουν την κατάρρευση των οικονομιών τους για έναν πόλεμο που πραγματικά πίστευαν ότι θα μπορούσε να αποφευχθεί;

Όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ ενέκριναν την αμυντική πρόταση για τις Βαλτικές Χώρες και την Πολωνία –εκτός της Τουρκίας. Η Τουρκία θέτει ως όρο για την υποστήριξή της να αναγνωρίσει το ΝΑΤΟ ότι η κουρδική πολιτοφυλακή στη Συρία, γνωστή ως YPG (Μονάδες Λαϊκής Προστασίας) είναι τρομοκρατική οργάνωση. Υπό τους κανόνες του ΝΑΤΟ η έγκριση της πρότασης πρέπει να είναι ομόφωνη, έτσι η απόπειρα της Τουρκίας να εγείρει άσχετους όρους για την έγκρισή της έχει δυσοίωνες συνέπειες για το μέλλον της συμμαχίας.

Μεταξύ των κυρίων μελών του ΝΑΤΟ θα πραγματοποιηθούν τώρα παράπλευρες συσκέψεις για τη αντιμετώπιση των τουρκικών αντιρρήσεων. Ενώ κάποιου είδους πολιτική λύση μπορεί να βρεθεί, αυτή δεν θα είναι παρά μια χάρτινη επικάλυψη των βαθύτερων ρηγμάτων στην συμμαχία –πολιτικών όσο και δομικών.

Οι σημερινές δυνάμεις του ΝΑΤΟ είναι θλιβερά ανεπαρκείς για να αντιμετωπίσουν μιαν ρωσική επίθεση στις Βαλτικές Χώρες και την Πολωνία. Οι Ρώσοι μπορούν να εκτιμήσουν και σίγουρα γνωρίζουν τον συσχετισμό των συμβατικών δυνάμεων. Αλλά αυτό που συχνά παραλείπεται στις συζητήσεις είναι το κατά πόσο οι χώρες του ΝΑΤΟ θα αντιδράσουν καν σε μιαν επίθεση, ιδιαίτερα στην περίπτωση προκλήσεων. Υπάρχουν περί το ένα εκατομμύριο Ρώσοι πολιτογραφημένοι πολίτες των Βαλτικών Χωρών . Περί το 27,6% του πληθυσμού της Λετονίας αποτελείται από πολίτες ρωσικής εθνότητας. Το μισό σχεδόν του πληθυσμού την Λετονικής πρωτεύουσας Ρίγας είναι Ρώσοι και στην δεύτερη σε μέγεθος πόλη, την Ντόγκαβπίλς οι Ρώσοι είναι πλειονότητα. Στην Εσθονία τα 38,5% του πληθυσμού του Ταλίν είναι Ρώσοι. Στο Βίλνιους της Λιθουανίας είναι το 12% ενώ σε όλη τη χώρα είναι μόνο 5%. Τον περασμένο Απρίλιο, ο Πρόεδρος της Εσθονίας Κέρστι Καλτζούλαιντ (γνωστός σκληρός αντί-Ρώσος), συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Πούτιν, σε μιαν επίσκεψη στην Μόσχα που προκάλεσε θύελλα επικρίσεων στα Βαλτικά Κράτη. Η επίσκεψη φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι τουλάχιστον στην εκτίμηση της εσθονικής κυβέρνησης ο διάλογος με την Μόσχα είναι αναγκαίος. Αποτελεί επίσης αναγνώριση ότι το επεισόδιο του Χάλκινου Στρατιώτη του Ταλίν, μνημείου των Ρώσων πεσόντων στον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο, που το 2007 ξεριζώθηκε και μεταφέρθηκε με τα οστά των πέριξ θαμμένων Ρώσων οπλιτών σε παράμερο σημείο της πόλης, δεν πρέπει να επαναληφθεί. Αυτή η μετατόπιση προκάλεσε τότε επικίνδυνη κρίση, θεωρήθηκε στην Ρωσία σαν εχθρική ενέργεια κατά της Ρωσίας αλλά και του ρωσικού στοιχείου στην Εσθονία και προκάλεσε ρωσικά αντίποινα με ηλεκτρονικές επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές της Εσθονίας, ιδίως στον χρηματοπιστωτικό τομέα και στις στρατιωτικές και μυστικές υπηρεσίες.

Η τελευταία φραστική διαμάχη μεταξύ των δύο χωρών εκδηλώθηκε στις 18 Νοεμβρίου, όταν αξιωματούχος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών επανέλαβε την θέση της Μόσχας ότι Συνθήκη του 1920, με την οποία η Μόσχα αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Εσθονίας σε συγκεκριμένα σύνορα, ακυρώθηκε όταν η Εσθονία ενσωματώθηκε στην Σοβιετική ΄Ενωση. Η Εσθονία διεκδικεί την αποκατάσταση ισχύος εκείνης της συνθήκης και επιστροφή από την Ρωσία περιοχής που αντιπροσωπεύει το 5% του εδάφους της.

Ο αμερικανικός οργανισμός στρατηγικών μελετών Rand Corporation, o οποίος πραγματοποίησε γυμνάσια επί χάρτου για να εκτιμήσει τις αμυντικές δυνατότητες του ΝΑΤΟ, συμπέρανε ότι το ΝΑΤΟ θα ηττάτο γρήγορα, κρίνοντας ότι το περισσότερο που θα χρειάζονταν οι ρωσικές δυνάμεις για να φτάσουν στα περίχωρα των πρωτευουσών της Εσθονίας και την Λετονίας, Ταλίν και Ρίγας, θα ήταν 60 ώρες. Και αυτό εάν το ΝΑΤΟ έδινε κάποια μάχη. Αλλά θα το έκανε;

Σήμερα, με δεδομένα το πρόβλημα της Γαλλίας και Γερμανίας και την δυστροπία της Τουρκίας και ίσως και της Ελλάδας ( ! ! ! ) κανείς δεν ξέρει την τελική απάντηση. Αλλά είναι πιθανό πως θα αποδειχθεί δύσκολο να επιτευχθεί η απαραίτητη ομοφωνία για δράση του ΝΑΤΟ, πράγμα που σημαίνει πως οι Ρώσοι θα μπορούσαν να νικήσουν αμαχητί. Διανοούμενοι και πολιτικοί στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ έχουν διατυπώσει φανταστικούς ισχυρισμούς για την «έλλειψη υποστήριξης» από τον Πρόεδρο Τραμπ για το ΝΑΤΟ, βασικά στηριζόμενους στις πιέσεις του προς άλλες χώρες της συμμαχίας να ανταποκριθούν στις οικονομικές υποχρεώσεις τους. Αλλά η αλήθεια είναι ότι η ζώνη κινδύνου για το ΝΑΤΟ δεν είναι οι ΗΠΑ. Φαίνεται ότι βρίσκεται μάλλον στις πολιτικές υπεκφυγής της Ευρώπης και στον δυσλειτουργικό ρόλο ορισμένων μελών της συμμαχίας στην ήπειρο.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Patrick J. Buchanan- November 26, 2019

[Απευθύνονται σε Αμερικανούς πολίτες, ψηφοφόρους και σκεπτομένους ανθρώπους τα ερωτήματα που θέτει το κατωτέρω άρθρο Αμερικανού δημοσιολόγου, απρόσβλητα θωρακισμένου απέναντι στην εξοντωτική κατηγορία της ρωσοφιλίας, που πνίγει στις ΗΠΑ την φωνή και την υπόληψη όποιου ενοχλεί την απόλυτη κυριαρχία και τα σχέδια ενός αντισυνταγματικού, σκοτεινού και ασύδοτου, υπερεθνικού διευθυντηρίου.

Αλλά τα καυτερά αυτά ερωτήματα είναι πολύ ευρύτερης εμβέλειας και αφορούν καίρια ιδίως τα μικρότερα από τα 28 άλλα μέλη της «συμμαχίας του ΝΑΤΟ» και –υπό τις σημερινές περιστάσεις- ειδικότερα την Ελλάδα.

Ο Πάτρικ Μπιουκάναν, ιστορικός συγγραφέας, δημοσιολόγος, λογογράφος των Προέδρων Νίξον και Ρέιγκαν, πρώην υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ, χαίρει ακλόνητης φήμης και σεβασμού ως συντηρητικός πατριώτης και οι τοποθετήσεις του ακούγονται με προσοχή και εκτός των ορίων της χώρας του.

Ιδού τι γράφει:]


Μετάφραση/εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού


Μεταξύ των λόγων που ο Τραμπ έγινε πρόεδρος είναι ότι έθεσε προκλητικά ερωτήματα για το ΝΑΤΟ και την Ρωσία, τα οποία είχαν μείνει αναπάντητα επί τρεις δεκαετίες, καθώς η αμερικανική πολιτική είχε μείνει στον αυτόματο πιλότο από τον Ψυχρό Πόλεμο.

Σε λίγες μέρες, τα 29 κράτη-μέλη «της πιο πετυχημένης συμμαχίας στην Ιστορία» θα συναντηθούν για να γιορτάσουν την 70ή επέτειό της ίδρυ7σής της. Ωστόσο όλα δεν πάνε καλά στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ.

Αντί για «Διάσκεψη Κορυφής», η συνάθροιση, στα προάστια του Λονδίνου, περιορίστηκε σε ένα διήμερο. Γιατί αυτή η περικοπή της ημερήσιας διάταξης.

Μεταξύ των λόγων είναι ο φόβος ότι ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και να διαταράξει την αρμονία της συμμαχίας, επιτιμώντας και πάλι τους Ευρωπαίους για εκμετάλλευση του αμυντικού προϋπολογισμού των ΗΠΑ.

Ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν, στην 100ή επέτειο της ανακωχής του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου χαρακτήρισε το ΝΑΤΟ ως «εγκεφαλικά νεκρό». Ο Μακρόν αμφισβητεί τώρα απροκάλυπτα την δέσμευση των ΗΠΑ να πολεμήσουν για την Ευρώπη και μιλάει για έναν «πραγματικό Ευρωπαϊκό Στρατό», με την γαλλική πυρηνική αποτροπή, ικανόν «να υπερασπίσει μόνος την Ευρώπη».

Η Γερμανίδα Καγκελάριος ΄Αγκελα Μέρκελ, το έθνος της οποίας δαπανά το 1,4% του ΑΕΠ για την άμυνα και που στηρίζεται στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ για να κρατάει την Ρωσία σε απόσταση από τότε που άρχισε ο Ψυχρός Πόλεμος, φέρεται να είναι εξαγριωμένη με την «διασπαστική πολιτική» του Γάλλου Προέδρου.

Επίσης, στις αρχές Δεκεμβρίου η Βρετανία διεξάγει εθνικές εκλογές. Μολονότι το Εργατικό Κόμμα παραμένει προσηλωμένο στο ΝΑΤΟ, ο αρχηγός του Τζέρεμι Κόρμπιν δεν είναι ο Κλήμεντ Άτλι, που έβαλε την Βρετανία στο ΝΑΤΟ κατά την ίδρυσή του το 1949.

Ο Κόρμπιν έχει αμφισβητήσει την συνέχεια χρησιμότητας του ΝΑΤΟ στην μετά τον Ψυχρό Πόλεμο εποχή. Ένα ενδεχόμενο στήριγμα μιας νέας Εργατικής κυβέρνησης, η ηγέτιδας του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας Νικόλα Στάρτζαν, θέτει το κλείσιμο της βρετανικής βάσης πυρηνικών υποβρυχίων Τρίντεντ στην Σκωτία ως όρο για την κοινοβουλευτική στήριξή του Εργατικού Κόμματος.

Παρών επίσης στο Λονδίνο θα είναι ο σύμμαχος στο ΝΑΤΟ πρόεδρος της Τουρκίας Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, ο Ερντογάν απέταξε δεκάδες χιλιάδες από τον στρατό και το κράτος, φυλάκισε περισσότερους δημοσιογράφους από οποιονδήποτε άλλον απολυταρχικό ηγέτη, αγόρασε από τον Πούτιν το πυραυλικό σύστημα S-400 για την αεράμυνα της Τουρκίας και διέταξε τα αμερικανικά στρατεύματα να του αδειάσουν τον δρόμο καθώς εισέβαλε στην Βόρειο Συρία, σκοτώνοντας Κούρδους μαχητές, που έδιναν το αίμα τους και την ζωή τους στις αμερικανικές εκστρατείες εναντίον του Ισλαμικού Χαλιφάτου.

Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, το ΝΑΤΟ απολάμβανε την ευρεία υποστήριξη των Αμερικανών και τον Ευρωπαίων –και δικαιολογημένα. Η Σοβιετική ΄Ενωση είχε 20 μεραρχίες στην Γερμανία, περικύκλωνε το Δυτικό Βερολίνο και κατείχε την ανατολική όχθη του Έλβα, σε απόσταση βολής από τον Ρήνο.

Αλλά ο Ψυχρός Πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και πολύ καιρό. Το Βερολίνο είναι η ενωμένη και ελεύθερη πρωτεύουσα της Γερμανίας. Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας έχει διαλυθεί. Όλα τα μέλη του έχουν ενταχτεί στο ΝΑΤΟ. Η Σοβιετική ΄Ενωση
διασπάστηκε σε 15 έθνη. Η Κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία τεμαχίστηκε σε επτά .

Ως μαχόμενη πίστη, ο κομμουνισμός στην Ευρώπη είναι νεκρός. Γιατί τότε εμείς οι Αμερικανοί είμαστε ακόμη εκεί πέρα;

Από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου διπλασιάσαμε τις διαστάσεις του ΝΑΤΟ. Φέραμε μέσα τις Βαλτικές δημοκρατίες της Εσθονίας, Λεττονίας και Λιθουανίας, αλλά όχι της Φινλανδίας και της Σουηδίας. Δεσμευθήκαμε να πολεμήσουμε για την Σλοβενία, την Κροατία, την Αλβανία και το Μαυροβούνιο, αλλά όχι για την Σερβία, την Βοσνία ή την Βόρεια Μακεδονία.

Η Ρουμανία και η Βουλγαρία είναι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ, αλλά όχι η Μολδαβία ή η Λευκορωσία.

Ο Τζωρτζ Μπους μας κράτησε έξω από την σύγκρουση Ρωσίας-Γεωργίας για την Νότια Οσσετία και την Αμπχαζία. Και ο Μπάρακ Ομπάμα αρνήθηκε να στείλει όπλα μεγάλης φονικής ικανότητας σε βοήθεια στην Ουκρανία για να ανακαταλάβει την Κριμαία, το Λουχάνσκ ή το Ντονέτσκ, μολονότι ο γερουσιαστής Μακέιν ήθελε τις ΗΠΑ να ορμήσουν και στις δυο συρράξεις.

Στις ακροάσεις της Βουλής επί της πρότασης για καθαίρεση

Του Προέδρου Τραμπ, αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών μίλησαν για «ρωσική επίθεση» εναντίον της «συμμάχου μας Ουκρανίας» και για απειλή κατά τη «εθνικής μας ασφάλειας»
σε αυτήν την σύγκρουση.

Αλλά από πότε η Ουκρανία έγινε σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, του οποίου τους εδαφικούς πολέμους οφείλουμε να στηρίξουμε με στρατιωτική βοήθεια, αν μη και στρατιωτική επέμβαση;

Από πότε ο έλεγχος της Κριμαίας και του Ντόνμπας από το Κίεβο απέκτησε κρίσιμη σημασία για τις ΗΠΑ, όταν η Ρωσία ήλεγχε την Κριμαία σχεδόν αδιάκοπα από την Αικατερίνη την Μεγάλη, στον 18ο Αιώνα ως τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, στα τέλη του 20ού;

Μεταξύ των λόγων που ο Τραμπ έγινε Πρόεδρος είναι ότι έθεσε προκλητικά ερωτήματα για το ΝΑΤΟ και την Ρωσία που είχαν αφεθεί αναπάντητα επί τρεις δεκαετίες, καθώς η αμερικανική πολιτική έμεινε στον αυτόματο πιλότο από τον Ψυχρό Πόλεμο.

Και αυτά τα αναπάντητα προβλήματα είναι θανάσιμης σοβαρότητας.

-Πιστεύουμε πράγματι ότι εάν η Ρωσία εισελάσει στην Εσθονία, οι ΗΠΑ θα άρχιζαν να επιτίθενται στα πλοία, στα αεροπλάνα και στον στρατό ενός έθνους εξοπλισμένου με χιλιάδες τακτικά και στρατηγικά πυρηνικά όπλα;

-Οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία θα κήρυσσαν τον πόλεμο κατά της Ρωσίας;

-Ο Καναδάς του Τζάστιν Τρουντώ θα επικαλείτο το ΝΑΤΟ και θα εκήρυσσε τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας του Πούτιν, για την Εσθονία και την Λεττονία;

Υπό το ΝΑΤΟ, είμαστε τώρα δεσμευμένοι να πάμε σε πόλεμο για 28 έθνη. Και οι υποστηρικτές των επεμβάσεων που μας ώθησαν στο Ιράκ, στην Συρία, στην Λιβύη και στην Υεμένη θέλουν την επέκταση των αμερικανικών πολεμικών εγγυήσεων και σε άλλες χώρες, ακόμα εγγύτερες στην Ρωσία.

Μια μέρα, μια από αυτές τις εγγυήσεις θα κληθεί να εκπληρωθεί και μπορεί να ανακαλύψουμε ότι ο αμερικανικός λαός δεν είχε ιδέα γι’ αυτήν την δέσμευση και αρνείται να την σεβαστεί, ιδιαίτερα εάν συνεπάγεται πόλεμο με μια μεγάλη πυρηνική δύναμη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Paul Antonopoulos, Fort Russ, Nov.19, 2019

[Το παρακάτω ρεπορτάζ,΄Ελληνα προφανώς συνεργάτη της ενδιαφέρουσας ρωσικής ιστοσελίδας www.fortruss.com., εγείρει ενώπιον κυβερνώντων και ντόπιων και ξένων αναγνωστών κάποια απαιτητικά ερωτήματα, όπως:

--Παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας, καθ’ υποτροπήν και από το Πακιστάν, επιβάλλει ή όχι την προστασία της με κατάρριψη του εισβάλλοντος αεροπλάνου -όπως δικαιωματικώς έπραξε η Τουρκία προ τριετίας, μετά από τρίλεπτη ρωσική παραβίαση του εναέριου χώρου της;

--Σε περίπτωση εχθρικών πακιστανικών αντιποίνων, τίθεται -ή μήπως όχι- αυτομάτως σε εφαρμογή το άρθρο 9 της Ατλαντικής Συνθήκης, που υποχρεώνει τα μέλη του ΝΑΤΟ να προστρέξουν σε υπεράσπιση της συμμάχου τους Ελλάδας;

--Μήπως ή ελάχιστη σοβαρή -και σεβαστή διεθνώς- πρώτη αντίδραση του ελλαδικού κράτους, στην επιθετική αυτή συμμαχία του Πακιστάν με την Τουρκία, θα ήταν η άρον-άρον συγκέντρωση των αμέτρητων δεκάδων χιλιάδων Πακιστανών μεταναστών στην χώρα μας και η άμεση απέλασή τους;

-- Σε περίπτωση περιορισμού των ελλαδικών αντιδράσεων σε ρηματικές διακοινώσεις, ευτελισμένες από την Τουρκία και στερούμενες διεθνούς βαρύτητας και σεβασμού, προβάλλεται ή όχι η Ελλάδα ως περίπτωση χώρας σιωπηρά αποδεχόμενης την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της και την περιαγωγή της σε καθεστώς ξέφραγου αμπελιού, προσφερόμενου στις ορέξεις και στις. . . ανάγκες παντός διερχομένου;]

Μετάφραση (και ερωτήματα): Μιχαήλ Στυλιανού

Υπάρχει εξήγηση για την προ εβδομάδος παραβίαση του ελληνικού εναερίου χώρου από ένα πακιστανικό αεροπλάνο AFNS P-3 : Φαίνεται ότι συνάπτεται μια νέα συμμαχία μεταξύ Τουρκίας και Πακιστάν, με τα τουρκικά ΜΜΕ να αναγγέλλουν ότι «πακιστανικά πολεμικά θα περιπολούν στην Ανατολική Μεσόγειο».

Κατά την τουρκική εφημερίδα Γενί Σαφάκ το Πακιστάν «θα αποτελέσει «μέρος της ασπίδας» που όρθωσε η Τουρκία στην Νότιο-Ανατολική Μεσόγειο».

«Με την ανάμειξη του Πακιστάν η υπόθεση απέκτησε μιαν διεθνή διάσταση», σημείωσε η τουρκική εφημερίδα.

Το Πακιστάν συμμετέσχε στα τουρκικά ναυτικά γυμνάσια Doğu Akdeniz-2019 με την φρεγάτα Alamgir και το αεροπλάνο P-3. Όπως έγραψε η Σαφάκ αυτά θα συνεχίσουν να περιπολούν στην Νότιο-Ανατολική Μεσόγειο μαζί με τις τουρκικές ναυτικές δυνάμεις.

Πριν μια εβδομάδα σημειώθηκε μια άνευ προηγουμένου πρόκληση. Το Πακιστάν απέστειλε ένα αεροσκάφος Ναυτικής Συνεργασίας και Συλλογής Πληροφοριών στο FIR Αθηνών, χωρίς να υποβάλει ένα σχέδιο πτήσης, ενισχύοντας έτσι τις έκνομες αξιώσεις της ΄Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το αεροσκάφος εισήλθε στο FIR Αθηνών ανατολικά του Καστελόριζου, συνέχισε στο FIR Λευκωσίας και επέστρεψε στην βάση του πραγματοποιώντας αντίστροφα την πτήση.

Είναι σαφές ότι, στο πλαίσιο της στρατηγικής συμμαχία του με την Τουρκία, το Πακιστάν υποστηρίζει τις τουρκικές θέσεις, αμφισβητώντας την ελληνική ΑΟΖ και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.

Είναι η πρώτη φορά που αυτό συμβαίνει με αεροσκάφος άλλης χώρας εκτός της γειτονικής Τουρκίας, που δεν υποβάλλει σχέδια πτήσεως ή σπανίως, όπως πράττουν όλες οι άλλεςχώρες.

Παρά το γεγονός ότι το ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών απηύθυνε μιαν διακοίνωση διαμαρτυρίας και μάλιστα σε πολύ έντονη διατύπωση στον Πακιστανό αρχηγό επί δύο διαδοχικές ημέρες, το πακιστανικό ναυτικό παραβίασε και πάλι την ελληνική κυριαρχία.

Συγκεκριμένα πέταξε ανατολικά του Καστελόριζου και έπειτα νότια και ανατολικά, για να παραβιάσει και το FIR της Λευκωσίας..

Το πακιστανικό P-3 πετούσε μαζί με 14 τουρκικά μαχητικά αεριωθούμενα, 3 αεροσκάφη 3 CN-235 του τουρκικού ναυτικού και 3 ελικόπτερα στο FIR Αθηνών, χωρίς να υποβάλει σχέδιο πτήσεως.

Αυτά τα αεροπλάνα σημείωσαν 21 παραβιάσεις των κανονισμών εναέριας κυκλοφορίας.

Φυσικά, πρέπει να επισημανθεί, ότι τα τουρκικά αεροπλάνα παραβίασαν 22 φορές τον ελληνικό εναέριο χώρο, ενώ σε 4 περιπτώσεις ενεπλάκησαν σε σκληρές αερομαχίες με ελληνικά μαχητικά.

Τώρα εξηγούνται αυτές οι παραβιάσεις, αφού οι Πακιστανοί ήρθαν για να μείνουν..

\Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γερμανός Δημοσιογράφος Αποκάλυψε με Λεπτομέρειες Πως το Αστυνομικό Κράτος Υπαγορεύει την Ειδησεογραφία.
Το εκπληκτικό Βιβλίο του Udo Ulfkotte «Αγορασμένοι Δημοσιογράφοι» μόλις μεταφράστηκε στα αγγλικά.


του Paul Craig Roberts, Russia Insider, 14-11-19

[Υπενθυμίζεται ότι ο συντάκτης αυτού του άρθρου είναι Αμερικανός, τέως καθηγητής της Οικονομικής Επιστήμης σε δύο εξέχοντα Πανεπιστήμια, τέως αρχισυντάκτης της διεθνώς εξέχουσας αμερικανικής Οικονομικής Γουόλ Στρητ Τζέρναλ, πρώην υφυπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Ρόναλντ Ρέιγκαν και παγκόσμια γνωστός και σεβαστός συγγραφέας και δημοσιολόγος. Η διεθνώς περιζήτητη ιστοσελίδα του στηρίζεται αποκλειστικά από τις συνδρομές των αναγνωστών της και τα άρθρα του αναδημοσιεύονται σε δεκάδες γλωσσών από τον διεθνή ανεξάρτητο ηλεκτρονικό Τύπο.

Θα πρέπει όμως επίσης να σημειωθεί ότι το καθεστώς εξαγοράς και μεταβολής των Δυτικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, σε εργαλεία αποπλάνησης και υποδούλωσης, που περιγράφει ο Ulfkotte έχει έκτοτε προχωρήσει σε «ανώτερο» στάδιο, όπου κα η ίδια πλέον η ιδιοκτησία ολοκλήρων συγκροτημάτων Τύπου και Τηλεόρασης έχει περιέλθει σε μυστικές υπηρεσίες είτε αμέσως, είτε μέσω ελεγχομένων από αυτές δισεκατομμυριούχων βρώμικου χρήματος ή ακόμη σε μέλη της σπείρας του διεθνούς Υπερκράτους.]


Udo Ulfkotte
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το εντυπωσιακό βιβλίο του Udo Ulfkotte «Gekaufte Journalisten» εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Kopp Verlag το 2014. Το βιβλίο προκάλεσε αίσθηση και πούλησε ενάμισι εκατομμύριο αντίτυπα στην Γερμανία, αλλά κανένας μεγάλος αμερικανικός εκδοτικός οίκος δεν προθυμοποιήθηκε να το εκδώσει στα αγγλικά. Τελικά, τον περασμένο μήνα, ένας μικρός εκδοτικό οίκος, Progressive Press, το εξέδωσε σε αγγλική μετάφραση με τον τίτλο Presstitutes Embedded in the Pay of the CIA (Εκπορνευόμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στο μισθολόγιο της CIA).

Το βιβλίο του Ulfkotte κατεδαφίζει την παραίσθηση/ψευδαίσθηση ότι υπάρχει οπουδήποτε στον Δυτικό Κόσμο ανεξάρτητος Τύπος. Ο συγγραφέας περιγράφει με λεπτομέρειες την πνευματική εξαγορά των δημοσιογράφων από τις ηγετικές τάξεις («ελίτ»). Οι δημοσιογράφοι υπηρετούν ως προπαγανδιστές και πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, επιχειρήσεων, οργανισμών προώθησης συμφερόντων (lobbying), πολιτικών παραγόντων και της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Η λειτουργία της δημοσιογραφίας συνίσταται να μεταδίδει στον λαό εκείνες τις ερμηνείες των όσων συμβαίνουν που εξυπηρετούν καλύτερα τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτό το μήνυμα μεταδόθηκε τόσο αποτελεσματικά στον γερμανικό λαό ώστε η κυκλοφορία των κυριότερων γερμανικών εφημερίδων κατέρρευσε.


Ο Ulfkotte περιγράφει πως οι δημοσιογράφοι στρατολογούνται όταν είναι ακόμη φοιτητές και βρίσκονται να είναι χρεωμένοι και υποχρεωμένοι να υπηρετούν συμφέροντα άλλα από την αλήθεια. ΄Ολοι τους, από τον χαμηλότερο ρεπόρτερ ως τον υψηλότερο αρχισυντάκτη και τον ιδιοκτήτη του οργάνου ενημέρωσης, είναι δεσμευμένοι να διευκολύνουν τις άρχουσες τάξεις να ελέγχουν τις εξηγήσεις (των γεγονότων).

Ο Ulfkotte αναφέρει ονόματα και λίστες οργανώσεων που φέρνουν δημοσιογράφους σε σχέση με μυστικές υπηρεσίες και συγγενικά «τραστ εγκεφάλων», πολιτικούς παράγοντες και συλλόγους εξωτερικής πολιτικής. Οι αιμομικτικές σχέσεις μεταξύ δημοσιογράφων, μυστικών υπηρεσιών, επιχειρήσεων, πολιτικών και αμερικανικών σχεδίων εξωτερικής πολιτικής είναι τόσο διεισδυτικές ώστε δεν προβληματίζουν κανένα. Οι μόνοι που έχουν να αποκτήσουν προβλήματα είναι όσοι δεν συμπορεύονται.

Το βιβλίο του Ulfkotte έχει γραφτεί για Γερμανούς. Οι Αμερικανοί μπορεί να βρουν τις γερμανικές λεπτομέρειες πληκτικές, αλλά από τις λεπτομέρειες αναδύεται η εικόνα της περίτεχνης διαδικασίας που πετυχαίνει να μετατρέπει τους δημοσιογράφους σε υπαλλήλους μυστικών υπηρεσιών, πολιτικών προσώπων και επιχειρήσεων.

Το βιβλίο ξεκινάει «με το μαλακό». Ο Ulfkotte έχει επίγνωση ότι θα σκόνταφτε στην δυσπιστία του αναγνώστη αν έμπαινε αμέσως στην ιστορία τρόμου. ΄Ετσι αρχίζει με τα «δωράκια» (προσκλήσεις, ταξίδια, φιλοξενίες ), ανταμοιβές για την εξυπηρέτηση «πηγών» και την λογοκρισία πραγματικών ειδήσεων, όπως η χρήση γερμανικού δηλητηριώδους αερίου από το Ιράκ στον Πόλεμο εναντίον του Ιράν.

Μια ενδιαφέρουσα ιστορία που αφηγείται είναι το πώς χειρίστηκε ο γερμανικός Τύπος το μεταναστευτικό κύμα στην Γερμανία, από την Ρουμανία και την Βουλγαρία.

Η γερμανική κυβέρνηση ευνοούσε αυτό το αυξημένο γερμανικό φυλετικό «νέρωμα», επιστρατεύοντας τα ΜΜΕ να περιγράφουν τους μετανάστες ως τους «δουλευταράδες» και ουδέποτε ανέργους «Πρώσους των Βαλκανίων». Χρησιμοποιήθηκαν και ψεύτικα στοιχεία, ότι τα ποσοστά ανεργίας των Βουλγάρων και Ρουμάνων μεταναστών ήταν χαμηλότερα από των Γερμανών. Αυτή η ψεύτικη πληροφορία επαναλαμβανόταν ατέλειωτα, χωρίς επαλήθευση. Μόλις οι μετανάστες εντάχθηκαν στον γερμανικό πληθυσμό αποκαλύφτηκαν τα πραγματικά στοιχεία: Ο αριθμός των μεταναστών στην Κοινωνική Πρόνοια συνεχίζει να «αυξάνεται σημαντικά» και «έφτασε στο 60% πάνω από πέρυσι». Οι ειδικοί που είχαν προειδοποιήσει γι’ αυτήν την εξέλιξη είχαν δαιμονοποιηθεί ως «εθνικιστές» και «ναζί». ΄Ετσι τα ΜΜΕ χρησίμευσαν στο να κρύψουν την πραγματικότητα και να πουλήσουν στον κόσμο μιαν ψεύτικη εικόνα.

Το προσεκτικά σχεδιασμένο υφαντό των επιθυμητών ερμηνειών εξηγεί γιατί ο Τραμπ, η Μαρίν Λεπέν και άλλες φωνές για την πραγματική αλλαγή θεωρούνται ως μείζονες απειλές για την εξουσία των «ελίτ». Η Μαρίν Λεπέν αντιμετωπίζει συνεχείς απειλές δίωξης. Και χονδροειδείς μηχανορραφίες από CIA/FBI και Δημοκρατικό Κόμμα χρησιμοποιούνται από τα εκπορνευόμενα ΜΜΕ για να ανατρέψουν τον Τραμπ. Με τα Δυτικά ΜΜΕ χαλιναγωγημένα είναι αδύνατο να υπάρξει Δημοκρατία και ελεγχόμενες κυβερνήσεις. Το ξεκαθάρισμα αυτού του ζητήματος αποτελεί την προσφορά του Ulfkotte.

Ιδού και μερικά από τα αποκαλυπτικά κεφάλαια του βιβλίου του :

-««Αλήθειες» προς Πώληση από Τους Ευεργέτες μας: Δίκτυα των Ελίτ και Μυστικές Υπηρεσίες.»

-«Πως Δημοσιογράφοι Πληρώνουν τις Βίλλες τους στην Τοσκάνη;»

- «Τα Ευθυγραμμισμένα Μέσα Ενημέρωσής μας: Συγχρονισμένα, Υπάκουα και χωρίς ερωτήματα.»

- «Στην Λαβή Στραγγαλισμού των Μυστικών Υπηρεσιών»

- «Πετονιές του Ομπάμα: Η αμερικανική Πέμπτη Φάλαγγα.»

- « Φάντασμα του Ροκφέλερ: Η Επιτροπή Τριλάτεραλ.»

- « Η Ισχύς των Εταίρων της Μπίλντερμπεργκ : Συνωμοσίας Θεωρία ή Πραγματικότητα;»

- «Δυο στους Τρεις Δημοσιογράφους Είναι προς Πώληση».

- «Ο Υψηλότερος Στόχος: Ακρωτηριασμός της; Ταυτότητας της Γερμανίας.»

- « Η Ώρα του Παραμυθιού της Μέρκελ: Πως η Κυβέρνηση Ψεύδεται στους Πολίτες.»

* * * * *

Ο Ulfkotte είχε δηλώσει ότι θα γράψει ένα βιβλίο, αφού δεν είχε να προστατέψει παιδιά και οικογένεια από εκδίκηση. Στο τέλος του βιβλίου του γράφει ότι αυτό θα είναι το πρώτο σειράς από τρία. Ο Ulfkotte πέθανε όμως από καρδιακή προσβολή, όχι πολύ καιρό μετά την έκδοση του βιβλίου του στην Γερμανία. Ο θάνατός του σε ηλικία μόλις 56 χρόνων προκάλεσε αμφιβολίες για το αν η καρδιακή προσβολή ήταν φυσιολογική ή παρασκευασμένη.



Η βιογραφία του Ulfkotte από την Wikipedia έχει γραφτεί από αυτούς που είχε αποκαλύψει. Η Wikipedia αποτελεί όργανο του Συστήματος. Δεν είναι μια ανεξάρτητη πηγή πληροφόρησης. Η κυριότερη αποστολή της Γουϊκιπέντια είναι να συκοφαντεί αυτούς που λένε την ΑΛΗΘΕΙΑ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Michael Krieger via Liberty Blitzkrieg blog, Ζero Hedge, 11/11/2019

Δυο μέρες πριν ο Βολιβιανός Πρόεδρος Έβο Μοράλες ανατραπεί από τους στρατιωτικούς, Ο Mark Weisbot του Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών έγραψε στο περιοδικό Nation ένα άρθρο-προειδοποίηση για το τι συνέβαινε και πως μπορούσε να εξελιχθεί, με τον τίτλο «Η Κυβέρνηση Τραμπ υποσκάπτει την Δημοκρατία στην Βολιβία».

Εσημείωνε:

Πολυμερείς οργανώσεις, όπως η Οργάνωση Αμερικανικών Κρατών(OAS) δημιουργούν την εντύπωση αμεροληψίας επειδή θεωρητικά ελέγχονται από ομάδα ανόμοιων εθνών. Κάποτε όμως μια μεγάλη δύναμη μπορεί να ασκεί δυσανάλογη επιρροή .

Θεωρητικά θα μπορούσε να είναι σύμπτωση ότι τόσο η κυβέρνηση Τραμπ όσο και η ΟΑΣ επιχείρησαν –χωρίς να παρουσιάσουν κανένα στοιχείο- να στιγματίσουν τις πρόσφατες εκλογές της Βολιβίας. Αλλά είναι πολύ πιθανότερο ότι αυτή η επικίνδυνη, αποκρουστική και αποσταθεροποιητική επιχείρηση κινείται από την Ουάσιγκτον.

Αυτή η «επιχείρηση αποσταθεροποίησης» κορυφώθηκε την Κυριακή, όταν ο Μοράλες παραιτήθηκε υπό την πίεση των στρατιωτικών, εν μέσω κύματος διαμαρτυριών και βίας. Η κατάσταση στην Βολιβία είναι περίπλοκη αλλά ένα πράγμα για το οποίο μπορείτε να είστε σίγουροι είναι ότι όσα ακούτε και διαβάζετε στα αμερικανικά μαζικά ΜΜΕ δεν είναι παρά ένας διογκούμενος ψεκασμός ψεμάτων και προπαγάνδας. Ευτυχώς εγώ συνάντησα έναν χρησιμότατο ιστό βοήθειας, χάρις στον KevinCashman@kevinmcashman : ΙΣΤΟΣ: Εάν δεν είχατε παρακολουθήσει την κατάσταση στην Βολιβία υπάρχει μια κατάληξη. Συνοπτικά, η OAS, μια εσωτερική ντοπαρισμένη αντιπολίτευση (που σαφώς δεν είναι το λαοφιλέστερο κόμμα στην χώρα), τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση Τραμπ ανέτρεψαν έναν επιτυχημένο αριστερόν ηγέτη.

Λεπτομερέστερα: Ο Μοράλες εμποδιζόταν από το Σύνταγμα να επιδιώξει μια νέα θητεία, αλλά επιχείρησε να το ξεπεράσει με ένα δημοψήφισμα που έχασε με 51% έναντι 49%. Το Βολιβιανό Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο περιορισμός της θητείας είναι αντισυνταγματικός και έτσι αποφάσισε να ξαναβάλει υποψηφιότητα. Κέρδισε στον πρώτο γύρο με την απαιτούμενη πλειοψηφία 10%, αλλά η Οργάνωση Αμερικανικών Κρατών(OAS) αμέσως αμφισβήτησε την εγκυρότητα του αποτελέσματος. Αυτό πυροδότησε βδομάδες διαδηλώσεων που κορυφώθηκαν στο στρατιωτικό πραξικόπημα. Ο Mark Weisbot αναφέρει ότι η OAS δεν παρουσίασε το παραμικρό στοιχείο για εκλογική νοθεία και επίσης σημειώνει ότι τα 60% του προϋπολογισμού της OAS καλύπτονται από την αμερικανική κυβέρνηση.

Michael Krieger@LibertyBlitz ;

Ενδιαφέρει να σημειωθεί ότι οι στρατιωτικοί δεν ξεσηκώνονται για να ανατρέψουν ηγέτες σε χώρες όπου σημειώνονται μεγάλες διαδηλώσεις, εφόσον αυτοί που ασκούν την εξουσία αρέσουν στην CIA. Κοιτάξτε στην Χιλή και στην Γαλλία. Τίποτα το πειστικότερο.

Φαίνεται ότι αυτό που έγινε στην Βολιβία αποτελεί μέρος του παγκόσμιου πολέμου δι’ αντιπροσώπων που διεξάγει η κυβέρνηση Τραμπ εναντίον χωρών όπως η Κίνα και η Ρωσία , σε μιαν προσπάθεια παρεμπόδισης της συντελούμενης μετάβασης προς έναν πολυκεντρικό γεωπολιτικό κόσμο. Οι πηγές φυσικού πλούτου πάντοτε παίζουν κρίσιμο ρόλο σε τέτοιες συγκρούσεις και η Βολιβία δεν αποτελεί εξαίρεση ,λόγω των τεράστιων αποθεμάτων της σε Λίθιο, ορισμένα από τα οποία ο Μοράλες είχε συμφωνήσει στις αρχές του χρόνου να αξιοποιήσει σε συνεργασία με την Κίνα.

Όπως μετέδωσε το Ρώϋτερ τον Φεβρουάριο: Η Βολιβία επέλεξε ένα κινεζικό κονσόρτσιουμ ως στρατηγικό συνεταίρο της σε νέα προγράμματα ανάπτυξης των κοιτασμάτων Λιθίου αξίας 2,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ανακοίνωσε η κυβέρνηση, εξασφαλίζοντας στην Κίνα μιαν δυνητική συμμετοχή στα τεράστια ανεκμετάλλευτα αποθέματα του πολύτιμου μετάλλου για ηλεκτρικές μπαταρίες. Το κινεζικό συγκρότημα Xinjiang TBEA Group Co Ltd θα έχει συμμετοχή 49% στην σχεδιαζόμενη κοινή επιχείρηση με την κρατική εταιρεία Λιθίου της Βολιβίας YLB, δήλωσε η βολιβιανή επιχείρηση.

Η Βολιβία έχει μερικά από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα Λιθίου στον κόσμο –του σημαντικότερου συστατικού των μπαταριών για ηλεκτρικά αυτοκίνητα προς τα οποία στρέφεται η παγκόσμια βιομηχανία- αλλά δεν έχει ακόμη αρχίσει την εκμετάλλευση του μετάλλου σε εμπορική κλίμακα.

Θα είναι πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα στην Βολιβία από εδώ και εμπρός. Μολονότι ο Μοράλες απομακρύνθηκε από την εξουσία, πιστεύω ότι πολλοί από όσους ψήφισαν εναντίον του στο δημοψήφισμα δεν είναι ευτυχείς με τον ερχομό των στρατιωτικών για την διαχείριση της κατάστασης. Μολονότι δεν αναφέρεται στα αμερικανικά μαζικά ΜΜΕ, ο Μοράλες εσημείωσε μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές επιτυχίες κατά την διάρκεια της προεδρίας του. Για παράδειγμα, η φτώχεια περιορίστηκε εντυπωσιακά.

Το ποσοστό του πληθυσμού της Βολιβίας που ζει κάτω από το επίπεδο της φτώχειας έπεσε από 65% στο 30%, κατά τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, που δημοσίευσε το Μπλούμπεργκ.

΄Επειτα, το κατά κεφαλήν εισόδημα της Βολιβίας αυξήθηκε πολύ ταχύτερα από τον μέσον όρο των άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής ( 160% έναντι 120%)

[Παρένθεση μεταφραστή: Moon of Alabama προσθέτει τα ακόλουθα επιτεύγματα της 12χρονης προεδρίας Μοράλες:

-Πτώση του αναλφαβητισμού:

2006 13,0 %         2018 2,4%

Μείωση Ανεργίας

2006 9,2%            2018 4,1%

Μέτρια Φτώχεια

2006 60,6%          2018 34,6%

Ακραία Φτώχεια

2006 38,2%           2018 15,2% ]


Είτε τον αγαπάτε, τον μισείτε ή είστε αδιάφοροι, είναι αναντίρρητο ότι ο Μοράλες πρόσφερε πολλά σε πολλούς Βολιβιανούς, που πιθανώς δεν θα δεχθούν αδιάφοροι ότι γίνεται εναντίον του ίδιου και των υποστηρικτών του από τους στρατιωτικούς και την αντιπολίτευση. Ας μην ξεχνούμε επίσης ότι ήταν ο πρώτος ιθαγενής Πρόεδρος της Βολιβίας, μιας χώρας με την μεγαλύτερη αναλογία ιθαγενούς πληθυσμού στην Λατινική Αμερική. Αυτή η ιστορία κάθε άλλο παρά τελείωσε.

Σε μεγαλύτερο κάδρο, η κλιμάκωση στην Βολιβία αποτελεί πρόσθετη μαρτυρία της αναπτυσσόμενης ροπής προς το πολιτικό χάος γύρω στον κόσμο, που είναι πιθανό να επιδεινωθεί και να επεκταθεί σε ακόμη περισσότερες περιοχές του πλανήτη. Συνεχίζω να πιστεύω ότι αυτή η αναταραχή είναι σε μεγάλο βαθμό σύμπτωμα των επιθανάτιων σπασμών ενός θνήσκοντος γεωπολιτικού και οικονομικού συστήματος το οποίο κυριάρχησε του κόσμου επί δεκαετίες.

Προσδέστε λοιπόν τις ζώνες σας, τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν και να αλλάξουν πολύ γρήγορα, ανεξάρτητα από το που κατοικείτε. ΄Ετσι είναι οι καιροί όπου ζούμε.

Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Mike Walsh, Russia Insider, Thu, Nov 7, 2019

[Στην βροχή των κεραμιδιών που πυκνώνεται επί της κεφαλής της αυτοκράτειρας της «Ηνωμένης Ευρώπης», (κατολίσθηση της γερμανικής Οικονομίας, τριγμοί διάβρωσης στα θεμέλια της Ντώυτσεμπανγκ, κατάρρευση του κόμματός της Μέρκελ σε τρίτη θέση -κάτω από την Δεξιά και την Αριστερά- στις τελευταίες εκλογές στην Θουριγγία, κρούσματα αυτονόμησης των υπουργών της -οικονομικών και Αμύνης- παραγκωνισμός της από τον Μακρόν ως φωνής της Ευρώπης με δηλώσεις του ότι το ΝΑΤΟ είναι νεκρός εγκέφαλος κ.λ.π) προστίθεται τώρα και προβάλλεται στην διεθνή δημοσιότητα η κατωτέρω ανοικτή επιστολή Γερμανίδας ηθοποιού. Το κείμενο έχει διττό πανευρωπαϊκό ενδιαφέρον: Πρώτον επειδή παρουσιάζει μιαν εικόνα της γερμανικής οικονομικό-κοινωνικής πραγματικότητας αμακιγιάριστη από θεάματα όπως η επίσκεψη στην Σαγκάη και οι εορτασμοί της πτώσης του τείχους… Και δεύτερο και κυριότερο επειδή πειστικά και διδακτικά περιγράφει τους καρπούς του πολυπολιτισμικού και «ανθρωπιστικού» προσκλητηρίου κηρύγματος της ελεύθερης εισόδου μεταναστών, από τους σχεδιαστές της παγκοσμιοποίησης, των οποίων η Μέρκελ υπήρξε το θανάσιμο για την Ευρώπη εκτελεστικό όργανο.

Είναι βέβαιο ότι η ανοικτή επιστολή μιας Γερμανίδας ηθοποιού εκφράζει ανακουφιστικά το αίσθημα εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών και έχει -ειδικά για την Ελλάδα- μιαν εφιαλτική επικαιρότητα. Και ιδού τι γράφει η κ. Silvana Heißenberg:]

Παρουσίαση Μιχαήλ Στυλιανού
Αγαπητή Κυρία Μέρκελ 
Είσαι η πιο πρόστυχη και εγκληματική Καγκελάριος που ο γερμανικός λαός είχε ποτέ να υποστεί . ΄Εφερες στον γερμανικό λαό τον τρόμο, τον πόλεμο, την φτώχια και τον θάνατο, εισάγοντας παράνομα και εσκεμμένα στην χώρα παράνομους μετανάστες, εκατοντάδες χιλιάδες μισθοφόρους, τρομοκράτες και άλλους σκληρούς εγκληματίες. Σύμφωνα με το άρθρο16 του Συντάγματος κανένας από αυτούς που φθάνουν από χώρες ασφαλείς δεν έχει το δικαίωμα ασύλου στην Γερμανία. Οι συμφωνίες του Σένγκεν και του Δουβλίνου ήταν επίσης προσχεδιασμένα παράνομες. Στον όρκο πού έδωσες είχες δεσμευθεί να προστατεύεις τον γερμανικό λαό από ενδεχόμενους κινδύνους, αλλά κάνεις, καθημερινά, ακριβώς το αντίθετο. 
Δεν έχεις εντολή να φροντίζεις για τις ανάγκες όλων των πολιτών, αλλά μόνο για το καλό του γερμανικού λαού, αυτό μονάχα είναι η εντολή που ανέλαβες. Δεν είσαι παρά μία υπάλληλος του γερμανικού λαού, γιατί η εξουσία ανήκει στον γερμανικό λαό και όχι σε εσένα.
Εσύ συνειδητά ξεσήκωσες ολόκληρο το έθνος, τον ένα εναντίον του άλλου, το δίχασες και κατέστρεψες ολόκληρες οικογένειες. Και από πάνω έχεις το θράσος να επαναλαμβάνεις το ψέμα ότι εμείς οι Γερμανοί είμαστε καλύτερα από ποτέ;
Εξ αιτίας των παράνομων προσκεκλημένων σου όλες οι δημόσιες εκδηλώσεις πρέπει τώρα να γίνονται υπό ισχυρότατη προστασία, περιβαλλόμενες από περίφραξη και φρουρούς εξοπλισμένους με αυτόματα όπλα. Υπάρχουν τώρα προστατευόμενες περιοχές για τις γυναίκες, που επιζητούν την προστασία, ώστε με κάποια τύχη να μην πέσουν θύματα σεξουαλικής βίας από τους προσκεκλημένους σου. Κάθε μέρα οι προσκεκλημένοι σου διαπράττουν εγκλήματα απεχθούς βίας.
Η φτώχεια μεταξύ των γερόντων μας και των παιδιών είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Σχεδόν ένα εκατομμύριο Γερμανοί ζουν στους δρόμους. Περίθαλψη αυτών των ανθρώπων, αυτή ήταν η εντολή σου, όχι να πλημμυρίσεις την Ευρώπη με εισβολείς από άλλους πολιτισμούς και να τους ταΐζεις με τα δισεκατομμύρια μιας σκληρής φορολογίας. Και ζητάς σεβασμό;
Οι εισβολείς σου, οι περισσότεροι εγκληματίες, που βιάζουν και σκοτώνουν στην Γερμανία, περνούν κατόπιν κάτω από την προστασία σου (και του επίσημου Τύπου και της Αστυνομίας) και περιγράφονται σαν θύματα των «Ακροδεξιών». Αν είχες συνείδηση και ήθελες τον σεβασμό θα απαντούσες για τα εγκλήματά σου μπροστά σ’ ένα δικαστήριο. Εάν η Δικαιοσύνη δεν σε επισκεφθεί, ο λαός θα το κάνει, επειδή η εξουσία ανήκει αποκλειστικά στον λαό και ο γερμανικός λαός είναι οι εργοδότες σου. Εσύ είσαι τίποτα. Κανένας καγκελάριος δεν προξένησε ποτέ εκ προθέσεως στον γερμανικό λαό τόση βλάβη και δυστυχία.
Για το μέλλον δεν επιθυμώ παρά ένα μόνο: Εσύ και όλη σου η παρέα να παραπεμφθείτε ενώπιον της Δικαιοσύνης για όλα σας τα αδικήματα και εσύ και οι παρατρεχάμενοί σου να πάτε στην φυλακή τουλάχιστον για ισόβια. Τέτοια έσχατη προδοσία του κυρίαρχου λαού δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία της Γερμανίας.
Πληρωμένοι σχολιαστές και υποκριτές που ακόμη σου γλύφουν τα οπίσθια, ανίκανοι να σκεφτούν καθαρά και με τον δικό τους νου, μπορούν να βάλουν τέλος στα εγκώμιά τους για σένα, αφού κανένας λογικός άνθρωπος δεν τους παίρνει πλέον στα σοβαρά. Σε περιφρονώ βαθύτατα και σου εύχομαι την τιμωρία που σου αξίζει.

Με πολλή περιφρόνηση, χάρις και στην διμοιρία σου στην Στάζι*
Silvana Heißenberg, Retired actress
*Σημ: Υπαινιγμός σε πληροφορίες ότι η Μέρκελ υπήρξε πράκτορας της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Alastair Crooke*, Strategic Culture, 4-11- 2019

Ώωω, νάμαστε πάλι! Το 1967 ήταν η «απειλή» των έτοιμων αραβικών στρατευμάτων (με επακόλουθο τον εξαήμερο πόλεμο κατά της Αιγύπτου και της Συρίας. Το 1980 ήταν το Ιράν(με επακόλουθο τον πόλεμο του Ιράκ κατά του Ιράν). Το 1996 ήταν στρατηγικά σχέδια εναντίον κοσμικών εθνικιστικών αραβικών κρατών, που στιγματίζονταν ως «καταρρέοντα λείψανα της επάρατης Σοβιετικής ΄Ενωσης» και εχθροί του Ισραήλ. Και στους πολέμους του 2003 και 2006, πρώτα εναντίον του Σαντάμ στο Ιράκ και έπειτα κατά του Εσμπολά στον Λίβανο, που απειλούσαν το «πολιτιστικό προγεφύρωμα» της Δύσης στην Μέση Ανατολή, (το Ισραήλ).

Και νάμαστε ξανά, άλλη μια φορά, με το Ισραήλ να μη μπορεί να ζήσει «με ασφάλεια» σε μια περιοχή που περιέχει ένα μαχητικό Εσμπολά.

Καθόλου παράξενο επομένως ότι ο Ρώσος πρεσβευτής στην Βυρηττό Αλεξάντερ Ζασύπκιν αναγνώρισε την πολύ γνωστή πια πρακτική. Σε δηλώσεις του στην Αλ- Αχμπάρ, μια βδομάδα πριν ξεσπάσουν οι διαδηλώσεις στην Βυρηττό, ο πρεσβευτής απέκλεισε την προοπτική εξομάλυνσης των τοπικών εντάσεων και αντιθέτως επεσήμανε ότι η οικονομική κρίση που αναπτυσσόταν επί χρόνια στον Λίβανο θα χρησιμοποιηθεί πιθανώς ως εργαλείο από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για να σπείρουν το χάος στον Λίβανο ( και στην παράλληλη οικονομική κρίση του Ιράκ), για να πλήξουν το Εσμπολά και το Χασντ Α-Σααμπί –αντιπάλους του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην περιοχή.

Γιατί τώρα; Επειδή αυτό που έπαθε η Αράμκο στις 14 Σεπτεμβρίου (ΣημΜετφ: Καταστροφές Σαουδικών διυλιστηρίων, με βομβαρδισμό από «ντρόουν» και πυραύλους των ανταρτών Χούτις της Υεμένης) συγκλόνισε τόσο το Ισραήλ όσο και την Αμερική: Ο τέως αρχηγός της αεροπορίας του Ισραήλ έγραψε τελευταία: «Οι πρόσφατες εξελίξεις αναγκάζουν το Ισραήλ να ξαναχαράξει την πορεία του στον διάπλου των γεγονότων. Οι τεχνολογικές ικανότητες του Ιράν και των διαφόρων εντεταλμένων του έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο από όπου μπορούν πλέον να αλλάξουν την ισορροπία δυνάμεων παγκοσμίως». Όχι μόνο δεν μπόρεσε μέχρι και τώρα κανένα από τα δύο κράτη να διαγνώσει τον τρόπο πραγματοποίησης των πληγμάτων κατά της Αράμκο, αλλά, το χειρότερο, κανένα τους δεν είχε την απάντηση στο τεχνολογικό επίτευγμα που αυτός ο βομβαρδισμός αντιπροσώπευε. Και πράγματι, η απουσία οποιασδήποτε διαθέσιμης «απάντησης» ώθησε εξέχοντα Δυτικό στρατιωτικό αναλυτή να συστήσει ότι οι Σαουδάραβες θα πρέπει να αγοράσουν ρωσικούς αντιαεροπορικούς πυραύλους Πάντσιρ, αντί των αμερικανικών αντιαεροπορικών συστημάτων.

Και ακόμη χειρότερο. Για το Ισραήλ, το ξάφνιασμα με την Αράμκο ήρθε ακριβώς την στιγμή που οι ΗΠΑ άρχιζαν την αποχώρηση από την «άνετη κάλυψη ασφαλείας» της περιοχής –αφήνοντας το Ισραήλ (και τα Κράτη του Περσικού Κόλπου) στην τύχη τους –και τώρα ευάλωτα σε τεχνολογία που ποτέ δεν πίστευαν πως θα αποκτήσουν οι αντίπαλοί τους. Οι Ισραηλινοί –και κυρίως ο πρωθυπουργός τους- μολονότι αντιλαμβανόμενοι την υποθετική δυνατότητα, ποτέ δεν πίστεψαν ότι πραγματικά θα συνέβαινε αμερικανική αποχώρηση και μάλιστα κατά την θητεία της κυβέρνησης Τραμπ.

Αυτό άφησε το Ισραήλ σύξυλο και σε πλήρη σύγχυση. ΄Εκανε την στρατηγική του άνω-κάτω, με τον πρώην αρχηγό της αεροπορίας να εξετάζει τις δύσκολες επιλογές της ισραηλινής κυβέρνησης –από του να προχωρήσει αγέρωχα, έως και την εξέταση της ανάγκης να ανοίξει έναν δίαυλο επικοινωνίας με το Ιράν. Φυσικά αυτή η τελευταία επιλογή θα ήταν πολιτιστικά απεχθής στους περισσότερους Ισραηλινούς. Θα προτιμούσαν μιαν παράτολμη, αιφνιδιαστική, ισραηλινού τύπου «ανατρεπτική πρωτοβουλία» (λ.χ. σαν αυτήν του Ι967) από μιαν προσέγγιση στο Ιράν. Και αυτό είναι ο πραγματικός κίνδυνος.

Δεν φαίνεται η υποκίνηση των διαδηλώσεων στον Λίβανο και στο Ιράκ να αποτελεί μιαν ευθεία αντίδραση στα πάρα πάνω και μάλλον συνδέεται με παλαιά σχέδια (όπως αυτό που αποκαλύφτηκε τελευταία, το στρατηγικό σχέδιο για την αντιμετώπιση του Ιράν, που παρουσίασε ο Σαουδάραβας διάδοχος Μωχαμάντ Μπιν Σαλμάν στον Λευκό Οίκο) και με τα τακτικά στρατηγικά συμβούλια που γίνονταν μεταξύ Μοσσάντ και αμερικανικού Συμβουλίου Ασφαλείας, υπό την προεδρία του Τζων Μπόλτον.

Ανεξάρτητα της πατρότητας, η συνταγή είναι αρκετά γνωστή: Πυροδοτήστε μιαν λαϊκή «δημοκρατική» κίνηση διαμαρτυρίας (βασιζόμενη σε γνήσια δυσφορία).Σχεδιάστε συνθήματα και εκστρατεία Τύπου που να διχάζουν τον πληθυσμό και να μεταθέτουν την λαϊκή οργή από την γενικευμένη δυσαρέσκεια στην στοχοποίηση συγκεκριμένων εχθρών ( στην συγκεκριμένη περίπτωση του Λιβάνου, εναντίον του Εσμπολά, του Προέδρου Αούν και του υπουργού Εξωτερικών Γκεμπράν Μπασσίλ, του οποίου οι συμπάθειες προς τους Εσμπολά και τον Σύρο Πρόεδρο ΄Ασαντ τον καθιστούν κύριο στόχο, ιδίως ως υποψήφιο ηγέτη της πλειοψηφίας των Χριστιανών). Ο στόχος –όπως πάντοτε- είναι η δημιουργία ρήγματος μεταξύ τής πολιτοφυλακής Εσμπολά και του Στρατού και μεταξύ Εσμπολά και του λαού του Λιβάνου.

΄Αρχισε όταν, κατά την συνάντησή του με τον Πρόεδρο Αούν τον Μάρτιο, ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μάικ Πομπέο παρουσίασε, όπως λέγεται, ένα τελεσίγραφο: Περιορίστε το Εσμπολά ή θα υποστείτε συνέπειες χωρίς προηγούμενο, με κυρώσεις και την απώλεια της αμερικανικής βοήθειας.

Με την έναρξη των διαδηλώσεων, πολλαπλασιάστηκαν οι πληροφορίες για την λειτουργία ενός «επιτελείου επιχειρήσεων» στην Βηρυτό, που διευθύνει και αναλύει τις διαδηλώσεις και για την πλούσια χρηματοδότησή του από τα κράτη του Κόλπου. Αλλά για λόγους που δεν είναι σαφείς οι διαδηλώσεις απέτυχαν. Ο στρατός, που στην αρχή έμεινε περίεργα επιφυλακτικός, τελικά επενέβη στην ελευθέρωση των δρόμων και στην αποκατάσταση μιας σχετικής ομαλότητας. Και οι περίεργα ανησυχητικές προβλέψεις του κυβερνήτη της Κεντρικής Τράπεζας για επικείμενη οικονομική κατάρρευση εξουδετερώθηκαν από άλλους οικονομικούς εμπειρογνώμονες, που παρουσίασαν μιαν λιγώτερο εκφοβιστικήν εικόνα.

Φαίνεται πως ούτε στον Λίβανο, ούτε στο Ιράκ θα ευοδωθούν τελικά τα αμερικανικά σχέδια (δηλαδή ο ευνουχισμός του Εσμπολά και του Χασντ Α-Σααμπί). Στο Ιράκ ωστόσο μπορεί να είναι λιγότερο σίγουρη η έκβαση και πολύ μεγαλύτεροι οι κίνδυνοι που πιθανόν διατρέχουν οι ΗΠΑ υποδαυλίζοντας το χάος, εάν το Ιράκ ολισθήσει στην αναρχία. Η απώλεια των πέντε εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου ημερησίως θα προκαλέσει κρατήρα στην αγορά πετρελαίου -και στην σημερινή ανήσυχη περίοδο αυτό μπορεί να αρκεί για να ωθήσει την παγκόσμια οικονομία σε ύφεση.

Αλλά αυτό θα ήταν τίποτα, μπροστά στον κίνδυνο που διατρέχουν οι ΗΠΑ, προκαλώντας την μοίρα, με ένα περιφερειακό πόλεμο που φτάνει στο Ισραήλ.

Μήπως όμως υπάρχει ένα ευρύτερο μήνυμα, που συνδέει αυτές τις μεσανατολικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας με εκείνες που εκρήγνυνται σε όλη την Λατινική Αμερική; ΄Ενας αναλυτής (σημ. Mετ: Ο Βραζιλιάνος Πεπέ Εσκομπάρ) εισήγαγε τον όρο « Η Εποχή της Οργής», που εκρέει από «σειρά εστιών βρασμού» κατά μήκος του πλανήτη, από τον Ισημερινό, στην Χιλή, στην Αίγυπτο. Η θέση του είναι ότι Νεοφιλελευθερισμός βρίσκεται παντού κυριολεκτικά σε κατάσταση πυρκαιάς.

΄Εχουμε και στο παρελθόν σημειώσει πως οι ΗΠΑ επιζήτησαν να χρησιμοποιήσουν ως μοχλό τις μοναδικές συνέπειες των δύο Παγκοσμίων Πολέμων και του βάρους του χρέους που αυτοί κληροδότησαν για να εγκαταστήσουν την ηγεμονία του δολαρίου, όπως και την εξ ίσου μοναδική δυνατότητα να εκδίδουν ασύδοτη κρατική πίστωση σε όλο τον πλανήτη, με μηδαμινό κόστος για τις ΗΠΑ (Οι ΗΠΑ απλά τυπώνουν το κρατικό τους νόμισμα). Τα αμερικανικά πιστωτικά ιδρύματα μπορούσαν να σκορπούν πιστώσεις σε όλο τον κόσμο, ουσιαστικά χωρίς κόστος –και να ζουν από την κερδοφορία αυτών των «επενδύσεων». Αλλά τελικά ήρθε ο λογαριασμός: Τα όρια –του να είσαι ο παγκόσμιος «ραντιέρης»- έγιναν ορατά με τις ανισότητες του πλούτου και με την βαθμιαία φτωχοποίηση τής αμερικανικής μεσαίας τάξης που επέφερε η βιομηχανική μετάσταση στο εξωτερικό.

Αλλά υπάρχει ίσως και μια άλλη όψη αυτής της σημερινής Εποχής της Οργής. Είναι το δόγμα «Δεν Υπάρχει Άλλη Επιλογή». Όχι εξαιτίας της έλλειψης δυνατοτήτων, αλλά επειδή οι εναλλακτικές λύσεις είχαν συντριβεί. Στο τέλος των δύο παγκοσμίων πολέμων υπήρχε μια συναίνεση στην ανάγκη ενός διαφορετικού τρόπου ύπαρξης. Να τεθεί τέρμα στην προηγούμενη εποχή της υποτέλειας, μια νέα κοινωνία, ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο. Αλλά η συναίνεση αυτή ήταν βραχύβια.

Και -για να συντομεύσουμε μια μακριά ιστορία- εκείνη η μεταπολεμική λαχτάρα για «δικαιοσύνη» ( οτιδήποτε και αν σήμαινε αυτό) καταπνίγηκε βαθμιαία, «άλλες πολιτικές ή οικονομικές επιλογές», οποιουδήποτε χρώματος, στιγματίστηκαν σαν «ψευδείς ειδήσεις» και μετά την μεγάλη δημοσιονομική κρίση του 2008 κάθε είδους δίχτυα ασφαλείας θυσιάστηκαν και ιδιωτικός πλούτος «οικειοποιήθηκε» για τον σκοπό της αποκατάστασης της αξιοπιστίας των τραπεζών, διά της ακεραιότητας του χρέους και της διατήρησης των χαμηλών επιτοκίων. Οι λαοί έγιναν «άτομα» -απομονωμένα- να διαχειριστούν όπως μπορούσαν την προσωπική τους λιτότητα. Συμβαίνει άραγε ότι τώρα οι άνθρωποι αισθάνονται εξαθλιωμένοι διπλά, τόσο από την υλιστική άποψη, με την λιτότητα, όσο και από την άποψη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, με την υπαγωγή τους σε ένα νέο καθεστώς υποτέλειας;

Η Μέση Ανατολή μπορεί να ξεπεράσει τις σημερινές της κρίσεις (αν και μπορεί και όχι), αλλά ας έχουμε επίγνωση ότι, στην απελπισία που προκαλεί στην Λατινική Αμερική, το δόγμα «Δεν Υπάρχει Εναλλακτική» εξελίσσεται σε λόγο για τους διαδηλωτές να «απανθρακώσουν το Σύστημα». Αυτό συμβαίνει όταν οι εναλλακτικές λύσεις αποκλείονται (αν και χάριν της προστασίας «μας» από την κατάρρευση του Συστήματος).

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

* Ο ΄Αλαστερ Κρουκ είναι Βρετανός πρώην διπλωμάτης, διεθνώς έγκριτος αναλυτής διεθνών εξελίξεων και διευθυντής του Conflicts Forum, μιας οργάνωσης που αποβλέπει στον πολιτικό διάλογο μεταξύ Δύσης και Ισλάμ.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου