Articles by "Αλέξανδρος"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αλέξανδρος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Το μόνο ελληνικό κόμμα που τολμά να πεί "οι υδρογονάνθρακες να μείνουν παντοτινά στα έγκατα της γης" είναι το ΜέΡΑ25, πληροφορούμαστε από σχετικό δελτίο Τύπου του νεοπαγούς κόμμματος.

Κι εμείς εδώ στην OKTANA συμφωνoύμε κι επαυξάνουμε! Παντοτινά ίσως όχι, αλλά τουλάχιστον μέχρι να υπάρχουν ασφαλείς για το περιβάλλον τεχνολογίες εξόρυξης!

Όμως, άλλα έλεγε ο κ. Βαρουφάκης πριν ένα χρόνο.https://new-economy.gr/2018/05/28/arthro-vomva-apo-giani-varoufaki/

Ό,τι μαζεύει περισσότερες ψήφους, φαίνεται ότι είναι το καλύτερο, για κόμματα-Φρανκενστάιν, όπως το ΜέΡΑ25!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά από μια πτώχευση - διότι η Ελλάδα έχει όντως πτωχεύσει, όπως πολύ σωστά τονίζει και το ΜέΡΑ25- το πρώτο πράγμα που επιβάλλεται, είναι ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, για να μάθουμε τους λόγους της πτώχευσης, για να γίνουμε σοφότεροι, αλλά και για να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Κάτι που, ειρήσθω εν παρόδω, απαιτεί ρητά και ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός (ΕΕ) Νο 472/2013 που στο άρθρο 7 παράγραφος 9 σημειώνει επί λέξη: "Τα κράτη μέλη που υπόκεινται σε πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής διεξάγουν πλήρη έλεγχο των δημόσιων οικονομικών τους προκειμένου να εκτιμήσουν, μεταξύ άλλων, τους λόγους που οδήγησαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους και να εντοπίσουν οποιαδήποτε πιθανή παρατυπία."https://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ%3AL%3A2013%3A140%3A0001%3A0010%3AEL%3APDF&fbclid=IwAR1n4ZQ7OuxaJXo7v-mNBCOGNfYLXJ1uKCjgdujw6arsPnDGZXY9K7U7NlY

Εν τω μεταξύ, ο κ. Βαρουφάκης, ο διασημότερος αρνητής του πάλαι ποτέ πάνδημου αιτήματος για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους, συνεχίζει να δίνει παραστάσεις.


OKTANA
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η παρακάτω επισήμανση, αφιερώνεται σ' όλες κι όλους που σήμερα πανηγυρίζουν, επειδή ο ο βιασμός, μετά τις νομοτεχνικές βελτιώσεις στο επίμαχο Άρθρο 336 παραμένει κακούργημα, ενόσω οι κατά συρροή βιαστές της Ελλάδας, νομοθέτησαν για άλλη μια φορά, υπέρ της ασυλίας τους.

Δύο σημαντικά άρθρα που διαχρονικά διασφάλιζαν τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους αφαιρεί από τον νέο Ποινικό Κώδικα που κατέθεσε στη Βουλή η κυβέρνηση.

Πρόκειται για τα άρθρα 150 και 151 του Ποινικού Κώδικα που αφορούν το μεν πρώτο τη «Νόθευση αποδεικτικών» και το μεν δεύτερο την «Κατάχρηση πληρεξουσιότητας».

Το άρθρο 150 προβλέπει τα εξής: «Όποιος με πρόθεση νοθεύει, καταστρέφει ή κρύβει έγγραφα ή άλλα αντικείμενα που μπορούν να χρησιμεύσουν για την απόδειξη δικαιωμάτων ή την υποστήριξη συμφερόντων του ελληνικού κράτους ή συμμάχου του απέναντι σε άλλο κράτος, τιμωρείται με κάθειρξη».

Το άρθρο 151 προβλέπει ότι:

«Όποιος ως πληρεξούσιος του ελληνικού κράτους ή συμμάχου του, διεξάγει με κάποια άλλη κυβέρνηση υποθέσεις του εντολέα του με πρόθεση κατά τέτοιο τρόπο που να μπορεί να προκύψει βλάβη για τον εντολέα, τιμωρείται με κάθειρξη».

Νομικοί κύκλοι προχωρούν σε δύο διαφορετικές ερμηνείες της κίνησης αυτής. Σύμφωνα με ορισμένους, η πλήρης απάλειψη των συγκεκριμένων άρθρων από τον νέο Ποινικό Κώδικα αποσκοπεί στο να προστατευτούν άτομα που ενεπλάκησαν στις διαπραγματεύσεις για τη «Συμφωνία των Πρεσπών» και τα οποία δεν προστατεύονται από τον νόμο περί ευθύνης υπουργών.

Μια άλλη προσέγγιση είναι πως ενδέχεται η διαγραφή των άρθρων αυτών να αποσκοπεί και στο να καλυφθούν ευθύνες σχετικές με τη διαπραγμάτευση του τρίτου Μνημονίου.


OKTANA
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Αλέξανδου Raskolnick

Δεν θα κάτσω εδώ, τώρα, να ξοδεύω το χρόνο μου για να διακρίνω τους αριστερούς από τους δεξιούς, σε καλούς και κακούς. Ο λόγος είναι ότι η Ελλάδα, βρίσκεται υπό κατοχή. Όταν κάπου υφίσταται κατοχή, αν δεν επιβάλλεται, τουλάχιστον δικαιολογείται η αντίσταση. Ένα πράγμα δε δικαιολογείται μεταξύ αυτών που θέλουν να αντισταθούν. Δε δικαιολογείται ο διχασμός, απέναντι σε κοινό εχθρό. Το ίδιο πίστευα και τον Ιανουάριο του 2015. Είναι άλλο ζήτημα αν εξαπατήθηκα. Αυτό που δεν πρέπει να μας διαφεύγει είναι ότι δεξιοί κι αριστεροί, μαζί εξαπατηθήκαμε. Δεν έφταιγε η πολιτική μας τοποθέτηση, τότε. Η αφέλειά μας έφταιγε. Μόνοι μας κρεμαστήκαμε πάνω στους ολίγιστους. Από μόνοι μας πιστέψαμε ότι αυτή τη φορά το περίστροφο που ήταν τοποθετημένο πάνω στο τραπέζι, δεν ήταν φορτωμένο με τα άσφαιρα του Γιωργάκη. Με προβιά λιονταριού, ο Χατζηαβάτης εξαπάτησε για άλλη μια φορά τον Καραγκιόζη, που στο πολιτικό θέατρο σκιών, πάντα πιάνεται κορόιδο.

Όσοι, τώρα, έχουν μείνει στη διακοσμητική ελληνική κυβέρνηση παριστάνοντας ότι κυβερνούν, συνεχίζουν ανενδοίαστα να μας κοροϊδεύουν. Η Αιδώς, μετανάστρια έχει φύγει κι αυτή, κι έχει ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της.

Ξεκίνησε το προεκλογικό καρναβάλι, λοιπόν. «Καταλληλότερος», λένε οι δημο(σ)κόποι, είναι ο Κούλης. «Δεν κάνει το παιδί γι’ αυτή τη δουλειά», που θα έλεγε κι ο γεννήτορας του, ο ασυγχώρητος Μητσοτάκουλας. Η αλήθεια είναι ότι θα έπρεπε να του στήσουν χάλκινη προτομή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εκεί στην Κουμουνδούρου. Κι όχι μόνο αυτό! Τις νύχτες να το φυλάει, αυτό το μνημείο του πολιτικού αβδηριτισμού, η νεολαία του κόμματος για να μην τύχει και κλέψουνε οι γυρολόγοι τον μπρούντζο.

Δεν έχει σημασία ότι άλλος στη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δημοσκοπικά θα βρισκόταν έτη φωτός μπροστά από έναν τέτοιο συρφετό ανόητων, όπως αυτοί που σήμερα κυβερνούν. Το λυπηρό εδώ, δεν είναι ότι το άλογο είναι κουτσό. Το λυπηρό είναι που κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν να ψηφίζουν τους βένετους, το ένα από τα δυο κόμματα, δηλαδή, που μας έφεραν εδώ που έχουμε καταντήσει. Τουλάχιστον οι πράσινοι τιμωρήθηκαν. Το ευτύχημα για πολλούς από αυτούς, βέβαια, είναι το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρωταθλητής στην ανακύκλωση πολιτικών ρακών. ΠΑΡΙΖΑ που λέγαμε προ αμνημονεύτων χρόνων. Αλλά μικρή σημασία έχουν αυτές οι θλιβερές λεπτομέρειες. Η ουσία του ζητήματος είναι ότι το έργο που παίζεται είναι το ίδιο και το αυτό. Οι μόνοι που αλλάζουν είναι οι κομπάρσοι στο παλκοσένικο, ανά τετραετία.

Τέλος πάντων, είναι ο καταθλιπτικότερος όλων των εποχών, ο σημερινός συνδυασμός πολιτικών ηγετών (sic) που πρωταγωνιστούν στο πολιτικό μας στερέωμα. Τα φώτα στο βάθος του τούνελ της σκηνής, είναι όλα καμένα. Η καθεμιά κι ο καθένας τους, λέει ό,τι κατεβαίνει στα θολωμένα τους κεφάλια. Μόνο για να διασκεδάζει το πολιτικό ακροατήριο και για να κάνει πάρτι ο αργόσχολος κόσμος των κοινωνικών δικτύων.

Το λογικότερο, θα έλεγε ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, θα ήταν να απέχει κανείς από τις επόμενες εκλογές, αφού όλοι οι πρωταγωνιστές της πολιτικής και οι παραφυάδες τους, έχουν συνομολογήσει από το καλοκαίρι του 2015 την άνευ όρων παράδοση της χώρας. Στο κάτω-κάτω της γραφής μια συντριπτική αποχή, θα ήταν ηχηρό μήνυμα ότι αυτός ο πολύχρωμος πολιτικός θίασος, δεν εκπροσωπεί παρά μόνο τα οικόσιτά του κατοικίδια κομματόσκυλα.

Ωστόσο, ανάμεσά μας βρίσκονται κι άνθρωποι που το θεωρούν ιερή υποχρέωση να στηθούν στις ουρές των εκλογικών κέντρων. Δικαίωμα σεβαστό.

Αλλά ας σκεφτεί κανείς, για μια στιγμή, αν θα είχε αξία, εφόσον ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, να προτιμήσει τα μικρότερα κόμματα. Οι μακεδονομάχοι ας πάτε με τους γραφικούς που θέλουν να πάρουν τα Σκόπια πριν από την Πόλη και που ήδη φωτογραφίζονται ζωσμένοι τα φυσεκλίκια τους. Ή αν είναι φιλειρηνιστές, ας πάνε με τους άλλους, που θα προσβάλουν τη Συνθήκη των Πρεσπών στα διεθνή δικαστήρια. Τα παλληκάρια από τη συμμορία της δραχμής ας πάνε όπου θέλουν, ελεύθεροι άνθρωποι είναι. Δεν έχει σημασία. Ας ψηφιστεί οποιοσδήποτε ανόητος, ατάλαντος, ψεύτης, κλέφτης, απατεώνας. Οποιονδήποτε! Αρκεί να βρίσκεται κάτω από το εκλογικό μέτρο, με την ελπίδα ότι θα το υπερβεί. Μόνο έτσι το επόμενο βουλευτικό τσίρκο θα έχει γούστο. Κάποιοι, που δεν θα πουληθούν, θα διαπρέψουν ως ρήτορες και θα τους ακούμε από το κανάλι της Βουλής. Οι υπόλοιποι που είναι προς πώληση, μπορεί να μην πουληθούν δυσκολότερα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα, θα πουληθούν ακριβότερα. Ας κοστίσει παραπάνω η χαλιναγώγηση της Ελλάδας, στους πάτρωνες που είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν. Ας μη μας νοιάζουν αυτοί, γιατί ανάγκη δεν έχουν. Το σημαντικό είναι να υποχρεωθούν οι δύο μονομάχοι να συνεργαστούν για να κυβερνήσουν. Μπορεί τίποτα να μην αλλάξει, αλλά τουλάχιστον θα πέσει γρηγορότερα το τελευταίο φύλλο συκής. Στο κάτω-κάτω της γραφής, το «Τσιπροκούληδες» είναι περισσότερο εύηχο από το «Σαμαροβενιζέλοι».

Υ.Γ. Πάντως, αν η θεά των εκλογών είχε χιούμορ, τότε πρώτο στις επόμενες εκλογές, θα αναδεικνυόταν αυτοδύναμα, το κόμμα των ιεχωβάδων του ΚΚΕ, ώστε να να διαλυθεί κι η τελευταία ψευδαίσθηση, ορισμένων.
8/4/19


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Αλέξανδρου  Raskolnick

Υβριστικά συνθήματα κατά του Παύλου Μπακογιάννη και φραστική επίθεση κατά του υποψήφιου δημάρχου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη εξαπέλυσε ομάδα αναρχικών στα Εξάρχεια. Αυτά ήταν τα καθέκαστα. Από εκεί πήρα την αφορμή να ψάξω και να θυμηθώ την αιτιολογία της εκτέλεσης.

Η προκήρυξη της 17 Ν ήταν αρκετά κατατοπιστική. Χρειάζεται μόνο να θυμηθούμε ότι η εκτέλεση του Παύλου Μπακογιάννη έγινε μέσα στο «Βρώμικο ’89» τότε που η πέτρα του σκανδάλου άκουγε στο όνομα «Γραμμή Α.Ε.», της εταιρίας του περιβόητου Γιώργου Κοσκωτά.

Γράφει στο πόρισμά του ο εισαγγελέας επί λέξει: «στα λογιστικά βιβλία της «Γραμμή Α.Ε.» έτους 1982 αναγιγνώσκουμε ότι ο«οι ιδρυτές της εταιρείας μέτοχοι Π. Μπακογιάννης, Δ. Κουνελάκης και Αν. Κασβίκη (αδελφή του Μπακογιάννη) και μόνοι μέτοχοι φέρονται να έχουν δήθεν μετρήσει, να έχουν δήθεν πληρώσει και να έχουν δήθεν καταβάλει στο ταμείο της εταιρείας το μετοχικό κεφάλαιο», ενώ δεν κατέβαλαν ούτε μια δραχμή. Το αρχικό αυτό ιδρυτικό κεφάλαιο είναι προϊόν εγκλημάτων.

»Το χρηματικό αυτό ποσό δεν κατατέθηκε από τους ιδρυτές μετόχους ούτε στην Τράπεζα Κρήτης, ούτε στην Τράπεζα Αμέρικαν Εξπρές, ούτε “τοις μετρητοίς” στο ταμείο της ΑΕ Γραμμή. Περιήλθε όμως στο Ταμείο της ΑΕ Γραμμή από τα διαθέσιμα της Τράπεζας Κρήτης στην Τράπεζα της Ελλάδος»

Και συμπεραίνει ο εισαγγελέας: «Από τις αναφορές αυτές βεβαιώνεται επαρκώς ότι η ίδρυση της ανώνυμης εταιρείας Γραμμή Παραγωγή και Εκμετάλλευση Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας που εκδίδει εφημερίδες και περιοδικά και ίδρυσε και λειτουργεί ραδιοφωνικό σταθμό, οικονομικώς στηρίχθηκε στο έγκλημα. Η προέλευση του ιδρυτικού μετοχικού κεφαλαίου είναι προϊόν εγκλήματος», θεωρώντας υπεύθυνο το Μπακογιάννη για 1) «αποδοχή προϊόντων εγκλήματος που αφορά την καταβολή του ιδρυτικού κεφαλαίου της ΑΕ Γραμμή, που η προέλευση του έχει ως πηγή το κακούργημα της απάτης Κοσκωτά, 2) την «ψευδή πιστοποίηση-βεβαίωση και εξαπάτηση της Νομαρχίας Αθηνών».

Φυσικά, τα αδικήματα θεωρήθηκαν πλημμελήματα και παραγράφηκαν! Κάθε υποψία ή σκέψη ότι σε τούτον τον τόπο τίποτα δεν αλλάζει ποτέ, δεν είναι καθόλου συμπτωματική.

Αλλά σκοπός αυτού του σημειώματος, δεν είναι η φάρα του επίδοξου δημάρχου Αθηναίων. Μπορεί το μήλο να πέσει κάτω από τη μηλιά, μπορεί και να κυλίσει, για να σαπίσει παρακάτω, εφόσον οι Αθηναίοι δεν αποφασίσουν να το μαζέψουν. Ίδωμεν.

Ο σκοπός, αυτού του σημειώματος ξεκίνησε μόνο με αφορμή την εν λόγω προκήρυξη. Να τι άλλο γράφει, εισαγωγικά:

«Η απουσία αυτών των επενδύσεων δεν ήταν συνέπεια της απουσίας πόρων αλλά αντίθετα της καταλήστευσης τους απ’ τους μεγαλοκαπιταλιστές της χώρας.

Για να γίνουμε κατανοητοί θα δώσουμε ένα και μόνο παράδειγμα. Είναι το παράδειγμα της Πειραϊκής-Πατραικής που ανάφεραν θρασύτατα — αφού στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί — που διαστρέβλωσαν, αναποδογύρισαν κάνοντας τη μέρα νύχτα, οι απατεώνες αλλά και καραγκιόζηδες Μητσοτάκης και Παπακωνσταντίνου. Ανάφεραν ότι η Πειραϊκή-Πατραϊκή στην Ελλάδα έχει 15 δις ετήσιο έλλειμμα ενώ το εργοστάσιο της στη Δυτική Γερμανία με το 1/8 του προσωπικού και 40% του κύκλου εργασιών έχει κέρδη 6 εκατομμύρια μάρκα το χρόνο, θέλοντας να δείξουν την ασύγκριτη ανωτερότητα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Όλως τυχαίως όμως και οι δυο λησμόνησαν να μας πουν πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι δυο επιχειρήσεις στην Ελλάδα και στη Γερμανία, θα τους θυμίσουμε λοιπόν αυτά που κρύψανε και που κανένας απ’ τους δήθεν «εκπροσώπους» της εργατικής τάξης δεν τόλμησε ν’ αναφέρει.

To 1975 επί κυβέρνησης Καραμανλή, η Πειραϊκή-Πατραϊκή πραγματοποιεί επένδυση για δήθεν εκσυγχρονισμό 900 εκατομμυρίων δραχμών. Απ’ αυτό το ποσό τα 550 εκατομμύρια είναι της ΕΤΒΑ, δηλαδή δωρεάν χρηματοδότηση του Δημοσίου και δάνειο (αγύριστο, τα σημερινά χρέη) με επιδότηση επιτοκίου. Ανταγωνιστές της Πειραϊκής-Πατραικής που επιζητούσαν δάνειο από καιρό διαμαρτύρονται και φέρνουν ειδικούς απ’ την Ευρώπη που εξετάζουν τον «εκσυγχρονισμό» και δηλώνουν ότι η συνολική επένδυση δεν ξεπερνάει τα 350 εκατομμύρια. Δηλαδή μόνο απ’ αυτή την περίπτωση οι μεγαλομέτοχοι της Πειραϊκής-Πατραικής ελήστεψαν 550 εκατομμύρια απ’ το Δημόσιο, ποσό που σε σημερινές δραχμές ξεπερνάει τα 6 δις. Μέρος αυτού του ποσού μαζί με άλλα που εξήχθησαν με ανάλογους τρόπους χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργηθεί το υπερσύγχρονο εργοστάσιο στη Γερμανία — με την πιο μοντέρνα τεχνολογία και γι’ αυτό έχει κέρδη παρ’ ότι οι εργατικοί μισθοί είναι πολύ ψηλότεροι απ’ τους ελληνικούς — ενώ παράλληλα η Πειραϊκή-Πατραϊκή στην Ελλάδα αφέθηκε με απαρχαιωμένο κεφαλαιουχικό εξοπλισμό, με λογική συνέπεια νάναι μη ανταγωνιστική και ζημιογόνος.

Συμπέρασμα. Πρώτον: όχι μόνον δεν έγινε επένδυση εκσυγχρονισμού στο εργοστάσιο στην Ελλάδα αλλά αντίθετα αυτό εγκαταλείφθηκε εσκεμμένα για να γίνει ζημιογόνο και να το φορτωθεί το κοινωνικό σύνολο, όταν θάχανε η ΝΔ την εξουσία. Δεύτερο: τα κεφάλαια για την επένδυση εδώ μεταφέρθηκαν παράνομα στο εξωτερικό και επενδύθηκαν σε υπερσύγχρονο εργοστάσιο. Τρίτο: τα κεφάλαια αυτά προέρχονται απ’ τη δωρεάν επιχορήγηση του δημοσίου για την ενίσχυση των Βιομηχανικών επενδύσεων στη χωρά και την κλοπή του δανείου, δηλαδή ανήκουν στον ελληνικό λαό και όχι στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Δεν είναι λοιπόν η ανωτερότητα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που εξηγεί τη διαφορά στην αποδοτικότητα των δύο εργοστασίων αλλά η ληστρική συμπεριφορά καθαρού απατεώνα, των μεγαλομετόχων της Πειραϊκής-Πατραικής σε βάρος της χώρας με τη συνεργασία και συμμετοχή βέβαια των τότε υπεύθυνων υπουργών της ΝΔ. Ένας μάλιστα μεγαλομέτοχος, ο Στρατός, ήταν την ίδια εποχή κι υπουργός της ΝΔ.

Ένα κράτος λοιπόν όχι σοσιαλιστικό αλλά απλά αστικό που σέβεται τον εαυτό του, και δεν είναι κράτος μαριονέτα των απατεώνων, θάπρεπε νάχει διεκδικήσει την κυριότητα του εργοστασίου στη Γερμανία αφού δημιουργήθηκε με κλεμμένα χρήματα του λαού αλλά και νάχει κλείσει στη φυλακή προ πολλού τους μεγαλομετόχους αλλά και τους συνένοχους πρώην υπουργός της ΝΔ.

Η περίπτωση όμως της Πειραϊκής-Πατραικής όχι μόνο δεν είναι η μοναδική, αλλά αντίθετα είναι αντιπροσωπευτική του λεγόμενου σκανδάλου των «προβληματικών», οι οποίες βέβαια είναι πολύ περισσότερες απ’ αυτές που έχει επίσημα το κράτος υπαγάγει στον ΟΑΕ. Θ’ αναφέρουμε μόνο τη Χαλυβουργική που αφέθηκε απ’ τους μεγαλομετόχους Αγγελόπουλους να χρεωκοπήσει, ενώ παράλληλα με παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος μέσω απάτης δημιούργησαν υπερσύγχρονο χαλυβουργείο στην Αγγλία αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Το σύνολο αυτών των επιχειρήσεων «παρουσίασε» συνολικά χρέη το 80–81, 350 δις δραχμές, ποσό που και μόνο με τον πληθωρισμό αντιπροσωπεύει σήμερα ποσό περίπου 1 τρισεκατομμύριο δραχμές.

Τα κεφάλαια αυτά, όπως ακριβώς στις περιπτώσεις της Πειραϊκής-Πατραικής και της Χαλυβουργικής, αντιπροσωπεύουν τα ποσά που προορίζονταν απ’ το Δημόσιο για εκσυγχρονισμό και αναδιάρθρωση των ντόπιων επιχειρήσεων, και εξήχθησαν παράνομα με διάφορες απάτες στο εξωτερικό, όπου και επενδύθηκαν.

Το σκάνδαλο λοιπόν αυτό είναι τουλάχιστον εξίσου σοβαρό αν όχι σοβαρότερο απ’ αυτό του Κοσκωτά. Δεν είναι μόνο ποσοτικά, αφού τα κλεμμένα αντιστοιχούν σε 30 Κοσκωτάδες, αλλά κυρίως ποιοτικά.»

Αυτά τεκμηρίωνε πριν 30 χρόνια η 17Ν.

Η ταυτόχρονη αναφορά στην Πειραϊκή-Πατραϊκή και τη Χαλυβουργική, μέσα στο ίδιο, αυτό, «αρχαίο», κείμενο και με την επισήμανση ότι μαζί οι ατασθαλίες των δύο εταιριών ισοδυναμούσαν με ζημιές του ελληνικού Δημοσίου, όσες θα έκαναν 30 Κοσκωτάδες μαζί, με άφησε άναυδο για δύο λόγους.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι ο ιδιοκτήτης της Πειραϊκής-Πατραϊκής είναι ο πεθερός του πρώην υπουργού Οικονομικών κ. Γιάννη Βαρουφάκη. Ο δεύτερος λόγος ότι ο Πρόεδρος της Χαλυβουργικής, χρημάτισε επί σειρά ετών, ο πατέρας του πρώην υπουργού Οικονομικών κ. Γιάννη Βαρουφάκη.

Όπως και στην περίπτωση του υποψήφιου Δημάρχου Μπακογιάννη, έτσι και στην περίπτωση του επίδοξου σωτήρα Βαρουφάκη, ουδείς δικαιούται να προσάπτει οικογενειακή ευθύνη.

Άλλο ζήτημα, όμως, είναι η προστασία της οικογένειας. Μπορεί, λοιπόν, στη δεύτερη περίπτωση, να εικάσει κανείς τους λόγους για τους οποίους, ο πρώην υπουργός Οικονομικών υπήρξε τόσο λυσσαλέος εχθρός του λογιστικού ελέγχου του ελληνικού δημοσίου χρέους. Ήταν δε οι λόγοι που είχε επικαλεστεί τότε, αυτοί που νωρίς-νωρίς του εξασφάλισαν το προσωνύμιο Μπαρουφάκης.

* Cartoon: Marian Kamensky
Δύσκολο πράγμα να είναι κανείς αισιόδοξος με αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα. Είναι όνειδος, μια “Εθνική” Ελλάδας, επανδρωμένη με υπόδικους τραμπούκους, με τηλεμαϊντανούς και με όλους αυτούς τους κάκιστους ηθοποιούς που πρωταγωνιστούν στο ζοφερό σίριαλ της Τηλεδημοκρατίας, που βλέπουμε δέκα χρόνια τώρα, να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Λυπόμαστε για δύο απουσίες από το επόμενο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο

Η πρώτη που θα λείψει, είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου - Zoe Konstantopoulou. Νομίζουμε ότι της κόστισε το γεγονός ότι η ίδια δεν σεβάστηκε το κεντρικό σύνθημα της Πλεύσης Ελευθερίας. “Δεν κοιτάμε ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Κοιτάμε μπροστά”, διατυμπάνιζε, αλλά όλο “αριστερά” κοιτούσε, αφιερώνοντας δυσανάλογα πολύ από τον χρόνο της, ασχολούμενη με θλιβερά υποκείμενα όπως αυτός ο Πετσίτης. Κουραστική και ατελέσφορη τακτική, κατά τη γνώμη μας. Προς τα “δεξιά”, προς αυτούς που μας κατάντησαν εδώ που έχουμε κατρακυλήσει, ελάχιστα καταδέχτηκε να κοιτάξει. Κυρίως, δεν κοίταξε μπροστά, προβάλλοντας αυτό που είναι ελάχιστα γνωστό στην κοινή γνώμη. Το γεγονός, δηλαδή, ότι ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, εκτός από αδήριτη ανάγκη, είναι και... μνημονιακή υποχρέωση. Σύμφωνα με την παράγραφο 9 του άρθρου 7 του ευρωπαϊκού κανονισμού 472/2013, τα κράτη μέλη που υπόκεινται σε πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής εντέλλονται να διεξάγουν πλήρη έλεγχο των δημόσιων οικονομικών τους προκειμένου να εκτιμήσουν, μεταξύ άλλων, τους λόγους που οδήγησαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους και να εντοπίσουν οποιαδήποτε πιθανή παρατυπία. Κρίμα, γιατί και οι πρόσφατες παραδοχές του Δ.Ν.Τ. θα μπορούσαν να δώσουν άλλον αέρα στα πανιά της Πλεύσης.

Η δεύτερη ηχηρή απουσία, κατά τη γνώμη μας πάντα, είναι ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος Ένας άνθρωπος με διεθνές κύρος, που θα μπορούσε να μιλήσει υπέρ της Ελλάδας και να εισακουστεί. Δυστυχώς, διάλεξε να επιβιβαστεί στο αλλοπρόσαλλο όχημα της Λ.Α.Ε. και να εξαφανιστεί μαζί της.

Εδώ, στην OKTANA, συνηθίζουμε να λέμε ότι οι επιχειρήσεις χρεοκοπούν. Οι λαοί ποτέ. Αν θέλουμε να παραμένουμε αισιόδοξοι, ας ελπίσουμε ότι η λαίλαπα του γνήσιου νεοφιλελευθερισμού που δείχνει ότι βρίσκεται προ των πυλών, θα μας αφυπνίσει ξανά. Ας ελπίσουμε ότι η αύρα του παρασιτισμού, του παραγοντισμού και της παραβατικότητας που σε μέγιστο βαθμό τυλίγει τη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη, θα μας συνεφέρει, εμάς τους Έλληνες, που μετά το πέρασμα του ανεκδιήγητου Τσίπρα και της παρέας του, πάσχουμε από εθνική κατάθλιψη.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η ελπίδα βρίσκεται μέσα στον συνηθισμένο και μεγάλο νικητή των εκλογών: την αποχή. Πολλοί από αυτούς που απέχουν από αυτό το εκλογικό πανηγύρι, δεν το κάνουν από αδιαφορία για τα κοινά, όπως εύκολα σπεύδουν κάποιοι να αποφανθούν, αλλά από αηδία απέναντι σ' ένα χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα που δεν έχει τίποτα ουσιαστικό να προτείνει. Ας ελπίζουμε ότι αυτή η πλειοψηφία που σήμερα σιωπάει, αναζητώντας ένα καινούριο πολιτικό αφήγημα, κάποια στιγμή θα βρει την ευκαιρία να μιλήσει.


____
Γραφικό Jo Di


OKTANA
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Αλέξανδρου Rascolnick

Φαντάσου τον επόμενο Δήμαρχο. Τον θες μοσχαναθρεμμένο; Τον θες δοκιμασμένο και αποτυχημένο; Τον θες σέξι ή δε σε νοιάζει που δε θα μοιάζει καθόλου στο είδωλο που πρωταγωνιστεί στις ερωτικές φαντασιώσεις σου; Μήπως τον θες άφθαρτο, χωρίς να είναι και κανένας βλάκας αλλά ούτε να είναι κρυμμένος και στη σκιά;

Η Σκιά!

Αυτή η σκιά, είναι η κατάρα του τόπου. Το πλέγμα όλων εκείνων των συμφερόντων, μικρών και μεγάλων, μηχανισμών και ανθρώπων που κάνουν ο ένας πλάτες στον άλλο κι όλοι μαζί κάνουν κατάχρηση των δικαιωμάτων τους. Η παρέα της κάθε γειτονιάς, του κάθε χωριού, της κάθε πόλης. Η παρέα αυτών που εξασκούν αυτόν τον εκφοβισμό, που κάνουν αυτό το μπούλινγκ κατά όλων μας. Αυτοί που έχουν το θράσος κι αντλούν τη δύναμη να ρυθμίζουν το κοινωνικό γίγνεσθαι κατά το δοκούν, αισχροκερδώντας, καταπατώντας δημόσιους χώρους, αποφεύγοντας να αποδώσουν μέρος από τα κέρδη τους, πίσω στην κοινότητα με τη μορφή δημοτικών φόρων και πάει λέγοντας. Δίπλα σ’ όλα τ’ άλλα τα κακά, εκεί κι η κατασπατάληση των αναιμικών κοινών πόρων. Μπορεί να μην κάνουμε τίποτα για όλα αυτά, αλλά όλοι, ένα πράγμα παραδεχόμαστε, έστω και άδηλα: συμφωνούμε ότι τα μικροσυμφέροντα, οι κουμπαριές, οι οικογενειακές σχέσεις, ακόμα και η αποχή μας από τις δημοτικές εκλογές, στέλνουν στα συμβούλια, ανθρώπους ακατάλληλους.

Κάποιον έξω απ’ αυτή τη σκιά, είναι που χρειαζόμαστε και καθόλου πρόθυμο να κρυφτεί μέσα σ’ αυτήν, αν κι όταν τα πράγματα δυσκολέψουν. Τέτοιοι είναι οι Δήμαρχοι που χρειαζόμαστε από… χθες. Αλλά ό,τι έγινε, έγινε. Ας είναι έστω κι από αύριο!

Αναζητούνται άνθρωποι που θα έχουν την πρόθεση να πολεμήσουν τα πολλά, μικρά, τοπικά διαφθορεία. Λογής-λογής “παράγκες”, που είναι οι μάστιγες των κοινοτήτων μας, υπερδεκαπλάσιες από τις πληγές του Φαραω.

Ακόμα και μέσα σ’ αυτά τα δεδομένα και τόσο ασφυκτικά δημοσιονομικά πλαίσια, οι Δήμαρχοι έχουν πάντα κάποια εργαλεία και πάντα μπορούν να μεταφέρουν πόρους από τις τσέπες των λίγων, πίσω στην κοινότητα.

Υπάρχει το παράδειγμα του κομμουνιστή Δήμαρχου Πελετίδη. Δεν έχει σημασία το πολιτικό του πρόσημο. Σημασία έχει ότι φαίνεται να είναι ένας τίμιος άνθρωπος που ενδιαφέρεται για το δημόσιο συμφέρον. Υπήρξε και το παράδειγμα του Γλέζου στην Απείρανθο Νάξου. Κομμουνιστής κι αυτός. Τυχαίο; Μάλλον όχι. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, ας επαναλάβουμε. Ικανούς ανθρώπους χρειαζόμαστε, χωρίς να μας ενδιαφέρουν οι πολιτικές τους πεποιθήσεις, γιατί δεν ψηφίζουμε για πρωθυπουργούς· για δημάρχους ψηφίζουμε. Ανθρώπους έντιμους κι έτοιμους να πολεμήσουν την παραβατικότητα, τον παρασιτισμό και τον παραγοντισμό. Χαρακτηριστικά που κάνουν την ιδιότυπη κατοχή κάτω από την οποία βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα, ακόμα πιο αποκρουστική. Ανθρώπους που θα οργανώσουν την αντίσταση των κοινοτήτων μας κατά της λαίλαπας του νεοφιλελευθερισμού που μαστίζει τις κοινωνίες μας, χρειαζόμαστε για να πάει μπροστά ο τόπος. Μακάρι να υπάρξουν. Θα ήταν το πρώτο βήμα της αντίστασης κατά των κατακτητών της πατρίδας μας. Καλή (Επ)ανάσταση!

____________________________________
"Don't Panic", Henry Horenstein Photography

πηγή: OKTANA


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Photo: Gemma Ward by Mert Alas and Marcus Piggot 

του Αλέξανδρου Raskolnick

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι είναι ασύλληπτη η φαιδρότητα των πατριδοκάπηλων, από την άλλη μεριά των συνόρων μας, που αυτοαποκαλούνται απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν τη Μακεδονία του Φιλίππου, τη χωρίζουν 10 αιώνες, πάνω-κάτω, από την κάθοδο των σλαβικών φίλων στη Βαλκανική.

Σ’ αυτή τη βάση, μπορεί κανείς ν αντιληφθεί το σκεπτικό των συνελλήνων και την αγανάκτησή τους που τους κάνει να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την ελληνικότητα της Μακεδονίας — ή τουλάχιστον κάποιων απ’ αυτούς.

Διότι κάποιοι άλλοι από εκείνους που αυτές τις μέρες καλούν τον κόσμο να βγει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, ίσως οι περισσότεροι, είναι φυσικοί και πολιτικοί απόγονοι των γραικύλων και των δοσίλογων που κυβερνώντας τη μετεμφυλιακή Ελλάδα, με τη δουλική και επονείδιστη σιωπή τους, επέτρεψαν στον στρατάρχη Τίτο να δημιουργήσει, και στο βάθος του χρόνου να «τεκμηριώσει», την εθνική υπόσταση της γειτονικής, πρώην γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας της Μακεδονίας. Εκείνους τους άθλιους που μας κυβερνούσαν εκείνα τα χρόνια, τους ονομάσαμε, μάλιστα, «εθνάρχες» και «γέρους της Δημοκρατίας», τρομάρα μας!


Θυμήθηκα αυτές τις μέρες, και διηγούμουν σ’ ένα φίλο τις προάλλες, μιαν προσωπική εμπειρία που με σημάδεψε: το 1991, στο φόρτε της ιστορίας του νεομακεδονικού ζητήματος, έτυχε να βρίσκομαι στην Ολλανδία ως μεταπτυχιακός φοιτητής. Τότε που πολλοί από εσάς στην Ελλάδα θα κάνατε ασφαλώς μποϊκοτάζ στα ολλανδικά προϊόντα, διαμαρτυρόμενοι για τη στάση της Ολλανδίας στο ζήτημα, έδινα κι εγώ τη μάχη μου εκεί –και μάλιστα, όχι χωρίς κόστος, που πάντως ούτε είναι της παρούσης να καταθέσω ούτε ενδιαφέρει κανέναν.

Το Χρόνινγκεν, η πόλη που βρισκόμουν στην Ολλανδία, ήταν ένα φοιτητικός πύργος της Βαβέλ, με τις ευλογίες του Εράσμου –του προγράμματος κινητικότητας των φοιτητών. Έτυχε τότε να γνωρίσω και μερικά εξαιρετικά παιδιά από τη FYROM, με τα οποία γίναμε φίλοι εν μέσω έντονων συζητήσεων και πυρακτωμένων αντιπαραθέσεων που πολλά λίτρα από μοναστηριακές μπύρες φούντωναν ακόμα περισσότερο. Αυτοί οι φίλοι μου, ήταν που κάποια στιγμή μου υπέδειξαν να πάω στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της πόλης, στο τμήμα φιλολογίας και να ρίξω μια ματιά. Έτσι κι έκανα και προς μεγάλη μου, ομολογώ, έκπληξη, ανακάλυψα πολλά μέτρα ραφιών, γεμάτα με βιβλία σχετικά με τη “μακεδονική” γραμματεία. Ο Τίτο, βλέπετε είχε κάνει πολύ συστηματική και σοβαρή δουλειά!

Τότε κατάλαβα ότι το παιχνίδι ήταν χαμένο κι ήλπισα ότι, εναλλακτικά, η Ελλάδα, που εκείνη την εποχή φάνταζε ως η ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων, απλώς θα έλυνε το θέμα με την οικονομική εισβολή και την de facto κατάκτηση της γειτονικής Σλαβικής Μακεδονίας.

Λάθος είχα κάνει! Οι ντόπιοι πατριδοκάπηλοι, αντί να διορθώσουν αυτό, τουλάχιστον, το λάθος των δοσίλογων προγόνων τους, προτίμησαν να παίξουν το χαρτί του σκληρού πατριωτισμού. Βλέπετε, το εμπάργκο που ακολούθησε κατά της γειτονικής χώρας, γέννησε ευκαιρίες για λαθρεμπόριο κι εύκολο πλουτισμό. Έφαγαν κι από κει μέχρι σκασμού! Κι ύστερα, αφού χόρτασαν, οι αχόρταγοι, έπεσαν σε χειμερία νάρκη επί δυόμισι σχεδόν δεκαετίες, για να χωνέψουν. Ξυπνούν ξανά σήμερα για ν’ αρχίσουν πάλι τους πατριωτικούς παιάνες, οι αγύρτες…

Αλλά ας μην ξεχάσουμε να πούμε δυο λόγια και γι’ αυτά τα θρασίμια που μας κυβερνούν σήμερα, αυτούς τους αγάνωτους τενεκέδες που αυτοαποκαλούνται αριστεροί και που για κακή μας τύχη, ετούτη την εποχή, διαχειρίζονται τις ζωές μας. Αυτά τα βδελυρά υποκείμενα, που παρέλαβαν την Ελλάδα στο ναδίρ, όπως την κατάντησαν οι προηγούμενοι ολετήρες, για να ρίξουν την πατρίδα μας ακόμα πιο χαμηλά κι από το ναδίρ, αν είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο σημείο -να που από τα πράγματα δείχνουν ότι υπάρχει!

Διότι όταν βρίσκεσαι ταπεινωμένος και καταφρονεμένος, καταγέλαστο ράκος της διεθνούς κοινότητας και ανομολόγητα πτωχός, δεν ανοίγεις εκουσίως τέτοιες συζητήσεις. Όταν πράττεις κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε παίρνεις τη θέση σου στην ιστορία, δίπλα στους δοσίλογους των περασμένων γενεών κι ακόμα χαμηλότερα: στο κάτω-κάτω της γραφής, τουλάχιστον ο Τσολάκογλου είχε πραγματικά πολεμήσει, πριν γονατίσει για να γλύψει τη γερμανική μπότα.



του Αλέξανδρου Rascolnick

Σε ένα οργανωμένο κράτος υπάρχουν οι θεσμοί, οι επιφορτισμένοι με την απονομή δικαιοσύνης.

Το ερώτημα που ανακύπτει, είναι τι γίνεται όταν το κράτος αυτό είναι αποτυχημένο και οι θεσμοί του είναι σαθροί.

Όταν ένας δανειολήπτης που έχει τη δυνατότητα να πληρώσει έναν καλό δικηγόρο, γλυτώνει την περιουσία του από την κατάσχεση αλλά ο φτωχός και αδαής βρίσκει θυροκολλημένη την έξωση στην πόρτα του σπιτιού του, για να μάθει αργότερα ότι το πατρογονικό του περιτυλίχθηκε με νομότυπους τίτλους ιδιοκτησίας απρόσωπων και εν πολλοίς ύποπτων επενδυτών.

Το ερώτημα που ανακύπτει, είναι τι γίνεται όταν, σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, ένας χειρουργός στριμώχνει τον άρρωστο στη γωνία και του ζητάει φακελάκι για να τον αναλάβει, χωρίς να θορυβείται κανείς, από τη διοίκηση του νοσοκομείου, μέχρι τον τελευταίο τραυματιοφορέα –κι ας το’ χει ο κόσμος τούμπανο κι ο παραβάτης κρυφό καμάρι. Έχει τότε δικαίωμα ο απροστάτευτος ασθενής να προσφύγει στην αυτοδικία, να χειροδικήσει κατά του επίορκου όσο κι ανεξέλεγκτου χειρουργού; Δικαίωμα, σύμφωνα με τον νόμο δεν έχει, κι αν από φυσική παρόρμηση και δίκαιη αγανάκτηση το πράξει, θα τιμωρηθεί.

Το ερώτημα της ημέρας, είναι αν έχει ο Ρουβίκωνας το δικαίωμα να αναλαμβάνει τον ρόλο του αυτόκλητου μασκοφόρου προστάτη των ταπεινωμένων και των καταφρονεμένων.

Προφανώς κατά το νόμο, δεν το έχει αυτό το δικαίωμα και οι δράστες εφόσον συλληφθούν, θα τιμωρηθούν αναλόγως.

Παρόλα αυτά, είναι μάλλον βέβαιο ότι μεγάλο μέρος αυτής της κοινωνίας — θύματος των σαθρών θεσμών και του αποτυχημένου μας κράτους, επικροτεί τον ακτιβισμό του Ρουβίκωνα. Τολμά ο υποφαινόμενος να ομολογήσει ότι κι αυτός φλερτάρει με την ιδέα, ότι εφόσον κράτος δικαίου δεν υπάρχει, αν σφίγγουν τα γάλατα των αθλίων του εσμού που καταδυναστεύει τις ζωές μας, τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Δεν μπορώ να μην θυμάμαι, όμως, ότι πριν λίγα χρόνια, τα ρεμάλια με τα μαύρα, με τη δική τους λογική, κατέστρεφαν πάγκους μεταναστών στις λαϊκές αγορές, διότι οι τελευταίοι υποτίθεται ότι έπαιρναν δουλειές ντόπιων·μέχρι που σιγά-σιγά, έφτασαν και στη δολοφονία ενός αθώου ανθρώπου, του Παύλου Φύσα.

Το ότι πολλοί βλέπουμε με συμπάθεια τον Ρουβίκωνα και ακόμα περισσότεροι απεχθανόμαστε τη Χρυσή Αυγή, δεν μπορεί ούτε πρέπει να μας εμποδίζει να δούμε ότι από διαφορετικές αφετηρίες ορμώμενοι και οι μεν και οι δε, χρησιμοποιούν τις ίδιες πρακτικές, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η αυτοδικία, τελικά, δεν είναι χρήσιμη, διότι τα οφέλη της, δυνητικά, μπορεί να αποδειχθούν πολύ μικρότερα από τη ζημιά που θα μπορούσαν να προκαλέσουν.

Ή όπως έλεγε κι ο Μαχάτμα Γκάντι: “Το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» είναι ότι θα καταλήξει να κάνει όλον τον κόσμο τυφλό.”

Το ερώτημα που παραμένει να αιωρείται, είναι πόσο ακόμα, κι ως πότε, θα ανεχόμαστε αυτήν την αχαρακτήριστη πολιτική τάξη που μας διαφεντεύει και που, με τις πράξεις και τις παραλείψεις της, δικαιολογεί τη δράση των αυτόκλητων τιμωρών, όποιοι κι αν είναι αυτοί, απ’ όπου κι αν προέρχονται.


Ο κ. Μητσοτάκης επεσήμανε πως «μόνο μια νέα αξιόπιστη κυβέρνηση μπορεί να αναλάβει το έργο της ανασυγκρότησης της χώρας».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο “σικέ” ματς μεταξύ του μικρού τιμονιέρη Αλέξη και του Κούλη του Μητσοτάκουλα, ο δεύτερος κέρδισε από τα αποδυτήρια με σκορ 0–1.

Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Αυτό οφείλουμε να παραδεχθούμε όσοι δεν έχουμε κάλο στον εγκέφαλο ή δεν έχουμε πουλήσει τη νοημοσύνη μας για μια κρατικοδίαιτη καρέκλα.

Το πρωτεύον ζήτημα, δεν είναι ο κάλος που έχει ο καθένας μας στον καμ(μ)ένο του εγκέφαλο ούτε έχει σημασία η ευφήμερη βολή μας, αν κάποια τέτοια απολαμβάνουμε.

Το πρωτεύον ζήτημα, είναι ότι το ματς είναι “σικέ”.

Το πρωτεύον ζήτημα είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή.

Το πρωτεύον ζήτημα είναι ότι κανένα από αυτά τα πολιτικά σκύβαλα που περιφέρονται στους μπερντέδες της τηλε-δημοκρατίας μας, δεν έχει να προτείνει απολύτως τίποτα.

“Δεξιοί” ή “αριστεροί”, δεν έχουν να προτείνουν τίποτα υπέρ της πτωχής, όπως την κατάντησαν, Ελλάδας! Τίποτα περισσότερο από την ευημερία των ιδιωτικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων, εις βάρος του κόπου του μέσου κακομοίρη, που κατάφερε να στήσει ένα ιδιωτικό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του: Η αλητεία, βρίσκεται στην εξουσία, ανέκαθεν στην Ελλάδα, και εδώ και μιαν επταετία, αυτό έχει γίνει περισσότερο από προφανές!

Το χαρακτηριστικότερο από τα πρόσφατα παραδείγματα: Ανέφικτη, χαρακτήρισε ο “υπουργός” Οικονομίας και Ανάπτυξης (sic), πρωτοδεύτερη φορά “αριστερά”, τη θεσμοθέτηση της δυνατότητας σε δανειολήπτες με “κόκκινο” δάνειο και υποθηκευμένη την πρώτη τους κατοικία, να το εξαγοράζουν κατά προτεραιότητα από την τράπεζα, πριν αυτό καταλήξει στα χέρια ξένου fund! Πουλημένα κορμιά!

O Κούλης δεν έχει να πει τίποτα για τα πουλημένα κορμιά που κυβερνούν, γιατί είναι ίδιος με αυτούς, αν και όχι χειρότερος, γιατί τουλάχιστον δεν είναι τόσο υποκριτής, όσο εκείνο το “αριστερό” θρασίμι και η θλιβερή κουστωδία του, που κυβερνούν.

Πάντως, παρά το παραμύθι που πουλάει ο Κούλης του Μητσοτάκουλα , όσοι δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, θυμόμαστε και τη θητεία του, στη γελοία κυβέρνηση του Σα(χλα)μάρα. Έτσι δεν είναι;

Χρειάζεται ένα νέο αφήγημα…
Αυτό τo ανυπόφορο "extend and pretend"  επί πρωτοδεύτερης, καλά κρατεί. 
Εμείς  -αυτοί οι αριστεροαδέξιοι που μας κυβερνούν, δηλαδή, παριστάνουν τους αξιόχρεους, ελπίζοντας  ότι με την υποσχετική ενός  μικρού τριμαρίσματος θα βγουν και στις αγορές, τρομάρα τους, πράγμα που θα πείσει τους δημο(σ)κόπους να τους δώσουν πίσω τους χαμένους πόντους, απέναντι στον τρισχειρότερό τους Κούλη και τους συν αυτώ παρατρεχάμενους  που καραδοκούν να πάρουν πίσω την κουτάλα. Δεν τους ενδιαφέρει δα, όλους αυτούς τους αθλιότατους και τίποτε άλλο, παρά τα δωρεάν κουπόνια σίτισης στο Πρυτανείο! 
Οι άλλοι, τ' αφεντικά μας τα ευρωπέη, παριστάνουν τους ευχαριστημένους από τα "πλεονάσματά"  μας που στα εξελόφυλλα των υπαλλήλων τους, των αναλυταράδων, δείχνουν ότι το ελληνικό δημόσιο  "χρέος" είναι εξυπηρετίσιμο,  τουτέστιν ούτε τριμάρισμα χρειάζεται ούτε τίποτα.
Λες και γίνεται τίποτα σε μια καθημαγμένη οικονομία, χωρίς διαθέσιμους πόρους -και κυρίως χωρίς σχέδιο- για παραγωγική ανασυγκρότηση!
Εxtend and pretend, λοιπόν ή με άλλα λόγια, tout va bien στο Μικροτσουτσουνιστάν, άλλως Ψωροκώσταινα, όπου όλοι κοροϊδευόμαστε αναμεταξύ μας και παριστάνουμε και τους ευχαριστημένους! 
Αυτοί που δεν παριστάνουν τίποτα είναι  οι άνεργοι, είναι οι πένητες συνταξιούχοι, είναι οι αναξιοπαθούντες της κρίσης- κοντολογίς όλα αυτά τα αναρίθμητα θύματα της ελληνικής, υπερεπταετούς διάρκειας πλέον, "διάσωσης".  - Διάσωση των γαλλογερμανικών τραπεζών, για να μην ξεχνιόμαστε. 
Ή μάλλον, κάτι παριστάνουν οι αναξιοπαθούντες: παριστάνουν τα πρόβατα στο ειδυλλιακό σκηνικό που έχουν στήσει οι σύνδικοι της (ανομολόγητης) ελληνικής πτώχευσης, σε αγαστή συμπαιγνία με το αθλιότερο ακόμα κι απ' αυτούς, ελληνικό πολιτικό σύστημα των σφουγγοκωλάριων! 
Μέχρι πότε, άραγε... 
Μωρέ, μπας κι έχει δίκιο ο Προφήτης;




του Αλέξανδρου Raskolnick

Παραδέχομαι ότι δεν ακούω πια καθόλου τον πρωθυπουργό, την κυβερνητική εκπρόσωπο, τους υπουργούς ή τους βουλευτές της κυβερνώσας ή των άλλων παρατάξεων, γιατί εκνευρίζομαι με όλους τους. Πιάσε τον ένα και χτύπα τον άλλο. Ότι μόνο πιάσει το μάτι μου από τους τίτλους των ειδήσεων, μπροστά στην οθόνη μου, για να επιβεβαιώνω κάθε μέρα τη φαιδρότητα του πολιτικού μας καρνάβαλου.

Θα μου πεις ότι δεν μπορεί, ανάμεσα στους 300 της Βουλής, θα υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι. Απλώς τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν στους πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής, που ο ένας είναι φαιδρότερος από τον άλλο. Έτσι ακούγονται περισσότερο τα ψεύδη του πρωθυπουργού, οι δηλώσεις των διάφορων υπουργών που, τι κι αν μ’ αυτές παραβιάζουν τη λογική μας και τη ζώσα μας πραγματικότητα; Τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα!

Σε παράλληλο μονόλογο, οι κενολογίες του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και οι τσιρίδες του υπαρχηγού του, αλλά και οι ανοησίες των υπόλοιπων γνωστών και μη εξαιρετέων μπουμπουκιών της ξεραμένης ανθοδέσμης που λέγεται Νέα Δημοκρατία, οδηγούν κατευθείαν στην εθνική κατάθλιψη και μόνο στη σκέψη ότι κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, αυτοί οι ανεκδιήγητοι, θα κυβερνήσουν ξανά.

Οι υπόλοιποι, ο ένας χειρότερος από τον άλλο!

Ο πολλά κάποτε υποσχόμενος, βοηθός μηχανοδηγός στο τραίνο για το πουθενά, στα τέσσερα κι αυτός. Ο Λεβεντόγερος έχει σταματήσει εδώ και καιρό να είναι αστείος, και δεν αντέχεις να ακούς τις ανοησίες του, περισσότερα από τριάντα συνεχόμενα δευτερόλεπτα. Τις στομφώδεις ανακοινώσεις του ξεραμένου ποταμιού, τις διαβάζεις, μόνο αν θέλεις να γελάσεις. Το θλιβερό συνονθύλευμα των αμετανόητων πρασινοφρουρών -όσων δεν μπούκαραν στην Κουμουνδούρου για να συνεχίσουν τη μάσα- είναι περισσότερο αποκρουστικό από ποτέ. Οι πούροι κομμουνιστές, ζουν στον κόσμο του Περισσού, ροκανίζοντας λίγη-λίγη, την κρατική επιχορήγηση. Για τα ρεμάλια του Μιχαλοτέτοιου με τα μαύρα, θα πεις ότι ούτε λέξη δεν αξίζει να γράψει κανείς -και θα 'χεις δίκιο.

Αυτός ο εσμός των πρωταγωνιστών είναι παγίως πρώτο τραπέζι πίστα, μπροστά στο πάλκο της τηλεδημοκρατίας μας και στον μολυσμένο ραδιοφωνικό αέρα. Άνθρωποι εξαιρετικά κατώτεροι των τραγικών περιστάσεων που βιώνει αυτός ο τόπος, αερολογούν αναίσχυντα, όταν δεν κομπορρημονούν στα κοινωνικά δίκτυα για να μαζεύουν την ευαρέσκεια και τα σάλια των έμμισθων ακολούθων τους.

Κι αν επιμένεις να λες ότι αποκλείεται, ανάμεσα στους 300, να μην υπάρχουν και κάποιοι σοβαροί άνθρωποι, που ακριβώς επειδή είναι σοβαροί, τους αγνοούν τα αδηφάγα δίκτυα και δεν τους ξέρουν, παρά οι ψηφοφόροι της ιδιαίτερης εκλογικής τους περιφέρειας, θα αναρωτηθώ: αν ήταν έτσι, τότε τι κάθονται και κάνουν, σοβαροί άνθρωποι, μέσα σε μια Βουλή, ταπεινωμένη και καταφρονεμένη, υπόδουλη στον οικονομικό έλεγχο  των διεθνών συνδίκων αυτής της ελεεινής και παράνομης πτωχευτικής διαδικασίας; Πώς ανέχονται, σοβαροί άνθρωποι, να κάθονται στα βουλευτικά έδρανα και να νομιμοποιούν με την παρουσία τους και την ψήφο τους, το ξεπούλημα των ασημικών της πατρίδας, αντί πινακίου φακής; Πως αντέχουν να βλέπουν το Σύνταγμα της Ελλάδας, το οποίο έχουν ορκιστεί ότι θα διαφυλάττουν, να κουρελιάζεται με τόσο επονείδιστο τρόπο, σελίδα-σελίδα;

Όχι, δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι, μέσα σε αυτήν  την παράγκα που λέγεται Βουλή των Ελλήνων, ό,τι και να μου λες!Το λένε κι οι δημο(σ)κόποι με όλους τους τρόπους, είτε κάποιοι τους δίνουν δεκαχίλιαρα για να μαγειρέψουν τη σειρά των επιλαχόντων στο ρόλο του ακαταλληλότερου είτε δεν τους δίνουν δεκάρα: Χρειάζεται ένα νέο αφήγημα, σου λέω!

του Αλέξανδρου Raskolnick

Προσερχόμενος σε κάποια προσυνεδριακή θεατρική παράσταση τουΣυ.Ριζ.Α. στη Θεσσαλονίκη, ο υπουργός ανύπαρκτης ανάπτυξης, κ. Σταθάκης, υπογράμμισε, σύμφωνα με το ΑΠΕ (αν μπορούμε πλέον να εμπιστευόμαστε το Αθηναϊκό Πρακτορείο ), τα εξής: «Ο κώδικας δεοντολογίας που φτιάξαμε κυβέρνηση και Τράπεζα της Ελλάδος λέει ρητά ότι η επαναγορά δανείων είναι δυνατή και σε τιμή κάτω από την ονομαστική αξία. […] Μετά τη διαπραγμάτευση (σ.σ. sic) που κάναμε ισχύουν τα εξής:Πριν πουλήσει το δάνειο η Τράπεζα είναι υποχρεωμένη να κάνει προσφορά στον δανειολήπτη τους προηγούμενους δώδεκα μήνες.[…] Νομίζω ότι οποιαδήποτε άλλη συζήτηση είναι μάλλον παραπλανητική».

Αυτά είπε ο κ. υπουργός, παρόλο που οι σύνδικοι της ελληνικής πτωχευτικής διαδικασίας, ισχυρίζονται εντελώς διαφορετικά.

Είναι πάντως εξαιρετικά περίεργο το γεγονός, ότι τόσον καιρό, στα δελτία ειδήσεων ή στα κοινωνικά δίκτυα που ξεροσταλιάζουμε εμείς οι επίδοξοι δημοσιολόγοι, δεν ακούστηκε μία, αλλά ούτε μία, περίπτωση δανειολήπτη σε καθυστέρηση, στον οποίο να προτάθηκε από την τράπεζα, η εξαγορά του δανείου του, σε τιμή χαμηλότερη από την ονομαστική του αξία.

Εν τω μεταξύ, ο καιρός περνά και όλοι εμείς οι κινδυνολόγοι, φοβόμαστε ότι πλησιάζει η στιγμή που, από εκεί που λέγαμε «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», θα βρεθούμε με τα κατασχετήρια στα χέρια, ζώντας ισπανικό νταβαντούρι, εις πανικό.

Αυτό, διότι, αντίθετα από τις διαβεβαιώσεις, διαβάζουμε για την κολιγιά του εξαδέλφου Τσακαλώτου, με την PricewaterhouseCoopers. Ποια είναι η PricewaterhouseCoopers, αν δεν ξέρετε τα κατορθώματά της, θα πρέπει να γκουγκλάρετε, αν θέλετε να φρίξετε. Αυτό που μπορούμε να θυμηθούμε πρόχειρα για την καλή εταιρεία, είναι ότι σ’ αυτήν βάσισε την καριέρα της, η καλή μας φίλη, η Κάτια. Ποιος, αλήθεια, μπορεί να ξεχάσει την Κάτια;

Αλλά ειδικότερα για τα ενυπόθηκα δάνεια, μιας και μιλάμε τώρα για το κεραμίδι που έχει ο καθένας μας πάνω από το κεφάλι του, και το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό, το μόνο που έχει να συμπληρώσει κανείς για την περίφημη PricewaterhouseCoopers, είναι ότι πριν λίγες εβδομάδες συμβιβάστηκε με τις αμερικανικές αρχές, αποδεχόμενη πρόστιμο πεντέμισι δισεκατομμυρίων δολαρίων, επειδή σφύριζε αδιάφορα στα καμώματα των υπαίτιων πελατών της, για την αμερικανική στεγαστική κρίση. Δεν ξεχνιούνται εύκολα οι εικόνες των Αμερικανών να ζουν ακόμα και σήμερασε αντίσκηνα, από την “αμέλεια” της καλής εταιρείας. Οι εκπρόσωποί της, μάλιστα, δήλωσαν ικανοποιημένοι από την κατάληξη του εν λόγω συμβιβασμού και την επιβολή αυτού του κολοσσιαίου προστίμου, οπότε μπορεί να καταλάβει κανείς, τι αρπάξανε κι οι ίδιοι, για τις ελεγκτικές τους παρασπονδίες, ώστε να δηλώνουν ευχαριστημένοι.

Με τέτοια υποκείμενα -δεν είναι μόνο η Κάτια- έκανε συνεταιριλίκι ο καλός εξάδελφος Τσακαλώτος∙ καλό κουμάσι, θα είναι κι αυτός. Να ήταν όμως μόνο αυτός, καημός δεν ήταν. Εν τω μεταξύ, τα σούρτα-φέρτα των πλιατσικολόγων, hedge funds, τα λένε για ξεκάρφωμα, από την εποχή των προηγούμενων ολετήρων ακόμα, ξερογλείφονται και τώρα δείχνουν να είναι περισσότερο έτοιμοι από ποτέ.

Αντίθετα, λοιπόν, με την άκρα του τάφου σιωπή σχετικά με τις περιβόητες προσφορές των τραπεζών στους δανειολήπτες, για την επαναγορά των δανείων τους υπό το άρτιο, η ειδησιογραφία βρίθει από σχετικά δημοσιεύματα για το κούρνιασμα των κορακιών πάνω στην Ψωροκώσταινα που πνέει τα λοίσθια.

Αν κάποιος προσπαθεί να μας παραπλανήσει, λοιπόν, είναι μάλλον ο ίδιος ο κ. υπουργός της ανύπαρκτης ανάπτυξης, θα συμπέραινε κανείς.

Διότι, βέβαια, αν είχε στο νου του την ανάπτυξη, ο κ. υπουργός, άλλα θα έπραττε. Αντίθετα, όμως, συναγελάζεται με τον κεντρικό τραπεζίτη, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είναι μεταξύ πολλών άλλων θλιβερών και τρισάθλιων, υπόλογος και για την εν ψυχρώ εκτελεστή της Αγροτικής Τράπεζας, και της χαριστικής παραχώρησης των υποθηκών του χαρτοφυλακίου της. Περιουσιακά στοιχεία που αποτελούν τον πυρήνα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και που τώρα ξεπουλιούνται κι αυτές, κομμάτι-κομμάτι και μπιρ παρά, παράλληλα με τα σπίτια μας. Ολόκληρη η ευθύνη, είναι του άπραγου κ. υπουργού της ανύπαρκτης ανάπτυξης, της ολέθριας κυβέρνησής του, η οποία ουδέποτε εγκάλεσε τον κ. Διοικητή, για τις πράξεις και τις παραλείψεις του.

Ποιος προσπαθεί να παραπλανήσει ποιον, είναι λοιπόν φαεινότερο κι απ’ τον ελληνικό ήλιο, κ. υπουργέ μου, της ανύπαρκτης ανάπτυξης.


του Αλέξανδρου Raskolnick

Αν έγραφε κάποιος ένα διήγημα βασισμένο σ’ αυτήν την ιστορία, σ’ ένα πραγματιστικό πλαίσιο, οι αναγνώστες του, το πιθανότερο είναι ότι θα τον χαρακτήριζαν ανόητο! Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, θα έλεγε κανείς, στην αληθινή ζωή! Όχι, πάντως, στην εποχή μας, σε μέρη που λειτουργούν οι θεσμοί κι υπάρχει και κάποια σοβαρότητα κι αποτελεσματικότητα στην απονομή της δικαιοσύνης.

Ο λόγος για την πραγματική ιστορία μιας καθαρίστριας που σε αφήνει άναυδο.

Ήταν πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, που η γυναίκα αυτή χρειάστηκε να βρει δουλειά. Ήταν αμόρφωτη, κι αφού δεν είχε, υποθέτει κανείς, κανένα άλλο αξιοποιήσιμο ταλέντο, ούτε ήθελε να γίνει πουτάνα, διεκδίκησε μια θέση καθαρίστριας στο Δημόσιο, προκειμένου να βιοποριστεί.

Στην Ελλάδα, για να καθαρίζει κανείς σκάλες και αποχωρητήρια, πρέπει να έχει τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Η γυναίκα όμως της ιστορίας μας, είχε εγκαταλείψει το σχολείο, στην πέμπτη τάξη του δημοτικού.

Ποιος ξέρει πώς, και τρέχα γύρευε τώρα, η γυναίκα αυτή κατάφερε και πλαστογράφησε το ενδεικτικό της αμορφωσιάς της. Εμφανίστηκε ως απόφοιτη του δημοτικού σχολείου και απέκτησε το δικαίωμα να σφουγγαρίζει τους διαδρόμους κάποιας υπηρεσίας, στο υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, σύμφωνα με το ρεπορτάζ.

Ποιος ξέρει πώς, και τρέχα γύρευε γιατί, η απάτη αυτή αποκαλύφθηκε κι έφτασε η στιγμή για να πέσει πάνω στο κεφάλι της, τόσο βαρύς ο πέλεκυς της δικαιοσύνης, που το ζήτημα παίρνει τραγελαφικές διαστάσεις.

Δεκαπέντε χρόνια κάθειρξη, για το αδίκημα της πλαστογραφίας αλλά και για απάτη κατ’ εξακολούθηση (θα πήγαινε, φαίνεται, κάθε μέρα στη δουλειά που είχε εξασφαλίσει με το πλαστό της απολυτήριο του δημοτικού σχολείου), κατ’ επάγγελμα (της καθαρίστριας) και κατά συνήθεια, με ιδιαίτερα μεγάλο όφελος (sic) και αντίστοιχη ζημία άνω των 150 χιλιάδων ευρώ, εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου. Βλέπετε, έτσι που πέρασαν τα χρόνια, δεκαπενθήμερο στο δεκαπενθήμερο, φασούλι το φασούλι, έγραφε στα κιτάπια του το λογιστήριο του κράτους τους μισθούς που κέρδιζε με τον «άτιμο» ιδρώτα της, η καθαρίστρια της ιστορίας μας.

Θα πείτε, ότι έπρεπε να τιμωρηθεί. Καμία αντίρρηση. Θα πείτε ότι με την πλαστογραφία της, πήρε τη θέση κάποιας άλλης με γνήσιο απολυτήριο. Σωστό είναι κι αυτό.

Αλλά να καταδικάζεται ένας άνθρωπος σε δεκαπέντε χρόνια φυλάκιση, επειδή βάσει του μισθολογίου του Δημοσίου, κέρδισε μέσα σε μια εικοσαετία το… ιδιαίτερα μεγάλο ποσό των 150 χιλιάδων ευρώ, είναι πράγματι κωμικοτραγικό.

Στη βάση της αναλογικότητας, ποια ποινή θα επιβληθεί, όταν θα φτάσει –αν φτάσει ποτέ- στο ακροατήριο, η υπόθεση εκείνου του «ταλαντούχου» κυρίου που με τη βοήθεια από το περιβάλλον του Καραμανλή του Βού, κατάφερε με πλαστό πτυχίο να αναλάβει καθήκοντα γενικού διευθυντή στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, κρατική εταιρία που έπεσε -ασφαλώς και με τη δική του συνδρομή- στα βράχια;

Στη βάση της αναλογικότητας, ποια ποινή θα επιβληθεί, όταν θα φτάσουν -αν ποτέ φτάσουν- στο ακροατήριο οι υποθέσεις των ευνοούμενων του παρανοϊκού Τηλεβιβλιοπώλη, που καταλάμβαναν θέσεις διοικητών και υποδιοικητών δημόσιων νοσοκομείων με πλαστά πτυχία, συμβάλλοντας με την ανικανότητά τους, στη συστηματική υποβάθμιση του εθνικού συστήματος υγείας;

Μακρύς είναι ο κατάλογος των… επιφανών πλαστογράφων, μα την αλήθεια!

Ακόμα χειρότερα, ας αναρωτηθούμε γιατί έφθασε στο ακροατήριο αυτή η υπόθεση της ταλαίπωρης καθαρίστριας, κι όχι άλλες, όπως οι παραπάνω, των χρυσοκάνθαρων του παρασιτισμού και της πελατειακής κατάστασης των θλιβερών μας πραγμάτων. Ας αναρωτηθούμε, για να δικαιολογηθεί κι ο τίτλος αυτού του σημειώματος.


Ο φιλάνθρωπος είναι πληγή στη σφαίρα της ηθικής, έγραφε κάπου ο Όσκαρ Ουάιλντ, και τον θυμήθηκα με αφορμή την είδηση που διάβασα ότι η κυρία ενός κυρίου εφοπλιστή, ανέλαβε να πληρώσει το ειδεχθές, παράνομο και αντισυνταγματικό χαράτσι που επιβλήθηκε, μεταξύ όλων μας, και στο «Χαμόγελο του Παιδιού».

Στα πλαίσια της… «εθελοντικής» φορολογίας των εφοπλιστών, θα έλεγε κάποιος κακοπροαίρετος και μουρτζούφλης…

Όταν ανέλαβε την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Έλληνες πλοιοκτήτες έτρεμαν ακόμη την κυβέρνηση του «αριστερού» μικρού τιμονιέρη Αλέξη και των αερολογιών του, όσοι τουλάχιστον από αυτούς, τον έπαιρναν στα σοβαρά. Οι εποχές αυτές όμως έχουν παρέλθει, σχολίαζε προ καιρού και η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου.

Πράγματι, για να λέμε του στραβού το δίκιο, ο εφοπλισμός δεν μπορεί να φορολογηθεί περισσότερο απ’ όσο υπαγορεύει το διεθνές πλαίσιο μέσα στο οποίο δραστηριοποιείται, δεδομένης και της ευκολίας που επιτρέπει η πληθώρα των σημαιών ευκαιρίας, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και σημαίες χωρών της ευρωπαϊκής κοινότητας.

Ας αφήσουμε όμως στην άκρη τον εφοπλισμό, γιατί έτσι έχουν τα πράγματα κι είναι εντελώς περιττή η συζήτηση επ’ αυτού.

Ας μιλήσουμε καλύτερα για τις επενδύσεις των κερδών από τον εφοπλισμό.

Το ερώτημα που δεν απαντάται, είναι τι γίνεται με τις on shore δραστηριότητές των εφοπλιστών και τον αναλογούντα ΕΝΦΙΑ για τις βιλάρες (και όχι μόνο) που έχουν γραμμένες στις off shore εταιρείες τους, οι μεγαλόσχημοι φιλάνθρωποι . Το διαπλεγμένο σύστημα εξουσιών, κρατά γερά αλυσοδεμένη την κοινωνία μας, δίνοντας συνεχώς λύσεις στα μεγάλα πορτοφόλια

Σύμφωνα, πάντως, με κατάλογο που συνέταξε ο διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός «Το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης», το όργιο της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα μέσω off shore εταιριών έχει πάρει τα ανάπλαγα, από τον Παναμά και τις Νήσους Μάρσαλ, μέχρι τη Δυτική Σαμόα -κι από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, ως τα νησιά Τερκς και Κέικος.

Τα στοιχεία, λέει, μιλούν για περισσότερες από 23.000 τέτοιες υπεράκτιες εταιρείες, που έχουν αναπτύξει κερδοσκοπική δραστηριότητα στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια (εφημερίδα «Τα Νέα», 29/11/2014), έχοντας αποκτήσει ελληνικό ΑΦΜ και νόμιμους εκπροσώπους στην Ελλάδα, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Έμαθε ποτέ κανείς για τα στοιχεία των πραγματικών ιδιοκτητών, των τραπεζικών τους λογαριασμών, των δραστηριοτήτων τους και της φορολόγησης όλων αυτών των εταιρειών, ιδιαίτερα σ’ αυτήν εποχή της εξοντωτικής μας φορολόγησης?

Ακόμα περισσότερο, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς, ποια θα ήταν η εξέλιξη των κοινών μας πραγμάτων αν όλα αυτά τα χρόνια, όλοι αυτοί οι φιλάνθρωποι (sic), πλήρωναν τους φόρους που τους αναλογούσαν? Ίσως τότε, να ήταν περιττή αυτή «η πληγή στη σφαίρα της ηθικής», αυτή η φιλανθρωπία της κυρίας, του κυρίου εφοπλιστού…

Υ.Γ. Όσο για την κωμωδία της πρωτοδεύτερης φοράς “αριστερά” που διαδραματίζεται αυτές τις μέρες στον αέρα της Τηλεδημοκρατίας μας , τα ξαναείπαμε: ψιλό γαζί, πάει το δούλεμα



Σε δελτίο Τύπου, διαβάζουμε ότι στα πλαίσια των επισκέψεών του σε φορείς του Νομού, ο υπουργός και βουλευτής Χανίων κ. Γιώργος Σταθάκης πραγματοποίησε επίσκεψη την Πέμπτη 11 Αυγούστου 2016 στη Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων όπου και συναντήθηκε με τον κ. Μαρακάκη, πρόεδρο της Τράπεζας και με μέλη του Διοικητικού της Συμβουλίου.

Ο κ. υπουργός ανάπτυξης, δήλωσε ικανοποιημένος για τη θετική συνεισφορά του ομίλου της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων στην οικονομική δραστηριότητα της Κρήτης.

Ο πρόεδρος της τράπεζας, με τη σειρά του, ευχαρίστησε τον υπουργό για το άριστο κλίμα συνεργασίας και για την διαρκή του στήριξη στον θεσμό των συνεταιριστικών τραπεζών.

Αν όμως, μεταξύ τους, ο υπουργός της ανάπτυξης κι ο πρόεδρος της τράπεζας τα βλέπουν όλα ρόδινα, από “τη θετική συνεισφορά του ομίλου της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων στην οικονομική δραστηριότητα της Κρήτης”, τα αισθήματα της φίλης μου της Ηρώς, είναι εντελώς διαφορετικά! 

Βλέπετε, τους κόπους και τις οικονομίες ολόκληρης της ζωής της φίλης μου, το όνειρό που δέκα χρόνια τώρα σχεδίαζε να κάνει πραγματικότητα μόλις θα έβγαινε στη σύνταξη, τον γύρω του κόσμου σε 60 χιλιάδες ευρώ –όσα είχε στην άκρη η Ηρώ, για την πραγμάτωση του ονείρου της- της τα έφαγε η Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων με το περιβόητο πρόγραμμα «Αποδίδω». 

Ασύλληπτα τα ποσά για τον κάθε μικροκαταθέτη χωριστά. Ασύλληπτη και η απάτη  που καταβρόχθισε τις οικονομίες πολλών ανθρώπων  εντός κι εκτός Κρήτης. 

Ποιος Χανιώτης μπορεί να ξεχάσει την κυρία από το Περιστέρι, που επισκέφτηκε την πόλη μας απεγνωσμένη! Απεργία πείνας μπροστά από το κεντρικό κτίριο της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων, στο κέντρο της πόλης μας, είχε πραγματοποιήσει πριν λίγο καιρό η 70χρονη γυναίκα, καταγγέλλοντας ότι έχασε όλη της την περιουσία, περίπου 160.000 ευρώ, με τη μετατροπή του καταθετικού της λογαριασμού σε επενδυτικό,τον Απρίλιο του 2015, χωρίς η ίδια να το γνωρίζει ή να συναινεί. 

“Οι μετοχές της συγκεκριμένης πελάτισσας (σ.σ. μετοχές που η ίδια ποτέ δεν ζήτησε να αγοράσει) παραμένουν στη διάθεσή της. Πλέον η αξία τους είναι εξαϋλωμένη και υπάρχει απαγόρευση ρευστοποίησης από την Τράπεζα της Ελλάδος, άρα δεν μπορούμε να της δώσουμε τα χρήματά της. Αντιθέτως, αν υπάρχουν ακόμα χρήματα στον καταθετικό λογαριασμό της, ασφαλώς αυτά είναι στη διάθεσή της”, απαντούσε με περίσσιο θράσος ο εν λόγω τραπεζίτης, στην έκκληση της γυναίκας για επιστροφή των καταχρασθέντων χρημάτων της, που τα χρειαζόταν επειγόντως. 

Τα γράψανε για λίγες μέρες οι εφημερίδες τα καθέκαστα και μετά έπεσε ξανά η συνηθισμένη ένοχη σιωπή, από τα μέσα της μαζικής μας εξαπάτησης… Η ίδια σιωπή που καταπίνει τα πλείστα όσα οικονομικά σκάνδαλα των καιρών μας.

Όμως είναι τόσες πολλές οι περιπτώσεις των εξαπατηθέντων, σαν της κυρίας από το Περιστέρι ή της φίλης μου της Ηρώς, από τα Χανιά. Έτσι που πέφτουν οι αγωγές κατά της απάτης της Τράπεζας,  μέχρι και ομάδα στο facebook φτιάχτηκε για τη διεκδίκηση των κλεμμένων κομποδεμάτων κι έχουν ανακατευθεί για τα περεταίρω και μεγάλα, εξειδικευμένα δικηγορικά γραφεία. 

Είδα, που λέτε, την Ηρώ προχθές, στο κουρείο του Αυγερινού. Εγώ είχα πάει για να κουρευτώ κι αυτή είχε έρθει για να εισπράξει το νοίκι του μαγαζιού που της ανήκει, και μου είπε τα καθέκαστα.  Είχε εναποθέσει τις ελπίδες της στο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και το Σεπτέμβριο του 2015, μου εξομολογήθηκε. Τότε που συζητούσαν για τα ισοδύναμα και υπόσχονταν να αποκαταστήσουν την έννομη τάξη και να πατάξουν τη διαπλοκή.  Αλλά είναι πλέον η  Ηρώ έξαλλη με το κράτος που δεν κάνει τίποτα για της επιστραφούν τα κλεμμένα χρήματά της. Είναι πια και προσωπικό το θέμα κι είναι ακόμα πιο έξαλλη με το Σταθάκη, τον οποίο μάλιστα, όπως με διαβεβαίωσε,  τον είχε σταυρώσει και τον Γενάρη και τον Σεπτέμβρη και του είχε δώσει, μαζί με την ψήφο της, και την ευχή της να είναι ένας καλός βουλευτής κι ένας δίκαιος υπουργός. 

“Και τώρα, ο άνθρωπος που ψήφισα, ο  καθηγητής μου στο Πανεπιστήμιο, ανταλλάσσει χαμόγελα και χειραψίες με τον κατεξοχήν υπεύθυνο αυτής της κατάστασης. Δεν μας εξηγεί κανείς, σε ποια μαύρη τρύπα πέσανε τα λεφτά μας και γιατί ο πρόεδρος της τράπεζας (αλλιώς τον χαρακτήριε, μα δε γράφεται αυτό), αντί να λογοδοτεί, συναγελάζεται με τον κυρ-υπουργό μας”, έφτασε να τσιρίζει κάποια στιγμή η Ηρώ, έτσι που την είχα τραβήξει έξω από το κουρείο, να τα πούμε. 

Είχε βγάλει μέσα από την τεράστια δερμάτινη τσάντα της και κράδαινε σε έξαλλη, εν τέλει, κατάσταση, το σχετικό φύλλο της εφημερίδας με το δελτίο Τύπου και τις αναμνηστικές φωτογραφίες του κ. Σταθάκη με τον κ. Μαρακάκη, να χασκογελούν πλατιά στον φωτογραφικό φακό του τοπικού δημοσιογράφου. Έτσι έμαθα κι εγώ για την αυγουστιάτικη επίσκεψη του κ. υπουργού στη Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων.

Καθόλου άγνωστη δεν μου ήταν, εξάλλου, η ένταση που είχε δημιουργηθεί στη Γενική Συνέλευση της Τράπεζας Χανίων, ένα μόλις μήνα πριν, από τους εξαπατηθέντες.

“Αχ βρε Ηρώ μου και να το ήξερα εγκαίρως ότι είχες μέσα σ’ εκείνο το σκοτεινό άντρο, τα λεφτά σου. Περισσότερα από τρία ή τέσσερα χρόνια τώρα, φαινόταν καθαρά, ότι από τα θαλασσοδάνεια που έδινε η Τράπεζα Χανίων στους υμετέρους, γρήγορα θα βούλιαζε. Φυσικά, η Τράπεζα της Ελλάδας, έκανε το κορόιδο, αλλά του φίλου μας του Βαγγέλη, που ήξερα ότι είχε το κομπόδεμά του εκεί κι αυτός, του είπα να προσέχει κι έτσι ρευστοποίησε εγκαίρως τις συμμετοχές του και πήρε τις καταθέσεις του από κει μέσα. Τη γλύτωσε ο Βαγγέλης. Αν το ήξερα βρε Ηρώ μου, ότι κι εσύ τα ίδια είχες κάνει, μπορεί να σε είχα γλυτώσει κι εσένα, κακομοίρα μου!”, της είπα, για να της πουλήσω εξυπνάδα. “Όσο για την συμμετοχή της τράπεζας στην τοπική ανάπτυξη, ας μην το συζητάμε, καλύτερα”, συμπλήρωσα σχολιάζοντας το δελτίο Τύπου που προανέφερα και που μου είχε δώσει να διαβάσω. Όμως, εκείνη τη στιγμή, την κατακόκκινη από τον εκνευρισμό της Ηρώ, καθόλου δεν την ενδιέφερε το θέμα της ανάπτυξης. 

Μόνο για μια στιγμή με κοίταξε με μια λυπημένη σκυλίσια ματιά κι αμέσως μετά θυμήθηκε πάλι τα πολιτικά πράγματα κι αγρίεψε ξανά: “Απ’ όλους, μόνο η Χρυσή Αυγή κατήγγειλε τις ασχήμιες της Τράπεζας Χανίων, να το ξέρεις”, μου είπε η Ηρώ, καθώς την αποχαιρετούσα. Δεν συνεχίσαμε την κουβέντα μας, γιατί είχε έρθει η σειρά μου να κουρευτώ και μου έκανε νόημα από μέσα ο Αυγερινός. Χαιρετηθήκαμε και είπαμε να ξαναβρεθούμε. 

Αργότερα, όταν γκούγκλαρα το θέμα, διαπίστωσα ότι πράγματι, η σιωπή των κομμάτων και των παρατάξεων, πολιτικών και αυτοδιοικητικών, γύρω από την απάτη της Τράπεζας Χανίων, είναι εκκωφαντική. Με λαμπρή (sic) εξαίρεση, το κρητικό παρακλάδι της νεοναζιστικής οργάνωσης, που έβγαλε μακροσκελή ανακοίνωση, πράγματι. Αυτά τουλάχιστον ομολογούν οι μηχανές αναζήτησης στα ψηλά –δεν ξέρω τι γίνεται στα ψιλά, αλλά αυτό είναι το μήνυμα που πήρε κι η Ηρώ: “μόνο η Χρυσή Αυγή κατήγγειλε τις ασχήμιες της Τράπεζας Χανίων”.

Ανεξάρτητα όμως των αποτελεσμάτων των μηχανών αναζήτησης και της γνώμης της φίλης μου της Ηρώς, η επίσκεψη του υπουργού Ανάπτυξης, μέσα στο κατακαλόκαιρο,  στα δροσερά γραφεία της κατά τα άλλα υπόλογης στο κοινό περί δικαίου αίσθημα, τράπεζας Χανίων, είναι κι αυτή ενδεικτική της κατάστασης που βιώνουμε: η ηθική, η πολιτική, η κοινωνική και μοιραία στο τέλος και η οικονομική κατάπτωση και η σήψη, δεν φαίνεται να έχουν τέλος. 

Η κοινωνία μας οφείλει να βρει τρόπους να αντιδράσει μπροστά σε αυτήν τη θεσμική κραιπάλη που εκτυλίσσεται μπροστά στα φαινομενικά αδιάφορα μάτια μας.
Φωτοκολάζ: “Fake makeup”