Articles by "Τσίπρας"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τσίπρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Στη δημοσιότητα δόθηκε το πλήρες κείμενο της επιστολής του ανεξάρτητου υποψηφίου Δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Νασιούλα προς την Νορβηγική Επιτροπή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης με ημερομηνία 9 Απριλίου 2019. Το κείμενο, μεταφρασμένο στην ελληνική, έχει ως εξής:

Σεβαστά Μέλη της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ

Βραβείο Νόμπελ στον Αλέξη Τσίπρα θα εθεωρείτο ως ευθεία προσβολή προς την ορατή πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών και θα επιβάρυνε την αποσταθεροποίηση της ειρήνης που ήδη δοκιμάζεται στην γειτονιά της Ελλάδος.

Γενικευμένη αντίθεση είναι αυτό που ο Έλλην Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνηση μειοψηφίας έχουν καταφέρει να ενεργοποιήσουν, καταλήγοντας σε μια αμφιλεγόμενη συμφωνία με τον πρωθυπουργό της γειτονικής μας χώρας, Ζόραν Ζάεφ. Η συμφωνία αφορά στον νέο κρατικό ονοματισμό του νοτιότερου υπολοίπου της Γιουγκοσλαβίας, συνορεύοντος με την βορειότερη Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας. Παράλληλα, οι δύο υπουργοί εξωτερικών συμφώνησαν σε ένα νέο όνομα για την εθνικότητα/υπηκοότητα των πολυεθνικών γειτόνων μας, που κυρίως αποτελούνται από Βουλγάρους, Σέρβους, Αλβανούς, Ρομά και μια ορατή ελληνική μειονότητα.

Αυτό που εξαγρίωσε τους Έλληνες είναι το γεγονός πως ο πρωθυπουργός τους έχει δώσει την συναίνεσή του στην εκχώρηση του πανάρχαιου ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας για χρήση υπό ένα πολύ θολό διεθνές και εθνικό θεσμικό πλαίσιο στους ξένους γείτονές μας. Για διάστημα δεκαετιών, οι αρχές στα Σκόπια επιζητούσαν μια κοινή εθνική ταυτότητα για τους κατοίκους αυτού του μικροσκοπικού κράτους που προηγουμένως ανήκε στην Γιουγκοσλαβία. Υιοθετώντας το όνομα της Μακεδονίας αυθαίρετα για το πρώην Γιουγκοσλαβικό (δηλ. «Ενωμένο Σλαβικό») κράτος τους, καθώς και για το λαό τους και την λέξη «Μακεδονική» για το νοτιο-σλαβικό/βουλγαρικό γλωσσικό τους ιδίωμα που αποδίδεται στα Κυριλλικά, μια μείζονα αντιπαράθεση έχει ανακύψει, με τους δύο γείτονες να διατηρούν ως πρότινος ελάχιστες επίσημες σχέσεις.

Έκτοτε, οι Έλληνες βγαίνουν συνεχώς στους δρόμους.

Το όνομα της Μακεδονίας σημαίνει πολλά για τους Έλληνες, αφ ης στιγμής περιγράφει το λίκνο του Ελληνιστικού Πολιτισμού: το βασίλειο της Μακεδονίας υπό τον Φίλιππο τον Β’ και τον γιό του Αλέξανδρο τον Μέγα ένωσε όλες τις αντιμαχόμενες ελληνικές πόλεις-κράτη σε έναν κοινό σκοπό – να δώσουν ένα μάθημα στους Πέρσες, που είχαν εισβάλει στα ελληνικά βασίλεια και στις ελληνικές πόλεις-κράτη και κατέστρεψαν τα ιερά των Ελλήνων. Στον εμβληματικό ναό της Θεάς Αθηνάς, τον Παρθενώνα, ο Αλέξανδρος ο Μέγας, ο Νο1 ήρωας των Ελλήνων επί 23 αιώνες, επισημοποίησε την συλλογικά ανατεθιμένη σ’ αυτόν εντολή (mandate) με μια γραπτή διακήρυξη που έχει ως εξής: «Ο Αλέξανδρος, γιος του Φιλίππου, και οι Έλληνες, πλην Λακεδαιμονίων…» κλπ. Οι Λακεδαιμόνιοι, δηλαδή οι Σπαρτιάτες, δεν επιθυμούσαν να αφήσουν την ιδιαίτερη πατρίδα τους και έτσι οι υπόλοιποι Έλληνες ξεκίνησαν μόνοι τους να αντιμετωπίσουν τον προαιώνιο ασιατικό τους εχθρό, ώστε να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη ενάντια στους εχθρούς του Βασιλιά Λεωνίδα και του Περικλέους των Αθηνών. Και οι εχθροί αυτοί ήταν οι πανίσχυροι Πέρσες Βασιλείς πρώτα ο Ξέρξης και τότε ο Δαρείος, που επετέθησαν στην Ελλάδα και ισοπέδωσαν τα ιερά των Ελληνικών Θεών, που από τα προϊστορικά χρόνια πιστευόταν πως κατοικούν στο όρος Όλυμπος, στην καρδιά της σημερινής Μακεδονίας, στην Βόρειο Ελλάδα.

Από την στιγμή που οι κάτοικοι πάνω από τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας είναι Σλάβοι και Βούλγαροι και έφτασαν στην περιοχή μετά τον 6ο μ.Χ. αιώνα, χρόνους μετά τον Αλέξανδρο και τον δάσκαλό του Αριστοτέλη, όσοι εκ της διεθνούς κοινότητας απαιτούν οι Έλληνες να δεχθούν μια εθνογένεση εις βάρος της ιστορικής, ανθρωπολογικής, γλωσσολογικής και πολιτισμικής ακεραιότητας μας ζητούν υπερβολικά πολλά.

Η Συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ θεωρείται πράξη προδοσίας από την πλειονότητα των Ελλήνων. Αποτελεί ευθεία προσβολή στην επιστημονική και ιστορική αλήθεια, εκχωρώντας δικαιώματα σε μη Έλληνες επί του ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας και των συνδηλώσεών του. Αυτό ευθέως οδηγεί σε ανυπόστατες αξιώσεις τρίτων μερών επί της επικράτειας, της γλώσσας και του πληθυσμού της Ελλάδος.

Η Συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ δεν θα γίνει σεβαστή από την πλειονότητα των Ελλήνων.

Παρακαλώ, δεχθείτε αυτήν την επιστολή ως ευθεία απεύθυνση στην συμβολική εξουσία σας ως θεσμού απονέμοντος το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Δικός σας

Δρ. Ιωάννης Νασιούλας
Υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Ελλάς
Απρίλιος 09 2019
Τελικά πόσο μπορεί ο Θεοχαρόπουλος ή ο Τζουμάκας να υπηρετήσουν το αφήγημα Τσίπρα για το νέο προοδευτικό μέτωπο; Πιθανότατα δεν μπορούν καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα, κόσμο θα διώξουν παρά θα φέρουν

Τελικά πόση σημασία έχει που πήγε ο Θεοχαρόπουλος και οι φίλοι του στον ΣΥΡΙΖΑ; Πόση σημασία έχει που ο Στέφανος Τζουμάκας επέστρεψε στην ενεργό πολιτική δράση συναντώντας τον Τσίπρα στη Βουλή και βγάζοντας μια φωτογραφία για να έχει να τη δείχνει στην προεκλογική εκστρατεία;

Πόση σημασία έχει που ένα κόμμα – σφραγίδα όπως η ΔΗΜΑΡ, με το σύνολο των οπαδών της να είναι ουσιαστικά και τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, θα συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ;

Πόση σημασία έχει που πολιτικοί όπως ο Θεοχαρόπουλος, ο Τζουμάκας και πέντε – έξι άλλοι που υποτίθεται ότι ανήκουν στο χώρο της Κεντροαριστεράς πήγαν στο Γαλάτσι για να φωτογραφηθούν με την Μαριλίζα, τη Ραλλία Χρηστίδου, την Ελενα Κουντουρά και τον Νίκο Παππά;

O Θανάσης σε νέες περιπέτειες
Πιθανότατα καμία σημασία να μην έχει, θα απαντούσε κανείς. Διότι το να πάει η διαλυμένη ΔΗΜΑΡ, τα «ορφανά» του Φώτη Κουβέλη και ό,τι άλλο «ορφανό» είχε απομείνει από το ΠΑΣΟΚ, στο κυβερνών κόμμα, ουσιαστικά δεν του δίνει καμιά δύναμη. Δεν δίνει καμιά ώθηση και σε καμιά περίπτωση δεν δημιουργεί την αίσθηση ενός προοδευτικού μετώπου απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έρχεται για να παλινορθώσει τη Δεξιά, ακόμη κι αν δεχθούμε το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ για «προοδευτική ανασυγκρότηση ενάντια στο σκότος που έρχεται», όλοι οι παραπάνω πόση δύναμη θα δώσουν στον ΣΥΡΙΖΑ για να πετύχει τον στόχο του;

Είναι το ερώτημα που τίθεται για πολιτικούς οι οποίοι δεν έχουν καμιά κοινωνική αναφορά, με το ζόρι θα γέμιζαν ένα καφενείο για να ακούσει ο κόσμος τα επιχειρήματά τους.
Πόσους σταυρούς θα φέρουν;

Μια ΔΗΜΑΡ του 0,5% ή λίγο παραπάνω θεωρητικά είχε κάποιο λόγο να βρίσκεται στο Κίνημα Αλλαγής. Ενα κόμμα που μετρά τη δύναμή του ψήφο – ψήφο για να είναι στην τρίτη θέση θα τους ήθελε όλους. Αλλά ο Αλέξης Τσίπρας γιατί να θέλει τον Θανάση και τους φίλους του; Γιατί να θέλει τον Στέφανο, τον Χατζησωκράτη, τον Θάνο Μωραϊτη ή τον Αγγελο Τόλκα; Πόσους σταυρούς μπορούν να του φέρουν όλοι αυτοί;
Νοτοπούλου και Ηλιόπουλος
Πόσο μπορούν να τον βοηθήσουν να ελέγξει την κεντροαριστερά και να δημιουργήσει ένα πραγματικό μέτωπο κατά της συντήρησης και της Δεξιάς;

Η απάντηση είναι μία: Καμιά βοήθεια δεν μπορούν να του παράσχουν. Το αντίθετο μάλιστα. Οι πολιτικοί γυρολόγοι της κεντροαριστεράς θα κάνουν ζημιά τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί θα διώξουν από τη μια τους αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ του 3% και μαζί θα διώξουν και όσους από το λεγόμενο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ βλέπουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ.

Πέτρος Κόκκαλης και Λυδία Κονιόρδου
Ολοι όσοι βρέθηκαν στο Γαλάτσι και πανηγύριζαν για το τεράστιο… ρεύμα που δημιουργείται ξέρουν καλά ότι το κυβερνών κόμμα βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση. Εχοντας το βάρος της συμμαχίας επί τέσσερα χρόνια με την ακροδεξιά των ΑΝΕΛ, έχοντας στην πλάτη του ο ΣΥΡΙΖΑ τα τέσσερα σκληρά μνημονιακά χρόνια, τις απίστευτες κυβιστήσεις που έγιναν, τους ατελείωτους συμβιβασμούς και μάλιστα χωρίς καμιά αντίσταση. Εχοντας τη συμφωνία των Πρεσπών να τους διαλύει αλλά και το… ανήθικο πλεονέκτημα να είναι πιο φανερό από ποτέ, το μόνο που έχουν να κάνουν είναι φιέστες για το θεαθήναι.

Οποιος διαβάσει την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα θα καταλάβει ακριβώς ότι όλο αυτό το επικοινωνιακό σόου είναι μια ακόμη πολιτική απάτη. Είχε ξεκινήσει με το σκίσιμο των Μνημονίων. Συνέχισε με την ελπίδα που έρχεται, στη συνέχεια μας μίλησε για ένα πιο «κοινωνικό μνημόνιο» και μετά για το μεταμνημονιακό τοπίο στο οποίο η Ελλάδα θα ήταν περίπου παράδεισος.

Τώρα το μενού στο σχέδιο του Τσίπρα για να μείνει στο πολιτικό προσκήνιο είναι ο διχασμός της κοινωνίας σε αριστερά και δεξιά καφενεία, όπως πριν από μερικές δεκαετίες.

Το νέο fake αφήγημα

Ο Αλέξης Τσίπρας και οι «σύμμαχοί» του στο Γαλάτσι απλά έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Εφτιαξαν ένα νέο αφήγημα λέγοντας: «Χαιρετίζω του προοδευτικούς πολίτες της Αθήνας. Σήμερα, εδώ στο Γαλάτσι ενώνουμε δυνάμεις πολίτες από διαφορετικές γενιές, πολιτικές καταγωγές και διαδρομές.

Σήμερα εδώ συναντιούνται δημοκρατικοί και προοδευτικοί πολίτες από τη τιμημένη γενιά της αντίστασης και του αγώνα για μια ελεύθερη πατρίδα, τη μεγάλη παράδοση του ΕΑΜ,

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ…

Τη γενιά του 114 και του Πολυτεχνείου,
Τον δημοκρατικό κόσμο της μεταπολίτευσης.

Μέχρι τις νέες και τους νέους των αγώνων στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων».

Μόνο που ο Τσίπρας νομίζει ότι απευθύνεται σε «λωτοφάγους», πλην ίσως του Θανάση που τον άκουγε εκστασιασμένος. Οι πολίτες έχουν και μνήμη και κρίση.

Θυμούνται ότι ο Πάνος Καμμένος δεν έχει καμιά σχέση με το 114 και το Πολυτεχνείο που έτσι κι αλλιώς κάποιοι το έχουν εξαργυρώσει με υπουργικές καρέκλες.

Τα μνημόνια του Τσίπρα δεν έχουν καμιά σχέση με τον δημοκρατικό κόσμο της μεταπολίτευσης. Οσο για τους νέους και τις νέες της κρίσης; Αυτοί πήραν τα μπογαλάκια τους και βρίσκονται σε άλλες χώρες με τον ΣΥΡΙΖΑ να τους αρνείται ακόμη και την ψήφο.

Η Ραλλία Χρηστίδου στο πάλκο της πολιτικής

Οσο, λοιπόν, κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ στήνει νέο προοδευτικό αφήγημα ο κόσμος θυμάται τη συμμαχία με τους ακροδεξιούς, τους ομοφοβικούς, τους μνημονιακότερους όλων. Θυμάται ότι συγκεκριμένοι υπουργοί και άλλα στελέχη έχουν αγαστές σχέσεις με τη διαπλοκή και κάνουν μπίζνες. Θυμάται ότι οι συνταξιούχοι, οι εκπαιδευτικοί και άλλες κοινωνικές ομάδες έχουν φάει… αριστερό ξύλο.

Και θυμάται το τραγικό πρώτο εξάμηνο του 2015 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κόστισε στη χώρα μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια. Ολα αυτά τα θυμάται και σε καμιά περίπτωση δεν θα τον κάνουν να ξεχάσει ο Θεοχαρόπουλος, ο Τζουμάκας, η Μαριλίζα, η Ραλλία Χρηστίδου ή η Μυρσίνη Λοϊζου που έφυγε νωρίς.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Πολλές φορές, όπως λένε οι ειδικοί επιστήμονες, οι λέξεις δεν είναι πολύ απαραίτητες στην επικοινωνία.
Εδώ θα διαφωνήσουμε γιατί ως φαίνεται ενόχλησε μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων η "μετονομασία" (προφανώς ηθελημένη) του Αλέξη Τσίπρα της ονομασίας του αεροδρομίου Μακεδονία και η επαναφορά στην ονομασία που είχε μέχρι το 1992.  Άρα έχουν οι λέξεις τη σημασία τους και είναι απολύτως απαραίτητες για τον καθορισμό των προθέσεων και την αποκάλυψη συμφωνιών που δεν φαίνονται στα γραπτά συμπεφωνημένα κείμενα.
Η αναφορά έγινε από τα Σκόπια και έχει κι αυτό τη μεγάλη σημασία του.
Θα αντιπαρέλθουμε  τις παιδαριώδεις προσπάθειες δικαιολόγησης από τους Συριζέικους μηχανισμούς για να πείσουν πως το ραντάρ βρίσκεται στον Τρίλοφο, στο Σέδες, στη Μίκρα ή στο Τιμπουκτού. Είναι εξοπλισμός και παρακολούθημα του Αεροδρομίου Μακεδονία. Τελεία.

Αλλά άλλος είναι ο λόγος αυτού του σημειώματος.
Δεν ξέρω ποιός έκανε κροπάρισμα στο βίντεο που ο Τσίπρας αναφέρεται στο θέμα. Το ζουμάρισμα όμως στο πρόσωπό του  όμως τη στιγμή που "μετονομάζει" το Αεροδρόμιο φανερώνει τη δυσκολία με την οποία χειρίζεται το ζήτημα.
Και για να καταλάβουμε παραθέτω κείμενο ειδικών για τη γλώσσα του σώματος που ολοφάνερα μας δίδει την εικόνα ανθρώπου που διαπράττει κάτι για το οποίο σίγουρα δεν αισθάνεται άνετα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις επιπτώσεις όσων λέγει και πράττει.

H λεκτική επικοινωνία βαραίνει ελάχιστα στη ζυγαριά των κοινωνικών σχέσεων - μόλις το 7%. Το 93% το έχει αναλάβει η γλώσσα του σώματος, μ´ ένα απέραντο αλφάβητο από κινήσεις, χειρονομίες, βλέμματα, γκριμάτσες, στάσεις του σώματος, μυϊκές συσπάσεις συχνά ανεπαίσθητες. Είτε κινείται είτε όχι, το σώμα παραμένει ένα εργαστήρι μηνυμάτων. Ένας συγκεκριμένος τρόπος για να σταυρώνεις τα πόδια όταν κάθεσαι ή να σφίγγεις το χέρι στη χειραψία, μια απότομη κίνηση προς τα εμπρός ή ένα βλέμμα, όλα είναι ικανά να αποκαλύψουν πολύ περισσότερα απ´ ό,τι ατέλειωτες ώρες συζήτησης. «Υπάρχουν μικρές κινήσεις, που επιφανειακά φαίνεται πως δε συσχετίζονται, και που στην πραγματικότητα εκφράζουν με ακρίβεια την ψυχική κατάσταση της στιγμής», εξηγούν ειδικοί ψυχολόγοι.
Δείτε όμως το βίντεο και βγάλετε τα συμπεράσματά σας:




Με ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, απαντά στις χθεσινές δηλώσεις Βούτση για τα Πόθεν Έσχες και τις κατηγορίες περί fake news και προτείνει στον ίδιο και στον Πρωθυπουργό να δημοσιοποιήσουν συγκεκριμένα στοιχεία.

Ολόκληρη η ανάρτηση
«Χθες, πρωταπριλιά, ο Ν. Βούτσης είπε ότι «είναι fake news» οι δηλώσεις μου για μη δημοσίευση των Πόθεν Έσχες επί Κυβέρνησης Τσίπρα από το 2015.
Σήμερα ας πει την αλήθεια:

Είναι ψέμα ότι δεν έχουν δημοσιευθεί τα Πόθεν Έσχες όλων των τελευταίων ετών που αφορούν την Κυβέρνηση Τσίπρα;

Είναι ψέμα ότι, με τροπολογίες που φέρνει η Κυβέρνηση Τσίπρα και ψηφίζονται στη Βουλή δίνονται αλλεπάλληλες παρατάσεις για υποβολή και επανυποβολή δηλώσεων Πόθεν Έσχες (η τελευταία πριν 4 μέρες) για τα έτη 2016 και 2017, ενώ αυτές έχουν ήδη υποβληθεί και θα έπρεπε να έχουν δημοσιευθεί;

-Είναι ψέμα ότι, με βάση τα προηγούμενα Πόθεν Έσχες, υπάρχουν Κυβερνητικά πρόσωπα που πρέπει να ελεγχθούν για παραβάσεις Πόθεν Έσχες, όπως για παράδειγμα οι Υπουργοί Φλαμπουράρης και Σταθάκης, που χειρίζονται σήμερα μερικούς από τους πιο νευραλγικούς τομείς της Κυβέρνησης και της οικονομίας;

-Είναι ψέμα ότι γίνεται εξωθεσμική αξιοποίηση των μη δημοσιευμένων Πόθεν Έσχες για άσκηση επιρροής και παιχνίδια εξουσίας;

Χθες, ο Ν. Βούτσης είπε επίσης ότι εγώ στην 6μηνη θητεία μου ως Προέδρου της Βουλής δεν έκανα τίποτα (!).
Σήμερα, ας απαντήσει:

-Είναι ψέμα ότι εγώ δρομολόγησα τη διαδικασία ελέγχου όλων των ποινικών δικογραφιών κατά Υπουργών και Πρωθυπουργών, την οποία ο ίδιος αμέσως μετά σταμάτησε;

-Είναι ψέμα ότι έθαψαν τις υποθέσεις Siemens και λίστας Λαγκάρντ, τις οποίες είχα ανοίξει;

-Είναι ψέμα ότι σταμάτησαν τις εργασίες της Επιτροπής για τα Μνημόνιακαι ο ίδιος δεν την ξανασυγκρότησε;

-Είναι ψέμα ότι ο ίδιος έθαψε την υπόθεση των Γερμανικών Οφειλών, που εγώ είχα ανοίξει κ επί 3.5 χρόνια δεν την έφερε στην Ολομέλεια;

-Είναι ψέμα ότι έπαυσε ο ίδιος με απόφασή του τις εργασίες της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, κατέσχεσε τα αρχεία των μελών της, που διερευνούσαν τις σχέσεις Χρέους και διαπλοκής, και άλλαξε τις κλειδαριές των γραφείων μου, όπου φυλάσσονταν τα πορίσματά της;

Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου Πετσίτη (που τώρα κάνουν ότι δεν τον ξέρουν), προτείνω στον κ. Βούτση να δημοσιοποιήσει άμεσα, για αρχή, τα Πόθεν Έσχες Τσίπρα και Παππά, καθώς και το δικό του, προκειμένου να ελεγχθούν κατά προτεραιότητα και να γίνει διασταύρωση. Ελπίζω να μην επικαλεσθεί «τεχνικά προβλήματα» της ηλεκτρονικής πλατφόρμας, όπως είπε χθες στους δημοσιογράφους και έγραψαν οι κυβερνητικές εφημερίδες. Ούτε φόρτο εργασίας, λόγω ενασχόλησής του με εσωκομματικές ίντριγκες…

Επίσης, του προτείνω να δημοσιεύσει άμεσα τα Πόθεν Έσχες των προσώπων που ενεπλάκησαν στην διαπραγμάτευση και υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών και των βουλευτών που την ψήφισαν, όπως επιβάλλεται με δεδομένες τις καταγγελίες και ψηφοφορίες των τελευταίων μηνών και την προσωπική εμπλοκή του ιδίου και του κ. Τσίπρα στην διαμόρφωση των πλειοψηφιών.

Στον κ. Τσίπρα προτείνω επιστρέφοντας από Σκόπια, να δώσει στη δημοσιότητα:
-Τις πραγματικές εκλογικές δαπάνες του ΣΥΡΙΖΑ έτους 2015
-Την διαχείριση των μυστικών κονδυλίων του Υπουργείου Εξωτερικών, την οποία ανέλαβε αυτοπροσώπως την περίοδο Οκτωβρίου 2018-Φεβρουαρίου 2019.

Αυτά για αρχή…
Θα περιμένω την απάντησή τους στις προτάσεις μου και θα επανέλθω.
Φυσικά ισχύει πάντοτε η πρόσκλησή μου στον κ. Τσίπρα για Debate. Για να μιλήσουμε για όλα αυτά και για πολλά άλλα και να αξιολογήσουν οι πολίτες ποια είναι η αλήθεια.»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οσμή σκανδάλων πνίγει το Μαξίμου από την περιφερόμενη φιγούρα του Μανώλη Πετσίτη, τον εντιμότατο φίλο του πρωθυπουργού. Ο Κυριακάτικος Τύπος δημοσιεύει σειρά αποκαλύψεων για την υπόθεση Πετσίτη, ο οποίος εμφανίζεται με αδικαιολόγητα ποσά σε τραπεζικούς λογαριασμούς του στην Ελλάδα.

Τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ αφήνουν υπόνοιες για διακριτικές σχέσεις του κ. Πετσίτη με υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη, που τον χρησιμοποιούσαν σε διάφορες «δουλειές». Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και μία παραίτηση-βόμβα στις έρευνες που γίνονται από την Αρχή για το Ξέπλυμα Χρήματος.

Παράλληλα, σε συνέντευξή της στο ΣΚΑΪ ένα πρόσωπο που γνωρίζει καλά «πρόσωπα και πράγματα» στην κορυφή της εξουσίας, η πρώην συνεργάτης του πρωθυπουργού και πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, αφήνει βαρύτατους υπαινιγμούς:

«Είναι ξεκάθαρο ότι ο πλουτισμός του Πετσίτη είναι πλουτισμός σχετιζόμενος με την σχέση του με την εξουσία. Με τον Τσίπρα, με τον Παππά, με την κυβέρνηση» επισήμανε η Κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου σε συνέντευξή της στην τηλεόραση του Σκάι και στον Γιώργο Αυτιά. «Υπ’ αυτή την έννοια, δεν αρκεί να ανοίξουν οι λογαριασμοί του Πετσίτη, πρέπει να ανοίξουν οι λογαριασμοί του Παππά, του Τσίπρα και του περιβάλλοντός τους και πρέπει να δημοσιευτούν τα πόθεν έσχες» υπογράμμισε η επικεφαλής του κόμματος «Πλεύση Ελευθερίας».

Ο Μανωλης Πετσίτης είναι, ως γνωστόν, μια γκρίζα φιγούρα που εμφανίζεται να κυκλοφορεί με άνεση στο Μαξίμου από την ημέρα που ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την εξουσία και να είναι παιδικός φίλος του Νίκου Παππά, υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής και στενού συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα. Παράλληλα ο κ. Πετσίτης εμφανίζεται να εμπλέκεται στην υπόθεση ΔΕΠΑ-ELFE-Λαυρεντιάδη, που φέρνει οσμή σκανδάλου στους διαδρόμους της πρωθυπουργικής βίλας της Ηρώδου Αττικού. O κ. Παππάς έχει πει ότι ο κ. Πετσίτης απλώς «βοήθησε» στην προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ και ότι τον γνώριζε από παλιά .

Σύμφωνα λοιπόν με το «Πρώτο Θέμα», «αρκετές χιλιάδες ευρώ» τα οποία θεωρούνται «αδικαιολόγητα» βρέθηκαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς του Μανώλη Πετσίτη, ο οποίος φέρεται να εμπλέκεται στο σκάνδαλο ΔΕΠΑ-ELFE-Λαυρεντιάδη.

Στο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας αναφέρεται ότι αυτές οι πληροφορίες προκύπτουν από τους πρώτους ελέγχους της Αρχής για το Ξέπλυμα Χρήματος, οι οποίοι παραγγέλθηκαν με εντολή της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου πριν από περίπου δύο μήνες. Οι έλεγχοι στους τραπεζικούς λογαριασμούς του «Μανόλο του Παππά» συνεχίζονται στην Ελλάδα και στη Κύπρο και επεκτείνονται, σύμφωνα με το δημοσίευμα, και στην Ελβετία.

Επισημαίνεται μάλιστα ότι τα ποσά εντοπίστηκαν σε λογαριασμούς του Πετσίτη σε ελληνική συστημική τράπεζα και προέρχονται από κυπριακές εταιρείες στις οποίες, όπως φαίνεται από τα μέχρι στιγμής στοιχεία, δεν φαίνεται ότι παρείχε υπηρεσίες – για αυτό και θεωρούνται «αδικαιολόγητα».

Οπως αναφέρει το «Πρώτο Θέμα», «σύμφωνα με απόλυτα εξακριβωμένες πληροφορίες, στις ερευνώμενες συναλλαγές εμπλέκεται και ένας “φίλος από τα παλιά”, ήτοι η δικηγορική εταιρεία Αρτέμη Αρτεμίου, για την οποία από το 2013 ο κ. Πετσίτης εμφανίζεται ως φορολογικός αντιπρόσωπος στην Ελλάδα».

Σημειώνεται ότι ο κύπριος δικηγόρος Αρτέμης Αρτεμίου είχε συνταξιδέψει το καλοκαίρι του 2013 με τον Νίκο Παππά στην Βενεζουέλα, καθώς και ότι ο ίδιος και ο συνεταίρος του Λάμπρος Πιερή είναι στελέχη του ΑΚΕΛ, του «αδελφού» κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ στην Κύπρο.

Στο δημοσίευμα επισημαίνεται επίσης ότι, πέρα από την εμπλοκή του δικηγορικού γραφείου Αρτεμίου, στους τροφοδότες των λογαριασμών «περιλαμβάνεται και πολύ γνωστός κύπριος δικηγόρος, παντρεμένος με ελληνίδα ηθοποιό, ο οποίος φέρεται να συνεργάζεται με έτερο έλληνα επιχειρηματία που μισθοδοτούσε τον κ. Πετσίτη τα χρυσά χρόνια 2016-2017».

Από την πλευρά τους, «Το Βήμα της Κυριακής» και ο «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής» φιλοξενούν αποκαλυπτικά ρεπορτάζ για μία παραίτηση μέλους της Αρχής για το Ξέπλυμα Χρήματος, το οποίο προΐστατο στις έρευνες για την υπόθεση ΔΕΠΑ-ELFE-Λαυρεντιάδη.

Σύμφωνα με «Το Βήμα της Κυριακής», η πρόεδρος της Αρχής, Αννα Ζαΐρη-Αρκουλή, μετέθεσε στις 22 Μαρτίου σε θέση-ψυγείο τον επικεφαλής του Τμήματος Ερευνών της Α’ Μονάδας, με αποτέλεσμα ο ίδιος λίγες ημέρες μετά να υποβάλει αναφορά με τίτλο «Εξώθηση σε παραίτηση», μέσω της οποίας συνδέει ευθέως την εκπαραθύρωσή του με τις έρευνές του.

Στην αναφορά του έγραφε: «Προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι όχι μόνο με απομακρύνατε αιφνιδιαστικά από το Τμήμα Ερευνών τοποθετώντας με σε τελείως αναντίστοιχη θέση, αλλά τούτο λαμβάνει χώρα σε μία στιγμή που χειρίζομαι εξαιρετικά ευαίσθητες υποθέσεις (υπόθεση ELFE-Λαυρεντιάδη, υπόθεση πορίσματος Τραπέζης της Ελλάδος για χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, αγοραπωλησίες ακινήτων και εισροή χρημάτων από την αλλοδαπή κ.α.), επί των οποίων τα πορίσματα της έρευνάς μου σας εισηγήθηκα».

Ενώ ο πρώην προϊστάμενος κάνει λόγο για πορίσματα που εισηγήθηκε, η κυρία Ζαΐρη, σε επικοινωνία που είχε με την εφημερίδα, πουθενά δεν ανέφερε την ύπαρξή τους σύμφωνα με το δημοσίευμα – το μόνο που σημείωσε σχετικά ήταν ότι υπήρξε μηνιαία ενημερωτική αναφορά για το ύψος των χρεών της ELFE προς τη ΔΕΠΑ. «Υπάρχουν πορίσματα για την υπόθεση ΔΕΠΑ-ELFE και ποια η τύχη τους; Eργο της Αρχής είναι να αποκαλύπτει τις διαδρομές του βρώμικου χρήματος ή να παρακωλύει τις έρευνες;» είναι τα ερωτήματα που θέτει «Το Βήμα της Κυριακής».

Από την πλευρά του, ο «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής» αποκαλύπτει ολόκληρη την επιστολή του προϊσταμένου στην πρωτότυπη μορφή της.

πηγή 

Απογοητευμένος  αποχώρησε ο Αλέξης Τσίπρας, από τη συνάντηση με τον επιχειρηματικό κόσμο της Μακεδονίας που πραγματοποιήθηκε σήμερα στο "Μακεδονία Παλλάς" στη Θεσσαλονίκη.

Δεν φαίνεται να πείστηκαν οι επιχειρηματίες με τις υποσχέσεις του πρωθυπουργού για πρωτοβουλίες που θα πάρει ώστε να αρθούν οι αρνητικές επιπτώσεις για τη χρήση της ταμπέλας "Μακεδονικά" τόσο στα κρασιά αλά και σε άλλα προϊόντα του αγροδιατροφικού κλάδου.

Στις αιτιάσεις τους πως οι Σκοπιανοί δεν σέβονται κανόνες και συμφωνίες ο Τσίπρας αντέτεινε πως θα λειτουργήσουν μικτές επιτροπές δεοντολογίας που ενδεχόμενα θα δώσουν λύσεις στα αναφυόμενα προβλήματα.

Μέσα στους οινοποιούς που εξέφρασαν διαμαρτυρίες προς τον πρωθυπουργό ήταν και ο Επανομίτης Βαγγέλης Γεροβασιλείου που στηλίτευσε τις πρακτικές των οινοποιών των Σκοπίων, οι οποίοι λανσάρουν τα κρασιά τους στη διεθνή αγορά ως «μακεδονικά». Μάλιστα έδειξε και φωτογραφίες από την πρόσφατη έκθεση Prowein, όπου προβλήθηκαν τα «Wines of Macedonia».

Ανησυχίες για τις εξελίξεις εξέφρασαν και εκπρόσωποι των εταιρειών «Μακεδονικός Χαλβάς» και ΜΕΒΓΑΛ (Μακεδονική Βιομηχανία Γάλακτος).

Το κλίμα στη συνάντηση Τσίπρα - επιχειρηματιών βάρυναν και οι αιχμές σε βάρος της υπουργού Μακεδονίας Θράκης για επιλεκτικές προσκλήσεις επιχειρηματιών...

Κόντρα με προσωπικές αιχμέςυπήρξε μεταξύ της υφυπουργού Μακεδονίας-Θράκης, Ελευθερίας Χατζηγεωργίου και του Προέδρου του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Μιχάλη Ζορπίδη.

Η υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης, Ελευθερία Χατζηγεωργίου κατέκρινε προσωπικά τον πρόεδρο του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, επειδή ο φορέας αποφάσισε να μην συμμετάσχει στην επίσκεψη Ελλήνων επιχειρηματιών με επικεφαλής τον Έλληνα πρωθυπουργό στα Σκόπια.

Σε δηλώσεις του ο πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης είπε πως « το ΕΕΘ προχωρά στην κίνηση αυτή ως ένδειξη διαμαρτυρίας και αντίδρασης απέναντι σε μία πολιτική, που δεν εκφράζει τον ελληνικό λαό. Καμία από τις δράσεις αυτές δε μας αφορά. Για μας το όνομα της Μακεδονίας, που είναι μόνο ελληνικό, είναι ιερό και θα το υπερασπιστούμε με όποιον τρόπο μπορούμε».

Η κόντρα: "Πατροδοκαπηλία και κομματικά ένσημα"


Η υφυπουργός Μακεδονίας - Θράκης, Ελευθερία Χατζηγεωργίου σε συνέντευξή της στον 102FM της ΕΡΤ, επιτέθηκε προσωπικά στον κ. Ζορπίδη. Χαρακτήρισε την στάση του «υποκριτική» δεδομένου ότι δραστηριοποιείται στη γειτονική χώρα. Μάλιστα τον χαρακτήρισε πατριδοκάπηλο και όχι πατριώτη και τον αποκάλεσε «αντιδήμαρχο του Παπαγεωργόπουλου».

Ο Μιχάλης Ζορπίδης, χαρακτήρισε ως αγενή την επίθεση που δέχτηκε από την υφυπουργό για μια απόφαση που είναι συλλογικού οργάνου και όχι προσωπική του.

Τόνισε πως τον θλίβουν τέτοιες συμπεριφορές ειδικά όταν προέρχονται από "άτομα που δεν έχουν κάποια δράση να παρουσιάσουν, εκτός από τα κομματικά τους ένσημα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Παραδόξως, η απάντηση για το βίντεο που διέρρευσε προχθές από την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Μάτι, δεν δόθηκε με τη συνηθισμένη ταχύτητα και το δριμύ ύφος που έχουμε συνηθίσει από το γραφείο τύπου του τα τελευταία χρόνια. Δόθηκε χθες όμως, από την Αυγή και μπορούμε να τη δεχτούμε, ως ένδειξη καλής πίστης, ως πραγματική. Το αν είναι ικανοποιητική όμως μια απάντηση είναι άλλης τάξεως ζήτημα. Αυτό εξαρτάται από το ερώτημα ή το ζήτημα στο οποίο απαντά.
Η επίμαχη φράση που από το προχθεσινό βίντεο ήταν: «…να φτιαχτούν τα στέκια, τα σχολεία, κοινωνικούς χώρους, να φτιάξουμε υποδομές, αυτά πρέπει να δούμε τώρα ρε παιδιά γιατί και να έπαιρνες 2.000 ευρώ θα τα έχανες αυτά τα χρήματα, θα τα σπατάλαγες, άρα ας μην την πάμε εκεί τη συζήτηση, άρα να σκεφτούμε για το νοσοκομείο…».
Το ρεπορτάζ που συνόδευε το δημοσίευμα έλεγε πως η αναφορά στα 2.000 ευρώ ήταν απάντηση σε κατοίκους που «καταγγέλλουν ότι δεν τους έχει δοθεί καμία βοήθεια».
Η απάντηση, σύμφωνα με το κομματικό ρεπορτάζ είναι πως το απόσπασμα αφορά τα χρήματα που έχουν συγκεντρωθεί από εράνους για τα οποία ο πρωθυπουργός υποστηρίζει πως δεν πρέπει να μοιραστούν στους πυρόπληκτους αλλά να χρησιμοποιηθούν για έργα υποδομών όπως, π.χ. η δημιουργία ενός νοσοκομείου.

Ποια απάντηση;

Σε τι απαντά όμως αυτή η απάντηση; Στο ότι το ρεπορτάζ είναι ανακριβές. Στο ότι έγινε μοντάζ στο βίντεο. Έστω.
Δεν απαντά σε μερικά άλλα σημεία στα οποία στάθηκε μέρος της κριτικής που έγινε στον Αλέξη Τσίπρα για το απόσπασμα αυτό.
1) Να ξεκινήσουμε καταρχάς με μια παραδοχή: δεδομένου ότι γνωρίζουμε από πολλά ρεπορτάζ ότι πυρόπληκτοι έχουν διαμαρτυρηθεί ότι δεν έχουν λάβει επίδομα, ότι ο πρωθυπουργός έγινε δέκτης ανάλογων παραπόνων κατά την επίσκεψη του στο Μάτι τον Σεπτέμβριο (που είπε ότι θα πηγαίνει κάθε μήνα), ότι ακόμη και το επίδομα έκτακτης ανάγκης, που εξαγγέλθηκε αμέσως μετά την πυρκαγιά έκανε ένα μήνα να δοθεί, μπορεί κανείς να κουνάει ακριβώς το δάχτυλο στην καχυποψία των πολιτών; Ξέρετε, ένα ψέμα για να «πιάσει» σε πολλούς πρέπει να έχει στηθεί από λίγη, έστω και λίγη, αλήθεια.
2) Επί του προκειμένου λοιπόν: έχουν περάσει 4 μήνες από την πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική. Έχουν ολοκληρωθεί ή έχουν καν ξεκινήσει τα αντιπλημμυρικά έργα, μικρά και μεγάλα; Ο πρωθυπουργός λέει στο βίντεο ότι «τώρα, βρισκόμαστε στο πρώτο βήμα, προκειμένου να αποκαταστήσουμε, να γκρεμίσουμε, να κατεδαφίσουμε δηλαδή, να μαζέψουμε τον αμίαντο, να καθαρίσουμε, να υλοτομήσουμε».
Τέσσερις μήνες μετά μας φαίνεται λογικό να μην έχουν γίνει ΟΥΤΕ αυτά;
Ούτε το μάζεμα του αμίαντου, ούτε τα κορμοφράγματα, ούτε καν οι κατεδαφίσεις που τόσο πολύ επέμενε σε αυτές η κυβέρνηση; Είναι ικανοποιημένη η κυβέρνηση από τα γραφειοκρατικά «σκαλώματα» της χορήγησης στεγαστικής συνδρομής κι άδειας επισκευής που υποτίθεται θα γινόταν με ειδική πολύ γρήγορη διαδικασία, όπως είχε ανακοινώσει στις 9 Αυγούστου; Γιατί δεν έχει προχωρήσει η αδειοδότηση των σπιτιών, των κίτρινων και των κόκκινων κλπ; Και, βέβαια, ποια είναι η επίσημη ενημέρωση για τους εράνους; Για τι ποσά μιλάμε; Που θα αποφασιστεί και θα συζητηθεί αυτός ο σχεδιασμός;
3) Στον ίδιο πυρήνα αλήθειας υπάρχει κι ένας άλλος επιβαρυντικός παράγοντας. Ότι μιλάμε για μια κυβέρνηση που τις πρώτες μέρες, ενώ ακόμη η χώρα όλη μέτραγε τα πτώματα, έστειλε τον Πάνο Καμμένο στους πυρόπληκτους να τους μαλώσει και έκανε ηθικολογικά σχόλια ενοχοποίησης των θυμάτων, ότι δήθεν τάχα μου κάηκαν γιατί είχαν αυθαίρετα. Μετά άλλοι υπουργοί έκαναν πλάκα και ειρωνείες για την τραγωδία. Δεν έχουμε απλές, σποραδικές, ενδείξεις κυνισμού. Έχουμε ένα βιβλίο γεμάτο αποδείξεις που το γράφουμε τα τελευταία τρία χρόνια και δέκα μήνες περίπου.
4) Σε ό,τι χρήματα κι αν αναφερόταν ο πρωθυπουργός δεν αλλάζει το γεγονός, το αναντίρρητο γεγονός, ότι είπε «θα τα σπαταλήσεις». Ότι μεταχειρίστηκε δηλαδή ένα ρήμα με σαφέστατη αρνητική, ηθικολογική, συνυποδήλωση που είναι και απολύτως πιστή σε μια ρητορική που έχουμε ακούσει ξανά από την κυβέρνηση. Μόνο που, ξέρετε, στον κόσμο που ζούμε πια, στην νεωτερική, καπιταλιστική, επονείδιστη, ρημάδα, φιλελέ, όπως θέλετε πείτε την, κοινωνία μας, οι πολίτες έχουμε υποχρεώσεις και δικαιώματα κι εκλέγουμε αντιπροσώπους, όχι δεσπότη. Σε ό,τι νομίμως φτάνει στο πορτοφόλι μας, πατερούληδες κι αφεντικά δεν έχουμε.

Ντροπή να μιλάς έτσι

Σε κανέναν λοιπόν, πόσο μάλλον σε έναν πυρόπληκτο, δεν μπορεί να λέει η πολιτεία και ο πρωθυπουργός ότι επιλέγει τη διάθεση χρημάτων γιατί αυτός θα τα διαχειριστεί για το καλό του ενώ ο πολίτης θα τα σπαταλήσει. Που είναι και δικαίωμα του στην τελική.
Σε έναν άνθρωπο που μπορεί να είδε όλο το βιός του δικό του ή του γείτονα του να ισοπεδώνεται, που μπορεί να είδε θάνατο γύρω του, δεν του λες ότι δεν θα του δώσεις τα χρήματα αυτά γιατί θα τα «σπαταλήσει», όχι.
Όταν είσαι δημοκράτης πολιτικός οφείλεις να έχεις λεξιλόγιο άνω των 50 λέξεων και να το μεταχειρίζεσαι για να πείσεις. Να πείσεις ότι κατανοείς τις ανάγκες και τις δαπάνες αλλά ότι θα τις βοηθήσει αυτές η πολιτεία με όποιον τρόπο μπορεί αλλά ότι υπάρχουν και ανάγκες υποδομών που αφορούν την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής και την τοπική κοινωνία με την οποία θα συνεργαστείς.
Για υποδομές που μένουν για πάντα δηλαδή κι όχι επιδόματα που, μοιραία, δεν «διαρκούν» πολύ, αφού ξαφνικά σε έπιασε φιλελευθερισμός και κριτική διάθεση στην πολιτική των επιδομάτων. Αν, δηλαδή, πράγματι εννοούσε αυτό ο πρωθυπουργός, γιατί το ότι οι πολίτες τα «σπαταλάνε» είναι από άλλη πολιτική σχολή, ένα κατεξοχήν νεοφιλελεύθερο επιχείρημα.
Εν πάση περιπτώσει, ο δημοκράτης πολιτικός οφείλει να αποφασίζει τι θέλει να πει και να μπορεί να το εκφράσει αφού ουδείς υποχρεούται να τον κρίνει επιεικώς. Όποιος θεωρεί ότι οι πολίτες που το ζητάνε αυτό από την κυβέρνησή τους ζητάνε πολλά, τότε αυτός υποτιμά την κυβέρνηση πολύ πιο βάναυσα κι από τους χειρότερους επικριτές της.

Σκληρότατη επίθεση εξαπολύει η πρώην πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, εναντίον του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης εν γένει, σε άρθρο της που δημοσιεύεται στον βρετανικό Guardian.
Με αφορμή την επέτειο του δημοψηφίσματος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου γράφει πως ο Αλέξης Τσίπρας πρόδωσε το «γενναίο όχι του ελληνικού λαού». «Φανταστείτε πώς οι Βρετανοί θα έβλεπαν έναν πρωθυπουργό που εξελέγη για να σταματήσει τις ιδιωτικοποιήσεις, και που αντ‘αυτού ιδιωτικοποίησε σχεδόν κάθε τμήμα δημόσιας περιουσίας, που εξελέγη για να υπηρετήσει την ειρήνη και που αντ‘αυτού διευκόλυνε στρατιωτική δράση κατά στόχων στη Συρία και συμφώνησε να πουλήσει όπλα σε χώρες που κατηγορούνται για διεθνή εγκλήματα, που εξελέγη για να προστατέψει τα σπίτια του κόσμου και καθόταν άπρακτος ενώ οι τράπεζες προχωρούσαν σε κατασχέσεις, αφήνοντας ανθρώπους αστέγους, που εξελέγη για αν υπηρετήσει τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία της χώρας, και που αντ’αυτού την παρέδωσε στην ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ. Αυτό έκανε ο Τσίπρας στον ελληνικό λαό» γράφει η πρώην πρόεδρος της Βουλής και πρώην στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.
Η κ. Κωνσταντοπούλου χαρακτηρίζει «καταστροφική» τη «συνθηκολόγηση στην Τρόικα», προσθέτοντας πως «η αποκαλούμενη αριστερή κυβέρνηση του Τσίπρα έκανε ό,τι μπορούσε για να αποδείξει πως μπορεί να εφαρμόσει τη λιτότητα καλύτερα από τους προκατόχους της. Καυχιέται μάλιστα ότι θα υπερβεί τους αποτρόπαιους στόχους της τρόικας σε περικοπές και φόρους». Παράλληλα, αποδοκιμάζει τη συμφωνία στο Eurogroup της 21ης Ιουνίου για το χρέος. «Κάθε νεογέννητο στην Ελλάδα αρχίζει τη ζωή του με χρέος 40.000 ευρώ- και όλο και λιγότερα παιδιά γεννιούνται από την εφαρμογή μέτρων λιτότητας». Ως προς τα περί «ιστορικής ημέρας» για την 21η Ιουνίου, η κ. Κωνσταντοπούλου γράφει πως αμφιβάλλει ότι θα τη θυμάται κανείς του χρόνου», ενώ σημειώνει πως ο Αλέξης Τσίπρας ποτέ δεν χρησιμοποίησε τα πορίσματα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους που είχε συστήσει η ίδια. «Υπό τη διακυβέρνησή του, το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε και πρόκειται να φτάσει σε εκρηκτικά επίπεδα». Επίσης, καταφέρεται κατά του πρωθυπουργού για τους «ολιγάρχες των ΜΜΕ», λέγοντας πως «σήμερα οι παλιοί ολιγάρχες εξακολουθούν να ελέγχουν τα ελληνικά ΜΜΕ, ενώ μια νέα γενιά, οι ολιγάρχες της περιόδου Τσίπρα, έχουν εδραιωθεί»- ενώ αποδοκιμάζει και τους χειρισμούς στην εξωτερική πολιτική, αναφερόμενη στη συμφωνία για τα F-16, τους επαίνους στον Τραμπ, τη σύσφιξη των σχέσεων με το Ισραήλ και τη συμφωνία πώλησης πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία, καθώς και την «άρση του βέτο της Ελλάδας στην επέκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Επίσης υπέγραψε συμφωνίες για τους πρόσφυγες, παραβιάζοντας κατάφωρα τη διεθνή ανθρωπιστική νομοθεσία». Μάλιστα, χαρακτηρίζει τον πρωθυπουργό «κανίς της Ουάσινγκτον».
Καταλήγοντας, αναφέρεται στις ιδιωτικοποιήσεις, λέγοντας πως «κανείς από τους νεοφιλελεύθερους προκατόχους του δεν τόλμησε να πάει τόσο μακριά», και στις δημοπρασίες. «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το αριστερό κόμμα που ισχυρίζεται πως είναι. Έχει γίνει ένα πολιτικό ζόμπι, συντρίβοντας κάθε προοδευτική αξία καθώς υπνοβατεί προς την εκλογική του ήττα. Η απομάκρυνσή του από την εξουσία είναι το πρώτο βήμα προς την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα».
πηγή

If you love Greece, help us get rid of Alexis Tsipras and his zombie party

Zoe Konstantopoulou

The Greek prime minister and Syriza have betrayed their people and their principles. They have to go
Mon 9 Jul 2018 10.00 BST


Greek pensioners at an anti-austerity rally in Athens.
Photograph: Yannis Kolesidis/EPA

Last week was the third anniversary of the 2015 referendum, in which the Greek people voted no to more austerity, and no to the violation of democracy by the creditors.
The week before Alexis Tsipras, the prime minister who betrayed the brave no of the Greek people, visited London to present his capitulation to the troika of the European commission, the International Monetary Fund and the European Central Bank as an achievement.

Imagine how the British people would view a prime minister elected to end privatisation, and who instead privatised almost every piece of public property; who was elected to serve peace, and who instead facilitated military action against targets in Syria and agreed to sell weapons to countries accused of committing international crimes; who was elected to protect people’s homes, and who stood by while banks seized them, leaving people homeless; who was elected to serve democracy and the independence of his country, and who instead turned it over to the EU, the IMF and the ECB.

This is what Tsipras did to the Greek people.


Greek PM survives no-confidence vote in parliament
I was a Syriza MP and president of the Greek parliament during the seven months of the first Syriza government. When Tsipras signed the toxic third memorandum in 2015, I fought hard to protect our parliamentary procedures that he and the troika violated. In spite of continuous pressure, I refused to bend our democratic rules and accept more illegal debt for our people. Together with dozens of other Syriza MPs, I voted against the monstrous agreement.

Tsipras then dissolved parliament prematurely to get rid of me and the dissenting MPs.

Three years on, his capitulation to the troika has proved the disaster many of us predicted. People’s lives have become unbearable. Youth unemploymenthas become the norm and an estimated 8% of the population has left in search of work. The minimum salary doesn’t pay the bills, and hundreds of thousands of families go without electricity for extended periods of time.

This tragedy began in 2010, but Tsipras’s so-called left government has done everything to prove that it can implement austerity better than its predecessors. It even brags about exceeding the troika’s cruel targets in cuts and taxes.

FacebookTwitterPinterest ‘Alexis Tsipras’s so-called “left government” has done everything to prove that it can implement austerity better than its predecessors.’ Photograph: Petros Giannakouris/AP

During the 2015 snap elections Tsipras claimed to have signed the third memorandum because the troika promised him debt-relief discussions. The Eurogroup only agreed on 21 June to a 10-year extension of Greece’s debt repayment schedule. This means more children and youngsters will become indebted against their will. Each newborn child in Greece starts life €40,000 in debt – and fewer and fewer babies are being born since the imposition of austerity measures.

Tsipras celebrated the debt repayment extension with a speech referring to 21 June as “a historic day”. I doubt anyone will remember it next year. Greece’s debt, the source of our troubles, was found to be “illegitimate, illegal, odious and unsustainable” by the parliamentary debt audit committee I convened as president of parliament in 2015. Tsipras never used the committee’s official reports. Under his governance, Greece’s debt increased and is projected to reach explosive levels.

The Eurogroup imposed on Greece budget surplus targets of 2.2% of GDP or more until 2060. Tsipras claims that Greece will have a “clean exit” from the memorandum of understanding this August: he has already legislated for new troika-imposed austerity until 2022, accepted surveillance of the economy until 2060 and surrendered control over public property until 2114.
Tsipras had vowed to destroy media oligarchs. Today, the old oligarchs still control Greece’s media, while a new generation, the “Tsipras-era oligarchs”, have established themselves.
His foreign policy met with the same fate. Last October, representing a bankrupt state, he spent $2.4bn to buy F-16 fighters from the US. He then praised Donald Trump for continuing the “tradition of democracy and freedom” that was born in Greece. As Washington’s poodle, Tsipras built close relations with Benjamin Netanyahu’s Israel, agreed to sell weapons to Saudi Arabia – a regime that has been accused of bombing children in Yemen – and lifted Greece’s veto to Nato expansion in the Balkans. He also signed agreements on refugees, bluntly violating international humanitarian law.



Greek coalition forced into cabinet reshuffle after benefits scandal

Since 2015 he has implemented a shameless privatisation programme, selling our ports, airports, sea-shores, railways, electricity, water and gas companies, archaeological and cultural sites, theatres, court-houses, goldmines and other profitable enterprises for a pittance. None of his neoliberal predecessors dared go this far.

In 2017 his government launched the electronic auction of homes of families unable to pay their debts to banks, using unconstitutional methods and police violence. As a lawyer, I witnessed the police use teargas inside a courthouse. To please the troika, he even criminalised protests against the auctioning of homes.

As leader of the Course to Freedom party, I have called upon the Greek people to resist the troika and its client Syriza government. We ask for the support of all progressives, including our friends in the Labour party.

Syriza is not the leftwing party it claims to be. It has become a political zombie, crushing every progressive value as it sleepwalks to its electoral demise. Its removal from power is the first step towards restoring democracy in Greece.

• Zoe Konstantopoulou is the former president of the Hellenic parliament

https://www.theguardian.com/commentisfree/2018/jul/09/greece-alexis-tsipras-syriza-austerity-eu

Ιστορικό διάγγελμα εκχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας - «Η Ελλάδα θα αναγνωρίζει την υπηκοότητα των γειτόνων πολιτών ως «πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας» είπε ο πρωθυπουργός

Oι βόρειοι γείτονες μας συμφώνησαν να αλλάξουν τη Συνταγματική τους ονομασία για όλες τις χρήσεις και έναντι όλων, "συμφώνησαν να μετονομάσουν τη χώρα τους σε Δημοκρατία της Severna Makedonija (Σεβέρνα Μακεντόνιγια), δηλαδή στη γλώσσα μας σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας", είπε ο Αλέξης Τσίπρας στην τηλεοπτική του δήλωση προς τον ελληνικό λαό.

Σημείωσε ότι "η αλλαγή του ονόματος θα υλοποιηθεί τόσο σε ότι αφορά τις διεθνείς και διμερείς τους σχέσεις όσο όμως και στο εσωτερικό", δηλαδή το όνομα αυτό θα ισχύει erga omnes - έναντι όλων, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό, γεγονός που συνεπάγεται ότι οι γείτονές μας ανέλαβαν την υποχρέωση να αναθεωρήσουν σχετικά το Σύνταγμα τους.
Με τη Συμφωνία, τόνισε ο Αλ. Τσίπρας, "επιτυγχάνεται ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ της Ελληνικής Μακεδονίας και των Βόρειων Γειτόνων μας και μπαίνει οριστικό τέλος στον αλυτρωτισμό που ενέχει η σημερινή Συνταγματική τους ονομασία".
Με τη Συμφωνία, τόνισε ο Αλ. Τσίπρας, "επιτυγχάνεται ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ της Ελληνικής Μακεδονίας και των Βόρειων Γειτόνων μας και μπαίνει οριστικό τέλος στον αλυτρωτισμό που ενέχει η σημερινή Συνταγματική τους ονομασία".
Εφόσον η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν ευδοκιμήσει τότε αυτοδικαίως ακυρώνεται η πρόσκληση για ένταξη στο ΝΑΤΟ και δεν εκκινούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, τόνισε ο Αλ. Τσίπρας.
"Είμαι βαθύτατα πεπεισμένος ότι η Συμφωνία αυτή αποτελεί μια μεγάλη διπλωματική νίκη αλλά και μια μεγάλη ιστορική ευκαιρία", σημείωσε ο Αλ. Τσίπρας.

Υπογράμμισε ότι "η Ελληνική κυβέρνηση υπερασπίστηκε στο ακέραιο όλες τις κόκκινες γραμμές της, όλες τις κόκκινες γραμμές της εθνικής μας θέσης, όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια".

Τόνισε ότι "πρόκειται για μια ιστορική στιγμή για τα Βαλκάνια, και τους λαούς μας" και πως "με τη Συμφωνία αυτή η πατρίδα μας εδραιώνεται ως ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια και ως πραγματικός πυλώνας σταθερότητας σε μια βαθειά πληγωμένη περιοχή".



Αναλυτικά το διάγγελμα του Πρωθυπουργού

«Ελληνίδες Έλληνες,

Πριν από λίγη ώρα και μετά από πολύμηνες και επίμονες διαπραγματεύσεις, καταφέραμε να καταλήξουμε σε Συμφωνία με τον Πρωθυπουργό της πΓΔΜ, για την επίλυση της χρόνιας διαφοράς μας σε ό,τι αφορά την ονομασία της γείτονος.
Εδώ και πάνω από εβδομήντα χρόνια, από την ίδρυση του γειτονικού ομόσπονδου Κράτους της Γιουγκοσλαβίας, και ιδιαίτερα μετά την ανεξαρτητοποίησή της το 1992, η γειτονική χώρα έφερε την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικειοποίηση της βαριάς πολιτισμικής κληρονομιάς της ελληνικής Μακεδονίας.
Θέλω να σας ενημερώσω ότι προκειμένου να αποκατασταθούν σχέσεις εποικοδομητικής συνεργασίας και ειλικρινούς φιλίας ανάμεσα στους λαούς μας και προκειμένου η Ελλάδα όχι μόνο να δεχθεί, αλλά και να πρωτοστατήσει στην ευρωπαϊκή και ευρωατλαντική προοπτική των γειτόνων μας, οι τελευταίοι συμφώνησαν να αλλάξουν τη συνταγματική τους ονομασία για όλες τις χρήσεις και έναντι όλων.
Συμφώνησαν να μετονομάσουν τη χώρα τους σε Δημοκρατία της Severna Makedonija (Σεβέρνα Μακεντόνιγια), δηλαδή στη γλώσσα μας σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας.
Η αλλαγή του ονόματος θα υλοποιηθεί τόσο σε ό,τι αφορά τις διεθνείς και διμερείς τους σχέσεις όσο όμως και στο εσωτερικό.
Με δύο λόγια, το όνομα αυτό θα ισχύει erga omnes – έναντι όλων, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό, γεγονός που συνεπάγεται ότι οι γείτονές μας ανέλαβαν την υποχρέωση να αναθεωρήσουν σχετικά το Σύνταγμά τους.
Με τον τρόπο αυτό και υπό τους όρους που προβλέπονται στη συμφωνία, οι 140 χώρες που σήμερα αναγνωρίζουν τους γείτονες μας ως Μακεδονία, θα τους αναγνωρίζουν εφεξής με το όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας».
Έτσι επιτυγχάνεται ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ της ελληνικής Μακεδονίας και των Βόρειων Γειτόνων μας και μπαίνει οριστικό τέλος στον αλυτρωτισμό που ενέχει η σημερινή Συνταγματική τους ονομασία.
Την ίδια στιγμή -και ίσως αυτό να έχει τη μεγαλύτερη ιστορική βαρύτητα και αξία για την Ελλάδα- στη Συμφωνία που καταλήξαμε, για πρώτη φορά προβλέπεται ότι οι Βόρειοι Γείτονές μας δεν έχουν και δεν μπορούν να διεκδικήσουν στο μέλλον καμία σχέση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό της Μακεδονίας.
Ο όρος Μακεδόνας της ελληνικής ιστορικής κληρονομιάς, ο οποίος έλκει την καταγωγή του από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό διαχωρίζεται ρητά και κατηγορηματικά από τον όρο Μακεδόνας, όπως τον χρησιμοποιούν και στη βάση του οποίου αυτοπροσδιορίζονται οι πολίτες της γειτονικής μας χώρας.
Στο ίδιο πλαίσιο, η Συμφωνία αναγνωρίζει τις σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ από το 1977 για την καταγραφή της γλώσσας των γειτόνων μας ως Μακεδονικής γλώσσας, με την πρόσθετη, όμως, και σαφή διατύπωση ότι αυτή ανήκει στην οικογένεια των νοτιοσλαβικών γλωσσών, γεγονός που, όπως ρητά αναγνωρίζεται, τη διαχωρίζει απολύτως από την ελληνομακεδονική γλωσσική κληρονομιά και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.
Η Συμφωνία, επίσης, προβλέπει ότι η υπηκοότητα που θα αναγράφεται στα ταξιδιωτικά έγγραφα των γειτόνων μας δεν θα είναι: Μακεδόνας σκέτο, όπως μέχρι σήμερα, αλλά: Μακεδόνας / Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας.
Η Ελλάδα θα αναγνωρίζει την υπηκοότητα των γειτόνων πολιτών ως «πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας».
Αλλά πέραν αυτών, μεγάλη σημασία έχει και το γεγονός ότι συμφωνήσαμε οι γείτονές μας στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση να αναλάβουν την υποχρέωση να αφαιρέσουν από το Σύνταγμα τους οποιαδήποτε αναφορά θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως αλυτρωτική.
Συγκεκριμένα:
Απαλείφονται οι αναφορές σε Μακεδονική Μειονότητα, καθώς και στην ανάγκη προστασίας της.
Αντικαθίσταται το άρθρο για την προστασία των συνόρων με απάλειψη των προβληματικών σημερινών αναφορών.
Τέλος, αφαιρούνται οποιεσδήποτε έστω και έμμεσα ιστορικές - αλυτρωτικές αναφορές από το προοίμιο του Συντάγματός τους.
Με τον κ. Ζάεφ καταλήξαμε, επίσης, σε ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για την υπογραφή – κύρωση και θέση σε ισχύ της Συμφωνίας.
Η Συμφωνία, αφού υπογραφεί από τους υπουργούς Εξωτερικών, θα πρέπει να κυρωθεί από τη Βουλή των γειτόνων μας.
Στη συνέχεια, η Ελλάδα θα υποστηρίξει απόφαση για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας, με την Ε.Ε. στο επικείμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.
Και ταυτόχρονα θα υποστηρίξει την αποστολή πρόσκλησης από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ για ένταξή της στον οργανισμό.
Και οι δύο αυτές προσκλήσεις θα τελούν υπό την αίρεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης της Συνταγματικής Αναθεώρησης, που κατοχυρώνει τη χρήση του ονόματος έναντι όλων.
Με απλά λόγια, εφόσον η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν ευδοκιμήσει τότε αυτοδικαίως ακυρώνεται η πρόσκληση για ένταξη στο ΝΑΤΟ και δεν εκκινούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε.
Η Ελλάδα, τέλος, θα κυρώσει τη μεταξύ μας Σύμβαση στο ελληνικό κοινοβούλιο θέτοντας την σε ισχύ, καθώς και το Πρωτόκολλο ένταξης των γειτόνων μας στο ΝΑΤΟ, μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της συνταγματικής αναθεώρησης στη γειτονική χώρα.
Με τον τρόπο αυτό η χώρα μας διασφαλίζει πλήρως και απόλυτα τα συμφέροντα της και δεν απεμπολεί το σχετικό διαπραγματευτικό της πλεονέκτημα.

Ελληνίδες, Έλληνες,
Είμαι βαθύτατα πεπεισμένος ότι η Συμφωνία αυτή αποτελεί μια μεγάλη διπλωματική νίκη, αλλά και μια μεγάλη ιστορική ευκαιρία.
Η Ελληνική Κυβέρνηση υπερασπίστηκε στο ακέραιο όλες τις κόκκινες γραμμές της, όλες τις κόκκινες γραμμές της εθνικής μας θέσης, όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια.
Το σημαντικότερο, όμως, όλων είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική ευκαιρία που αφορά όχι μόνο το έθνος μας, αλλά συνολικότερα την περιοχή μας.
Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή για τα Βαλκάνια και τους λαούς μας.
Κλείνει οριστικά μια διένεξη που υπονόμευσε τον κοινό βηματισμό και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή.
Και ανοίγει ένα παράθυρο στο μέλλον.
Ένα παράθυρο αλληλεγγύης, φιλίας και συνεργασίας, ευημερίας και συνανάπτυξης μεταξύ των λαών μας.
Με τη Συμφωνία αυτή η πατρίδα μας εδραιώνεται ως ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια και ως πραγματικός πυλώνας σταθερότητας σε μια βαθιά πληγωμένη περιοχή.
Σε μια περίοδο που χώρες γύρω μας βυθίζονται στον εαυτό τους, χτυπημένες από το μικρόβιο του εθνικισμού, η Ελλάδα πρωταγωνιστεί και πάλι στα Βαλκάνια, ως η χώρα που ανοίγει δρόμους για την ειρηνική επίλυση διαφορών και τη δημιουργική συνύπαρξη των λαών.
Και είμαι βαθιά περήφανος για αυτό.
Και πέρα από μικροπολιτικές σκοπιμότητες και εσωτερικούς υπολογισμούς, σήμερα μπορούμε όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες να είμαστε περήφανοι.
Όχι μόνο για την ιστορία και την πολιτισμική μας κληρονομιά που με τη Συμφωνία κατοχυρώνουμε, όχι μόνο για το εθνικό μας παρελθόν, αλλά και για το παρόν και το μέλλον μας.
Μιας ισχυρής Ελλάδας, φάρου πολιτισμού, ιστορίας αλλά και αξιών, μιας Ελλάδας Πυλώνα σταθερότητας στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Ευρώπη.
Αυτή την Ελλάδα οραματιζόμαστε και σήμερα κάνουμε ένα ιστορικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Σας ευχαριστώ».

πηγή


Άσχημο πράγμα η ποδοσφαιρική αντίληψη της πολιτικής! Δυστυχώς, ωστόσο, κατάντησε συνηθισμένο πράγμα. Η πολιτική ως εξουσία, παιδαγωγική και δημοκρατική νομιμοποίηση εμφανίζεται σαν μπάλα στα πόδια των παιχτών της κυβέρνησης, οι οποίοι επιχειρούν να ντριμπλάρουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους και να βάλουν γκολ στην εστία τους. Κάτι αντίστοιχο επιχειρεί και η αντιπολίτευση. Με τα αυτογκόλ να μην αποκλείονται μετά από κάθε τέτοια προσπάθεια. Τουναντίον είναι μάλλον συχνό φαινόμενο. Η πιθανότερη μάλιστα κατάληξη στις μέρες μας, στην Ελλάδα.

Ναι, αλλά που είναι σήμερα η μπάλα; Βλέπεις την μπάλα; Το γήπεδο είναι σαφές, μάλλον ευδιάκριτοι και οι παίκτες μέσα σε αυτό και λίγο-πολύ γνωστές ή αναμενόμενες οι θέσεις τους, αλλά η μπάλα μοιάζει εξαφανισμένη. Πού πήγε η μπάλα; Τι απέγινε η μπάλα; Αναρωτιέται η εξέδρα, που δεν ταυτίζεται με τα ιδιοτελή συμφέροντα της θύρας των οπαδών. Οι τελευταίοι έχουν ασφαλώς σοβαρούς-υπαρξιακούς λόγους να φαντάζονται την μπάλα διαρκώς στα ικανά πόδια των δικών τους παιχτών και πολύ συχνά στα δίχτυα της εστίας των αντιπάλων! Αλλά οι υπόλοιποι δυσκολεύονται πολύ στην υπέρβαση της πραγματικότητας, επειδή νοιώθουν πλέον δυσανάλογα υψηλό το κόστος του εισιτηρίου που πληρώνουν για να παρακολουθήσουν έναν αγώνα με «αόρατη» μπάλα! Αλίμονο να απαιτεί δημιουργική ασάφεια για να … καταλάβεις πού βρίσκεται το άτιμο το τόπι, συλλογίζονται και εγκαταλείπουν απογοητευμένοι την εξέδρα! 

Μα, πώς φτάσαμε στο σημείο αυτό; Μέσω της επικοινωνιακής τεχνικής διαίρεσης της μπάλας και στη συνέχεια κατασκευής από αυτήν πολλών μικρών μπαλάκιων. Έτσι τώρα η κυβέρνηση μπορεί να ισχυρίζεται πως το ένα μπαλάκι το έχει πετάξει στο ΔΝΤ, το άλλο στους ευρωπαίους δανειστές, το τρίτο στον Ερντογάν, το τέταρτο στην κυβέρνηση της ΠΓΔΜ, το πέμπτο στον Μητσοτάκη, το έκτο στο γηπεδάκι Γεννηματά-Θεοδωράκη και ασφαλώς το έβδομο στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη!
Ορίστε, τι έγινε με την μπάλα! Η μπάλα έγινε επικοινωνιακώς μπαλάκια, τα οποία έχουν πεταχτεί εντέχνως ή απολύτως άτσαλα σε άλλων γηπεδάκια με αποτέλεσμα να είναι ελεύθερα τα ποδαράκια των παικτών της κυβέρνησης να κλωτσούν τον αέρα στο πραγματικό γήπεδο της πολιτικής στην Ελλάδα και να πανηγυρίζουν κάθε λίγο και λιγάκι το γκολ που δήθεν έβαλαν στην εστία του ενός ή του άλλου αντιπάλου που οι ίδιοι επιλέγουν για την συγκεκριμένη περίσταση.

Κάπως έτσι, μια κουτοπόνηρη επικοινωνιακή τακτική κατέληξε να αποτελεί καταστροφική πολιτική κουλτούρα για την ίδια την κυβέρνηση. Έμαθαν οι παίχτες να πετάνε αλλού το μπαλάκι, δηλαδή την ευθύνη και την πρωτοβουλία που θα έπρεπε να διατηρούν οι ίδιοι για να έχουν πιθανότητα να βάλουν γκολ στην πραγματικότητα. Τώρα, έτσι όπως έστρωσαν το παιχνίδι, απλώς μοιράζεται η ευθύνη κάθε αποτυχίας ή πολιτικής αδυναμίας σε άλλους, ενώ η όποια επιτυχία των άλλων να υποστηρίξουν οτιδήποτε θα μπορούσε να εμφανιστεί συγκυριακά ως ωφέλιμο για τον λαό, την αγορά και το εθνικό συμφέρον, παρουσιάζεται ως επιτυχία της ίδιας της κυβέρνησης.

Με άλλα λόγια, η νέα πολιτική κουλτούρα που σχηματίζεται στην Ελλάδα συνδέεται ευθέως με την ικανότητα του κυβερνητικού παράγοντα να κατατεμαχίζει έξυπνα την μπάλα και να πετάει τα μπαλάκια που προκύπτουν από αυτήν σε άλλους. Έτσι, μόνον αυτοί οι άλλοι μπορούν να χάσουν ή να κερδίσουν σε ένα αγώνα με άλλους, με την κυβέρνηση να περιμένει το αποτέλεσμα, το οποίο όποιο και αν είναι θα εμφανισθεί με «θετικό πρόσημο» για την κυβέρνηση. Δηλαδή, για να κατασκευάσεις ένα  κυβερνητικό «success story» τη σήμερον αρκεί να πετάς διαρκώς το μπαλάκι σε άλλους και εν ανάγκη στην …εξέδρα! Το τελευταίο έπραξαν και οι σοσιαλδημοκράτες στην Ευρώπη, ήδη από το 1990, για να καταλήξουμε σήμερα στη θέση τους να ανατέλλουν εθνικοσοσιαλιστές!... 


Άρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου *

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν μια κάποια λύση στα αδιέξοδα του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, στα αδιέξοδα της ΕΕ με την Ελλάδα, στα αδιέξοδα των ΗΠΑ στην γεωπολιτική μας περιοχή, στα αδιέξοδα της αριστεράς στην χώρα μας και στην Ευρώπη. Ήταν μια κάποια λύση και στα αδιέξοδα μιας διανόησης χωρίς μεγάλη θεωρία για την επόμενη ημέρα της μετάβασης και του μετασχηματισμού από την νεωτερικότητα και τον μοντερνισμό στην μετανεωτερικότητα και τον πολιτικό μεταμοντερνισμό της νέας παγκοσμιοποίησης. Μια κάποια λύση, αρχικώς, και στα δικά μου μάτια, δηλαδή, αγαπητέ αναγνώστη.

Σύντομα, κατά την πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, κάποιοι βρεθήκαμε στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώνουμε αυτό που η ιστορία είχε «βεβαιώσει» πολλές φορές: Η απελπισία είναι κακός σύμβουλος και ο ενθουσιασμός χωρίς ισχυρό, σοβαρό και συνειδητοποιημένο κίνημα ακόμη χειρότερο.

Δεν υπάρχει δικαιολογία. Παραγνωρίσαμε μισοσυνειδητά-μισοασυνείδητα την πραγματικότητα, όσοι τουλάχιστον γνωρίζαμε τα πράγματα στην Ελλάδα και διεθνώς και τις σχέσεις που τα όριζαν και τα ορίζουν στη συγκυρία. Δεν είμαστε αθώοι στο βαθμό που δεν είμαστε ηλίθιοι. Δεν θα έλεγα καν πως εξαπατηθήκαμε, απλώς δεν θα μπορούσαμε να πιστέψουμε την δραματική αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ από το «σχεδόν τίποτε» να γεννηθεί κάτι πολιτικώς με προοδευτική αξία προς μια νέα μεταπολίτευση, ποιοτικά ανώτερη και εντιμότερη από εκείνη του 1974. Υπολογίσαμε λάθος, όχι την ανάγκη, όχι την πρόκληση, όχι τόσο τα εσωτερικά και διεθνή δεδομένα, αλλά τους ανθρώπους, τους χαρακτήρες των νέων κυβερνητών, τους πραγματικούς παράγοντες ισχύος κάθε εξουσίας. Αυτή είναι η αυτοκριτική μου…

Και να που βρισκόμαστε σήμερα: Η «αποκάλυψη» Αλέξης Τσίπρας, ο αμφιλεγόμενος αριστερός πρωθυπουργός που ξεκίνησε την πολιτική του κούρσα σαν κακό «παιδί θαύμα» για να μετατραπεί σε «παγκόσμια απειλή» και σε λίγο σε καλό, συμμορφούμενο και άκρως συνεργάσιμο «παιδί» με τις ελίτ, σε όλα τα επίπεδα διάρθρωσης της πολιτικής και της οικονομίας, διεθνώς, να ξεφουσκώνει απότομα!

Ποιος και γιατί φούσκωσε τον Αλέξη; Γιατί οι ίδιοι τον ξεφουσκώνουν σήμερα; Δεν θα δοκιμάσω να απαντήσω στο ερώτημα, επειδή δεν νοιώθω έτοιμος να απαντήσω με πλήρη ειλικρίνεια. Αν παραμείνω στο δομικό, ερμηνευτικό σχήμα θα ικανοποιούσα ίσως αρκετούς αναγνώστες, αλλά δεν θα υπηρετούσα την μικρή αλήθεια στο ζήτημα. Αν δεν πρόσθετα συνθετικά σχέσεις ανθρώπων σε πόστα εξουσίας και «παραεξουσίας», μάλλον αντί για αλήθεια θα έλεγα ένα αληθοφανές ψέμα. Και στο βαθμό που δεν είμαι σε θέση να μιλήσω και για το δεύτερο, καλύτερα να αφήσω το ερώτημα ξεκρέμαστο, στον αέρα.

Αυτό δεν σημαίνει πως είναι άσκοπο να αναφερθούμε στη σύγχρονη βεντάλια των αδιεξόδων του πρωθυπουργού που αποτελούν ταυτόχρονα και μερικώς αιτία και αποτέλεσμα του ξεφουσκώματός του.

Σε συνεργασία με το κουαρτέτο, που ασκεί την πραγματική διακυβέρνηση στην Ελλάδα, έπλασε έναν μύθο για την πρόοδο της εθνικής μας οικονομίας επί ημερών του που καταρρέει όσο πλησιάζουμε προς τη λήξη του τρέχοντος τρίτου (μείζονος) προγράμματος προσαρμογής. Σοβαρά και μεγάλα κεφάλαια δεν επενδύθηκαν στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της οικονομίας μας. Αντίθετα συνεχίστηκε με αργούς, ωστόσο, ρυθμούς η συρρίκνωση και η αποεπένδυση, με την ανεργία να διασκεδάζεται μάλλον αντί να αντιμετωπίζεται δομικώς. Οι δείκτες κοινωνικής δικαιοσύνης, ανταγωνιστικότητας και διαφθοράς, δεν εμφανίζουν επίσης αξιόλογη διαφορά σε σύγκριση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις της κρίσης. Σίγουρα δεν βελτιώθηκαν αν δεχτείς πως δεν χειροτέρεψαν κάποιοι από αυτούς και κυρίως αυτοί που αναφέρονται σε αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο την προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ: την κοινωνική δικαιοσύνη.

Είναι ουτοπία να πιστεύει κανείς έχοντας υπόψιν την ελληνική και διεθνή οικονομική πραγματικότητα, πως η Ελλάδα - αν παραμείνει στο ευρώ - θα μπορούσε από το φθινόπωρο να δανείζεται από την χρηματαγορά με επιτόκια μικρότερα από 5% (στη καλύτερη περίπτωση). Κανείς σοβαρός μελετητής δεν μπορεί να δει πώς η χώρα δεν θα αναγκαστεί μετά το τέλος του παρόντος προγράμματος να προσφύγει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, με τον οποίο θα υπογράψει ασφαλώς ένα νέας μορφής Μνημόνιο. Η «καθαρή έξοδος» του κ. Τσίπρα οδηγεί στην «καθαρή εποπτεία» από τον ESM και το Eurogroup, με τον ρόλο του ΔΝΤ να εξαρτάται από πολλά άλλα.

Στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα η έλλειψη σοβαρής στρατηγικής και η απόλυτη ανικανότητα διαχείρισης κρίσης είναι εμφανείς. Εδώ ο κ. Τσίπρας «χάθηκε» εντελώς. Με άνεση φάνηκε διατεθειμένος να ανοίξει όλα τα μείζονα ζητήματα, χωρίς να διαθέτει συγκεκριμένη στρατηγική για να τα κλείσει και χωρίς να έχει διερευνήσει σε τακτικό επίπεδο και σε βάθος ευκαιρίες, απειλές, δυνατότητες και αδυναμίες. Προχωρεί βλέποντας και κάνοντας για να καταφύγει στο τέλος στα κοινότοπα, σε γενικές αρχές και ευχολόγια, στις ΗΠΑ και στην ΕΕ. Η συνέχεια πλάθεται με παραμυθία και σενάρια όπου εμπλέκουν τρίτους σε υποθέσεις τις οποίες οι τρίτοι αντιμετωπίζουν εντελώς διαφορετικά, υπηρετώντας συμφέροντα που δεν εναρμονίζονται οπωσδήποτε με τα ελληνικά.

Ανέκαθεν οι ελληνικές κυβερνήσεις μπέρδευαν τις Δημόσιες Σχέσεις με τις Διεθνείς Σχέσεις και την Εξωτερική Πολιτική. Είναι, ωστόσο, η πρώτη ίσως φορά μετά την μεταπολίτευση που το φαινόμενο αυτό είναι τόσο έντονο. Κοίταξε, η διαχείριση της οικονομικής κρίσης από τον κ. Τσίπρα και τις κυβερνήσεις του έχει διαμορφώσει μια απολύτως διαστροφική κουλτούρα σε ό, τι αφορά στην παρέμβαση τρίτων για την σωτηρία της κυβέρνησης και για την διατήρηση της σταθερότητας, που οδηγεί σε παρανόηση στο πεδίο της Εξωτερικής Πολιτικής της Ελλάδας και στην μεθοδολογία υπεράσπισης του λεγόμενου εθνικού συμφέροντος. Δεν θέλω να επεκταθώ, αλλά η αλήθεια είναι πως βλέπω να εκτυλίσσεται σαν φάρσα η διαδικασία που οδήγησε στο «τρίτο Μνημόνιο», αυτή τη φορά στα ελληνοτουρκικά, στο κυπριακό και στο «σκοπιανό».

Μάλλον, κατά βάθος, ο κ. Τσίπρας πιστεύει πως αυτό (: διαδικασία για το τρίτο Μνημόνιο) ήταν μεγάλη επιτυχία του ίδιου προσωπικά και επιθυμεί να το επαναλάβει ως μέθοδο στα υπόλοιπα εθνικά ζητήματα! Αν το πράξει, από την «αυταπάτη» θα περάσει χωρίς να προλάβει να το καταλάβει στην αυτοκαταστροφή. Μόνο που αυτό δεν είναι δική του υπόθεση, είναι εγγενώς εθνική και κοινωνική υπόθεση.



Γράφω εν αναμονή του «αναγκαστικού» ανασχηματισμού της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, μετά την ιδιόμορφη απομάκρυνση / παραίτηση του ζευγαριού Παπαδημητρίου- Αντωνοπούλου. 

Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι σαφώς πρωθυπουργοκεντρικό. Η συντακτική οργάνωση της πολιτείας δομείται στη βάση ενός πανίσχυρου (και ταυτόχρονα θεσμικά προστατευμένου) πρωθυπουργού, που διορίζει και παύει τους υπουργούς και υφυπουργούς του, ενώ είναι σε θέση να διαμορφώνει εμμέσως και να επηρεάζει καθοριστικά τη δομή και λειτουργία των Οργάνων του Κράτους και όλων των τυπικών και άτυπων μορφών εξουσίας.

Είναι τόσο ισχυρός θεσμικά και λειτουργικά ο Έλληνας πρωθυπουργός που θα τον «ζήλευε» ακόμη και ο/η ομόλογός του στη Βρετανία, όπου η μορφή της δημόσιας διοίκησης - σε αντίθεση με την Ελλάδα - διατηρεί χαρακτηριστικά τροχοπέδης στο πρωθυπουργικό ταπεραμέντο. Για να μην αναφερθώ στο καθεστώς της εκτελεστικής εξουσίας στη Γερμανία, όπου τα ομοσπονδιακά κρατίδια συναποφασίζουν σε μεγάλο θεσμικό εύρος ή διατηρούν το δικαίωμα της αρνησικυρίας σε κεντρικές αποφάσεις. Ή στις διακομματικές δυσκολίες του εκάστοτε πρωθυπουργού για παραγωγή συναίνεσης στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο και στις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Ασφαλώς και ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα «ζήλευε» από πλευράς άσκησης εξουσίας τον δικό μας, τους δικούς μας! Δύσκολη η δουλειά του Προέδρου και διαρκές το παζάρι με διαφωνούντες σε θεσμικό ρόλο και τα μέλη του κογκρέσου! Ο «πλανητάρχης» μεταβάλλεται σε νάνο αν δεν πετύχει συναινέσεις στο εσωτερικό της ανώτερης διοίκησης των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός δεν το έχει ανάγκη, καθώς ακόμη και η έννοια της συναίνεσης έχει, σύμφωνα με τον συντακτικό μας νομοθέτη, άλλη μορφή, πολύ λιγότερο δημιουργική πολιτικώς.

Η ταυτότητα, λοιπόν, του Έλληνα πρωθυπουργού είναι συνυφασμένη με αυξημένο πολιτικό έλεγχο, σε ένα θεσμικό περιβάλλον συγκέντρωσης εξουσίας (τυπικής και άτυπης) στο πρόσωπό του. Εδώ πλέον θα μπορούσε να πει κανείς πως η ευρύτερη κυβέρνηση (δομή και λειτουργία) αποτελεί τον καθρέφτη του πρωθυπουργού στη κοινωνία και διεθνώς. Δείξε μου τη κυβέρνησή σου, να σου πω ποιος είσαι! Θα μπορούσα να πως, χωρίς να απλοποιήσω επικίνδυνα σχέσεις και χαρακτήρες (προσωπικότητες), λαμβάνοντας υπόψιν ακόμη και πρωθυπουργικές δουλείες ή την διάσταση της διαπλοκής. Η κυβέρνηση (του) εκφράζει τη ταυτότητα του Έλληνα πρωθυπουργού, σε τέτοιο βαθμό που αντικειμενικά προσωποποιώντας την οντολογία της και κρίνοντας την λειτουργία των μελών της θα είχες μπροστά σου το πραγματικό άνθρωπο και πραγματικό πολιτικό-πρωθυπουργό.

Δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα και για τον Αλέξη Τσίπρα, ασφαλώς! Τώρα ο αγώνας αυτής της κυβέρνησης στο εσωτερικό για μεγιστοποίηση της κυβερνητικής ισχύος, οδηγεί σε κυβερνητική αδυναμία, εξαιτίας της φθοράς που υφίσταται το κύρος και η εικόνα του Αλέξη Τσίπρα από την ανικανότητα στελεχών του να (ανα)παραστήσουν με συνέπεια ένα διαφορετικό ήθος και ύφος εξουσίας. Η «απαλλαγή για την αλλαγή», αποδεικνύεται καθημερινά φάρσα, καθώς σε όλα τα επίπεδα άρθρωσης της εξουσίας από τα «μεταξωτά βρακιά» έλειπαν οι επιδέξιοι «πισινοί» - ελάττωμα που δεν θα μπορούσε να καλύψει το σικέ παιχνίδι με το κουαρτέτο. 

Είναι φυσιολογικό η κυβερνητική προπαγάνδα να προσπαθεί να διαφοροποιήσει τον κ. Τσίπρα από την κυβέρνησή του, όταν αυτή προκαλεί ή/και σκανδαλίζει την ελληνική κοινωνία, ή όταν αυτή τα κάνει μούσκεμα στον διεθνή ή διεθνικό ρόλο της. Μόνον που έτσι ο αντικειμενικά πανίσχυρος πρωθυπουργός εμφανίζεται υποκειμενικά αφάνταστα αδύναμος ως ηγέτης και «λίγος» ως μάνατζερ. Αν πεις πως αυτό δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία στην περίπτωση αριστερών κυβερνήσεων, δεν θα είσαι σοβαρός στην περίπτωση της σημερινής Ελλάδας. Και αυτό επειδή οι κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα δεν άλλαξαν το κράτος με σοβαρή σοσιαλιστικού χαρακτήρα μεταρρύθμιση, αλλά απλώς κατέλαβαν το υφιστάμενο κράτος για να το καταστήσουν φορέα της μικροπολιτικής τους διάστασης και εξουσιαστικής τους διείσδυσης. Έναν χώρο προνομίων και αναπαραγωγής (τους).

Αυτό είναι σήμερα που τους «κολάζει» ηθικώς. Αυτό τους ασχημαίνει υφολογικώς. Και δυστυχώς δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια και αντικειμενικές δυνατότητες για να σπάσει ο Αλέξης τον καθρέφτη του. Αν το τολμούσε θα έβαζε τη χώρα σε μια νέα και πολύ μεγαλύτερη εθνική περιπέτεια. Θα μεταβαλλόταν στον τέλειο τυχοδιώκτη. Και αυτό δεν πρέπει ούτε καν να περάσει από το μυαλό του. Δεν πιστεύω πως θα τολμούσε να σπάσει τον καθρέφτη του, παρά την παραμόρφωση της εικόνας του. Μια και αυτό δεν είναι ζήτημα θάρρους, αλλά μάλλον ζήτημα συνείδησης και ευθύνης.