Articles by "Κόσμος"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κόσμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παράξενα ραδιοκύματα φθάνουν στη Γη από άγνωστη πηγή στην κατεύθυνση του κέντρου του γαλαξία μας.


Μια διεθνής ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε ασυνήθιστα σήματα που έρχονται από την κατεύθυνση του κέντρου γαλαξία μας. Τα εν λόγω ραδιοκύματα δεν ταιριάζουν με καμία γνωστή ραδιοπηγή, γι' αυτό πιθανώς προέρχονται από κάποιο άγνωστο έως τώρα αντικείμενο του διαστήματος. Κανένας επιστήμονας, προς το παρόν, δεν έχει σαφή απάντηση ποια είναι η προέλευση τους.

Οι ερευνητές από διάφορες χώρες (Αυστραλία, ΗΠΑ, Καναδα, Ισπανία, Γαλλία, Ν. Αφρική) οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστροφυσικής "Astrophysical Journal", ανέφεραν ότι "η πιο παράξενη ιδιότητα του νέου σήματος είναι ότι έχει πολύ υψηλή πόλωση, πράγμα που σημαίνει ότι το φως του ταλαντώνεται μόνο προς μια κατεύθυνση, αλλά αυτή η κατεύθυνση περιστρέφεται με το πέρασμα του χρόνου".

Επίσης τόνισαν ότι "η φωτεινότητα του αντικειμένου αυξομειώνεται δραματικά, κατά 100 φορές, και το σήμα φαίνεται να «αναβοσβήνει» με τυχαίο τρόπο. Ποτέ δεν έχουμε δει κάτι παρόμοιο", δήλωσε ο ερευνητής Ζιτένγκ Γουάνγκ του Ινστιτούτου Αστρονομίας και της Σχολής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ.

"Κοιτάζοντας προς το κέντρο του γαλαξία μας, βρήκαμε αυτό το αντικείμενο που είναι μοναδικό, καθώς στην αρχή ήταν αόρατο, μετά έγινε φωτεινό, μετά ξεθώριασε και μετά εμφανίστηκε ξανά. Η συμπεριφορά ήταν τελείως ασυνήθιστη", ανέφερε η καθηγήτρια Τάρα Μέρφι επίσης του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ.

Πολλά είδη άστρων εκπέμπουν μεταβλητό φως στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα. Οι αστέρες νετρονίων (πάλσαρ), οι υπερκαινοφανείς αστέρες (σούπερ-νόβα), τα άστρα που στέλνουν εκλάμψεις στο διάστημα και οι γρήγορες εκρήξεις ραδιοκυμάτων (FRB) είναι τέτοια αστρονομικά αντικείμενα των οποίων η φωτεινότητα αυξομειώνεται.

Όμως η νέα πηγή, που ανακαλύφθηκε αρχικά με το αυστραλιανό ραδιοτηλεσκόπιο ASKAP και η ύπαρξη της επιβεβαιώθηκε από το νοτιοαφρικανικό ραδιοτηλεσκόπιο MeerKAT, δεν φαίνεται να ταιριάζει με κανένα από αυτά τα φαινόμενα. Έχοντας ανιχνεύσει έξι ραδιοσήματα με το ASKAP στη διάρκεια εννέα μηνών το 2020, οι αστρονόμοι προσπάθησαν στη συνέχεια να το παρατηρήσουν με οπτικό τηλεσκόπιο, αλλά απέτυχαν. Το ίδιο αποτυχημένη ήταν η προσπάθεια και του ραδιοτηλεσκοπίου Parkes, αλλά τελικά το πιο ευαίσθητο MeerKAT ανίχνευσε φέτος ξανά το μυστηριώδες αντικείμενο, το οποίο βαφτίστηκε "το αντικείμενο του 'Αντι" (από το παρατσούκλι του αστρονόμου που πρώτος το ανακάλυψε).

Όπως είπε η Μέρφι, "ήμασταν τυχεροί που το σήμα επέστρεψε, αλλά βρήκαμε ότι η συμπεριφορά του ήταν δραματικά διαφορετική. Η πηγή εξαφανίστηκε μέσα σε μια μόνο μέρα, μολονότι είχε διαρκέσει επί εβδομάδες, όταν το είχαμε παρατηρήσει με το ραδιοτηλεσκόπιο ASKAP".

Η νέα άγνωστη πηγή, που πιθανώς είναι μικρή σε μέγεθος και διαθέτει ισχυρό μαγνητικό πεδίο, έρχεται να προστεθεί σε άλλα μυστηριώδη ραδιο-αντικείμενα που έχουν ανακαλυφθεί σχετικά πρόσφατα κοντά στο γαλαξιακό κέντρο και έχουν επίσης μεταβαλλόμενη φωτεινότητα (γι' αυτό ονομάστηκαν "Galactic Centre Radio Transients"). Μέσα στην επόμενη δεκαετία θα τεθεί σε λειτουργία το μεγάλο διασυνδεμένο μέσω διαδικτύου διηπειρωτικό ραδιοτηλεσκόπιο SKA (Square Kilometer Array), το οποίο ελπίζεται να ρίξει περισσότερο φως σε αυτά τα μυστηριώδη αντικείμενα.



πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge 6-10-21 Authored by Daniel Lacalle,
Μετάφραση Μ.Στυλιανού

Αυτή την εβδομάδα η χονδρική τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας έχει υπερβεί το ψυχολογικό φράγμα των 200 ευρώ ανά μεγαβατώρα στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν και η ημερήσια τιμή επηρεάζει επί του παρόντος μόνο το 15% της ενέργειας που πωλείται, δεδομένου ότι η υπόλοιπη είναι συμφωνημένη για σχεδόν δώδεκα μήνες από τον περασμένο χειμώνα σε πολύ χαμηλότερες τιμές, αποτελεί ένδειξη μελλοντικού κινδύνου. Χιλιάδες συμβάσεις θα πρέπει να αναθεωρηθούν με τεράστιες αυξήσεις τιμών τους επόμενους τρεις μήνες, όταν λήξουν οι κλεισμένς συμβάσεις.

Η τιμή του υγροποιημένου φυσικού αερίου (ΥΦΑ) έχει εκτοξευτεί στα 34 δολάρια/mmbtu παραδοτέο τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο. Σε συγκρίσιμους ενεργειακούς όρους θα ήταν περίπου 197 δολάρια ανά βαρέλι ισοδύναμου πετρελαίου, σύμφωνα με τη Morgan Stanley. Εν τω μεταξύ, η τιμή του φυσικού αερίου (NBP) έχει αυξηθεί περισσότερο από 200% το 2021.


Η τιμή των δικαιωμάτων εκπομπών CO2 έχει αυξηθεί περισσότερο από 1.000% από το 2017 και περισσότερο από 200% το 2021.

Αυτή η έννοια, η οποία είναι ένας κρυφός φόρος για τον οποίο οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρόκειται να εισπράξουν περισσότερα από 21 δισεκατομμύρια ευρώ το 2021, αυξάνει την πληθωριστική αύξηση.

Αυτά τα έκτακτα φορολογικά έσοδα θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τον μετριασμό των αυξήσεων των τιμών στους λογαριασμούς των καταναλωτών και την αποφυγή μιας ενεργειακής κρίσης στην Ευρώπη που θα βυθίσει την ανάκαμψη.

Δύο βασικοί παράγοντες εξηγούν την αύξηση των τιμών της ενέργειας και στους δύο υπάρχει ευθύνη των κυβερνήσεων:
  1. Το αναγκαστικό κλείσιμο της οικονομίας αποτελεί βασικό παράγοντα για την κατανόηση της ζημίας που προκαλείται στις αλυσίδες εφοδιασμού, και
  2. Η απαγόρευση των επενδύσεων σε πόρους φυσικού αερίου και η εγκατάλειψη των πυρηνικών στη Γερμανία οδήγησε σε ένα πιο ασταθές και ακριβό ενεργειακό μείγμα σε περιόδους αιχμής της ζήτησης.
Αυτό, σε συνδυασμό με την πολιτική απόφαση να επιβληθεί ένα ευμετάβλητο και ασυνεχές ενεργειακό μείγμα, έχει αφήσει την Ευρώπη πολύ πιο εξαρτημένη και εκτεθειμένη στις διακυμάνσεις των τιμών του φυσικού αερίου.

Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας λειτουργούν το 20% του χρόνου και όταν δεν λειτουργούν, η μόνη εγγύηση προσφοράς είναι η χρήση φυσικού αερίου, κάτι που τείνει να συμβεί καθώς αυξάνεται η ζήτηση στην Ασία και η τιμή του έχει εκτοξευθεί στα ύψη.

Φυσικά, η ζήτηση είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας, αλλά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι, στο φυσικό αέριο, όπως και στον άνθρακα, δεν υπάρχει πρόβλημα εφοδιασμού. Υπάρχει, στην πραγματικότητα, πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα.

Υπό κανονικές συνθήκες, η τιμή του φυσικού αερίου και του CO2 θα μετριαστεί μόλις η φυσική επίδραση τερματισθεί -τον Ιούνιο-, αλλά ξεχνάμε τις καταστροφικές επιπτώσεις του νομισματικού και κυβερνητικού παρεμβατισμού.

Η αύξηση των δικαιωμάτων εκπομπών CO2 οφείλεται άμεσα στη φορολογική απληστία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, οι οποίες περιόρισαν μαζικά την παροχή αυτών των δικαιωμάτων, έτσι ώστε να αυξηθεί η τιμή. Επιπλέον, η αύξηση πολλών αγαθών και υπηρεσιών οφείλεται άμεσα στη μαζική αύξηση της προσφοράς χρήματος το 2020, πολύ πάνω από τη ζήτηση για χρήματα, δημιουργώντας πληθωρισμό με πολιτικό διάταγμα.

Δεν καταλαβαίνω πώς η δημοσιονομική αδηφαγία ορισμένων κυβερνήσεων τις τυφλώνει σε δύο σημαντικούς κινδύνους:
  1. Μια ενεργειακή κρίση που αφήνει τις επιχειρήσεις και τις οικογένειες να ασφυκτιούν από την αύξηση των τιμών που προκαλείται από πολιτικές αποφάσεις, και
  2. Μια μαζική αντίδραση του πληθυσμού κατά των περιβαλλοντικών πολιτικών όταν βλέπει τις τιμές να εκτοξεύονται στα ύψη λόγω σφαλμάτων σχεδιασμού (πιο ασταθές και διακοπτόμενο ενεργειακό μείγμα και εξάρτηση από το φυσικό αέριο) και νομοθεσίες (χρέωσης των πολιτών με το πλήρες κόστος των περιβαλλοντικών πολιτικών και υποχρέωσης εκείνων που ρυπαίνουν να πληρώνουν, και εκείνων που δεν ρυπαίνουν να πληρώνουν ακόμη περισσότερο).
Οι πιο προσεκτικές εκτιμήσεις προειδοποιούν ότι η ενεργειακή κρίση μπορεί να αφήσει έως και το 25% των επιχειρήσεων (μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, ΜΜΕ) στην Ευρώπη σε πτώχευση – δεδομένου ότι για αυτές η ενέργεια είναι το 33% του κόστους τους – και να διαβρώσει έως και το 1,5% της ανάπτυξης της ευρωζώνης, η οποία είναι ήδη φτωχή ούτως ή άλλως.


Ευρώπη χρειάζεται ένα ισορροπημένο και μη ιδεολογικό ενεργειακό μείγμα και μια ανταγωνιστική ενεργειακή μετάβαση, όπου είναι απαραίτητο να υπάρχει πυρηνική ενέργεια και φυσικό αέριο ως εφεδρικό, όπου η τεχνολογία και ο ανταγωνισμός οδηγούν την ανταγωνιστικότητα.

Επιπλέον, η Ευρωζώνη δεν μπορεί να δημιουργεί μηχανισμούς απομύζησης που καταστρέφουν την αγοραστική δύναμη των μισθών και των αποταμιεύσεων των πολιτών και στη συνέχεια να κατηγορεί άλλους για τον πληθωρισμό. Αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη είναι περισσότερος ανταγωνισμός, τεχνολογία και καινοτομία και λιγότερος παρεμβατισμός. Αυτή η ενεργειακή κρίση δεν θα είναι σφάλμα της αγοράς, αλλά του ιδεολογικού πείσματος των πολιτικών που αγνοούν τους οικονομικούς συντελεστές.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ἀλλάζει ἡγεσία ὁ πλανήτης ἕως τό 2029 – Κίνα καί Ἰνδία ἐκτοπίζουν ΗΠΑ καί ΕΕ στήν οἰκονομική ἰσχύ – Νέο G7 χωρίς Ἀμερική, Γαλλία, Γερμανία καί Ἀγγλία ἕως τό 2050 – Ἰνδονησία, Ρωσσία, Βραζιλία, Μεξικό καί Τουρκία στό ἱερατεῖο τοῦ πλανήτου



ΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ἀλλαγές στήν οἰκονομική καί γεωπολιτική κατάταξη τῶν μεγάλων χωρῶν πού ἡγοῦνται τοῦ πλανήτου περιγράφει ἡ τελευταία ἐπικαιροποιημένη ἀπόρρητος ἔκθεσις τοῦ Μεγάρου Μαξίμου πού καταγράφει τίς μεγατάσεις στόν νέο κόσμο. Ἡ τελευταία ἐκδοχή τῆς ἐκθέσεως, ἡ ὁποία συντάσσεται ὑπό τήν ἐποπτεία τῶν Γενικῶν Γραμματέων τῆς Κυβερνήσεως Γρηγόρη Δημητριάδη καί Ἐπικοινωνίας Γιάννη Μαστρογεωργίου, ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ Κίνα θά ἔχει ἀναδειχθεῖ ἕως τό 2029 ὡς ἡ πρώτη παγκόσμια οἰκονομική δύναμις μέ ὅρους συναλλαγματικῶν ἰσοτιμιῶν, ἐνῶ ἡ Ἰνδία θά ξεπεράσει σέ οἰκονομική δύναμη τήν ΕΕ καί θά διεκδικήσει τήν δεύτερη θέση στήν παγκόσμια κατάταξη, ἀπό τίς ΗΠΑ, οἱ ὁποῖες διατρέχουν τόν κίνδυνο νά κατρακυλήσουν στήν τρίτη θέση. Προοπτική πού ἐξηγεῖ γιατί ὁ Πρόεδρος Μπάιντεν προσεχώρησε στό δόγμα Τράμπ, συμμάχησε μέ τήν Μεγάλη Βρεταννία καί τήν Αὐστραλία καί ἀνεβάθμισε σέ ὑπ’ ἀριθμόν ἕνα κίνδυνο γιά τήν χώρα του τήν ἀναδυομένη ἐκ νέου Κίνα. Ἐγκαταλείποντας τήν ἀντιρωσσική ὑστερία τῶν «Δημοκρατικῶν».

Ἡ ἀπόρρητος ἔκθεσις Μαξίμου περιέχει ἐντυπωσιακά στοιχεῖα γιά δημογραφικές μετατοπίσεις, μέ μεγάλη χαμένη τήν Εὐρώπη, ἐνῶ ἀκόμη καί στήν πρώτη θερινή ἐκδοχή της, τήν ὁποία δημοσιεύουμε, ἐκτιμᾶ ὅτι ἕως τό 2050 καί ἐφ’ ὅσον δέν ἔχει ἀλλάξει κάτι, ὁ πλανήτης θά ἔχει ἀλλάξει χέρια. Θά ἔχει ἀλλάξει ἡγεσία. Τήν θέση τῶν σημερινῶν προηγμένων κρατῶν πού συγκροτοῦν τήν G7 (ΗΠΑ, Ἰαπωνία, Γαλλία, Γερμανία, Μεγάλη Βρεταννία, Ἰταλία, Καναδᾶς) θά πάρει μία νέα ὁμάδα τῶν ἀναδυομένων οἰκονομιῶν, ἡ Ε7, πού θά ἀπαρτίζεται ἀπό τήν Κίνα, τήν Ἰνδία, τήν Ἰνδονησία, τήν Βραζιλία, τήν Ρωσσία, τό Μεξικό καί τήν Τουρκία. Ἀναλυτικῶς ἡ Ἔκθεσις τῆς ὁμάδος Foresight τοῦ Μεγάρου Μαξίμου μαζί μέ τήν θερινή ἔχει ὡς ἑξῆς:

«Ἀλλαγές στήν παγκόσμια τάξη, μετατοπίσεις ἰσχύος καί δημογραφικές ἀνακατατάξεις. Ὁ παγκόσμιος πληθυσμός θά ξεπεράσει τά 8 δίς τό 2030 καί θά ἐκτιναχθεῖ στά 10 δίς τό 2050. Ἡ δημογραφική ἐξέλιξη δέν θά εἶναι ἰσομερής. Στασιμότητα θά παρατηρηθεῖ στίς πιό προηγμένες οἰκονομίες. Ὁ πληθυσμός τῆς ΕΕ θά σημειώσει πτώση στά 420 ἑκ., δηλαδή, 4,3 % τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ, ἐνῶ μεγάλη μείωση θά παρατηρηθεῖ καί στήν ΝΑ Ἀσία. Ὁ πληθυσμός τῆς Ἀφρικῆς θά φθάσει περίπου τά 2 δίς ἕως τό 2035 καί οἱ μισοί κάτοικοι τῆς Ἠπείρου θά εἶναι κάτω τῶν 21 ἐτῶν! Τό 2050 ἡ Ἰνδία, ἡ Νιγηρία, οἱ ΗΠΑ, ἡ Κίνα καί τό Πακιστάν θά εἶναι οἱ πιό πυκνοκατοικημένες περιοχές. Ἕως τό 2050 ὁ πληθυσμός σέ ἡλικία ἐργασίας θά μειωθεῖ 16% στήν ΕΕ καί 17% στήν Κίνα, ἐνῶ θά παρουσιάσει αὔξηση στή Β. Ἀμερική καί τήν Ἰνδία. Ὁ μέσος ὅρος ἡλικίας στήν ΕΕ ἀπό 44 ἔτη τό 2020 θά ἀνέβει στά 48,2 τό 2050, ἐνῶ θά ἔχουμε ραγδαία αὔξηση τῶν ἐξαρτώμενων ἀτόμων –νέων καί ἡλικιωμένων. Ἄν συνεχιστεῖ ἡ σημερινή τάση, τότε τό 2050 θά ἀντιστοιχοῦν 135 ἐξαρτώμενα ἄτομα χωρίς ἀπασχόληση γιά κάθε 100 ἐργαζόμενους!

Τίς ἑπόμενες δεκαετίες θά συντελεστεῖ μία σημαντική μετατόπιση τῆς διεθνοῦς ἰσχύος μέ τό γεωοικονομικό κέντρο βάρους τῆς παγκόσμιας οἰκονομίας καί ἰσχύος νά μετατοπίζεται πρός τήν Ἀνατολή. Οἱ G7 χῶρες σήμερα ἀντιπροσωπεύουν περίπου τό 40% τοῦ ΑΕΠ, ἐνῶ τό 1975 τό ποσοστό αὐτό ἦταν 60%. Ἡ Κίνα θά ἀναδειχθεῖ ὡς ἡ μεγαλύτερη οἰκονομία ἕως τό 2029 καί ἡ Ἰνδία θά ξεπεράσει τήν ΕΕ σέ οἰκονομική ἰσχύ μέσα στά ἑπόμενα 20 χρόνια. Παράλληλα παρατηρεῖται ὅλο καί περισσότερο ὅτι τό ΑΕΠ ὡς δείκτης δέν ἀποτυπώνει οὔτε ἐκφράζει τήν ἐξέλιξη τῆς ποιότητας ζωῆς.

Σύμφωνα μέ τήν τελευταία ἔκθεση τῆς PwC, ἡ Κίνα ἔχει ἤδη ξεπεράσει τίς ΗΠΑ μέ βάση τό ΑΕΠ σέ ὅρους PPP καί ἀναμένεται νά ἀναδειχθεῖ στή μεγαλύτερη οἰκονομία παγκοσμίως καί σέ ὅρους συναλλαγματικῶν ἰσοτιμιῶν πρίν τό 2030. Στήν ἴδια τροχιά, ἡ Ἰνδία ἀναμένεται νά ἐκτοπίσει τίς ΗΠΑ ἀπό τή 2η θέση καί ἡ Ἰνδονησία νά ἀναρριχηθεῖ στήν 4η θέση ἕως τό 2050, ξεπερνώντας προηγμένες οἰκονομίες, ὅπως ἡ Ἰαπωνία καί ἡ Γερμανία. Παράλληλα, στήν ταχύτερα ἀναπτυσσόμενη μεγάλη οἰκονομία ἕως τό 2050 ἀναδεικνύεται τό Βιετνάμ καί ἀναμένεται νά ἀναρριχηθεῖ ἕως τότε στήν 20ή θέση τῆς παγκόσμιας κατάταξης βάσει ΑΕΠ. Ἐάν συνεχιστοῦν οἱ τρέχουσες τάσεις, ἕως τό 2050, ἡ οἰκονομική καί πολιτική ἐπιρροή τῆς G7 θά μετατοπιστεῖ σταθερά στήν E7 (G7: ΗΠΑ, Ἡνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία, Ἰαπωνία, Καναδᾶς καί Ἰταλία – 27: Κίνα, Ἰνδία, Ἰνδονησία, Βραζιλία, Ρωσία, Μεξικό καί Τουρκία). Στό τελευταῖο μισό τοῦ 20οῦ αἰῶνα, ὁρισμένα ἀπό τά ἀσιατικά ἔθνη, εἰδικά ἡ Ἰαπωνία, ἡ Κίνα καί ἡ Κορέα, προέβησαν σέ μία σταδιακή διαδικασία μεταρρυθμίσεως καί ἐκσυγχρονισμοῦ, πού ἐπέτρεψε στούς Ἀσιᾶτες, νά ἀνταγωνιστοῦν ἤ ἀκόμη καί νά προκαλέσουν τήν Εὐρώπη καί τίς ΗΠΑ σέ πολιτικές, οἰκονομικές, κοινωνικοπολιτισμικές καί στρατιωτικές ὑποθέσεις. Ἡ πρόοδος καί τά ἐπιτεύγματα τῶν Ἀσιατῶν στίς ἐπιστῆμες καί τήν τεχνολογία, ἡ ραγδαία αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ καί τῆς μεσαίας τάξης τους καί οἱ πλούσιοι φυσικοί πόροι τούς ἔδωσαν τό πλεονέκτημα νά ἐπέμβουν καί νά συνδιαμορφώσουν τόν κόσμο τοῦ μέλλοντος. Κατά τά τελευταῖα τριάντα χρόνια, μεταρρυθμίσεις γιά ἐλεύθερες συναλλαγές ὁδήγησαν ἀρκετές ἀσιατικές χῶρες νά ἐπεκτείνουν σημαντικά τά οἰκονομικά ἀναγνωρισμένα μέρη στόν κόσμο γιά ἐπενδύσεις καί ἐπιχειρήσεις πού βρίσκονται στήν Ἀσία. Στόν στρατιωτικό τομέα, ἡ Κίνα ἔχει τόν μεγαλύτερο στρατό παγκόσμια καί τόν δεύτερο μεγαλύτερο ναυτικό στόλο στόν Εἰρηνικό. Ἡ Ἰνδία ἀναγνωρίζεται ὡς ἡ ἕκτη μεγαλύτερη ναυτική δύναμη καί τό Πακιστάν ἡ ἕβδομη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στόν κόσμο. Τέσσερα δηλωμένα κράτη πυρηνικῆς ἐνέργειας, δηλαδή ἡ Κίνα, ἡ Ἰνδία, τό Πακιστάν καί ἡ Βόρεια Κορέα βρίσκονται στήν Ἀσία. Ἡ προηγμένη ἔρευνα βρίσκει πεδίο ἐφαρμογῆς καί γιά τούς Ἀσιᾶτες στό διάστημα, ὅπου Κίνα, Ἰαπωνία, Κορέα, Πακιστάν, Ἰνδία καί Σιγκαπούρη ἔχουν τούς δορυφόρους τους σέ διαστημικές τροχιές γιά σύγχρονη ἐπικοινωνία καί πληροφορίες γιά τόν καιρό. Τά τελευταῖα ἔτη, ἡ Κίνα ἄρχισε ἐπίσης νά ἀποστέλλει ἐπιστήμονες στό διάστημα, ἀκολουθώντας τίς ΗΠΑ καί τή Ρωσία.

Ὁ ἀνταγωνισμός ΗΠΑ καί Κίνας θά ἀποκτήσει παγκόσμια διάσταση καί θά καθορίσει τό νέο γεωπολιτικό πεδίο. Ἡ ἐνεργειακή μετάβαση θά ἐπηρεάσει τήν κατανομή ἰσχύος. Οἱ χῶρες πού ἐξάγουν ὀρυκτά καύσιμα καί δέν ἔχουν προχωρήσει στό ἑπόμενο στάδιο τῆς ἐνεργειακῆς τους μετάβασης, θά δεχθοῦν κλυδωνισμούς. Στόν ἀντίποδα θά βρεθοῦν χῶρες μέ δυνατότητα παραγωγῆς καί ἐξαγωγῆς ἐνέργειας ἀπό ΑΠΕ. Σημαντική ἄν καί ὑποτιμημένη παράμετρος τῆς διεθνοῦς γεωπολιτικῆς σκακιέρας εἶναι οἱ ἐξελίξεις στόν ἀρκτικό ὠκεανό.

Ἡ EE ὡς θεματοφύλακας καί πρωτοπόρος στήν θέσπιση διεθνῶν στάνταρντς. Ἡ ΕΕ βρίσκεται μέσα στό διεθνῆ ἀνταγωνισμό τῆς “πρώτης κίνησης” γιά τή θέσπιση διεθνῶν στάνταρτ. Αὐτό εἶναι ἰδιαιτέρως σημαντικό καί χρήσιμο στούς τομεῖς κυρίως τῆς τεχνολογίας, ὅπως ἡ ΑΙ, ὁ κβαντικός ὑπολογιστής, ἡ κυβερνοασφάλεια, ἡ διαχείριση τῶν δεδομένων. Ἐπί πλέον σημαντική εἶναι ἡ παρέμβαση τῆς ΕΕ στά θέματα τῆς πράσινης τεχνολογίας, τοῦ ὑδρογόνου, τῶν θαλασσίων αἰολικῶν πάρκων. Ἡ Κίνα ἀπό τή δική της μεριά δημιουργεῖ καί ἐκείνη τό δικό της οἰκοσύστημα διαμόρφωσης τῶν στάνταρντ, μέσω τοῦ σχεδίου Κίνα 2035 πού φιλοδοξεῖ νά ἐπιβάλλει τίς δικές της προτιμήσεις στίς 140 χῶρες πού ἀποτελοῦν τό τεράστιο δίκτυο Belt and Road. Ἡ ΕΕ διαθέτει ἕνα σημαντικό πλεονέκτημα. Τό λεγόμενο brussels effect, πού τῆς δίνει τό δικαίωμα νά ἔχει, λόγω οἰκονομικῆς καί πληθυσμιακῆς δύναμης, τόν πρῶτο λόγο στό διεθνές ἐμπόριο. Ἡ ΕΕ εἶναι ὁ Νο1 ἐμπορικός ἑταῖρος 74 χωρῶν, ἔναντι 66 τῆς Κίνας καί 31 τῶν ΗΠΑ. Εἶναι ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ ἀναγκαῖο γιά τήν ΕΕ νά παραμείνει πρωτοπόρος σέ αὐτό τόν ἀγῶνα.».





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Vladimir Platov * /New Eastern Outlook/13.09.2021 
 Μετάφραση:Μ. Στυλιανού

Στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), η οποία διεξάγεται στις 16-17 Σεπτεμβρίου στο Τατζικιστάν, αναμένεται η επίσημη ανακοίνωση της διαδικασίας ένταξης του Ιράν στα μέλη του.

Θα είναι μια επετειακή σύνοδος κορυφής του οργανισμού που ιδρύθηκε πριν από 20 χρόνια το 2001 από έξι κράτη – οι Πέντε της Σαγκάης (Κίνα, Καζακστάν, Κιργιζία, Ρωσία και Τατζικιστάν), που ιδρύθηκαν το 1996 και ενώνονται με το Ουζμπεκιστάν. Σήμερα, περιλαμβάνει οκτώ χώρες: το 2017, εκτός από τα ήδη αναφερόμενα έξι κράτη, η Ινδία και το Πακιστάν έγιναν μέλη αυτής της περιφερειακής οργάνωσης που ασχολείται με την ασφάλεια, την οικονομική και ανθρωπιστική συνεργασία. Ως αποτέλεσμα, η συνολική έκταση του SCO αποτελεί περίπου το 23% της χερσαίας μάζας του πλανήτη και ο πληθυσμός των συστατικών χωρών του έχει φτάσει το 45% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Επιπλέον, ο οργανισμός διαθέτει τέσσερις ακόμη χώρες παρατηρητές (Αφγανιστάν, Λευκορωσία, Ιράν και Μογγολία) και έξι εταίρους διαλόγου (Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Καμπότζη, Νεπάλ, Σρι Λάνκα και Τουρκία). Δεδομένου του συνεχώς αυξανόμενου διεθνούς κύρους του SCO τα τελευταία χρόνια, άλλες 12 χώρες που ενδιαφέρονται για το καθεστώς παρατηρητή ή εταίρου - Μπαχρέιν, Μπαγκλαντές, Αίγυπτος, Ιράκ, Ισραήλ, Μαλδίβες, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Συρία, ΗΑΕ, Ουκρανία και Βιετνάμ.

Έτσι, ο SCO γίνεται μια κεντρική και ενδιάμεση δομή στην Ευρασία. Η επέκταση του SCO αυξάνει τη δύναμη και την επιρροή του. «Όσο για τις οικονομικές πτυχές, είμαι βέβαιος ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στο συνδυασμό προσπαθειών, στο συντονισμό εθνικών στρατηγικών και πολυμερών προγραμμάτων σε όλο το χώρο των SCO», δήλωσε ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν την ίδια ημέρα. «Στόχος είναι να συνδυαστούν οι δυνατότητες της EurAsEC, της SCO, της Ένωσης Εθνών Νοτιοανατολικής Ασίας, και της Πρωτοβουλίας One Belt, One Road της Κίνας», εξήγησε περαιτέρω.

Ο Χάρτης του SCO τονίζει ότι όλες οι αποφάσεις εντός του οργανισμού βασίζονται αποκλειστικά στην αρχή της συναίνεσης. Ως εκ τούτου, ακόμη και αν κάποιο μικρό κράτος αντιταχθεί υπό όρους, η απόφαση απλά δεν θα ληφθεί. Επιπλέον, η οργάνωση χαρακτηρίζεται από το «πνεύμα της Σαγκάης» – έναν κώδικα συμπεριφοράς στον οποίο οι χώρες δεσμεύονται να αναπτύξουν συνεργασία βασισμένη στις αρχές της εμπιστοσύνης, του αμοιβαίου σεβασμού και της αμοιβαίας θεώρησης των συμφερόντων.

Δεδομένου ότι ο SCO είναι μια πλατφόρμα για τη συζήτηση ενός ευρέος φάσματος περιφερειακών θεμάτων, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών των κρατών μελών του που πραγματοποιήθηκε στο Ντουσάνμπε τον Ιούλιο, η Ρωσία επέμεινε σε ευνοϊκή εξέταση της αίτησης ένταξης του Ιράν σε αυτόν τον οργανισμό. Σε τελική ανάλυση, το Ιράν είναι επίσης ένα περιφερειακό κράτος. Πρέπει να συζητήσει αυτά τα προβλήματα επί ίσοις όροις και να αναζητήσει κοινές λύσεις, ιδίως όσον αφορά τη συνεχιζόμενη κατάσταση εντός και γύρω από το Αφγανιστάν. Ως εκ τούτου, η πλήρης ένταξη της Τεχεράνης στον SCO θα τονίσει περαιτέρω ότι το Ιράν συμμετέχει στη συζήτηση για την περιφερειακή ασφάλεια.

Η Τεχεράνη έλαβε καθεστώς παρατηρητή το 2005 και υπέβαλε αίτηση για πλήρη ένταξη το 2008. Ωστόσο, λόγω των διεθνών κυρώσεων κατά του Ιράν, δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή στην ένωση μέχρι το 2015, επειδή, σύμφωνα με τους κανόνες του SCO, μια χώρα υπό τις κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν μπορεί να γίνει μέλος. Οι κυρώσεις άρθηκαν το 2015 όταν η Τεχεράνη συμφώνησε να περιορίσει το πυρηνικό της πρόγραμμα.

Ωστόσο, τότε το Τατζικιστάν μπλόκαρε απροσδόκητα την ιρανική αίτηση, κατηγορώντας την Τεχεράνη ότι υποστηρίζει το Ισλαμικό Αναγεννησιακό Κόμμα του Τατζικιστάν (απαγορευμένο στο Τατζικιστάν και τη Ρωσία) και την έμμεση συμμετοχή στην οργάνωση δολοφονιών και τρομοκρατικών ενεργειών που διαπράχθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή δημοφιλή στο Ιράν, η σύγκρουση μεταξύ των δυο χωρών οφειλόταν σε οικονομικούς λόγους.. Μια άλλη εκδοχή των πιθανών λόγων για το ρήγμα μεταξύ του Ντουσάνμπε και της Τεχεράνης ήταν η αυξανόμενη επιρροή του επί μακρόν αντιπάλου του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας, στην πολιτική του Τατζικιστάν.

Πριν από λίγο καιρό, η σύγκρουση μεταξύ Τατζικιστάν και Ιράν επιλύθηκε, και ακόμη και ο Ιρανός πρόεδρος Εμπραχίμ Ραϊσί σκόπευε να επισκεφθεί το Ντουσάνμπε προσωπικά. Και αυτό θα είναι το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό από την εκλογή του ως Προέδρου της Ισλαμικής Δημοκρατίας τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους. Τον Απρίλιο, το Ιράν και το Τατζικιστάν συμφώνησαν να συστήσουν κοινή επιτροπή στρατιωτικής άμυνας και ενόπλων δυνάμεων για να διευκολύνουν την περαιτέρω συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας μεταξύ των δύο χωρών. Επίσης, δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι η υποστήριξη του Τατζικιστάν για την ιρανική αίτηση οφείλεται εν μέρει στην ανάγκη της μεσόγειας χώρας να έχει πρόσβαση σε λιμένες. Τα ιρανικά λιμάνια, συμπεριλαμβανομένου του Chabahar στην άνω Αραβική Θάλασσα, προσφέρουν τις φθηνότερες και συντομότερες επιλογές.

Η μετατροπή του καθεστώτος παρατηρητή σε πλήρη ένταξη του Ιράν στον SCO θα ήταν αναμφίβολα μια σημαντική γεωπολιτική νίκη για την Ισλαμική Δημοκρατία όσον αφορά τη θέση της στην Ευρασία, σε σχέση με τη Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία. Επιπλέον, θα αντικρούσει τη δυτική προπαγάνδα ότι το Ιράν βρίσκεται σε διεθνή απομόνωση και θα μπορούσε να αποτελέσει άλλη μια ώθηση στη συμφωνία συνεργασίας Σινο-Ιρανικής συνεργασίας που συνήφθη πρόσφατα.

Η εντονότερη συμμετοχή στις δραστηριότητες του SCO αντιστοιχεί στην προσαρμογή της εξωτερικής πολιτικής από τις τρέχουσες ιρανικές αρχές. Υπενθυμίζεται ότι ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν επεσήμανε πρόσφατα το κύριο περίγραμμα της τρέχουσας φάσης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας και την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει: Ενίσχυση των σχέσεων με μη δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας και της Ρωσίας. Κατά τη διάρκεια της τελετής επιβεβαίωσης του Raisi ως Προέδρου από τον Αγιατολάχ Χαμενεΐ, ο Ali Akbar Velayati, ανώτερος σύμβουλος του Ανώτατου Ηγέτη στις διεθνείς υποθέσεις, δήλωσε επίσης ότι η προτεραιότητα της κυβέρνησης Raisi θα πρέπει να «προσανατολίζεται προς την Ανατολή» και «τη συνεργασία και τις στρατηγικές σχέσεις με την Κίνα, την Ινδία και τη Ρωσία», οι οποίες μπορούν να «βοηθήσουν την οικονομία μας να προχωρήσει». Ταυτόχρονα, το Ιράν επιδιώκει πράγματι εποικοδομητική συμμετοχή σε ευρασιατικά ιδρύματα οικονομίας και ασφάλειας ελπίζοντας να μειώσει την πίεση των δυτικών κυρώσεων και ενδεχομένως να δημιουργήσει πρόσθετη μόχλευση στην επικοινωνία με τη Δύση.



Vladimir Platov, ειδικός στη Μέση Ανατολή, αποκλειστικά για το διαδικτυακό περιοδικό"New EastOutlook".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι Μάγια ζούσαν στην Κεντρική Αμερική και στη χερσόνησο Γιουκατάν τουλάχιστον από το 1800 π.Χ. και άκμασαν στην περιοχή για χιλιάδες χρόνια. Σύμφωνα με πολλές μελέτες, ο πολιτισμός των Μάγια κατέρρευσε μεταξύ 800 και 1000 μ.Χ.

Ωστόσο, ορισμένοι ερευνητές διαφωνούν με την φράση «κατάρρευση των Μάγια», καθώς όπως λένε, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη.

Γιατί, λοιπόν, κατέρρευσε ο πολιτισμός των Μάγια;

Κι όμως οι Μάγια είναι ακόμα εδώ σήμερα. «Το πολιτικό σύστημα των Μάγια κατέρρευσε, όχι η κοινωνία τους», δήλωσε στο Live Science η Λίσα Λουτσέρο, καθηγήτρια ανθρωπολογίας και μεσαιωνικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι, στις ΗΠΑ. «Τα πάνω από 7 εκατομμύρια Μάγια που ζουν σήμερα στην Κεντρική Αμερική και πέρα από αυτήν, μαρτυρούν αυτό το γεγονός».

Οι αρχαίοι Μάγια δεν είχαν έναν κεντρικό ηγέτη, όπως ο αυτοκράτορας στην αρχαία Ρώμη, και δεν ήταν ενωμένοι σε ένα ενιαίο κράτος. Αντιθέτως, ο πολιτισμός των αρχαίων Μάγια αποτελούνταν από πολυάριθμα μικρά κράτη, το καθένα με επίκεντρο μια πόλη. Ενώ αυτές οι πόλεις-κράτη μοιράζονταν ομοιότητες στον πολιτισμό και τη θρησκεία, το καθένα είχε τους δικούς του τοπικούς ηγέτες, κάποιοι πιο ισχυροί από άλλους. Δεν υπήρξε ενιαία κατάρρευση αυτών των πολιτειών, αλλά αντίθετα, ένας αριθμός πόλεων των Μάγια αναδύθηκε και παρήκμασε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, κάποιες μέσα σε αυτή τη χρονική περίοδο (800 έως 1000 μ.Χ.) και άλλες αργότερα, σύμφωνα με τους μελετητές.

Ενώ σε περιοχές στη νότια Μεσοαμερική- όπως η Τικάλ στη σημερινή Γουατεμάλα– ο πληθυσμός μειώθηκε τον όγδοο και ένατο αιώνα λόγω περιβαλλοντικών προβλημάτων και πολιτικών αναταραχών, σε άλλες περιοχές- όπως η Τσιτσέν Ιτσά στη σημερινή μεξικανική χερσόνησο Γιουκατάν-αυξήθηκε, λένε οι μελετητές.

«Ο όρος κατάρρευση δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται καθολικά για όλους τους Μάγια, οι οποίοι επίσης δεν θα πρέπει να αναφέρονται με έναν ενιαίο όρο», δήλωσε η Μέριλιν Μάσον, καθηγήτρια και πρόεδρος ανθρωπολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Άλμπανι, στο Live Science. «Η περιοχή ήταν μεγάλη, υπήρχαν πολλά πολιτεύματα και περιβάλλοντα, και οι Μάγια μιλούσαν πολλές γλώσσες».

Όταν η Τσιτσέν Ιτζά παρήκμασε, κυρίως λόγω μιας μακροχρόνιας ξηρασίας κατά τον 11ο αιώνα, μια άλλη πόλη της χερσονήσου Γιουκατάν, που ονομάζεται Μαγιαπάν, άρχισε να ακμάζει. «Το Μαγιαπάν είχε άρχοντες, ιερείς, εκατοντάδες θρησκευτικά ιερογλυφικά βιβλία, πολύπλοκη αστρονομία και ένα πάνθεον θεοτήτων», ανέφερε η καθηγήτρια. «Πολλά από όσα γνωρίζουμε για την παλαιότερη θρησκεία των Μάγια προέρχονται από βιβλία που γράφτηκαν την εποχή του Μαγιαπάν και από απογόνους πληθυσμών που γνώρισαν και επέζησαν από την ευρωπαϊκή επαφή».

Ενώ το Μαγιαπάν παρήκμασε πριν από την ευρωπαϊκή επαφή- εν μέρει λόγω των πολεμικών συγκρούσεων- μια άλλη τοποθεσία της χερσονήσου Γιουκατάν, που ονομάζεται Τίχο, αναπτυσσόταν την εποχή που έφτασαν οι Ευρωπαίοι.

Τα κράτη των Μάγια συνέχισαν να υπάρχουν ακόμη και μετά την καταστροφή της περιοχής από τον πόλεμο και τις ασθένειες που προκάλεσαν οι ευρωπαϊκές κατακτήσεις στην Κεντρική Αμερική. «Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι το τελευταίο κράτος των Μάγια, το Νοχ Πετέν, έπεσε μόλις το 1697 – αρκετά πρόσφατα», δήλωσε ο Γκάι Μίντλετον, επισκέπτης συνεργάτης στη Σχολή Ιστορίας, Κλασικών Σπουδών και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Newcastle στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Στην παρακμή των πόλεων των Μάγια συνέβαλε ένα μείγμα πολιτικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων.

Η ανάλυση των σπηλαιοθεμάτων, ή των δομών βράχων σε σπήλαια, όπως οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες, δείχνει ότι «αρκετές σοβαρές και πολυετείς ξηρασίες έπληξαν την περιοχή της νότιας Μεσοαμερικής μεταξύ του 800 και του 930 μ.Χ.», δήλωσε η Λουτσέρο. «Και δεδομένου ότι οι πιο ισχυροί βασιλείς των Μάγια βασίζονταν στις αστικές δεξαμενές για να προσελκύουν αγρότες/υποκείμενους κατά την ετήσια περίοδο ξηρασίας για πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό, η μείωση των βροχοπτώσεων σήμαινε ότι τα επίπεδα του νερού έπεφταν, οι καλλιέργειες απέτυχαν και οι βασιλείς έχασαν τα μέσα εξουσίας τους». Επιπλέον, «η μείωση των βροχοπτώσεων επιδείνωνε τα όποια προβλήματα αντιμετώπιζαν οι βασιλείς», είπε.

Το γεγονός ότι οι ηγεμόνες των Μάγια συχνά συνέδεαν τις δικές τους εξουσίες με θεότητες, δημιούργησε περισσότερα πολιτικά προβλήματα. Τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Μάγια από τις ξηρασίες «οδηγήσαν στην απώλεια εμπιστοσύνης στους ηγεμόνες τους, κάτι που είναι κάτι περισσότερο από το να χάνεις απλώς την εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, αφού οι ηγεμόνες σου είναι στενά συνδεδεμένοι με θεότητες», δήλωσε η Τζαστίν Σω, καθηγήτρια ανθρωπολογίας στο College of the Redwoods στην Καλιφόρνια. Οι ξηρασίες, σε συνδυασμό με την πολιτική αναταραχή, θα είχαν επίσης διαταράξει τη γεωργία, τη συντήρηση των συστημάτων αποθήκευσης νερού και θα είχαν ως αποτέλεσμα οι ηγεμόνες των Μάγια να σπαταλούν πόρους σε πολεμικές επιχειρήσεις, δήλωσε η ερευνήτρια.

Η Λουτσέρο σημείωσε ότι σε ορισμένες περιοχές των Μάγια παρατηρήθηκε αποψίλωση των δασών και η μείωση της στάθμης των υδάτων δυσχέραινε το εμπόριο αγαθών. «Οι λιγότερες βροχοπτώσεις πιθανότατα επηρέασαν το εμπόριο με κανό, καθώς τα επίπεδα των υδάτων μειώνονται αισθητά σε κάθε ξηρή περίοδο – οπότε λιγότερη βροχή σήμαινε λιγότερα ταξίδια με κανό», δήλωσε.

Ωστόσο, μπορεί μια περιοχή να «κατέρρεε», αλλά μια άλλη, να βίωνε άνθηση. Η περιοχή Κότσουα στη χερσόνησο του Γιουκατάν, άκμασε από 800 έως 930 μ.Χ., αφού μεγάλο μέρος του νότου ερημώθηκε λόγω ξηρασίας και πολιτικών συγκρούσεων. «Αλλά και αυτή, τελικά, έχασε μεγάλο μέρος των κατοίκων της», ανέφερε η Σω. Οι λόγοι για τους οποίους η Κοτσούα άνθισε και κατέρρευσε, διερευνώνται επί του παρόντος. Αυτό το μοτίβο της παρακμής σε μια περιοχή και της ανάπτυξης σε μια άλλη συνεχίστηκε μέχρι την εποχή της σύγκρουσης των Ευρωπαίων με τις πόλεις των Μάγια.

Μετά την κατάκτηση του τελευταίου κράτους τους από τους Ισπανούς το 1697, οι Μάγια συνέχισαν να ζουν υπομένοντας τις διακρίσεις και να εξεγείρονται κατά της Ισπανίας και των κυβερνήσεων που ανέλαβαν την εξουσία μετά το τέλος της ισπανικής αποικιοκρατίας το 1821. «Οι Μάγια υπέφεραν φρικτά, αλλά κατά περιόδους επαναστατούσαν ανεπιτυχώς, και σήμερα εξακολουθούν να μην έχουν επαρκή πολιτική εκπροσώπηση στις χώρες όπου ζουν», δήλωσε ο Μίντλετον στο Live Science.

«Είναι πραγματικά σημαντικό να περάσουμε το μήνυμα ότι αν και οι κλασικές πόλεις και τα κράτη τους κατέρρευσαν και ο πολιτισμός τους μεταμορφώθηκε, οι Μάγια σε καμία περίπτωση δεν εξαφανίστηκαν», δήλωσε, προσθέτοντας ότι «πρέπει να δώσουμε προσοχή στην ιστορία, την κατάσταση και το καθεστώς του πληθυσμού των απογόνων των Μάγια στη Μεσοαμερική τώρα».

ΠΗΓΗ: Live Science
ertnews.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Σύμφωνα με σημερινές αναφορές από το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το κυνήγι των εξοπλισμών, η δυτική επιθετική πολιτική έναντι της Κίνας που μετά τον εμπορικό πόλεμο περνάει σε άλλο λέβελ αλλά και η μπίζνα Αγγλοσαξώνων ενάντια και στα οικονομικά συμφέροντα της Γαλλίας, δημιουργεί αστάθεια στη Νοτιοανατολική Ασία και τριγμούς για την ασφάλεια σε όλο τον κόσμο.
Διαβάστε με προσοχή τις παρακάτω ειδήσεις που κατά τη γνώμη μας επιχειρούν να αλλάξουν το γεωπολιτικό στάτους στον πλανήτη και ελλοχεύουν τεράστιους κινδύνους με την πρόκληση συμμαχιών και συσχετισμών που θα επαληθεύσουν τη ρήση "Παλεύουν τα βουβάλια και ποδοπατούνε τα βατράχια". Αυτό για το αν και κατά πόσο τα νέα μπορεί να προκαλέσουν συνέπειες σε χώρες ακόμα όπως και η δική μας.

“Πισώπλατη μαχαιριά, ωμή απόφαση του Μπάιντεν”… Οργή Παρισίων

Το νέο σύμφωνο ασφαλείας μεταξύ των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Αυστραλίας, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως την παράδοση πυρηνικών υποβρυχίων στην Καμπέρα, δεν αποτελεί προάγγελο ενός Ψυχρού Πολέμου ανάμεσα στην Δύση και την Κίνα, δήλωσε σήμερα ο υπουργός Άμυνας της Βρετανίας. Ο Μπεν Ουάλας σημείωσε ότι το σύμφωνο δεν περιλαμβάνει πυρηνικά όπλα και δεν αφορά την Κίνα. Ερωτηθείς από τον ραδιοσταθμό Times Radio αν πιστεύει ότι το σύμφωνο συνιστά μέρος ενός νέου Ψυχρού Πολέμου με την Κίνα, ο Ουάλας απάντησε: “Όχι, δεν το πιστεύω και πιστεύω ότι το να τον αποκαλούμε Ψυχρό Πόλεμο είναι απαρχαιωμένο”.

“Δεν πρόκειται για ένα μήνυμα προς την Κίνα”, τόνισε. Παράλληλα, αναφερόμενος στη Γαλλία, ο Ουάλας υπογράμμισε ότι το νέο σύμφωνο μεταξύ των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Αυστραλίας δεν αντιπροσωπεύει κάποια στρατηγική διαφορά μεταξύ της Βρετανίας και της Γαλλίας, αν και, όπως είπε, κατανοεί την απογοήτευση του Παρισιού για την απώλεια του συμβολαίου.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας αυτής, η Αυστραλία ακύρωσε ένα γιγαντιαίο συμβόλαιο, ύψους 90 δισεκατομμυρίων δολαρίων Αυστραλίας (περίπου 56 δισεκατομμύρια ευρώ), με την Γαλλία για την παράδοση ενός νέου στόλου υποβρυχίων από την γαλλική ναυπηγική εταιρεία Naval Group, προκαλώντας το θυμό του Παρισιού.

Ο Ουάλας δήλωσε στο BBC ότι μίλησε με την Γαλλίδα ομόλογό του και πρόσθεσε: “Δεν πρόκειται για μια στρατηγική διαφορά ανάμεσα στην Βρετανία και τη Γαλλία”. “Κατανοώ την απογοήτευση της Γαλλίας για το βιομηχανικό της συμβόλαιο”, συμπλήρωσε. Η βρετανική αμυντική βιομηχανία θα ενισχυθεί από το νέο σύμφωνο για την ανταλλαγή τεχνολογίας των ΗΠΑ και της Βρετανίας με την Αυστραλία, πρόσθεσε εξάλλου ο Ουάλας.

“Θα υπάρξει μια ενίσχυση για τη βρετανική αμυντική βιομηχανία με αυτή τη συνεργασία επειδή εμείς έχουμε συστήματα υποβρυχίων που δεν έχει η Αυστραλία και θα μπορέσουμε να προσφέρουμε πράγματα πάνω σ’ αυτό”, κατέληξε στις δηλώσεις που έκανε στο BBC, υπογραμμίζοντας ότι το σύμφωνο δεν συνιστά “προδοσία” σε βάρος των Γάλλων.

Πρόκειται για “πισώπλατη μαχαιριά” από την Αυστραλία και για “ωμή” απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, αντέδρασε παράλληλα σήμερα ο επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας Ζαν-Ιβ Λεντριάν στον France Info. “Είναι πραγματικά μια πισώπλατη μαχαιριά”, είπε. “Αυτή η μονομερής, ωμή, απρόβλεπτη απόφαση μοιάζει πολύ με ό,τι έκανε ο (πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ) Τραμπ”, πρόσθεσε, λέγοντας ότι “αισθάνεται θυμό, μαζί με πολλή πικρία”.

“Είχαμε οικοδομήσει με την Αυστραλία μια σχέση εμπιστοσύνης. Η εμπιστοσύνη αυτή προδόθηκε”, σημείωσε επίσης ο Λεντριάν, ο οποίος είχε συνάψει ο ίδιος αυτό το “συμβόλαιο του αιώνα” για τα υποβρύχια με την Αυστραλία όταν ήταν υπουργός Άμυνας.

“Σοβαρό” γεγονός συνιστά η ακύρωση από την Αυστραλία του γιγάντιου συμβολαίου με τη Γαλλία για την παράδοση συμβατικών υποβρυχίων, αντέδρασε παράλληλα η Γαλλίδα υπουργός Άμυνας Φλοράνς Παρλί υπογραμμίζοντας πως η Αυστραλία αθέτησε το λόγο της.

“Από γεωπολιτικής άποψης και διεθνούς πολιτικής, είναι σοβαρό”, κατήγγειλε σε δηλώσεις που έκανε στον ραδιοσταθμό RFI η Παρλί, η οποία είπε επίσης ότι δείχνει “ξεκάθαρα τον τρόπο που οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τους συμμάχους τους”, μετά την ανακοίνωση από την Ουάσινγκτον ότι σύναψε συμφωνία για την παράδοση στην Καμπέρα υποβρυχίων πυρηνικής πρόωσης, μαζί με την Βρετανία, αλλά χωρίς τη Γαλλία.

Το Παρίσι θα προσπαθήσει να περιορίσει το οικονομικό πλήγμα στον Naval Group από την ακύρωση της συμφωνίας αυτής από την Αυστραλία, σημείωσε επίσης η Παρλί, η οποία δεν απέκλεισε την διεκδίκηση αποζημίωσης από την Καμπέρα.

“Μελετάμε όλες τις κατευθύνσεις” και θα προσπαθήσουμε “να περιορίσουμε τις πιο πιθανές συνέπειες για τον Naval Group”, υπογράμμισε στις δηλώσεις που έκανε στον ραδιοσταθμό RFI, απαντώντας σε ερώτηση για το αν η Γαλλία μπορεί να επιδιώξει να λάβει αποζημίωση.

πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


AUKUS: Το Πεκίνο καταδικάζει την «ανεύθυνη» πώληση αμερικανικών υποβρυχίων στην Καμπέρα

Εκπρόσωπος της κινεζικής διπλωματίας κατηγόρησε τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Αυστραλία ότι επιδεικνύουν «ψυχροπολεμική νοοτροπία» και ότι χρησιμοποιούν το πυρηνικό όπλο για γεωπολιτικούς σκοπούς
H Κίνα κατήγγειλε σήμερα την «εξαιρετικά ανεύθυνη» πώληση πυρηνοκίνητων αμερικανικών υποβρυχίων στην Αυστραλία, στο πλαίσιο μιας νέας σύμπραξης στην οποία περιλαμβάνεται και το Ηνωμένο Βασίλειο.

«Η συνεργασία ανάμεσα στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Αυστραλία στα πυρηνικά υποβρύχια υπονομεύει σοβαρά την περιφερειακή ειρήνη και την περιφερειακή σταθερότητα, εντείνει την κούρσα των εξοπλισμών και θέτει σε κίνδυνο τις διεθνείς προσπάθειες μη διάδοσης των πυρηνικών», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος της κινεζικής διπλωματίας Ζάο Λιζιάν.

Ο ίδιος κατηγόρησε τις τρεις χώρες ότι επιδεικνύουν «ψυχροπολεμική νοοτροπία» και ότι χρησιμοποιούν το πυρηνικό όπλο για γεωπολιτικούς σκοπούς.

Ενώ οι σχέσεις του Πεκίνου με την Καμπέρα είναι τεταμένες εδώ και ενάμισι χρόνο, ο Ζάο θεώρησε πως η απόκτηση αμερικανικών υποβρυχίων αντιβαίνει στις δεσμεύσεις της Αυστραλίας όσον αφορά τη μη διάδοση των πυρηνικών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες επιδιώκουν να ενισχύσουν σε όλα τα επίπεδα τις συμμαχίες τους έναντι της Κίνας, ανακοίνωσαν χθες, Τετάρτη, με την Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο μία ευρεία σύμπραξη ασφαλείας στη ζώνη του Ινδικού-Ειρηνικού ωκεανού που ονομάσθηκε AUKUS και περιλαμβάνει την παράδοση πυρηνικών υποβρυχίων στην Καμπέρα.

Άμεση συνέπεια αυτής της θεαματικής ανακοίνωσης: η Αυστραλία ακύρωσε ένα γιγαντιαίο συμβόλαιο με τη Γαλλία για την παράδοση συμβατικών υποβρυχίων, προκαλώντας το θυμό του Παρισιού, το οποίο κατήγγειλε «μια πισώπλατη μαχαιριά».

Η Κίνα δεν κατονομάζεται στην κοινή ανακοίνωση των ηγετών της Αυστραλίας, των ΗΠΑ και της Βρετανίας, στην οποία γίνεται λόγος για την «ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιφέρεια του Ινδικού-Ειρηνικού ωκεανού». Όμως δεν υπάρχει αμφιβολία πως η νέα συμμαχία έχει κατ' αρχάς στόχο την αντιμετώπιση των περιφερειακών φιλοδοξιών του Πεκίνου.

Ο Τζο Μπάιντεν επαναλαμβάνει από τότε που εξελέγη πως σκοπεύει να αντιπαρατεθεί με την Κίνα, όπως και ο προκάτοχός του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο, χωρίς να κλειστεί σε μια μετωπική σύγκρουση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge,15-9-21
Authored by Daniel Davis via 19fortyfive.com, 
Mετάφραση: Μ.Στυλιανού

Η Washington Post δημοσίευσε μιαν είδηση-βόμβα την Τρίτη, η οποία ισχυρίζεται ότι ο Πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Στρατηγός Μαρκ Α. Μίλλεϊ, ανέλαβε να προσεγγίσει τον μεγαλύτερο πιθανό αντίπαλό μας, την Κίνα, και να προσφερθεί να τους προειδοποιήσει εκ των προτέρων για τη στρατιωτική δράση των ΗΠΑ εναντίον τους. Αν και δεν πρόκειται για τη μόνη παραβίαση του όρκου του Μίλλεϊ που αποκαλύπτεται στο άρθρο, αυτό είναι αρκετό για να ωθήσει τον Πρόεδρο να απαλλάξει αμέσως τον Μίλλεϊ από τα καθήκοντά του.

Το άρθρο της Post παραθέτει αποσπάσματα από το υπό έκδοση βιβλίο "Κίνδυνος" των Μπομπ Γούντγουορντ και Ρόμπερτ Κόστα που εξιστορεί την τελική πράξη της προεδρίας Τραμπ και τους πρώτους έξι μήνες της κυβέρνησης Μπάιντεν. Η πιο εκρηκτική αποκάλυψη από το απόσπασμα ήταν ο ισχυρισμός ότι ο Μίλλεϊ παρέκαμψε τον Λευκό Οίκο και πήρε την πρωτοβουλία να συνεργαστεί με τον διοικητή του κινεζικού στρατού.

Σύμφωνα με τον Γούντγουορντ και τον Κόστα, ο Μίλλεϊ φοβόταν ότι η Κίνα θα πίστευε ότι ο Τραμπ θα διέταζε τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιτεθούν. Αντί να εκφράσει ανησυχίες στον Πρόεδρο, αντί να συστήσει ενέργειες που θα μπορούσαν να καθησυχάσουν το Πεκίνο για τέτοιους φόβους, ο Μίλλεϊ πήρε την κατάσταση στα χέρια του.

Κάλεσε – εν αγνοία του προέδρου ή του υπουργού Εξωτερικών – τον διοικητή του Κινεζικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού. Σύμφωνα με τον Γούντγουορντ και τον Κόστα, ο Μίλλεϊ το είπε στον Κινέζο ομόλογό του. ,

"Στρατηγέ Λι, γνωριζόμαστε εδώ και πέντε χρόνια. Αν είναι να επιτεθούμε, θα σε πάρω εκ των προτέρων. Δεν θα είναι έκπληξη."

Για όσους δεν συμπαθούν τον Τραμπ πίστευαν ότι η πολιτική του κρίση ήταν λανθασμένη, ο Μίλλεϊ θα μπορούσε να εμφανιστεί ως ήρωας, ως αυτός που προστάτευε τη χώρα από μια φρικτή μοίρα.

Αυτό θα ήταν κοντόφθαλμο, ωστόσο, και θα προκαλούσε τον πραγματικό κίνδυνο να επιτρέψει στους στρατηγούς να αναλάβουν τέτοιες εξουσίες οι ίδιοι.

Πρώτον, επί της ουσίας, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο Τραμπ σκόπευε, να λάβει μέτρα, πόσο μάλλον να εμπλακεί σε έναν πόλεμο με την Κίνα, αλλά μόνο ότι ο Μίλλεϊ φοβόταν ότι θα μπορούσε. Έτσι, ο Πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου ανέλαβε δράση μιλώντας με τον κύριο αντίπαλό μας για κάτι που δεν θα είχε συμβεί ποτέ.

Δεύτερον, από τη στιγμή που έχει δημιουργηθεί ένα προηγούμενο στο οποίο ένας στρατηγός ή ανώτερος αξιωματούχος μπορεί να ξεφύγει και να κάνει του κεφαλιού του, αψηφώντας έναν πρόεδρο, δεν υπάρχει επιστροφή. Και δεν θα περιοριζόταν σε ένα πολιτικό κόμμα. Πάρτε ένα σενάριο που σχετίζεται με το ζήτημα της Ταϊβάν, για παράδειγμα.

Στο πλαίσιο του αμερικανικού κατεστημένου, στρατιωτικού και εξωτερικής πολιτικής, υπάρχουν περίπου δύο σχολές σκέψης σχετικά με την πιθανότητα ότι η Κίνα θα μπορούσε να εκπληρώσει την απειλή της να ενώσει το νησί με τη βία. Η μία υποστηρίζει ότι η Ουάσιγκτον θα πρέπει πραγματικά να δώσει εγγυήσεις ασφαλείας στην Ταϊπέι και να την υπερασπιστεί με κάθε κόστος εάν επιτεθεί η Κίνα. Η άλλη υποστηρίζει ότι η καταπολέμηση της Κίνας για την Ταϊβάν είναι ανόητη, ότι οι ΗΠΑ πιθανότατα δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν έναν πόλεμο κοντά στα σύνορα της Κίνας και ότι στη χειρότερη περίπτωση, ο πόλεμος θα μπορούσε να γίνει πυρηνικός, σκοτώνοντας εκατομμύρια Αμερικανούς. Αν το Πεκίνο κάνει το αδιανόητο και επιτεθεί, ο Μπάιντεν θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα φρικτό δίλημμα.

Ολοκληρώστε την υπονοούμενη δέσμευση να υπερασπιστούμε την Ταϊβάν και να διακινδυνεύσουμε έναν πυρηνικό πόλεμο ή να επιτρέψουμε στην Κίνα να καταλάβει την Ταϊβάν, δίνοντας σε μερικούς την εντύπωση της αμερικανικής αδυναμίας. Όποια επιλογή κι αν έκανε ο Μπάιντεν, θα ήταν εγγυημένο ότι θα είχε άγριους αντιπάλους στα υψηλότερα επίπεδα του Πενταγώνου στην απόφασή του.

Ο Γούντγουορντ και ο Κόστα ισχυρίζονται ότι ο Μίλλεϊ ανέλαβε δράση επειδή ήταν «μια καλή τη πίστει πρόνοια», για να διασφαλιστεί ότι δεν θα ξεσπούσε «κανένας τυχαίος πόλεμος με την Κίνα ή άλλους και χρήση πυρηνικών όπλων».

Αν ο Μπάιντεν επέλεγε να πάει σε πόλεμο με την Κίνα για την Ταϊβάν, τι θα εμπόδιζε τον Μίλλεϊ – ή οποιονδήποτε από τους άλλους υψηλόβαθμους στρατηγούς που έχουν τις ίδιες έντονες απόψεις – να ενεργήσει ξανά με την πεποίθηση της «καλής πίστης» του ότι πρέπει να αποτρέψει τον πόλεμο με την Κίνα και να ανατρέψει ενεργά την απόφαση του προέδρου;

Ανατριχιαστικά, ακόμα και αυτό μπορεί να μην είναι το χειρότερο αποτέλεσμα.

Η ιδέα ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Αμερική θεωρούνταν πάντα τόσο απίθανη που λίγοι θα έπαιρναν ποτέ την απειλή στα σοβαρά. Αλλά πράξεις σαν αυτές του Μίλλεϊ μας έχουν πάει επικίνδυνα κοντά σε ένα σημείο όπου στο μέλλον κάποιοι αξιωματικοί μπορεί να το σκεφτούν. Αναμφίβολα, θα ενεργούσαν προς το συμφέρον της χώρας, όπως πιστεύουν, όσον αφορά τις αποφάσεις ενός πολιτικού προέδρου που αποτελεί κίνδυνο για το έθνος, και θα κατελάμβαναν τον έλεγχο, απομακρύνοντας τον πρόεδρο από την εξουσία.

Ξεγελάμε τους εαυτούς μας αν δεν πιστεύουμε ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί στην Αμερική. Εάν επιτρέψουμε να επιτύχει αυτή η συνεχιζόμενη ανυπακοή των κορυφαίων στρατιωτικών ηγετών μας κατά των δεόντως εκλεγμένων πολιτικών ηγετών μας – ανεξάρτητα από το αν συμφωνούμε ή αντιτιθέμεθα σθεναρά σε οποιαδήποτε δεδομένη πολιτική – διατρέχουμε τον κίνδυνο να παραλύσουμε την κυβέρνησή μας σε μια στιγμή κρίσης ή μια μέρα να υποφέρουμε από πραξικόπημα. Για να αποτρέψουμε αυτή τη δυνατότητα, πρέπει να εξουδετερώσουμε αυτή την τάση αμέσως τώρα.

Ο Μίλλεϊ πρέπει να απαλλαγεί από τα καθήκοντά του. Σήμερα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Alastair Crooke. Reseau .International. 7-9-21
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Ο λόγος του Προέδρου Ραϊσί αποτελεί μια ιδιαίτερη πρόκληση για τη Δύση, καθώς βασίζεται στις αξίες της ηθικής επανάστασης που είναι τόσο ξένες όσο και ακατανόητες για αυτή τη μητροπολιτική ελίτ.

Υπάρχουν στιγμές που αχτίδες διαύγειας λάμπουν μέσα από την ομίχλη του αφηγηματικού πολέμου. Η ορκωμοσία του Προέδρου Raisi αυτό το μήνα ήταν μια από αυτές τις αχτίδες ελπίδας. Το Ιράν επανατοποθετείται στρατηγικά: τα χρόνια που πέρασε προσπαθώντας να βρει ένα modus vivendi με τη Δύση έχουν αποδείξει μόνο στους δύο εταίρους σε αυτόν τον αντιρομαντικό «δεσμό» ότι μια σχέση απλά δεν είναι δυνατή. Πράγματι, όπως ο Raisi άφησε να εννοηθεί, αυτό απέτυχε να βυθίσει το Ιράν, αλλά και το άφησε με ένα σπίτι σε ακαταστασία. Ο Ραϊσι πρέπει πρώτα να βάλει σε τάξη το σπίτι του, ανέφερε, και στη συνέχεια να ανοίξει τη διπλωματία σε έναν ευρύτερο και πιο ποικιλόμορφο κύκλο αλληλεπιδράσεων. Τα τελευταία οκτώ χρόνια ήταν αποπνικτικά. Πρέπει να ανοίξει ένα παράθυρο.

Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται κάπως ασήμαντα: ένα θέμα εσωτερικής αναδιοργάνωσης. Μπορεί να δίνει αυτή την εντύπωση, αλλά δεν είναι. Αυτό δεν είναι καθόλου κοινοτοπία. Πριν από το πραξικόπημα του 1953,η επανάσταση του 1979 ήταν ένα «κόκκαλο καθισμένο στον λαιμό των Αμερικανών» και ο επταετής πόλεμος με το Ιράκ, που ακολούθησε, απέτυχε να αποσπάσει αυτό το «κόκκαλο». Και τώρα, οι ελπίδες των ΗΠΑ να αλυσοδέσουν το Ιράν με τα σιδερένια δεσμά του JCPOA (πυρηνικής συμφωνίας) φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί στον ορίζοντα.

Αυτός είναι ο ευρύτερος συμβολισμός αυτής της στιγμής – και το φως που εισάγει – σε ένα ακατανόμαστο κρίσιμο κενό :Tο ότι ούτε οι ΗΠΑ, ούτε το Ισραήλ (και φυσικά ούτε η ΕΕ), δεν έχουν ιδέα για ένα σχέδιο Β.

Ο συμβολικός χαρακτήρας αυτού του σημείου δεν θα πρέπει, ωστόσο, να επισκιάζεται από την απουσία ενός δυτικού σχεδίου "Β". Το Ιράν είναι ένας «άξονας» της περιοχής και ένας παράγων επηρεασμού του μουσουλμανικού κόσμου. Η Ρωσία στο Μόναχο, και στη συνέχεια η Κίνα στο Άνκορατζ, ένιψαν τας χείρας τους από κάθε απόπειρα «διπλωματίας» συναλλαγής με τη Δύση. Αυτό το ιρανικό μήνυμα αποξένωσης – παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες – έχει μεγάλη απήχηση.

Ο λόγος αυτής της έλλειψης αμοιβαίας κατανόησης δεν είναι δύσκολο να προσδιοριστεί: Η υποκείμενη, βαθιά ηθικολογική προσέγγιση, του ιδιαίτερου υπέρ-φιλελευθερισμού που ενστερνίζονται οι δυτικές ελίτ, περιόρισε τον πολιτικό λόγο σε απλοϊκές ηθικολογικές θέσεις, που παρουσιάζονται ως αυτονόητες και θεωρούνται ηθικά άψογες (στα μάτια αυτής της μητροπολιτικής ελίτ).

Σήμερα, η συζήτηση για τα υπέρ και τα κατά της realpolitik (ρεαλιστική πολιτική) δεν απέχει πολύ από το να είναι απαγορευμένη. Πράγματι, οι αλλαγές στο παγκόσμιο στρατηγικό πρότυπο, ή ακόμη και οι ευρύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει, δεν αντιμετωπίζονται σοβαρά. Γιατί αυτό θα απαιτούσε ρεαλισμό και στρατηγική κατανόηση που οι ηγέτες της πλειοψηφίας των δυτικών απόψεων απορρίπτουν ως ηττημένη, ακόμη και ανήθικη. Ως εκ τούτου, ένα σχέδιο "Β" δεν εξετάστηκε ποτέ – καθώς οι ελίτ ήταν πεπεισμένες ότι το Ιράν θα έπρεπε, φυσικά, να επιλέξει να επανενταχθεί στη Δυτική Τάξη.

Ο λόγος του Raisi αποτελεί μια ιδιαίτερη πρόκληση για τη Δύση, καθώς βασίζεται στις αξίες της ηθικής επανάστασης που είναι τόσο ξένες όσο και ακατανόητες για αυτή τη μητροπολιτική ελίτ.

Το πρόβλημα της έλλειψης ενός σχεδίου "Β" (δεδομένων των αποτρεπτικών δυνατοτήτων του Ιράν) είναι, ωστόσο, ζωτικής σημασίας. Ο «σκιώδης πόλεμος» του Ισραήλ, η πίεση από τις κυρώσεις των ΗΠΑ και οι διάφορες προσπάθειές τους να υποδαυλίσουν μια «έγχρωμη επανάσταση» έχουν αποτύχει. Και ο «μεγάλος πόλεμος» σήμερα είναι πέρα από τις δυνατότητες όλων. Η Δύση θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να ενισχυθεί η επιβολή των κυρώσεων και να δοθεί στο Ισραήλ το «πράσινο φως» για να συνεχίσει την επιχείρηση φθοράς του στο Ιράν, παρά την προφανή αποτυχία του.

Εδώ είναι το δίλημμα: η στρατηγική επανατοποθέτηση του Raisi δεν αφορά μόνο την επανεξισορρόπηση προς την Κίνα και τη Ρωσία. Το μήνυμά του ήταν επίσης αυτό της επιστροφής της Ιρανικής Δημοκρατίας στην «ανεξαρτησία» και την «αντίσταση» (ενάντια στις «τυραννικές δυνάμεις»). Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε επιστροφή του Ισραήλ στον «σκιώδη πόλεμο» του κατά του Ιράν δεν θα γίνεται πλέον δεκτή με «στρατηγική υπομονή», αλλά μάλλον με ισοβαθμισμένα αντίποινα: πόνο αντί πόνου.

Αυτός είναι ο κίνδυνος. Ένας ισραηλινός ενορχηστρωμένος κύκλος δολοφονιών ή δολιοφθοράς για τον οποίο θα μπορούσαν να αρνηθούν την ευθύνη– και στον οποίο το Ιράν θα ανταπέδιδε τα ίσα – θα μπορούσε γρήγορα να κλιμακωθεί σε πόλεμο.

Φυσικά, η προφανής εναλλακτική λύση θα ήταν το Ισραήλ να διαπραγματευτεί με το Ιράν την αποκλιμάκωση. Αλλά αυτό είναι απίθανο να συμβεί, καθώς ο πρώην πρωθυπουργός Νετανιάχου έχει σπρώξει το Ισραήλ τόσο πολύ δεξιά – πολιτικά όσο και πολιτιστικά – που το Ισραήλ έχει εγκλωβιστεί. Δεν μπορεί πλέον να επιλύσει το παλαιστινιακό ζήτημα, είτε με τη μορφή ενός ή δύο κρατών (αφού οι Παλαιστίνιοι ξεσηκώθηκαν για να υποστηρίξουν τη Χαμάς στον πρόσφατο πόλεμο της Γάζας), πόσο μάλλον να βρουν μια λύση στον «πόλεμό» του με το Ιράν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια εύκολη θεραπεία να προσφέρουν: Να στραφούν από τη Μέση Ανατολή στην Κίνα. Αλλά τι μπορεί να κάνει το Ισραήλ;

https://english.almayadeen.net/,via https://lesakerfrancophone.fr

 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ταραχές ξέσπασαν κατά τη διάρκεια διαδήλωσης γυναικών στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν το Σάββατο. Οι διαδηλώτριες βρέθηκαν αντιμέτωπες με οπλισμένους Ταλιμπάν.

Επεισόδια ξέσπασαν κατά τη διάρκεια διαδήλωσης γυναικών στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν το Σάββατο.

Βίντεο που μετέδωσαν αφγανικά τηλεοπτικά δίκτυα εικονίζουν χαοτικές σκηνές. Τουλάχιστον μια από τις συμμετέχουσες τραυματίστηκε, σύμφωνα με δημοσιογράφους που μοιράστηκαν εικόνες μια γυναίκας με αίμα να κυλάει στο πρόσωπό της.


Γυναίκες διαδήλωσαν για δύο συνεχόμενες ημέρες στην Καμπούλ, που βρίσκεται από τη 15η Αυγούστου υπό τον έλεγχο των Ταλιμπάν, αξιώνοντας να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματά τους, ισότητα, δικαιοσύνη και δημοκρατία. Χθες, συγκεντρώθηκαν κοντά στο προεδρικό παλάτι κρατώντας πλακάτ που έγραφαν «δεν είμαστε οι γυναίκες της δεκαετίας του ’90».

Όπως γράφει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, οι γυναίκες βρέθηκαν αντιμέτωπες με οπλισμένους Ταλιμπάν και ακολούθησαν προπηλακισμοί. Ορισμένες γυναίκες εικονίζονται να βήχουν, κάτι που αφήνει να εννοηθεί ότι οι ισλαμιστές μαχητές χρησιμοποίησαν δακρυγόνα. Κάποιες κατήγγειλαν ότι ισλαμιστές μαχητές τις ξυλοκόπησαν.

«Φαίνεται πως οι διαδηλώσεις δεν επιτρέπονται πλέον», ανέφερε ο αφγανός δημοσιογράφος Ζάκι Νταριάμπι.


Ηγέτες των Ταλιμπάν έχουν διαβεβαιώσει ότι τα δικαιώματα των γυναικών θα γίνονται σεβαστά στο Αφγανιστάν, αλλά με βάση τη δική τους ερμηνεία της σαρίας, του ισλαμικού νόμου.

Ο Σιρ Μοχάμαντ Αμπάς Στανικζάι, ηγετικό στέλεχος των Ταλιμπάν, είπε την Τρίτη στο BBC πως δεν αναμένει να ονομαστούν γυναίκες μέλη της νέας κυβέρνησης που θα σχηματίσει η ισλαμιστική παράταξη, αλλά διαβεβαίωσε πως θα έχουν ρόλο.

Το προηγούμενο καθεστώς των Ταλιμπάν (1996-2001) επέβαλε στις γυναίκες να καλύπτουν το πρόσωπο και όλο τους το σώμα. Δεν επέτρεπε να βγαίνουν από το σπίτι χωρίς συνοδεία άνδρα συγγενή. Τους απαγόρευε να μορφώνονται και να εργάζονται.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Andrei Martyanov, Reminiscence of the Future... Si Vis Pacem, Para Vinum 29-8-21
Mετάφραση: Μ.Στυλιανού

Όταν μιλάει ο Σοϊγκού ο κόσμος στήνει το αφτί του…

Ή, χρησιμοποιώντας την παλιά ρωσική παροιμία: Άν υπάρχει ένα όπλο κρεμασμένο στον τοίχο της σκηνής του θεάτρου στην πρώτη πράξη του έργου, στην τελευταία πράξη αυτό το όπλο θα πυροβολήσει.

Ήταν σαφές ότι αν οι πύραυλοι Κρουζ κατά της ναυτιλίας και της ξηράς εμφανίζονταν στην πρώτη πράξη ενός τεράστιου γεωπολιτικού παιχνιδιού τη δεκαετία του 1950 (ένα αξιομνημόνευτο P-15 Styx), και συνέχιζαν να κρέμονται στον τοίχο καθ 'όλη τη διάρκεια ενός ολόκληρου παιχνιδιού, στην τελική πράξη αυτού του συγκεκριμένου έργου έπρεπε να πυροβολήσουν. Το έκαναν. Μιλώντας στον Vladimir Solovyov, ο Shoigu (Ρώσος Υπουργός Αμύνης, στρατηγός) είπε μερικές αρκετά προφανείς αλήθειες, απλές, πραγματικά, όπως αναφέρει το TASS:

"... если ооворито,, о нас в еерсективе,, рридеедсед недалекод,, евелиенниедалности оииеедо, оружия.. , , , , Это овелиение скоростед, если ооворито од же садоод иидеререкке,, это повышение тононости, это , коненоно, ааадатаид носиеелеед кново оружия вад ".

Μετάφραση: Αν μιλάμε για το τι θα έχουμε στο εγγύς μέλλον, είναι η αύξηση των σειρών υπερηχητικών όπλων. Αυτό σημαίνει επίσης αύξηση των ταχυτήτων (!!!!), αν μιλάμε για αυτά τα υπερηχητικά όπλα, είναι αύξηση της ακρίβειας, αυτό σημαίνει επίσης προσαρμογή των μεταφορέων σε αυτά τα νέα οπλικά συστήματα.

Εντάξει, γνωρίζουμε ότι το Kinzhal έχει μόνο μια σειρά από 2000 χιλιόμετρα από μόνο του (χωρίς την εμβέλεια του μεταφορέα - MiG-31K), το 3M22 Zircon έχει εμβέλεια 1000+ χιλιομέτρων, ενώ το επερχόμενο GZUR έχει εμβέλεια 1.500 χιλιομέτρων. Όλα αυτά σε ταχύτητες M=9+ (GZUR M=12+). Λοιπόν, για τι πράγμα μιλάει ο Σοϊγκού; Θυμηθείτε, έκανα αυτή την ερώτηση για χρόνια, την τελευταία φορά- ακριβώς πριν από ένα χρόνο.

Τι ακολουθεί, ASM με εμβέλεια 3.000 χιλιομέτρων; Ακριβώς. Αυτή είναι η πραγματικότητα της Πραγματικής Επανάστασης στις Στρατιωτικές Υποθέσεις Και ξαναγράφει από την αρχή τα εγχειρίδια και τις οδηγίες τακτικής, στρατηγικής και επιχειρήσεων. Επαναπροσδιορίζει πλήρως τον ναυτικό (και άλλους τρεις τομείς) πόλεμο -και μην μου πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα.

Θα έλεγα ότι είμαι ακόμη αρκετά συντηρητικός στις εκτιμήσεις για βεληνεκές 3.000 χιλιομέτρων ASM, επειδή κρίνοντας από την ρωσική δυναμική ανάπτυξης υπερηχητικών όπλων είναι πιθανότατο ότι στα προσεχή λίγα χρόνια (3-5) θα δούμε Μ=25+,5.000 χιλιομέτρων ναυτικούς πυραύλους (με ικανότητες χερσαίας επίθεσης) οι οποίοι θα επανακαθορίσουν περαιτέρω το μέλλον των στόλων επιφανείας και θα σημάνουν την απαρχή μιας πολύ παρατεταμένης περιόδου όπου η συνδυασμένη Δύση και πρωτίστως οι ΗΠΑ θα επιχειρούν να αναπτύξουν τουλάχιστον κάτι που να μπορεί να παρουσιαστεί στο κοινό ως «αποτελεσματικό» αντιαεροπορικό μέσο αμύνης έναντι τέτοιων απειλών, πράγμα που πρωτίστως θα είναι δημόσιες σχέσεις. Όπως προειδοποίησα εδώ και χρόνια, ο πόλεμος μεταξύ κρατών όπως τον ξέρουμε δεν υπάρχει πλέον.

Ο Σόϊγκού ωστόσο, όντας ένας από τους πιο ετοιμόλογους στην Ρωσία, μετά τον Πούτιν και τον Λαβρώφ, απαντώντας ειρωνικά σε ερώτηση γιατί ακόμη δεν προσήλθε στο ουκρανικό δικαστήριο που τον καλεί να δικαστεί για την επιστροφή της Κριμαίας, ομολόγησε:

«΄Ενοχος. Θα το επανορθώσω.»

Η Ουκρανία, φυσικά, όταν προσπαθεί να προβάλει τις θέσεις της όπως το έκανε με τον Σοϊγκού, θα πρέπει πάντα να αναρωτιέται τι τελικά γυρεύει, δοθέντος ότι σε κάποια φάση, οι επιθυμίες της θα μπορούσαν να βρουν ανταπόκριση, που στην περίπτωση του Σοϊγκού μπορούσε να σημαίνει την αυτοπρόσωπη παρουσία του… μαζί με δυο σώματα στρατού στις σκάλες οποιουδήποτε ουκρανικού δικαστηρίου που θα επέμενε να τον δικάσει.

Για πλάκα, στο ARMY-2021 ( Κοινά Ρώσο-Κινεζικά γυμνάσια) που έλαβε χώρα σε όλη την Ευρασία και στην Κίνα (το κινεζικό τμήμα του ARMY-2021 έχει τίτλο Clear Skies), ένας από τους διαγωνισμούς ήταν η χρήση του manpad (στην περίπτωσή μας Igla) (φορητού πυραύλου) ενάντια σε ταχύ εναέριο στόχο. Εδώ είναι ο μόνος οπλίτης (Ρώσος αξιωματικός) που κατάφερε να καταρρίψει τον κινεζικό πύραυλο-στόχο TY-300D.

(YouTube): Иинадескид окад военнод теники . Еен¹ 5: ррдад транслдид

Αυτό κυκλοφορεί τώρα σε όλο το διαδίκτυο, οπότε αποφάσισα να το κυκλοφορήσω περαιτέρω. Είναι διασκεδαστικό και καλό στρατιωτικό ερεθιστικό θέαμα.

Δημοσιεύτηκε από smoothiex12 στις 10:33 π.μ. 49 Σχόλια



Η Σαουδική Αραβία υπογράφει συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με τη Ρωσία


Réseau Voltaire | Comité Valmy, 3-9-21



Η Σαουδική Αραβία, η οποία είχε ήδη αγοράσει 3 δισεκατομμύρια δικαιώματα κατασκευής όπλων από τη Ρωσία το 2017 και στη συνέχεια παραιτήθηκε από την απόκτηση αντιπυραυλικών συστημάτων S-400, υπέγραψε, στις 24 Αυγούστου 2021 στη Μόσχα, συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με τον υφυπουργό Άμυνας, στρατηγό Αλεξάντερ Φόμιν.

Aγνοείται το ακριβές περιεχόμενο αυτού του εγγράφου, αλλά υπογεγραμμένο μετά τη νίκη της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας και την πτώση της Καμπούλ, δείχνει ότι το Ριάντ δεν αντιλαμβάνεται πλέον την ισορροπία δυνάμεων με τον ίδιο τρόπο.

Υπενθυμίζεται ότι μετά την ήττα του στη Συρία, το Πεντάγωνο σκοπεύει να ακολουθήσει τη στρατηγική Rumsfeld/Cebrowski για την καταστροφή των κρατικών δομών της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας.

Ένας προς έναν, πολλοί παράγοντες στην περιοχή δεν βλέπουν πλέον τις Ηνωμένες Πολιτείες ως προστάτη, αλλά ως έναν επικυρίαρχο που δεν θα διστάσει να τους συντρίψει.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Patrick Armstrong*, Strategic Culture, 318-21
Mετάφραση: Μ. Στυλιανού

Υπάρχουν πολύ καλοί λόγοι για τους οποίους η Μόσχα έχει μάθει ότι είναι καλύτερο να είναι υπομονετική, γράφει ο Πάτρικ Άρμστρονγκ.

«Αλλά αν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε βία, είναι επειδή είμαστε η Αμερική. είμαστε το απαραίτητο έθνος. Στεκόμαστε όρθιοι και βλέπουμε πιο μακριά από άλλες χώρες στο μέλλον».

Όχι, δεν είστε. Και δεν μπορείτε..
– Πούτιν ή Ξι, άγνωστη ημερομηνία και πηγή

Ο μύθος της Ουκρανίας του πραξικοπήματος Μεϊντάν είναι ότι ένας διεφθαρμένος, ρωσόφιλος πρόεδρος ανατράπηκε σε μια σε μεγάλο βαθμό ειρηνική εξέγερση από τους αηδιασμένους πολίτες το 2014. Μετά τη σφαγή των ειρηνικών διαδηλωτών από τις δυνάμεις ασφαλείας του, τράπηκε σε φυγή. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε. Εξελέγη μια νέα κυβέρνηση. Η «μεταρρύθμιση» άρχισε να «προοδεύει». Αλλά η Μόσχα δεν θα άφηνε την Ουκρανία στην ησυχία της: Κατέλαβε την Κριμαία, κάλυψε την κατάκτησή της με ψεύτικο δημοψήφισμα και στη συνέχεια ξεκίνησε έναν πόλεμο στα ανατολικά. Και τα λοιπά. Αυτή η αφήγηση είναι ευρέως διαδεδομένη στη Δύση.

Είναι σχεδόν εντελώς ψευδές. Πάρτε για παράδειγμα έναν ιδρυτικό μύθο της μετά-Mεϊντάν Ουκρανίας - τους «Εξ ουρανού Εκατό». Ο Καναδός λόγιος Ιβάν Κατσανόφσκι κατέδειξε με τον πιο πειστικό τρόπο, μετά από σχολαστική εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων, ότι οι «διαδηλωτές πυροβολήθηκαν από κρυμμένους σκοπευτές από τοποθεσίες ελεγχόμενες από τους πραξικοπηματίες». Για όσους πιστεύουν ότι το cui bono (ποιος ωφελείται)είναι ένας δείκτης του κινήτρου, η σφαγή εξαργυρώθηκε στη συμφωνία με τη διαμεσολάβηση της ΕΕ που μόλις είχε επιτευχθεί, με την αθάνατη ρήση της Victoria Nuland: «fuck the E.E.!» Ο εκλεκτός της Γιατς γινόταν πρωθυπουργός έξη μέρες αργότερα. Η Νούλαντ μας είπε ότι πέντε δισεκατομμύρια δολάρια από την Ουάσιγκτον παρήγαγαν ένα «ευρωπαϊκό μέλλον», «δικαιοσύνη», «ανθρώπινη αξιοπρέπεια» και «επιστροφή στην οικονομική υγεία». Δεν ανέφερε την προσφορά του Αμερικανικού Ναυτικού στον διαγωνισμό για την ανακαίνιση της Σχολής Σεβαστούπολης:άλλη μια στιγμή cui bono.

Επτά χρόνια αργότερα, η Ουκρανία είναι ένα χάος - δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη απεικόνιση από αυτόν τον χαρακτηρισμό της Ukraine Business News :

Τα εμβάσματα από τους Ουκρανούς μετανάστες προβλέπεται να φτάσουν τα 12,3 δισεκατομμύρια δολάρια εφέτος 11% υψηλότερα από τα 12 δισεκατομμύρια το 2019 και 2020.Η εργατική δύναμη αναμένεται να παραμείνει και εφέτος η δεύτερη εξαγωγή της Ουκρανίας μετά τα τρόφιμα και μεγαλύτερη από τα μεταλλεύματα.

Κοντολογίς όλη χαρωπή φλυαρία περί «προόδων της Ουκρανίας στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων» καταρρέει μπροστά στο γεγονός ότι η χώρα σιτίζεται από την αγροτική παραγωγή και τους πολίτες της που δουλεύουν στο εξωτερικό ,σε πλουσιότερους γείτονες. Η αποβιομηχάνιση είναι σχεδόν πλήρης. –Η Αντόνωφ πάει περίπατο, Η Yuzhmash ψυχομαχεί, το Ντόνμπας αποχώρησε, τα ναυπηγεία της Μαύρης Θάλασσας διαλύθηκαν –ιδού μια σύνοψη:

Όπως μπορείτε να δείτε, από δημοκρατία της ΕΣΣΔ, που είχε ένα από τα ισχυρότερα βιομηχανικά ατού στην χώρα και ήταν σε θέση να εξασφαλίσει για την ίδια και για άλλες δημοκρατίες προϊόντα σχεδόν όλων των βιομηχανιών, η Ουκρανία μεταβλήθηκε σε μια περιοχή όπου λειτουργούν μόνο επιχειρήσεις που επεξεργάζονται αγροτική και δασική παραγωγή.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ουκρανών θεωρούν την σημερινή κατάσταση ως κακή και το ένα τρίτο την αναμένει χειρότερη. Χειρότερη από κάθε άποψη. Η πλήρης αποβιομηχάνιση της έχει πράγματι ολοκληρωθεί. Διατροφή, εμβάσματα, αμοιβή διόδου του ρωσικού αερίου, δάνεια του ΔΝΤ: Τι μένει από μια Οικονομία;

Η «Δικαιοσύνη» της Νούλαντ, η «ανθρώπινη αξιοπρέπεια» και η «επιστροφή στην οικονομική υγεία» ήταν σκέτα λόγια: Η προσφορά στο διαγωνισμό της σχολής του Ναυτικού αποκαλύπτει τα πραγματικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον. Η ανατροπή του Γιανούκοβιτς ήταν μια επανάληψη της προηγούμενης ανατροπής – της ξεχασμένης πλέον Πορτοκαλί Επανάστασης και του ακόμα πιο ξεχασμένου Γιουσένκο. Οι στόχοι ήταν να διαχωριστεί η Ουκρανία από τη Ρωσία και να ενδυναμωθούν οι Γαλικιανοί, νοσταλγοί πάντοτε των ημερών της ναζιστικής δόξας τους, να εμφυτεύσουν μια ισχυρή αντιρωσική ώθηση. Απόκτηση μιας στρατιωτικής βάσης πιο κοντά στη Ρωσία. Μια μόνιμη πηγή προπαγάνδας. Στην ιδανική περίπτωση, να προκληθεί η Ρωσία να εισβάλει – περισσότερη εχθρότητα, περισσότερες κυρώσεις, ίσως ακόμη και εμπλοκή της σε έναν ατελείωτο πόλεμο. Σε κάθε περίπτωση ένα πρόβλημα για τη Ρωσία.

Πώς πήγε αυτό;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ουκρανία προκαλεί αιφνίδιες κρίσεις στις οποίες πρέπει να αντιδράσει η Μόσχα. Αλλά αυτό μπορεί να λειτουργήσει με δύο τρόπους. Ένα πολύ καλό παράδειγμα συνέβη την άνοιξη, όταν ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι δήλωσε ότι ήρθε η ώρα να «ανακαταλάβει» την Κριμαία και να μετακινήσει κάποιες δυνάμεις ανατολικά. Μέσα σε δύο εβδομάδες, η Μόσχα είχε κινητοποιήσει δύο σώματα στρατού συν αερομεταφερόμενους σχηματισμούς. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά ήταν τα συστήματα πυροβολικού σε επίπεδο τμήματος και σώματος: 2S4 βαριούς όλμους, πυροβόλα μεγάλου βεληνεκούς 2S7, πυραύλαους Ίσκαντερ και τα πολεμικά από τον στολίσκο της Κασπίας.. Το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον φούσκωναν και ξεφούσκωναν, αλλά το παιχνίδι τερματίστηκε και η κρίση υποχώρησε.

Κουραστικό για τη Μόσχα, σίγουρα, ένας αντιπερισπασμός από πράγματα που θα προτιμούσε να κάνει, δυνητικά επικίνδυνο, αλλά υπήρχαν και οφέλη. Το σύστημα κινητοποίησης πήρε μια πραγματική προπόνηση ζωής και οι λογικοί άνθρωποι έμαθαν ότι η Ρωσία θα μπορούσε να κινητοποιήσει, σε δύο εβδομάδες, περισσότερη θανατηφόρα δύναμη από ό, τι το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να συγκεντρώσει οπουδήποτε σε οποιοδήποτε χρονικό πλαίσιο. (Και λίγο μετά την " άθλια αποτυχία" ενός αμερικανικού πολεμικού παιχνιδιού προσομοίωσης εναντίον της Κίνας, επίσης.)

Οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία μετά την «εισβολή» της στην Κριμαία χρησιμοποιήθηκαν έξυπνα για την αύξηση της ρωσικής παραγωγής τροφίμων, έτσι ώστε, μακριά από το να χρειαστεί να εισάγουν τα μισά τρόφιμά της, όπως ειπώθηκε στη δεκαετία του 1990. Άλλες κυρώσεις έχουν επίσης ωφελήσει τη ρωσική εγχώρια παραγωγή. Έτσι, από τη μία πλευρά ένα κόστος και ένας ερεθισμός, αλλά από την άλλη ένα όφελος.

Έτσι, συνολικά, μπορεί κανείς να επιχειρηματολογήσει ότι το «Ουκρανικό Gambit» (κίνηση ζατρικίου) της Ουάσιγκτον απέτυχε στις προθέσεις του - η Ρωσία έχει πληγωθεί, αλλά όχι τόσο όσο ήλπιζαν οι σχεδιαστές. Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς όταν οι ΗΠΑ διοικούνται από ανθρώπους που λένε ότι η Ρωσία δεν παράγει τίποτα και η οικονομία της δεν είναι τίποτα άλλο από πυρηνικά όπλα και πετρέλαιο;

Η στρατηγική της Ρωσίας ήταν η υπομονή – το μακροχρόνιο παιχνίδι. Μετά, δηλαδή, την αρχική γοργή κίνηση που επέτρεψε στον λαό της Κριμαίας να επιλέξει αυτό που ήθελε από το 1954. Αυτό αιφνιδίασε την Ουάσιγκτον και ματαίωσε τα σχέδια να γίνει η Σεβαστούπολη βάση του Αμερικανικού Ναυτικού. Αλλά από τότε, η στρατηγική ήταν υπομονετική – βάζοντας από καιρό σε καιρό έναν αντίχειρα στη ζυγαριά για να προστατέψει τους επαναστάτες στο Ντονμπάς από την ήττα – αποφεύγοντας όμως τους πειρασμούς. Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις θα μπορούσαν να κυριεύσουν την Ουκρανία σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά με κόστος εμπλοκής σε ανταρτοπόλεμο στα δυτικά και σε τμήματα του κέντρου. Η ομάδα του Πούτιν είναι πολύ έξυπνη για να παρασυρθεί.

Κατά καιρούς η Μόσχα βάζει δείκτες για ένα μέλλον, όταν η μάζα των Ουκρανών απελευθερωθούν από τον εφιάλτη που καθοδηγείται από τη Γαλικία και επιστρέψουν σε μια ορθολογική σχέση με τη Ρωσία. Οι ανακριτές σημειώνουν τα πολυάριθμα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στην Ουκρανία και τον Ιούλιο παρουσίασαν την υπόθεσή τους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δεν υπάρχει μεγάλη προσδοκία ότι η υπόθεση θα διερευνηθεί τώρα – τα «ανθρώπινα δικαιώματα» σήμερα είναι μονόδρομος – αλλά μπορεί να υπάρξει ένα μέλλον στο οποίο θα το κάνει.

Ομοίως, το δοκίμιο του Πούτιν για τη Ρωσία και την Ουκρανία και τα επακόλουθα σχόλιά του απευθύνονται σε εκείνους τους Ουκρανούς που δεν χάθηκαν στις ανοησίες ότι ο Φρόυδ ήταν Ουκρανός, οι αρχαίοι θεοί είχαν γεννηθεί στην Ουκρανία και η ουκρανική ήταν η γλώσσα της Αφροδίτης. Και πόσοι θα ήταν αυτοί; Πολύ περισσότεροι απ' ό,τι πιστεύει η Ουάσιγκτον. Μια πρόσφατη ουκρανική δημοσκόπηση έδειξε ότι το 41% των Ουκρανών συμφώνησε με τον Πούτιν ότι οι Ουκρανοί και οι Ρώσοι είναι ένας λαός. -με το 55% να διαφωνεί. Εδώ(όπως σε κάθε ερώτηση) διαφαίνεται ο διχασμός στην Ουκρανία, με την πλειοψηφία στα ανατολικά και νότια να συμφωνεί με τον Πούτιν. Αλλά η επίσημη γραμμή στη σημερινή Ουκρανία είναι ότι η Μόσχα « υφάρπαξε την ιστορία του Kyivan Rus" , με την οποία δεν έχει καμία σχέση: «Δεν υπάρχουν ενδείξεις για οποιαδήποτε σχέση του Kyivan Rus με τις φινλανδικές εθνοτικές ομάδες στη χώρα του Moksel». Αλλά, ο Πούτιν μπορεί να ελπίζει, μια μέρα αυτό θα παραμεριστεί και οι Ουκρανοί και οι Ρώσοι θα μπορούν να οικοδομήσουν ένα μέλλον συνεργασίας. (Όχι –ας σημειωθεί- απαραίτητα ενότητας.– Μιλάει για τη Γερμανία και την Αυστρία, τον Καναδά και τις ΗΠΑ, ως πολύ παρόμοιους λαούς που ζουν ως διαφορετικές πολιτικές μονάδες.)

Αυτή είναι λοιπόν η στρατηγική της Μόσχας μετά την ταχεία κίνησή της στην Κριμαία. Πολλοί θα προτιμούσαν μια ξαφνική συντριβή, αλλά υπάρχουν πολύ καλοί λόγοι για τους οποίους η Μόσχα έχει μάθει ότι είναι καλύτερο να είστε υπομονετικοί καθώς επιχειρηματολογώ εδώ .

Άρα η Μόσχα, σε κάποιο βαθμό, πιάστηκε στην παγίδα. Αλλά τι λες για τους τόσο έξυπνους συνωμότες; Λοιπόν, πρώτα είναι τα χρήματα: η Ουκρανία έχει απορροφήσει πολλά για πολύ μικρή απόδοση. Το 2014, όταν οι προσδοκίες ήταν υψηλές, το ΔΝΤ μιλούσε για 18 δισεκατομμύρια δολάρια. Το 2021 παρακρατούσε την επόμενη δόση «επειδή δενπληρούνταν οι προϋποθέσεις». Αλλά πληρούνταν ποτέ οι «προϋποθέσεις»; Αυτό ακούγεται περισσότερο σαν μια ανακοίνωση ότι η Δύση χάνει το ενδιαφέρον της. Αλλά το χρέος παραμένει, και η Ουκρανία έχει ένα τελευταίο πράγμα να λεηλατήσει, αν και αντιστέκεται: τη γεωργική της γη. Αλλά, ίδε Εξομολογήσεις ενός Οικονομικού Hitman, αυτό είναι το νόημα του χρέους κατ’αρχήν. Η πρώτη πρόταση παραπομπής του Τραμπ αφορούσε κάτι που έκανε ή δεν έκανε για την Ουκρανία – κανείς δεν θυμάται ή νοιάζεται πια, αλλά είπανε ότι ήταν πολύ σημαντικό εκείνη την εποχή – και έτσι το πρόβλημα της Ουκρανίας επέστρεψε στο ορμητήριό του. Ο φορητός υπολογιστής του Χάντερ Μπάιντεν – που αγνοείται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά είναι γνωστός – φέρνει επίσης το σκάνδαλο οίκαδε. Στη συνέχεια, υπάρχει το ζήτημα των Ναζί στην Ουκρανία - η Δύση υποβαθμίζει την ύπαρξή τους, αλλά το γεγονός είναι ότι υπάρχει μια καλά οπλισμένη ομάδα στην Ουκρανία, ένας μαγνήτης για παρόμοιους ανθρώπους, οι οποίοι, για να το θέσω απλά, πιστεύουν ότι η λάθος πλευρά κέρδισε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και κάνουν ό,τι μπορούν για να παραγάγουν μια άλλη γενιά συνεχιστών.

Τι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις θα εισπράξουν όταν η Ουκρανία σαπίσει και λεηλατηθεί; Το 2014 το Der Spiegel εξήγησε πώς η ΕΕ έχασε τη Ρωσία από την Ουκρανία; Υπάρχουν πολλοί πυρηνικοί σταθμοί στην Ουκρανία: είμαστε βέβαιοι ότι είναι καλά διαχειριζόμενοι και συντηρημένοι; Η Ουάσιγκτον πιθανότατα θα είχε αντιταχθεί στον Αγωγό Nord Stream 2, καθώς αντιτάσσεται σε προηγούμενους αγωγούς, αλλά η ουκρανική σύνδεση της έδωσε άλλη ώθηση. Τελικά αναγνώρισε την πραγματικότητα και σταμάτησε να τον εμποδίζει, αλλά τι κόστισε αυτό στις σχέσεις της με τη Γερμανία; Κάτι άλλο που πρέπει να προστεθεί στις αποτυχίες των νεοσυντηρητικών στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τα υπόλοιπα.

Αλλά αυτές είναι μόνο λεπτομέρειες. Η πιο σημαντική εμπλοκή είναι το ίδιο το πρόβλημα. Μετά τις υποσχέσεις, τη βοήθεια, τα προγράμματα, τις συμμετοχές και τις παρεμβάσεις, την ένταξη στο ΝΑΤΟ, την ένταξη στην ΕΕ και τα άλλα μαραμένα καρότα, το Κίεβο έχει μια θέση στο τραπέζι. Μια άλλη αντιρωσική φωνή που πρέπει να κατευναστεί· ένας άλλος παράγων που μπορεί να ξεκινήσει μια κρίση – ακόμη και έναν πόλεμο. Περισσότερες κυρώσεις που πλήττουν αυτόν που τις επιβάλλει. Ένα ανεπίλυτο θέμα σε κάθε ημερήσια διάταξη συνεδριάσεων· Ένα άλλο ζήτημα που υποχρεώνει τα υποκείμενα να υποκλιθούν στην Ουάσιγκτον. 'Αλλη μια ουρά που διευθύνει το σκυλί. Και τέλος μια πολιτική ευπάθεια στο εσωτερικό: η παράδοση του Μπάιντεν στη Μέρκελ στον Nord Stream 2 και το δώρο του Μπάιντεν στον Πούτιν, φωνάζουν οι πολεμιστές του καναπέ.

Φυσικά, η Ουάσιγκτον και οι σατραπείες της μπορούν απλά να εγκαταλείψουν την Ουκρανία (ίδε Somalia, Libya, Afghanistan κ.λπ.)· θα υπάρξει ένα κόστος για τη φήμη και την αξιοπιστία τους, αλλά δεν έχουν απομείνει πολλά από αυτό. Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να αποχωρήσει. Αλλά μια Ουκρανία που καταστράφηκε και εγκαταλείφθηκε από τους δυτικούς προστάτες της θα ήταν μια διαφορετική Ουκρανία. Το μεγάλο παιχνίδι, πάλι.

Υπάρχει μια ρωσική ιστορία για έναν κακοποιό που κρατάει ένα τούβλο πάνω από το κεφάλι κάποιου: Θέλεις να αγοράσεις αυτό το τούβλο; Όχι, ευχαριστώ. Καλύτερα να το αγοράσεις και να μην προκαλέσεις τη μοίρα. Ποιος θα αγοράσει το ουκρανικό τούβλο;



*Ο Πάτρικ Άρμστρονγκ ήταν αναλυτής στο Καναδικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας που ειδικεύεται στην ΕΣΣΔ/Ρωσία από το 1984 και Σύμβουλος στην Καναδική Πρεσβεία στη Μόσχα το 1993-1996. Αποσύρθηκε το 2008 και έκτοτε γράφει για τη Ρωσία και σχετικά θέματα στο Διαδίκτυο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Πάτρικ Μπιουκάναν,24-8-21
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Ένα από τα κύρια θύματα της Καμπούλ είναι το μεγάλο όραμα του κατεστημένου για μια εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ για τον νέο αιώνα - όπου ο φιλελευθερισμός και ο δημοκρατικός καπιταλισμός έχουν κερδίσει τη μάχη για το μέλλον, και οι ΗΠΑ, νικηφόρες στον Ψυχρό Πόλεμο, θα οδηγήσουν τον κόσμο στην υλοποίηση μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης όπου θα γράφαμε τους κανόνες και θα αστυνομεύαμε τον πλανήτη.

Καθώς ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον και οι καλύτεροι και εξυπνότεροι της δεκαετίας του 1960 κατέρρευσαν στο πηδάλιο του πολέμου Βιετνάμ, η προεδρία Μπάιντεν μπορεί κάλλιστα να συντριβεί στο θέτρο θριάμβου των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.

Λιγότερο από μία εβδομάδα μετά την χαοτική αποχώρηση των ΗΠΑ στο Διεθνές Αεροδρόμιο Χαμίντ Καρζάι, μια δημοσκόπηση του CBS διαπίστωσε ότι οι Αμερικανοί, ενώ εξακολουθούσαν να εγκρίνουν την απόφαση του προέδρου Τζο Μπάιντεν να μας βγάλει από αυτόν τον «συνεχή πόλεμο», έμειναν έκπληκτοι από το πόσο άσχημα αποτυχημένη ήταν η εκτέλεση της αποχώρησης.

Μέχρι το 75%, οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι η απόσυρση πηγαίνει άσχημα. Και εκείνοι που πιστεύουν ότι έχει πάει «πολύ άσχημα» ξεπερνούν αριθμητικά με 9-1 εκείνους που πιστεύουν ότι έχει πάει «πολύ καλά».

Το ποσοστό έγκρισης του Μπάιντεν έχει πέσει στο 50%, το χαμηλότερο της προεδρίας του. Ωστόσο, η καταστροφική πανωλεθρία στο αεροδρόμιο της Καμπούλ δεν έχει σε καμία περίπτωση ολοκληρωθεί. Μπορεί ακόμα να γίνει χειρότερη, πολύ χειρότερη.

Γιατί είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να βγάλουν όλους τους πολίτες τους έξω μέχρι την προθεσμία του Μπάιντεν στις 31 Αυγούστου, και είναι αδύνατο να πιστέψουμε ότι μπορούμε να αποσύρουμε όλους τους Αφγανούς συμμάχους μας από αυτόν τον 20ετή πόλεμο που σήμερα ζουν με τρόμο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Και υπάρχει βεβαιότητα — πράγματι, συμβαίνει ήδη — ότι ορισμένοι από αυτούς που μένουν πίσω θα υποστούν φρικαλεότητες από αδίστακτα στοιχεία των Ταλιμπάν, αν όχι από την ηγεσία τους. Αυτές οι φρικαλεότητες θα γίνουν ταινίες και πλάνα στον δυτικό Τύπο, υπογραμμίζοντας την αποτυχία των Ηνωμένων Πολιτειών να σώσουν τους συμμάχους που άφησαν πίσω τους.

Και, με αναφορές που προέρχονται ήδη από το Αφγανιστάν σχετικά με τις ελλείψεις τροφίμων, η χώρα θα μπορούσε να γίνει μια κόλαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέχρι το φθινόπωρο.

Σκεφτείτε: Οι Ταλιμπάν ενδέχεται να κατάφεραν να κατακτήσουν 15 επαρχιακές πρωτεύουσες και την Καμπούλ σε μια εβδομάδα. Ωστόσο, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι που διοικούν αυτές τις πόλεις δεν μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν από μαχητές Ταλιμπάν των οποίων η ειδικότητα τις τελευταίες δύο δεκαετίες ήταν η διεξαγωγή έναν τρομοκρατικού-ανταρτοπολέμου.

Ενώ οι θριαμβευτές Ταλιμπάν δεν ενδιαφέρονται για έναν νέο πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν ιδεολογικό ενδιαφέρον να διατρανώσουν τον θρίαμβό τους επί της υπερδύναμης και να τρίψουν τη μύτη της Αμερικής στην ήττα της.

Ποιες είναι, λοιπόν, οι συνέπειες της ταπείνωσης της Αμερικής;

Η φήμη του Μπάιντεν ως ικανού βετεράνου μισού αιώνα στα υψηλότερα επίπεδα της κυβέρνησης των ΗΠΑ κατεδαφίζεται καθημερινά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρουσιάζονται στα μέσα ενημέρωσης του κόσμου ως «ένας αξιολύπητος, αβοήθητος γίγαντας», σύμφωνα με τη φράση του πρώην προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον. Και αυτή είναι η Αμερική της οποίας το δημόσιο πρόσωπο σήμερα είναι αυτό του Τζο Μπάιντεν.

Όσο για την όρεξη του αμερικανικού λαού για παρέμβαση σε μελλοντικούς πολέμους για τη δημοκρατία και την οικοδόμηση έθνους, αυτό είναι σχεδόν βέβαιο ότι έχει χαθεί.

Τα έθνη που βασίστηκαν στις ΗΠΑ πως θα έρθουν να πολεμήσουν τους πολέμους τους γι' αυτούς θα έπρεπε πιθανώς να αυξήσουν τους αμυντικούς τους προϋπολογισμούς.

Δισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτικό εξοπλισμό των ΗΠΑ — τεθωρακισμένα οχήματα, ελικόπτερα Black Hawk, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, πυροβολικό, όλμοι, χιλιάδες τουφέκια και χιλιάδες τόνοι πυρομαχικών — έχουν χαθεί. Μερικά από αυτά θα καταλήξουν στη Ρωσία και την Κίνα, με μερικά από αυτά να μεταφέρονται στους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» και στην Αλ Κάιντα.

Και, για να μην ξεχνάμε, στον απόηχο της στρατηγικής ήττας της Αμερικής στο Βιετνάμ έπεσαν και άλλα ντόμινο. Η Καμπότζη έπεσε στούς γενοκτόνους Khmer Rouge του Πολ Ποτ. Το Λάος έπεσε στους Κομμουνιστές.

Η Αιθιοπία έπεσε στο Derg στην Ανατολική Αφρική. Οι πρώην πορτογαλικές αποικίες της Μοζαμβίκης και της Αγκόλας έπεσαν στο κομμουνιστικό μπλοκ. Μαρξιστές κατέλαβαν τη Γρενάδα στην Καραϊβική. Οι Σαντινίστας πήραν τη Νικαράγουα.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο σύμμαχός μας στην Εγγύς Ανατολή, ο σάχης του Ιράν, ανατράπηκε και ιδρύθηκε μια αντιαμερικανική ισλαμική δημοκρατία υπό την ηγεσία του Αγιατολαχ Χομεϊνί.

Το 1979, η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στο Αφγανιστάν.

Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, ρίζωνε ο «ευρω-κομμουνισμός».

Η αντίληψη ότι ο Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ δεν καταλάβαινε τον χαρακτήρα και το σκοπό των κομμουνιστών εχθρών μας, και ότι το έκανε ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, ήταν υψηλή μεταξύ των λόγων που η χώρα πήρε το ρίσκο της για την αλλαγή.

Το ότι ένα άλλο θύμα του φιάσκου του Αφγανιστάν είναι η αξιοπιστία του Μπάιντεν είναι δικό του έργο. Επανειλημμένα, τις τελευταίες ημέρες, αυτό που ο Μπάιντεν προέβλεψε ότι δεν θα συμβεί ποτέ, συνέβη. Και ο Πρόεδρος έκανε δηλώσεις φαινομενικά αποσυνδεδεμένες από τα γεγονότα στην Καμπούλ.

Συχνά την περασμένη εβδομάδα, ο Μπάιντεν εξέπεμπε την εικόνα ενός μπερδεμένου ανθρώπου που δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε ή δεν ήξερε τι έκανε. Και δεν είναι οι Ρεπουμπλικάνοι μόνοι τους στην διαπίστωση. Οι Δημοκρατικοί και οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ λένε το ίδιο πράγμα.

Ένα από τα κύρια θύματα της Καμπούλ είναι το μεγάλο όραμα του κατεστημένου για μια εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ για τον νέο αιώνα — όπου ο φιλελευθερισμός και ο δημοκρατικός καπιταλισμός κέρδισαν τη μάχη για το μέλλον, και οι ΗΠΑ, νικηφόρες στον Ψυχρό Πόλεμο, θα οδηγούσαν τον κόσμο στην υλοποίηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης όπου θα γράφαμε τους κανόνες και θα αστυνομεύαμε τον πλανήτη.

Ο Μπάιντεν απεικόνισε αυτόν τον νέο παγκόσμιο αγώνα μεταξύ δημοκρατίας και αυταρχισμού, και την Αμερική ως την αιχμή της ανθρωπότητας προς τον θρίαμβο της δημοκρατίας.

Η πανωλεθρία στην Καμπούλ ξεκινά την ηγεσία του Μπάιντεν σε αυτόν τον αγώνα με τη χειρότερη ταπείνωση της Αμερικής στη ζωντανή μνήμη.



Ο Πάτρικ Μπιουκάναν είναι ο συγγραφέας του νέου βιβλίου:

Πόλεμοι του Λευκού Οίκου του Νίξον: Οι μάχες που ανέβασαν και συνέτριψαν έναν Πρόεδρο και δίχασαν την Αμερική για πάντα.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου