Articles by "Ουκρανία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ουκρανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
James George Jatras, Strategic Culture May 4, 2019

[ Του κατωτέρω άρθρου, -πολύ σημαντικού για την Εκκλησία, τους λαούς και τα έθνη του Ορθόδοξου Χριστιανικού κόσμου- συντάκτης είναι ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός πρώην πρεσβευτής, και πρώην σύμβουλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Κογκρέσο διεθνολόγος Ιάκωβος Γ. Γιατράς, του οποίου οι αναλύσεις δημοσιεύονται σε πολλά έγκυρα όργανα της αδέσμευτης διεθνούς ενημέρωσης. Είναι άριστος γνώστης των πραγμάτων της ελληνικής ομογένειας και των προβλημάτων της Εκκλησίας της, (που κυρίως οφείλονται σε καταγγελλόμενες παρεμβάσεις του Φαναρίου) και τροφοδοτούν δημοσιεύματα σκανδαλισμού των πιστών στον ομογενειακό Τύπο. Οι αμετάφραστες υπογραμμισμένες κοκκινόχρωμες φράσεις στην αγγλική εισάγουν –με ένα κλικ- σε παράλληλο κατατοπιστικό δημοσίευμα]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Η σημασία της εκλογικής νίκης του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας δεν έγκειται στο ότι κέρδισε το προεδρικό αξίωμα, αλλά στο ότι ο απερχόμενος Πέτρο Ποροσένκο υπέστη τέτοια δεινή ήττα. Η νευρικότητα των Δυτικών πατρόνων του και του ειδικού Αμερικανού αντιπροσώπου στο Κίεβο, Κουρτ Βόλκερ, για την απώλεια του πιστού τους υπηρέτη είναι εξόφθαλμη. Για παράδειγμα το Ατλαντικό Συμβούλιο ζήτησε αμέσως «τεχνική βοήθεια για να βοηθήσει τον Ζελένσκι στην μεταβατική διαδικασία, να τον συνδέσει με Δυτικούς εμπειρογνώμονες και να αρχίσει ένας διάλογος.» Μετάφραση: Να βεβαιωθούμε ότι ο νέος φύλαρχος θα κρατήσει τους Ινδιάνους στον καταυλισμό τους… Με το ίδιο πνεύμα, ο Ποροσένκο και η κοινοβουλευτική παρέα του κινήθηκαν γρήγορα για να εξασφαλίσουν τον άμεσο περιορισμό της ελευθερίας κινήσεων του νέου Προέδρου. Αμέσως μετά την ψηφοφορία κατατέθηκε στην ουκρανική Βουλή νομοσχέδιο για την μεταφορά προεδρικών εξουσιών στο Κοινοβούλιο (δηλαδή στον πρωθυπουργό), νομοσχέδιο που αφαιρεί από τον Πρόεδρο τις εξουσίες να διορίζει υπουργούς, να προκηρύσσει πρόωρες εκλογές ή να θίξει την υφιστάμενη καθιέρωση της Ουκρανικής ως της μοναδικής επίσημης γλώσσας. Το νεοσύστατο Λαϊκό Κόμμα» του Ζελένσκι δεν διαθέτει βουλευτές και όπως ήταν προβλεπόμενο, καμιά, στην δημοκρατική Δύση, κυβέρνηση ή Οργανισμός Προστασίας της Δημοκρατίας δεν βρήκε μια λέξη καταγγελίας γι΄αυτήν την κατάφωρη επιχείρηση ευνουχισμού της λαϊκής βούλησης στην Ουκρανία.. Τι χαζεύετε εδώ κόσμε, δεν υπάρχει τίποτα περίεργο –γυρίστε πίσω, στην αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Βενεζουέλα…

Βέβαια και χωρίς την υπονομευτική δράση της παλαιάς φρουράς, ήταν πάντως αμφίβολο αν ο Ζελένσκι θα μπορούσε να κάνει πολλά. Και κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας πολλοί έβλεπαν αναλογίες με τον άλλο «παρείσακτο», τον Ντόναλντ Τραμπ και την απροσδόκητη νίκη του το 2016. Όποιες και αν ήταν οι προθέσεις του Τραμπ να «αποξηράνει τον βούρκο» και να καθιερώσει μια πολιτική του «Πρώτα η Αμερική», αυτές κατέληξαν στο μηδέν μπροστά σε ένα ενωμένο, δικομματικό κατεστημένο . Σε σύγκριση, ο βούρκος του Κιέβου που αντιμετωπίζει ο Ζελένσκι. , είναι χειρότερος από αυτόν που υπέταξε τον Τραμπ στην Ουάσιγκτον . Στην πραγματικότητα θα ήταν δίκαιο να λεχθεί ότι του Κιέβου ο βούρκος είναι σε μεγάλο βαθμό μια λειτουργία του άλλου.. Οποιεσδήποτε οι προθέσεις του και οι προσωπικές ικανότητες, που παραμένουν αδοκίμαστες, ο Ζελένσκι προορίζεται να είναι ο τελευταίος αποτυχημένος πρόεδρος ενός αποτυχημένου κράτους.

Παρά ταύτα, ένα πεδίο στο οποίο μπορούμε να περιμένουμε κάποιαν βελτίωση είναι η κρίση στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία πέρυσι βυθίστηκε σε ένα απαίσιο σχίσμα για την Ουκρανία. ΄Όπως έχει επισημανθεί και στο παρελθόν, ενώ πολλοί, κυρίως φορείς κοσμικής εμπάθειας, που σαρκάζουν γενικά την «θρησκεία» και τείνουν να υποτιμούν την σημασία των πνευματικών ζητημάτων σε σχέση με την κοινωνία και την πολιτική, υπάρχουν κάποια μέρη στον κόσμο όπου αυτά τα ζητήματα αντιμετωπίζονται με πολλή σοβαρότητα.

Παραδόξως, αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε τμήματα της ανατολικής και της κεντρικής Ευρώπης, που έως πρόσφατα κυβερνούνταν από φανατικούς αθέους. Φαίνεται μάλιστα ότι η καταπιεσμένη παράδοση και η αποτυχία των κομμουνιστικών καθεστώτων αποτέλεσαν, σε μέγα μέρος αυτής της περιοχής, έναν παράγοντα αναζωογόνησης του Χριστιανισμού, σαν μιας ισχυρής κοινωνικής δύναμης, στις πλείστες περιπτώσεις συνδεδεμένης με την εθνική ταυτότητα -αντίθετα με το θλιβερό φαινόμενο της προοδευτικά από-πνευματοποιούμενης (και η ηθικά αυτό-καταστρεφόμενης) Δυτικής Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής.

Χωρίς να επαναλαμβάνουμε εδώ όλες τις λεπτομέρειες, ο Ποροσένκο επιχείρησε να δημιουργήσει την δική του «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας» σαν στήριγμα για την επανεκλογή του, με την ενθουσιώδη και όπως αναφέρεται χρηματική (and reportedly monetary) επέμβαση του Αμερικανικού Υπουργείου των Εξωτερικών the US State Department και του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, με τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα του διεθνούς λόμπυ των LGBT ( Λεσβίων, Ομοφυλοφίλων, Διπλού φύλου και Μεταλλαγμένων) the global LGBT lobby (που έχει και αυτό μεταβληθεί σε όπλο κατά του Χριστιανισμού από Δυτικές κυβερνήσεις και το Δίκτυο Σόρος , ((itself weaponized against Christianity by western governments and the Soros network).

Υπό την πατρωνία του Ποροσένκο και του Παστριάρχη Βαρθολομαίου στην Κωνσταντινούπολη, το «Συμβούλιο Ληστών» “Robber Council” του Κιέβου επιχείρησε στις 15 Δεκεμβρίου 2018 να μεταμορφώσει ένα συνονθύλευμα σχισματικών σε μια νέα «αυτοκέφαλη» ουκρανική εκκλησία, αν και στην πραγματικότητα το νέο παράνομο ίδρυμα θα ήταν πλήρως υποτελές στην Κωνσταντινούπολη, με λιγότερη ανεξαρτησία από αυτή που απολάμβανε από την Κανονική Ορθόδοξη Ουκρανική Εκκλησία (UOC). Ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, Προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, της οποίας η Ουκρανική Εκκλησία είναι ανεξάρτητο τμήμα, αντέδρασε διακόπτοντας την κοινωνία με το Φανάρι.

Ενώ ο Ζελένσκι συναντήθηκε για τους τύπους με τον υποτιθέμενο προκαθήμενο της θεατρικής εκκλησίας –όπως και με τον Ιεράρχη της Κανονικής Εκκλησίας, Μητροπολίτη Ονούφριο- για προφανείς λόγους δεν πρόκειται να εμπλακεί σοβαρά στο παιχνίδι του προκατόχου του. Αυτό το σχέδιο φαίνεται να ναυαγεί πιο γρήγορα από όσο θα μπορούσε κανείς να ελπίζει. Ούτε μια αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ανταποκρίθηκε θετικά στο κάλεσμα του Φαναρίου να αναγνωρίσει την νέα οντότητα.

΄Ισως ακόμη σημαντικότερο: πρόσφατα οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιερουσαλήμ συγκεντρώθηκαν στην Κύπρο, με τον Αρχιεπίσκοπο της νήσου, για να συζητήσουν, όπως ανακοινώθηκε, τα προβλήματα των Χριστιανών της περιοχής Ευτυχώς, φαίνεται ότι έλυσαν μια διαφορά μεταξύ Αντιόχειας και Ιερουσαλήμ, άσχετης με τον ουκρανικό κυκεώνα, αλλά όλα δείχνουν ότι η Ουκρανία ήταν ο πραγματικός λόγος της σύναξης –με ενδεικτική την απουσία του Βαρθολομαίου.

Στο μέτρο που η διακοπή κοινωνίας Μόσχας και Κωνσταντινούπολης απειλεί να καταστεί βαθύ ρήγμα σε εθνικές διαστάσεις, μεταξύ “Greeks” από την μια πλευρά και Ρώσων ή «Σλάβων» γενικότερα από την άλλη, το κονκλάβιο των εκκλησιών της ελληνικής παράδοσης φαίνεται να απέτρεψε αυτόν τον κίνδυνο. Η Εκκλησία της Αλβανίας, επίσης κυρίως Ελληνική, επέκρινε έντονα την Κωνσταντινούπολη.

Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα δούμε μια πρωτοβουλία να προσφέρει στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο έναν εύσχημο τρόπο επιστροφής από το παραπάτημα στην Ουκρανία. Είναι λυπηρό ότι ως τώρα δεν δείχνει πρόθεση να το κάνει (, he as yet shows no sign of doing so), παρά το γεγονός ότι οι Ουκρανοί σχισματικοί που πήρε υπό την σκέπη του τού έχουν δώσει (having given him) πλήθος αφορμές (ample grounds) να τους αποκηρύξει.

Ανάμεσα στις σθεναρότερες εστίες αντίστασης κατά των σχισματικών σχεδίων του Κιέβου, της Ουάσιγκτον, του Φαναρίου και του δικτύου Soros/LGBT (Λεσβίων, Ομοφυλοφίλων, Διπλού Φύλου και Μεταλλαγμένων) ήταν η Σερβική Εκκλησία Serbian Orthodox Church, βασιζόμενη στην βάσει αρχών απόρριψη των αντίθετων προς την παράδοση και νέο-παπικών ισχυρισμών. Η αποφασιστική στάση της Σερβικής Εκκλησίας στα συμβάντα της Ουκρανίας ανταποκρίνεται επίσης και στις εσωτερικές απειλές που αντιμετωπίζει η Σερβία από σχισματικές ομάδες με πολιτική υποκίνηση ( politically motivated schismatic groups) που θα μπορούσαν να αποτελέσουν δελεαστικούς στόχους για τον πατριάρχη Βαρθολομαίο και τους Δυτικούς υποστηρικτές του.

Σε αυτούς τους στόχους περιλαμβάνεται η «Ορθόδοξη Εκκλησία της Μακεδονίας», η οποία ισχυρίζεται πως είναι ανεξάρτητη από την Εκκλησία της Σερβίας, αλλά δεν αναγνωρίζεται από καμιάν άλλη Εκκλησία. Στην πρόσφατα μετονομασθείσα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», μαριονέτα του ΝΑΤΟ , οι κρατικές αρχές έχουν στοχοποιήσει, με κάθε είδους καταπίεση, τον κανονικό Αρχιεπίσκοπο της αυτόνομης εκκλησίας της Αχρίδας. Παράλληλα επιχειρείται η δημιουργία μιας χωριστής «Ορθόδοξης Εκκλησίας του Μαυροβουνίου». Υπάρχει σχετικά βέβαια στην μνήμη πολλών το προηγούμενο ίδρυσης, το 1942, ενός υποκατάστατου (ερζάτς) εκκλησίας, της « Κροατικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», “Croatian Orthodox Church”, υπο το συνεργαζόμενο με την γερμανική κατοχή καθεστώς του δικτάτορα ΄Αντε Πάβελιτς των Ουστάσι, «εκκλησίας» που προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί σαν προκάλυμμα για την γενοκτονία των Ορθοδόξων Σέρβων, στο λεγόμενο τότε «Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας».

΄Ετσι το προβλεπόμενο ναυάγιο του προγράμματος Ποροσένκο- Ουάσιγκτον- Βαρθολομαίου στην Ουκρανία αποτελεί μια νίκη και για την Σερβική Εκκλησία ιδιαίτερα, όσο και για το σύνολο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Και οι Ιερωμένοι και οι πιστοί αυτής της Εκκλησίας είναι άξιοι εγκωμίων.

Είναι δυστυχώς αναγκαίο να σημειωθεί , ότι οι ίδιοι Ιεράρχες ( τους οποίους η Ορθοδοξία δεν θεωρεί αλάθητους) παρέλειψαν να επανορθώσουν μιαν βαρύτατη αδικία εις βάρος του Επισκόπου Αρτεμίου της επαρχίας Raška και Prizren, που περιλαμβάνει το Κόσσοβο-Μετόχια, ο οποίος το 2010 υποβιβάστηκε στην ιδιότητα του μοναχού, από την ιεραρχία του Βελιγραδίου, με προσχηματικές κατηγορίες, κατόπιν ισχυρών πιέσεων της Δυτικής συμμαχίας. Ο αποσχηματισμός του ακολούθησε επίσκεψη και συμμετοχή σε συσκέψεις στο Κόσσοβο του Διοικητή Συμμαχικών Δυνάμεων στην περιοχή της Μεσογείου , ναυάρχου Μαρκ Φιτζέραλντ και τον χαρακτηρισμό του Αρτεμίου ως «μη συνεργάσιμου επισκόπου» και της Σερβικής Εκκλησίας ως «απειλής ασφαλείας».

Συνοπτικά, ο επίσκοπος Αρτέμιος υπήρξε θύμα των ίδιων επιθετικών, αντι-χριστιανικών Δυτικών δυνάμεων, που τώρα προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το ουκρανικό σχίσμα ως πολιτικό και ηθικό πλήγμα κατά της Ορθοδοξίας, καταλήγει ο αρθρογράφος, καλώντας την Ιερά Σύνοδο της Σερβικής Εκκλησίας να επανορθώσει την αδικία που του έγινε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Bryan MacDonald , RT, Russia Today, 23-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Κράσνονταρ, Ρωσία. Η νίκη του Βολόντιμιρ Ζελένσκι στις ουκρανικές προεδρικές εκλογές της Κυριακής σημειώνει την χρονική στιγμή όπου το Δυτικό κύμα «λαϊκισμού» φτάνει στον μετα-σοβιετικό χώρο.
Σημειώνει επίσης την πλήρη απόρριψη της διχαστικής εθνικιστικής γραμμής που ακολούθησε ο αντίπαλός του, Πέτρο Ποροσένκο, τα τελευταία πέντε χρόνια.

Όπως ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ και ο Πέπε Γκρίλο (ιδρυτής του κινήματος 5 Αστέρων) της Ιταλίας, ο Ζελένσκι αξιοποίησε μια σημαντική τηλεοπτική δημοτικότητα για πολιτικό κέρδος, αλλά τα κατάφερε με ένα ενοποιητικό πρόγραμμα στην εκστρατεία του, σε αντίθεση με την διχαστική ρητορική του αντιπάλου του.
Τώρα η Ουκρανία αντιμετωπίζει μιαν ασυνήθιστη κατάσταση. Αντικατέστησε έναν ιδεολογικά φανατικό πρόεδρο με μια τελείως άγνωστη ποσότητα. Κάποιον που  δεν διαθέτει καμιά κοινοβουλευτική βάση και θα πρέπει να περιμένει έξη μήνες ως τις εκλογές για την νέα Βουλή.
Το παράδοξο του  ουκρανικού Μεϊντάν του 2014 (εξέγερσης/πραξικοπήματος) ήταν ότι έμοιαζε με επανάσταση, αλλά η κατάληξή του αποδείχτηκε περισσότερο σαν νέα διευθέτηση των καθισμάτων στο κατάστρωμα του Τιτανικού, παρά σαν πραγματική αλλαγή εξουσίας. Τώρα εκείνα τα μπούμερανγκ που εκτοξεύθηκαν τότε μπορεί τελικά να επιστρέφουν. Και οι Δυτικοί υποστηρικτές εκείνου του κινήματος δεν έχουν παρά τους εαυτούς τους να καταριούνται, γιατί κοίταξαν να προωθήσουν τα δικά τους γεωπολιτικά σχέδια αντί της γνήσιας επιθυμίας των Ουκρανών για την αλλαγή.
Απατημένοι ήρωες;
Ο Πέτρο Ποροσένκο ήταν λάθος επιλογή για την ηγεσία τής μετά το Μεϊντάν Ουκρανίας, που προέκυψε από την υπόσχεση της πλήρους ανασυγκρότησης των πολιτικών ηγεσιών. Η επιλογή  ενός  δισεκατομμυριούχου,που είχε διατελέσει υπουργός υπό τους προέδρους Βίκτορα Γιουσένκο και Βίκτορα Γιανούκοβιτς, αποτελούσε μιαν άμεση προδοσία των υποσχέσεων που δόθηκαν στους δρόμους του Κιέβου.
Ο Ποροσένκο και το περιβάλλον του ήσαν προϊόντα της δεκαετίας του 1990, όταν συγκροτήθηκε το μετα-σοβιετικό ολιγαρχικό σύστημα. Και οι περιορισμένες μεταρρυθμίσεις στις οποίες συγκατατέθηκαν, αποσπάσθηκαν υπό την πίεση των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Ίσως οι κυβερνώντες να είχαν δίκιο να αντιστέκονται σ΄αυτές τις πιέσεις για μεταρρυθμίσεις. Τα σκληρά μέτρα που εφαρμόσθηκαν εξώθησαν στην μετανάστευση εκατομμύρια Ουκρανούς, κυρίως στην Πολωνία και στην Ρωσία. Η ροή προς την Ρωσία αποτελεί εντυπωσιακό παράδοξο, με δεδομένη την εκστρατεία του Ποροσένκο κατά της γειτονικής χώρας.
Η στρατηγική του απερχόμενου προέδρου ήταν ολοφάνερη. Και κυνική. Ήξερε ότι μπορούσε να υπολογίζει στην Δυτική υποστήριξη, όσο θα ακολουθούσε μιαν αντιρωσική στάση, και στον διάβολο οι υποσχέσεις για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Επειδή, όπως θαυμάσια γνώριζε ο Ποροσένκο, οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον θα ανεχθούν οποιεσδήποτε αταξίες, όσο εξυπηρετούνται τα πολιτικά σχέδιά τους.
Για παράδειγμα, δείτε την Δυτική διακριτική σιωπή όταν ο Ποροσένκο πέταξε τον αγαπημένο των ΗΠΑ Μιχαήλ Σαακασβίλι έξω από την ουκρανική πολιτική σκηνή. Μέσα σε ένα εξάμηνο και κάτι, ο πρώην Πρόεδρος της Γεωργίας, από Διοικητής της Οδησσού έγινε άπατρις, αφού ο Ποροσένκο του αφαίρεσε την ουκρανική υπηκοότητα και αργότερα τον απέλασε. Και όλα αυτά χωρίς ψίθυρο διαμαρτυρίας από το Δυτικό κατεστημένο, που κάποτε λάτρευε και προωθούσε τον Σαακασβίλι.

Πέτρο Ποροσένκο
Ατυχώς, για τον Ποροσένκο, οι Ουκρανοί ψηφοφόροι δεν ήταν τόσο συγκαταβατικοί. Και τώρα η Δύση θα πρέπει να βολευτεί με τον Ζελένσκι, που μπορεί να αποδειχτεί περισσότερο Ουκρανόφιλος  από Δυτικόφιλος. Εάν φανεί τέτοιος, θα είναι γιατί ξέρει ότι, εάν η Ουκρανία έχει κάποια πιθανότητα να ευημερήσει, θα πρέπει να εξομαλύνει κάπως τις σχέσεις της με την Ρωσία, που εξακολουθεί να είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της.
Πραγματική αλλαγή;
Οι τηλεοπτικές σειρές του Ζελένσκι, «Υπηρέτης του Λαού», ήταν ουσιαστικά μια δραματοποιημένη προεκλογική διαφήμιση, που εισήγε τον ηθοποιό μέσα σε εκατομμύρια σπίτια και συνήθιζε τους απλούς Ουκρανούς στην εικόνα του ως επικεφαλής της χώρας. Αν και, φυσικά, πολλοί μπορεί να ψήφισαν το ίνδαλμα του Βασίλ Χολομπορόντκο (του καθηγητή που  υπεδύετο), παρά το πραγματικό προϊόν.
Στο σήριαλ, ο Χολομπορόντκο είναι ένας άκαμπτος αγωνιστής, που μάχεται με τις διεφθαρμένες ελίτ. Και φυσικά η διαφθορά ήταν το κύριο θέμα για τους Ουκρανούς ψηφοφόρους, που ξέρουν ότι ο Ποροσένκο, ολιγάρχης ο ίδιος, δεν επρόκειτο ποτέ να ανατρέψει το σύστημα στο οποίο οφείλει την περιουσία του.
΄Ετσι, ο Ζελένσκι, ή τουλάχιστον ο εικονικός πολιτικός που υποδύεται στο σήριαλ, ήταν φυσικά πιο αξιόπιστος από τον αντίπαλό του, όταν υποσχόταν να αντιμετωπίσει την εξαγορά.
Ο Ζελένσκι επίσης επέλεξε  μια θετική προεκλογική πλατφόρμα, αποφεύγοντας τις ανεδαφικές υποσχέσεις. Αντίθετα, ο Ποροσένκο επέμεινε στην ικανότητά του να αντιμετωπίσει σθεναρά την Ρωσία. Αλλά με αυτήν την τακτική έδινε συχνά την εντύπωση πως νόμιζε ότι μονομαχεί με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, αντί με τον εκλογικό του αντίπαλο.
Επιπλέον, η αντιρωσική πολεμική του, συχνά σε επίπεδο υστερίας, απόδιωχνε ψηφοφόρους στις κεντρικές, τις νότιες και τις ανατολικές περιοχές, πολλοί από τους οποίους συμμετέχουν στην ρωσική πολιτισμική παράδοση και έχουν την ρωσική ως μητρική γλώσσα τους. Αλλά ,αυτή η αντιρωσική έμφαση δεν φαίνεται να καρποφόρησε ούτε στις πιο ευπρόσδεκτες δυτικές περιοχές, καθώς τα «έξιτ-πολ» έδειξαν ότι ο Ποροσένκο έχασε παντού, εκτός της (ιστορικά Δυτικόστροφης) Γαλικίας.
Παρεμπιπτόντως, όπως και αν κρίνει κανείς τον Ποροσένκο, αυτός τουλάχιστον άνοιξε τον δρόμο για μιαν ειρηνική μετάσταση της εξουσίας και -ακόμη σημαντικότερο- για μιαν ειρηνική αλλαγή των ηγετικών δυνάμεων. Και αυτό είναι κάτι που η Ρωσία και μέγα μέρος της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης, δεν έχει ακόμη δοκιμάσει.
Τούτου λεχθέντος, ο περισσότερος κόσμος εδώ είδε τις ουκρανικές εκλογές σαν τσίρκο και τις παρακολούθησε σαν μια ταινία της τηλεόρασης. Από  αυτή την άποψη, η διεξαγωγή της προεκλογικής εκστρατείας στην Ουκρανία  δεν ενίσχυσε τις προοπτικές απομίμησης της Δυτικού τύπου δημοκρατίας στην Ρωσία.
Ο Ζελένσκι μπορεί να αποδειχτεί αναποτελεσματικός. Και αν δεν κατορθώσει να επιτύχει μιαν ριζική αναδιάταξη δυνάμεων στην Βουλή το φθινόπωρο, θα καταστεί πολιτικά ανίσχυρος.
Ωστόσο, η εκλογική νίκη του επιβεβαιώνει ότι οι Ουκρανοί κουράστηκαν να χρησιμεύουν σαν πιόνια, τόσο από εξωτερικούς παράγοντες όσο και από τις δικές τους ηγεσίες.
Η Δύση στήριξε τον λάθος άνθρωπο με τον Ποροσένκο. Και προηγουμένως, η Ρωσία διέπραξε το ίδιο λάθος με τον προκάτοχό του, Γιανούκοβιτς. Ο Ζελένσκι θα έπραττε σοφά να βάλει πρώτη την Ουκρανία και να συνειδητοποιήσει ότι η λογική του «όλα για όλα» δεν οδηγεί την χώρα του πουθενά.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Eric Zuesse , Zero Hedge, Thu, 03/28/2019 1165w

[Μολονότι προεξοφλούνται ως παρωδία δημοκρατικής διαδικασίας, οι σημερινές προεδρικές εκλογές (πρώτος γύρος) στην Ουκρανία διεκδικούν την ιδιαίτερη και ανήσυχη προσοχή ολόκληρης της Ευρώπης, δοθέντος ότι διεξάγονται σε εύφλεκτη -και εύχρηστη- πυριτιδαποθήκη για την ανάφλεξη της ηπείρου από άκρου σε άκρο της. Το κατωτέρω άρθρο -διεθνώς γνωστού και περιζήτητου στα ελεύθερα όργανα ενημέρωσης ερευνητή ιστορικού συγγραφέα και δημοσιογράφου- κατατοπίζει διεξοδικά και με αρκετά άγνωστα στοιχεία για την ουκρανική πραγματικότητα και τις πιθανές εξελίξεις της. Επιφυλάξεις διατηρεί και συνιστά ο παρουσιαστής του άρθρου για τις παράτολμες και ριψοκίνδυνες ερμηνείες και πιθανολογήσεις του αρθρογράφου περί τα κίνητρα και τις πολιτικές προθέσεις του επικρατέστερου υποψηφίου, του κωμικού ηθοποιού Βολόντμιρ Ζελένσκι, που κατέκτησε μεγάλη δημοτικότητα σε σατυρικό ρόλο προέδρου, σε δημοφιλές σήριαλ.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Τελικά φαίνεται να υπάρχει πραγματική ελπίδα για ένα τέλος του κτηνώδους, εξτρεμιστικού δεξιού καθεστώτος που ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα, δια της Βικτώριας Νούλαντ, κορυφαίας πράκτορά του, επέβαλε στην Ουκρανία, με ένα πραξικόπημα ακρότατης βίας, τον Φεβρουάριο 2014, το οποίο αντικατέστησε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο με ένα λυσσωδώς αντιρωσικό καθεστώς..

Ενώ μέχρι πρόσφατα υπήρχαν ενδείξεις ότι κανείς από τους τρεις πιθανότερους υποψηφίους στις εκλογές της 31 Μαρτίου για την προεδρία θα αποκλίνει από την ακραία δεξιά γραμμή του πραξικοπηματικού καθεστώτος, αυτό άλλαξε δραστικά τις τελευταίες ημέρες. Στις 15 Μαρτίου, η πρεσβευτής της Γαλλίας στην Ουκρανία Ισαμπέλ Ντυμόν, ως εκπρόσωπος όλων των πρεσβευτών των G7, επικοινώνησε ιδιαιτέρως και προειδοποίησε τον ακροδεξιό υπουργό των Εσωτερικών Αρσέν Αβάκωφ ότι «η ομάδα των G7 κρατών είναι ανήσυχοι με τα εξτρεμιστικά κινήματα στην Ουκρανία.» ΄Όπως μετέδωσαν τα αμερικανικά ραδιοφωνικά δίκτυα Radio Free Europe και Radio Liberty, με τίτλο «Επιστολή των G7 στοχοποιεί τον ρόλο των βίαιων εξτρεμιστών στις ουκρανική κοινωνία-εκλογές». Η ανησυχία των G7 αναφερόταν συγκεκριμένα στα «έργα του Τάγματος Αζόφ». Αυτό το τάγμα είναι (κάτι που θέλουν να αγνοούν τα αμερικανικά ραδιόφωνα) μια ουκρανική παρά-στρατιωτική οργάνωση λευκών ρατσιστών. Ο ιδρυτής και ηγέτης της Αντρέι Μπλέτσκι ( ή Μπελέτσκι) αποκαλείτο κίνημά του « Ουκρανικό Εθνικό-Σοσιαλισμό» και έχει προσδιορίσει γραπτά τα πρόγραμμά του ως «φυλετικό καθαρισμό του Έθνους και επιστροφή «στις παλαιές Ουκρανικές Αρειανές αξίες που έχουν λησμονηθεί από την σημερινή κοινωνία.»

Υπό την κυβέρνηση Ομπάμα, οι οπαδοί του είχαν (κατά το πραξικόπημα και μετά) συμβάλει αποφασιστικά στην εγκατάσταση του ακρότατα δεξιού καθεστώτος, το οποίο ενδέχεται τώρα να τερματιστεί σε πλήρη αποτυχία.

Ο Αβάκωφ είχε συμμετάσχει προσωπικά στην εκστρατεία για την εξόντωση οποιουδήποτε ενάντιου στα πολιτικά κινήματα που ήσαν ενεργά κατά τον παγκόσμιο πόλεμο στην Ουκρανία και υποστήριξαν τον Χίτλερ εναντίον του Στάλιν. Η αμερικανική CIA συνέστησε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Ουκρανίας να μετονομαστεί σε «Κόμμα Ελευθερίας», ή Σβόμποντα, ώστε να γίνει πιο ελκυστικό στους Ουκρανούς και στο αμερικανικό κοινό, για εξασφαλίσει την υποστήριξή τους. (Μολονότι η μετονομασία αποδείχτηκε ορθή τακτική, το κόμμα ποτέ δεν εξασφάλισε ούτε το 2% της εθνικής ψήφου. Το κόμμα που ήταν τίποτα χωρίς την CIA, είναι πάντα σχεδόν τίποτα, παρά την μετονομασία του.)

΄Επειτα, στις 23 Μαρτίου, το Πρακτορείο ειδήσεων της Ουκρανίας, με τίτλο «Ο προπορευόμενος προεδρικός υποψήφιος αναφέρει την προϋπόθεση επιστροφής της Κριμαίας», μεταδίδει ότι ο Βολόντμιρ Ζελένσκι έκανε ξαφνικά την ριζοσπαστική δήλωση: «Η Κριμαία θα επιστρέψει μόνο όταν στην Ρωσία αλλάξει η εξουσία. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή.»

΄Ετσι -διακριτικά για να μην τον δολοφονήσουν οι α Ρωσοφάγοι νεοναζιστές που εκτέλεσαν το πραξικόπημα για λογαριασμό του Ομπάμα- υποδήλωσε πως απορρίπτει το μόνιμο σύνθημα των δύο άλλων επικρατέστερων υποψηφίων, Πέτρο Ποροσένκο και Γιούλιας Τιμοσένκο, ότι η Ουκρανία οφείλει να εισβάλει και να κατακτήσει την Κριμαία. Η άκρα δεξιά διεκδικούσε παθιασμένα την ανάκτηση της Κριμαίας, που υπήρξε τμήμα της Ουκρανίας από το 1954 κα μέχρι το πραξικόπημα του 2014. Ο Μπάρακ Ομπάμα ήταν αμετακίνητος στην υποστήριξη των ακροδεξιών της Ουκρανίας, σε βαθμό που να ακυρώσει τον υπουργό του των Εξωτερικών Τζων Κέρυ, όταν ο Κέρυ διέταξε τον Ποροσένκο να πάψει να υπόσχεται στους Ουκρανούς ότι θα επαναφέρει στην Ουκρανία τις δυο περιοχές που είχαν απορρίψει το πραξικοπηματικό καθεστώς- την Κριμαία και το Ντονμπάς.

Ο Ομπάμα υποστήριξε τότε την υφισταμένη του Κέρυ, Βικτώρια Νούλαντ, εναντίον του Κέρυ και είπε στον Ποροσένκο ότι συμφωνεί με την εισβολή στην Κριμαία και στο Ντόνμπας Ο Ζελένσκι λέει τώρα ότι η επαναφορά στην Ουκρανία των δύο τμημάτων που αποσχίστηκαν θα απαιτήσει αλλαγή της κυβέρνησης στην Ρωσία και αλλαγή των αισθημάτων του πληθυσμού των δύο περιοχών. Απέφυγε επιτήδεια να αναφέρει ότι καμιά από τις δυο προϋποθέσεις δεν μοιάζει δυνατή στο προσεχές μέλλον και (ιδιαίτερα με την εχθρότητα που καλλιεργήθηκε μετά το πραξικόπημα εναντίον αυτών των πληθυσμών) ούτε στο απώτερο.

Οποιοσδήποτε Ρώσος προεδρικός υποψήφιος, που θα αποκήρυσσε την υποστήριξη του Πούτιν στις δυο αποσχισθείσες επαρχίες δεν θα είχε την παραμικρή ελπίδα εκλογής και ο Ζελένσκι αυτό το ξέρει (όπως οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός), αλλά οι Ουκρανοί ψηφοφόροι ίσως το αγνοούν και ο Ζελένσκι χρειάζεται τις ψήφους τους.

Ο Ζελένσκι πήρε την έγκριση, στις 21 Φεβρουαρίου, του Ατλαντικού Συμβουλίου του ΝΑΤΟ, με ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Γιατί ο Ζελένσκι είναι η μόνη καλή επιλογή για την Ουκρανία» -και αυτό σε πείσμα της επιμονής του 98% των μελών του Κογκρέσου, Βουλής και Γερουσίας, να επιβάλουν κυρώσεις στην Ρωσία και να εξοπλίσουν την Ουκρανία όσο θα χρειαστεί για να ανακτήσει τις δυο αποσχισθείσες περιοχές. Στα παρασκήνια υπάρχει τώρα πολύ μεγάλη πίεση από την ΕΕ ( ο συντάκτης του άρθρου στο Ατλάντικ είναι πρώην υψηλός αξιωματούχος της ΕΕ) εναντίον της επιμονής του αμερικανικού καθεστώτος για την εισολή της Ουκρανίας στις δο πρώην επαρχίες της.

Ο Ζελένσκι υπήρξε προηγουμένως υπάλληλος του Ουκρανού ολιγάρχη Ιχώρ Κολομόσκυι, του ανθρώπου που ήταν υποκινητής της σφαγής στο κτίριο των συνδικαλιστικών ενώσεων στην Οδησσό, στις 18 Μαΐου 2014 και διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Λευκό Οίκο. ΄Οπως είχα γράψει σε άρθρο μου τότε, ο ΄Αρσεν Αβάκωφ και ο Ιχώρ Κολομόυσκι είχαν από κοινού σχεδιάσει την σφαγή. ΄Ετσι, είτε ο Κολομόυσκι αποφάσισε να πάει με την ΕΕ κόντρα στις ΗΠΑ, η ο Ζελένσκι αποφάσισε μόνος του με την ΕΕ. Ο Κολομόυσκι έχει γίνει τώρα πάτρωνας των συμφερόντων της οικογένειας του αντιπροέδρου του Ομπάμα, Τζο Μπάϊντεν(στην Ουκρανία).

Ο Ζελένσκι ( σημ: δημοφιλής σατυρικός σχολιαστής της ουκρανικής τηλεόρασης) δεν έχει ιστορικό πολιτικής δραστηριότητας. Οι πολιτικές πεποιθήσεις του είναι υπόθεση ερμηνείας των ακροατών του. Αλλά τώρα, με το ξεκάθαρο (αν και συγκεκαλυμμένο) διαχωρισμό του από το πολιτικό μητρώο του Κολομόυσκι, ο Ζελένσκι, τουλάχιστον, υποκρίνεται πως είναι εν τάξει. Και η ΕΕ και ακόμη το ΝΑΤΟ τοποθετούνται σαφώς εναντίον της ομόφωνης πολιτικής του αμερικανικού κογκρέσου να ωθήσει την Ουκρανία σε πόλεμο με την Ρωσία και στηρίζουν αντίθετα τον Ζελένσκι –τον μόνο από τους επικρατέστερους υποψηφίους που είναι κατά της εισβολής στην Κριμαία και στο Ντόνμπας.

Οι παρούσες διεθνείς εξελίξεις τείνουν προς την διάσπαση της Ατλαντικής Συμμαχίας. Το πραξικόπημα του Ομπάμα στην Ουκρανία έθεσε σε κίνηση αυτή την διαδικασία. Ο Τραμπ επιτάχυνε έκτοτε αυτή την διαδικασία, συνεχίζοντας την πολιτική του Ομπάμα απέναντι στην Ουκρανία και την Ρωσία, αλλά και με δικές του πολιτικές αποφάσεις, διαφορετικές από του προκατόχου του. Υπάρχει δικομματική, σχεδόν 100% υποστήριξη του Κογκρέσου για την πολιτική του Τραμπ εναντίον του Ιράν και έτσι οι εντάσεις για τον τερματισμό του ΝΑΤΟ αυξάνονται, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που δυνατόν να προκύψει από τις ουκρανικές προεδρικές εκλογές.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ROBERT BRIDGE, Strategic Culture, 30-11-2018

Από την ουκρανική εξέγερση της Πλατείας Μεϊντάν το 2014, που οδήγησε σε σφετερισμό της εξουσίας υπό την λεπτομερειακή διαχείριση της Ουάσιγκτον, τίποτα δεν συμβαίνει στο Κίεβο ερήμην των Δυτικών Δυνάμεων. Και η καθολική αυτή εποπτεία ασφαλώς περιλαμβάνει την επίδοση στο ριψοκίνδυνο παιχνίδι να προκαλείς την Μόσχα.
Την περασμένη Κυριακή, το Κίεβο επιχείρησε έναν άθλο εναντίον της Μόσχας που ήταν τόσο χονδροειδώς βλακώδης και ριψοκίνδυνος που δεν μπορεί παρά να ήταν προσεκτικά σχεδιασμένος.
Τρία ουκρανικά πολεμικά σκάφη μπήκαν εσκεμμένα στα ρωσικά χωρικά ύδατα στην Μαύρη Θάλασσα χωρίς πρώτα να πάρουν την άδεια από τις ρωσικές αρχές. Αγνόησαν τις κλήσεις της Ρωσικής Ακτοφυλακής να σταματήσουν και συνέχισαν να πλέουν προς τα ρωσικά Στενά του Κέρτς, όπου η Μόσχα πρόσφατα ολοκλήρωσε την ανέγερση της γέφυρας 11 μιλίων, που συνδέει την ηπειρωτική Ρωσία με την Κριμαία. Μέσα στο πρόσφατο κλίμα των αυξημένων εντάσεων, οι Ρώσοι είχαν κάθε λόγο να πιστέψουν ότι μπορεί να αντιμετώπιζαν μιαν τρομοκρατική επιχείρηση ανοικτής θαλάσσης. Στην σύγκρουση που ακολούθησε τραυματίστηκαν έξη Ουκρανοί ναύτες.
Εάν στο Κίεβο -για να μη μνημονεύσουμε τις Δυτικές Δυνάμεις- έψαχναν για κάποιο δείγμα της λεγόμενης «ρωσικής επιθετικότητας», την οποία κραυγαλέα επικαλούνται από την ημέρα που η Κριμαία ψήφισε την ένταξή της (επανένταξη) στην Ρωσική Ομοσπονδία, τελικά είχαν αυτό που τους έλλειπε. Ποιος νοιάζεται εάν το Κίεβο φαίνεται πως εσκεμμένα σκηνοθέτησε αυτήν την πρόκληση;
Η Ρωσική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB) έδωσε στην δημοσιότητα βίντεο με τις ομολογίες τριών Ουκρανών ναυτών ότι «υπάκουαν σε διαταγές» όταν έμπαιναν στα ρωσικά χωρικά ύδατα, χωρίς την άδεια των ρωσικών αρχών. Επιπλέον στα τρία ουκρανικά πολεμικά σκάφη οι Ρώσοι ανακάλυψαν και συνέλαβαν δύο μέλη της ουκρανικής μυστικής υπηρεσίας SBU. Η ρωσική υπηρεσία ασφαλείας συμπέρανε ότι το συμβάν ήταν «μια προκλητική ενέργεια του  Ουκρανικού Ναυτικού, που εκτελέστηκε υπό τις άμεσες διαταγές της κυβέρνησης του Κιέβου».
Η αντίδραση της ουκρανικής κυβέρνησης στο συνοριακό επεισόδιο ήταν τουλάχιστο περίεργη. Μολονότι επρόκειτο για ένα μεμονωμένο ναυτικό επεισόδιο, χωρίς την παραμικρή ένδειξη ότι η Ρωσία θα εκμεταλλευόταν την ευκαιρία αντιποίνων, με χρήση στρατιωτικής βίας, ο Ουκρανός πρόεδρος Ποροσένκο κήρυξε στρατιωτικό νόμο για τριάντα μέρες  σε 10 ουκρανικές επαρχίες, οι πέντε από τις οποίες είναι αυτές που αυτό-ανακηρύχτηκαν ανεξάρτητες, στο Ντόνμπας. Ακόμη και στις χειρότερες στιγμές του τετραετούς εμφυλίου πολέμου  το Κίεβο δεν είχε προσφύγει στην κήρυξη στρατιωτικού νόμου. ( Λόγω του χρονικού πλαισίου η κήρυξη στρατιωτικού νόμου δεν φαίνεται να είναι –όπως υπέθεσαν πολλοί- μια απόπειρα ματαίωσης των προεδρικών εκλογών του Μαρτίου, επειδή η δημοτικότητα του Ποροσένκο μετράται στα δάκτυλα.) Το μέτρο δεν πλήττει απλώς τις τελευταίες ελπίδες για την ειρηνευτική καρποφορία του Πρωτοκόλλου του Μινσκ, απειλεί να πυροδοτήσει την ανάφλεξη των εχθροπραξιών μεταξύ Κιέβου και Ντόνμπας. Αυτό τουλάχιστον επισήμανε ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν.
Ο εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου, Ντιμίτρι Πεσκώφ, προειδοποίησε ότι η διαταγή του Ποροσένκο για στρατιωτικό νόμο «δημιουργεί το ενδεχόμενο» πρόκλησης νέων εχθροπραξιών στα ανατολικά της χώρας.
Ο Ρώσος υφυπουργός των Εξωτερικών Γκρηγόρι Καράσιν σημείωσε ότι ο χώρος που επέλεξε το Κίεβο για την πρόκληση κατά της Ρωσίας δεν ήταν τυχαίος, δοθέντος ότι η Αζοφική Θάλασσα έχει στρατηγική σπουδαιότητα και «προκλητικές ενέργειες από μέρους της Ουκρανίας μπορούν να επιφέρουν γρήγορα τα επιζητούμενα αποτελέσματα για ένα διεθνές σκάνδαλο».
«Δυστυχώς οι χειρότεροι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν», είπε ο Κάρασιν στο πρακτορείο Ρία-Νόβοστι
Στο μεταξύ, τα Δυτικά ΜΜΕ και τα γνωστά Θινκ Τάνξ όρμησαν στην ευκαιρία να διεκτραγωδήσουν την ουκρανική πρόκληση ως μιαν ακόμη «ρωσική επίθεση».
Ο Ιαν Μπρζενζίνσκυ, για παράδειγμα, στέλεχος του Κέντρου Διεθνούς Ασφάλειας του Ατλαντικού Συμβουλίου, αποφάνθηκε στο Τουίτερ, την πομπώδη ανοησία: «Αυτό δεν είναι πρόκληση, αλλά στρατιωτική επίθεση της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας. Ο Πούτιν δοκιμάζει την αποφασιστικότητα της Δύσης. Η απάντηση της Δύσης πρέπει να περιλαμβάνει ειδικευμένες οικονομικές κυρώσεις και μεταφορά ισχυρότερων όπλων στην Ουκρανία, μεταξύ των οποίων και πυραύλους εναντίον πλοίων.»
Η παρουσίαση των αποδείξεων της πρόκλησης δεν είχε το παραμικρό ηρεμιστικό αποτέλεσμα.
Οπωσδήποτε, η Ουκρανία φαίνεται κουρδισμένη να «επαναλάβει την ιστορία», με το γύρισμα ενός «νέου σεναρίου Σαακασβίλι», στο οποίο το Κίεβο κινείται, όπως το καθεστώς της Γεωργίας τον Αύγουστο του 2008, που ανόητα επετέθη στην Νότια Οσετία, σκοτώνοντας Ρώσους της ειρηνευτικής φρουράς, με ψευδή αίσθηση υπεροχής και πιστεύοντας ότι θα επιβάλει την θέλησή του στην Ρωσία.
Στον απολογισμό, ενδιαφέρει να καταγραφεί ότι ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών Μάικ Πομπέο συναντήθηκε με τον Ουκρανό ομόλογό του Παύλο Κλίμκιν στις 16 Νοεμβρίου στην Ουάσιγκτον, σε πλήρη σύνοδο της Επιτροπής Στρατηγικού Συνεταιρισμού ΗΠΑ-Ουκρανίας. Στο σύντομο, μονοσέλιδο, ανακοινωθέν που εκδόθηκε, η φράση «ρωσική επίθεση» αναφέρεται έξη φορές.
Ειδικότερα, διακηρύσσεται ότι «Οι Ηνωμένες Πολιτείες καταγγέλλουν τις επιθετικές ενέργειες της Ρωσίας εναντίον διεθνούς ναυτιλίας  στην Μαύρη θάλασσα, την Αζοφική Θάλασσα και τα Στενά του Κερτς προς τους ουκρανικούς λιμένες. Και οι δυο πλευρές υπογράμμισαν ότι οι επιθετικές ενέργειες της Ρωσίας στην Αζοφική Θάλασσα έχουν δημιουργήσει νέες απειλές ασφαλείας, οικονομικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές, στην όλη περιοχή της Μαύρης Θάλασσα και της Αζοφικής.»
Ενώ είναι δύσκολο να αποφανθεί κανείς με βεβαιότητα για τα κίνητρα της ουκρανικής σχεδιασμένης πρόκλησης, αποδεδειγμένο είναι πέραν αμφισβήτησης ότι η αμερικανική επιρροή στην Ουκρανία πυροδότησε την εξέγερση κατά της κυβέρνησης του πρώην προέδρου Γιανούκοβιτς. Και είναι επίσης πασίγνωστο ότι αμερικανικές ΜΚΟ δούλευαν για πολύ καιρό στο εσωτερικό της χώρας, καλλιεργώντας μιαν «ειδική σχέση» με ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της Δυτικής Ουκρανίας .
Ο πρώην αξιωματούχος της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας           Scott Rickard μιλώντας για την βία που ξέσπασε στο Κίεβο ( στις αρχές του 2014) έδειξε ως υποκινήτριες τις αμερικανικές ΜΚΟ. Δήλωσε στην Σοφία Σεβερνάτζε, του τηλεδικτύου Ρ.Τ. ότι:                                           
« Υπάρχουν άτομα εξαιρετικά εκπαιδευμένα. Οι ΜΚΟ δρουν σε όλα τα επίπεδα. Δρουν στο επίπεδο της ήρεμης διαδήλωσης διαμαρτυρίας και επίσης δρουν στο επίπεδο των βίαιων ταραχών. Είναι ξεκάθαρο ότι οι Αμερικανοί σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία στην στρατικοποίηση της ισλαμικής Τζιχάντ, των βίαιων διαδηλώσεων και κάθε είδους κινητοποιήσεων.»

Από την άλλη πλευρά ποιος ξεχνά τις φωτογραφίες του πεθαμένου πλέον γερουσιαστή Τζων Μακέϊν να ποζάρει δίπλα στο αρχηγό της εξτρεμιστικής δεξιάς οργάνωσης Σβόμποντα ( Σημ. ναζιστική πολιτοφυλακή- νυχτερινές παρελάσεις με πυρσούς- χιτλερικοί ύμνοι, σβάστικες και χαιρετισμοί) ενθαρρύνοντας συγκέντρωσή τους στο Κίεβο με το «η Αμερική είναι μαζί σας». Και αυτά συνέβαιναν την ίδια περίπου εποχή που η υφυπουργός των Εξωτερικών Βικτώρια Νούλαντ και ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Κίεβο Τζέφρι Πάϊατ συζητούσαν ποιοι θα συμμετείχαν στην νέα κυβέρνηση.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι ΗΠΑ ξόδεψαν 5,1 δισεκατομμύρια δολάρια από το 1992 στην Ουκρανία «σε ενίσχυση της δημοκρατίας», φαντάζομαι πως θα πίστευαν ότι δικαιούνται τουλάχιστον να διαλέγουν ποιος θα κυβερνήσει την χώρα…
Αλλά επιδιώκει πράγματι ο Ποροσένκο έναν πόλεμο με την Ρωσία; Τα κίνητρα της κυβέρνησης του Κιέβου να προκαλέσει την Ρωσία αυτήν ακριβώς την στιγμή ποικίλουν από την προσπάθεια επιτάχυνσης της διαδικασίας για την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, μέχρι την ματαίωση της συνάντησης Τραμπ-Πούτιν στο Μπουένος Άιρες –την οποία και πέτυχε.
Αλλά υπάρχει και το ενδεχόμενο ότι ο Ποροσένκο, ο βασιλιάς-ανδρείκελο, επιζητεί να προβάλει τον εαυτό του ως τον δικαιούχο υπερασπιστή της χώρας του απέναντι στην «ρωσική επίθεση».
Σε οποιαδήποτε περίπτωση πρόκειται εδώ για ένα τρομερά επικίνδυνο παιχνίδι, που σπρώχνει την υπομονή της Ρωσίας στα έσχατα άκρα.

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Προσθήκη μεταφραστή: Την περασμένη Τετάρτη, την ίδια μέρα που ο Πρόεδρος Ποροσένκο κήρυξε τον στρατιωτικό νόμο, δέχτηκε τηλεφώνημα της προέδρου του ΔΝΤ κ. Κριστίν Λαγκάρντ, που του ανήγγελλε χαρμοσύνως  ότι τα βασικά στοιχεία του προϋπολογισμού της χώρας του ανταποκρίνονται στο νέο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας 3,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που συμφωνήθηκε τον περασμένο μήνα και προορίζεται να εξασφαλίσει την οικονομική σταθερότητα της χώρας και την εμπιστοσύνη των επενδυτών, κατά την προσεχή εκλογική περίοδο.
Όπως αναφέρεται, η κ. Λαγκάρντ επίσης επιβεβαίωσε την πρόθεση του ΔΝΤ να συνεχίσει την καλή συνεργασία με την Ουκρανία και την υποστήριξη της χώρας στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.

Την Παρασκευή, δυο μέρες μετά το τηλεφώνημα της κ. Λαγκάρντ -όπως σημειώνει το δελτίο Zero Hedge- o πρόεδρος Ποροσένκο ανακοίνωσε ότι απαγορεύεται η είσοδος στην Ουκρανία όλων των Ρώσων ηλικίας 16 ως 60 χρόνων, σε εφαρμογή του στρατιωτικού νόμου που επιβλήθηκε σε 10 επαρχίες της χώρας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Αrkady Savitsky, Strategic Culture, 3-5-2018

H Ουάσιγκτον επιβεβαίωσε ότι παρέδωσε συστήματα αντιαρματικών πυραύλων  FGM-148 Javelin στο Κίεβο και ότι ο ουκρανικός στρατός άρχισε στις 2 Μαΐου την εκπαίδευσή του στη χρήση του νέου όπλου.
Το πρόγραμμα βοήθειας που εγκρίθηκε τον Μάιο αναφέρεται σε 210 πυραύλους και 37 εκτοξευτές. Από το 2014 (ανατροπή και αλλαγή καθεστώτος), οι ΗΠΑ διέθεσαν άνω των 850 εκατομμυρίων για την ενίσχυση της ουκρανικής ασφάλειας. Παρά το γεγονός ο αμερικανικός προϋπολογισμός στρατιωτικών δαπανών για το 2018 προβλέπει 350 εκατομμύρια γι’ αυτόν τον σκοπό, αυτή είναι η πρώτη φορά που η Ουκρανία παραλαμβάνει φονικά όπλα από την Ουάσιγκτον. Θα ακολουθήσουν φορτία με τυφέκια M107A1.
Η παράδοση συνέπεσε με τον τερματισμό, στις 30 Απριλίου, στην υπό απόσπαση περιοχή Ντονμπάς στην Ανατολικήν Ουκρανία, της «αντιτρομοκρατικής επιχείρησης» , την οποία θα διαδεχθεί η «επιχείρηση ενοποιημένων δυνάμεων». Ο τακτικός στρατός, οι δυνάμεις ασφαλείας (SBU), η αστυνομία, η εθνοφυλακή και η φρουρά των συνόρων θα ενωθούν υπό ενιαία διοίκηση. Μέχρι της ψήφισης του νέου νόμου περί «επανένωσης» του Ντονμπάς στα τέλη Φεβρουαρίου αρμόδια στον τομέα ήταν η SBU. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν την ιδέα να καλέσουν κυανόκρανους του ΟΗΕ, που θα καταλάβουν θέσεις στην γραμμή που επιθυμεί το Κίεβο.
Aπό τώρα οι συνομιλίες  μεταξύ των Βόλκερ και Σουρκώφ θα κρίνονται διαφορετικά, αφού η Ουάσιγκτον δεν είναι πια διαιτητής, αλλά μάλλον συνεργός που εξωθεί στην σύγκρουση. Με τέτοια απροκάλυπτη αμερικανική υποστήριξη, το Κίεβο θα διπλασιάσει την προσπάθεια για μιαν στρατιωτική λύση. Η διαφθορά οργιάζει στην Ουκρανία. Δεν θα προκαλέσει εντύπωση εάν τα όπλα περάσουν σε λάθος χέρια και στραφούν εναντίον Αμερικανών στρατιωτικών, κάπου εκτός της Ευρώπης.
Οι παραδόσεις όπλων ακολουθούνται πάντοτε από την αποστολή στρατιωτικών εκπαιδευτών, που θα παράσχουν τοπικήν εκπαίδευση στην χρήση τους. Και αυτοί βαθμιαία εμπλέκονται σε μιαν ένοπλη σύρραξη που καμιάν σχέση δεν έχει με την αμερικανική εθνική  ασφάλεια. Σε  τελευταία ανάλυση η Ουκρανία είναι ένα πρόβλημα της Ευρώπης. Αλλά το αμερικανικό ναυτικό είναι ήδη παρόν στο Οσάκωφ. Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία τόσο κοντά στα ρωσικά σύνορα δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη από την Μόσχα. Η Ουάσιγκτον θα είναι υπεύθυνη για τις συνέπειες. Η Ρωσία δεν έχει αναπτύξει ένοπλη δύναμη κατά μήκος των αμερικανικών συνόρων, ούτε έστειλε όπλα σε κανέναν από τους γείτονες των ΗΠΑ.
Οι αντιαρματικοί πύραυλοι στάλθηκαν σε μια χώρα που πρόσφατα καταγγέλθηκε για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Πολλές διεθνείς οργανώσεις έχουν σημάνει συναγερμό για την κατάχρηση της εξουσίας στην Ουκρανία, η οποία μόλις έγινε δέκτης αμερικανικής στρατιωτικής ενίσχυσης. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι πολύ αρέσκονται να κάνουν σε άλλους κηρύγματα περί ελευθερίας, δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτά είναι τα λόγια τους. Οι παραδόσεις φονικών όπλων σε μια από τις πιο διεφθαρμένες χώρες είναι οι πράξεις τους. Οι πύραυλοι που στάλθηκαν στην Ουκρανία θα ενισχύσουν την εξουσία των ολιγαρχών, που συσσωρεύουν περιουσίες χάρις στις στενές σχέσεις τους με το κατεστημένο. Η σύγκρουση στο Ντονμπάς χρησιμοποιείται για να αποστρέφει την προσοχή της κοινής γνώμης  από τα εσωτερικά προβλήματα που οξύνονται.
Κάθε κίνηση έχει συνέπειες. Η Ρωσία μπορεί εύκολα να εφοδιάσει τις αυτοκήρυκτες Δημοκρατίες του Ντονμπάς με το αντιαρματικό σύστημα Kornet , που είναι στρατιωτικά ανώτερο του Javelin. Το ρωσικό όπλο απέδειξε την αποτελεσματικότητα του στο πεδίο της μάχης, ακόμη και εναντίον των πιο εξελιγμένων τανκς, όπως το Ισραηλινό Merkava IV. Η Μόσχα μπορεί να εφοδιάσει τις Δημοκρατίες με όπλα και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου σε μεγαλύτερες ποσότητες, για τον απλό λόγο ότι δεν θα έχουν να διασχίσουν τον Ατλαντικό και όλη την Ευρώπη. Και τώρα που η Ουάσιγκτων  ξεπέρασε τα όρια, της Ρωσίας τα χέρια είναι λυμένα.
Θεωρητικά, η Ρωσία θα μπορούσε να προχωρήσει στην αναγνώριση των Δημοκρατιών ως ανεξάρτητων κρατών, αφού οι συμφωνίες του Μινσκ έχουν λησμονηθεί και οι πολεμικές προπαρασκευές έχουν αναπτύξει ταχύτητα. Εάν οι κυβερνήσεις τους  καλέσουν σε βοήθεια τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις ως εγγύηση της ασφάλειάς τους, θετική ανταπόκριση της Μόσχας σε τέτοιο αίτημα θα ήταν απόλυτα σύμφωνη με το Διεθνές Δίκαιο.
Οι πύραυλοι Javelin (ακόντιο) δεν θα αλλάξουν τίποτα. Αυτά τα οπλικά συστήματα δεν είναι αρκετά ισχυρά για να εξασφαλίσουν στον ουκρανικό στρατό την κρίσιμη υπεροχή που χρειάζεται για να νικήσει. Αλλά η κίνηση ασφαλώς και θα πυροδοτήσει εντάσεις και θα κάνει την ζωή των απλών Ουκρανών πολιτών δυσκολότερη. Αυτό που έχουν ανάγκη είναι πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, όχι νέα όπλα. Και το τελευταίο που οι Ευρωπαίοι έχουν ανάγκη είναι ένας νέος πόλεμος στην Ουκρανία. Αλλά τα όπλα βρίσκονται εκεί. Οι προειδοποιήσεις αγνοήθηκαν και δεν υπάρχει τρόπος επιστροφής. Οι επιπτώσεις θα είναι καταστρεπτικές. Από εδώ και στο εξής, την ευθύνη για ότι κακό συμβεί θα έχει η Ουάσιγκτον.

Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


του Patrick Buchanan, 8-12-17

Ακόμη και οι οπαδοί των στρατιωτικών επεμβάσεων μετανιώνουν για ορισμένους των πολέμων στους οποίους βύθισαν τις ΗΠΑ αυτόν τον αιώνα.
Ανάμεσα σ’ αυτούς τους πολέμους είναι του Αφγανιστάν και του Ιράκ, οι μεγαλύτερης διάρκειας στην ιστορία μας, της Λιβύης, που έμεινε χωρίς μια σταθερή κυβέρνηση, ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας –μια εξάχρονη καταστροφή ανθρωπίνων δικαιωμάτων που βοηθήσαμε να εκραγεί εξοπλίζοντας αντάρτες για να ανατρέψουν τον Μπασάρ Άσαντ και της Υεμένης, όπου μια; Σαουδική εκστρατεία βομβαρδισμών με την βοήθεια των ΗΠΑ και αποκλεισμού λιμοκτονίας προκαλεί έναν ανθρωπιστικό όλεθρο.
Ωστόσο, αυτόν τον αιώνα, το κόμμα του πολέμου αποκρούστηκε και ηττήθηκε όταν επιδίωκε μια σύγκρουση με την Ρωσία του Πούτιν. Και οι «νέο-απομονωτικοί» που κέρδισαν με τα επιχειρήματά τους, υπηρέτησαν άριστα τη χώρα.
Αυτό που προκάλεσε την παραπάνω σκέψη ήταν ένα κείμενο στην 1η σελίδα των Τάϊμς της Ν. Υόρκης της Τετάρτης, που έγραφε:
«Ο Μιχαήλ Σαακασβίλι, τέως πρόεδρος της Γεωργίας, ηγήθηκε διαδηλωτών στους δρόμους του Κιέβου, αφού απείλησε να πηδήξει από ένα πενταόροφο κτίριο για να διαφύγει τη σύλληψη:Σελ.Α4».
Ποιος είναι ο Σαακασβίλι; Το «παιδί θαύμα» που εκλέχθηκε το 2004 στο Τμπίλισι, μετά από μια «Ροζ Επανάσταση» που υποστηρίξαμε κατά την σταυροφορία του Τζωρτζ Μπους για την παγκόσμια δημοκρατία.
Κατά τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, τον Αύγουστο 1008, ο Σαακασβίλι έστειλε τον στρατό του να ορμήσει σπάζοντας στον μικρό θύλακο της Νότιας Οσσετίας, που είχε αποσπαστεί από την Γεωργία, όταν η Γεωργία αποσπάστηκε από την Ρωσία.
Κατακτώντας ωστόσο τον θύλακο, ο στρατός του Σαακασβίλι σκότωσε Ρώσους της ειρηνευτικής δύναμης. Μεγάλο λάθος. Μέσα σε 24 ώρες τα τανκς και τα στρατεύματα του Πούτιν ξεχύνονταν από την σήραγγα Ρόκι, κυνηγώντας τον στρατό του Σαακασβίλι έξω από την Νότιο Οσετία και καταλαμβάνοντας τμήματα της ίδιας της Γεωργίας.
Καθώς η ήττα άγγιζε τον ήρωα των νέο-συντηρητικών, οι αμερικανικές «ελίτ» ξέσπαγαν σε καταγγελίες της «ρωσικής επιδρομής» και  κραυγές για να σταλούν αερομεταφερόμενες δυνάμεις, να βάλουμε την Γεωργία στο ΝΑΤΟ και να εγκατασταθούν αμερικανικά στρατεύματα στον Καύκασο.
«Είμαστε όλοι Γεωργιανοί», ούρλιαζε ο Τζων Μακέϊν.
Όχι ακριβώς. Όταν υψώθηκε κατακραυγή κατά μας σύγκρουσης με τη Ρωσία, ο Μπους, σωστά διαγνώσκοντας το δημόσιο αίσθημα, αποφάσισε τον περιορισμό σε μη βίαιες διαμαρτυρίες. Σοφή επιλογή.
Και ο Σαακασβίλι; ΄Εμεινε στην εξουσία μέχρι το 2013, έπειτα το κόμμα του νικήθηκε, ο ίδιος παραπέμφθηκε για διαφθορά και διέφυγε στην Ουκρανία. Εκεί ο πρόεδρος Μπορίς Ποροσένκτο, ο καρπωτής του πραξικοπήματος του Κιέβου που στήριξαν οι ΗΠΑ το 2014, το έβαλε υπεύθυνο της Οδησσού, μιας από τις πιο διεφθαρμένες επαρχίες σε μια χώρα διάσπαρτης διαφθοράς.
Το 2016  ο Σαακασβίλι αναγκάζεται να παραιτηθεί, καταγγέλλει τον πάτρωνά του Ποροσένκο για διαφθορά και το σκάει από την Ουκρανία. Τον Σεπτέμβριο, επικεφαλής μιας συμμορίας υποστηρικτών του, παραβιάζει τα σύνορα και ξαναμπαίνει στην Ουκρανία με τη βία.
Να τι γράφει ο ΄Αντριου Χίγκινς στους Τάϊμς για τα τελευταία του κατορθώματα:
« Την Τρίτη . . . ο Σαακασβίλι, το κάποτε ίνδαλμα της Δύσης, εκτίναξε την περιπετειώδη καριέρα του σε νέα ύψη σουρεαλισμού, όταν σκαρφάλωσε στην στέγη της πενταόροφης πολυκατοικίας όπου διαμένει, στο κέντρο του Κιέβου.
«Καθώς… εκατοντάδες υποστηρικτές του μαζεύονταν στον δρόμο, εκραύγαζε βρισιές κατά των ηγετών της Ουκρανίας… και απειλούσε να πηδήσει, εάν οι άντρες της Ασφάλειας επιχειρούσαν να τον συλλάβουν.
« Αφού κατήγγειλε τον πρόεδρο Ποροσένκο ως προδότη και κλέφτη, τελικά κατάφεραν να το αρπάξουν και να τον κατεβάσουν και τον επιβίβαζαν σε ένα κλειστό αυτοκίνητο Βαν της Ασφάλειας όταν οι οπαδοί του όρμησαν και τον απελευθέρωσαν.


«Με μια ουκρανική σημαία κρεμασμένη στους ώμους του και με τις χειροπέδες ακόμη να κρέμονται από το  ένα του χέρι, ο πρώην πρόεδρος της Γεωργίας μπήκε επικεφαλής διαδήλωσης υποστηρικτών του, στους δρόμους του Κιέβου, προς το Κοινοβούλιο. Ρητορεύοντας με την βοήθεια ενός κέρατος βοδιού, καλούσε σε «ειρηνικές διαδηλώσεις» για την εκδίωξη του Ποροσένκο από την προεδρία, με τον ίδιο τρόπο που πραγματοποιήθηκε η ανατροπή του προκατόχου του Βίκτορα Γιανούκοβιτς το 2014».
Μοιάζει με σενάριο κωμωδίας Πήτερ Σέλερς, της δεκαετίας 1960.
Και όμως αυτός ο παλιάτσος ήταν πρόεδρος της Γεωργίας, για χάρη του οποίου στην Νότιο Οσσετία μερικοί από τους εγκεφάλους της εξωτερικής πολιτικής μας πίστευαν πως πρέπει να φτάσουμε στα όρια πολέμου με τη Ρωσία.
Και υπήρχε τότε μεγάλη υποστήριξη για να βάλουμε την Γεωργία στο ΝΑΤΟ. Αυτό θα έδινε στον Σαακασβίλι την δυνατότητα να πυροδοτήσει μια σύγκρουση με τη Ρωσία, που θα μπορούσε να εξωθήσει σε αμερικανική επέμβαση.
Σκεφτείτε και την περίπτωση της Ουκρανίας. Προ τριετίας, ο Μακέϊν,  υποστηρίζοντας την ανατροπή της εκλεγμένης φίλο-ρωσικής κυβέρνησης του Κιέβου, διακήρυσσε: « Τώρα είμαστε όλοι Ουκρανοί.»
Μετά από εκείνο το πραξικόπημα, οι αμερικανικές «ελίτ» μας παρακινούσαν να  συγκρουστούμε με τον Πούτιν στην Κριμαία, να βάλουμε την Ουκρανία αλλά και τη Γεωργία στο ΝΑΤΟ και να στείλουμε στο Κίεβο τα ισχυρά όπλα που χρειάζεται για να  νικήσει τους αντάρτες των ανατολικών επαρχιών που υποστηρίζουν οι Ρώσοι.
Αυτό θα οδηγούσε κατ’ ευθείαν σ’ έναν ουκρανό-ρωσικό πόλεμο, πυροδοτημένο από την αποστολή αμερικανικών όπλων.
Θέλουμε πράγματι να παραχωρήσουμε σε άτομα με την ιδιοσυγκρασία του Σαακασβίλι την δυνατότητα να προκαλέσει ένα πόλεμο με μια πυρηνική δύναμη, τη Ρωσία, τον οποίο κάθε πρόεδρος της εποχής του Ψυχρού Πολέμου ήταν αποφασισμένος να αποφύγει, ακόμη και αν σήμαινε την αποδοχή την ηγεμονία της Μόσχας σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, μέχρι τον Έλβα; Παρακολουθώντας τον Σαακασβίλι να παλαβώνει στους δρόμους του Κιέβου σαν ντοπαρισμένος σπουδαστής, θα έπρεπε να μας κινήσει να ξανασκεφτούμε για την πνευματική ισορροπία όλων αυτών των συμμάχων στους οποίους έχουμε εμπιστευτεί την ικανότητα να μας παρασύρουν σ’ έναν πόλεμο.

Στο κάτω-κάτω οι συμμαχίες είναι ζώνες μετακομιδής  στον πόλεμο.

του Daniel Mcadams, Ron Paul Institute org *

[Το κατωτέρω άρθρο, έγκυρης Αμερικανικής πηγής, παρέχει χρήσιμη πληροφόρηση που εδώ παρακάμπτεται από τον καθημερινό καταιγιστικό ειδησεογραφικό βομβαρδισμό περί τις τελευταίες σαδιστικές επινοήσεις των κ.κ. Σόϊμπλε και Ερντογάν σε βάρος του πειθήνιου και καρτερικού υποζυγίου -καρυκευμένες με μερικά αναμασήματα του CNN, παραγωγού –κατά Τραμπ- ψευδών ειδήσεων. Αφορά διεθνείς εξελίξεις των οποίων η κρισιμότητα και οι προεκτάσεις δεν αποκλείεται να παραμερίσουν μεσοπρόθεσμα τους σημερινούς τοπικούς εφιάλτες.]

Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Τι εβδομάδα κι’ αυτή στην αμερικανική εξωτερική πολιτική! Πρώτον, ο Πρόεδρος Τραμπ εγκρίνει μιαν επιδρομή κομάντο στην Υεμένη που οδηγεί σε πλήρες φιάσκο με τον σκοτωμό ενός Αμερικανού στρατιώτη και εικοσάδων αθώων παιδιών και γυναικών. ΄Επειτα ο μονομανής με το Ιράν σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Προέδρου, στρατηγός Μάϊκλ Φλιν, υφαρπάζει μια πρες-κόνφερενς του Λευκού Οίκου για να θέσει το Ιράν υπό «προειδοποίηση» για την νόμιμη δοκιμή ενός πυραύλου και τον ψευδή ισχυρισμό ότι είναι αναμεμιγμένο στον πόλεμο της Υεμένης.

Αλλά η Πέμπτη κατέγραψε ένα θεαματικό αυτο-γκόλ: Η πρέσβης του Προέδρου Τραμπ στα Ηνωμένα ΄Εθνη, τέως κυβερνήτης της Νότιας Καρολίνας Νίκη Χάλι χρησιμοποίησε την πρώτη της εμφάνιση ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας για να καταδικάσει τη Ρωσία για την ανάφλεξη της βίας στην Ανατολικήν Ουκρανία.

Η Χάλι είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας:

«Θεωρώ ατυχές ότι με την πρώτη εμφάνισή μου θα πρέπει να καταδικάσω τις επιθετικές ενέργειες της Ρωσίας. Είναι ατυχές επειδή πρόκειται για την επανάληψη περιπτώσεων για πάρα πολλά χρόνια στις οποίες οι αντιπρόσωποι των ΗΠΑ βρέθηκαν στην ανάγκη να κάνουν το ίδιο.»

Ποιες ήταν οι επιθετικές ενέργειες της Ρωσίας; Δεν είπε. Κατηγορεί άραγε τη Ρωσία για μια άλλη «εισβολή» στην Ουκρανία. όπως το φερέφωνο του Ομπάμα επαναλάμβανε ατέλειωτα, χωρίς απόδειξη; Τι εννοούσε ακριβώς;

Aλλά έγινε κάτι ακόμη πιο περίεργο.

Η Χάλι συνέχισε λέγοντας στο Συμβούλιο ότι οι αμερικανικές κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας δεν θα αρθούν μέχρις ότου η Κριμαία επιστραφεί στην Ουκρανία:

«ΟΙ Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να καταδικάζουν και να ζητούν τον άμεσο τερματισμό της ρωσικής κατοχής της Κριμαίας. Η Κριμαία είναι τμήμα της Ουκρανίας. Οι σχετιζόμενες με την Κριμαία κυρώσεις μας θα παραμείνουν σε ισχύ μέχρις ότου επιστρέψει τον έλεγχο της χερσονήσου στην Κριμαία.»

Αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό από ότι έλεγε ο πρόεδρος Τραμπ. Ερωτηθείς τον Ιούλιο εάν οι ΗΠΑ θα θέσουν τέρμα στις κυρώσεις στη Ρωσία και θα αναγνωρίσουν ότι η Κριμαία είναι ρωσική, ο πρόεδρος Τραμπ –εργοδότης της Χάλι- είπε: «Ναι. Θα ασχοληθούμε με αυτό»

΄Εχουμε εδώ μια νέα πολιτική; Δεν θα έπρεπε να μάθουμε για μια τόσο δραματική αλλαγή από τον Τραμπ; ΄Η, τουλάχιστον, από τον υπουργό του των Εξωτερικών Ρεξ Τίλλερσον, τώρα θρονιασμένο στο Στέητ Ντηπάρτμεντ;

Ενώ η πρεσβευτίνα Χάλι κατηγορεί τους Ρώσους για την επανέναρξη των μαχών στην Ανατολικήν Ουκρανία, η πραγματική αιτία μπορεί να είναι κάπως πλησιέστερα στην Ουάσιγκτων. Η βία στην Ανατολικήν Ουκρανία ξανάρχισε να φουντώνει όχι πολύ μετά την πρωτοχρονιάτικη επίσκεψη των γερουσιαστών Τζων Μακέην και Λίντσεϋ Γκράχαμ, που προέτρεψαν τις δυνάμεις του Κιέβου να ξαναρχίσουν τις επιθέσεις τους κατά των αυτονομιστών της Ανατολής.

Ο Γκράχαμ δήλωσε προς τη 36η ταξιαρχία πεζοναυτών: « Θαυμάζω τη θέλησή σας να πολεμήσετε για την πατρίδα σας. Ο αγώνας σας είναι και δικός μας αγώνας. Το 2017 θα είναι ο χρόνος της επίθεσης. ΄Ολοι εμείς θα γυρίσουμε στην Ουάσιγκτων και θα ωθήσουμε την υπόθεση εναντίον της Ρωσίας. Τέρμα στη ρωσική επιθετικότητα. Είναι καιρός να πληρώσουν ένα βαρύ τίμημα. Η διαμάχη μας δεν είναι με τον ρωσικό λαό αλλά με τον Πούτιν. Η υπόσχεσή μας σε σας είναι να φέρουμε την υπόθεσή σας στην Ουάσιγκτων, να ενημερώσουμε τον αμερικανικό λαό για την γενναιότητά σας και να καταγγείλουμε τον Πούτιν σε όλον τον κόσμο.»

Για να μην υστερήσει, ο Μακέην παρότρυνε τον στρατό και τον Ουκρανό πρόεδρο να ξαναρχίσουν τον πόλεμο:

«Πιστεύω πως θα νικήσετε. Είμαι πεπεισμένος πως θα νικήσετε και θα κάνουμε ότι μπορούμε να σας εξασφαλίσουμε ότι χρειάζεστε για να νικήσετε. Επιτύχαμεόχι λόγω του εξοπλισμού αλλά εξ αιτίας του θάρρους σας. ΄Ετσι σας ευχαριστώ και ο κόσμος παρακολουθεί και παρακολουθεί επειδή δεν μπορεί να επιτρέψουμε στον Βλαντιμίρ Πούτιν να πετύχει εδώ, επειδή εάν επιτύχει εδώ θα πετύχει και σε άλλες χώρες.»

Οι Μακέην και Γκράχαμ εμφανίσθηκαν μάλιστα και σε βίντεο, το οποίο διένειμε ο Ουκρανός πρόεδρος Ποροσένκο στις μονάδες, με τις παροτρύνσεις τους να επιτεθούν. Παρακολουθήστε αυτό το προκλητικό τεκμήριο εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=5Eds-8P0VfA&feature=youtu.be

Οι περιοχές πέριξ της Αβντίβκα στην Ανατολικήν Ουκρανία βομβαρδίζονταν από το στρατό του Κιέβου επί αρκετές ημέρες και πύραυλοι Γκραντ έπεφταν βροχή σε άλλα σημεία του Ντονιέτσκ. Ακόμη και το RFE-RL, φερέφωνο της αμερικανικής προπαγάνδας παραδέχθηκε ότι η βία στην Ουκρανία είναι το αποτέλεσμα της «συγκαλυμμένης επίθεσης» («creeping offensive”) που έχουν αναπτύξει οι δυνάμεις του Κιέβου στην Ανατολική Ουκρανία –σε κατάφωρη παραβίαση των συμφωνιών του Μινσκ.

Ωστόσο η πρεσβευτίνα του Τραμπ τον ΟΗΕ χρησιμοποίησε την πρώτη εμφάνισή της στον Οργανισμό για να επιρρίψει όλη της ευθύνη στη Μόσχα. Εναντίον όλων των στοιχείων περί του αντιθέτου. Ακριβώς όπως η προκάτοχός της, η πολεμοχαρής Σαμάνθα Πάουερ.

΄Αν ο Πρόεδρος Τραμπ σοβαρολογεί πως επιθυμεί να βελτιώσει τις σχέσεις με τη Ρωσία, αυτός είναι ένας περίεργος τρόπος να το επιδιώξει. Αν οι συνεργάτες που διόρισε δεν υπηρετούν σωστά τον πολιτικό σχεδιασμό του, δεν είναι και πολύ νωρίς να προβεί σε κάποιες αναπροσαρμογές. ΄Εχει γίνει διάσημος με τη χρήση της λέξης «Απολύεσαι!» ΄Ισως είναι καιρός ν’ αρχίσει να την ξεσκονίζει. Μπορούμε να του παρουσιάσουμε έναν κατάλογο.

Αρχίζοντας μια Προεδρία με απειλή πολέμου κατά του Ιράν και με καταδίκη της Ρωσίας για μιαν επίθεση στην οποία δεν ενέχεται δεν είναι ο καλύτερος τρόπος να καθησυχάσεις τους απαυδισμένους από πολέμους Αμερικανούς που προτίμησαν τον Τραμπ από την πολεμοκάπηλη Χίλλαρυ.

Τι εβδομάδα κι’ αυτή; Και ποιος ξέρει τι έπεται…



* Το Ινστιτούτο Ρον Πωλ για Ειρήνη και Ευημερία είναι ένα παράρτημα του Ιδρύματος Δρ.Πωλ για Ορθολογική Οικονομία και Εκπαίδευση, που συγκροτήθηκε ως εκπαιδευτική οργάνωση στη δεκαετία του ΄70. Το Ινστιτούτο συνεχίζει και επεκτείνει τον ισόβιο πολιτικό και κοινωνικό αγώνα του Δρα Ρον για μια φιλειρηνική εξωτερική πολιτική και για την προστασία των πολιτικών ελευθεριών στο εσωτερικό της χώρας. Ο Δρ. Ρον Πωλ υπήρξε δύο φορές υποψήφιος για την υποψηφιότητα στην Προεδρία των ΗΠΑ, την πρώτη με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και τη δεύτερη ως ανεξάρτητος ελευθερόφρων. Οι θέσεις του προσέκρουσαν στην αντίθεση πανίσχυρου κατεστημένου, αλλά του εξασφάλισαν ακλόνητο κύρος και σεβασμό μεταξύ των καλλιεργημένων και προβληματιζόμενων Αμερικανών.

Επιλέχθηκε τραγούδι ενάντια στην ΕΣΣΔ, αφιερωμένο σε συνεργάτες του Χίτλερ


Από χθες και επίσημα οι νεοναζί της Ουκρανίας «ξεπλένονται» με την σφραγίδα της Eurovision.

Και κάπως έτσι η Ε.Ε προχωρά τους σχεδιασμούς της για ένταξη της Ουκρανίας στην «Ευρωπαϊκή αγκαλιά», προβάλλοντας όμως τον αντισιοβιετισμό, τον αντικομουνισμό και την φασιστική ιδεολογία μέσα και από αυτόν τον θεσμό.

Βλέπετε, η Eurovision, αποτελεί ένα μαζικό μουσικό θέαμα μιας και παρακολουθείται από εκατομμύρια πληθυσμού, ενώ τα τραγούδια που συμμετέχουν, σε λίγες μέρες θα κατακλύσουν τα ραδιόφωνα, θα γίνουν αφιερώματα, θα παίζονται στα νυχτερινά κέντρα κτλ.

Το τραγούδι που στηρίχτηκε χθες από την επιτροπή και τελικά βγήκε πρώτο με τις τελικές ψήφους των υπόλοιπων χωρών είναι το τραγούδι της Ουκρανίας και ονομάζεται «1944». Η Ουκρανία λοιπόν κέρδισε την Eurovision (τυχαίο;).

Το συγκεκριμένο τραγούδι που από εδώ και πέρα θα παίζει στα ραδιόφωνα όλων των χωρών της Ε.Ε αλλά και στην χώρα μας αυτό το καλοκαίρι, δεν θα είναι κάποιο ερωτικό τραγουδάκι, ούτε κάποιο χαρούμενο χιτάκι. Το τραγούδι που …νίκησε χθες έχει τον τίτλο «1944» και πρόκειται για ένα μοιρολόι που γράφτηκε και αφιερώνεται σε συνεργάτες των ναζί κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, ορισμένους από τους λεγόμενους Τατάρους της Κριμαίας !

Καλά διαβάσατε…

Για την ιστορία αξίζει να πούμε μονάχα αυτό.

Είναι γνωστό πως στην Κριμαία το 1941 κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν τα ναζιστικά στρατεύματα μπήκαν στην Ουκρανία, ο λαός της αντιστάθηκε μαχητικά, στήνοντας αντάρτικες ομάδες και πολεμώντας ηρωικά..

Γνωστή είναι επίσης η ηρωική πολιορκία της Σεβαστούπολης, αυτής της ναυτικής βάσης της ΕΣΣΔ, η οποία κράτησε από τον Οκτώβρη του 1941 έως τον Ιούλη του 1942.. Εκείνη όμως την περίοδο υπήρξαν και αυτοί που όχι μόνο δεν αντιστάθηκαν, δεν πολέμησαν τον καταχτητή, αλλά πέρασαν απέναντι και στρατεύτηκαν στις Γερμανικές ένοπλες δυνάμεις.

Έτσι έχουμε το φαινόμενο, όπου χιλιάδες Τατάροι της Κριμαίας (υπολογίζεται γύρω στις 20.000) παραδόθηκαν στον Χίτλερ και πολέμησαν στο πλευρό των ναζί. Οι Τάταροι ταυτίστηκαν λοιπόν με την προδοσία.

Και έτσι η μειονότητα αυτή, βρισκόταν υπό τον φόβο να δεχθεί μεγάλη επίθεση από τον ντόπιο πληθυσμό της Κριμαίας.

Γι αυτό τον λόγο η ΕΣΣΔ, έκρινε σκόπιμο πως το να παραμείνουν στην περιοχή της Κριμαίας οι Τάταροι, θα ήταν επικίνδυνο για τους ίδιους, καθώς ήταν πιθανών να εκδηλωθούν γενικευμένα φαινόμενα αυτοδικίας εναντίων του συνόλου του πληθυσμού των Τατάρων. Το αποτέλεσμα ήταν να πραγματοποιηθεί η μεταφορά τους σε άλλο μέρος, ώστε να αποφευχθεί ένας τεράστιος εμφύλιος πόλεμος.

Από τότε μέχρι σήμερα έχει χυθεί μπόλικο μελάνι… από τους απολογητές του καπιταλισμού και τους αντισιοβετικούς γραφιάδες. Ο αντισταλινισμός δίνει και παίρνει και μαζί η βρώμικη λάσπη εναντίων της ΕΣΣΔ και του σοσιαλισμού.

Αυτά για την ιστορία.

Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα και ας δούμε τι γίνεται στην Ουκρανία και ποια είναι η στάση των λεγόμενων ηγετών των Τατάρων.

Όπως είχαμε ξαναπεί στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή κουμάντο κάνουν οι νεοναζί, με την στήριξη της Ε.Ε.

Τα εγκλήματα που διαπράττονται εναντίων των κομμουνιστών, αλλά και συνολικά του λαού της Ανατολικής Ουκρανίας είναι πάμπολλα. Δολοφονίες, απαγωγές, βιασμοί και πάει λέγοντας. Στο Ντονμπάς, έχει στηθεί ένοπλος αγώνας από μαχητές που πολεμούν την νεοναζιστική λαίλαπα και αντιστέκονται στα σχέδια της Ε.Ε και του καθεστώτος του Κιέβου.

Σε αυτό το τοπίο μέρος των Τατάρων της Ουκρανίας, στέκονται στο πλευρό του νεοναζιστικού καθεστώτος και στηρίζουν τα φασιστικά εγκλήματα. Χαρακτηριστικό του φαινομένου είναι πως τον Μάρτιο του 2014 «ο Δεξιός τομέας» -ο επιχειρησιακός βραχίονας του νεοναζιστικού καθεστώτος,- κάλεσε όλες τις δυνάμεις των Τατάρων της Ουκρανίας να ενταχθούν στις παραστρατιωτικές οργανώσεις και να πολεμήσουν για τα συμφέροντα της Δύσης, ενώ η κυβέρνηση τους υποσχέθηκε πως θα τους δώσει την δυνατότητα αυτονομίας.

Στην ανακοίνωση που εκδόθηκε τότε στα Ουκρανικά sites, ο «Δεξιός τομέας» έλεγε μεταξύ άλλων «Οι Ουκρανοί εθνικιστές έχουν από καιρό υποστηρίξει τη δημιουργία αυτόνομου κράτους των Τατάρων της Κριμαίας. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Θα υπερασπιστούμε τη κοινή μας ελευθερία και την κρατική μας υπόσταση! Δόξα στην Ουκρανία! Δόξα στο λαό των Τατάρων της Κριμαίας! Η νίκη είναι δική μας!».

Τέλος και μια φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» στις 27/2/2014. Στην φωτογραφία φιγουράρει ο Ρεφάτ Τσουμπάροφ, ο λεγόμενος ηγέτης των Τατάρων της Ουκρανίας, ο οποίος χαιρετά ναζιστικά σε διαδήλωση των φασιστών της Ουκρανίας. –