Articles by "Ουκρανία"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ουκρανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ακτιβιστής στις 0

με την υπογραφή του Γιώργου Χαρβαλιά

Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, αυτοί δηλαδή που ξύνονται για καβγά με τον Πούτιν, εξέδωσαν μία δήλωση «συμπαράστασης» υπέρ της Δανίας. Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες η διατύπωση ήταν νερόβραστη και προσεκτική, σχεδόν φοβική θα σας έλεγα, γιατί δεν απευθυνόταν στους Ρώσους. Στον Τραμπ απευθυνόταν, εκλιπαρώντας τον εμμέσως να…ξανασκεφτεί το θέμα της Γροιλανδίας!

Έρχονται, λοιπόν, στιγμές που η διεθνής πολιτική προσφέρει κωμικά σκετς τόσο καλοδουλεμένα ώστε ούτε η πιο καυστική σάτιρα θα μπορούσε να επινοήσει. Ένα από αυτά αφορά τη σημερινή αγωνία της Δανίας, μιας χώρας που το τελευταίο διάστημα είχε πάρει τον ρόλο του ευρωπαϊκού κήρυκα κατά της «ρωσικής απειλής» προειδοποιώντας για έναν επικείμενο εφιάλτη: Ότι οι Ρώσοι θα μπουκάρουν στα σπίτια μας και δεν θα αφήσουν ρουθούνι.

Ωραίο το σενάριο για πολεμικό blockbuster, όμως η σοβαρότερη απειλή που αντιμετωπίζει σήμερα η Δανία δεν έρχεται από τη Ρωσία. Έρχεται από τον μέχρι πρότινος στενότερο σύμμαχό της. Τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ποτέ δεν έκρυψε ότι θεωρεί τη Γροιλανδία στρατηγικό λάφυρο και τη Δανία έναν απλώς ενοχλητικό ιδιοκτήτη.

Η πρόσφατη αμφισβήτηση, ακόμη και με την επίκληση επικείμενης στρατιωτικής εισβολής, αποτέλεσε πραγματική ψυχρολουσία για τη μικρή σκανδιναβική χώρα που νόμιζε ότι είχε ξεπεράσει τον σκόπελο και… ο θείος Ντόναλντ είχε αποκοιμηθεί.

Οι Δανοί, ξέρετε, είναι ένα είδος Ευρωπαίων… πολυτελείας. Εκμεταλλεύονται τη διαδικασία της ενοποίησης στη γηραιά ήπειρο, όπως και όποτε θέλουν, μετέχουν στις δομές α λα καρτ, με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω, αρνήθηκαν (σοφά) να υιοθετήσουν το ευρώ και μέχρι πρότινος είχαν εξασφαλίσει μια σειρά εξαιρέσεων από συλλογικές δράσεις σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας τις οποίες οι ίδιοι ανέστειλαν εν όψει της… ρωσικής απειλής.

Από τη δεκαετία του ’70 κατάφεραν να επιβάλουν τις ιδιοτροπίες τους με διαδοχικά δημοψηφίσματα που τρομοκρατούσαν τις Βρυξέλλες ότι θα χάσουν το… κελεπούρι και στο τέλος αποσπούσαν ένα είδος προνομιακής μεταχείρισης, ασύμμετρο σε σχέση με το μπόι και τη γεωπολιτική ισχύ της χώρας τους.

Οι Δανοί, βεβαίως, είναι πλούσιοι. Ανήκουν στον οικονομικά εύρωστο ευρωπαϊκό Βορρά. Αλλά ο πλούτος τους δεν οφείλεται σε κάποια μοναδικότητα, με εξαίρεση ίσως τον διεθνοπολιτικό τους πραγματισμό. Στις δύσκολες στιγμές επέλεγαν τη… βολική πλευρά της ιστορίας.

Τον Απρίλιο του 1940 οι Γερμανοί κατέλαβαν τη Δανία σχεδόν χωρίς να πέσει ντουφεκιά. Οι απώλειές τους περιορίστηκαν σε… δύο νεκρούς, λιγότερους δηλαδή από όσους χάθηκαν σε τροχαία δυστυχήματα κατά τη διάρκεια προετοιμασίας της επίθεσης!
Οι Γερμανοί εκτίμησαν αυτό το είδος της παθητικής παράδοσης και τους άφησαν στην ησυχία τους για μεγάλο διάστημα. Η χώρα δεν καταστράφηκε, όπως ακριβώς και στον Πρώτο Παγκόσμιο που τήρησε καθεστώς αυστηρής ουδετερότητας. Έτσι λοιπόν, στη νεότερη Ιστορία της η Δανία φρόντισε να αποφύγει τις μεγάλες συγκρούσεις, να ελαχιστοποιήσει το κόστος από τις παγκόσμιες συρράξεις, αλλά και να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση σε εμπορικό πλεονέκτημα. Χωρίς πολεμικά ερείπια, εμφύλιες διενέξεις και χαμένες γενιές προσανατολίστηκε στη ναυτιλία και στο παγκόσμιο εμπόριο, με κολοσσούς όπως η Maersk, ανέπτυξε ισχυρή φαρμακοβιομηχανία με αιχμή τη Novo Nordisk, αξιοποίησε υδρογονάνθρακες στη Βόρειο Θάλασσα, επένδυσε στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, αλλά ταυτόχρονα προστάτευσε και την πρωτογενή παραγωγή της, προσφέροντάς της εξαγωγικό προσανατολισμό.

Το πραγματικό πλεονέκτημα όμως των Δανών δεν ήταν η καινοτομία, αλλά η ικανότητα να αποφεύγουν τους καβγάδες. Μέχρι που πρόσφατα ψήφισαν για πρωθυπουργό μία ανόητη κυρία με εμμονές. Μία κυρία που έβλεπε στον ύπνο και τον ξύπνιο της τον Πούτιν να ορμά στο σπίτι της, αλλά σήμερα κινδυνεύει να χάσει τη Γροιλανδία από τον Τραμπ.

Η περίπτωση της Μέτε Φρεντέρικσεν είναι πραγματικά απίθανη. Από αυτές που ερμηνεύονται μόνο με κριτήρια απόλυτης βλακείας ή ιδιοτέλειας. Έπεισε τους Δανούς που την ψήφισαν ότι κινδυνεύουν και έσπευσε να στοιχηθεί μαζί με άλλους «χρήσιμους ηλίθιους» στο κλαμπ των προθύμων, απογειώνοντας το αφήγημα της ρωσικής απειλής με εμπρηστικές δηλώσεις.


Η κυρία Φρεντέρικσεν φαινόταν πεπεισμένη ότι o Πούτιν είχε βαλθεί να καταπιεί τη μικρή χώρα της. Γι’ αυτό και υποστήριζε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ! Κατά την άποψή της ο Ζελένσκι πρέπει να ενισχύεται χρηματοδοτικά και στρατιωτικά μέχρι να σβήσει ο ήλιος, ώστε να κρατούνται οι Ρώσοι απασχολημένοι και να μην εισβάλλουν στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Αν ο συλλογισμός σάς φαίνεται αστείος, κρατήστε και ότι αναφορικά με την ίδια τη Δανία δεν έχει κανένα απολύτως ιστορικό υπόβαθρο. Οι βαλτικές χώρες, που δεν κρύβουν ασφαλώς και τις ναζιστικές τους συμπάθειες, ας υποθέσουμε ότι έχουν προηγούμενα με τους Ρώσους. Η Δανία, όμως, στη νεότερη Ιστορία της ουδέποτε έχει «ακουμπιστεί» με το ρωσικό έθνος.

Τραυματική εμπειρία εδαφικού ακρωτηριασμού είναι αλήθεια ότι έχει υποστεί. Το 1864 στο Σλέσβιγκ Χόλσταϊν. Αλλά όχι από τους… Ρώσους, από τους Πρώσους!
Τον επόμενο αιώνα η Δανία γνώρισε και Κατοχή. Από τους Γερμανούς ναζί. Σοβιετικό άρμα μάχης οι Δανοί δεν έχουν δει παρά μόνο σε ταινίες. Κάπου εδώ, λοιπόν, αρχίζουν ο παραλογισμός και η γεωπολιτική ειρωνεία. Η πρωθυπουργός της Δανίας επένδυσε πολιτικά στον φόβο μιας ανύπαρκτης απειλής και υποτίμησε δραματικά τις βλέψεις ενός πανίσχυρου υποτιθέμενου συμμάχου.

Σήμερα, λοιπόν, η Δανία, αιφνιδιασμένη και τρομοκρατημένη, μυξοκλαίει και ζητάει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Λυπούμαι, αλλά δεν θα συμμετέχω στο δράμα της, ούτε θα τη συμπονέσω. Αφήστε που, προσωπικά, αν ήμουν Γροιλανδός, θα προτιμούσα να με κυβερνάει ο Τραμπ με 100.000 δολάρια στην τσέπη παρά μία εμφανώς βλαμμένη που δεν κατάλαβε ποια είναι η απειλή για τη χώρα της.

Αλλά δεν είμαι Γροιλανδός. Έλληνας είμαι και θυμάμαι επίσης ότι η Δανία, χωρίς καν να είναι στο ευρώ, παρέδιδε μαθήματα δημοσιονομικής ηθικής την περίοδο των Μνημονίων. Τότε που η ελληνική κοινωνία κατέρρεε οικονομικά και θεσμικά η πολιτική σκηνή στη Δανία δεν διακρίθηκε για τη συμπόνια της. Αντιθέτως κυριάρχησε ένας λόγος απαξιωτικός, σχεδόν τιμωρητικός. Στη δανική Βουλή ακούστηκαν δηλώσεις για τα «40 χρόνια ελληνικής ανευθυνότητας», με συνέπεια η χώρα μας να παρουσιάζεται ως κραυγαλέο παράδειγμα προς αποφυγή.

Θυμάμαι επίσης και ότι ένας από τους πιο σκληρούς και ανάλγητους τοποτηρητές της τρόικας για λογαριασμό του ΔΝΤ ήταν Δανός. Ο ανεκδίηγητος κύριος Πολ Τόμσεν, που νόμιζε πως πραγματοποιεί περιοδεία σε αποικία της Υποσαχάριας Αφρικής.

Σήμερα, λοιπόν, η Δανία που μας κουνούσε το δάχτυλο την περίοδο των Μνημονίων, η ίδια Δανία που πρωτοστάτησε χωρίς κανέναν λόγο στο φαιδρό αφήγημα της ρωσικής απειλής, ανακαλύπτει ξαφνικά πανικόβλητη τον κυνισμό στις διεθνείς σχέσεις.

Ε, λυπάμαι, αλλά δεν συγκινούμαι. Όπως έστρωσε, ας κοιμηθεί.
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Χθες το βράδυ η Ουκρανία ήρθε  αντιμέτωπη με τις συνέπειες της επίθεσης σε ρωσικές υποδομές.

Και όχι, δεν εννοώ την χθεσινοβραδινή επίθεση του Ορέσνικ στη μεγάλη εγκατάσταση αποθήκευσης φυσικού αερίου στη δυτική Ουκρανία. Η σεισμική ώθηση από την επίθεση πιθανότατα κατέστρεψε τη γεωλογική δομή που επέτρεψε την αποθήκευση του φυσικού αερίου σε σπήλαια. Τώρα μπορεί να διαφύγει και έχει παρατηρηθεί να καίγεται. Αυτά ήταν τα ουκρανικά αποθέματα για το υπόλοιπο του χειμώνα. Η επίθεση ήταν σε αντίποινα για την επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος στα τέλη Δεκεμβρίου στις στρατηγικές εγκαταστάσεις διοίκησης της Ρωσίας και στο σπίτι του Πούτιν κοντά στο Νόβγκοροντ. Ήταν επίσης μια προειδοποίηση, κυρίως προς την Ευρώπη.

Αλλά το πραγματικό πλήγμα ήρθε με μια μεσαίου μεγέθους επίθεση με drone και πυραύλους στο Κίεβο. Τουλάχιστον τρεις συνδυασμένες θερμοηλεκτρικές εγκαταστάσεις καταστράφηκαν. Αυτές παρείχαν νερό, θέρμανση και ηλεκτρικό ρεύμα στα πολυώροφα κτίρια της σοβιετικής εποχής που καλύπτουν μεγάλο μέρος του Κιέβου. Αυτές οι επιθέσεις, όπως καταδεικνύει το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας στις εκθέσεις του, γίνονται σε αντίποινα για τις επιθέσεις σε ρωσικές εγκαταστάσεις υποδομών. Η Ρωσία κάποτε προσέφερε κατάπαυση του πυρός στις επιθέσεις υποδομών. Η Ουκρανία δεν την τήρησε.

Τώρα, σχεδόν τα μισά από τα πολυώροφα διαμερίσματα του Κιέβου έχουν χάσει την παροχή νερού, θέρμανσης και ηλεκτρικού ρεύματος. Αυτό συμβαίνει ενώ η θερμοκρασία έχει πέσει στους μείον 20° Κελσίου τη νύχτα. Οι δημοτικοί υπάλληλοι έχουν αρχίσει να αποστραγγίζουν (στα ρωσικά) όλο το νερό από τα εσωτερικά συστήματα των κατοικιών. Διαφορετικά, οι ανυψωτήρες και οι σωλήνες θα πάγωναν και θα σπούσαν. Αλλά αυτό σημαίνει επίσης ότι οι παροχές νερού και θέρμανσης δεν θα επιστρέψουν σε αυτά τα πολυώροφα κτίρια μέχρι οι θερμοκρασίες να επανέλθουν σε θετικό εύρος Κελσίου.

Έτσι, τα κτίρια έχουν καταστεί μη κατοικήσιμα. Εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια, θα πρέπει να ζήσουν αλλού.

Ο δήμαρχος του Κιέβου, Βλαντιμίρ Κλίτσκο, κάλεσε τους κατοίκους να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα .

Οι μισές πολυκατοικίες του Κιέβου, σχεδόν 6.000, βρίσκονται αυτή τη στιγμή χωρίς θέρμανση, μετά από ζημιές σε κρίσιμες υποδομές στην πρωτεύουσα από μια μεγάλης κλίμακας ρωσική επίθεση.

«Οι δημοτικοί υπάλληλοι έχουν συνδέσει κοινωνικές εγκαταστάσεις - ιδίως νοσοκομεία και μαιευτήρια - με κινητά λεβητοστάσια. Και μαζί με εργαζόμενους στον τομέα της ενέργειας εργάζονται για να επαναφέρουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και θέρμανσης στα σπίτια των κατοίκων του Κιέβου», δήλωσε ο Κλίτσκο.

Πρόσθεσε ότι η συνδυασμένη επίθεση στο Κίεβο τη νύχτα της 8ης προς 9η Ιανουαρίου ήταν η πιο επώδυνη για τις κρίσιμες υποδομές της πρωτεύουσας.

«Οι υπηρεσίες της πόλης λειτουργούν υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης. Και δυστυχώς οι καιρικές συνθήκες προβλέπεται να είναι δύσκολες τις επόμενες ημέρες.»

«Απευθύνω επίσης έκκληση στους κατοίκους της πρωτεύουσας που έχουν την ευκαιρία να εγκαταλείψουν προσωρινά την πόλη και να πάνε όπου υπάρχουν εναλλακτικές πηγές ενέργειας και θέρμανσης, να το πράξουν», κατέληξε ο Κλίτσκο.

Παρόμοια κατάσταση επικρατεί από χθες στο Ντνίπρο, μια από τις πιο βιομηχανικές πόλεις της Ουκρανίας.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα τμήματα του ουκρανικού πληθυσμού που δεν συμμετείχαν άμεσα στις μάχες φαινόταν να μην ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για ό,τι συνέβαινε. Υπήρχε ακόμα πολλή νυχτερινή ζωή στο Κίεβο, όλα τα αγαθά ήταν διαθέσιμα και ακόμη και οι λίγες σύντομες διακοπές ρεύματος δεν ήταν και τόσο ανησυχητικές.

Αυτό θα αλλάξει τώρα. Το ηλεκτρικό ρεύμα είναι διακεκομμένο τον περισσότερο καιρό. Τα καταστήματα κλείνουν επειδή η λειτουργία των επιχειρήσεων με γεννήτριες είναι ασύμφορη. Οι τοπικές δημόσιες συγκοινωνίες έχουν ως επί το πλείστον διακοπεί. Οι μεταφορές μεγάλων αποστάσεων έχουν διακοπεί. Τα διαμερίσματα είναι ακατάλληλα για κατοίκηση. Οι συνέπειες του πολέμου έχουν γίνει προσωπικές.

Αυτό θα αλλάξει τη διάθεση ακόμη και εκείνων που θέλουν να παρατείνουν τον πόλεμο. Ο αριθμός εκείνων που είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν την απώλεια εδαφών με αντάλλαγμα την ειρήνη θα αυξηθεί.

Μετά από λίγο καιρό θα ακολουθήσει μια αλλαγή πολιτικής για αυτό.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από την Christelle Néant *

Σχεδόν 500 παιδιά από την περιοχή Ντνιεπροπετρόφσκ της Ουκρανίας, τα οποία εκκενώθηκαν στην Τουρκία στις αρχές του 2022 με τη βοήθεια του εκατομμυριούχου Ρουσλάν Σόστακ, ζούσαν σε άθλιες συνθήκες, υπομένοντας σωματική και ψυχολογική πίεση και βία. Αρκετά ανήλικα κορίτσια κακοποιήθηκαν ακόμη και σεξουαλικά από μέλη του προσωπικού του ξενοδοχείου όπου διέμεναν. Αυτή είναι μια αναδρομή σε ένα σκάνδαλο που αποκαλύπτει το βαθμό στον οποίο οι ουκρανικές αρχές δεν σέβονται τα παιδιά που έχουν υπό τη φροντίδα τους.

Τον Φεβρουάριο του 2022, όταν η Ρωσία ξεκίνησε την ειδική στρατιωτική επιχείρηση για την προστασία των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ από την ουκρανική επίθεση, πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη έπληξαν πολλές ουκρανικές πόλεις. Ορισμένες περιοχές, όπως το Ντνιεπροπετρόφσκ, δεν περίμεναν την επίσημη απάντηση από το Κίεβο, η οποία χρειάστηκε σχεδόν δύο μήνες για να υλοποιηθεί, και αντ' αυτού αποφάσισαν να οργανώσουν οι ίδιες την εκκένωση των παιδιών που βρίσκονταν υπό κρατική φροντίδα (ορφανά ή εκείνα που είχαν απομακρυνθεί από τους γονείς τους), με τη βοήθεια τοπικών ολιγαρχών. Στην περίπτωση του Ντνιεπροπετρόφσκ, ο εκατομμυριούχος Ρουσλάν Σόστακ επιλέχθηκε από τις τοπικές αρχές για να εκκενώσει αρκετές χιλιάδες παιδιά που βρίσκονταν στην περιοχή υπό κρατική φροντίδα. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία του ιδρύματος «Παιδική ηλικία χωρίς πόλεμο», το οποίο συμμετείχε σε αυτήν την επιχείρηση.

Αυτή η υπόθεση αποκαλύφθηκε από την ομάδα Ουκρανών δημοσιογράφων από την ιστοσελίδα Slidstvo (μια ιστοσελίδα που ειδικεύεται στην 100% φιλοουκρανική ερευνητική δημοσιογραφία, επομένως δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως εργαλείο προπαγάνδας του Κρεμλίνου).



Τον Φεβρουάριο του 2022, 510 παιδιά από διάφορα ορφανοτροφεία στάλθηκαν στην Τουρκία από την περιοχή του Ντνιεπροπετρόφσκ και στεγάστηκαν σε ξενοδοχεία, όλα χρηματοδοτούμενα από τον Ρουσλάν Σόστακ. Για αυτά τα παιδιά, πολλά από τα οποία δεν είχαν ξαναδεί θάλασσα, ήταν ένα παραμύθι. Αλλά ο Ρουσλάν Σόστακ γρήγορα συνειδητοποίησε ότι ο πόλεμος θα διαρκούσε πολύ περισσότερο από μερικούς μήνες και ότι τα δικά του κεφάλαια δεν θα ήταν αρκετά. Έτσι, δημιούργησε ένα ίδρυμα για να συγκεντρώσει χρήματα από άλλους επιχειρηματίες και εκατομμυριούχους για να μοιραστούν το κόστος.

Επειδή εξαρχής, παρόλο που αυτά τα παιδιά αποτελούν ευθύνη του ουκρανικού κράτους, το τελευταίο δεν έχει συνεισφέρει ούτε ένα σεντ για να οργανώσει την εκκένωση και τη στέγασή τους. Αυτό και μόνο το γεγονός αποτελεί σκάνδαλο και αποδεικνύει ότι οι ουκρανικές αρχές δεν έχουν καμία απολύτως εκτίμηση για τα παιδιά, σε αντίθεση με ό,τι προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει κατηγορώντας συνεχώς τη Ρωσία ότι απήγαγε/απέλασε δεκάδες χιλιάδες παιδιά για να αγγίξει τις καρδιές των Δυτικών (εντελώς ψευδείς και παραληρηματικές κατηγορίες, που αποδείχθηκαν ως τέτοιες όταν το Κίεβο έπρεπε να παράσχει τη λίστα των εν λόγω παιδιών, η οποία περιείχε μόνο 339 ονόματα, εκ των οποίων περισσότερα από εκατό αναγνωρίστηκαν ως άτομα που βρίσκονταν στην Ευρώπη με τους γονείς τους και καθόλου στη Ρωσία).

Αρχικά, τα παιδιά φιλοξενούνταν καλά σε άνετα ξενοδοχεία, σιτίζονταν καλά και λάμβαναν ακόμη και ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη από τον Ερυθρό Σταυρό και τις τουρκικές αρχές. Ωστόσο, η κατάσταση επιδεινώθηκε γρήγορα. Τα παιδιά μετακινήθηκαν αρκετές φορές, τελικά στοιβαγμένα σε δωμάτια με φθίνουσα ποιότητα με κάθε μετακίνηση. Η ποιότητα των παρεχόμενων γευμάτων μειώθηκε επίσης με την πάροδο του χρόνου, με πολύ πλιγούρι και κομμάτια κρέατος χαμηλής ποιότητας αντί για ισορροπημένα γεύματα. Τα παιδιά μερικές φορές έβρισκαν ακόμη και έντομα, ενώ οι Ουκρανοί εκπαιδευτικοί που τα φρόντιζαν συνέχιζαν να τρώνε φαγητό καλής ποιότητας με αξιοπρεπές κρέας. Αυτοί οι εκπαιδευτικοί εμπόδισαν σταδιακά τον Ερυθρό Σταυρό και τις τουρκικές κοινωνικές υπηρεσίες να έχουν πρόσβαση στα παιδιά, με αποτέλεσμα να σταματήσει η ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη που λάμβαναν.

Ο λόγος για αυτή την αποστασιοποίηση μεταξύ Τούρκων κοινωνικών λειτουργών και ανθρωπιστών γίνεται γρήγορα σαφής όταν κάποιος κοιτάξει την υπόλοιπη ιστορία. Πράγματι, για να συγκεντρώσει χρήματα για να πληρώσει για τη διαμονή και το φαγητό τους, το ίδρυμα που δημιούργησε ο Ruslan Shostak δημοσιεύει τακτικά εκκλήσεις για δωρεές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με φωτογραφίες και βίντεο των παιδιών. Ωστόσο, ορισμένα παιδιά δεν θέλουν να βιντεοσκοπούνται, να τραγουδούν ή να χορεύουν μπροστά στην κάμερα. Έτσι, οι φροντιστές τιμωρούν όσους αρνούνται, στερώντας από τα παιδιά φαγητό ή ακόμα και κατάσχοντας τα τηλέφωνα ή τα tablet τους.

Δεν υπάρχει σχολείο που να οργανώνεται από τους φροντιστές που συνοδεύουν τα παιδιά, εκτός από μια αίθουσα που μπορεί να φιλοξενήσει 25 παιδιά. Ωστόσο, περισσότερα από 200 θα έπρεπε κανονικά να φοιτούν στο σχολείο. Ως αποτέλεσμα, τα παιδιά σπουδάζουν εξ αποστάσεως μέσω του διαδικτύου (όταν λειτουργεί), χρησιμοποιώντας τα tablet που τους παρέχονται. Στερώντας τα tablet από τα ανθεκτικά παιδιά, οι φροντιστές απλώς τα εμπόδισαν να σπουδάσουν σωστά!

Όχι μόνο τα παιδιά δεν μπορούν να μελετήσουν σωστά, αλλά, ως πρόσθετο πλεονέκτημα, οι εκπαιδευτικοί αναγκάζουν τα κορίτσια και τα μεγαλύτερα παιδιά να καθαρίζουν τα δωμάτια, αλλά και να φροντίζουν τα μικρότερα και τα παιδιά με αναπηρία (συμπεριλαμβανομένου του καθαρισμού τους, του μπάνιου τους και του πλυσίματος των ρούχων τους, ακόμα κι αν είναι λερωμένα με εμετό ή περιττώματα).

Μερικά παιδιά ανέφεραν ακόμη και σωματική βία που ασκήθηκε από το προσωπικό, κυρίως εναντίον ατόμων με αναπηρίες. Τα περισσότερα παράπονα αφορούσαν τον διευθυντή εκπαιδευτικού, Ολεξάντρ Τίτοφ, ο οποίος διαχειριζόταν τη σχέση του ορφανοτροφείου με το ίδρυμα του Ρουσλάν Σόστακ.

Αλλά η δοκιμασία των παιδιών δεν τελείωσε εκεί. Αρκετά από τα ανήλικα κορίτσια στο ορφανοτροφείο προσεγγίστηκαν από Τούρκους υπαλλήλους του ξενοδοχείου όπου διέμεναν. Αυτοί οι άνδρες, προσφέροντάς τους επιπλέον φαγητό, κατάφεραν να αποπλανήσουν τα κορίτσια και κατέληξαν να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με αρκετά από αυτά. Δύο από αυτές έμειναν έγκυες. Το προσωπικό όχι μόνο παρακολούθησε τις ενέργειες αυτών των ανδρών με τα ανήλικα κορίτσια, αλλά μάλιστα έκανε τα στραβά μάτια, επιτρέποντάς τους να κοιμούνται στα δωμάτια των κοριτσιών ή να περπατούν μαζί τους στο δρόμο «ως εραστές». Όταν αποκαλύφθηκαν οι εγκυμοσύνες τους, το προσωπικό ανάγκασε τα δύο κορίτσια να υπογράψουν ένα έγγραφο που δήλωνε ότι είχαν συναινέσει στις σχέσεις με αυτούς τους ενήλικες άνδρες, παρόλο που, σύμφωνα με το νόμο, δεν μπορούσαν να θεωρηθούν ότι είχαν συναινέσει, καθώς ήταν ανήλικες!

Τα αληθινά συναισθήματα αυτών των ανδρών έγιναν γρήγορα φανερά όταν, μετά την ανακάλυψη των εγκυμοσύνων τους, οι γυναίκες στάλθηκαν πίσω στην Ουκρανία για να γεννήσουν. Ένας από τους άνδρες έγινε βίαιος απέναντι στη νεαρή γυναίκα με την οποία κοιμόταν όταν έμαθε ότι επρόκειτο να φύγει. Ο άλλος πήγε να ζήσει με την κοπέλα του στην Ουκρανία, όπου άρχισε να την χτυπάει και να την απατά. Η νεαρή γυναίκα αναζήτησε καταφύγιο σε ένα καταφύγιο κοινωνικών υπηρεσιών. Και οι δύο γυναίκες γέννησαν μόνες τους, εγκαταλελειμμένες από τις αρχές, χωρίς καν την παρουσία κοινωνικού λειτουργού ή εκπαιδευτικού. Ένας από αυτούς κατηγόρησε ακόμη και τον επικεφαλής κοινωνικό λειτουργό ότι την πίεζε να κάνει έκτρωση.

Ακόμα πιο αξιοκαταφρόνητο είναι το γεγονός ότι ο πάστορας Μαξίμ Φετίσοφ, ο οποίος διευθύνει το κέντρο κοινωνικών υπηρεσιών όπου ένα από τα κορίτσια αναζήτησε καταφύγιο, την χειραγώγησε ώστε να του εμπιστευτεί προσωρινά τη φροντίδα του μωρού της, προτού επιχειρήσει να της στερήσει κρυφά τα γονικά της δικαιώματα. Το κορίτσι ανακάλυψε τη διαδικασία αφαίρεσης των γονικών δικαιωμάτων που είχε κινηθεί τον Αύγουστο χάρη σε Ουκρανούς δημοσιογράφους που ερευνούσαν το σκάνδαλο. Δεν είχε λάβει ποτέ κλήτευση. Χωρίς τη βοήθεια των δημοσιογράφων, θα είχε χάσει την τελική ακρόαση, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 17 Νοεμβρίου του τρέχοντος έτους, και θα είχε χάσει οριστικά την επιμέλεια της κόρης της!

Δεδομένων των όσων γνωρίζω για την εμπορία παιδιών στην Ουκρανία , οι ενέργειες αυτού του πάστορα είναι βαθιά ανησυχητικές. Μόλις αφαιρέθηκαν τα γονικά δικαιώματα της μητέρας και με τον πατέρα στην Τουρκία, τα πάντα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί στο παιδί (να πουληθεί σε κυκλώματα παιδεραστών ή για εμπορία οργάνων) και κανείς δεν θα νοιαζόταν, πόσο μάλλον το ουκρανικό κράτος, το οποίο έχει ήδη εγκαταλείψει την καημένη τη μητέρα αυτού του μωρού. Ειδικά όταν, μετά από περαιτέρω έρευνα για το υπόβαθρο αυτού του πάστορα, ανακαλύπτω ότι είναι ιεραπόστολος σε μια αμερικανική ευαγγελική εκκλησιαστική οργάνωση, την "Fire International", ένας από τους ηγέτες της οποίας, ο Michael Brown, κατηγορήθηκε για σεξουαλική κακοποίηση από μια γυναίκα εντός του κινήματος.

Οι ελλείψεις του διοικητικού προσωπικού του ορφανοτροφείου, καθώς και η σωματική και ψυχολογική κακοποίηση που υπέστησαν τα παιδιά, καταγράφηκαν σε μια έκθεση 11 σελίδων που συντάχθηκε μετά από επίσκεψη παρακολούθησης στην Τουρκία τον Μάρτιο του 2024 από μια αντιπροσωπεία που περιλάμβανε αξιωματούχους από το Ντνιεπροπετρόφσκ, την κεντρική διοίκηση της Ουκρανίας, εκπροσώπους του Γραφείου του Τούρκου Συνηγόρου του Πολίτη και τη UNICEF. Επτά μήνες αργότερα, το έργο έκλεισε και τα παιδιά στάλθηκαν στο σπίτι ή τοποθετήθηκαν σε ανάδοχη φροντίδα. Τα μεγαλύτερα παιδιά (ηλικίας μεταξύ 16 και 18 ετών) στάλθηκαν να ζήσουν ανεξάρτητα με συγγενείς ή σε ομαδικές κατοικίες και τοποθετήθηκαν σε ιδρύματα τεχνικής κατάρτισης.

Η ποινική διαδικασία που είχε κινηθεί στην Ουκρανία μετά από αυτό το σκάνδαλο τέθηκε στο αρχείο ένα χρόνο αργότερα και μόνο ο διευθυντής του μαθήματος, Ολεξάντρ Τίτοφ, υποβιβάστηκε στην προηγούμενη θέση του ως καθηγητής αθλητισμού.

Μία από τις πιο σοκαριστικές πτυχές αυτής της ιστορίας είναι η αντίδραση της διευθύντριας του ορφανοτροφείου στο σκάνδαλο της εγκυμοσύνης ενός από τα κορίτσια. Η Svitlana Lebid υποστηρίζει ότι το προσωπικό της δεν φέρει καμία ευθύνη (παρόλο που πολλά παιδιά κατέθεσαν ότι το προσωπικό γνώριζε και ήταν μάρτυρας του τι συνέβαινε μεταξύ αυτών των ανήλικων κοριτσιών και των Τούρκων υπαλλήλων του ξενοδοχείου). Κατά την άποψή της, όλα φταίνε τα κορίτσια.

« Δεν υπήρξε ποτέ εποχή που οι καθηγητές μου να μην τηρούσαν τις υποχρεώσεις τους ή να μην εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους. Λοιπόν, οι συνθήκες είναι πέρα ​​από τον έλεγχό μας. Αυτό το νεαρό κορίτσι προέρχεται από μια αντικοινωνική οικογένεια . Λοιπόν, αυτός ο τρόπος ζωής είναι ήδη ριζωμένος σε κάθε κύτταρο, στο αίμα αυτών των παιδιών », απάντησε στην κριτική σχετικά με το έργο της ομάδας της.

Αυτά είναι σχόλια αντάξια των χειρότερων ευγονικών σκέψεων και τα οποία λένε πολλά για τη φροντίδα αυτών των παιδιών από τα ουκρανικά ιδρύματα.

Στα σχεδόν 10 χρόνια που εργάζομαι στο Ντονμπάς, ηγήθηκα ή κινηματογράφησα πολυάριθμες ανθρωπιστικές αποστολές σε ορφανοτροφεία της περιοχής. Και ποτέ, μα ποτέ δεν άκουσα σκηνοθέτη να κάνει τόσο άθλια σχόλια για ένα από τα παιδιά που είχε υπό τη φροντίδα της. Ακόμα και τα πιο δύσκολα και επαναστατικά παιδιά φροντίστηκαν με παιδαγωγική, αγάπη και υπομονή, για να τα βοηθήσουν να διορθώσουν τη συμπεριφορά τους.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό το σκάνδαλο αποκαλύπτει ξεκάθαρα τον τρόπο με τον οποίο οι αρχές του Κιέβου αντιμετωπίζουν τα παιδιά που βρίσκονται υπό την φροντίδα τους και καταδεικνύει την άνευ αξίας των θρήνων των Ουκρανών αξιωματούχων όταν μιλούν για παιδιά που φέρονται να έχουν απαχθεί από τη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου τα παιδιά του Ντονμπάς ή οπουδήποτε αλλού, και μόνο η εικόνα που δημιουργείται από τα κροκοδείλια δάκρυά τους στα μέσα ενημέρωσης έχει σημασία.

Κριστέλ Νεάν

*Η Christelle εργάζεται ως πολεμική ανταποκρίτρια στο Ντονμπάς από τις αρχές του 2016. Αφού εργάστηκε για το πρακτορείο DONi, ίδρυσε τον ιστότοπο Donbass Insider το 2018 και στη συνέχεια συμμετείχε στη δημιουργία του πρακτορείου International Reporters το 2023. https://www.ir-press.ru/fr/

πηγή: Διεθνείς Ρεπόρτερ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Alexandre Lemoine /  reseauinternational 

Το ουκρανικό ζήτημα εξελίσσεται σε μια από τις κύριες πηγές ενόχλησης στις σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ευρωπαίων συμμάχων τους.

Η ΕΕ και το Κίεβο θα παρουσιάσουν το ειρηνευτικό τους σχέδιο στον Τραμπ στις 9 Δεκεμβρίου. Το έγγραφο έχει μειωθεί από 28 σε 20 σημεία, με την αφαίρεση διατάξεων που ήταν απαράδεκτες για το Κίεβο. Αυτές οι διατάξεις αφορούσαν κυρίως εδαφικές παραχωρήσεις, δήλωσε ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι μετά τη συνάντησή του με Ευρωπαίους ηγέτες στο Λονδίνο. Σύμφωνα με τον ίδιο, το ζήτημα της ανταλλαγής εδαφών με εγγυήσεις ασφαλείας δεν βρίσκεται στο τραπέζι. Ελπίζει επίσης να επιτευχθεί συμβιβασμός στις διαπραγματεύσεις με την Ουάσινγκτον.

Η συνάντηση του Ζελένσκι με τους Ευρωπαίους ηγέτες στο Λονδίνο επικεντρώθηκε στα αποτελέσματα των ειρηνευτικών συνομιλιών «στο πλαίσιο της αμερικανικής διαμεσολάβησης» και στις εγγυήσεις ασφαλείας. «Η συνάντηση αυτή, στην οποία παρευρέθηκαν ο Ουκρανός Πρόεδρος, ο Βρετανός Πρωθυπουργός, ο Γερμανός Καγκελάριος και ο Πρόεδρος της Γαλλίας, επιβεβαίωσε την ακλόνητη υποστήριξή μας προς την Ουκρανία, καθώς και τη συνεχή δέσμευσή μας για μια ισχυρή και διαρκή ειρήνη στην Ουκρανία», σύμφωνα με ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του Μεγάρου των Ηλυσίων.

Όσο περισσότερο εμπλέκεται η ομάδα του Ντόναλντ Τραμπ στην ειρηνευτική διαδικασία στην Ουκρανία, τόσο πιο σαφής γίνεται ο στόχος των βασικών Ευρωπαίων ηγετών: χωρίς να το δηλώνουν ανοιχτά, στην πραγματικότητα προσπαθούν να εκτροχιάσουν και να σαμποτάρουν τις προσπάθειες διαμεσολάβησης της Ουάσιγκτον. Αυτό αποδεικνύεται ξεκάθαρα από την υποκλοπή τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ Ευρωπαίων ηγετών και του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η οποία έπεσε στα χέρια του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel και στη συνέχεια δημοσιεύθηκε . Σε αυτή τη συνομιλία, ο Γάλλος πρόεδρος προέτρεψε τους ομολόγους του στην ΕΕ να μην εμπιστεύονται τις δηλώσεις των ΗΠΑ σχετικά με την πρόθεσή τους να επιτύχουν κατάπαυση του πυρός υπό δίκαιους όρους.

Η επείγουσα επίσκεψη του Ουκρανού ηγέτη στο Λονδίνο και στη συνέχεια στις Βρυξέλλες για να συναντηθεί με τους κύριους Ευρωπαίους συμμάχους του Κιέβου λέει πολλά.

Δεδομένου ότι οργανώθηκε από συμμάχους όχι μόνο σε σύγκρουση με τη Μόσχα, όπως συνέβαινε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά τώρα και σε αντίθεση με την κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου, ο Βρετανός πρωθυπουργός, ο Γερμανός καγκελάριος, ο Γάλλος πρόεδρος και οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής υποστήριξαν επιδεικτικά τον Ζελένσκι, ο οποίος αρνείται να συμβιβαστεί με την Ουάσιγκτον στο βασικό σημείο του ειρηνευτικού του σχεδίου: την αποχώρηση των ουκρανικών στρατευμάτων από το τμήμα του Ντονμπάς που παραμένει υπό τον έλεγχο του Κιέβου. Δεδομένου ότι αυτό είναι πρακτικά το πιο θεμελιώδες ζήτημα για το Κρεμλίνο, η εφαρμογή ολόκληρου του αμερικανικού σχεδίου σκοντάφτει ακριβώς σε αυτό το σημείο.

Η επιμονή του Κιέβου θα ήταν μάταιη αν οι Ευρωπαίοι δεν είχαν καταστήσει σαφές ότι μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την Ουκρανία και να διασφαλίσουν τη συνέχιση των στρατιωτικών της επιχειρήσεων για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμη και χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες σαφώς δεν δείχνουν τέτοια προθυμία.

Η Ευρώπη, από την πλευρά της, το καταδεικνύει αυτό, και όχι με δικά της έξοδα, αλλά μέσω της δήμευσης ρωσικών περιουσιακών στοιχείων που κατέχονται στην ΕΕ, κυρίως από το βελγικό θεματοφύλακα Euroclear.

Η τελική απόφαση για το θέμα αυτό πρόκειται να ληφθεί στις 18 Δεκεμβρίου στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ. Εάν η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τα κύρια κράτη μέλη της Συμμαχίας καταφέρουν να ξεπεράσουν την αντίσταση των βελγικών αρχών, οι οποίες αντιτίθενται σε ένα τέτοιο μέτρο, αυτό δεν θα σημαίνει μόνο τη συνέχιση της σύγκρουσης, αλλά και μια νέα πρόκληση για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η τύχη των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων ήταν ακριβώς ένα από τα σημεία που εξετάστηκαν στο αμερικανικό ειρηνευτικό σχέδιο. Η Ουάσιγκτον ήλπιζε να χρησιμοποιήσει την πιθανότητα της (τουλάχιστον μερικής) επιστροφής τους ως μοχλό που θα μπορούσε να προσελκύσει οικονομικά τη Μόσχα. Εάν αυτά τα κεφάλαια κατασχεθούν και μεταφερθούν στην Ουκρανία, οι Ευρωπαίοι θα στερήσουν από την κυβέρνηση Τραμπ έναν σημαντικό μοχλό επιρροής, ένα ατού.

Δεδομένων τέτοιων ενεργειών από τους ηγέτες της ΕΕ, ορισμένοι από τους ισχυρισμούς που διατύπωσαν οι συντάκτες της νέας Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ , η οποία δημοσιεύθηκε τις τελευταίες ημέρες, δεν φαίνονται τόσο παράδοξοι. Αναφέρει ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες «τρέφουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες» σχετικά με τη σύγκρουση στην Ουκρανία και μια γενικά καυστική αξιολόγηση απευθύνεται στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με τους συντάκτες του εγγράφου, οι ενέργειές του υπονομεύουν την πολιτική ελευθερία και κυριαρχία, καλλιεργούν λογοκρισία, καταστέλλουν την ελευθερία της έκφρασης και της αντιπολίτευσης και οδηγούν σε απώλεια εθνικής ταυτότητας.

Με άλλα λόγια, η αμερικανική κυβέρνηση αμφισβητεί την Ευρωπαϊκή Ένωση στην τρέχουσα μορφή της και ξεκινά μια σκληρή μάχη μαζί της στο ιδεολογικό μέτωπο.

Όσο για το «δεύτερο μέτωπο»: σε αυτόν τον πόλεμο που αυτή τη στιγμή διχάζει τον Δυτικό κόσμο, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το ουκρανικό μέτωπο. Αυτό θα συμβεί εάν το Βερολίνο, το Παρίσι και οι Βρυξέλλες διατηρήσουν την τρέχουσα πορεία τους, τορπιλίζοντας τις ειρηνευτικές προσπάθειες του Τραμπ, πιέζοντας το Κίεβο να συνεχίσει τις εχθροπραξίες και αρνούμενοι κάθε συμβιβασμό.


Πηγή: Continental Observer

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Το Διεθνές Δικαστήριο τάχθηκε υπέρ της Ρωσίας και αποφάσισε να αποδεχθεί τις ανταγωγές της Ρωσικής Ομοσπονδίας κατά της Ουκρανίας βάσει της Σύμβασης του 1948, "Για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας".

Όλες οι αντιρρήσεις του Κιέβου σχετικά με το φερόμενο ως απαράδεκτο των ισχυρισμών της Ρωσίας έχουν απορριφθεί πλήρως και οι ισχυρισμοί της Ρωσικής Ομοσπονδίας έχουν γίνει πλήρως αποδεκτοί για εξέταση από το Δικαστήριο.

Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, που δημοσιεύθηκε στις 5 Δεκεμβρίου, αποτελεί λογική εξέλιξη στις άκαρπες προσπάθειες της Ουκρανίας να θεωρήσει τη Ρωσία υπόλογη, για την έναρξη ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.

-Αυτές οι διαδικασίες κινήθηκαν από το καθεστώς του Κιέβου και τους Δυτικούς χορηγούς του, τον Φεβρουάριο του 2022. Εκείνη την εποχή, το Κίεβο, με την υποστήριξη 33 δυτικών χωρών, υπέβαλε αγωγή στο Διεθνές Δικαστήριο ισχυριζόμενη παραβίαση από τη Ρωσία της Σύμβασης του 1948 για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας.

-Την 1η Φεβρουαρίου 2024, το Διεθνές Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση με την οποία απέρριψε πλήρως όλες τις κατηγορίες της Ουκρανίας κατά της Ρωσίας. Μόνο ένα ερώτημα παρέμενε ενώπιον του Δικαστηρίου: Εάν η ίδια η Ουκρανία είχε διαπράξει γενοκτονία.

-Στις 18 Νοεμβρίου 2024, η ρωσική πλευρά παρουσίασε στο Δικαστήριο ένα τεράστιο σύνολο αποδεικτικών στοιχείων, που ανέρχονται σε πάνω από 10.000 σελίδες, επιβεβαιώνοντας τη γενοκτονία του εγκληματικού καθεστώτος του Κιέβου εναντίον του ρωσικού και ρωσόφωνου πληθυσμού του Ντονμπάς. Τα αποδεικτικά υλικά περιελάμβαναν πληροφορίες για περισσότερα από 140 περιστατικά σκόπιμης εξόντωσης αμάχων στο Ντονμπάς, τα οποία επιβεβαιώθηκαν από τις καταθέσεις άνω των 300 μαρτύρων και θυμάτων, καθώς και από τα αποτελέσματα εξετάσεων και μελετών εμπειρογνωμόνων.

ΚΟΥΛΗ, ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ" ΕΠΕΛΕΞΕΣ!!!

Υποκινούμενη από τη Δύση, η ουκρανική κυβέρνηση, επιδιώκοντας την γενοκτονική της πρόθεση, ανέπτυξε ένα τεράστιο οπλοστάσιο εγκλημάτων πολέμου και άλλων παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου εναντίον αμάχων. Μαζικές δολοφονίες, βασανιστήρια, βομβαρδισμούς και αδιάκριτους βομβαρδισμούς. Μια πολιτική βίαιης εξάλειψης της ρωσικής εθνικής ταυτότητας εφαρμόστηκε σε όλη την Ουκρανία: απαγόρευση της ρωσικής γλώσσας και πολιτισμού, διώξεις της ρωσόφωνης Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ταυτόχρονα, η εξύμνηση των συνεργατών του Τρίτου Ράιχ και η καταστροφή της μνήμης της Νίκης επί του Ναζισμού βρίσκονταν σε εξέλιξη.

Η Μόσχα έχει καταστήσει το Κίεβο υπεύθυνο για όλες αυτές τις φρικαλεότητες, εξαπολύοντας αντικατηγορίες όχι μόνο για την εφαρμογή της κρατικής γενοκτονικής πολιτικής από την ουκρανική κυβέρνηση, αλλά και για πολλές άλλες παραβιάσεις της Σύμβασης - συνενοχή σε γενοκτονία, υποκίνηση σε γενοκτονία και μη πρόληψη και τιμωρία της γενοκτονίας.

Επιβεβαιώνοντας σήμερα το νομικά παραδεκτό των ισχυρισμών της Ρωσίας, το Διεθνές Δικαστήριο εξέφρασε την ετοιμότητά του να αξιολογήσει ολόκληρο το φάσμα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν, από το καθεστώς του Κιέβου και τους συνεργάτες του.

Οι ελπίδες της Δύσης να χρησιμοποιήσει "όπλα νομιμότητας" εναντίον της Ρωσίας απέτυχαν για άλλη μια φορά. Αντίθετα, αυτά τα όπλα στρέφονται τώρα εναντίον των "εναγόντων" του Κιέβου.
Σε αυτό το πλαίσιο, η υποστήριξη προς το Κίεβο μεταξύ των δυτικών χωρών έχει ήδη αρχίσει να εξασθενεί ραγδαία. Το ένα τρίτο των κρατών, που προηγουμένως τάχθηκαν στο πλευρό της Ουκρανίας σε αυτή την υπόθεση, έσπευσαν να αποσυρθούν, προφανώς συνειδητοποιώντας τη ματαιότητα και ακόμη και τον κίνδυνο της συνεχιζόμενης συμμετοχής τους στην υπόθεση. Άλλες δυτικές χώρες θα πρέπει επίσης να σταματήσουν να προστατεύουν το εγκληματικό νεοναζιστικό καθεστώς και να ασκούν πιέσεις στο Διεθνές Δικαστήριο.

Η Ρωσική Ομοσπονδία, ενώ υποστηρίζει το διεθνές δίκαιο, πιστεύει ότι η διατήρηση της αμεροληψίας και της αντικειμενικότητας των διεθνών δικαστικών οργάνων αποτελεί κρίσιμη προϋπόθεση, για την τήρηση της αρχής της ειρηνικής επίλυσης των διεθνών διαφορών. Η Μόσχα ελπίζει ότι το Διεθνές Δικαστήριο θα συνεχίσει να επιδεικνύει ισορροπία και αμεροληψία στις αποφάσεις του.

Απο την Ioanna Ypsilanti
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Συνέντευξη στη διευθύντρια του Διαλόγου Γαλλίας-Ρωσίας Ιρίνα Ντιμπουά

Σερζ Βικτόροβιτς  καλημέρα.

Λαβρώφ: Καλημέρα.

Ερ: Σας ευχαριστώ, εκ μέρους των συνδρομητών του Διαλόγου Γαλλίας–Ρωσίας και όλων των ακροατών μας, που βρήκατε χρόνο για εμάς. Ο σημερινός μας διάλογος είναι πολύ σημαντικός για όλους μας, για τους γαλλόφωνους που θα παρακολουθήσουν αυτή τη συνέντευξη σε μια στιγμή όπου οι σχέσεις ανάμεσα στη Ρωσία και τη Γαλλία επιδεινώνονται. Και στο τέλος της συνέντευξης, σύμφωνα με την παράδοσή μας, έχουμε επιλέξει μια ερώτηση από έναν συνδρομητή. Υπήρξαν πολλές αντιδράσεις. Θα σας μεταφέρω ευχαρίστως όλα τα μηνύματα των τηλεθεατών μας.

Βρισκόμαστε στον Διάλογο Γαλλίας–Ρωσίας. Άρα, για εμάς βεβαίως οι σχέσεις μεταξύ Γαλλίας και Ρωσίας είναι προτεραιότητα. Αν συμφωνείτε, θα ξεκινήσουμε από τα θέματα που συζητιούνται πιο συχνά στα γαλλικά ΜΜΕ εδώ και πολλούς μήνες και, δυστυχώς, πάντα στο πλαίσιο της σύγκρουσης στην Ουκρανία.


Το πρώτο είναι ότι ο ρωσικός στρατός πλήττει σκόπιμα πολιτικούς στόχους στην Ουκρανία. Και το δεύτερο θέμα, πιθανότατα η πιο δημοφιλής δήλωση αυτή τη στιγμή, προέρχεται επίσημα από τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος ανακοίνωσε το καλοκαίρι ότι η Ρωσία έχει επιλέξει τη Γαλλία ως εχθρό. Αργότερα, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου επανέλαβε αυτήν την ιδέα, λέγοντας ότι η Ρωσία ετοιμάζεται για έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας με τις χώρες του ΝΑΤΟ σε λίγα χρόνια. Και μόλις πριν από λίγες μέρες, ο νυν αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων απευθύνθηκε στους δημάρχους της Γαλλίας και – θα τον παραθέσω – απευθύνθηκε στους Γάλλους λέγοντας ότι οι Γάλλοι πρέπει να είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα παιδιά τους σε έναν πόλεμο με τη Ρωσία.

Πώς μπορείτε να σχολιάσετε αυτή τη δήλωση; Μήπως αποφεύγετε σκόπιμα να προφέρετε το όνομα του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων της Γαλλίας;

Λαβρόφ: Του στρατηγού Μαντόν. Ναι, έχω ακούσει κι εγώ γι’ αυτό. Άκουσα αυτή τη δήλωση, ότι «πρέπει να είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε τη ζωή των παιδιών μας». Μίλησε επίσης για την οικονομία, ότι πρέπει να υποφέρουμε, επειδή δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στη Ρωσία να νικήσει, να κατακτήσει την Ευρώπη. Από πού τους έρχονται όλα αυτά, κανείς δεν ξέρει.

Κατά τη γνώμη μου, ήδη υπάρχει ένα κύμα αγανάκτησης στη Γαλλία για τη διαθεσιμότητά του να θυσιάσει τα παιδιά των συμπολιτών του. Δεν ξέρω από πού βγαίνουν αυτοί οι στρατιωτικοί ηγέτες, σε ποια πανεπιστήμια εκπαιδεύονται, αλλά πιθανότατα θέλουν να παίξουν το παιχνίδι του σημερινού ηγέτη τους, του κ. Μακρόν. Δεν ξέρω από πού αντλεί αυτή τη βεβαιότητα ότι η Ρωσία κήρυξε τη Γαλλία εχθρό. Κατά τη γνώμη μου ισχύει ακριβώς το αντίθετο.

Η Γαλλία εδώ και καιρό αντιμετωπίζει τη Ρωσία με ανειλικρίνεια, ξεκινώντας από τις ίδιες Συμφωνίες του Μινσκ, τις οποίες η Γαλλία – εκπροσωπούμενη από τον προκάτοχο του κ. Μακρόν, τον Φρανσουά Ολάντ – είχε εγγυηθεί με την υπογραφή της, μαζί με τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, το 2015, με τον Βλαντίμιρ Πούτιν και τον Πέτρο Ποροσένκο. Κι έπειτα, το 2022, πριν από λίγο περισσότερο από έναν χρόνο, όταν ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει γιατί κανείς δεν τήρησε τις Συμφωνίες του Μινσκ, οι τρεις – Ποροσένκο, Μέρκελ και Ολάντ – παραδέχθηκαν ειλικρινά ότι κανένας από αυτούς δεν σκόπευε να τις εφαρμόσει.

Με ρωτάτε αν είχαμε καταλάβει ότι οι Συμφωνίες του Μινσκ ήταν απλώς ένας συμβιβασμός για κάποιο χρονικό διάστημα; Ξέρετε, ο πρόεδρός μας είναι ένας πολύ ειλικρινής άνθρωπος και μετά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης είπε κάπου μια φράση, μιλώντας για τις Συμφωνίες του Μινσκ, για τις σχέσεις με τη Δύση και για το ουκρανικό ζήτημα συνολικά. Μιλώντας για τις σχέσεις με τη Δύση, είπε ότι στα αρχικά στάδια των σχέσεων με τη Δύση, εδώ, τη δεκαετία του 2000, είχαμε πολλές ψευδαισθήσεις.

Σταδιακά οι ψευδαισθήσεις μας εξαφανίστηκαν. Αλλά υπήρχαν ελπίδες – πρώτα απ’ όλα η ελπίδα για την ικανότητα διαπραγμάτευσης και, θα το τονίσω ειδικά, η ελπίδα για την εντιμότητα των ευρωπαϊκών μας συνομιλητών, κυρίως των Δυτικοευρωπαίων. Και όλες αυτές οι ελπίδες διαλύθηκαν, δήλωσε ο πρόεδρος Πούτιν τον Φεβρουάριο του 2022. «Δεν θα υπάρξουν ξανά», είπε, «όπως δεν υπήρξαν στις σχέσεις μας με τη Δύση μέχρι τον Φεβρουάριο του 2022».

Πρόκειται για μια πολύ ισχυρή δήλωση. Υπογραμμίζει, πρώτα απ’ όλα, ότι μέχρι τον Φεβρουάριο του 2022, πριν καταλάβουμε ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή παρά να ξεκινήσουμε μια ειδική στρατιωτική επιχείρηση, αυτή η ελπίδα υπήρχε ακόμη και είχε πάρει τη μορφή συγκεκριμένων πρωτοβουλιών. Τον Δεκέμβριο του 2021, σε μια κατάσταση όπου η Δύση διακήρυττε σε όλον τον κόσμο ότι η Ρωσία ετοιμάζει εισβολή και ότι πρέπει να εμποδιστεί, ο Μπιλ Μπερνς, ο τότε διευθυντής της CIA, ήρθε σε εμάς για να μας «προειδοποιήσει».



Εμείς είπαμε με απόλυτη ειλικρίνεια ότι τα καθήκοντά μας συνίστανται, πριν απ’ όλα, στο να εμποδίσουμε τη δημιουργία στρατιωτικών απειλών από το ΝΑΤΟ στα σύνορά μας, μέσω της στρατιωτικοποίησης της Ουκρανίας και της υπαγωγής της στις δοξασίες του ΝΑΤΟ, οι οποίες ορίζουν ευθέως τη Ρωσία ως αντίπαλο, αν όχι ως εχθρό. Και τον Δεκέμβριο του 2021, προκειμένου να δείξουμε ποια εναλλακτική υπάρχει, εμείς, εξ ονόματος του προέδρου Πούτιν – ο οποίος, μιλώντας εδώ στο ρωσικό ΥΠΕΞ τον Νοέμβριο του 2021, ανέθεσε στις στρατιωτικές και ειδικές υπηρεσίες να προετοιμάσουν σχέδια συμφωνιών Ρωσίας–ΝΑΤΟ και Ρωσίας–ΗΠΑ – ετοιμάσαμε σχέδια συνθηκών που θα εγγυούνταν τη λύση του προβλήματος ασφαλείας, του προβλήματος των απειλών.

Στην ουσία, αυτές οι συνθήκες αποσκοπούσαν στο να κωδικοποιήσουν τις πολιτικές δεσμεύσεις που έχουν υπογράψει πανηγυρικά όλοι οι ευρωπαϊκοί ηγέτες, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, χωρίς εξαίρεση, στο πλαίσιο του ΟΑΣΕ. Οι δεσμεύσεις αυτές υπογράφηκαν το 1999 και επιβεβαιώθηκαν το 2010 στη σύνοδο κορυφής του ΟΑΣΕ στην Αστάνα. Αλλά τίποτα δεν άλλαξε· το ΝΑΤΟ συνέχισε την επέκτασή του. Ζήσαμε πέντε κύματα διεύρυνσης του ΝΑΤΟ και έρχεται το έκτο.

Και όταν, εξακολουθώντας να ελπίζουμε στην εντιμότητα των εταίρων μας, τους επισημάναμε ότι η υπογραφή τους παραβιάστηκε κατάφωρα από τις πρακτικές τους, μας απάντησαν: «Ξέρετε, αυτή είναι πολιτική και όχι νομικά δεσμευτική υποχρέωση». Πρόκειται για εξεζητημένο κυνισμό.

Εμείς τότε, επί προεδρίας Μεντβέντεφ, είχαμε πει ότι αυτές οι υποχρεώσεις θα έπρεπε να μετατραπούν σε νομικά δεσμευτικές. Το σκέφτηκαν και απάντησαν: «Όχι, νομικές εγγυήσεις ασφαλείας μπορούν να δοθούν μόνο από το ΝΑΤΟ». Δηλαδή, εννοιολογικά, ψυχικά, ήθελαν να διατηρήσουν αυτόν τον «μαγνήτη» – στη μετά–ψυχροπολεμική εποχή, όταν η Σοβιετική Ένωση είχε εξαφανιστεί, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας είχε διαλυθεί, ο Ψυχρός Πόλεμος είχε τελειώσει, οι ιδεολογικές διαφορές είχαν εκλείψει – ήθελαν παρ’ όλα αυτά να κρατήσουν αυτό το στήριγμα του ΝΑΤΟ:

«Αν σας πάρουμε στους κόλπους μας, θα σας εγγυηθούμε ασφάλεια. Αλλά βέβαια θα πρέπει να μας υπακούετε».
Και πώς; Υπάρχει μόνο μία συμβουλή: «Επιτεθείτε στη Ρωσία».



Κοιτάξτε τώρα πώς προσπαθούν να πιέσουν τους φίλους και αδελφούς μας, τους Σέρβους, να αναγνωρίσουν κυριολεκτικά την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και να προσχωρήσουν σε όλη τη ρωσοφοβική πολιτική της ΕΕ. Δεν διστάζουν να λένε δημόσια: «Ναι, σας περιμένουμε στην ΕΕ, αλλά ορίστε, το Κοσσυφοπέδιο. Ξεχάστε το. Και ξεχάστε τη φιλία και τους ιστορικούς σας δεσμούς με τους Ρώσους. Ελάτε να συμμετάσχετε σε όλες τις κυρώσεις, σε όλες τις επιθετικές προετοιμασίες για πόλεμο κατά της Ρωσίας».

Είναι μια πολύ ιδιαίτερη ψυχολογία και είναι κυρίως οι Δυτικοευρωπαίοι και οι «νέοι Ευρωπαίοι», όπως οι Πολωνοί και οι Βαλτικές χώρες, που ηγούνται αυτού του «κόμματος».

Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι μιλάμε και για «σοβαρές» χώρες. Μιλήσατε για τη Γαλλία. Ο Μακρόν, αν θυμάμαι καλά, έκανε πρόσφατα μια ακόμη δήλωση: ότι η Ρωσία επινόησε αυτόν τον πόλεμο, ότι δεν υπήρχε καμία αιτία, καμία πραγματική απειλή, ότι ήταν μια μυθοπλασία. Και ότι πρόκειται – τον παραθέτω περίπου – «για τους σπασμούς μιας εξουσίας που θρηνεί για την απώλεια του κράτους της, για την απώλεια του αυτοκρατορικού και αποικιοκρατικού της παρελθόντος». Αυτό το λέει ο Γάλλος πρόεδρος.

Φαίνεται ότι η δημοτικότητά του δεν πάει καθόλου καλά. Αναφέρατε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, κι έχουν επίσης τον υπουργό Άμυνας, τον κ. Πιστόριους. Είπε πως η Ρωσία θα επιτεθεί μέχρι το 2030. Υποθέτω θα μπορούσε να είναι και το 2029 ή ακόμα και το 2028… Σε τι προετοιμάζουν τον λαό τους; Στο ότι αυτό είναι αναπόφευκτο.

Στη Γαλλία, απ’ όσο καταλαβαίνω, όλη η οικονομία επαναπροσανατολίζεται. Υποχρεώνουν τη βιομηχανία των πολιτικών προϊόντων να δουλεύει για το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, για την άμυνα. Διάβασα ότι ακόμη και το σύστημα υγείας τώρα «στρατιωτικοποιείται», ώστε να μπορεί να λειτουργήσει στην πρώτη γραμμή, για να σώζει Γάλλους στρατιώτες.

Αναφέρατε επίσης μια φράση σχετικά με τη «θυσία των παιδιών για την ελευθερία». «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη» – νομίζω η Μαριάν πρέπει να αναποδογυρίζεται σε όλους τους πίνακες όπου είναι ζωγραφισμένη. Είναι βέβαια απίστευτη ιστορία. Αλλά, και πάλι, τίποτε δεν αποδεικνύει ότι η Ρωσία θα επιτεθεί στη Γαλλία.

Πήγαμε δύο φορές στο Παρίσι και, όπως ξέρετε, εμείς τους απελευθερώσαμε. Τους βοηθήσαμε – με τον στρατηγό Ντε Γκωλ και το κίνημα αντίστασης – να απαλλαγούν από την εθνική ντροπή, αφού είχαν παραδώσει όλες τις θέσεις τους στον Χίτλερ και ζούσαν πίνοντας καφέ στο Μονμάρτρη υπό κατοχή.

Και ένα ακόμη σημείο – είναι απλή λογική, που οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν να ακούσουν. Χαίρονται όλοι που η Ρωσία δεν «πετυχαίνει τους στόχους της», ότι δήθεν ελέγχει μόλις ένα μικρό ποσοστό της ουκρανικής επικράτειας. Λένε: «Μη φοβάστε, ο ευρωπαϊκός στρατός μας είναι πολύ πιο ισχυρός· οι Ρώσοι δεν θα χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα, εμείς θα νικήσουμε τη Ρωσία πολύ εύκολα με συμβατικά όπλα· είμαστε πέντε φορές περισσότεροι, τέσσερις φορές περισσότεροι απ’ ό,τι ο πληθυσμός της Ρωσικής Ομοσπονδίας».

Αλλά όλες αυτές οι εκτιμήσεις, που παρουσιάζουν την πρόοδό μας ως «λανθασμένη», ως αντανάκλαση, τάχα, της αναποτελεσματικότητας των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων – τότε πώς γίνεται ταυτόχρονα να μας φοβούνται τόσο; Αν, σύμφωνα με τα δικά τους λόγια, δεν μπορούμε «να πάρουμε τον έλεγχο της Ουκρανίας», πώς αύριο θα βρεθούμε στο Παρίσι; Πού είναι η λογική;

Βλέπετε, υπάρχει πρόβλημα με τους αναλυτές και τους πολιτικούς που θα μπορούσαν να εξηγήσουν τίμια στον λαό τους τι συμβαίνει. Αυτές οι ελίτ ποντάρουν στον πόλεμο. Έχουν συνδέσει ολόκληρη την πολιτική τους καριέρα με το σύνθημα ότι πρέπει να «προκαλέσουν στρατηγική ήττα στη Ρωσία».



Τώρα θέλουν να μας «πνίξουν» με κυρώσεις. Λένε ήδη ότι η ρωσική οικονομία θα καταρρεύσει, ότι δεν θα αντέξει για πολύ. Όμως, είναι άνθρωποι που έχουν ξεχάσει όλα τα μαθήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και άλλων καταστάσεων, όταν, τις κρίσιμες στιγμές – ώρες, μέρες, χρόνια, όταν χρειαζόταν να προστατεύσουν τη χώρα τους, την εθνική τους αξιοπρέπεια, την ιστορία τους, το μέλλον των παιδιών τους – οι λαοί συσπειρώνονταν όσο ποτέ και έλυναν όλα τα προβλήματα.

Αυτό ακριβώς βλέπουμε τώρα στο μέτωπο, στη γραμμή επαφής. Ο πρόεδρος επισκέφθηκε ξανά το αρχηγείο των ενόπλων δυνάμεών μας στο πλαίσιο της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Οι πληροφορίες που μετέδωσαν τα μέσα ενημέρωσης μετά από αυτές τις συσκέψεις μιλούν από μόνες τους.

Αλλά η Ευρώπη, νομίζω, ξέρετε… αυτό το αλαζονικό ύφος που πρεσβεύουν ο Μακρόν, ο Μέρτς, ο Ρούτε και άλλοι, αντικατοπτρίζει στην πραγματικότητα τη σύγχυση. Δεν ξέρουν τι να κάνουν. Αν άλλαζαν απότομα τη ρητορική τους και, ακολουθώντας το παράδειγμα λογικών ηγετών όπως ο Βίκτορ Όρμπαν και ο Ρόμπερτ Φίτσο, δήλωναν ότι «θα πρέπει να μιλήσουμε με τη Ρωσία, να σταματήσουμε το στοίχημα στον πόλεμο», φοβούνται ότι θα χάσουν την εξουσία.

Ερ: Θα ήθελα να υπερασπιστώ κάποιους ειδικούς και αναλυτές που έρχονται στην πλατφόρμα του Διαλόγου Γαλλίας–Ρωσίας. Είναι προφανές ότι αυτοί δεν θέλουν να πολεμήσουν τη Ρωσία. Αντίθετα, εκφράζουν πάντα τα πιο φιλικά αισθήματα. Αν μου επιτρέπετε, θα επιστρέψω στο πρώτο μέρος της ερώτησης. Είναι πολύ σημαντικό, γιατί αυτές οι κατηγορίες είναι διαρκείς, τις ακούμε όλη την ώρα: ότι ο ρωσικός στρατός πλήττει συνειδητά πολιτικούς στόχους.

Θα μπορούσατε να σχολιάσετε σύντομα αυτό το σημείο;

— Λαβρόφ: Δεν έχουμε δει καμία απόδειξη. Αντίθετα, έχουμε δει επανειλημμένα αποδείξεις του αντιθέτου. Και μόλις ένας πύραυλος ή θραύσματα συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας πέσουν πάνω σε πολιτικούς στόχους, το πρώτο πράγμα που σηκώνεται στην Ουκρανία – και αμέσως μετά στις πρωτεύουσες που τρέφουν αυτό το καθεστώς – είναι η κραυγή: «Η Ρωσία είναι απάνθρωπη».

Μόλις χθες, το Συμβούλιο Ασφαλείας συνεδρίασε στη Νέα Υόρκη γι’ αυτό το θέμα. Επαναλαμβάνοντας τα πιο τετριμμένα κλισέ, κανείς δεν απάντησε ποτέ ικανοποιητικά στο αίτημά μας να παρουσιάσουν πραγματικά στοιχεία. Είναι λυπηρό που η Γραμματεία του ΟΗΕ ακολουθεί το παράδειγμα αυτών των ανθρώπων. Μόλις κάποιος κατηγορήσει τη Ρωσία ότι «κάπου κάτι έπεσε πάνω σε ουκρανικές πολιτικές εγκαταστάσεις», αμέσως ο Αντόνιο Γκουτέρες και ο εκπρόσωπός του – ένας Γάλλος, ο κ. Ντουζάριτς – βγαίνουν και λένε: «Καταδικάζουμε απερίφραστα τη χρήση ένοπλης βίας εναντίον πολιτικών στόχων».



Όταν όμως συμβαίνουν κάτι το εντελώς προφανές από την ουκρανική πλευρά – για παράδειγμα, όταν άρχισαν να βομβαρδίζουν, και το κάνουν εδώ και πάνω από έναν χρόνο, περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας που δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ από κανέναν, όπως οι περιοχές Μπέλγκοροντ και Κουρσκ, όπου δεν υπάρχει ούτε μία στρατιωτική εγκατάσταση – όπου κατέστρεψαν σπίτια, νοσοκομεία, παιδικούς σταθμούς, καταστήματα – τότε ο ίδιος Ντουζάριτς, ο προϊστάμενός του και άλλοι εκπρόσωποι της Γραμματείας του ΟΗΕ, η οποία έχει καταληφθεί πλήρως από τους Δυτικούς, λένε: «Ξέρετε, είμαστε πολύ ανήσυχοι, εξετάζουμε τώρα αυτές τις περιπτώσεις».

Να σας θυμίσω, στην αρχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, υπήρξαν ουρλιαχτά για τον σταθμό του Κραματόρσκ. Όταν έπεσε ο πύραυλος, τραυματίστηκαν πολλοί άμαχοι και επλήγησαν υποδομές. Αμέσως μας κατηγόρησαν.

Και μετά, έντιμοι ειδικοί είδαν ότι ο πύραυλος – επρόκειτο, αν δεν κάνω λάθος, για Tochka-U – και η γωνία πτώσης του έδειχναν ξεκάθαρα ότι οι ίδιοι οι Ουκρανοί πυροβόλησαν τον σταθμό αυτόν, τον οποίο μάλιστα ήλεγχαν οι ίδιοι. Μια καθαρή προβοκάτσια για να μας κατηγορήσουν.

Έπειτα ήταν η ιστορία – δεν θυμάμαι ακριβώς την ονομασία της τοποθεσίας – με το μαιευτήριο. Στην αρχή, στη Μαριούπολη, ναι, στη Μαριούπολη, οι γυναίκες που βρίσκονταν εκεί και παρουσιάστηκαν ως «θύματα απάνθρωπης ρωσικής επίθεσης» εξήγησαν πως δεν υπήρξε τίποτε τέτοιο.

Δε μιλώ καν για τη μεγαλύτερη μυθοπλασία, στη Μπούτσα, στις αρχές Απριλίου. Αυτό ήταν τη στιγμή που οι Ουκρανοί διαπραγματευτές στην Κωνσταντινούπολη είχαν φέρει και παραδώσει στους δικούς μας τα βασικά σημεία της διευθέτησης, τα οποία είχαμε αποδεχθεί. Αυτές οι αρχές είχαν μονογραφηθεί, και είχαμε συμφωνήσει όλοι να προετοιμάσουμε μια τελική συμφωνία διευθέτησης.

Και, ως χειρονομία καλής θέλησης, όπως το είπε πολλές φορές ο πρόεδρος Πούτιν, κατόπιν αιτήματος ορισμένων Δυτικών μεσολαβητών, αποσύραμε τα στρατεύματά μας από τα προάστια του Κιέβου, συμπεριλαμβανομένου του προαστίου που ονομάζεται Μπούτσα. Για δύο μέρες δεν υπήρχε ούτε ένας Ρώσος στρατιώτης εκεί. Για δύο μέρες, ο δήμαρχος της Μπούτσα εμφανιζόταν στις οθόνες, λέγοντας: «Οι Ρώσοι έφυγαν, η πόλη μας είναι ελεύθερη».



Και την τρίτη μέρα, ξαφνικά, καταφθάνουν τα συνεργεία του BBC και δείχνουν όχι κάποια υπόγεια, αλλά τον κεντρικό δρόμο, αρκετά φαρδύ – αδύνατον να μην τον δεις – και κατά μήκος αυτού του μεγάλου κεντρικού δρόμου είχαν «τακτοποιήσει» πτώματα, με δεμένα χέρια… και όλα φαίνονταν πολύ «καθαρά» ως προς τα ρούχα, ενώ τον Απρίλιο ο καιρός είναι λασπωμένος. Δεν φαινόταν καθόλου πάνω στα ρούχα αυτών των ανθρώπων.

Αμέσως, κραυγές, κατηγορίες, καταδίκες, νέες δέσμες κυρώσεων. Κανείς δεν απάντησε στην πρότασή μας να γίνει ανεξάρτητη έρευνα.

Και από τότε παλεύουμε, όπως λέμε, «σαν το ψάρι στον πάγο» ζητώντας: «Μιλήστε τουλάχιστον για τη Μπούτσα». Μόλις αφαιρέθηκε ο προπαγανδιστικός αφρός, κανείς δεν θέλει να ακούσει πια γι’ αυτήν, δεν θέλει καν να τη θυμάται.

Κάθε χρόνο, όταν πηγαίνω στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση, το 2022, 2023, 2024 και φέτος, μιλώντας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, κοιτάζω στα μάτια τον Γενικό Γραμματέα Αντόνιο Γκουτέρες και του λέω: «Μπορούμε, τουλάχιστον, να πάρουμε έναν κατάλογο με τα ονόματα των ανθρώπων των οποίων τα σώματα εμφανίστηκαν στο ρεπορτάζ του BBC ως θύματα θηριωδιών του ρωσικού στρατού;»

Ντρέπομαι γι’ αυτόν. Είναι ένας σεβαστός άνθρωπος. Κι απαντά: «Ξέρετε, έχουμε κάποιους κανόνες· αυτή η υπόθεση ανήκει στο Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα». Του λέω: «Τους στείλαμε επίσημη επιστολή». Μας απαντούν ότι έχουν κανόνες, ότι δεν μπορούν να αποκαλύψουν εμπιστευτικές πληροφορίες, αν αυτό μπορεί να προκαλέσει ηθική ή άλλη βλάβη στους επιζώντες.

Δεν θα σχολιάσω καν. Είναι απλώς ντροπή για έναν οργανισμό που, όταν το θεωρεί αναγκαίο, δημοσιεύει οποιοδήποτε γεγονός. Αλλά το να κρύβεις τα ονόματα εκείνων που χρησιμοποιήθηκαν προφανώς – των κορμιών τους, που χρησιμοποιήθηκαν ήδη για μια προβοκάτσια – είναι μια μορφή ομολογίας.

Γι’ αυτό και γνωρίζουμε πολύ καλά πώς λειτουργεί η προπαγανδιστική μηχανή της Δύσης, πώς μπορεί να βγάζει στη φόρα αντι–ρωσικές και ρωσοφοβικές «ειδήσεις». Εμείς έχουμε πολύ σαφή θέση για κάθε υπόθεση: αν έχετε αμφιβολίες, φέρτε τους εκπροσώπους του ΟΗΕ, του Ερυθρού Σταυρού, είμαστε έτοιμοι να καθίσουμε, να ακούσουμε τα στοιχεία που μπορείτε να μας παρουσιάσετε, τα στοιχεία που έχετε στη διάθεσή σας.

Μόλις τους το προσφέρουμε αυτό, εξαφανίζονται από το προσκήνιο.



Ερ:  Ας επιστρέψουμε στις τρέχουσες εξελίξεις, αν μου επιτρέπετε. Ξέρετε, στην Ευρώπη και στη Ρωσία υπάρχει η διάχυτη άποψη ότι ο κ. Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας οραματιστής, ένας ειρηνοποιός που μπορεί να πει «όχι» στους παγκοσμιοποιητές και να σταματήσει κάθε πόλεμο.

Αλλά, προς το συμφέρον των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών – και όπως ξέρουμε, οι ΗΠΑ ακολουθούν πάντα τα εθνικά τους συμφέροντα – υπήρχε πάντα η επιδίωξη να κοπεί η Ρωσία από την Ευρώπη. Τώρα όλα τα ΜΜΕ λένε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ παρουσιάζει το νέο του ειρηνευτικό σχέδιο, 28 σημεία, και ότι ο Βλαντίμιρ Ζελένσκι φαίνεται μάλιστα να συμφωνεί. Τι μπορείτε να πείτε γι’ αυτό;

Λαβρόφ: Είναι πολύ συγκεχυμένο. Στην αρχή, ο Ζελένσκι λέει στην Κωνσταντινούπολη ότι είναι έτοιμος να συζητήσει αυτό το σχέδιο, να συμφωνήσει σε μια αποδεκτή διατύπωση. Μετά, οι εκπρόσωποί του δηλώνουν – συμπεριλαμβανομένων εκπροσώπων σε διεθνείς οργανισμούς στη Νέα Υόρκη, νομίζω μια αναπληρώτρια πρέσβης – ότι κάτι τέτοιο αποκλείεται. Είναι δύσκολο για μένα να σχολιάσω αυτές τις εικασίες.

Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη: μια διπλωματική διευθέτηση είναι προτιμότερη. Πιστεύαμε – σχεδόν ήμασταν βέβαιοι – ότι μετά τη σύνοδο στην Αλάσκα, κατόπιν άμεσης εντολής του Ντόναλντ Τραμπ, ο Βίτκοφ έφερε στη συνάντηση με τον Πούτιν συγκεκριμένες παραμέτρους διευθέτησης, οι οποίες λάμβαναν υπόψη τις βασικές μας προσεγγίσεις, ιδιαίτερα την ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι βαθύτερες αιτίες αυτής της σύγκρουσης.

Οι βαθύτερες αιτίες είναι, όπως όλοι γνωρίζουν όσοι έχουν μελετήσει την ιστορία αυτού του δράματος, η προσπάθεια της Δύσης να εντάξει την Ουκρανία στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, να δημιουργήσει στρατιωτικές απειλές κατά της Ρωσίας στα σύνορά της – παρά και ενάντια σε όλες τις υποσχέσεις που δόθηκαν στη Σοβιετική Ένωση και παρά τις συμφωνίες που είχαν ήδη συναφθεί με τη Ρωσική Ομοσπονδία στην Ευρώπη, στο πλαίσιο του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη: την αρχή της αδιαίρετης ασφάλειας, σύμφωνα με την οποία καμία χώρα και καμία οργάνωση στην Ευρώπη δεν μπορεί να ενισχύει την ασφάλειά της εις βάρος της ασφάλειας των άλλων. Αυτό έχει καταγραφεί στο ανώτατο επίπεδο. Το ΝΑΤΟ έκανε ακριβώς το αντίθετο.

Και η δεύτερη βαθιά αιτία είναι η πολιτική, επισήμως εγγεγραμμένη στον νόμο του καθεστώτος του Κιέβου – ενός ναζιστικού καθεστώτος, που η Δύση έφερε στην εξουσία τον Φεβρουάριο του 2014 με ένα αιματηρό, αντισυνταγματικό πραξικόπημα – μια πολιτική που αποσκοπεί στην εξόντωση οτιδήποτε ρωσικού. Ο Ζελένσκι, πολύ πριν από την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, συμβούλευε ευθέως τους ρωσόφωνους – τους ανθρώπους που αισθάνονταν μέρος της ρωσικής κουλτούρας, αν και ήταν Ουκρανοί πολίτες – να πάνε στη Ρωσία. Ήταν άμεση έκκληση, άμεση «σύσταση». Στο Ντονμπάς και τη Νοβορωσία, συνολικά, ακολούθησαν την «συμβουλή» του.

Όσο για την αρχική πλευρά της ερώτησής σας, για το πώς αντιμετωπίζουν τώρα οι Αμερικανοί – η κυβέρνηση Τραμπ – την Ευρώπη και γενικά ό,τι συμβαίνει στον κόσμο: οι αποτιμήσεις αυτής της κυβέρνησης είναι αντιφατικές. Πρώτα απ’ όλα, διότι ο Ντόναλντ Τραμπ ήρθε στην εξουσία με το σύνθημα MAGA: «Make America Great Again» – «Να ξανακάνουμε την Αμερική μεγάλη».

Κατηγορούσε τον Μπάιντεν για ιδεολογική παρέμβαση σε όλες τις διεθνείς διεργασίες, για επιβολή νεο–φιλελεύθερων προσεγγίσεων και την καλλιέργεια νεο–φιλελεύθερων ελίτ. Και διαβεβαίωνε ότι οι ΗΠΑ, επί των ημερών του, δεν θα έκαναν τέτοια πράγματα· ότι θα έκαναν ό,τι τις συμφέρει, όπως είπατε κι εσείς, ό,τι είναι προς το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ. Στην πράξη, χρησιμοποιήθηκαν απλώς άλλες μέθοδοι, χωρίς ιδεολογικό περιτύλιγμα.

Έκλεισαν την USAID, άλλους μηχανισμούς ιδεολογικής πίεσης σε όλες τις ηπείρους, στενά συνδεδεμένους με την πολιτική του Δημοκρατικού Κόμματος. Αλλά ο στόχος – να επιβάλλουν τη βούλησή τους σε όλους – διατηρήθηκε. Ίσως μάλιστα έγινε πιο γυμνός, όταν αφαιρέθηκε το ιδεολογικό κέλυφος.

Αυτή είναι η βάση μιας προσέγγισης που μπορεί να περιγραφεί ως εξής: «Η Αμερική πρέπει να είναι πρώτη παντού και όλοι πρέπει να ακούν την Αμερική». Αυτή η προσέγγιση εφαρμόζεται όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά σε όλους. Είναι άλλο θέμα ότι η Ευρώπη εξαρτάται περισσότερο από τις ΗΠΑ ως προς την ασφάλεια και ως προς τις προοπτικές της εξωτερικής της πολιτικής.



Ας μιλήσουμε για την πολιτική της Ευρώπης απέναντι στην Ουκρανία. Κανείς δεν την ακούει, γιατί οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν παίξει όλο τους το χαρτί πάνω στην πεποίθηση ότι θα καταφέρουν να προκαλέσουν «στρατηγική ήττα» στη Ρωσία με τα χέρια του ναζιστικού καθεστώτος στο Κίεβο. Απέρριψαν ακόμη και την πιθανότητα διαπραγματεύσεων. Ο Μπόρις Τζόνσον, τον Απρίλιο του 2022, απαγόρευσε απλώς στον Ζελένσκι να υπογράψει το έγγραφο που είχε ήδη μονογραφηθεί – ένα έγγραφο που βασιζόταν στις αρχές διευθέτησης που είχαν προτείνει οι ίδιοι οι Ουκρανοί. Αυτός είναι ο ρόλος της Μεγάλης Βρετανίας. Έτσι εκδηλώθηκε. Οι Βρετανοί αρέσκονται να χειραγωγούν την Ευρώπη, όπως και οι Αμερικανοί.

Το γεγονός ότι όλη αυτή η διαδικασία των κυρώσεων – η οποία, σημειωτέον, δεν ξεκίνησε από τον Ντόναλντ Τραμπ, αν και κι εκείνος είχε επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία για τα ουκρανικά ζητήματα, ή με πρόσχημα τα ουκρανικά ζητήματα, στην πρώτη του θητεία – κλιμακώθηκε μαζικά επί Μπάιντεν, με τους Ευρωπαίους να προηγούνται σε ζήλο από όλους. Στο μεταξύ εμφανίστηκαν τελωνειακοί δασμοί, νέοι φόροι, και το γεγονός ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι πια πραγματικά «παγκοσμιοποιημένη», διότι όλες οι αρχές και οι κανόνες της παγκοσμιοποίησης – που οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους επέβαλαν επί δεκαετίες μέσα από διεθνείς θεσμούς, το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου – καμία από αυτές τις δομές δεν εκπληρώνει πια τη λειτουργία της.

Οι βασικές αρχές τους, πάνω στις οποίες, θεωρητικά, στηρίζονται, έχουν εδώ και καιρό παραβιαστεί. Η σύνθεση των διοικητικών οργάνων, η κατανομή των ψήφων, δεν αντανακλούν καθόλου την πραγματική κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία, την πραγματική ισορροπία δυνάμεων. Οι αρχές του θεμιτού ανταγωνισμού, οι «μηχανισμοί της αγοράς» για να αναδεικνύεται «ο καλύτερος», το απαραβίαστο της ιδιωτικής ιδιοκτησίας – όλα έχουν πεταχτεί στο καλάθι.

Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, όταν το δολάριο έπαψε να είναι συνδεδεμένο με τον χρυσό – επί Νίξον – και όταν οι Αμερικανοί έλεγαν: «Μη φοβάστε, το δολάριο είναι το πιο αξιόπιστο νόμισμα, δεν ανήκει στις ΗΠΑ, είναι κτήμα όλης της ανθρωπότητας. Το δολάριο ανήκει στην ανθρωπότητα, υπηρετεί τα συμφέροντα όλων και πάντα θα είναι έτσι». Αυτό ανήκει στο παρελθόν. Μπήκαμε σε άλλη εποχή.

Σήμερα, είμαστε μάρτυρες μιας κατάστασης που πλησιάζει το χάος στο διεθνές εμπόριο και στις διεθνείς επενδύσεις. Και δεν είναι ότι οι ενέργειες των ΗΠΑ στοχεύουν αποκλειστικά στο να υποτάξουν την Ευρώπη. Στόχος είναι να αποκομίζουν κέρδος παντού, σε κάθε συνθήκη και πάντα με όφελος.



Όσο για τους οκτώ πολέμους που ο Ντόναλντ Τραμπ λέει ότι σταμάτησε – εκτιμούμε ειλικρινά την επιθυμία του να μη ξεκινά πολέμους, όπως έκαναν πολλοί προκάτοχοί του, αλλά να τους διακόπτει – όλοι αυτοί οι οκτώ πόλεμοι στην πραγματικότητα απλώς πάγωσαν για κάποιο διάστημα. Υπήρξαν εκεχειρίες στη Μέση Ανατολή, ανάμεσα σε Πακιστάν και Αφγανιστάν, ανάμεσα σε Καμπότζη και Ταϊλάνδη, στη ΛΔ Κονγκό, στη Ρουάντα. Ναι, υπήρχαν παύσεις πυρός σχεδόν παντού. Αλλά αυτές οι πρωτοβουλίες δεν αντιμετώπισαν τις βαθύτερες αιτίες.

Τώρα, τα προβλήματα στα σύνορα Καμπότζης–Ταϊλάνδης, Πακιστάν–Αφγανιστάν έχουν ξαναρχίσει και, για να το πω ήπια, η κατάσταση στο παλαιστινο–ισραηλινό μέτωπο καθόλου δεν είναι «ρόδινη».

Επομένως, η επιθυμία να σταματήσει κανείς αμέσως την αιματοχυσία αξίζει κάθε ενθάρρυνση. Αλλά για μακροπρόθεσμη διευθέτηση χρειάζονται πολύ πιο επίμονες και επίπονες πρωτοβουλίες.

Ερ: Μιλάτε για προπαγάνδα. Η σημερινή μας συνέντευξη, επίσης, θα ενταχθεί στο πλαίσιο της προπαγάνδας. Στη Γαλλία, εδώ και πολλούς μήνες, όπως επαναλαμβάνω, τα ΜΜΕ λένε ότι η Ρωσία εξαπολύει κυβερνοεπιθέσεις κατά των δυτικών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας. Εμφανίζονται πολλά εναλλακτικά sites. Εσείς επικοινωνείτε συχνά με δημοσιογράφους από όλον τον κόσμο. Βλέπουμε ότι για τα μικρά μέσα ενημέρωσης είναι πολύ δύσκολο να «τρυπήσουν» σε αυτήν την αγορά.

Αυτός η «πόλεμος της πληροφορίας» είναι ένα είδος παγκόσμιου πολέμου. Ποιος κυριαρχεί σε αυτόν τον πόλεμο; Ποιος θα νικήσει; Όχι, ποιος κυριαρχεί τώρα; Ποιος θα κερδίσει αν το ξέρετε;

Λαβρόφ: Ανάλογα με το τι εννοούμε με τη λέξη «κυριαρχία». Αν μιλάμε ποσοτικά, καθαρά αριθμητικά, τότε προφανώς τα παγκόσμια δίκτυα είναι γεμάτα από έναν τεράστιο αριθμό μέσων ενημέρωσης που έχουν δημιουργηθεί στις ΗΠΑ, στη Βρετανία με αμερικανικά και βρετανικά χρήματα, στην Ευρώπη με ευρωπαϊκά χρήματα και δίκτυα παραρτημάτων στο εξωτερικό. Ποσοτικά είναι πολύ δύσκολο να γίνει σύγκριση.

Αλλά το γεγονός ότι μέσα όπως το RT και το Sputnik κατέχουν τις πιο προωθημένες θέσεις ως προς την επισκεψιμότητα δείχνει ότι υπάρχει και άλλος δείκτης, άλλο κριτήριο: το κατά πόσο ο χρήστης εμπιστεύεται την πηγή. Και σε αυτό το επίπεδο, το RT και το Sputnik έχουν πολύ σοβαρή φήμη.



Δεν τους αρέσει αυτό, γιατί λένε την αλήθεια. Και δεν έχει να κάνει μόνο με τον πόλεμο που η Δύση έχει εξαπολύσει εναντίον μας διά μέσου του ουκρανικού καθεστώτος, οργανώνοντας πραξικόπημα, τροφοδοτώντας την αντιπολίτευση πριν από το πραξικόπημα, όπως η Βικτόρια Νούλαντ, που υπενθύμιζε ότι επένδυσαν 5 δισεκατομμύρια δολάρια στην προετοιμασία αυτού του πραξικοπήματος.

Θυμάμαι, νομίζω το 2019, ο Πούτιν και ο Μακρόν συναντήθηκαν στο Μπρεγκανσόν, στη θερινή προεδρική κατοικία, και είχαν εκτενείς συνομιλίες, δείπνο, ανεπίσημες συζητήσεις ανάμεσα σε υπουργούς και προέδρους. Εκεί τέθηκε το ερώτημα γιατί το RT και το Sputnik στερήθηκαν τη διαπίστευσή τους στο Ελιζέ.

Οι Γάλλοι συνομιλητές μας δεν το σχολίασαν λεπτομερώς εκείνη την ώρα. Αλλά μετά, σε συνέντευξη Τύπου στο Παρίσι, μετά τη σύνοδο του Μπρεγκανσόν, ρώτησαν τον εκπρόσωπο του Μακρόν γιατί το RT και το Sputnik είχαν αποκλειστεί από την αρχή. Η απάντηση ήταν πολύ απλή: «Επειδή δεν είναι ΜΜΕ, είναι όργανα προπαγάνδας».

Πρόσφατα, διοργανώθηκε μια «Ημέρα κατά της παρενόχλησης των δημοσιογράφων», διεθνής ημέρα κατά της ατιμωρησίας για εγκλήματα κατά δημοσιογράφων. Και η περιβόητη Κάγια Κάλλας, εξ ονόματος της ΕΕ, έκανε μια μεγαλόστομη δήλωση: ότι η ελευθερία της έκφρασης είναι θεμέλιο της ΕΕ κ.τ.λ. Νομίζω ότι όσοι παρακολουθούν τις ενέργειες της ΕΕ στον τομέα της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας του Τύπου γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτό είναι ψέμα.

Το RT και το Sputnik στη Γαλλία είναι παραδείγματα που θέλω να υπογραμμίσω ξανά. Η υπόθεσή τους προηγείται κατά πολύ της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Και μετά την έναρξη της επιχείρησης, όπως λένε, έκαναν τα πάντα για να εμποδίσουν τα μέσα μας να φτάνουν στο ευρύ κοινό.

Άρα, όπως λένε, «δεν μετράει η ποσότητα αλλά η ποιότητα». Στην περίπτωσή μας, η ποιότητα των ανταποκριτών και δημοσιογράφων μας και ο επαγγελματισμός τους. Και οι δυτικοί δημοσιογράφοι που εργάζονται στο RT και στο Sputnik δεν το κάνουν γιατί «θέλουν η Ρωσία να είναι η πρώτη» ή επειδή πληρώνονται καλά, αλλά γιατί είναι επαγγελματίες και ντρέπονται όταν, ως επαγγελματίες, είναι υποχρεωμένοι στα δικά τους μέσα να λένε ψέματα από την οθόνη.



Ερ: Θυμηθήκατε τη συνάντηση Μακρόν–Πούτιν το 2019. Ο Διάλογος Γαλλίας–Ρωσίας ιδρύθηκε πριν από 20 χρόνια. Πέρυσι γιορτάσαμε την 20ή επέτειό μας. Η πλατφόρμα μας δημιουργήθηκε από τον κ. Σιράκ και τον κ. Πούτιν. Τότε έδωσε ώθηση στις διμερείς σχέσεις. Οι Γάλλοι που μας παρακολουθούν και ενδιαφέρονται για ό,τι συμβαίνει έχουν ως τελευταία ανάμνηση αυτής της σχέσης το μακρύ τραπέζι ανάμεσα στον Μακρόν και τον Πούτιν, λίγο πριν από τα θλιβερά γεγονότα. Όλοι μιλούσαν γι’ αυτό το τραπέζι για κάποιο διάστημα.

Δεν θα επιστρέψουμε ποτέ σε μια «κανονική» σχέση;
Ένα μακρύ τραπέζι, γεμάτο φαγητό;

Λαβρόφ: Όχι, ήταν άδειο. Αλλά αυτό ήταν μετά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.

Όχι, ήταν πριν.

Λαβρόφ: Πριν, βέβαια. Αλλά, δυστυχώς, ήταν η τελευταία φορά.

Ήταν στο απόγειο της πανδημίας. Ξέρετε, δεν είναι πως δυσκολεύομαι να σχολιάσω – δεν θέλω καν να το σχολιάσω. Μας λένε συνεχώς ότι εμείς «προδώσαμε» κάποιες ευρωπαϊκές αξίες. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι εκείνοι που πρόδωσαν τις δικές τους αξίες, όλα όσα έχουν καταγραφεί στον ίδιο τον ΟΑΣΕ.

Παρεμπιπτόντως, ο Χάρτης των Παρισίων του 1990 για μια Νέα Ευρώπη, τον οποίο εμείς εξακολουθούμε να λαμβάνουμε υπόψη στις ενέργειές μας, θεωρώντας τον επίκαιρο, θεωρώντας τις τότε συμφωνημένες αρχές δίκαιες – με έμφαση στην ισότιμη, κοινή εργασία – έχει αγνοηθεί πλήρως από τους υπόλοιπους εταίρους στη σύνοδο εκείνη, από τους Γάλλους και πολλούς άλλους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης. Στο τέλος της ύπαρξής της, η Σοβιετική Ένωση, εξαντλημένη, όλοι προσπαθούσαν να κολακέψουν τον Γκορμπατσόφ και να προετοιμάσουν το μέλλον. Κάποιοι ίσως σκέφτηκαν ότι η ΕΣΣΔ θα καταρρεύσει και ότι ακόμη και η Ρωσία θα μικρύνει.

Και στο Παρίσι υιοθετήθηκε, μεταξύ άλλων, ένα υψηλού επιπέδου έγγραφο του ΟΑΣΕ για την πρόσβαση στην πληροφορία, όπου διατυπωνόταν κατηγορηματικά ότι κάθε κράτος–μέλος του ΟΑΣΕ υποχρεούται να διασφαλίζει την ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία, ανεξάρτητα από το αν οι πηγές βρίσκονται εντός ή εκτός του κράτους αυτού. Δεν μπορεί να υπάρχουν περιορισμοί.

Δεν τρέφω, λοιπόν, καμιά αυταπάτη για τους ανθρώπους που διευθύνουν τώρα τη Δύση. Με εξαίρεση, όπως είπα, τον Βίκτορ Όρμπαν, τον Φίτσο. Τώρα, στην Τσεχία, ανέλαβε πρωθυπουργός ο Μπάμπις. Πρόκειται για ανθρώπους πραγματιστές. Δεν είναι «φιλορώσοι», είναι φιλο–ούγγροι, φιλο–σλοβάκοι, φιλο–τσέχοι. Σκέφτονται τους πολίτες τους. Δεν θέλουν να καλέσουν τους πολίτες τους να θυσιάσουν τα παιδιά τους για να υποστηρίξουν το ναζιστικό καθεστώς του Κιέβου.



Κι όταν ο πρώην συνάδελφός μου, ο Αλεξάντερ Στουμπ, ήταν υπουργός Εξωτερικών στη Φινλανδία, έγινε πρόεδρος και, έχοντας παίξει γκολφ με τον Ντόναλντ Τραμπ, τώρα αυτοτοποθετείται ως ειδικός «σε όλα» και εκφράζεται ανοιχτά σε ρωσοφοβικό τόνο. Βλέπετε, μετά από δεκαετίες ουδετερότητας της Φινλανδίας, δεν ξερίζωσαν τα μικρόβια που έχουν τις ρίζες τους στο ναζιστικό παρελθόν του φινλανδικού κράτους, όταν μαζί με τον Χίτλερ επιτέθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, οργάνωσαν τον αποκλεισμό του Λένινγκραντ, πήραν μέρος σε θηριωδίες, σε εθνοκάθαρση.

Συχνά επισκεπτόμουν παραμεθόριες πόλεις στη Φινλανδία, όπου γίνονταν συνεδριάσεις του Αρκτικού Συμβουλίου. Οι κάτοικοι των παραμεθόριων περιοχών δεν χρειάζονταν βίζα, μπορούσαν να πηγαίνουν ο ένας στη χώρα του άλλου, να οργανώνουν φεστιβάλ κινηματογράφου, τραγουδιού, χορού, οικογενειακές επισκέψεις, όπως λέμε. Και όλα αυτά ακυρώθηκαν μέσα σε μία νύχτα.

Δεν μιλώ καν για τις οικονομικές ζημιές· μιλώ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν έκλεισαν τα σύνορα, όταν τα γέμισαν με υποδομές του ΝΑΤΟ, όταν η ρωσοφοβική ιδεολογία άρχισε να υπαγορεύει ότι δήθεν «κλέψαμε κάτι από τη Φινλανδία», ότι το «εθνικιστικό καθεστώς» λίγο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αρνήθηκε να λάβει υπόψη τα νόμιμα συμφέροντα ασφάλειας της Ρωσίας – όταν ήταν δυνατόν να φτάσει κανείς στο Λένινγκραντ σε μια μέρα, με μια στρατιωτική μονάδα.

Όλα αυτά επανέρχονται τώρα στον λόγο του Αλεξάντερ Στουμπ. Είναι ο «γενετικός κώδικας», η ιστορική μνήμη ότι «πρέπει πάντα να κρατάμε τη Ρωσία υπό έλεγχο». Πώς το φαντάζεται; Δεν ξέρω.



Κι όμως, ακόμη και πρόσφατα είπε ότι «κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε με τη Ρωσία». Υπάρχουν στιγμές διαύγειας. Αλλά όταν αυτοί θα είναι έτοιμοι να μιλήσουν, εμείς θα σκεφτούμε για τι ακριβώς. Ας μας πουν. Αν βασίζονται στο «είμαστε έτοιμοι να καθίσουμε με τη Ρωσία στο τραπέζι», εμείς θα τρέξουμε; Καθόλου. Θέλουμε να ξέρουμε με τι προτίθενται να έρθουν σε επαφή – και μετά θα αποφασίσουμε.

Ερ: Υπάρχουν στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία. Υπάρχει ένα παράδοξο: μόλις είπατε ότι το μέτωπο κινείται, ότι η Ρωσία κυριαρχεί. Ορισμένα αποτελέσματα είναι πολύ δύσκολο να κρυφτούν. Όμως, για τις μεγάλες δυτικές χώρες – τη Γαλλία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο – είναι σαν αυτά τα αποτελέσματα να μην υπάρχουν.

Τη Δευτέρα αυτής της εβδομάδας, ο κ. Ζελένσκι πήγε για ένατη φορά στο Παρίσι. Μαζί με τον Εμανουέλ Μακρόν υπέγραψαν επιστολή προθέσεων για τη μελλοντική αγορά εκατό αεροσκαφών Rafale. Ποιος θα πληρώσει αυτή την παραγγελία; Αυτό μάλλον είναι ερώτημα για τους Γάλλους φορολογούμενους. Η δική μου ερώτηση είναι: ποια είναι η στρατηγική της Γαλλίας από την αρχή; Το ίδιο ισχύει και για τη Βρετανία και τη Γερμανία. «Δίνουμε χρήματα στην Ουκρανία, πιστεύουμε στη νίκη της Ουκρανίας…».

Δεν μπορώ να σχολιάσω αυτή την κατάσταση από τη σκοπιά της κοινής λογικής. Εκατό Rafale, έτσι δεν είναι;

Μέχρι εκατό.



Λαβρώφ: Μέχρι εκατό. Ο Κιρ Στάρμερ και ο Ζελένσκι υπέγραψαν συμβόλαιο για εκατό χρόνια. Τους αρέσει ο αριθμός 100. Πρόσφατα «εξαφανίστηκαν» κι εκατό εκατομμύρια – έγινε μόλις γνωστό ότι επιπλέον 100 εκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για μίζες σε διεφθαρμένους αξιωματούχους. Ίσως κάποιοι από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ή από τις χώρες που διοχετεύουν χρήματα στην Ουκρανία, εξηγώντας στους φορολογουμένους τους ότι «πρέπει να υποφέρουν». Είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν ωφελούμενοι. Δεν αποκλείω τίποτα.

Αλλά τους λόγους για τους οποίους αυτή η ρωσοφοβία έχει ριζώσει τόσο βαθιά στις καρδιές τους δεν μπορώ να τους αναλύσω. Το μόνο που πιθανότατα ισχύει είναι ότι όλα τα χαμόγελα, όλες οι αγκαλιές προς τους Ρώσους εκπροσώπους πριν από την ουκρανική κρίση ήταν ένα παιχνίδι. Επέβαλλαν στον εαυτό τους αυτό το στυλ ευγένειας, αλλά στην πραγματικότητα μας ευχόντουσαν το κακό. Το γεγονός ότι τώρα προβλέπουν «κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας», ότι ο λαός μας «θα ξεσηκωθεί με τις τσουγκράνες και θα ανατρέψει την εξουσία», δείχνει για άλλη μια φορά ότι η Ευρώπη επιβεβαιώνει τη φήμη που έχει αποκτήσει εδώ και 500 περίπου χρόνια, όταν όλες οι μεγάλες καταστροφές ξεκινούσαν από αυτήν τη συστάδα χωρών. Και οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι άρχισαν στην Ευρώπη, από τις φιλοδοξίες διαφόρων Ευρωπαίων ηγετών.

Δυστυχώς, αυτός ο ιστορικός «κώδικας» δεν εξαφανίζεται. Η επιθετικότητα, με ρωσοφοβικό πρόσημο, εξακολουθεί να υπάρχει στην Ευρώπη.

Ερ: Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια τάση να εξισώνονται και να υποβαθμίζεται ο ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης στη νίκη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μιλήσατε για την Κάγια Κάλλας. Είπε ότι ήταν «μεγάλη έκπληξη» γι’ αυτήν ότι η ΕΣΣΔ και η Κίνα είχαν τη βασική συμβολή στη νίκη.

Λαβρώφ: Το διάβασα.

Ερ: Ναι. Το πρόβλημα είναι ότι η νέα γενιά, σε 20 χρόνια, στη Δύση δεν θα ξέρει απολύτως τίποτα για αυτόν τον πόλεμο. Λίγοι ξέρουν ήδη τώρα. Πώς μπορούμε να θυμίσουμε στον κόσμο τι πραγματικά συνέβη;

Λαβρώφ: Δεν είναι η μόνη. Η Κάλλας, προφανώς, δεν ήταν «άριστη μαθήτρια», ούτε στα ιστορικά. Όταν λέει ότι «η Ρωσία και η Κίνα ισχυρίζονται ότι κέρδισαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και νίκησαν τον ναζισμό», λέει κάτι που απλώς αγνοεί την ιστορία. Η ιστορία πρέπει να είναι γνωστή.

Η Εσθονή ομόλογός της, υπουργός Εξωτερικών – δεν θυμάμαι το όνομά της – είπε ότι η Σοβιετική Ένωση «ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέλαβε τη μισή υφήλιο, εκτόπισε όλους τους κατοίκους των κατεχόμενων περιοχών». Το είπε αυτό, αν δεν κάνω λάθος, ενώ δεν υπήρχε καν ο Μακρόν δίπλα της… Ίσως οι νέοι στην Εσθονία να λαμβάνουν την ίδια «παιδεία». Έτσι μεγαλώνουν.

Αλλά ως προς την πραγματική συμβολή, υπήρξε Διάσκεψη Επανόρθωσης τον Φεβρουάριο του 1945. Εκεί παρατέθηκαν στατιστικά στοιχεία, βασισμένα σε ανάλυση των μαχών και των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Από αυτά προκύπτει ότι η Γερμανία διέθεσε τουλάχιστον δέκα φορές περισσότερες «ημέρες ενεργού πολέμου» στο ανατολικό μέτωπο, στο μέτωπο με τη Σοβιετική Ένωση, από ό,τι σε όλα τα άλλα μέτωπα μαζί.

Εκεί αναφέρθηκαν στατιστικά – βάσει ανάλυσης των μαχών στο Ανατολικό Μέτωπο – ότι τέσσερις και μισές φορές περισσότερα άρματα καταστράφηκαν εκεί, ότι το 75% των γερμανικών αεροπλάνων και αρμάτων μάχης καταστράφηκαν στο σοβιετικό μέτωπο. Υπάρχουν επίσης στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η Σοβιετική Ένωση αντιπροσώπευε το 75% όλων των στρατιωτικών προσπαθειών της αντι–Χιτλερικής συμμαχίας. Είναι σαφές ότι αυτός ήταν ο καθοριστικός ρόλος.



Οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης εξόντωσαν πάνω από 600 εχθρικές μεραρχίες, από τις οποίες πάνω από 500 ήταν γερμανικές.

Η Κίνα, από την πλευρά της, ως προς τη συμβολή ενάντια στην Ιαπωνία, επωμίστηκε το 90% όλης της προσπάθειας κατά του ιαπωνικού μιλιταρισμού. Ρωσία και Κίνα έβαλαν τέλος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συντρίβοντας τον στρατό Κουαντούνγκ.

Υπάρχει αλληλογραφία: ο Ρούζβελτ έγραψε στον Στάλιν, στα μέσα του 1942, ότι «ο ρωσικός στρατός σηκώνει το κύριο βάρος του πολέμου». Ο Τσόρτσιλ έγραψε επίσης στον Στάλιν ότι οι Ρώσοι «έσκισαν στα δύο τη γερμανική πολεμική μηχανή». Αυτό ήταν το φθινόπωρο του 1944.

Άλλο ζήτημα, ο Ρούζβελτ δεν φημιζόταν για διπροσωπία. Ο Τσόρτσιλ, σύμφωνα με αρχειακά ντοκουμέντα, την ίδια στιγμή που έλεγε «εσείς διαλύσατε τη γερμανική πολεμική μηχανή», σκεφτόταν: «τώρα θέλουμε να διαλύσουμε τη Σοβιετική Ένωση». Προσχεδίαζε την Επιχείρηση «Αδιανόητο».

Η Δύση αναγκάστηκε να γίνει σύμμαχός μας. Για πολύ καιρό αναρωτήθηκε αν πρέπει να ανοίξει δεύτερο μέτωπο ή όχι, παρατηρούσε προς ποια πλευρά γέρνει η ζυγαριά, και μετά πόνταρε στον νικητή. Παράλληλα προγραμμάτιζε επιθέσεις εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης – οι Αμερικανοί επί Τρούμαν, οι Βρετανοί επί Τσόρτσιλ.

Ερ: Ξέρω ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο, αλλά θα ήθελα να ρωτήσω κάτι ακόμη. Λάβαμε πολλά ερωτήματα, πολλά μηνύματα από τους συνδρομητές μας, που ήταν πολύ ενεργοί. Το πιο συχνό μήνυμα είναι: «Πότε επιτέλους θα συμφιλιωθούμε; Πόσος χρόνος θα χρειαστεί;» Έχετε απαντήσει εν μέρει, αλλά υπάρχουν δύο – μάλλον τρεις – συγκεκριμένες ερωτήσεις.

Η μία: αν η Γαλλία θέλει να προσχωρήσει στους BRICS, θα τη δεχτούν οι BRICS; Ο Μακρόν έχει πει ήδη ότι «θα πάει» σε μια Σύνοδο των BRICS.

Λαβρώφ: Κανείς δεν τον έχει καλέσει. Δεν νομίζω ότι υπάρχει συναίνεση στους BRICS, ή ότι η πλειοψηφία των μελών θα ήταν «χαρούμενη» να δει τη Γαλλία – με τη θέση της στην παγκόσμια οικονομία, την πολιτική, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά. Όχι, νομίζω ότι η θέση της είναι στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, που σήμερα λίγο–πολύ δεν διαφέρουν μεταξύ τους. Και φυσικά στο G7, που ακόμη επιβιώνει. Οι υπουργοί Εξωτερικών του G7 συναντήθηκαν πρόσφατα στον Καναδά, που προεδρεύει τώρα.

Εκεί υιοθέτησαν κείμενο, δεν το θυμάμαι λέξη προς λέξη, αλλά η ιδέα είναι ότι το G7 «υπερασπίζεται σθεναρά τις αρχές της ελεύθερης αγοράς, του θεμιτού ανταγωνισμού, ώστε κανείς να μην καταχράται τη θέση του στην παγκόσμια οικονομία και να τηρεί αυτές τις αρχές της ελεύθερης αγοράς».

Ο λόγος που εκφράστηκαν τόσο μεγαλόστομα – και γενικά σωστά – ήταν η κατάσταση γύρω από τις σπάνιες γαίες της Κίνας. Η Κίνα, σε απάντηση στις μονομερείς κυρώσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ, άρχισε απλώς να περιορίζει την πρόσβαση των σπάνιων μετάλλων της στην αγορά. Και τότε ήρθε η έκκληση: «Ας είμαστε ειλικρινείς, ας έχουμε ελεύθερες αγορές» κ.τ.λ.

Ήταν μια έμμεση ομολογία, γιατί αν κοιτάξουμε τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, τα πρότυπα της παγκοσμιοποίησης που η Δύση πρόσφερε σε όλους ως «βέλτιστη μορφή αλληλεξάρτησης», βλέπουμε πώς τα αντιμετωπίζουν όταν θέλουν να τιμωρήσουν κάποιον – είτε τη Ρωσία, είτε το Ιράν, είτε τη Βενεζουέλα.

Γι’ αυτό η υποκρισία, η διπροσωπία, η αδυναμία για έντιμη διαπραγμάτευση, η ανεντιμότητα – δυστυχώς όλα αυτά σήμερα εκδηλώνονται πολύ καθαρά στις πράξεις των δυτικών συναδέλφων μας.

Ερ: Θα μπορούσε το γαλλικό επιχειρείν να επιστρέψει στη ρωσική αγορά; – ρωτά ένας από τους συνδρομητές.

Λαβρώφ: Η πλειονότητα των γαλλικών επιχειρήσεων συνεχίζει να λειτουργεί. Όσοι εργάζονταν εδώ και παρέμειναν, δεν σκοπεύουμε να τους διώξουμε ή να παραβιάσουμε τα δικαιώματά τους. Είναι άνθρωποι που, πιστεύω, συμπεριφέρονται έντιμα. Βάζουν τα χρήματά τους εδώ, θέλουν να δουλέψουν αυτά τα κεφάλαια, είναι έτοιμοι να αναλάβουν πολιτικό ρίσκο απέναντι στις ρωσοφοβικές κυβερνήσεις τους.

Όχι μόνο Γάλλοι, αλλά και Γερμανοί. Υπάρχουν εκπρόσωποι κι άλλων χωρών της Ευρώπης και της ΕΕ. Και, σύμφωνα με τα στατιστικά μας, υπάρχουν περισσότερες εταιρείες που έμειναν από όσες έφυγαν. Όσοι έφυγαν, άφησαν κενές θέσεις. Έκλεισαν τις δραστηριότητές τους – με διάφορους τρόπους.

Ο πρόεδρος το έχει ήδη σχολιάσει. Είπε: «Όσοι έφυγαν – κι αν πλέον η θέση τους έχει καλυφθεί – όταν θελήσουν να επιστρέψουν, λυπάμαι, αλλά όσοι τους αντικατέστησαν θα είναι προτεραιότητα για εμάς. Γιατί στις δύσκολες ώρες έβαλαν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα πάνω από την πολιτική».

Παρεμπιπτόντως, βλέπω κατά καιρούς στα social media ότι αρκετές εταιρείες καταχωρίζουν ξανά το εμπορικό τους σήμα εδώ, στη Ρωσία. Είναι θετικό σημάδι.



Ερ: Και η τελευταία, ίσως φιλοσοφική, ερώτηση, δεδομένης της εποχής που ζούμε: έχετε μετανιώσει ποτέ που γίνατε διπλωμάτης;

Λαβρώφ: Δεν το σκέφτηκα ποτέ. Η ζωή εξελίχθηκε έτσι και η δουλειά είναι πολύ ενδιαφέρουσα, δεν έχω καν τον χρόνο να αναρωτηθώ αν το μετανιώνω ή όχι. Μου αρέσει το γεγονός ότι συμμετέχω άμεσα σε πραγματικά ιστορικά φαινόμενα, στις αλλαγές που βλέπουμε στη διεθνή σκηνή. Αν εγώ – κι η ομάδα μου, εδώ στο κεντρικό γραφείο και στην εξωτερική υπηρεσία – καταφέρνουμε κάτι, είμαι πολύ περήφανος και θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συναδέλφους μου.

Σε όλη αυτή την κρίση στις σχέσεις με τη Δύση, πιστεύω πως όλο το σώμα του υπουργείου μας έχει δείξει ενότητα. Πολλοί περίμεναν ότι «κάποιος θα το σκάσει», ή ότι θα δελεαστεί από μίζες. Μυστικές υπηρεσίες, ξένες και ευρωπαϊκές, προσπάθησαν επανειλημμένα να στρατολογήσουν άμεσα διπλωμάτες μας. Υπήρξε μόνο μία περίπτωση όπου αυτές οι προσπάθειες πέτυχαν – ένας υπάλληλος στην Ελβετία έφυγε κάπου και τώρα βρίσκεται στη λήθη. Σε κάθε κοπάδι υπάρχει ένα «μαύρο πρόβατο».

Αλλά θα το πω για άλλη μια φορά: όπως τονίζει ο πρόεδρος, ο πόλεμος που κήρυξε η Δύση εναντίον μας διά της Ουκρανίας ένωσε τον λαό μας και μας επέτρεψε να απαλλαγούμε από όσους δεν ήταν ειλικρινείς απέναντι στην πατρίδα τους. Κατά τον ίδιο τρόπο, το προσωπικό του Υπουργείου Εξωτερικών είναι ενωμένο, αποτελεσματικό και επικεντρωμένο στα αποτελέσματα. Νιώθουμε πάντοτε τη στήριξη του προέδρου μας, ο οποίος καθορίζει την εξωτερική μας πολιτική σε όλους τους τομείς της διεθνούς ζωής.

Σας ευχαριστώ πολύ, Σερζ Βικτόροβιτς.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Μπράιαν Άντονι Ρίο /  reseauinternational.net 

Η αμερικανική ειρηνευτική πρόταση για την Ουκρανία είναι ανεπαρκής, αλλά η πρόταση της ΕΕ είναι μια πλήρης φάρσα, μια κραυγαλέα προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος και να δοθεί στην Ουκρανία η ανάπαυλα που χρειάζεται για να επανεξοπλιστεί.

Οι όροι «ελλείψεις» και «προπέτασμα καπνού» περιγράφουν καλύτερα τις δυτικές προτάσεις.

Ήμουν ήδη καχύποπτος όταν έμαθα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν παρουσιάσει ένα ειρηνευτικό σχέδιο 28 σημείων (ο Τραμπ αναγκάζεται να καταφύγει στη δημαγωγία και να συμπεριλάβει διπλάσια σημεία από ό,τι στο σχέδιο 14 σημείων του Γούντροου Γουίλσον). Το αμερικανικό σχέδιο, σε μεγάλο βαθμό, μιλάει από μόνο του.

Ορισμένα σημεία φαίνονται αμέσως λογικά, όπως τα σημεία 1, 2 και 3.

Άλλα, όπως το σημείο 6, είναι εξίσου παράλογα. Η Ουκρανία δεν έχει κανέναν νόμιμο λόγο να διατηρεί στρατό 600.000 στρατιωτών (σημειώστε ότι η πρόταση της ΕΕ προβλέπει 800.000). Αξίζει να θυμηθούμε ότι αυτές οι δυτικές δυνάμεις ήθελαν να περιορίσουν τον γερμανικό στρατό σε 100.000 στρατιώτες το 1919, όταν ο γερμανικός πληθυσμός ήταν σχεδόν τριπλάσιος από αυτόν της σημερινής Ουκρανίας. Επιπλέον, η Γερμανία αντιμετώπιζε σημαντικές εσωτερικές απειλές, σε αντίθεση με την Ουκρανία. Η Ουκρανία το 2025 δεν χρειάζεται ένοπλη δύναμη που να υπερβαίνει τους 200.000 στρατιώτες, και ακόμη και αυτός ο αριθμός είναι αισιόδοξος, αν όχι υπερβολικός. Μια δύναμη 600.000 στρατιωτών είναι παράλογη, και μια δύναμη 800.000 αποτελεί ένα κραυγαλέο σχέδιο επιθετικότητας και πρόκλησης κατά της Ρωσίας.

Το αμερικανικό σχέδιο ορίζει: « Εάν η Ουκρανία εκτοξεύσει πύραυλο στη Μόσχα ή την Αγία Πετρούπολη χωρίς βάσιμο λόγο, η εγγύηση ασφαλείας θα ακυρωθεί ». Αυτή η διατύπωση είναι επικίνδυνη λόγω της ασάφειας και του κενού που δημιουργεί η φράση «χωρίς βάσιμο λόγο». Ποιος αποφασίζει εάν η Ουκρανία έχει «βάσιμο λόγο» να εκτοξεύσει πυραύλους στη Μόσχα ή την Αγία Πετρούπολη; Επιπλέον, γιατί μόνο η Μόσχα και η Αγία Πετρούπολη; Σημαίνει αυτό ότι η Δύση δίνει σε μια μελλοντική ουκρανική κυβέρνηση carte blanche να εκτοξεύσει πύραυλο στο Σμολένσκ, το Ροστόφ ή το Κρασνοντάρ, με το πρόσχημα ότι αυτές οι πόλεις δεν είναι ούτε η Μόσχα ούτε η Αγία Πετρούπολη; Θα χρειαστεί καν λόγος για να πραγματοποιήσει τέτοιες εκτοξεύσεις; Η απαγόρευση εκτόξευσης πυραύλων στη Μόσχα ή την Αγία Πετρούπολη «χωρίς βάσιμο λόγο», ενώ αποτελεί βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, δεν επαρκεί από μόνη της. Πρέπει να απαγορευτεί κατηγορηματικά στην Ουκρανία να εκτοξεύει βλήματα στη Ρωσία, είτε πρόκειται για πυραύλους, ρουκέτες, βλήματα οβιδοβόλας είτε για όλμους, ανεξάρτητα από τον στόχο.

Το σημείο 11 του αμερικανικού σχεδίου είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο: « Η Ουκρανία είναι επιλέξιμη για ένταξη στην ΕΕ και θα λάβει προσωρινή προτιμησιακή πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά όσο εξετάζεται αυτό το ζήτημα ». Αυτό είναι επικίνδυνο ακριβώς επειδή η ΕΕ είναι, κατά κάποιο τρόπο, μια αποδυναμωμένη εκδοχή του ΝΑΤΟ. Είναι σαν ένα ελαφρύ, φιλτραρισμένο τσιγάρο χαμηλής περιεκτικότητας σε πίσσα. Αν λέγατε στον έφηβο γιο σας να μην καπνίζει και αυτός κάπνιζε μόνο ελαφριά τσιγάρα, πιθανότατα δεν θα ήσασταν ικανοποιημένοι, επειδή παραβιάζει την απαγόρευσή σας. Η ΕΕ είναι, κατά κάποιο τρόπο, μια αποδυναμωμένη εκδοχή του ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία δεν πρέπει να ενταχθεί ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στην ΕΕ.

Ο πυρήνας αυτής της πρότασης έγκειται στο σημείο 14, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δηλώνουν σαφώς ότι η Ρωσία δεν θα ανακτήσει τα παγωμένα κεφάλαιά της, αλλά ότι αυτά τα χρήματα μπορούν να επενδυθούν σε έργα υπό την ηγεσία των Αμερικανών. Για παράδειγμα, ένας εργαζόμενος θα μπορούσε να πληρωθεί με δωροεπιταγές εταιρείας στην πόλη κατοικίας του, οι οποίες θα ισχύουν μόνο στο κατάστημα της εταιρείας.

Σε σύγκριση με την ευρωπαϊκή πρόταση, η τελευταία εμφανίζεται σαφώς ως ο «κακός αστυνομικός» έναντι του αμερικανικού «καλού αστυνομικού». Τελικά, και οι δύο προτάσεις περιέχουν πολλά σημεία που είναι επιζήμια για τα ρωσικά συμφέροντα και απαράδεκτα για τη Ρωσία, αλλά το αμερικανικό σχέδιο είναι «λιγότερο κακό» και φαίνεται λογικό σε σύγκριση με την κραυγαλέα παραλογικότητα του ευρωπαϊκού σχεδίου. Το Reuters έχει κάνει το ευρωπαϊκό σχέδιο προσβάσιμο μόνο μέσω συνδρομής επί πληρωμή και δεν είμαι διατεθειμένος να χρηματοδοτήσω δυτικά μέσα ενημέρωσης. Μια σύγκριση των αμερικανικών και ευρωπαϊκών προτάσεων είναι διαθέσιμη από το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS), έναν οργανισμό που θεωρώ αναξιόπιστο και του οποίου η ανάλυση είναι αμφισβητήσιμη, καθώς είναι ένα think tank που υποκινεί τον πόλεμο και προπαγανδίζει. Ωστόσο, τα 28 σημεία που αναφέρονται φαίνεται να αντικατοπτρίζουν με ακρίβεια το περιεχόμενο των αμερικανικών και ευρωπαϊκών προτάσεων. Οποιοδήποτε άλλο περιεχόμενο στον ιστότοπό τους θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με τη μέγιστη καχυποψία. Προσωπικά θεωρώ το CSIS έναν επικίνδυνο οργανισμό, που αποτελείται από ανατρεπτικούς και παγκοσμιοποιητές, οι οποίοι προωθούν μια αντιπολιτισμική ατζέντα. Ωστόσο, δημοσίευσαν τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές προτάσεις .
Πρόταση της ΕΕ

Η ευρωπαϊκή πρόταση προβλέπει την de facto ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, χωρίς de jure ένταξη, αν και αυτή η πιθανότητα παραμένει.

Σημείο #5: Η Ουκρανία θα επωφεληθεί από ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας.

Σημείο #6: Το μέγεθος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων θα περιοριστεί στις 800.000 στρατιώτες σε καιρό ειρήνης. (Το αμερικανικό σχέδιο προέβλεπε όριο 600.000 στρατιωτών, τόσο σε καιρό πολέμου όσο και σε καιρό ειρήνης.)

Σημείο #7: Η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ εξαρτάται από την επίτευξη συναίνεσης μεταξύ των μελών του ΝΑΤΟ, μια συναίνεση που δεν υπάρχει. (Το αμερικανικό σχέδιο πρότεινε η Ουκρανία να αποκηρύξει συνταγματικά την ένταξή της στο ΝΑΤΟ και το ΝΑΤΟ να δεσμευτεί επίσημα ότι δεν θα το δεχτεί ποτέ.)

Σημείο #8: Το ΝΑΤΟ συμφωνεί να μην αναπτύσσει μόνιμα στρατεύματα υπό τη διοίκησή του στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια περιόδου ειρήνης. (Το αμερικανικό σχέδιο προέβλεπε την πλήρη απαγόρευση οποιασδήποτε «δύναμης» του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία· οι Ευρωπαίοι φαίνεται να εξετάζουν την πιθανότητα ενός συνασπισμού των προθύμων.)

Αρ. 10. Αμερικανική εγγύηση παρόμοια με το Άρθρο 5 (σχετικά με την ασφάλεια της Ουκρανίας)

Η Δύση θέλει να επιτρέψει στην Ουκρανία να διατηρήσει 800.000 στρατιώτες, να επωφεληθεί από τις εγγυήσεις του άρθρου 5, και να επιτρέψει στο ΝΑΤΟ να σταθμεύσει στρατεύματα στην Ουκρανία εάν κρίνει ότι «η ειρήνη έχει διαταραχθεί», αφήνοντας παράλληλα ανοιχτή την πόρτα για μελλοντική ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, εφόσον υπάρξει συναίνεση εντός της συμμαχίας. Καμία από αυτές τις προϋποθέσεις δεν ευνοεί την πραγματική ειρήνη ούτε θα επιτρέψει τη διαρκή ειρήνη.

Μου φαίνεται προφανές ότι η ΕΕ προσπαθεί να εμφανιστεί λογική ενώ είναι παράλογη. Επιδιώκει να υποδαυλίσει μια βαθύτερη σύγκρουση ή, στην καλύτερη περίπτωση, να παγώσει τις εχθροπραξίες και να δώσει στο καθεστώς που ανέλαβε την εξουσία στο Κίεβο μετά το πραξικόπημα στο Μαϊντάν τρία ή τέσσερα χρόνια για να ανοικοδομηθεί, να επανεξοπλιστεί και, ελπίζουμε, να επιβιώσει μέχρι το τέλος της θητείας του Τραμπ και να τον δει να αντικαθίσταται από έναν πολεμοχαρή νεοσυντηρητικό που είναι πιο επιρρεπής σε μια παράλογη κλιμάκωση στο Ντονμπάς.

Από την άλλη πλευρά, είναι επίσης πιθανό η ΕΕ να παίξει τον ρόλο του «κακού αστυνομικού» έναντι του Αμερικανού «καλού αστυνομικού», όπως ανέφερα νωρίτερα.

Στο δίκαιο, το αποκαλώ αυτό «την τέχνη του να είσαι παράλογος ενώ παράλληλα φαίνεσαι λογικός» ή «να προετοιμάζεις το σκηνικό για να πυροβολήσει το άλλο μέρος». Είναι ένα σενάριο όπου ένας δικηγόρος σε μια ομάδα υιοθετεί μια άκαμπτη και υπερβολικά παράλογη, σχεδόν ή εντελώς παράλογη, θέση (αλλά παρουσιάζεται ως καλή τη πίστει), ενώ ο συνάδελφός του υιοθετεί μια πιο συμφιλιωτική θέση, παραμένοντας παράλληλα ευνοϊκή για τα συμφέροντα του κοινού πελάτη του. Αυτές οι θέσεις παρουσιάζονται στη συνέχεια στο αντίπαλο μέρος, το οποίο έχει την ψευδαίσθηση ότι επιλέγει μεταξύ δύο εναλλακτικών λύσεων. Στην ψυχολογία, τείνουμε να ευνοούμε τέτοιου είδους επιλογές όταν τα πράγματα παρουσιάζονται με αυτόν τον τρόπο.

Τελικά, πρόκειται για μια πρόχειρη και στοιχειώδη τεχνική ψυχολογικής χειραγώγησης που πιθανότατα θα λειτουργούσε σε έναν ιδιοκτήτη μικρής επιχείρησης που εμπλέκεται σε μια νομική διαμάχη ή σε έναν μικροεγκληματία που ανακρίνεται από την αστυνομία. Ο τελευταίος θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν άκαμπτο επιθεωρητή που τον απειλεί με δέκα χρόνια φυλάκιση και έναν ευγενικό υπολοχαγό, « λίγους μήνες πριν από τη συνταξιοδότηση », ο οποίος « θέλει απλώς να κλείσει την υπόθεση » και συμβουλεύει τον νεαρό παραβάτη να « τακτοποιήσει τα πράγματα και να τα βγάλει πέρα ​​μόνος του· θα βγει έξω σε λίγους μήνες ». Αλλά αυτό το είδος αδέξιας δυτικής χειραγώγησης είναι απίθανο να λειτουργήσει σε έμπειρους Ρώσους διπλωμάτες και πολιτικούς .

Επιμένω στις προηγούμενες δηλώσεις μου και στο σχέδιο που περιέγραψα για την επίτευξη ειρήνης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας. Είναι πολύ απλό. Τόσο απλό που ένας δικηγόρος, ακόμη και χωρίς να είναι διπλωμάτης καριέρας, θα μπορούσε να το χειριστεί.

Ωστόσο, ένα τέτοιο πλαίσιο για την ειρήνη πρέπει να βασίζεται σε μια γνήσια επιθυμία για ειρήνη και όχι στην απλή επιθυμία «αναστολής» μιας σύγκρουσης μόνο και μόνο για να την επαναλάβει αργότερα, όταν η κατάσταση είναι πιο ευνοϊκή για τις φιλοδοξίες των δυτικών και παγκοσμιοποιητικών ανατρεπτικών δυνάμεων.

Τι μπορώ να περιμένω από τη Δύση απέναντι σε μια παγωμένη σύγκρουση; Θα παρέμεναν αδρανείς για μερικά χρόνια και στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της μεταβίβασης της εξουσίας στη Ρωσία, από τον Πρόεδρο Πούτιν σε έναν πατριώτη συμπατριώτη που θα εκλεγόταν για να συνεχίσει την πορεία, η Δύση θα ορμούσε, θα ξεμπλοκάριζε ξαφνικά τη σύγκρουση στην Ουκρανία και θα προκαλούσε μια εξωτερική κρίση στα ίδια τα σύνορα της Ρωσίας, ακριβώς τη στιγμή που η λεπτή μεταβίβαση εξουσίας μεταξύ δύο γενεών λαμβάνει χώρα στη Μόσχα. Διότι αυτός θα ήταν ένας έξυπνος ελιγμός, χαρακτηριστικός των συνωμοτών, και είναι λογικό για τη Δύση να ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο αν κατανοήσει κανείς τα κίνητρα και τους μακροπρόθεσμους στόχους της.

Ο Πρόεδρος Πούτιν, ένας αληθινός πολιτικός, έχει καταφέρει πολλά για τη Ρωσία και θα συνεχίσει να το κάνει για άλλα επτά έως δεκαπέντε χρόνια - δεν θα μπορούσα να πω ακριβώς. Του εύχομαι καλή υγεία και μακρά ζωή. Είναι ένας πραγματικός θησαυρός παραδοσιακού πολιτισμού και αρρενωπής ηγεσίας σε έναν κόσμο γεμάτο με άδειες μαριονέτες, τους αδύναμους και τους δειλούς. Αλλά μια μέρα, θα παραδώσει τη σκυτάλη σε έναν άνθρωπο που ο ρωσικός λαός θεωρεί άξιο να την κουβαλήσει και να ηγηθεί στη Μόσχα. Εάν μια παγωμένη σύγκρουση συνεχιστεί στην Ουκρανία, η Δύση θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία, τουλάχιστον για να προσπαθήσει να προκαλέσει μια έγχρωμη επανάσταση στη Μόσχα και να κατακερματίσει το ρωσικό κράτος, και πιθανώς επίσης να σπάσει το αδιέξοδο στην ουκρανική σύγκρουση.

Από τότε που η Δύση παραβίασε τη συμφωνία με τον Γκορμπατσόφ να μην επεκτείνει το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά, έχει χάσει μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας της και φαίνεται, ακόμη και σήμερα, ανίκανη να υποβάλει προτάσεις με καλή πίστη.

Η αμερικανική πρόταση αφήνει πολλά περιθώρια βελτίωσης και θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πρόσκληση για διαπραγμάτευση και διάλογο. Η πρόταση της ΕΕ είναι μια φάρσα που δεν δικαιολογεί απάντηση. Είναι είτε μια προσπάθεια χειραγώγησης είτε απλώς μια πράξη απελπισίας από ηλικιωμένες, ασήμαντες πρώην μεγάλες δυνάμεις που επιδιώκουν να φαίνονται σημαντικές, αλλά που, στην πραγματικότητα, δεν έχουν καμία σημασία. Τελικά, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Γερμανία είναι ασήμαντες, ακόμα κι αν φαντάζονται τους εαυτούς τους θρύλους.

Σε κάθε περίπτωση, να είστε προσεκτικοί με τους Δυτικούς που προσφέρουν δώρα, και αυτές οι προσφορές δεν μοιάζουν καν με δώρα. Φαίνονται μάλλον ιδιοτελείς και παραπλανητικές.

Πηγή: Νέα Ανατολική Προοπτική

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)