Articles by "Γεωπολιτικά"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γεωπολιτικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Το σενάριο της συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο επαναφέρει, μιλώντας στην κυπριακή εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος», ο αναπληρωτής σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, Θάνος Ντόκος.

Εξειδικεύοντας και επεκτείνοντας ανάλογη ρητορική που πρώτοι παρουσίασαν  Συριζαίικα στελέχη (Κατρούγκαλος κ.ά), προφανώς παίζοντας το ρόλο του "λαγού", ο μόλις πριν ένα μήνα διορισμένος στη θέση αναπληρωτής συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, δήλωσε:

«Εφόσον ανακαλυφθούν σημαντικά κοιτάσματα στο Αιγαίο ή (το πιο πιθανόν) στην Ανατολική Μεσόγειο, εφόσον το κοίτασμα εκτείνεται στις θαλάσσιες ζώνες και των δύο χωρών (περίπτωση Κατάρ-Ιράν), εφόσον η ποσότητα, η τιμή και οι τάσεις απομάκρυνσης από τα ορυκτά καύσιμα επιτρέψουν την εμπορική εκμετάλλευση του κοιτάσματος και, τέλος, εφόσον η Ελλάδα αποφασίσει ότι αυτό τη συμφέρει, τότε θα μπορούσε να διαπραγματευθεί μια συμφωνία συνεκμετάλλευσης με ποσοστά που θα καθοριστούν σύμφωνα με τα συμφωνημένα θαλάσσια σύνορα». 

Μετά τον θόρυβο που προκάλεσαν οι δηλώσεις του και με την διαβεβαίωση του κυβερνητικού εκπροσώπου πως "εκφράζει προσωπικές του απόψεις" ο Θάνος Ντόκος έθεσε την παραίτησή του στην διάθεση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ποιός είναι ο Θάνος Ντόκος;

Έχει εργαστεί στα Υπουργεία Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών και έχει διατελέσει Διευθυντής Ερευνών και Γενικός Διευθυντής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) την περίοδο 1999-2019
φ
Ο κ. Θάνος Ντόκος είναι Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Cambridge και έχει διατελέσει ερευνητής στη Γερμανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες (Πανεπιστήμιο Harvard).

Έχει εργαστεί στα Υπουργεία Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών και έχει διατελέσει Διευθυντής Ερευνών και Γενικός Διευθυντής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) την περίοδο 1999-2019.

Έχει διδάξει στα Πανεπιστήμια Πειραιώς και Αθηνών, στη Σχολή Εθνικής Αμύνης, στη Σχολή Εθνικής Ασφαλείας και στη Διπλωματική Ακαδημία. Έχει ασχοληθεί διεξοδικά με θέματα εθνικής ασφαλείας και ιδιαίτερα με τον θεσμό του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Αναλυτικά η συνέντευξη Ντόκου

- Δύσκολη εποχή για τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας της Ελλάδας;

Για τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας μιας χώρας που βρίσκεται σε μια δύσκολη γειτονιά, που χαρακτηρίζεται από υψηλή ρευστότητα και αστάθεια, πολλαπλές εστίες εντάσεων και συγκρούσεων και χώρες με ιδιαίτερα φιλόδοξη έως και αναθεωρητική ατζέντα, ενώ παράλληλα μεταβάλλεται ο παγκόσμιος συσχετισμός ισχύος, οι εποχές είναι κατά κανόνα δύσκολες και οι λόγοι επαγρύπνησης πολλαπλοί.



- Ποιος ο μεγαλύτερος φόβος;

Ο μεγαλύτερος φόβος είναι η Τουρκία να υπερτιμήσει τις δυνάμεις της και να υποτιμήσει τη θέληση και την ικανότητα της Ελλάδας να υπερασπιστεί την εδαφική της ακεραιότητα και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Και να εισέλθουμε έτσι σε μια κρίση από την οποία κανείς δεν θα βγει κερδισμένος.


- «Ελλάδα και Κύπρος σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον», η διάλεξή σας στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας που διοργάνωσε το Κυπριακό Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων σε συνεργασία με το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και την AgoraDialogue, πού εστιαστήκατε;

To περιφερειακό περιβάλλον ασφαλείας στην περιοχή της Μεσογείου και Μέσης Ανατολής έχει αλλάξει σε σημαντικό βαθμό. Έχουν εμφανιστεί νέοι κρατικοί δρώντες και κενά ισχύος τα οποία προσπαθούν να εκμεταλλευτούν φιλόδοξες περιφερειακές δυνάμεις. Η απειλή χρήσης και η χρήση στρατιωτικής ισχύος ως εργαλείο προώθησης σχεδιασμών εξωτερικής πολιτικής έχουν γίνει συχνότερες, ενώ οι περιφερειακές ισορροπίες μεταβάλλονται συνεχώς. Προσπαθώντας να διαφυλάξουν την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχικά δικαιώματα, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να ενισχύσουν στον μέγιστο δυνατό βαθμό τους συντελεστές εθνικής ισχύος: οικονομία, διπλωματία (με έμφαση στις διμερείς και πολυμερείς συμμαχίες) και άμυνα (όπου η Κυπριακή Δημοκρατία έχει σημαντικά περιθώρια αύξησης της συμβολής της στην κοινή προσπάθεια). Επιπλέον, δε, και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, απαιτείται ακόμη στενότερος στρατηγικός συντονισμός Ελλάδας και Κύπρου στην προσπάθεια χάραξης και υλοποίησης αποτελεσματικής εθνικής στρατηγικής.


- Η Τουρκία αντιλαμβάνεται τη θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο μέσα από αυτό που η ίδια ονομάζει «Γαλάζια Πατρίδα», το μήνυμα που δίνει είναι ότι είναι η επικυρίαρχος χώρα της Ανατολικής Μεσογείου;

Η Τουρκία προβάλλει, με συζητούμενη πειστικότητα, την εικόνα μιας μεγάλης περιφερειακής δύναμης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και της Μέσης Ανατολής. Η σημαντικότερη αλλαγή των τελευταίων ετών είναι ότι χρησιμοποιεί πλέον το εργαλείο της στρατιωτικής ισχύος σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από την εποχή Νταβούτογλου, όπου η έμφαση ήταν στη διπλωματία, τις οικονομικές σχέσεις και την «κοινή πολιτιστική (οθωμανική) κληρονομιά». Με την επικράτηση των στρατιωτικών στον εσωτερικό ανταγωνισμό με το Υπουργείο Εξωτερικών, η Τουρκία χρησιμοποιεί το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» για να προωθήσει την παρουσία, τον ρόλο και την επιρροή της σε θαλάσσιες περιοχές όπου θεωρεί (μέσω αρκετά ευφάνταστων ερμηνειών του διεθνούς δικαίου της θάλασσας) ότι υπάρχει νομικό κενό και διεκδικήσιμες θαλάσσιες περιοχές. Επιπλέον, σύμφωνα με το τουρκικό αφήγημα, ο αποκλεισμός της Τουρκίας από ενεργειακές και άλλες συνεργασίες στην Ανατολική Μεσόγειο, αποτέλεσμα των δικών της στρατηγικών επιλογών, θα προσθέταμε ότι την έχει υποχρεώσει να αντιδράσει για να προστατεύσει τα συμφέροντά της.


- Το Γιαβούζ βρίσκεται ήδη στο τεμάχιο 8 της κυπριακής ΑΟΖ και ετοιμάζει τα επόμενα παράνομα γεωτρητικά του βήματα.
Οι κινήσεις του Γιαβούζ στο τεμάχιο 8 προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία, καθώς ενδέχεται να αξιοποιήσει πληροφορίες από έρευνες της ΕΝΙ που είχαν δημοσιευθεί λόγω ημέτερης αβλεψίας. Οι παράνομες τουρκικές γεωτρήσεις αποτελούν μια σημαντική κλιμάκωση, αλλά μέχρι στιγμής δεν στέφθηκαν από επιτυχία, είτε λόγω μη-ύπαρξης κοιτασμάτων στις περιοχές ερευνών, είτε λόγω απειρίας του προσωπικού ή άλλων τεχνικών δυσκολιών. Μια επιτυχημένη γεώτρηση θα μεταβάλει το τοπίο υπέρ της Τουρκίας και θα φέρει Κύπρο και Ελλάδα σε ακόμη πιο δύσκολη θέση, καθώς η Τουρκία θα μπορέσει να προχωρήσει σε εκμετάλλευση του ανακαλυφθέντος κοιτάσματος, ενώ ταυτόχρονα θα τεθεί εν αμφιβόλω η ικανότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας να παραχωρεί τεμάχια της ΑΟΖ της προς εκμετάλλευση.

- Τι ρόλο παίζει η Ιταλία, μια συμπορεύεται, μια τα γυρίζει;

Αν και θα ήταν επιθυμητή μια πιο ξεκάθαρη τοποθέτηση της Ιταλίας σχετικά με τις τουρκικές κινήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, τον αγωγό EastMed, αλλά και τις συμφωνίες Σαράτζ-Τουρκίας, δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς ότι μια χώρα-μέλος της ΕΕ, με καλές σχέσεις με Ελλάδα και Κύπρο, θα αγνοούσε τη διεθνή νομιμότητα, την κοινοτική αλληλεγγύη, την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια, αλλά και τα συμφέροντα μιας πολύ σημαντικής ιταλικής εταιρείας (ΕΝΙ) για να συνδιαλλαγεί κάτω από το τραπέζι με την Τουρκία. Βεβαίως, η Ιταλία έχει και άλλα συμφέροντα, όπως οι διμερείς οικονομικές σχέσεις με την Τουρκία και η ανάγκη περιορισμού των μεταναστευτικών ροών μέσω Λιβύης, που την υποχρεώνουν να διατηρεί μια καλή σχέση με την Άγκυρα, αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτό γίνεται σε βάρος των συμφερόντων Ελλάδας και Κύπρου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρουσιάζει διστακτικότητα και αναποφασιστικότητα στην υλοποίηση αποφάσεων του Συμβουλίου Υπουργών και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η ΕΕ, εκ φύσεως, κινείται στη λογική του συμβιβασμού και λαμβάνει αποφάσεις στη βάση του χαμηλότερου κοινού παρονομαστή. Σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα όπως αυτό της επιβολής κυρώσεων επί της Τουρκίας, ενώ υπάρχει ουσιαστική ομοφωνία στη φραστική καταδίκη των παράνομων τουρκικών ενεργειών, παρατηρείται μια σημαντικά μεγαλύτερη δυσκολία στη λήψη και υλοποίηση αποτελεσματικών κυρώσεων. Αυτό οφείλεται από τη μια στην ύπαρξη σημαντικών συμφερόντων σε εθνικό επίπεδο (οικονομικές σχέσεις, ανάγκη διαχείρισης προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών) και από την άλλη στην έλλειψη αποτελεσματικών εργαλείων άσκησης πίεσης από ευρωπαϊκής πλευράς, καθώς οι θεσμικές σχέσεις έχουν φθάσει στο ναδίρ και η ΕΕ δεν μπορεί να απειλήσει π.χ. με περικοπή κονδυλίων αναπτυξιακής βοήθειας ή με το πάγωμα της ενταξιακής διαδικασίας, καθώς στην πράξη ούτε το ένα ούτε το άλλο υφίστανται.


- Θεωρείτε ότι υπάρχουν δυνατότητες συνεννόησης σε θέματα εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, καθώς στο τραπέζι παραμένει και η ελληνοκυπριακή δέσμευση για δημιουργία Ταμείου Υδρογονανθράκων προς όφελος και των δύο κοινοτήτων;

Η Τουρκία χρησιμοποιεί συχνά το επιχείρημα ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν θέλουν να μοιραστούν τα οφέλη της εξόρυξης υδρογονανθράκων με τους Τουρκοκύπριους και σε αυτό το επιχείρημα αρκετές χώρες τείνουν ευήκοον ους. Θα πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους να «εκθέσουμε» την Τουρκία στο ζήτημα αυτό, ίσως με την υποβολή πρότασης για μια άτυπη επιτροπή Ελληνοκυπρίων - Τουρκοκυπρίων που θα συζητήσει μελλοντικούς τρόπους διαμοιρασμού των εσόδων.


- Ποιες είναι οι προοπτικές για την επίλυση του Κυπριακού με αυτά τα δεδομένα;

Δυστυχώς, η ατμόσφαιρα είναι τόσο τοξική που η επανέναρξη των συνομιλιών με μια σοβαρή προοπτική επίλυσης φαντάζει πολύ δύσκολη. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει νόημα μια τέτοια συζήτηση πριν τις τουρκοκυπριακές εκλογές. Αν κερδίσει ο κ. Ακιντζί και αν η ΕΕ, και ιδίως η Γερμανία, δείξει ενεργό ενδιαφέρον, ίσως υπάρξει ένα μικρό παράθυρο ευκαιρίας. Αλλά θα πρέπει να διεξαχθεί και εντός των τειχών μια συζήτηση για τη μορφή της λύσης που είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχθούμε.


- Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει τις πλάτες της Αμερικής;

Οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας έχουν μπει σε πορεία επιδείνωσης από το 2003 και την απόφαση της Άγκυρας να μην επιτρέψει τη διέλευση αμερικανικών στρατευμάτων για το άνοιγμα δεύτερου μετώπου κατά του Ιράκ. Ακολούθησαν πολλά «επεισόδια» και σοβαρές διαφωνίες και οι διμερείς σχέσεις επιδεινώθηκαν σημαντικά, με αποκορύφωμα την κρίση των S-400 που έχει στρέψει ολόκληρο το αμερικανικό «σύστημα» (Κογκρέσο και υπηρεσίες εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας) εναντίον της Τουρκίας. Αν και το λεγόμενο αμερικανικό «κατεστημένο»δεν παραγνωρίζει τη στρατηγική αξία της Τουρκίας και δεν θα επιθυμούσε να την «χάσει» προς όφελος της Ρωσίας, το μόνο που προστατεύει στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο την Τουρκία από την επιβολή σκληρών κυρώσεων είναι η προσωπική σχέση Τραμπ-Ερντογάν. Ο Πρόεδρος Τραμπ θεωρεί ότι μπορεί να κάνει «business» με τον Τούρκο ομόλογό του και αυτό το εκμεταλλεύεται όσο περισσότερο μπορεί ο κ. Ερντογάν.


- Μπορεί να κάνει κίνηση νότια και ανατολικά της Κρήτης ο Ταγίπ Ερντογάν;

Ασφαλώς και θα μπορούσε να κάνει κίνηση νότια και ανατολικά της Κρήτης, η Τουρκία. Το έχει άλλωστε εξαγγείλει επανειλημμένως ο κ. Ερντογάν. Γνωρίζει βεβαίως ότι η αποστολή ερευνητικού σκάφους ή άλλης μορφής έμπρακτη αμφισβήτηση σε περιοχές που η Ελλάδα θεωρεί τμήμα των θαλασσίων ζωνών της είναι μια κίνηση που καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να αγνοήσει, πολύ περισσότερο να αποδεχθεί.


- Ανησυχείτε για το ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου ή και στρατιωτικής σύγκρουσης;

Αν και έχουν σταλεί προς όλες τις κατευθύνσεις τα μηνύματα περί ελληνικών «κόκκινων γραμμών», υπάρχει ανησυχία ότι, είτε για λόγους εσωτερικής πολιτικής είτε επειδή τα πράγματα στη Λιβύη δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελε η Τουρκία είτε γιατί μπορεί να υποτιμήσει την ελληνική αντίδραση, η Τουρκία θα μπορούσε να προχωρήσει με μια κίνηση έμπρακτης αμφισβήτησης στη συγκεκριμένη περιοχή, κλιμακώνοντας έτσι τη σοβούσα κρίση. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα κάνει βεβαίως ό,τι μπορεί για να μη συμβάλει στην περαιτέρω κλιμάκωση της κρίσης, αλλά πλέον όλες οι επιλογές θα βρίσκονται στο τραπέζι.


- Να «τα βρούμε» με την Τουρκία είπατε και έπεσαν πολλοί πάνω σας. Προτείνατε συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο;

Η συγκεκριμένη φράση, που δυστυχώς παρερμηνεύθηκε, ήταν η ακόλουθη: «Ακόμη και η συνεκμετάλλευση θα μπορούσε να συζητηθεί, υπό την προϋπόθεση της πρότερης οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών μέσω προσφυγής σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο». Αυτό σημαίνει μια ξεκάθαρα εμπροσθοβαρή, υπέρ ημών, συμφωνία. Πιο συγκεκριμένα, η Ελλάδα εξασφαλίζει αυτό που επεδίωξαν διαδοχικές ελληνικές Κυβερνήσεις, δηλαδή την προσφυγή των δύο χωρών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Τα επόμενα βήματα είναι υποθετικά: εφόσον ανακαλυφθούν σημαντικά κοιτάσματα στο Αιγαίο ή (το πιο πιθανόν) στην Ανατολική Μεσόγειο, εφόσον το κοίτασμα εκτείνεται στις θαλάσσιες ζώνες και των δύο χωρών (περίπτωση Κατάρ-Ιράν), εφόσον η ποσότητα, η τιμή και οι τάσεις απομάκρυνσης από τα ορυκτά καύσιμα επιτρέψουν την εμπορική εκμετάλλευση του κοιτάσματος και, τέλος, εφόσον η Ελλάδα αποφασίσει ότι αυτό τη συμφέρει, τότε θα μπορούσε να διαπραγματευθεί μια συμφωνία συνεκμετάλλευσης με ποσοστά που θα καθοριστούν σύμφωνα με τα συμφωνημένα θαλάσσια σύνορα. Η Ελλάδα εξασφαλίζει λοιπόν τη βασική της επιδίωξη (οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών) με ένα υποθετικό αντάλλαγμα που έτσι κι αλλιώς δεν θα τη βλάψει, καθώς θα στηρίζεται στα δεδομένα της οριοθέτησης που θα έχει προηγηθεί.


- Πού βρίσκεται το ενδεχόμενο να προσφύγετε από κοινού με Τουρκία στη Χάγη για θαλάσσιες ζώνες, όπως είπε ο Πρωθυπουργός;

Η προσφυγή στη Χάγη αποτελεί θέση διαδοχικών ελληνικών Κυβερνήσεων και θα ήταν εφικτή μόνο εφόσον η Τουρκία δεν επιμείνει στον μακρύ κατάλογο διεκδικήσεων που σταδιακά έχει θέσει στο τραπέζι τις τελευταίες δεκαετίες. Η θέση της ελληνικής Κυβέρνησης είναι ότι προσφυγή μπορεί να υπάρξει μόνο με αντικείμενο την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Παρά τα κάποια ρητορικά πυροτεχνήματα, δεν διαφαίνεται ιδιαίτερη διάθεση από τουρκικής πλευράς. Όσον αφορά στη συνολική πολιτική της Ελλάδας έναντι μιας τουρκικής ηγεσίας που χαρακτηρίζεται από υπέρμετρη φιλοδοξία αλλά και έντονη ανασφάλεια (ιδιαίτερα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016), μίγματος ιδιαίτερα επικίνδυνου, η βασική επιλογή είναι η συνέχιση μιας δισδιάστατης πολιτικής: από τη μια ετοιμότητα για ομαλοποίηση των σχέσεων και από την άλλη ετοιμότητα για κάθε άλλο ενδεχόμενο. Απαραίτητη θα είναι μια πολιτική «έξυπνης ισχύος»: συνδυασμός «ήπιας» και «σκληρής» ισχύος (με έμφαση στην ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας, την οποία η Τουρκία καταλαβαίνει και σέβεται, μέσω σημαντικών τομών στις Ένοπλες Δυνάμεις και επενδύσεων σε νέες τεχνολογίες) και βελτίωσης της αποτελεσματικότητάς μας στον στρατηγικό σχεδιασμό και τη διαχείριση κρίσεων, τομείς στους οποίους αναμένεται να συμβάλλει το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας.


- Γεωστρατηγικής αξίας και σημασίας ο EastMed;

Βεβαίως, πρόκειται για μια σημαντική συμφωνία σε γεωστρατηγικό επίπεδο και μια ισχυρή απάντηση στη συμφωνία Σαράτζ-Τουρκίας. Για την υλοποίησή του θα πρέπει να απαντηθούν στο μέλλον σημαντικά ερωτήματα οικονομικής κυρίως φύσης, αλλά αυτή τη στιγμή ιδιαίτερη σημασία έχει η γεωστρατηγική αξία του, άμεση για τις εμπλεκόμενες χώρες και έμμεση για την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια.


- Υποβάθμιση της Ελλάδας φάνηκε από την απουσία της στη Διάσκεψη του Βερολίνου;

Ομολογουμένως υπήρξε μια απογοήτευση λόγω της μη πρόσκλησης της Ελλάδας στη Διάσκεψη του Βερολίνου. Βεβαίως αυτή η εξέλιξη δεν αποτέλεσε ιδιαίτερη έκπληξη, καθώς η Ελλάδα δεν είχε πρότερη εμπλοκή οποιασδήποτε μορφής (πλην της συμμετοχής στη Διάσκεψη του Παλέρμο, που ήταν όμως μια ξεχωριστή διαδικασία) στις προσπάθειες επίλυσης του λιβυκού προβλήματος. Αυτό που έχει πλέον σημασία είναι η συμμετοχή στα επόμενα στάδια της διαδικασίας (καθώς και σε τυχόν ειρηνευτική δύναμη υπό σημαία ΕΕ ή ΟΗΕ), καθώς και η επιτυχημένη υλοποίηση της επιτευχθείσας συμφωνίας, καθώς κάτι τέτοιο θα συμβάλλει στον περιορισμό της παρουσίας και επιρροής τρίτων χωρών, όπως η Τουρκία.


- Βλέπετε τη Συμφωνία Βερολίνου να υλοποιείται;

Μέχρι τώρα φαίνεται να υπάρχουν σημαντικές δυσκολίες στην εφαρμογή της εκεχειρίας και εν συνεχεία της οριστικής κατάπαυσης του πυρός. Πολύ περισσότερο δε στις μελλοντικές διαπραγματεύσεις των αντιμαχόμενων πλευρών για σχηματισμό (νέας) κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Από την άλλη πλευρά, τη συμφωνία στηρίζει μεγάλο τμήμα της διεθνούς κοινότητας που είναι σε θέση να ασκήσει αποτελεσματικές πιέσεις στους άμεσα εμπλεκόμενους. Επειδή όμως υπάρχουν αποκλίνοντα συμφέροντα ανάμεσα σε ορισμένους εκ των κεντρικών παικτών, η υλοποίηση της Συμφωνίας του Βερολίνου δεν θα είναι απλή υπόθεση.


-Η Συμφωνία των Πρεσπών έχασε την αξία της μετά που δεν έκαναν τη Βόρεια Μακεδονία μέλος της ΕΕ;

Είναι γεγονός ότι η «λογική των Πρεσπών» δέχθηκε ένα προσωρινό πλήγμα από την άσκηση βέτο από τη Γαλλία στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ ΕΕ και Βόρειας Μακεδονίας. Καταβάλλονται προσπάθειες σε πολλά επίπεδα να αλλάξει η γαλλική στάση μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2020 και κάτι τέτοιο είναι αρκετά πιθανό να συμβεί. Έτσι κι αλλιώς, η έναρξη διαπραγματεύσεων δεν σημαίνει γρήγορη ένταξη, σε περίπτωση που η υποψήφια χώρα δεν πληροί τα κριτήρια σε ικανοποιητικό βαθμό. Σε περίπτωση, πάντως, που δεν υπάρξει κάποιας μορφής πρόοδος, έστω και συμβολική, στην ενταξιακή πορεία των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων, η επιρροή της ΕΕ θα μειωθεί σημαντικά προς όφελος τρίτων χωρών.


- Πώς αναμένετε το 2020;

Με γεωπολιτικά και γεωοικονομικά κριτήρια, το 2019 δεν ήταν μια ιδιαίτερα καλή χρονιά για τον κόσμο, την Ευρώπη και την περιοχή μας. Το 2020 θα είναι εν πολλοίς μια συνέχεια της προηγούμενης χρονιάς: διαχείριση του Brexit και των άλλων ευρωπαϊκών κρίσεων, διατλαντικές σχέσεις και σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία και την Κίνα, οικονομικοί ανταγωνισμοί και απειλή εμπορικών «πολέμων», μεταναστευτικές ροές, περιφερειακές συγκρούσεις, αρκετές από αυτές στην ευρύτερη περιοχή μας, κλιματική αλλαγή. Ο κατάλογος των προκλήσεων ασφαλείας θα παραμείνει δυστυχώς μακρύς.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Έπειτα από ζυμώσεις αρκετών ημερών, ο δημοκρατικός γερουσιαστής Νέας Ιερσέης Ρόμπερτ Μενέντεζ κι ο ρεπουμπλικανός της Φλόριδας Μάρκο Ρούμπιο, κατέθεσαν εκτενές νομοσχέδιο με τίτλο «Νόμος για την εταιρική σχέση ασφάλειας και ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο»

Το δικομματικό αυτό νομοσχέδιο επιδιώκει την άρση του εμπάργκο όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία, την ενίσχυση των σχέσεων ασφάλειας των ΗΠΑ με την Κύπρο και την Ελλάδα και την ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας στην περιοχή

Όπως αναφέρει σχετική ανακοίνωση που εξέδωσαν οι γερουσιαστές, ο «Νόμος για την εταιρική σχέση ασφάλειας και ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να στηρίξουν πλήρως την τριμερή εταιρική σχέση του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου μέσω πρωτοβουλιών συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας και της άμυνας – συμπεριλαμβανομένης της άρσης του εμπάργκο στις μεταφορές όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία». 

Υπογραμμίζεται επίσης ότι η νομοθεσία επιδιώκει την επικαιροποίηση της στρατηγικής των ΗΠΑ σε αναγνώριση των επακόλουθων αλλαγών στην Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης ανακάλυψης μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και της επιδείνωσης της σχέσης της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους περιφερειακούς εταίρους της Αμερικής. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σημαντικά συμφέροντα εθνικής ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία ενισχύονται από ισχυρές και διευρυνόμενες σχέσεις με την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Κύπρο. Η συνεργασία στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας μεταξύ των χωρών αυτών τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει το δρόμο για συνεργασία σε μία ευρεία ατζέντα περιφερειακής ασφάλειας, οικονομίας και ενέργειας », δήλωσε ο γερουσιαστής Μενέντεζ. 

«Έφτασε η ώρα οι ΗΠΑ να εμβαθύνουν αυτή τη συνεργασία και να στηρίξουν την εποικοδομητική πρόοδο των συμμάχων μας για να βοηθήσουν στη διασφάλιση μιας ασφαλούς Ανατολικής Μεσογείου. Αυτή η νομοθεσία επιδιώκει να ενισχύσει τους δεσμούς φιλίας μας μέσω κοινών προσπαθειών για την προώθηση της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας των εθνών μας», πρόσθεσε ο επικεφαλής της μειοψηφίας στην επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας. 

“Αυτή η διπλή νομοθεσία θα συνεχίσει να ενισχύει την αμοιβαία συνεργασία μας στον τομέα της ενέργειας και της ασφάλειας με τους συμμάχους μας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου”, ανέφερε ο γερουσιαστής Ρούμπιο. 

«Με την άρση του εμπάργκο όπλων των ΗΠΑ στην Κύπρο και την επέκταση της αναγκαίας εξωτερικής στρατιωτικής βοήθειας στην Ελλάδα, αυτή η νομοθεσία αναδεικνύει μια συνολική προσέγγιση για τη σταθερότητα των βασικών περιφερειακών εταίρων», πρόσθεσε ο ρεπουμπλικανός γερουσιαστής. 
  • Θα αίρει την απαγόρευση πώλησης όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία. 
  • Θα παρέχει εξουσιοδότηση για τη δημιουργία ενός Ενεργειακού Κέντρου Ηνωμένων Πολιτειών-Ανατολικής Μεσογείου για τη διευκόλυνση της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου. 
  • Θα εγκρίνει 3.000.000 δολάρια βοήθειας για εξωτερική στρατιωτική χρηματοδότηση (FMF) στην Ελλάδα. 
  • Θα εγκρίνει 2,000,000 δολάρια βοήθεια Διεθνούς Στρατιωτικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (IMET) για την Ελλάδα και 2,000,000 δολάρια για την Κύπρο. 
  • Θα εμποδίσει τη μεταφορά αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία, εφόσον η Τουρκία συνεχίζει με τα σχέδια για αγορά του συστήματος αεροπορικής άμυνας S-400 από τη Ρωσική Ομοσπονδία, μία αγορά που θα μπορούσε προκαλέσει κυρώσεις σύμφωνα με τους νόμους των ΗΠΑ. 
  • Θα απαιτεί από την κυβέρνηση να υποβάλει στο Κογκρέσο μία στρατηγική για ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και της ενέργειας με τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και εκθέσεις για τις κακοήθεις δραστηριότητες της Ρωσίας και άλλων χωρών της περιοχής. 

Άρση του εμπάργκο 


Ειδικά στο κεφάλαιο για την άρση του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο, το νομοσχέδιο αναφέρει ότι η αίσθηση της Γερουσίας / Κογκρέσου είναι ότι: 

«Πρώτον, η άμεση πώληση ή μεταφορά όπλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς την Κυπριακή Δημοκρατία θα προωθούσε τα συμφέροντα ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη, βοηθώντας στη μείωση της εξάρτησης της κυβέρνησης της Κύπρου από άλλες χώρες για υλικό που σχετίζεται με την άμυνα, συμπεριλαμβανομένων χωρών που εγείρουν προκλήσεις στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλο τον κόσμο». 

«Δεύτερον, είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών: 

(Α) να συνεχίσουν να υποστηρίζει τις υπό την διευκόλυνση των Ηνωμένων Εθνών προσπάθειες για μια συνολική λύση στη διαίρεση της Κύπρου · και 
(Β) για την προσχώρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στο πρόγραμμα του ΝΑΤΟ Σύμπραξη για την Ειρήνη».

Καταργεί την απαγόρευση τροποποιώντας παράλληλα τον σχετικό νόμο. Με την έγκριση του προτεινόμενου νομοσχεδίου ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ θα πρέπει να εξαιρέσει την Κύπρο από τους περιορισμούς που αναφέρονται στους ομοσπονδιακούς κανονισμούς σχετικά με τις απαγορευμένες εξαγωγές, εισαγωγές και πωλήσεις προς ή από την Κύπρο και σε σχέση με την πολιτική που διέπει τις άδειες εξαγωγής πυρομαχικών στην Κύπρο). 

Τουρκικές παραβιάσεις 


Για πρώτη φορά στο νομοσχέδια ζητείται από την αμερικανική κυβέρνηση να καταγράφει τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο και την κυπριακή ΑΟΖ. 
«Το αργότερο 90 ημέρες μετά την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος νόμου, ο Υπουργός Εξωτερικών, σε διαβούλευση με τον Υπουργό Άμυνας και τον Υπουργό Ενέργειας, θα υποβάλλει στις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου έκθεση στην οποία θα παραθέτονται περιστατικά όπου παραβιάστηκε η αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου ή το κυρίαρχο έδαφος της Ελλάδας στο Αιγαίο». 

Η έκθεση αυτή θα πρέπει επίσης να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία: 

«Πρώτον, αξιολόγηση της ικανότητας της Κυπριακής Κυβέρνησης να περιορίσει την είσοδο μη εξουσιοδοτημένων πλοίων στην αποκλειστική οικονομική της ζώνη.
 
Δεύτερον, καταγραφή συμβάντων από την 1η Ιανουαρίου 2017, τα οποία ο Υπουργός Εξωτερικών θα ορίζει ως παραβιάσεις από μη εξουσιοδοτημένα σκάφη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου. 

Τρίτον, κατάλογος συμβάντων από την 1η Ιανουαρίου 2017, που ο Υπουργός Εξωτερικών ορίζει ως παραβιάσεις της κυριαρχικής επικράτειας της Ελλάδας από τους γείτονές της, ιδίως παραβιάσεις του εναέριου χώρου στο Αιγαίο». Ορίζει επίσης την έκθεση να είναι σε μη απόρρητη μορφή, αλλά αν χρειάζεται να περιέχει απόρρητο παράρτημα. 


Ρωσική επιρροή 


Το νομοσχέδιο ζητά επίσης από τον Υπουργό Εξωτερικών να υποβάλλει στις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου έκθεσης σχετικά με την “κακοήθη” επιρροή της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Κύπρο, την Ελλάδα και το Ισραήλ, από την 1η Ιανουαρίου , 2017. 

Τα στοιχεία που ζητά να περιέχει η έκθεση είναι τα ακόλουθα: 

(1) Αξιολόγηση των στόχων της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ανατολική Μεσόγειο για την ασφάλεια, την πολιτική και την ενέργεια. 

(2) Περιγραφή ενεργειακών έργων της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ανατολική Μεσόγειο. 

(3) Κατάλογο των ρωσικής ιδιοκτησίας μέσων μαζικής ενημέρωσης σε αυτές τις χώρες, συμπεριλαμβανομένου του ονόματος του μέσου, της τηλεθέασης και της αξιολόγησης του κατά πόσο αυτό προωθεί απόψεις υπέρ του Κρεμλίνου. 

(4) Αξιολόγηση της στρατιωτικής εμπλοκής της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στον τομέα της ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης της εμπλοκής μέσω στρατιωτικού εξοπλισμού και προσωπικού από συμβασιούχους. 

(5) Αξιολόγηση των προσπαθειών που υποστηρίζει η κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας να επηρεάσει τις εκλογές στις τρεις χώρες, με τη χρήση επιθέσεων στον κυβερνοχώρο, εκστρατειών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή άλλων τεχνικών κακοήθους επιρροής. 

Αμερικανική στρατηγική 


Ζητά επίσης από τον Υπουργό Εξωτερικών, κατόπιν διαβούλευσης με τον Υπουργό Άμυνας και τον Υπουργό Ενέργειας, να υποβάλλει 90 μέρες από την έγκριση του παρόντος νομοσχεδίου στις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου , μία στρατηγική για ενισχυμένη ασφάλεια και ενεργειακή συνεργασία με χώρες της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ελλάδας. 

Η έκθεση απαιτείται να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία: 

  • (1) Περιγραφή της συμμετοχής των Ηνωμένων Πολιτειών στο Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου και της υποστήριξης τους. 
  • (2) Αξιολόγηση όλων των πιθανών μηχανισμών μεταφοράς στην Ευρώπη, για ανακαλύψεις φυσικού αερίου στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. 
  • (3) Αξιολόγηση των προσπαθειών για την προστασία της υποδομής ενεργειακής εξερεύνησης στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των εταιρειών των Ηνωμένων Πολιτειών. 
  • (4) Αξιολόγηση της ικανότητας της Κύπρου να φιλοξενήσει ένα Κέντρο Ενεργειακής Κρίσης στην περιοχή, το οποίο θα μπορούσε να παράσχει διευκολύνσεις ως βάση για την υποστήριξη προσπαθειών αναζήτησης και διάσωσης σε περίπτωση ατυχήματος. 
  • (5) Αξιολόγηση του χρονοδιαγράμματος για την παράδοσης φυσικού αερίου στην περιοχή καθώς και αξιολόγηση των τελικών χωρών προορισμού για την παροχή φυσικού αερίου από την περιοχή. 
  • (6) Σχέδιο συνεργασίας με τις επιχειρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών που επιδιώκουν να επενδύσουν στην ενεργειακή εξερεύνηση, ανάπτυξη και συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο.                                                                                                                            

Χαιρετίζουν HALC – AJC 


Το Συμβούλιο Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC) και η Αμερικανο-Εβραϊκή Επιτροπή (AJC) που συνεργάστηκαν στενά τα τελευταία 6 χρόνια πιέζοντας την αμερικανική κυβέρνηση και συζητώντας με μέλη του Κογκρέσο μια συνολική αμερικανική πολιτική για την Ανατολική Μεσόγειο, με δηλώσεις των επικεφαλής τους χαιρέτισαν το νομοσχέδιο που κατέθεσαν οι γερουσιαστές Μενέντεζ και Ρούμπιο. 

Ο διευθύνων σύμβουλος της AJC, Ντέιβιντ Χάρις δήλωσε πως σε μία χρονική στιγμή που η Ανατολική Μεσόγειος αναδύεται ως ξεχωριστή και σημαντική γεωπολιτική περιοχή, «πρέπει να επικροτούνται προσπάθειες του Κογκρέσου για την εξασφάλιση της ηγεσίας των ΗΠΑ και την ενίσχυση των υφιστάμενων συνεργασιών». 

«Η σημερινή Μεσόγειος επανακατακτά μεγάλο μέρος της ιστορικής της σημασίας», δήλωσε ο εκτελεστικός διευθυντής του HALC Έντι Ζεμενίδης. 

“Οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου θα επηρεάσουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής. Επικροτούμε την ηγεσία που επέδειξαν οι γερουσιαστές Μενέντεζ και Ρούμπιο. Ο νόμος αυτός θα κάνει τη διαφορά», κατέληξε.
πηγή 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά τον Νίκο Κοτζιά που ζήτησε να μην είμαστε «μοναχοφάηδες» και ο νυν υπουργός Εξωτερικών Γ. Κατρούγκαλος, δηλώνει ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί η Τουρκία από τα θέματα ενέργειας που αφορούν την Ανατολική Μεσόγειο επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, πως η ελληνική πλευρά θέλει την επίλυση του Κυπριακού.

Συγκεκριμένα, σε ερώτηση πως βλέπει η Ελλάδα την συμμετοχή της Τουρκίας στην ενεργειακή εξίσωση της ανατολικής Μεσογείου, ο Έλληνας ΥΠΕΞ είπε ότι “ασφαλώς βλέπουμε θετικά την συμμετοχή της Τουρκίας”. “Πως μπορεί κάποιος να αποκλείσει από αυτή την περιοχή την Τουρκία η οποία έχει τόσα χιλιόμετρα ακτή στη Μεσόγειο. Κανείς δεν ισχυρίζεται το αντίθετο από αυτό”, ανέφερε.

Μάλιστα τάχθηκε και υπέρ της συμμετοχής της Τουρκίας στις συνομιλίες της τριμερούς Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ οι οποίες όπως τόνισε “σέβονται το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα”. “Ασφαλώς βλέπουμε θετικά την συμμετοχή της Τουρκίας στην ενεργειακή εξίσωση της ανατολικής Μεσογείου”, είπε προσθέτοντας ότι “θέλουμε πολύ να συμμετάσχει και η Τουρκία σε αυτές τις διαπραγματεύσεις που σέβονται το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα”. “Το σημαντικό είναι να αποφεύγονται οι μονομερείς στρατιωτικές κινήσεις και ειδικά αυτές που αυξάνουν την ένταση” ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια ανέφερε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει τη δική της ΑΟΖ και αυτό δεν σημαίνει ‘μονοπώλιο στην ανατολική Μεσόγειο’, όπως είπε. Ο Έλληνας Υπουργός είπε ότι έχει γίνει ένα κοινό ταμείο και για τις δύο πλευρές στην Κύπρο στο οποίο θα κατατεθούν τα έσοδα από τις ενεργειακές πηγές, προσθέτοντας ότι αυτό το έχει εγκρίνει η κυπριακή βουλή.

Μια μέρα πριν τη συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο Έλληνας Υπουργός δήλωσε για το Κυπριακό ότι κάνουν προσπάθεια ώστε οι δύο πλευρές να καταλάβουν καλύτερα τις θέσεις των δύο πλευρών πριν από τις πιθανές διαπραγματεύσεις. ”Θέλουμε να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις. Αλλά στο τέλος αυτών των διαπραγματεύσεων πρέπει να υπάρχει πιθανότητα για συμφωνία. Όχι μόνο για επίδειξη. Εμεις θέλουμε λύση στο Κυπριακό”, είπε ο Γιώργος Κατρούγκαλος.

Για τα 12 ναυτικά μίλια, ο Έλληνας Υπουργός είπε ότι “αποφασίσαμε να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στο Ιόνιο Πέλαγος ως μέρος του καθορισμού της ΑΟΖ μας με την Ιταλία και την Αλβανία. Και στις άλλες περιοχές πιστεύουμε ότι είναι αναφαίρετο κυριαρχικό μας δικαίωμα η επέκταση των χωρικών μας υδάτων.. Αλλά ξεκινήσαμε από τα δυτικά της χώρας γιατί υπήρχε ένας πρακτικός και επείγον λόγος.

Όσον αφορά στο Αιγαίο, είναι αλήθεια ότι θέλουμε και οι δύο πλευρές να μειώσουμε την ένταση που αυξήθηκε το τελευταίο διάστημα. Για τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης ο Γιώργος Κατρούγκαλος δήλωσε ότι έχουν ξεκινήσει οι επαφές μεταξύ των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας. «Αυτό που συμφωνήσαμε πράγματι με το φίλο μου τον Μεβλούτ είναι να εφαρμόσουμε τις αποφάσεις των δύο ηγετών. Και αυτό θα γίνει εργαζόμενοι μαζί για να βρούμε τρόπους για να αυξήσουμε την εμπιστοσύνη και στη συνέχεια να ξεκινήσουμε σοβαρές συνομιλίες για θέματα όπως το ζήτημα του καθορισμού της ΑΟΖ μεταξύ μας.

Για τη συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στις Βρυξέλλες, ο Έλληνας ΥΠΕΞ είπε ότι κατέβαλαν προσπάθεια για την μείωση της έντασης στο Αιγαίο και την δημιουργία μιας θετικής ατζέντας.
πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Viktor Katona via Oilprice.com, Ζero Hedge, 3-1-18

[Σκοτεινές βλέπει, ο σχολιαστής της ιστοσελίδας των πετρελαίων, τις προοπτικές,  για τον -υπό τριπλή  υποτίθεται ελληνο-κύπριο-ισραηλινή περιφρούρηση- , σχεδιαζόμενο υποθαλάσσιο αγωγό φυσικού αερίου Ανατολικής Μεσογείου -εάν δεν ανακαλυφθούν εντός του νέου έτους δύο ακόμη γιγάντια κοιτάσματα όπως του Λεβιάθαν, στην ΑΟΖ του Ισραήλ..          Και εξηγεί την δυσοίωνη πρόβλεψη  με  δυο λόγους κυρίως: 1.- Ότι  οι προβλεπόμενες ποσότητες φυσικού αερίου προς πώληση, από τα κοιτάσματα που έχουν ανακαλυφθεί ως τώρα, δεν φτάνουν για την κάλυψη της δαπάνης  εγκατάστασης του αγωγού, σε μεγάλη έκταση και βάθος, σε μια ενεργά σεισμογενή περιοχή και 2.- Οι απειλητικές δηλώσεις του Τούρκου προέδρου και η αβεβαιότητα και ανασφάλεια που δημιουργούν έχει απωθήσει τις μέγιστες των εταιρειών πετρελαίου και φυσικού αερίου από του να επενδύσουν στην πραγματοποίηση του έργου.                                                            
Η εξόφθαλμη θετική προσφορά του άρθρου, στους αναγνώστες Ελλάδας και Κύπρου, συνίσταται στο ότι εισάγει  μιαν ένεση  νηφαλιότητας,  ρεαλισμού  και υγιούς σκεπτικισμού -αντιστάθμισμα σε πυρετικά  όνειρα πακτωλών υγρού χρυσίου, υπό την ασφαλή σκέπη τριπλής συντριπτικής ιπτάμενης συμμαχίας .]

Παρουσίαση : Μιχαήλ Στυλιανού

Υπήρξε σημαντική  κινητικότητα τελευταία στην Ανατολική Μεσόγειο, με το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα να προωθούν  την πραγματοποίηση του αγωγού EastMed, ενός νέου αγωγού φυσικού αερίου, προοριζόμενου να διαφοροποιήσει τις πηγές ευρωπαϊκού εφοδιασμού σε φυσικό  αέριο και να βρει μια μακροπρόθεσμη αξιόπιστη αγορά για όλες τις πρόσφατες ανακαλύψεις πηγών αερίου στην Μεσόγειο. Οι τρείς πλευρές συμφώνησαν στα τέλη Νοεμβρίου, (σχεδόν ένα χρόνο μετά την υπογραφή του Μνημονίου Ομοφωνίας( MoU) να εγκαταστήσουν τον αγωγό, το προβλεπόμενο κόστος του οποίου κυμαίνεται γύρω στα 7δις (περίπου το ίδιο όπως το κόστος εγκατάστασης του ανταγωνιστή του Turk-Stream. Αλλά, πίσω από την αποφασιστική πρόσοψη, είναι πολύ νωρίς να μιλάμε για τον Αγωγό Ανατολικής Μεσογείου (ΑΑΜ) ως ένα βιώσιμο και κερδοφόρο έργο, επειδή αντιμετωπίζει έναν ανηφορικό αγώνα με τις παραδοσιακά δύσκολες λεβαντίνικες γεωπολιτικές καθώς και με τα γεωλογικά δεδομένα.
 
Ο ΑΑΜ αναμένεται να αρχίζει κάπου 170 χιλιόμετρα νοτίως της Κύπρου και να φθάνει στο Οτράντο, στα παράλια της Απουλίας, στην Ιταλία, περνώντας από την Κρήτη και την ηπειρωτικήν Ελλάδα. Δοθέντος ότι το υποθαλάσσιο τμήμα του αναμένεται να τοποθετηθεί σε βάθος τριών έως τριάμισι χιλιομέτρων, θα είναι, εάν κατασκευαστεί, ο βαθύτερος υποθαλάσσιος αγωγός αερίου και επίσης ίσως ο μακρύτερος, με υπολογιζόμενη έκταση 1900χλμ. Οι συμμετέχουσες χώρες εκκινούν από την εκτίμηση ότι η μεταφορική ικανότητα του αγωγού θα είναι 20 δις. κυβικά μέτρα (ΔΚΜ)τον χρόνο , μολονότι προηγούμενες εκτιμήσεις κινούνταν μεταξύ 12-16 ΔΚΜ με διάλειμμα έτους. Σύμφωνα με τον Ισραηλινό υπουργό Ενέργειας Yuval Steinitz, οι μέτοχοι θα χρειαστούν ένα χρόνο για να  ξεκαθαρίσουν τα εναπομένοντα διοικητικά θέματα και 4-5 χρόνια για να εγκαταστήσουν τον αγωγό, που σημαίνει πως δεν θα λειτουργήσει πριν το 2025.
Η ιδέα  του Αγωγού Ανατολικής Μεσογείου προβλήθηκε αρχικά γύρω στο 2009—2010, όπως και η πρώτη λίγο-πολύ ουσιαστική ανακάλυψη φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Το πεδίο Ταμάρ, στην Αποκλειστική Οικονομική  Ζώνη του Ισραήλ,  άνοιξε τον δρόμο για υποθέσεις περί επικείμενης αφθονίας αερίου. ΄Επειτα ήρθαν τα 553 δις  κυβικά μέτρα τον χρόνο του Λεβιάθαν το 2010 και τα 850 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα του κοιτάσματος Ζορ, που ανακαλύφθηκε στην ΑΟΖ της Αιγύπτου, πέντε χρόνια αργότερα. Και ξαφνικά φάνηκε ότι η επέκταση της παραγωγής φυσικού αερίου στην Μεσόγειο είναι  εξασφαλισμένη.
Αλλά με το πέρασμα του χρόνου οι διαχειριστές του Λεβιάθαν αφιέρωσαν ήδη μέρος του συνολικού όγκου του αερίου τους στις εντόπιες εταιρείες παραγωγής ενέργειας και ειδικότερα στην NEPCO, την Ιορδανική Εταιρεία Ηλεκτρισμού (1,6- 2 δις κυβικά μέτρα τον χρόνο). Η Αίγυπτος επικεντρώθηκε στην κάλυψη των εσωτερικών αναγκών της και  βάζει τέλος στις εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου (ΥΦΑ) και επιπλέον, όταν θα επιστρέψει το 2019 στην ιδιότητα εξαγωγέα φυσικού αερίου, θα χρησιμοποιεί τους δικούς της 2 τερματικούς σταθμούς ΥΦΑ στην Νταμιέτα και στο Ιντκού.
Έτσι εγείρεται  ένα εύλογο ερώτημα: Ποιανού το αέριο θα χρησιμοποιηθεί για να γεμίσει τον αγωγό της Ανατολικής Μεσογείου; Εάν ο αγωγός ξεκινά ανοικτά της Κύπρου, ώστε λογικό είναι να αναμένει κανείς ότι η άφθονη παραγωγή της Κύπρου θα χρησιμοποιηθεί κατά κάποιο τρόπο. Ωστόσο η Κύπρος καθυστερεί, πίσω από το Ισραήλ και την Αίγυπτο στις εξορυκτικές ενέργειές της και μέχρι τώρα δεν διαθέτει ένα  ξεκάθαρο γιγάντιο κοίτασμα, στο οποίο να βασίσει το εξαγωγικό μέλλον της. Οι δύο ανακαλύψεις που έχουν εκτιμηθεί μέχρι σήμερα, η Καλυψώ με περιεκτικότητα 8 Τρισεκατομμυρίων τετραγωνικών ποδών, ( όπου απασχολείται  η ΕΝΙ) και η Αφροδίτη 4,5 ΤΤΠ, την οποία λειτουργεί η Noble Energy, δεν φτάνουν για να καλύψουν το κόστος εγκατάστασης ενός σχετικά δαπανηρού αγωγού αερίου –τόσο δε περισσότερο όσο η Noble έχει υπογράψει μια προσωρινή συμφωνία να στέλνει το αέριο της Αφροδίτης στους δυο τερματικούς ΥΦΑ της Αιγύπτου, προφανώς με έναν υποθαλάσσιο αγωγό αερίου.
Το υποθαλάσσιο τμήμα από  την :ΑΟΖ της Κύπρου ως την Κρήτη  προορίζεται για  βάθη τριών χιλιομέτρων και θα εκτείνεται σε μιαν ενεργό σεισμογενή ζώνη. Αλλά υπάρχουν ακόμη χειρότερα –εάν η Τουρκία διεκδικήσει δικαιώματα σε αποθέματα υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου (τον Φεβρουάριο του 2018 έστειλε πολεμικά για να διώξει το γεωτρύπανο της ΕΝΙ) το όλο σχέδιο είναι σχεδόν νεκρό . Και αυτό δεν είναι καθόλου ένα απίθανο σενάριο, δοθέντος ότι ο πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε πως η Τουρκία δεν θα επιτρέψει ποτέ την αρπαγή φυσικών  πόρων από την Ανατολική Μεσόγειο, με την μέθοδο του αποκλεισμού της ΄Αγκυρας και της Βόρειας Κύπρου. Εν γνώσει των κινδύνων που συνοδεύουν έναν υποθαλάσσιο αγωγό στην Ανατολική Μεσόγειο, οι κορυφαίες εταιρείες πετρελαίου και αερίου δεν επέδειξαν ενδιαφέρον να συμμετάσχουν στο σχέδιο ΑΑΑΜ. Αυτό είναι ανησυχητικό, αφού τα 7 δισεκατομμύρια  για την εγκατάσταση του αγωγού αναμένεται να διατεθούν από ιδιώτες επενδυτές, των οποίων υπάρχει αισθητή έλλειψη –παρά τα 35 εκατομμύρια χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, που θέλει να προαγάγει αυτό που θεωρεί ως Σχέδιο Κοινού Ενδιαφέροντος.
Αλλά ακόμη και για την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση ο Αγωγός Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου αποτελεί  κάποιον πονοκέφαλο, αφού η πραγματοποίησή του θα καθιστούσε τον Νότιο Διάδρομο Αερίου, που ως τώρα απαρτίζεται μόνο από τον αγωγό της Αδριατικής (ΤΑΡ), περιττόν, με την δημιουργία ενός ανταγωνιστή του.
Η τιμή του φυσικού αερίου που θα μεταφέρεται από τον ΑΑΑΜ μπορεί να καταστεί το μεγαλύτερο από τα εμπόδια –εάν το κόστος παραγωγής αερίου της Ανατολικής Μεσογείου αποδειχτεί να είναι $4-5/MMBtu (τέσσερα έως πέντε δολάρια το εκατομμύριο μονάδες θερμότητας) όπως αναμένεται  και με την προσθήκη του κόστους της μεταφοράς, θα απωθούσε το αέριο της Ανατ. Μεσογείου στην θέση της τελευταίας επιλογής,  μεταξύ των φυσικών αερίων διαφόρων προελεύσεων στην ευρωπαϊκή αγορά. Το ρωσικής παραγωγής αέριο φέρεται να είναι οικονομικότερο, με επίπεδα τιμών στο χαμηλό  των $4/MMbtu.  Όλα αυτά θα μπορούσαν όμως να αλλάξουν εάν μια χώρα της Ανατολικής Μεσογείου ανακάλυπτε ένα γιγάντιο απόθεμα αερίου, αλλάζοντας τα κόστη της παραγωγής ή ακόμη και της υγροποίησης.
Πράγματι, εντός του 2019 πρόκειται να γίνουν πολλές γεωτρήσεις σε σημαντικά φρέατα στις οικονομικές ζώνες της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ. Οι δοκιμές της Exxon Mobil στο οικόπεδο 10 της Κύπρου θα μπορούσε να δείξει την γενική ελκυστικότητα της Κύπρου, ως μια χώρας παραγωγού πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι γεωτρήσεις έχουν ήδη αρχίσει με τα αποτελέσματα να αναμένονται στο πρώτο τρίμηνο του 2019. Οι έρευνες της ΕΝΙ στο πεδίο Νουρ της αιγυπτιακής ΑΟΖ, παράπλευρα του Ζορ, είναι μια ακόμη θερμότερη προοπτική, με την  Μπρίτις Πετρόλιουμ να αγοράζει μετοχές της τελευταίας –που πιθανότατα θα αποδειχτεί η  λαμπρότερη όλων των άλλων πηγών φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο εάν μια μεγάλη ανακάλυψη επιβεβαιωθεί θα χρησιμοποιηθεί πιθανότατα για τους σκοπούς της Αιγύπτου, γεγονός που λειτουργεί αρνητικά για τον Αγωγό Ανατολικής Μεσογείου.

΄Ετσι, η μόνη ελπίδα του ΑΑΑΜ είναι ο 2ος κύκλος αδειοδότησης του Ισραήλ, του οποίου τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν τον Ιούλιο 2019, να οδηγήσει σε δύο ανακαλύψεις σαν το  κοίτασμα Λεβιάθαν, που θα καθιστούσαν  κερδοφόρα την εγκατάσταση του αγωγού. Στο μεταξύ οι προοπτικές του Αγωγού Φυσικού Αερίου Ανατολικής Μεσογείου είναι μάλλον σκοτεινές.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Διάβασα την ανάρτηση του Γιάννη Βαρουφάκη με την οποία ασκεί κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, προτείνοντας μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση στα ελληνοτουρκικά. Πρόκειται για μια σοβαρή προσέγγιση για την ειρήνη και την ευημερία στην γεωπολιτική περιοχή μας που δυστυχώς δεν φαίνεται να εξετάζεται εξίσου σοβαρά από τα ελληνικά ΜΜΕ και τον πολιτικό κόσμο.

Με δυο λόγια ο ΓΒ προτείνει μια στρατηγική εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων της υποθαλάσσιας περιοχής μας, μέσω της δημιουργίας ενός ευρύτερου συνεταιρισμού Ελλάδας, Κύπρου, Τουρκίας, Λιβάνου, Ισραήλ, Αιγύπτου και Παλαιστινιακής Αρχής. Ενός συνεταιρισμού με σαφή προοδευτικά πολιτικά χαρακτηριστικά που στη συνέχεια θα διαμόρφωνε μια προοπτική ευρύτερης αλληλοκατανόησης και αλληλοενίσχυσης μεταξύ αυτών των χωρών, περιθωριοποιώντας τον τυχοδιωκτισμό, τους τυχοδιώκτες πολιτικούς και τον καταστροφικό-πρόστυχο εθνικισμό, που εν τέλει υποστηρίζει και ενισχύει την εξάρτηση από Μεγάλες Δυνάμεις και την πάκτωση στον ιμπεριαλισμό, στο όνομα μάλιστα του εθνικού συμφέροντος και της εθνικής κυριαρχίας!

Έτσι, ο ΓΒ μέσω της πρότασής του αυτής για την αναθεώρηση της εξωτερικής μας πολιτικής - που βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με τις απόψεις που διακονώ προσωπικώς εδώ και πολλά χρόνια, όπως ίσως ξέρεις αναγνώστη μου - κάνει ένα σημαντικό βήμα κάλυψης του μεθοδολογικού κενού της οικονομικής του θεωρίας. Περνά από τον κονστρουκτιβιστικό ρεαλισμό (constructivist realism) στον ρεαλιστικό κονστρουκτιβισμό (realist-constructivism), μιλώντας πλέον σαφώς την γλώσσα του προοδευτικού πραγματισμού. Δηλαδή, περνά από τον ρεαλισμό που θεωρεί τους κανόνες και τις ιδέες σαν αντικείμενα ανάλυσης, αγνοώντας, ωστόσο, τις αντικειμενικές σχέσεις ισχύος που τις διαμορφώνουν, στον ρεαλισμό που δεν επιχειρεί μέσω του κονστρουκτιβισμού να υπερβεί το ζήτημα της ισχύος (power in world politics ή Machttheori). Και έτσι καλύπτεται μάλλον ικανοποιητικά, μέσω αυτής της αντίληψης των διεθνών σχέσεων και διεθνών πολιτικών, η «ουτοπία» που χαρακτήριζε σε κάποιο βαθμό και μέχρι σήμερα το οικονομικό-γνωστικό σύστημα του Βαρουφάκη.

Είναι σίγουρα απλοϊκό αυτό που ισχυρίζομαι, αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά στο πλαίσιο αυτού του σημειώματος: Ο Βαρουφάκης τολμά να απαντήσει με ρεαλισμό στο αλληλοδραστικό, εξουσιαστικό πρόβλημα μιας περιοχής που βιώνει την εμπειρία σύγχρονων διενέξεων και συγκρούσεων σαν ιστορική φάρσα. Και κάνει καλά. Είναι αντιιμπεριαλιστική και προοδευτική αυτή η προσέγγιση, χωρίς να εντάσσεται (σε) ή να υπαινίσσεται μια μεγάλη αλήθεια ή κάποια θεωρία στις διεθνείς σχέσεις που έρχεται -δήθεν - να επιλύσει ιδεαλιστικά το ζήτημα των διενέξεων. Αποτελεί απλώς μια προσγειωμένη άποψη ειρήνης και προοδευτικής συνύπαρξης των λαών της περιοχής, λαμβάνοντας υπόψιν τον αναμεταξύ τους ανταγωνισμό.

Με αυτή την έννοια συμφωνώ απολύτως με τον κύριο Βαρουφάκη, την πατριωτική στάση του οποίου δεν θα έπρεπε κανείς Έλληνας να αμφισβητεί, ούτε φυσικά ο ίδιος να πασχίζει να «αποδείξει». Αυτό τουλάχιστον …το απέδειξε όσο κανείς άλλος πολιτικός την μακρά περίοδο της κρίσης.



Είναι απλά ένα σενάριο που ποστάρησε ένας ευφάνταστος φίλος στο facebook, αλλά έχει αναρτηθεί και σε ιστοσελίδα που μάλλον έχει καταργηθεί (όπως μας πληροφορεί ο blogger). Μπορεί να είναι μια εφιαλτική εκδοχή που προσπαθεί να ερμηνεύσει διάφορα δεδομένα και στοιχεία που έχουν αναδυθεί τις τελευταίες μέρες αλλά εισάγονται και πολλές πληροφορίες για τη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής της ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης ανατολής και όχι μόνο.
Κυρίαρχοι παίκτες στο στόρι οι Αμερικάνοι (πως θα μπορούσαν να έλλειπαν; ), αλλά και οι Γερμανοί, Ρώσοι όπως και οι γείτονες Ελλάδα και Τουρκία.
Είναι λίγο σεντόνι το κείμενο αλλά νομίζουμε πως αξίζει να διαβαστεί. Και φυσικά η δημοσίευσή του δεν σημαίνει πως συμμεριζόμαστε τις απόψεις και φυσικά την κατάληξη που προβλέπει.

ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Οι ΗΠΑ πολύ θα ήθελαν να μπορούσαν να έχουν περισσότερη στρατιωτική ισχύ διότι έτσι θα μπορούσαν να επέμβουν με αποφασιστικότητα στην Συρία από το 2013.
Το 2013 ο Ερντογάν είχε στήσει μια σειρά από προβοκάτσιες στην Συρία με βομβιστικές επιθέσεις εναντίον αμάχων για να κατηγορήσει τον Άσαντ στην διεθνή κοινότητα, αλλά ο Ομπάμα δεν τόλμησε να οργανώσει χερσαία επιχείρηση του αμερικάνικού τακτικού στρατού στην Συρία.
Ο λόγος είναι ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας.
Το 2003 ο Paul Wolfowitz, ένας από τους πρωτεργάτες και φανατικούς οπαδούς της επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 δήλωνε σε συνέντευξη του στην εφημερίδα THE SUNDAY TIMES ότι : "Φοβάται πως η κόπωση των Αμερικάνων από τους πολέμους στο Ιράκ και Αφγανιστάν θα οδηγήσει τις ΗΠΑ στο να εγκαταλείψουν τους αντάρτες στην Συρίας στην τύχη τους, όπως ακριβώς άφησαν και τους Ιρακινούς αντικαθεστωτικούς το 1991 οι οποίοι συνετρίβησαν από τον Σαντάμ. Εξέφρασε την απογοήτευση του για την ελλειπή βοήθεια προς τους αντάρτες στην Συρία αλλά είπε πως η στρατιωτική επέμβαση στην Συρία δεν είναι στο πρόγραμμα ."
Από αυτήν την δήλωση καταλαβαίνουμε ότι η πάλαι ποτέ αμερικανική πολεμική μηχανή αποτελεί φάντασμα του παρελθόντος. Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει πως οι ΗΠΑ είναι ανίσχυρες στρατιωτικά, κάθε άλλο... αλλού είναι το πρόβλημά τους... Στην χρηματοδότηση...
οι ΗΠΑ δαπανούν ετήσια κάπου 600 δις δολάρια σε αμυντικές δαπάνες, αλλά, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του τεράστιου ποσού (σχεδόν το 75 %) πάει σε λειτουργικά έξοδα... Απο την συντήρηση των δεκάδων χιλιάδων οπλικών συστημάτων που έχουν, Αεροπλανοφόρα, πλοία, υποβρύχια, αεροσκάφη κάθε τύπου, άρματα μάχης, πυροβόλα, οχήματα, μέχρι τις αναβαθμίσεις του κάθε οπλικού συστήματος, και τις δαπάνες για την μισθοδοσία του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεών τους... και φυσικά στην συντήρηση των στρατιωτικών βάσεων που έχουν διάσπαρτες εκτός ΗΠΑ σε ολόκληρο τον πλανήτη...

Οι ΗΠΑ χωρίς στρατό λοιπόν, δεν μπορούν να ασκήσουν εξωτερική πολιτική, γιαυτό και βλέπουμε σήμερα την Αμερική να ΄΄γλείφει» τον Ερντογάν και να τρέχει σαν σκυλάκι από πίσω του στην Συρία, όπου ο τελευταίος προσπαθεί να κάνει ότι γουστάρει, και μάλιστα ενώ αποκομίζει τους καρπούς της ενδοτικότητας των Αμερικάνων, την ίδια στιγμή τους φτύνει στα μούτρα συνάπτοντας συμμαχία με την Ρωσία.

Αυτό δεν είναι και πολύ καλό για την Ελλάδα διότι αφού αρνήθηκε την βοήθεια της Ρωσίας , πρώτα ο ΓΑΠ και μετά ο Τσίπρας, παραμένει στο άρμα της δύσης αλλά την ίδια στιγμή βρίσκεται μεταξύ της διαμάχης ΗΠΑ και Γερμανίας...

Ο Ομπάμα λοιπόν, το 2013 δεν τόλμησε να κάνει χερσαία επιχείρηση, εξάλλου ακόμα και η εισβολή στο Ιράκ το 2003 έγινε με την αμέριστη οικονομική βοήθεια των Σαουδαράβων και Καταριανών οι οποίοι είχαν φοβηθεί ότι ο Σαντάμ Χουσέιν θα τους καταλάμβανε όπως έκανε με το Κουβέιτ.
Ο Ομπάμα δεν ήθελε αυτή την φορά η Αμερική να ζητήσει λεφτά από τους πλούσιους Άραβες του ΟΠΕΚ για μια στρατιωτική επιχείρηση εφόσον όπως πολύ σωστά τον είχαν πληροφορήσει οι σύμβουλοί του σε δύο χρόνια από τότε, το 2015, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αυτονομηθούν ενεργειακά από την Μ.Ανατολή με την εξόρυξη των εγχώριων ,αμερικανικών, κοιτασμάτων σχιστολιθικού αερίου, κάτι που έγινε πραγματικότητα. Έτσι ο Ομπάμα μπορούσε πλέον να αρχίσει την υλοποίηση του οράματος του για την απεμπλοκή της Αμερικής από την Μ.Ανατολή και να επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση της Κίνας.
Ωστόσο ο δημοκρατικός Ομπαμα δεν μπόρεσε ποτέ να ελέγξει το βαθύ αμερικανικό κράτος που ανήκε στους ρεπουμπλικάνους, οι οποίοι έχουν και το χρήμα στην Αμερική, χρήμα το οποίο απέκτησαν με "μπιζνες" στην Μ.Ανατολή, και οι οποίοι μπορεί μέσω Γουλφοβιτς να παραδέχονταν την αδυναμία για πόλεμο, αλλά δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν στην τύχη τους τους συνεταίρους τους Σαουδάραβες και Καταριανούς.
Οι ρεπουμπλικάνοι τελικά βρήκαν την λύση με το Ισλαμικό Κράτος.
Ο Ομπάμα εκτός από τις εκκρεμότητες που άφησε στην Μ.Ανατολή άφησε και άλλες στην Ευρώπη. Εγκαταλείποντας της πλούσιες αραβικές πετρελαιοπαραγωγές χώρες στην τύχη τους απέναντι στο εχθρικό Ιράν, άφησε και το θέμα της ενεργειακής αυτονομίας της Ευρώπης ανοιχτό.
Η Ευρώπη, δηλαδή η Γερμανία, τροφοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά με αέριο από την Ρωσία και από το 2009 σχεδίαζε με το Κατάρ την κατασκευή ενός αγωγού που θα διέσχιζε το Κατάρ-Ιορδανία-Συρία-Τουρκία-Ελλάδα-Αλβανία-Ιταλία-Αυστρία για να μπορέσει επί τέλους να ανεξαρτοποιηθεί. Εξάλλου η "οδηγία" Ομπάμα προς τους ευρωπαίους, από το 2008, ήταν : "απεξάρτηση από τον Ρωσικό ενεργειακό παράγοντα.."

Η Συρία αρνήθηκε να συμπράξει στο πρότζεκτ διότι είχε στα σκαριά έναν άλλο αγωγό, αυτόν που θα διέσχιζε το Ιράν-Ιράκ και Συρία. Ο αγωγός αυτός θα διέσχιζε το σιιτκό Ιράν, τις σιιτκές νότιες επαρχίες του Ιράκ και την φιλική προς τον σιιτισμό Συρία.
Κατάρ-Σαουδική Αραβία είναι σουνιτικές χώρες και για λόγους που δεν είναι του παρόντος, τρέφουν θανάσιμο μίσος προς τις σιιτκές, και το αντίστροφο. Είναι κάπως σαν τις σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας....
Έτσι το Κατάρ και Σαουδική Αραβία και Γερμανία ζήτησαν βοήθεια από τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα από την ρεπουμπλικανική αντιπολίτευση του Ομπαμα η οποία ελέγχει την CIA.
Λεφτά υπήρχαν από το Κατάρ, τεχνογνωσία από την CIA, και το Ισλαμικό Κράτος έγινε πραγματικότητα. Στόχος του ΙΚ ήταν είτε η κατάληψη του δυτικού Ιράκ, και το πέρασμα του αγωγού από εκεί ( γιαυτό και όλα τα ηγετικά στελέχη ήταν σουνίτες πρώην στρατιωτικοί του Σαντάμ Χουσέιν), είτε η πτώση του ‘Ασαντ και και το πέρασμα του αγωγού από την Συρία.

Έτσι αναγκαστικά η Ρωσία επενέβη για να αποσοβήσει τον κίνδυνο του αγωγού ο οποίος θα οδηγούσε στο χάσιμο της ενεργειακής αγοράς της Ευρώπης. Ο Πούτιν είναι ένας εξαιρετικός παίκτης στην διεθνή Γεωπολιτική και Γεωστρατηγική σκακιέρα, και έχοντας φυσικά μια πολύ καλή υπηρεσία πληροφοριών...
Όταν είδε πως οι ΗΠΑ αδυνατούν να πληρώσουν μόνες τους το οικονομικό κόστος των δις δολαρίων για μια στρατιωτική επέμβαση στην Συρία, και τους Νατοϊκούς συμμάχους των να κάνουν τους "κινέζους", και να μην δείχνουν καθόλου πρόθυμοι να πληρώσουν τον λογαριασμό, εν έλαβε άμεσα δράση στο Συριακό μέτωπο...

Ο Ομπαμα υπέκυψε στο θέλημα της αντιπολίτευσης του και έκανε τα στραβά μάτια, ή τέλος πάντων στήριξε το Ισλαμικό Κράτος εξαναγκασμένος από τις συνθήκες.
Η Τουρκία από το 2011 έγινε ο αποδέκτης τόνων χρημάτων από τους Σαουδάραβαες και το Κατάρ για να αναλάβει τον υποστηρικτικό ρόλο του Ισλαμικού κράτους.
Ο Ερντογάν ανέταξε την οικονομία του, τσίμπησε και ο ίδιος δεκάδες δις δολάρια, βόλεψε την οικογένεια του, τον γαμπρό του, τον εαυτό του, νοικοκυρεύτηκε αυτός και η Τουρκία, και όλα καλά.
Ο Ερντογάν σιγά σιγά κατάλαβε ότι οι ΗΠΑ αποτελούν ένα γεωπολιτικό ψοφίμι, ούτε στρατό διαθέτουν πλέον, ούτε λεφτά. Γι' αυτό και σήμερα ο Ερντογάν δουλεύει τους Αμερικάνους ψιλό γαζί, τους βρίζει και τους φτύνει δημόσια...
Εκτός από τον Ενρτογάν και οι Γερμανοί βλέπουν ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν ούτε την θέληση ούτε την δύναμη να αντιπρατάξουν ικανές στρατιωτικές δυνάμεις στην Συρία αλλά και…..που πονάει η Γερμανία; …..μα στα ρωσοπολωνικά σύνορα. Ούτε η ίδια Γερμανία βέβαια έχει στρατό ικανό για κάτι σοβαρό. Έτσι η Γερμανία είναι αναγκασμένη, ακόμα και μετά από 5 χρόνια πολέμου στην Συρία, να εξαρτάται από την Ρωσία ενεργειακά.

Από την άλλη οι ΗΠΑ επιμένουν να πείσουν την Γερμανία να προσυπογράψει την συνθήκη τελωνειακή ένωσης ΗΠΑ-Ευρώπης TTIP , αλλά ο Σόιμπλε αρνείται εφόσον καταλαβαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν αποτελούν πλέον ισχυρό εταίρο και ότι η Γερμανία θα μπορούσε μόνη της να κυριαρχήσει στην Ευρώπη ολοκληρώνοντας το Δ΄Ράιχ, ίσως.. και με λίγη βοήθεια από την Ρωσία. Γι' αυτό μην εκπλαγείτε εάν Γερμανία και Ρωσία τα "βρουνε" στην Ουκρανία με την διχοτόμησή της.

Οι ΗΠΑ θέλουν να βοηθήσουν την Ελλάδα σχετικά με το χρέος της, αλλά η Γερμανία δεν υποκύπτει στις προτάσεις για κούρεμα του. Η Αμερική δεν φοβίζει πια κανένα. Εξάλλου ο ίδιος ο Σόιμπλε γύρισε και είπε με περίσσιο θράσος στον υπουργό Οικονομικών του Ομπάμα, εαν θέλετε να βοηθήσετε την Ελλάδα, να βάλετε το χέρι στην τσέπη σας...
Ωστόσο η Γερμανία δεν μας θέλει εντός ευρωζώνης διότι φοβάται πως μπορούμε ακόμη να χρεοκοπήσουμε με άμεσες συνέπειες στο γόητρο του ΕΥΡΩ.
Εάν όμως μας πετάξει έξω από την ευρωζώνη, τότε η Γερμανία γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ, μαζί με την Ελλάδα, θα προσεταιρισθούν και τα τεράστια ενεργεικά αποθέματα της. Η Γερμανία δεν θέλει αυτά τα κοιτάσματα για τον εαυτό της, τα έχει τάξει στο Κατάρ και την Σαουδική Αραβία η οποία΄΄στεγνωνει’΄από πετρέλαιο.
Η Γερμανία λοιπόν βρίσκεται σε δίλημμα, ή κρατάει την Ελλάδα εντός ευρωζώνης με κίνδυνο την χρεοκοπία της και την κατάρρευση του ΕΥΡΩ, ή μας πετάει έξω και κάνει ένα ανέλπιστο δώρο στις ΗΠΑ, αθετώντας τις υποσχέσεις της στο Κατάρ.
Άρα η μόνη λύση είναι η εισβολή στην Ελλάδα της συμμαχικής προς την Γερμανία Τουρκίας. Εάν η Τουρκία εισβάλει στην Ελλάδα, ή έστω προβεί σε ένα ΄΄βαρύ΄΄ θερμό επεισόδιο με κατάληψη ακόμα και ενός μεγάλου κατοικημένου νησιού, ή τον ναυτικό αποκλεισμό του, τότε θα συμβούν τα εξής ωφέλιμα για τις Τουρκία και Γερμανία :
Α - Η Ελλάδα ως χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμο καθεστώς θα εξαιρεθεί από κάθε εκτίμηση, αξιολόγηση σε ότι αφορά τα οικονομικά της, και οποιαδήποτε αστοχία στον τραπεζικό τομέα θα αποδοθεί στην εμπόλεμη κατάσταση και όχι στο ΕΥΡΩ. Με άλλα λόγια να κάψουμε το μαγαζί πριν αυτό επίσημα χρεοκοπήσει.

Β - Η Τουρκία θα συντομεύσει κατά δέκα περίπου χρόνια την διαδικασία συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, διαδικασία που μέχρι σήμερα προσπαθεί με την αμφισβήτηση των συνθηκών που διέπουν το καθεστώς του και τον "εποικισμό" των νησιών, όχι μόνο με πρόσφυγες αλλά και με επιλεγμένα "ατομα" από την μεσαία και υψηλή τουρκική τάξη τα οποία δήθεν θα καταφύγουν στην Ελλάδα λόγω μεταπραξικοπηματικών διωγμών από τον Ερντογάν.

Το μόνο που σταματάει τους Γερμανούς και Τούρκους ακόμα είναι ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.
Εάν η Τουρκία εισβάλει στην Ελλάδα και οι ΗΠΑ δεν ενεργοποιηθούν εναντίον της τότε θα δικαιωθεί ο Ρώσος εθνικιστής Ζιρινόφσκι, ο οποίος λέει ότι η Ρωσία θα μπορούσε να επιτεθεί στην Τουρκία χωρίς να ανησυχεί ότι το ΝΑΤΟ θα αντιδράσει. Οι ΗΠΑ θα ξεφτιλισθούν και το ΝΑΤΟ το οποίο προσπαθεί να παρουσιασθεί ως σωτήρας της Πολωνίας και των Βαλτικών χωρών θα χάσει κάθε αξιοπιστία.

Από την άλλη οι ΗΠΑ είναι εξαναγκασμένες να κάνουν όλα τα χατίρια της Τουρκίας, όπως ήδη κάνουνε, διότι στην Συρία το μισθοφορικό ισλαμικό κράτος απέτυχε, και διότι δεν μπορούν να στείλουν τακτικό στρατό, αλλά και γιατί η Τουρκία ελέγχει τα στενά του Βοσπόρου, και όχι μόνο αυτό, αλλά και βελτιώνει συνεχώς τις σχέσεις της με την Ρωσία. Δηλαδή όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο δύσκολα θα υπακούσει στις ΗΠΑ για το κλείσιμο των στενών για να περιορίσει την Ρωσία, εάν ποτέ χρειαστεί να γίνει αυτό.

Η μόνη λύση για τις ΗΠΑ είναι ο συμβιβασμός, δηλαδή η άδεια προς την Τουρκία και την Γερμανία, για την διεξαγωγή ενός θερμού επεισοδίου το οποίο θα είναι πολύ πιο σοβαρό από αυτό των Ιμίων, και το οποίο θα σύρει την Ελλάδα σε διαπραγματεύσεις για τον διαμοιρασμό του Αιγαίου. Μισό η Τουρκία-Γερμανία και μισό οι ΗΠΑ.
Κατόπιν το ΝΑΤΟ θα επέμβει σε ρόλο διαμεσολαβητή και έτσι θα σώσει το γόητρο του...
Αυτό πήγε να γίνει προχθές με το επεισόδιο στα Ίμια, ο σκοπός του τούρκου κυβερνήτη ήταν η βύθιση του ελληνικού λιμενικού σκάφους...
και το γεγονός πως στην περιοχή δεν υπάρχουν μεγάλες και ισχυρές μονάδες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, μάλλον δείχνει πως και η Ελληνική πλευρά έχει αποδεχτεί ένα σχέδιο για την διχοτόμηση του Αιγαίου...
άρα, πρέπει να περιμένουμε ένα πιο σοβαρό επεισόδιο, και μάλιστα αρκετά σύντομα...
Η Ελλάδα είναι πλέον αντικείμενο πλειστηριασμού...

ΥΓ
* Χάρτης Νο 1, ο 25ος μεσημβρινός
* Χάρτης Νο 2, οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο,
και το τι θα προβλέπει η διχοτόμησή του..

Ο Δρ. Νικόλαος Μωραϊτης είναι γνωστός διεθνολόγος που ζει και εργάζεται στις ΗΠΑ. Ο Δρ. Μωραϊτης εκφράζει την ιδιαίτερη ανησυχία του για την πιθανή περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεων της Ελλάδας με την Τουρκία.Αναφέρεται δε στην ΕΕ ως «καρκίνωμα» που βλάπτει τα ελληνικά συμφέροντα.
Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε στη Φωτεινή Μαστρογιάννη τα ακόλουθα:
Έχω πάρει θέσεις, γράψει και ασχοληθεί για τις τουρκικές βλέψεις σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου από την δεκαετία του 1980.  ‘Εχω γράψει ότι η εσωτερική κρίση στην Τουρκία, και έχουσα σαφή γνώση για την Τουρκία, από τους κύκλους του κατεστημένου στην Ουάσιγκτον, ότι ο χώρος της περιοχής είναι ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα της Αμερικής, του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης.
Η Τουρκία βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία και ήγειρε θέμα Αιγαίου. Αμφισβητεί την κυριαρχία μας στην υφαλοκρηπίδα, τον εναέριο χώρο, την αιγιαλίτιδα ζώνη, με επεκτατικές τάσεις στα νησιά.  Η Άγκυρα συνέδεσε την επεκτατική της πολιτική στο Αιγαίο, με την αμερικανική και νατοϊκή παρουσία στο χώρο της και σε καθαρά γεωπολιτικά πλαίσια. Δεν θα υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες γιατί είναι γνωστά.
Αυτό που με ανησυχεί  βαθύτατα είναι η δραματική εξέλιξη που λαμβάνουν τα πράγματα στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας. Με ανησυχεί και η σχέση «ξένων δυνάμεων» με τις τουρκικές βλέψεις σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Φοβούμαι πως η όλη κατάσταση οδηγείται σε κρίση Ελλάδας –Τουρκίας.

Κατόπιν των ανωτέρω και αν λάβουμε υπ΄όψη:

1) Τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με την Τουρκία, τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κύπρο.
2) Τις ανακατατάξεις που λαμβάνουν χώρα στη Μέση Ανατολή.
 3) Τον τουρκικό επεκτατισμό που κατευθύνεται από δυτικά κατεστημένα και
4) ότι τα προσεχή τρία χρόνια θα είναι τα πιο κρίσιμα για την παγκόσμια κατάσταση, αλλά ειδικότερα για μας,  που καλούμεθα ν’ αντιμετωπίσουμε τόσους κινδύνους θα πρέπει να μας εμβάλλει σε ανησυχίες, διότι συγκεκριμένοι κύκλοι διάκεινται δυσμενώς σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων και δικαίων.

Στα διαλαμβανόμενα που άπτονται της εθνικής ασφάλειας της Πατρίδας μας, με ώθησαν να γράψω μια σειρά άρθρων διότι, σήμερα, βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας μας.

Όσο για την ΕΕ, αυτό το εθνοκρατικά διαφοροποιημένο καρκίνωμα, με εργαλείο της τις ελληνικές κυβερνήσεις, εξοντώνει τον λαό της Ελλάδας, ο οποίος από την πλευρά του βρίσκεται σε αδράνεια και απάθεια, λόγω της χειραγώγησής του από τους ελίτ πολιτικούς απατεώνες, μέσω της «απόλυτης αλήθειας».

Κυρία Μαστρογιάννη, το μήνυμα που στέλνω στους Έλληνες, και για το  ποιος θα πρέπει να είναι ο ηγέτης στην Ελλάδα το αναφέρω στο τελευταίο μου άρθρο: «Ο Σχετικισμός ως εμπειρική μεθοδολογία της κοινωνικής μάζας: Μελέτες περιπτώσεων και χαρακτηριστικά παραδείγματα».  Εξηγεί ότι η σχετικότητα είναι η έκφραση της εμπειρίας της «κοινωνικής μάζας», εξηγεί ότι η μόνη λύση για να λυθεί η φρικτή και αδιέξοδη κατάσταση στη χώρα μας είναι η κοινωνία να γίνει ο εντολέας της εντολοδόχου διακυβέρνησης."

πηγή

του Jorge Luis Tsorak

Στον χάρτη νο 1 εμφανίζονται οι ΑΟΖ (Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες) των χωρών της Ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, και με το τι δικαιούται η κάθε χώρα, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο... κοιτάξτε τώρα μια ομορφιά που υπάρχει απέναντι από την Τουρκία, και ανάμεσα στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ της Ελλάδας (Ρόδου - Κρήτης) και της Κύπρου....
Αυτή η ομορφιά ονομάζεται Καστελόριζο..!!!!!!!!!
Η ύπαρξη του Καστελόριζου είναι το αγκάθι στο μάτι της Τουρκίας, και τι αγκάθι..!!!!!! ένα παλούκι από την Αθήνα μέχρι την Άγκυρα... διότι το Καστελόριζο περιορίζει την τουρκική ΑΟΖ στις ακτές της Τουρκίας, και την εμποδίζει να μπει στο ενεργειακό παιχνίδι της περιοχής...

ΕΆΝ υποθέσουμε, πως αύριο το Καστελόριζο περνάει στα χέρια της Τουρκίας, μετά από μια στρατιωτική επιχείρηση τύπου ΑΤΤΊΛΑ, όπως στην Κύπρο το 74, δέστε τώρα στον χαρτη νο 2 μέχρι που θα επεκτείνεται η τουρκική ΑΟΖ, ανάμεσα στην Κρήτη και την Κύπρο...

Στον χάρτη νο 3 εμφανίζεται κάτι που πέρασε στα ψιλά των ΜΜΕ, ή μαλλον, ούτε κι εκεί δεν πέρασε.... σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ένα νησί, για να δικαιούται ΑΟΖ, πρέπει να έχει και Οικονομική δραστηριότητα, δηλαδή, οι ακατοίκητες βραχονησίδες δεν δικαιούνται ΑΟΖ... .
ακριβώς δίπλα στο Καστελόριζο βρίσκεται το νησάκι Στρογγύλη, στο οποίο βρέθηκε μια αρχαία κολώνα, με αφορμή λοιπόν αυτήν την ανακάλυψη, η κυβέρνηση των Συριζοανέλ ανακήρυξε ολόκληρο το νησί Στρογγύλη ως αρχαιολογικό χώρο, πράγμα που σημαίνει πως δεν επιτρέπεται να κατοικήσει κανένας επάνω στο νησί.... Όμως, με αυτήν την απόφαση της κυβέρνησης η νήσος Στρογγύλη χάνει κάθε δικαίωμα να έχει ΑΟΖ, μια και ως ακατοίκητη δεν θα έχει καμία οικονομική δραστηριότητα... Ποιός επωφελείται από αυτήν την πράξη της Κυβέρνησης..??? μα φυσικά η γειτονική Τουρκία κουτά μου, που έτσι κερδίζει αρκετά τετραγωνικά μίλια στην δική της ΑΟΖ και εις βάρος της δικής μας... Δεν θα γράψω το τι άποψη έχω γι' αυτήν την πράξη της κυβέρνησης, διότι θα πρέπει να γράψω καμία δεκαριά σελίδες με μπινελίκια... Διότι εδώ λέμε - κι έτσι θα έπρεπε να κάνουμε- να επικοίσουμε κάθε βραχονησίδα του Αιγαίου για να το κάνουμε ολόκληρο Ελληνική ΑΟΖ.... και όχι να κάνουμε και προσφορές στην κακή γειτονική χώρα.... και φυσικά, όλα αυτά τα τελευταία γεγονότα, η επίσκεψη Ομπάμα στην κοιτίδα τη Δημοκρατίας, χέστικε ο μαυρούκος για τη Ελλάδα... αυτός ο καλοπληρωμένος Αμερικανός δημόσιος υπάλληλος, και καθολου πλανητάρχης, ήρθε για να μας πει στο αυτί την συνέχεια του Συριακου σήριαλ.... εξού και η ξαφνική τουρκική επιθετικότητα, αυτά δεν είναι τυχαία γεγονότα, τυχαία είναι μόνον για ηλίθιους εγκεφάλους.... Η Τουρκία είναι ο μεγάλος χαμένος παίκτης στο Συριακό δράμα... και ειδικά απο την ωρα που οι αμερικανοί τα βρήκαν με τους ρώσους στο θέμα της δημιουργίας ενός Κουρδικού κρατους... που πολύ πιθανότατα να εγείρει και εδαφικές αξιώσεις, για εδάφη που σήμερα βρίσκονται εντός της τουρκικής επικράτειας... Έτσι, με το μαϊμού πραξικόπημα εκκαθάρισε ο Ερντογάν τους κεμαλιστές από τον τουρκικό στρατό, γιατί θα ήταν αδύνατον να δεχτούν αυτοί την οποίο απώλεια τουρκικών εδαφών.... Έτσι η Τουρκία αρχίζει μια επιθετική παραφιλολογία για κατάργηση συνθηκών, πώς 16/18 νησιά είναι αμφισβητούμενα και τους ανήκουν, αλλά θα βολεύονταν και με δυό τρία... κάποιοι άλλοι άρχισαν να μιλάνε για αλλαγές συνόρων... και ελλείψει του γνωστού προβοκάτορα Φίλη, έπρεπε να βρεθεί κάποιος άλλος κυβερνητικός να βάλει θερμόμετρο στην ελληνική κοινωνία, αλλά και να της πει εμμέσως, πώς παίζει κι ένα τέτοιο σενάριο, διότι το αγαπημένο παιδί των ΗΠΑ στην περιοχή - η Τουρκία - δεν γίνεται να έχει μόνον απώλειες, από κάπου θα πρέπει να πάρει και κάτι, για να ισορροπήσει τις οποίες ζημιές της.... και αυτό πάντοτε εις βάρος του γνωστού μαλάκα της περιοχής... του Ελληνιστάν...
Τέλος συζήτησης