Articles by "Γεωπολιτικά"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γεωπολιτικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Μετά τον Νίκο Κοτζιά που ζήτησε να μην είμαστε «μοναχοφάηδες» και ο νυν υπουργός Εξωτερικών Γ. Κατρούγκαλος, δηλώνει ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί η Τουρκία από τα θέματα ενέργειας που αφορούν την Ανατολική Μεσόγειο επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, πως η ελληνική πλευρά θέλει την επίλυση του Κυπριακού.

Συγκεκριμένα, σε ερώτηση πως βλέπει η Ελλάδα την συμμετοχή της Τουρκίας στην ενεργειακή εξίσωση της ανατολικής Μεσογείου, ο Έλληνας ΥΠΕΞ είπε ότι “ασφαλώς βλέπουμε θετικά την συμμετοχή της Τουρκίας”. “Πως μπορεί κάποιος να αποκλείσει από αυτή την περιοχή την Τουρκία η οποία έχει τόσα χιλιόμετρα ακτή στη Μεσόγειο. Κανείς δεν ισχυρίζεται το αντίθετο από αυτό”, ανέφερε.

Μάλιστα τάχθηκε και υπέρ της συμμετοχής της Τουρκίας στις συνομιλίες της τριμερούς Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ οι οποίες όπως τόνισε “σέβονται το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα”. “Ασφαλώς βλέπουμε θετικά την συμμετοχή της Τουρκίας στην ενεργειακή εξίσωση της ανατολικής Μεσογείου”, είπε προσθέτοντας ότι “θέλουμε πολύ να συμμετάσχει και η Τουρκία σε αυτές τις διαπραγματεύσεις που σέβονται το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα”. “Το σημαντικό είναι να αποφεύγονται οι μονομερείς στρατιωτικές κινήσεις και ειδικά αυτές που αυξάνουν την ένταση” ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια ανέφερε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει τη δική της ΑΟΖ και αυτό δεν σημαίνει ‘μονοπώλιο στην ανατολική Μεσόγειο’, όπως είπε. Ο Έλληνας Υπουργός είπε ότι έχει γίνει ένα κοινό ταμείο και για τις δύο πλευρές στην Κύπρο στο οποίο θα κατατεθούν τα έσοδα από τις ενεργειακές πηγές, προσθέτοντας ότι αυτό το έχει εγκρίνει η κυπριακή βουλή.

Μια μέρα πριν τη συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο Έλληνας Υπουργός δήλωσε για το Κυπριακό ότι κάνουν προσπάθεια ώστε οι δύο πλευρές να καταλάβουν καλύτερα τις θέσεις των δύο πλευρών πριν από τις πιθανές διαπραγματεύσεις. ”Θέλουμε να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις. Αλλά στο τέλος αυτών των διαπραγματεύσεων πρέπει να υπάρχει πιθανότητα για συμφωνία. Όχι μόνο για επίδειξη. Εμεις θέλουμε λύση στο Κυπριακό”, είπε ο Γιώργος Κατρούγκαλος.

Για τα 12 ναυτικά μίλια, ο Έλληνας Υπουργός είπε ότι “αποφασίσαμε να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στο Ιόνιο Πέλαγος ως μέρος του καθορισμού της ΑΟΖ μας με την Ιταλία και την Αλβανία. Και στις άλλες περιοχές πιστεύουμε ότι είναι αναφαίρετο κυριαρχικό μας δικαίωμα η επέκταση των χωρικών μας υδάτων.. Αλλά ξεκινήσαμε από τα δυτικά της χώρας γιατί υπήρχε ένας πρακτικός και επείγον λόγος.

Όσον αφορά στο Αιγαίο, είναι αλήθεια ότι θέλουμε και οι δύο πλευρές να μειώσουμε την ένταση που αυξήθηκε το τελευταίο διάστημα. Για τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης ο Γιώργος Κατρούγκαλος δήλωσε ότι έχουν ξεκινήσει οι επαφές μεταξύ των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας. «Αυτό που συμφωνήσαμε πράγματι με το φίλο μου τον Μεβλούτ είναι να εφαρμόσουμε τις αποφάσεις των δύο ηγετών. Και αυτό θα γίνει εργαζόμενοι μαζί για να βρούμε τρόπους για να αυξήσουμε την εμπιστοσύνη και στη συνέχεια να ξεκινήσουμε σοβαρές συνομιλίες για θέματα όπως το ζήτημα του καθορισμού της ΑΟΖ μεταξύ μας.

Για τη συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στις Βρυξέλλες, ο Έλληνας ΥΠΕΞ είπε ότι κατέβαλαν προσπάθεια για την μείωση της έντασης στο Αιγαίο και την δημιουργία μιας θετικής ατζέντας.
πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Viktor Katona via Oilprice.com, Ζero Hedge, 3-1-18

[Σκοτεινές βλέπει, ο σχολιαστής της ιστοσελίδας των πετρελαίων, τις προοπτικές,  για τον -υπό τριπλή  υποτίθεται ελληνο-κύπριο-ισραηλινή περιφρούρηση- , σχεδιαζόμενο υποθαλάσσιο αγωγό φυσικού αερίου Ανατολικής Μεσογείου -εάν δεν ανακαλυφθούν εντός του νέου έτους δύο ακόμη γιγάντια κοιτάσματα όπως του Λεβιάθαν, στην ΑΟΖ του Ισραήλ..          Και εξηγεί την δυσοίωνη πρόβλεψη  με  δυο λόγους κυρίως: 1.- Ότι  οι προβλεπόμενες ποσότητες φυσικού αερίου προς πώληση, από τα κοιτάσματα που έχουν ανακαλυφθεί ως τώρα, δεν φτάνουν για την κάλυψη της δαπάνης  εγκατάστασης του αγωγού, σε μεγάλη έκταση και βάθος, σε μια ενεργά σεισμογενή περιοχή και 2.- Οι απειλητικές δηλώσεις του Τούρκου προέδρου και η αβεβαιότητα και ανασφάλεια που δημιουργούν έχει απωθήσει τις μέγιστες των εταιρειών πετρελαίου και φυσικού αερίου από του να επενδύσουν στην πραγματοποίηση του έργου.                                                            
Η εξόφθαλμη θετική προσφορά του άρθρου, στους αναγνώστες Ελλάδας και Κύπρου, συνίσταται στο ότι εισάγει  μιαν ένεση  νηφαλιότητας,  ρεαλισμού  και υγιούς σκεπτικισμού -αντιστάθμισμα σε πυρετικά  όνειρα πακτωλών υγρού χρυσίου, υπό την ασφαλή σκέπη τριπλής συντριπτικής ιπτάμενης συμμαχίας .]

Παρουσίαση : Μιχαήλ Στυλιανού

Υπήρξε σημαντική  κινητικότητα τελευταία στην Ανατολική Μεσόγειο, με το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα να προωθούν  την πραγματοποίηση του αγωγού EastMed, ενός νέου αγωγού φυσικού αερίου, προοριζόμενου να διαφοροποιήσει τις πηγές ευρωπαϊκού εφοδιασμού σε φυσικό  αέριο και να βρει μια μακροπρόθεσμη αξιόπιστη αγορά για όλες τις πρόσφατες ανακαλύψεις πηγών αερίου στην Μεσόγειο. Οι τρείς πλευρές συμφώνησαν στα τέλη Νοεμβρίου, (σχεδόν ένα χρόνο μετά την υπογραφή του Μνημονίου Ομοφωνίας( MoU) να εγκαταστήσουν τον αγωγό, το προβλεπόμενο κόστος του οποίου κυμαίνεται γύρω στα 7δις (περίπου το ίδιο όπως το κόστος εγκατάστασης του ανταγωνιστή του Turk-Stream. Αλλά, πίσω από την αποφασιστική πρόσοψη, είναι πολύ νωρίς να μιλάμε για τον Αγωγό Ανατολικής Μεσογείου (ΑΑΜ) ως ένα βιώσιμο και κερδοφόρο έργο, επειδή αντιμετωπίζει έναν ανηφορικό αγώνα με τις παραδοσιακά δύσκολες λεβαντίνικες γεωπολιτικές καθώς και με τα γεωλογικά δεδομένα.
 
Ο ΑΑΜ αναμένεται να αρχίζει κάπου 170 χιλιόμετρα νοτίως της Κύπρου και να φθάνει στο Οτράντο, στα παράλια της Απουλίας, στην Ιταλία, περνώντας από την Κρήτη και την ηπειρωτικήν Ελλάδα. Δοθέντος ότι το υποθαλάσσιο τμήμα του αναμένεται να τοποθετηθεί σε βάθος τριών έως τριάμισι χιλιομέτρων, θα είναι, εάν κατασκευαστεί, ο βαθύτερος υποθαλάσσιος αγωγός αερίου και επίσης ίσως ο μακρύτερος, με υπολογιζόμενη έκταση 1900χλμ. Οι συμμετέχουσες χώρες εκκινούν από την εκτίμηση ότι η μεταφορική ικανότητα του αγωγού θα είναι 20 δις. κυβικά μέτρα (ΔΚΜ)τον χρόνο , μολονότι προηγούμενες εκτιμήσεις κινούνταν μεταξύ 12-16 ΔΚΜ με διάλειμμα έτους. Σύμφωνα με τον Ισραηλινό υπουργό Ενέργειας Yuval Steinitz, οι μέτοχοι θα χρειαστούν ένα χρόνο για να  ξεκαθαρίσουν τα εναπομένοντα διοικητικά θέματα και 4-5 χρόνια για να εγκαταστήσουν τον αγωγό, που σημαίνει πως δεν θα λειτουργήσει πριν το 2025.
Η ιδέα  του Αγωγού Ανατολικής Μεσογείου προβλήθηκε αρχικά γύρω στο 2009—2010, όπως και η πρώτη λίγο-πολύ ουσιαστική ανακάλυψη φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Το πεδίο Ταμάρ, στην Αποκλειστική Οικονομική  Ζώνη του Ισραήλ,  άνοιξε τον δρόμο για υποθέσεις περί επικείμενης αφθονίας αερίου. ΄Επειτα ήρθαν τα 553 δις  κυβικά μέτρα τον χρόνο του Λεβιάθαν το 2010 και τα 850 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα του κοιτάσματος Ζορ, που ανακαλύφθηκε στην ΑΟΖ της Αιγύπτου, πέντε χρόνια αργότερα. Και ξαφνικά φάνηκε ότι η επέκταση της παραγωγής φυσικού αερίου στην Μεσόγειο είναι  εξασφαλισμένη.
Αλλά με το πέρασμα του χρόνου οι διαχειριστές του Λεβιάθαν αφιέρωσαν ήδη μέρος του συνολικού όγκου του αερίου τους στις εντόπιες εταιρείες παραγωγής ενέργειας και ειδικότερα στην NEPCO, την Ιορδανική Εταιρεία Ηλεκτρισμού (1,6- 2 δις κυβικά μέτρα τον χρόνο). Η Αίγυπτος επικεντρώθηκε στην κάλυψη των εσωτερικών αναγκών της και  βάζει τέλος στις εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου (ΥΦΑ) και επιπλέον, όταν θα επιστρέψει το 2019 στην ιδιότητα εξαγωγέα φυσικού αερίου, θα χρησιμοποιεί τους δικούς της 2 τερματικούς σταθμούς ΥΦΑ στην Νταμιέτα και στο Ιντκού.
Έτσι εγείρεται  ένα εύλογο ερώτημα: Ποιανού το αέριο θα χρησιμοποιηθεί για να γεμίσει τον αγωγό της Ανατολικής Μεσογείου; Εάν ο αγωγός ξεκινά ανοικτά της Κύπρου, ώστε λογικό είναι να αναμένει κανείς ότι η άφθονη παραγωγή της Κύπρου θα χρησιμοποιηθεί κατά κάποιο τρόπο. Ωστόσο η Κύπρος καθυστερεί, πίσω από το Ισραήλ και την Αίγυπτο στις εξορυκτικές ενέργειές της και μέχρι τώρα δεν διαθέτει ένα  ξεκάθαρο γιγάντιο κοίτασμα, στο οποίο να βασίσει το εξαγωγικό μέλλον της. Οι δύο ανακαλύψεις που έχουν εκτιμηθεί μέχρι σήμερα, η Καλυψώ με περιεκτικότητα 8 Τρισεκατομμυρίων τετραγωνικών ποδών, ( όπου απασχολείται  η ΕΝΙ) και η Αφροδίτη 4,5 ΤΤΠ, την οποία λειτουργεί η Noble Energy, δεν φτάνουν για να καλύψουν το κόστος εγκατάστασης ενός σχετικά δαπανηρού αγωγού αερίου –τόσο δε περισσότερο όσο η Noble έχει υπογράψει μια προσωρινή συμφωνία να στέλνει το αέριο της Αφροδίτης στους δυο τερματικούς ΥΦΑ της Αιγύπτου, προφανώς με έναν υποθαλάσσιο αγωγό αερίου.
Το υποθαλάσσιο τμήμα από  την :ΑΟΖ της Κύπρου ως την Κρήτη  προορίζεται για  βάθη τριών χιλιομέτρων και θα εκτείνεται σε μιαν ενεργό σεισμογενή ζώνη. Αλλά υπάρχουν ακόμη χειρότερα –εάν η Τουρκία διεκδικήσει δικαιώματα σε αποθέματα υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου (τον Φεβρουάριο του 2018 έστειλε πολεμικά για να διώξει το γεωτρύπανο της ΕΝΙ) το όλο σχέδιο είναι σχεδόν νεκρό . Και αυτό δεν είναι καθόλου ένα απίθανο σενάριο, δοθέντος ότι ο πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε πως η Τουρκία δεν θα επιτρέψει ποτέ την αρπαγή φυσικών  πόρων από την Ανατολική Μεσόγειο, με την μέθοδο του αποκλεισμού της ΄Αγκυρας και της Βόρειας Κύπρου. Εν γνώσει των κινδύνων που συνοδεύουν έναν υποθαλάσσιο αγωγό στην Ανατολική Μεσόγειο, οι κορυφαίες εταιρείες πετρελαίου και αερίου δεν επέδειξαν ενδιαφέρον να συμμετάσχουν στο σχέδιο ΑΑΑΜ. Αυτό είναι ανησυχητικό, αφού τα 7 δισεκατομμύρια  για την εγκατάσταση του αγωγού αναμένεται να διατεθούν από ιδιώτες επενδυτές, των οποίων υπάρχει αισθητή έλλειψη –παρά τα 35 εκατομμύρια χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, που θέλει να προαγάγει αυτό που θεωρεί ως Σχέδιο Κοινού Ενδιαφέροντος.
Αλλά ακόμη και για την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση ο Αγωγός Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου αποτελεί  κάποιον πονοκέφαλο, αφού η πραγματοποίησή του θα καθιστούσε τον Νότιο Διάδρομο Αερίου, που ως τώρα απαρτίζεται μόνο από τον αγωγό της Αδριατικής (ΤΑΡ), περιττόν, με την δημιουργία ενός ανταγωνιστή του.
Η τιμή του φυσικού αερίου που θα μεταφέρεται από τον ΑΑΑΜ μπορεί να καταστεί το μεγαλύτερο από τα εμπόδια –εάν το κόστος παραγωγής αερίου της Ανατολικής Μεσογείου αποδειχτεί να είναι $4-5/MMBtu (τέσσερα έως πέντε δολάρια το εκατομμύριο μονάδες θερμότητας) όπως αναμένεται  και με την προσθήκη του κόστους της μεταφοράς, θα απωθούσε το αέριο της Ανατ. Μεσογείου στην θέση της τελευταίας επιλογής,  μεταξύ των φυσικών αερίων διαφόρων προελεύσεων στην ευρωπαϊκή αγορά. Το ρωσικής παραγωγής αέριο φέρεται να είναι οικονομικότερο, με επίπεδα τιμών στο χαμηλό  των $4/MMbtu.  Όλα αυτά θα μπορούσαν όμως να αλλάξουν εάν μια χώρα της Ανατολικής Μεσογείου ανακάλυπτε ένα γιγάντιο απόθεμα αερίου, αλλάζοντας τα κόστη της παραγωγής ή ακόμη και της υγροποίησης.
Πράγματι, εντός του 2019 πρόκειται να γίνουν πολλές γεωτρήσεις σε σημαντικά φρέατα στις οικονομικές ζώνες της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ. Οι δοκιμές της Exxon Mobil στο οικόπεδο 10 της Κύπρου θα μπορούσε να δείξει την γενική ελκυστικότητα της Κύπρου, ως μια χώρας παραγωγού πετρελαίου και φυσικού αερίου. Οι γεωτρήσεις έχουν ήδη αρχίσει με τα αποτελέσματα να αναμένονται στο πρώτο τρίμηνο του 2019. Οι έρευνες της ΕΝΙ στο πεδίο Νουρ της αιγυπτιακής ΑΟΖ, παράπλευρα του Ζορ, είναι μια ακόμη θερμότερη προοπτική, με την  Μπρίτις Πετρόλιουμ να αγοράζει μετοχές της τελευταίας –που πιθανότατα θα αποδειχτεί η  λαμπρότερη όλων των άλλων πηγών φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο εάν μια μεγάλη ανακάλυψη επιβεβαιωθεί θα χρησιμοποιηθεί πιθανότατα για τους σκοπούς της Αιγύπτου, γεγονός που λειτουργεί αρνητικά για τον Αγωγό Ανατολικής Μεσογείου.

΄Ετσι, η μόνη ελπίδα του ΑΑΑΜ είναι ο 2ος κύκλος αδειοδότησης του Ισραήλ, του οποίου τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν τον Ιούλιο 2019, να οδηγήσει σε δύο ανακαλύψεις σαν το  κοίτασμα Λεβιάθαν, που θα καθιστούσαν  κερδοφόρα την εγκατάσταση του αγωγού. Στο μεταξύ οι προοπτικές του Αγωγού Φυσικού Αερίου Ανατολικής Μεσογείου είναι μάλλον σκοτεινές.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Διάβασα την ανάρτηση του Γιάννη Βαρουφάκη με την οποία ασκεί κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, προτείνοντας μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση στα ελληνοτουρκικά. Πρόκειται για μια σοβαρή προσέγγιση για την ειρήνη και την ευημερία στην γεωπολιτική περιοχή μας που δυστυχώς δεν φαίνεται να εξετάζεται εξίσου σοβαρά από τα ελληνικά ΜΜΕ και τον πολιτικό κόσμο.

Με δυο λόγια ο ΓΒ προτείνει μια στρατηγική εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων της υποθαλάσσιας περιοχής μας, μέσω της δημιουργίας ενός ευρύτερου συνεταιρισμού Ελλάδας, Κύπρου, Τουρκίας, Λιβάνου, Ισραήλ, Αιγύπτου και Παλαιστινιακής Αρχής. Ενός συνεταιρισμού με σαφή προοδευτικά πολιτικά χαρακτηριστικά που στη συνέχεια θα διαμόρφωνε μια προοπτική ευρύτερης αλληλοκατανόησης και αλληλοενίσχυσης μεταξύ αυτών των χωρών, περιθωριοποιώντας τον τυχοδιωκτισμό, τους τυχοδιώκτες πολιτικούς και τον καταστροφικό-πρόστυχο εθνικισμό, που εν τέλει υποστηρίζει και ενισχύει την εξάρτηση από Μεγάλες Δυνάμεις και την πάκτωση στον ιμπεριαλισμό, στο όνομα μάλιστα του εθνικού συμφέροντος και της εθνικής κυριαρχίας!

Έτσι, ο ΓΒ μέσω της πρότασής του αυτής για την αναθεώρηση της εξωτερικής μας πολιτικής - που βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με τις απόψεις που διακονώ προσωπικώς εδώ και πολλά χρόνια, όπως ίσως ξέρεις αναγνώστη μου - κάνει ένα σημαντικό βήμα κάλυψης του μεθοδολογικού κενού της οικονομικής του θεωρίας. Περνά από τον κονστρουκτιβιστικό ρεαλισμό (constructivist realism) στον ρεαλιστικό κονστρουκτιβισμό (realist-constructivism), μιλώντας πλέον σαφώς την γλώσσα του προοδευτικού πραγματισμού. Δηλαδή, περνά από τον ρεαλισμό που θεωρεί τους κανόνες και τις ιδέες σαν αντικείμενα ανάλυσης, αγνοώντας, ωστόσο, τις αντικειμενικές σχέσεις ισχύος που τις διαμορφώνουν, στον ρεαλισμό που δεν επιχειρεί μέσω του κονστρουκτιβισμού να υπερβεί το ζήτημα της ισχύος (power in world politics ή Machttheori). Και έτσι καλύπτεται μάλλον ικανοποιητικά, μέσω αυτής της αντίληψης των διεθνών σχέσεων και διεθνών πολιτικών, η «ουτοπία» που χαρακτήριζε σε κάποιο βαθμό και μέχρι σήμερα το οικονομικό-γνωστικό σύστημα του Βαρουφάκη.

Είναι σίγουρα απλοϊκό αυτό που ισχυρίζομαι, αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά στο πλαίσιο αυτού του σημειώματος: Ο Βαρουφάκης τολμά να απαντήσει με ρεαλισμό στο αλληλοδραστικό, εξουσιαστικό πρόβλημα μιας περιοχής που βιώνει την εμπειρία σύγχρονων διενέξεων και συγκρούσεων σαν ιστορική φάρσα. Και κάνει καλά. Είναι αντιιμπεριαλιστική και προοδευτική αυτή η προσέγγιση, χωρίς να εντάσσεται (σε) ή να υπαινίσσεται μια μεγάλη αλήθεια ή κάποια θεωρία στις διεθνείς σχέσεις που έρχεται -δήθεν - να επιλύσει ιδεαλιστικά το ζήτημα των διενέξεων. Αποτελεί απλώς μια προσγειωμένη άποψη ειρήνης και προοδευτικής συνύπαρξης των λαών της περιοχής, λαμβάνοντας υπόψιν τον αναμεταξύ τους ανταγωνισμό.

Με αυτή την έννοια συμφωνώ απολύτως με τον κύριο Βαρουφάκη, την πατριωτική στάση του οποίου δεν θα έπρεπε κανείς Έλληνας να αμφισβητεί, ούτε φυσικά ο ίδιος να πασχίζει να «αποδείξει». Αυτό τουλάχιστον …το απέδειξε όσο κανείς άλλος πολιτικός την μακρά περίοδο της κρίσης.



Είναι απλά ένα σενάριο που ποστάρησε ένας ευφάνταστος φίλος στο facebook, αλλά έχει αναρτηθεί και σε ιστοσελίδα που μάλλον έχει καταργηθεί (όπως μας πληροφορεί ο blogger). Μπορεί να είναι μια εφιαλτική εκδοχή που προσπαθεί να ερμηνεύσει διάφορα δεδομένα και στοιχεία που έχουν αναδυθεί τις τελευταίες μέρες αλλά εισάγονται και πολλές πληροφορίες για τη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής της ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης ανατολής και όχι μόνο.
Κυρίαρχοι παίκτες στο στόρι οι Αμερικάνοι (πως θα μπορούσαν να έλλειπαν; ), αλλά και οι Γερμανοί, Ρώσοι όπως και οι γείτονες Ελλάδα και Τουρκία.
Είναι λίγο σεντόνι το κείμενο αλλά νομίζουμε πως αξίζει να διαβαστεί. Και φυσικά η δημοσίευσή του δεν σημαίνει πως συμμεριζόμαστε τις απόψεις και φυσικά την κατάληξη που προβλέπει.

ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Οι ΗΠΑ πολύ θα ήθελαν να μπορούσαν να έχουν περισσότερη στρατιωτική ισχύ διότι έτσι θα μπορούσαν να επέμβουν με αποφασιστικότητα στην Συρία από το 2013.
Το 2013 ο Ερντογάν είχε στήσει μια σειρά από προβοκάτσιες στην Συρία με βομβιστικές επιθέσεις εναντίον αμάχων για να κατηγορήσει τον Άσαντ στην διεθνή κοινότητα, αλλά ο Ομπάμα δεν τόλμησε να οργανώσει χερσαία επιχείρηση του αμερικάνικού τακτικού στρατού στην Συρία.
Ο λόγος είναι ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας.
Το 2003 ο Paul Wolfowitz, ένας από τους πρωτεργάτες και φανατικούς οπαδούς της επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 δήλωνε σε συνέντευξη του στην εφημερίδα THE SUNDAY TIMES ότι : "Φοβάται πως η κόπωση των Αμερικάνων από τους πολέμους στο Ιράκ και Αφγανιστάν θα οδηγήσει τις ΗΠΑ στο να εγκαταλείψουν τους αντάρτες στην Συρίας στην τύχη τους, όπως ακριβώς άφησαν και τους Ιρακινούς αντικαθεστωτικούς το 1991 οι οποίοι συνετρίβησαν από τον Σαντάμ. Εξέφρασε την απογοήτευση του για την ελλειπή βοήθεια προς τους αντάρτες στην Συρία αλλά είπε πως η στρατιωτική επέμβαση στην Συρία δεν είναι στο πρόγραμμα ."
Από αυτήν την δήλωση καταλαβαίνουμε ότι η πάλαι ποτέ αμερικανική πολεμική μηχανή αποτελεί φάντασμα του παρελθόντος. Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει πως οι ΗΠΑ είναι ανίσχυρες στρατιωτικά, κάθε άλλο... αλλού είναι το πρόβλημά τους... Στην χρηματοδότηση...
οι ΗΠΑ δαπανούν ετήσια κάπου 600 δις δολάρια σε αμυντικές δαπάνες, αλλά, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του τεράστιου ποσού (σχεδόν το 75 %) πάει σε λειτουργικά έξοδα... Απο την συντήρηση των δεκάδων χιλιάδων οπλικών συστημάτων που έχουν, Αεροπλανοφόρα, πλοία, υποβρύχια, αεροσκάφη κάθε τύπου, άρματα μάχης, πυροβόλα, οχήματα, μέχρι τις αναβαθμίσεις του κάθε οπλικού συστήματος, και τις δαπάνες για την μισθοδοσία του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεών τους... και φυσικά στην συντήρηση των στρατιωτικών βάσεων που έχουν διάσπαρτες εκτός ΗΠΑ σε ολόκληρο τον πλανήτη...

Οι ΗΠΑ χωρίς στρατό λοιπόν, δεν μπορούν να ασκήσουν εξωτερική πολιτική, γιαυτό και βλέπουμε σήμερα την Αμερική να ΄΄γλείφει» τον Ερντογάν και να τρέχει σαν σκυλάκι από πίσω του στην Συρία, όπου ο τελευταίος προσπαθεί να κάνει ότι γουστάρει, και μάλιστα ενώ αποκομίζει τους καρπούς της ενδοτικότητας των Αμερικάνων, την ίδια στιγμή τους φτύνει στα μούτρα συνάπτοντας συμμαχία με την Ρωσία.

Αυτό δεν είναι και πολύ καλό για την Ελλάδα διότι αφού αρνήθηκε την βοήθεια της Ρωσίας , πρώτα ο ΓΑΠ και μετά ο Τσίπρας, παραμένει στο άρμα της δύσης αλλά την ίδια στιγμή βρίσκεται μεταξύ της διαμάχης ΗΠΑ και Γερμανίας...

Ο Ομπάμα λοιπόν, το 2013 δεν τόλμησε να κάνει χερσαία επιχείρηση, εξάλλου ακόμα και η εισβολή στο Ιράκ το 2003 έγινε με την αμέριστη οικονομική βοήθεια των Σαουδαράβων και Καταριανών οι οποίοι είχαν φοβηθεί ότι ο Σαντάμ Χουσέιν θα τους καταλάμβανε όπως έκανε με το Κουβέιτ.
Ο Ομπάμα δεν ήθελε αυτή την φορά η Αμερική να ζητήσει λεφτά από τους πλούσιους Άραβες του ΟΠΕΚ για μια στρατιωτική επιχείρηση εφόσον όπως πολύ σωστά τον είχαν πληροφορήσει οι σύμβουλοί του σε δύο χρόνια από τότε, το 2015, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να αυτονομηθούν ενεργειακά από την Μ.Ανατολή με την εξόρυξη των εγχώριων ,αμερικανικών, κοιτασμάτων σχιστολιθικού αερίου, κάτι που έγινε πραγματικότητα. Έτσι ο Ομπάμα μπορούσε πλέον να αρχίσει την υλοποίηση του οράματος του για την απεμπλοκή της Αμερικής από την Μ.Ανατολή και να επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση της Κίνας.
Ωστόσο ο δημοκρατικός Ομπαμα δεν μπόρεσε ποτέ να ελέγξει το βαθύ αμερικανικό κράτος που ανήκε στους ρεπουμπλικάνους, οι οποίοι έχουν και το χρήμα στην Αμερική, χρήμα το οποίο απέκτησαν με "μπιζνες" στην Μ.Ανατολή, και οι οποίοι μπορεί μέσω Γουλφοβιτς να παραδέχονταν την αδυναμία για πόλεμο, αλλά δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν στην τύχη τους τους συνεταίρους τους Σαουδάραβες και Καταριανούς.
Οι ρεπουμπλικάνοι τελικά βρήκαν την λύση με το Ισλαμικό Κράτος.
Ο Ομπάμα εκτός από τις εκκρεμότητες που άφησε στην Μ.Ανατολή άφησε και άλλες στην Ευρώπη. Εγκαταλείποντας της πλούσιες αραβικές πετρελαιοπαραγωγές χώρες στην τύχη τους απέναντι στο εχθρικό Ιράν, άφησε και το θέμα της ενεργειακής αυτονομίας της Ευρώπης ανοιχτό.
Η Ευρώπη, δηλαδή η Γερμανία, τροφοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά με αέριο από την Ρωσία και από το 2009 σχεδίαζε με το Κατάρ την κατασκευή ενός αγωγού που θα διέσχιζε το Κατάρ-Ιορδανία-Συρία-Τουρκία-Ελλάδα-Αλβανία-Ιταλία-Αυστρία για να μπορέσει επί τέλους να ανεξαρτοποιηθεί. Εξάλλου η "οδηγία" Ομπάμα προς τους ευρωπαίους, από το 2008, ήταν : "απεξάρτηση από τον Ρωσικό ενεργειακό παράγοντα.."

Η Συρία αρνήθηκε να συμπράξει στο πρότζεκτ διότι είχε στα σκαριά έναν άλλο αγωγό, αυτόν που θα διέσχιζε το Ιράν-Ιράκ και Συρία. Ο αγωγός αυτός θα διέσχιζε το σιιτκό Ιράν, τις σιιτκές νότιες επαρχίες του Ιράκ και την φιλική προς τον σιιτισμό Συρία.
Κατάρ-Σαουδική Αραβία είναι σουνιτικές χώρες και για λόγους που δεν είναι του παρόντος, τρέφουν θανάσιμο μίσος προς τις σιιτκές, και το αντίστροφο. Είναι κάπως σαν τις σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας....
Έτσι το Κατάρ και Σαουδική Αραβία και Γερμανία ζήτησαν βοήθεια από τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα από την ρεπουμπλικανική αντιπολίτευση του Ομπαμα η οποία ελέγχει την CIA.
Λεφτά υπήρχαν από το Κατάρ, τεχνογνωσία από την CIA, και το Ισλαμικό Κράτος έγινε πραγματικότητα. Στόχος του ΙΚ ήταν είτε η κατάληψη του δυτικού Ιράκ, και το πέρασμα του αγωγού από εκεί ( γιαυτό και όλα τα ηγετικά στελέχη ήταν σουνίτες πρώην στρατιωτικοί του Σαντάμ Χουσέιν), είτε η πτώση του ‘Ασαντ και και το πέρασμα του αγωγού από την Συρία.

Έτσι αναγκαστικά η Ρωσία επενέβη για να αποσοβήσει τον κίνδυνο του αγωγού ο οποίος θα οδηγούσε στο χάσιμο της ενεργειακής αγοράς της Ευρώπης. Ο Πούτιν είναι ένας εξαιρετικός παίκτης στην διεθνή Γεωπολιτική και Γεωστρατηγική σκακιέρα, και έχοντας φυσικά μια πολύ καλή υπηρεσία πληροφοριών...
Όταν είδε πως οι ΗΠΑ αδυνατούν να πληρώσουν μόνες τους το οικονομικό κόστος των δις δολαρίων για μια στρατιωτική επέμβαση στην Συρία, και τους Νατοϊκούς συμμάχους των να κάνουν τους "κινέζους", και να μην δείχνουν καθόλου πρόθυμοι να πληρώσουν τον λογαριασμό, εν έλαβε άμεσα δράση στο Συριακό μέτωπο...

Ο Ομπαμα υπέκυψε στο θέλημα της αντιπολίτευσης του και έκανε τα στραβά μάτια, ή τέλος πάντων στήριξε το Ισλαμικό Κράτος εξαναγκασμένος από τις συνθήκες.
Η Τουρκία από το 2011 έγινε ο αποδέκτης τόνων χρημάτων από τους Σαουδάραβαες και το Κατάρ για να αναλάβει τον υποστηρικτικό ρόλο του Ισλαμικού κράτους.
Ο Ερντογάν ανέταξε την οικονομία του, τσίμπησε και ο ίδιος δεκάδες δις δολάρια, βόλεψε την οικογένεια του, τον γαμπρό του, τον εαυτό του, νοικοκυρεύτηκε αυτός και η Τουρκία, και όλα καλά.
Ο Ερντογάν σιγά σιγά κατάλαβε ότι οι ΗΠΑ αποτελούν ένα γεωπολιτικό ψοφίμι, ούτε στρατό διαθέτουν πλέον, ούτε λεφτά. Γι' αυτό και σήμερα ο Ερντογάν δουλεύει τους Αμερικάνους ψιλό γαζί, τους βρίζει και τους φτύνει δημόσια...
Εκτός από τον Ενρτογάν και οι Γερμανοί βλέπουν ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν ούτε την θέληση ούτε την δύναμη να αντιπρατάξουν ικανές στρατιωτικές δυνάμεις στην Συρία αλλά και…..που πονάει η Γερμανία; …..μα στα ρωσοπολωνικά σύνορα. Ούτε η ίδια Γερμανία βέβαια έχει στρατό ικανό για κάτι σοβαρό. Έτσι η Γερμανία είναι αναγκασμένη, ακόμα και μετά από 5 χρόνια πολέμου στην Συρία, να εξαρτάται από την Ρωσία ενεργειακά.

Από την άλλη οι ΗΠΑ επιμένουν να πείσουν την Γερμανία να προσυπογράψει την συνθήκη τελωνειακή ένωσης ΗΠΑ-Ευρώπης TTIP , αλλά ο Σόιμπλε αρνείται εφόσον καταλαβαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν αποτελούν πλέον ισχυρό εταίρο και ότι η Γερμανία θα μπορούσε μόνη της να κυριαρχήσει στην Ευρώπη ολοκληρώνοντας το Δ΄Ράιχ, ίσως.. και με λίγη βοήθεια από την Ρωσία. Γι' αυτό μην εκπλαγείτε εάν Γερμανία και Ρωσία τα "βρουνε" στην Ουκρανία με την διχοτόμησή της.

Οι ΗΠΑ θέλουν να βοηθήσουν την Ελλάδα σχετικά με το χρέος της, αλλά η Γερμανία δεν υποκύπτει στις προτάσεις για κούρεμα του. Η Αμερική δεν φοβίζει πια κανένα. Εξάλλου ο ίδιος ο Σόιμπλε γύρισε και είπε με περίσσιο θράσος στον υπουργό Οικονομικών του Ομπάμα, εαν θέλετε να βοηθήσετε την Ελλάδα, να βάλετε το χέρι στην τσέπη σας...
Ωστόσο η Γερμανία δεν μας θέλει εντός ευρωζώνης διότι φοβάται πως μπορούμε ακόμη να χρεοκοπήσουμε με άμεσες συνέπειες στο γόητρο του ΕΥΡΩ.
Εάν όμως μας πετάξει έξω από την ευρωζώνη, τότε η Γερμανία γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ, μαζί με την Ελλάδα, θα προσεταιρισθούν και τα τεράστια ενεργεικά αποθέματα της. Η Γερμανία δεν θέλει αυτά τα κοιτάσματα για τον εαυτό της, τα έχει τάξει στο Κατάρ και την Σαουδική Αραβία η οποία΄΄στεγνωνει’΄από πετρέλαιο.
Η Γερμανία λοιπόν βρίσκεται σε δίλημμα, ή κρατάει την Ελλάδα εντός ευρωζώνης με κίνδυνο την χρεοκοπία της και την κατάρρευση του ΕΥΡΩ, ή μας πετάει έξω και κάνει ένα ανέλπιστο δώρο στις ΗΠΑ, αθετώντας τις υποσχέσεις της στο Κατάρ.
Άρα η μόνη λύση είναι η εισβολή στην Ελλάδα της συμμαχικής προς την Γερμανία Τουρκίας. Εάν η Τουρκία εισβάλει στην Ελλάδα, ή έστω προβεί σε ένα ΄΄βαρύ΄΄ θερμό επεισόδιο με κατάληψη ακόμα και ενός μεγάλου κατοικημένου νησιού, ή τον ναυτικό αποκλεισμό του, τότε θα συμβούν τα εξής ωφέλιμα για τις Τουρκία και Γερμανία :
Α - Η Ελλάδα ως χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμο καθεστώς θα εξαιρεθεί από κάθε εκτίμηση, αξιολόγηση σε ότι αφορά τα οικονομικά της, και οποιαδήποτε αστοχία στον τραπεζικό τομέα θα αποδοθεί στην εμπόλεμη κατάσταση και όχι στο ΕΥΡΩ. Με άλλα λόγια να κάψουμε το μαγαζί πριν αυτό επίσημα χρεοκοπήσει.

Β - Η Τουρκία θα συντομεύσει κατά δέκα περίπου χρόνια την διαδικασία συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, διαδικασία που μέχρι σήμερα προσπαθεί με την αμφισβήτηση των συνθηκών που διέπουν το καθεστώς του και τον "εποικισμό" των νησιών, όχι μόνο με πρόσφυγες αλλά και με επιλεγμένα "ατομα" από την μεσαία και υψηλή τουρκική τάξη τα οποία δήθεν θα καταφύγουν στην Ελλάδα λόγω μεταπραξικοπηματικών διωγμών από τον Ερντογάν.

Το μόνο που σταματάει τους Γερμανούς και Τούρκους ακόμα είναι ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.
Εάν η Τουρκία εισβάλει στην Ελλάδα και οι ΗΠΑ δεν ενεργοποιηθούν εναντίον της τότε θα δικαιωθεί ο Ρώσος εθνικιστής Ζιρινόφσκι, ο οποίος λέει ότι η Ρωσία θα μπορούσε να επιτεθεί στην Τουρκία χωρίς να ανησυχεί ότι το ΝΑΤΟ θα αντιδράσει. Οι ΗΠΑ θα ξεφτιλισθούν και το ΝΑΤΟ το οποίο προσπαθεί να παρουσιασθεί ως σωτήρας της Πολωνίας και των Βαλτικών χωρών θα χάσει κάθε αξιοπιστία.

Από την άλλη οι ΗΠΑ είναι εξαναγκασμένες να κάνουν όλα τα χατίρια της Τουρκίας, όπως ήδη κάνουνε, διότι στην Συρία το μισθοφορικό ισλαμικό κράτος απέτυχε, και διότι δεν μπορούν να στείλουν τακτικό στρατό, αλλά και γιατί η Τουρκία ελέγχει τα στενά του Βοσπόρου, και όχι μόνο αυτό, αλλά και βελτιώνει συνεχώς τις σχέσεις της με την Ρωσία. Δηλαδή όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο δύσκολα θα υπακούσει στις ΗΠΑ για το κλείσιμο των στενών για να περιορίσει την Ρωσία, εάν ποτέ χρειαστεί να γίνει αυτό.

Η μόνη λύση για τις ΗΠΑ είναι ο συμβιβασμός, δηλαδή η άδεια προς την Τουρκία και την Γερμανία, για την διεξαγωγή ενός θερμού επεισοδίου το οποίο θα είναι πολύ πιο σοβαρό από αυτό των Ιμίων, και το οποίο θα σύρει την Ελλάδα σε διαπραγματεύσεις για τον διαμοιρασμό του Αιγαίου. Μισό η Τουρκία-Γερμανία και μισό οι ΗΠΑ.
Κατόπιν το ΝΑΤΟ θα επέμβει σε ρόλο διαμεσολαβητή και έτσι θα σώσει το γόητρο του...
Αυτό πήγε να γίνει προχθές με το επεισόδιο στα Ίμια, ο σκοπός του τούρκου κυβερνήτη ήταν η βύθιση του ελληνικού λιμενικού σκάφους...
και το γεγονός πως στην περιοχή δεν υπάρχουν μεγάλες και ισχυρές μονάδες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, μάλλον δείχνει πως και η Ελληνική πλευρά έχει αποδεχτεί ένα σχέδιο για την διχοτόμηση του Αιγαίου...
άρα, πρέπει να περιμένουμε ένα πιο σοβαρό επεισόδιο, και μάλιστα αρκετά σύντομα...
Η Ελλάδα είναι πλέον αντικείμενο πλειστηριασμού...

ΥΓ
* Χάρτης Νο 1, ο 25ος μεσημβρινός
* Χάρτης Νο 2, οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο,
και το τι θα προβλέπει η διχοτόμησή του..

Ο Δρ. Νικόλαος Μωραϊτης είναι γνωστός διεθνολόγος που ζει και εργάζεται στις ΗΠΑ. Ο Δρ. Μωραϊτης εκφράζει την ιδιαίτερη ανησυχία του για την πιθανή περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεων της Ελλάδας με την Τουρκία.Αναφέρεται δε στην ΕΕ ως «καρκίνωμα» που βλάπτει τα ελληνικά συμφέροντα.
Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε στη Φωτεινή Μαστρογιάννη τα ακόλουθα:
Έχω πάρει θέσεις, γράψει και ασχοληθεί για τις τουρκικές βλέψεις σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου από την δεκαετία του 1980.  ‘Εχω γράψει ότι η εσωτερική κρίση στην Τουρκία, και έχουσα σαφή γνώση για την Τουρκία, από τους κύκλους του κατεστημένου στην Ουάσιγκτον, ότι ο χώρος της περιοχής είναι ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα της Αμερικής, του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης.
Η Τουρκία βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία και ήγειρε θέμα Αιγαίου. Αμφισβητεί την κυριαρχία μας στην υφαλοκρηπίδα, τον εναέριο χώρο, την αιγιαλίτιδα ζώνη, με επεκτατικές τάσεις στα νησιά.  Η Άγκυρα συνέδεσε την επεκτατική της πολιτική στο Αιγαίο, με την αμερικανική και νατοϊκή παρουσία στο χώρο της και σε καθαρά γεωπολιτικά πλαίσια. Δεν θα υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες γιατί είναι γνωστά.
Αυτό που με ανησυχεί  βαθύτατα είναι η δραματική εξέλιξη που λαμβάνουν τα πράγματα στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας. Με ανησυχεί και η σχέση «ξένων δυνάμεων» με τις τουρκικές βλέψεις σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Φοβούμαι πως η όλη κατάσταση οδηγείται σε κρίση Ελλάδας –Τουρκίας.

Κατόπιν των ανωτέρω και αν λάβουμε υπ΄όψη:

1) Τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με την Τουρκία, τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κύπρο.
2) Τις ανακατατάξεις που λαμβάνουν χώρα στη Μέση Ανατολή.
 3) Τον τουρκικό επεκτατισμό που κατευθύνεται από δυτικά κατεστημένα και
4) ότι τα προσεχή τρία χρόνια θα είναι τα πιο κρίσιμα για την παγκόσμια κατάσταση, αλλά ειδικότερα για μας,  που καλούμεθα ν’ αντιμετωπίσουμε τόσους κινδύνους θα πρέπει να μας εμβάλλει σε ανησυχίες, διότι συγκεκριμένοι κύκλοι διάκεινται δυσμενώς σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων και δικαίων.

Στα διαλαμβανόμενα που άπτονται της εθνικής ασφάλειας της Πατρίδας μας, με ώθησαν να γράψω μια σειρά άρθρων διότι, σήμερα, βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας μας.

Όσο για την ΕΕ, αυτό το εθνοκρατικά διαφοροποιημένο καρκίνωμα, με εργαλείο της τις ελληνικές κυβερνήσεις, εξοντώνει τον λαό της Ελλάδας, ο οποίος από την πλευρά του βρίσκεται σε αδράνεια και απάθεια, λόγω της χειραγώγησής του από τους ελίτ πολιτικούς απατεώνες, μέσω της «απόλυτης αλήθειας».

Κυρία Μαστρογιάννη, το μήνυμα που στέλνω στους Έλληνες, και για το  ποιος θα πρέπει να είναι ο ηγέτης στην Ελλάδα το αναφέρω στο τελευταίο μου άρθρο: «Ο Σχετικισμός ως εμπειρική μεθοδολογία της κοινωνικής μάζας: Μελέτες περιπτώσεων και χαρακτηριστικά παραδείγματα».  Εξηγεί ότι η σχετικότητα είναι η έκφραση της εμπειρίας της «κοινωνικής μάζας», εξηγεί ότι η μόνη λύση για να λυθεί η φρικτή και αδιέξοδη κατάσταση στη χώρα μας είναι η κοινωνία να γίνει ο εντολέας της εντολοδόχου διακυβέρνησης."

πηγή

του Jorge Luis Tsorak

Στον χάρτη νο 1 εμφανίζονται οι ΑΟΖ (Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες) των χωρών της Ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, και με το τι δικαιούται η κάθε χώρα, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο... κοιτάξτε τώρα μια ομορφιά που υπάρχει απέναντι από την Τουρκία, και ανάμεσα στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ της Ελλάδας (Ρόδου - Κρήτης) και της Κύπρου....
Αυτή η ομορφιά ονομάζεται Καστελόριζο..!!!!!!!!!
Η ύπαρξη του Καστελόριζου είναι το αγκάθι στο μάτι της Τουρκίας, και τι αγκάθι..!!!!!! ένα παλούκι από την Αθήνα μέχρι την Άγκυρα... διότι το Καστελόριζο περιορίζει την τουρκική ΑΟΖ στις ακτές της Τουρκίας, και την εμποδίζει να μπει στο ενεργειακό παιχνίδι της περιοχής...

ΕΆΝ υποθέσουμε, πως αύριο το Καστελόριζο περνάει στα χέρια της Τουρκίας, μετά από μια στρατιωτική επιχείρηση τύπου ΑΤΤΊΛΑ, όπως στην Κύπρο το 74, δέστε τώρα στον χαρτη νο 2 μέχρι που θα επεκτείνεται η τουρκική ΑΟΖ, ανάμεσα στην Κρήτη και την Κύπρο...

Στον χάρτη νο 3 εμφανίζεται κάτι που πέρασε στα ψιλά των ΜΜΕ, ή μαλλον, ούτε κι εκεί δεν πέρασε.... σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, ένα νησί, για να δικαιούται ΑΟΖ, πρέπει να έχει και Οικονομική δραστηριότητα, δηλαδή, οι ακατοίκητες βραχονησίδες δεν δικαιούνται ΑΟΖ... .
ακριβώς δίπλα στο Καστελόριζο βρίσκεται το νησάκι Στρογγύλη, στο οποίο βρέθηκε μια αρχαία κολώνα, με αφορμή λοιπόν αυτήν την ανακάλυψη, η κυβέρνηση των Συριζοανέλ ανακήρυξε ολόκληρο το νησί Στρογγύλη ως αρχαιολογικό χώρο, πράγμα που σημαίνει πως δεν επιτρέπεται να κατοικήσει κανένας επάνω στο νησί.... Όμως, με αυτήν την απόφαση της κυβέρνησης η νήσος Στρογγύλη χάνει κάθε δικαίωμα να έχει ΑΟΖ, μια και ως ακατοίκητη δεν θα έχει καμία οικονομική δραστηριότητα... Ποιός επωφελείται από αυτήν την πράξη της Κυβέρνησης..??? μα φυσικά η γειτονική Τουρκία κουτά μου, που έτσι κερδίζει αρκετά τετραγωνικά μίλια στην δική της ΑΟΖ και εις βάρος της δικής μας... Δεν θα γράψω το τι άποψη έχω γι' αυτήν την πράξη της κυβέρνησης, διότι θα πρέπει να γράψω καμία δεκαριά σελίδες με μπινελίκια... Διότι εδώ λέμε - κι έτσι θα έπρεπε να κάνουμε- να επικοίσουμε κάθε βραχονησίδα του Αιγαίου για να το κάνουμε ολόκληρο Ελληνική ΑΟΖ.... και όχι να κάνουμε και προσφορές στην κακή γειτονική χώρα.... και φυσικά, όλα αυτά τα τελευταία γεγονότα, η επίσκεψη Ομπάμα στην κοιτίδα τη Δημοκρατίας, χέστικε ο μαυρούκος για τη Ελλάδα... αυτός ο καλοπληρωμένος Αμερικανός δημόσιος υπάλληλος, και καθολου πλανητάρχης, ήρθε για να μας πει στο αυτί την συνέχεια του Συριακου σήριαλ.... εξού και η ξαφνική τουρκική επιθετικότητα, αυτά δεν είναι τυχαία γεγονότα, τυχαία είναι μόνον για ηλίθιους εγκεφάλους.... Η Τουρκία είναι ο μεγάλος χαμένος παίκτης στο Συριακό δράμα... και ειδικά απο την ωρα που οι αμερικανοί τα βρήκαν με τους ρώσους στο θέμα της δημιουργίας ενός Κουρδικού κρατους... που πολύ πιθανότατα να εγείρει και εδαφικές αξιώσεις, για εδάφη που σήμερα βρίσκονται εντός της τουρκικής επικράτειας... Έτσι, με το μαϊμού πραξικόπημα εκκαθάρισε ο Ερντογάν τους κεμαλιστές από τον τουρκικό στρατό, γιατί θα ήταν αδύνατον να δεχτούν αυτοί την οποίο απώλεια τουρκικών εδαφών.... Έτσι η Τουρκία αρχίζει μια επιθετική παραφιλολογία για κατάργηση συνθηκών, πώς 16/18 νησιά είναι αμφισβητούμενα και τους ανήκουν, αλλά θα βολεύονταν και με δυό τρία... κάποιοι άλλοι άρχισαν να μιλάνε για αλλαγές συνόρων... και ελλείψει του γνωστού προβοκάτορα Φίλη, έπρεπε να βρεθεί κάποιος άλλος κυβερνητικός να βάλει θερμόμετρο στην ελληνική κοινωνία, αλλά και να της πει εμμέσως, πώς παίζει κι ένα τέτοιο σενάριο, διότι το αγαπημένο παιδί των ΗΠΑ στην περιοχή - η Τουρκία - δεν γίνεται να έχει μόνον απώλειες, από κάπου θα πρέπει να πάρει και κάτι, για να ισορροπήσει τις οποίες ζημιές της.... και αυτό πάντοτε εις βάρος του γνωστού μαλάκα της περιοχής... του Ελληνιστάν...
Τέλος συζήτησης
« Ενώ διατηρούν διαφορετικές θέσεις επί σειράς ζητημάτων, οι δύο πρόεδροι πλησίασαν στην εξομάλυνση των σχέσεων κατά την συνάντησή τους στην Κωνσταντινούπολη.»


Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Παγερά ρεαλιστική είναι η αποτίμηση στον ρωσικό Τύπο των αποτελεσμάτων της προχθεσινής συνάντησης στην Κωνσταντινούπολη στην οποία καταγράφεται η προώθηση των ρωσικών στρατηγικών θέσεων, έναντι μεμετρημένων παραχωρήσεων –αλλ’ όχι επί θεμάτων αρχής.

Ο δημοφιλής blogger Colonel Cassad, γνωστός για την λακωνική κυριολεξία και αυστηρή αντικειμενικότητά του, χρησιμοποιεί εύστοχα τον στρατιωτικό όρο «τακτική» συνεργασία, για το είδος των σχέσεων που αποκαταστάθηκε, σ’ αυτό το στάδιο, μεταξύ των δύο χωρών.

Το άρθρο του τιτλοφορείται: « Οι τέσσερεις προωθήσεις της Ρωσίας μετά την συνάντηση Πούτιν- Ερντογάν».

Ως τέτοιες αναφέρει:

1.-Τη συμφωνία για την τελική εγκατάσταση του αγωγού Turkish Stream, έναντι της άρσης του ρωσικού εμπάργκο στις εισαγωγές τουρκικών λαχανικών και φρούτων. «Η Γκάζπρομ θα αποκτήσει τον αγωγό που επί τόσο περίμενε και η Τουρκία θα πάρει την άρση μερικών οικονομικών κυρώσεων.»

«Στο πολιτικό πεδίο, αυτή η τακτική συνεργασία με τον Ερντογάν δίνει στη Μόσχα την ευκαιρία να επιδείξει και πάλι την αποτυχία της αμερικανικής στρατηγικής να απομονώσει τη Ρωσία.» Η Τουρκία, από στενός συνεργάτης των ΗΠΑ στην αρχή της Συριακής κρίσης, μετακινείται τώρα πλησιέστερα στη ρωσο-ιρανική συμμαχία, τόσο λόγω του πολέμου με τους Κούρδους όσο και των επιδεινούμενων σχέσεων με τις ΗΠΑ. Ρωσία και Ιράν φραστικά την επέκριναν για την «Ασπίδα του Ευφράτη», ενώ αντίστοιχα ο Ερντογάν απλώς εμάλωσε τον Ασαντ για το Χαλέπι. Δείχνουν έτσι μια συμφωνία για σφαίρες επιρροής στη Βόρειο Συρία, όπου ο Ερντογάν αφήνεται να ακολουθήσει την πολιτική του στο Κουρδικό, εφ’ όσον δεν εμποδίζει τον ΄Ασαντ να ελευθερώσει το Χαλέπι.

Στη Βόρειο Συρία, οι Τούρκοι και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός απωθούν το Χαλιφάτο έξω από το Σαβράν και το Νταμπίκ.

3.- Η Δύση έχει καταληφθεί από υστερία, έχει μείνει χωρίς χαρτιά για διαπραγμάτευση. Με τη Ρωσία και το Ιράν να έχουν ενισχυόμενο ρόλο στη Συρία, ούτε όπλα ούτε ένοπλοι έχουν την ίδια επίδραση. Αυτό αναγκάζει τις μαριονέτες να βγούνε στο ξέφωτο και να εμπλακούν άμεσα στη σύρραξη, δείχνοντας ότι πλησιάζει το αποκορύφωμα, με τη Ρωσία να σταθεροποιεί τις θέσεις της στην περιοχή. Παράλληλα με την επ’ αόριστο ανάπτυξη της ρωσικής αεροπορίας από την αεροπορική βάση Χμεϋμίμ, παρόμοια συμφωνία για την ναυτική βάση Ταρτούς θα υπογραφεί σύντομα, επιτρέποντας στη Ρωσία να συνεχίσει την στρατιωτική παρουσία της στην περιοχή για τα μελλοντικά χρόνια.

4.- Ενώ η Γαλλία ζητά την «παραπομπή της Ρωσίας για εγκλήματα πολέμου» και η Ουάσιγκτων απειλεί με πόλεμο», η συμφωνία με την Τουρκία επιτρέπει στη Ρωσία να προχωρεί πραγματιστικά σε μπίζινες με μια από τις πλευρές στον πόλεμο της Συρίας. Ο Ερντογάν προέβη πρόσφατα σε υποχώρηση ( αντικειμενικά από θέση αδυναμίας) και η Ρωσία μπορεί να αγνοήσει τα αμερικανικά παραγγέλματα για παραίτηση του ΄Ασαντ. Μολονότι η ΄Αγκυρα δεν είναι ισοδύναμος διαπραγματευτικός εταίρος με την Ουάσιγκτων, είναι σε θέση να αλλάξει την φορά του συριακού πολέμου σε ευθυγράμμιση με την πολιτική του Κρεμλίνου, (μολονότι ο Ερντογάν υπέγραψε τη συμφωνία όχι επειδή το ήθελε αλλά γιατί ήταν αναγκασμένος).

Θα πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση, αλλά γενικά «η δεύτερη σελήνη του μέλιτος» με την Τουρκία αυξάνει το κέρδη της Ρωσίας, που θα χρησιμοποιηθούν με φειδώ, τόσο στο πολιτικό όσο και στο οικονομικό πεδίο.

Όλα αυτά εκνευρίζουν τη Δύση ακόμη περισσότερο, σε συνδυασμό με την άρνησή της να παραδεχθεί το γεγονός ότι ο ΄Ασαντ δεν θα παραιτηθεί.»

Το δεύτερο άρθρο, που αναδημοσιεύει το Russia Insider, από την έκδοση «Η Ρωσία Πέραν των Τίτλων», συμπίπτει στις γενικές διαπιστώσεις του Colonel Cassad:


Η ίδια ψυχρή πραγματιστική αποτίμηση, την οποία ουσιαστικά συνοψίζει ο υπότιτλος του ανωτέρω κειμένου.

Προκηρύσσονται καί οι «άδειες» για τις εκλογές, με τη βουλή να διαλύεται πολύ πρόωρα, αλλά ταυτόχρονα πολύ φυσιολογικά στο τέλος του μήνα, καθώς ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα σε αυτή τη φάση ολοκληρώνεται και μια νέα κυβέρνηση «οικουμενικού» χαρακτήρα θα απαιτηθεί για να διαχειριστεί τη Νέα Μεταπολίτευση που ορίζουν δύο νέες συνθήκες γεωπολιτικού χαρακτήρα: 1) ΝΑΤΟποίηση του Αιγαίου και 2) Διεθνής οικονομική προστασία της Ελλάδας για την αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος (της Ευρώπης).  
Αυτά με δύο κουβέντες είναι τα νέα (μας) και ψυχραιμία, διότι αυτό το νέο καθεστώς που θα ορίσει τη ταυτότητα της Ελλάδας για τις επόμενες δεκαετίες και τη διάσταση των νέων πολιτικών που θα λάβουν χώρα σε αυτήν, είναι πολύ πιθανόν να συνοδευτεί από ένα μοναδικό σε «αγριότητα» θέατρο του τύπου «σοκ και δέος» στην εσωτερική και εξωτερική μας πολιτική, έτσι ώστε να αντληθεί φοβικά η απαιτούμενη πολιτική νομιμοποίηση για ριζική αναθεώρηση τόσο του προγράμματος της τρόικας, όσο και του καθεστώτος στο Αιγαίο.
Το κλειδί των εξελίξεων είναι ασφαλώς η προσφυγική κρίση. Στην πραγματικότητα αυτό είναι η πρόφαση για να ρυθμιστεί σε νέα βάση η χρόνια, λανθάνουσα εντός του ΝΑΤΟ, αντιπαράθεση Ελλάδας-Τουρκίας, όπως και η λανθάνουσα αντιπαράθεση των παραγόντων της τρόικας σε ό, τι αφορά στη στρατηγική του οικονομικού «προγράμματος προσαρμογής» της Ελλάδας.
Αυτά τα δύο θέματα φαίνεται - από την ανάλυση της νέας διαλογικής πράξης (discursive praxis), που διαμορφώνεται σε διεθνές επίπεδο για το Ελληνικό Ζήτημα – να ρυθμίζονται στο πλαίσιο δύο ξεχωριστών στρατηγικών αναθεωρήσεων, οι οποίες, ωστόσο, αποσκοπούν από κοινού στην αποφυγή καταστάσεων αποσταθεροποίησης στην Ελλάδα. Από τη μια η ελληνοτουρκική προστριβή, που συνδέεται με την προσφυγική κρίση, επιχειρείται να αντιμετωπισθεί με τη ΝΑΤΟποίση του Αιγαίου, έτσι ώστε να μην τίθενται ζητήματα κυριαρχίας κατά την έρευνα και διάσωση, ή γενικότερα ως προς  την ευθύνη επιτήρησης και ελέγχου στην περιοχή, με την αρμοδιότητα να περνά πλέον πλήρως στη διοίκηση του ΝΑΤΟ, η οποία με τη σειρά της θα υποστεί μερική αναθεώρηση. Ενώ, από την άλλη, θα είναι η Ελλάδα που με την επόμενη διευρυμένη κυβέρνησή της και το νέο της κοινοβούλιο θα αναλάβει την «ιδιοκτησία του προγράμματος» της τρόικας, όπως ζήτησε η κυρία Λαγκάρντ, με την εκπόνηση και θεσμοθέτηση ενός Εθνικού Σχεδίου στα μέτρα της οικονομικής πολιτικής του κυρίου Σόιμπλε, για όσο χρόνο προβλέπεται η εξυπηρέτηση του χρέους προς τον «επίσημο τομέα». Έτσι, θα μπορεί να δανείζεται η χώρα από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, δοκιμάζοντας εκ νέου να βγει στην χρηματαγορά σταδιακά και με μέτρο, μια και θα έχει νομιμοποιηθεί ο δανεισμός από την αγορά δια του «debt reprofiling» - της αναμόρφωσης του χρέους, η οποία θα αποτελέσει τη βάση του Νέου Μακροχρόνιου Προγράμματος της τρόικας, το οποίο θα ενσωματωθεί με ένα νέο μνημόνιο στο Εθνικό Σχέδιο που θα πρέπει (σύμφωνα με τους παράγοντες της τρόικας) να έχει αποκτήσει νομική ισχύ ήδη από το φθινόπωρο. 
Όλα αυτά προϋποθέτουν εξαιρετικές διαδικασίες και εξαιρετική αντιμετώπιση της Ελλάδας, τόσο στο επίπεδο του ΔΝΤ, όσο και σε αυτό της Ευρωζώνης και του ΝΑΤΟ. Και αυτή τη φορά δεν θα είναι ο κίνδυνος για τη διεθνή οικονομία που θα νομιμοποιήσει αυτές τις εξαιρετικές διαδικασίες και τις sui generis πρακτικές για την Ελλάδα, αλλά ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης της λεγομένης νοτιο-ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα, αναγνώστη μου, τώρα και με επίκεντρο την Ελλάδα και τη Τουρκία θα δούμε να εφαρμόζονται οι δομικές αλλαγές του νέου δόγματος του ΝΑΤΟ στην περιοχή μας, που αποκρυσταλλώθηκαν ήδη, ως γενικό αφήγημα, από το καλοκαίρι του 1999, καθώς και οι νέες αντιλήψεις που αφορούν στη συνεργασία Ουάσιγκτον-Βερολίνου για την ίδια γεωπολιτικώς περιοχή.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Οφείλω να προειδοποιήσω τους αναγνώστες. Αν δεν θέλουν πολύ δυσάρεστες πραγματικότητες, ας μη διαβάσουν το άρθρο που ακολουθεί. Νομίζω όμως ότι, έτσι κι αλλιώς, το παραδεχόμαστε ή όχι συνειδητά, η μάζα του ελληνικού λαού καταλαβαίνει τι γίνεται και γι’ αυτό πάγωσε.
Συγκλίνουσες πληροφορίες από συνήθως αξιόπιστους διπλωματικούς παρατηρητές εδώ και στο εξωτερικό, κάνουν λόγο για ισχυρές πιέσεις των ΗΠΑ, ειδικότερα της Κυρίας Νούλαντ, του κεντρικού ηγετικού πυρήνα των νεοσυντηρητικών, να κλείσει άμεσα το θέμα της “Μακεδονίας”. Πακέτο θέλουν να πάει και η αναγνώριση Κοσσόβου από την Αθήνα.
Η άμεση επιδίωξη είναι να προχωρήσει επιτέλους η ένταξη όλων των βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ και η “ολοκλήρωση” της περιοχής, με την οριστική εξάλειψη διαφόρων “ανορθογραφιών”, όπως ο ελληνικός λαός και το “αντιστασιακό” DNA του, ενόψει πολεμικών προετοιμασιών κατά της Ρωσίας. Αυτή την επιδίωξη υπηρετεί και η ανάπτυξη του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Η απώτερη συνέπεια θα είναι η περαιτέρω εξασθένιση της ελληνικής εθνικής ιδεολογίας και κρατικής συνοχής.
Το πρόσφατο κλείσιμο των βορείων συνόρων της χώρας έδειξε, πέραν αμφιβολίας, ότι συνεχίζεται επιταχυνόμενη η γεωπολιτική της “περικύκλωση” και “απομόνωση”, από όλες τις κατευθύνσεις,απαραίτητο στάδιο προτού επέλθει το τέλος του ελληνικού κράτους, όπως το γνωρίσαμε τους δύο τελευταίους αιώνες. Θα διατηρηθεί μια ταμπέλα “Ελληνική Δημοκρατία”, ίσως τελικά να αντιστοιχεί σε έδαφος πιο περιορισμένο από σήμερα, αλλά πιο σοβαρή και από ενδεχόμενο εδαφικό ακρωτηριασμό θα είναι η οριστική απώλεια της λαϊκήςκρατικήςεθνικής κυριαρχίας. Θα αφαιρεθεί όλο το περιεχόμενο του “αυγού” και θα παραμείνει το περίβλημά του. Δύσκολα λαός και έθνος μπορούν να επιβιώσουν αξιοπρεπώς στον σημερινό κόσμο χωρίς κράτος.
Η διαδικασία άρχισε με τις Δανειακές Συμβάσεις που ακρωτηρίασαν σε σημαντικό βαθμό την ελληνική κυριαρχία, προκάλεσαν μείζονα οικονομική-κοινωνική εξασθένιση της Ελλάδας και, άρα, της ικανότητάς της να αμυνθεί ή να απειλήσει με μεγάλο κόστος τις δυνάμεις που της επιτίθενται (κατάργηση του ελληνικού δικαίου και των δικαστηρίων στο χρέος με το ΡSI). Συνεχίστηκε με επιδέξια εκμετάλλευση των φιλοδοξιών της ηγεσίας των “αντιμνημονιακών” για την χειραγώγησή τους, που επέτρεψε την επί δυόμισι χρόνια “αναμονή”, ενώ εμπόδισε την προετοιμασία τους για ρήξη-διαπραγμάτευση (τα δύο είναι αλληλένδετα) οδηγώντας στη συνθηκολόγηση, καταφέροντας σπουδαίο πλήγμα στην αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση του ελληνικού λαού, συμβάλλοντας περαιτέρω στη διεθνή του απομόνωση. Κάθε φορά που ο γράφων βρίσκεται έξω, όσοι συναντώ με ρωτάνε τι γίνεται στην Ελλάδα, το ύφος τους όμως θυμίζει μνημόσυνο.
Η χώρα είναι σήμερα πολιτικά “αποκεφαλισμένη”. Μπορεί να βρεθεί σε “κενό εξουσίας” ανά πάσα στιγμή, όπως βρέθηκε το 1974, με τη διαφορά ότι τότε υπήρχαν σειρά από καλές ή κακές “εφεδρείες” (Καραμανλής, Κανελλόπουλος, Μαύρος, Ζίγδης, Παπανδρέου, αριστερά κλπ.) και μια ολόκληρη παράταξη αριστεράς-κεντροαριστεράς, που, εξορισμένη από εξουσία και διοίκηση, διατηρούσε ακόμα κάποια ιδεολογικά και ηθικά χαρακτηριστικά. Μπορεί επίσης να τη σπρώξουν σεασύντακτη έξοδο, με βαρείς όρους, κυρίως αναγνώριση του χρέους, από την ευρωζώνη – είναι άλλο να το επιδιώξεις ή διακινδυνεύσεις εσύ, στα πλαίσια στρατηγικής σου και άλλο να στο κάνουν άλλες δυνάμεις στα πλαίσια της δικής τους. Κανονικά, μια κατάσταση σαν τη σημερινή εγκυμονεί κίνδυνο δικτατορίας ή εμφύλιας σύρραξης.
Ο εγκλωβισμός δυνητικά εκατοντάδων χιλιάδων δυστυχών προσφύγων και μεταναστών, που είναι αδύνατο να ενσωματωθούν, αν μη τι άλλο λόγω της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης, όχι μόνο δημιουργεί ανυπέρβλητα προβλήματα  και νέα, “δημογραφική” απειλή, αλλά έχει σωρεία δυνάμει εκρηκτικών συνεπειών. Γράψαμε στις 29.2. ότι θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε “στρατόπεδο συγκέντρωσης”. Σε “πυριτιδαποθήκη” τη μετατρέπουν, έτοιμη να εκραγεί όταν η α’ ή β’ δύναμη αποφασίσει να την “τινάξει στον αέρα”. Συνήθως, πίσω από κάθε κρίση, τα τελευταία 25 χρόνια, βρίσκουμε μονίμως τα ίχνη μιας δύναμης – τους βρίσκουμε πίσω από τους “πολέμους κατά της τρομοκρατίας” και από την τρομοκρατία, πίσω από τη διοχέτευση ροών προσφύγων και την επιδέξια χρήση των αντιδράσεων στην παρουσία τους. Αυτοί σχεδιάζουν, εμείς υφιστάμεθα. Για να υλοποιήσουν τα σχέδια χρησιμοποιούν “χρήσιμους ηλίθιους” (η Αθήνα μετά το 2009 και το Βερολίνο, αν υιοθετήσουμε την επιεικέστερη και όχι την άλλη, πολύ χειρότερη εκδοχή) και “επικίνδυνους προβοκάτορες” (Ερντογάν)
‘Έρχεται και άλλο “πακέτο”. Ο σχεδιασμός προβλέπει την διάλυση όποιας δυνατότητας γεωπολιτικής συνεργασίας με τη Ρωσία, αλλά και την καταστροφή όσων στοιχείων απομένουν από το κοινό αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου. Το σπάσιμο οποιασδήποτε, έστω και θεωρητικής δυνατότητας συνεργασίας με τη Ρωσία και ο κλονισμός του άξονα Ελλάδας-Κύπρου είναι το τελευταίο στάδιο πριν από την τελική “επίθεση” κατά του ελληνικού κράτους.
 Δεν θέλουμε προς το παρόν να γράψουμε περισσότερα, απλώς εκφράζουμε την ελπίδα η κυβέρνηση να σταματήσει ολισθηρή πορεία που εγκαινίασε στους δύο παραπάνω τομείς.
Η Αθήνα, ήδη σε απολύτως εσφαλμένη τροχιά στο θέμα “Τουρκία” και την ένταξή της στην ΕΕ, από πολλών ετών, με κυβέρνηση απολύτως “ελλειμματική” στο θέμα “έθνος”, “κράτος”, “διεθνής πολιτική”, ασυνείδητα υπό το κράτος ξένων στρατηγικών επιρροών, όπως το σύνολο σχεδόν της πολιτικής τάξης και κρίσιμοι κρατικοί τομείς, βρίσκεται τώρα και υπό την Δαμόκλειο Σπάθηπροσφυγικών ροών που κρατάει ο Ερντογάν.
Το μεγάλο κεφάλαιο όμως θα είναι η απειλούμενη διάλυση του κυπριακού κράτους, καταστροφή χειρότερη από το ’22, που έρχεται, με την προσπάθεια να περάσει το νέο  σχέδιο Ανάν.  Η Ελλάδα δεν επιβιώνει χωρίς την Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε η Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς την Ελλάδα.
Υπάρχει ελπίδα; Για να υπάρξει ελπίδα πρέπει να συντρέξουν ταυτόχρονα σειρά παράγοντες. Μαζική κινητοποίηση του ελληνικού λαού, οργάνωσή του σε νέες συλλογικές δομές, συνεταιριστικές και άλλες, δημιουργία παγκόσμιου κινήματος αλληλεγγύης, διατήρηση της ψυχραιμίας και ευθυκρισίας του λαού μας, διαμόρφωση παράλληλα εθνικής ηγεσίας υψηλοτάτου επιπέδου, πολύ αποφασιστικής, πολύ ικανής να ελιχθεί σε μια από τις πιο επικίνδυνες συγκυρίες που βρέθηκε ο ελληνισμός, που θα μπορέσει να κινητοποιήσει όλους τους ‘Ελληνες και στο εξωτερικό και όσες δυνάμεις, όπου γης, για δικούς τους λόγους, μπορούν να μας βοηθήσουν.
Σημείωση: Συμβουλή προς “μπουμπουνοκέφαλους”. Η Ελλάδα βρέθηκε στην “πρώτη γραμμή” του αγώνα των αγορών κατά της δημοκρατικής Ευρώπης. Δεν τη συμφέρει να βρεθεί και στην πρώτη γραμμή τυχόν “πολέμου κατά του Ισλάμ”. Μόνο ασυνάρτητοι ή προβοκάτορες μπορούν να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως ατομικούς “εισβολείς”. Επιπλέον, που ήταν οι “νεοεθνικόφρονες” της κακιάς ώρας στις 5 Ιουλίου 2015; Με το ‘Όχι ή με το Ναι στην αποικιακή σύμβαση; 
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Το Παρόν της Κυριακής”, 25.3.2016

Πόσος ήταν ο προϋπολογισμός του Πανεπιστημίου Αθηνών προ κρίσεως; Ογδόντα οκτώ εκατομμύρια ευρώ.
Πόσος είναι ο προϋπολογισμός του σήμερα; ‘Εντεκα εκατομμύρια ευρώ.
Πόσοι μαθητές υποσιτίζονται στα ελληνικά σχολεία; Διακόσιες πενήντα χιλιάδες.
Ποιά θέση έχει η Ελλάδα στον δείκτη παιδικής φτώχειας μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης; Την πρώτη.
Ξέρετε ότι λόγω της αύξησης της ζήτησης στα κοινωνικά παντοπωλεία Θεσσαλονίκης για δέματα φαγητού σε φτωχούς, υπάρχει λίστα αναμονής που διαρκεί τέσσερις έως έξη μήνες;
Τι συμπέρασμα βγαίνει από αυτά τα νούμερα; Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση σήμερα να φιλοξενήσει ούτε 50, ούτε 100, ούτε 150 χιλιάδες. Δεν μπορεί να φιλοξενήσει στην πραγματικότητα ούτε έναν πρόσφυγα. Και πολύ κακώς ο κ. Τσίπρας δέσμευσε την άτυχη χώρα του ότι θα πάρει 50.000 και τώρα ετοιμάζεται να ανεβάσει αυτό το νούμερο, στην πράξη, αν όχι στις συμφωνίες, όσο γουστάρουν οι Ευρωπαίοι “εταίροι”-αποικιοκράτες και η Τουρκία.
‘Επρεπε να πει στους “εταίρους”, ήδη στην προηγούμενη σύνοδο, ότι η χώρα του έχει καταστραφεί, εκτελώντας τις οδηγίες τους, και να ζητήσει εξαίρεση από την κατανομή μεταξύ των χωρών της ΕΕ, λόγω μείζονος ανθρωπιστικής κρίσης που πλήττει τη χώρα και απειλεί την επιβίωση και ασφάλεια των κατοίκων της.
Μα, λέει, θα βοηθήσουν οι πρόσφυγες στο … δημογραφικό! ‘Ελεος αδέρφια, ο εγκέφαλός μας έχει υπερβεί κάθε όριο αντοχής. Που θα ενσωματωθούν δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι; Σε μια χώρα με ενάμισυ εκατομμύρια ανέργους; Γιατί δεν αρχίζουμε την ανόρθωση του “δημογραφικού”, με μια πολιτική αποτροπής της μαζικής μετανάστευσης Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό;
“Ελάφρυνση” του Μνημονίου;
Η κυβέρνηση ετοιμάζεται τώρα, κατά τα φαινόμενα, ελπίζουμε να μας διαψεύσει, να ανταλλάξει την αρχή μετατροπής της Ελλάδας σε buffer zone μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, με ταυτόχρονη υπονόμευση των ίδιων των θεμελίων ύπαρξης του ελληνικού έθνους κράτους, με μια μικρή επιβράδυνση του ρυθμού καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, όπως τον προσδιορίζει, με σαφή, ρητό και μαθηματικό τρόπο το Τρίτο Μνημόνιο.
Θα κάνουν ότι την υπόσχονται και θα ζητήσουν παράλληλα και άλλα, ιδίως οι Αμερικανοί (ΔΝΤ), που ενδιαφέρονται να τακτοποιήσουν διάφορες εκκρεμότητες που έχουν στην περιοχή. Ποτέ δεν έκρυψαν την ενόχλησή τους από την κυριαρχία, στην πραγματικότητα την ίδια την ύπαρξη στοιχειωδώς ανεξάρτητου ελλαδικού και κυπριακού κράτους σε αυτή την περιοχή της Μεσογείου, όπως μαρτυρά όλη η νεώτερη ιστορία μας μετά το 1947 (πιο πριν ήταν οι ‘Αγγλοι).
Θα κάνουν ότι του την υπόσχονται, αλλά δεν θα τηρήσουν πάλι τις υποσχέσεις. Θα την πιέσουν ασφυκτικά, απειλώντας ξανά και ξανά με χρεωκοπία και έξοδο από τη Σένγκεν, μέχρι να αποσπάσουν από τον σημερινό Πρωθυπουργό ότι μπορεί να τους δώσει. Θα τον χρησιμοποιήσουν, όπως ήδη γίνεται, για να χρεωκοπήσουν τις αριστερές ιδέες στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Κι όταν του πάρουν όλα, θα του επιφυλάξουν απαίσιο πολιτικό τέλος.
Εκτός, αν ο ελληνικός λαός μπορέσει να σταματήσει αυτή τη διαδικασία και να το κάνει με τρόπο έξυπνο και σοβαρό.
Εκτός τόπου και χρόνου διεθνές μήνυμα
Ακούμε επίσης ότι ο Πρωθυπουργός θέλει να πάει στην Ευρώπη να καταγγείλει την “Ευρώπη-φρούριο” και να ζητήσει ανοιχτά σύνορα. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει ούτε μισός στο Μέγαρο Μαξίμου, που να αντιλαμβάνεται που κινείται σήμερα η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Μπορεί να τα πιστεύει αυτά ο κ. Τσίπρας. Αλλά δεν είναι δική του δουλειά να έρθει σε σύγκρουση τέτοιου τύπου με ένα ανερχόμενο ισχυρό ρεύμα στην πολιτική σκηνή της Ευρώπης.
Αυτό είναι δουλειά των Γερμανών, των Γάλλων, των ‘Αγγλων συντρόφων του. Και θα ήταν πολύ περισσότερο αποτελεσματικοί και έγκυροι σε αυτή τη δουλειά, αν είχαν αντιταχθεί με πιο σθεναρό τρόπο στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας αρχικά και όλου σχεδόν του αραβικού κόσμου στη συνέχεια, ή στον νέο Ψυχρό Πόλεμο με τη Ρωσία τα τελευταία χρόνια.
Αν έχει τα κότσια ο κ. Τσίπρας, που τόσο πολύ θέλει να μιμείται τον Ανδρέα Παπανδρέου, ας πάει να πει σε όλους τους Ευρωπαίους ότι πρέπει να ξανακάνουν ανεξάρτητη την ήπειρό τους, αντί να σέρνονται πίσω από διάφορα διεθνή κέντρα εξουσίας, που προκάλεσαν τους πολέμους στη Μέση Ανατολή ή παίζουν με τη φωτιά μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία. Αυτοί κάνουν τους πολέμους που στέλνουν τους πρόσφυγες στην Ευρώπη.
Ας διεκδικήσει την κληρονομιά του Σαρλ Ντε Γκωλ και του Βίλλυ Μπραντ, που έχει μείνει ορφανή, για να την λεηλατούν τώρα ακόμα πιο επικίνδυνοι δημαγωγοί.
Τέτοιο πολιτικό λόγο θα μπορούσε όμως να ξεστομίσει μόνο μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα.
Ζητώντας παράλληλα την εφαρμογή κυρώσεων έναντι της Τουρκίας αν συνεχίσει την κοροϊδία της Ευρώπης και παίρνοντας και όσα μονομερή μέτρα είναι αναγκαία.
Μα δεν πρέπει να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες;
Βεβαίως και πρέπει. ‘Εχουμε νομική, έχουμε και ηθική υποχρέωση. ‘Εχουμε και μεγάλο συμφέρον να το κάνουμε. Πρώτον εγωϊστικό, γιατί κάνοντάς το προστατεύουμε ότι έχει απομείνει από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας. Δεύτερο, εθνικό συμφέρον, γιατί η εικόνα της συμπαράστασης από χιλιάδες συχνά φτωχούς ‘Ελληνες κάνει τον γύρο του κόσμου, υψώνοντας τείχος προστασίας για τη χώρα μας, που δέχεται, εδώ και χρόνια, ανηλεή επικοινωνιακή και προπαγανδιστική επίθεση.
Αναγνωρίζω ότι έχουν ένα επιχείρημα όσοι διαμαρτύρονται ότι τέτοιο κίνημα αλληλεγγύης δεν εμφανίσθηκε προς τους αναξιοπαθούντες ‘Ελληνες, αν και δεν μου μοιάζει σωστό να αντιπαραθέτουμε πράξεις καλοσύνης. Αυτό ακριβώς το επιχείρημα μαρτυρά όμως ότι η φιλανθρωπία δεν είναι, σε τελευταία ανάλυση, αρκετή, ούτε μπορεί, ο μόνος σκοπός των πράξεών μας, να “σώσουμε” τις ψυχές μας. Μόνο ένα έθνος, μια κοινωνία, γιατί ταυτίζονται στην περίπτωσή μας το λαϊκό και το εθνικό, που σηκώνονται και αγωνίζονται συνειδητά για τη σωτηρία τους μπορούν εν τέλει να δώσουν νόημα στις καλές προθέσεις.
Φανταστείτε προς στιγμήν να γενικευτούν οι εμπρησμοί εγκαταστάσεων που προορίζονται για τους πρόσφυγες ή να συμβούν και άλλα φοβερά, από όσους τυχόν πειστούν από τα αποτρόπαια που γράφουν ορισμένες εφημερίδες της υποτίθεται εθνικόφρονος άκρας δεξιάς. ‘Η και από προβοκάτορες, που ασφαλώς αν πάρουν εντολή να δράσουν θα το κάνουν με τη μεγαλύτερη ευκολία στις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί. Λέμε υποτίθεται εθνικόφρονος, γιατί ξέρουμε που οδήγησε την Ελλάδα στο παρελθόν, ποιών διεθνών δυνάμεων υπήρξε απόφυση, καταφέρνοντας στο τέλος το ακατόρθωτο. Να οδηγήσει, χωρίς αντίσταση, τον τουρκικό στρατό στην Κύπρο.
Πολλοί ανώτεροι στρατιωτικοί βγήκαν στα μπαλκόνια τον Ιούλιο να καλούν τους ‘Ελληνες να υποταγούν στους πιστωτές. Τώρα τι ακριβώς θέλουν με αυτά που λένε και γράφουν; Την πολιτική του “Ναι” που υποστήριξαν ακολουθεί ο Πρωθυπουργός. Από τη στιγμή που η Αθήνα συνθηκολόγησε στο κύριο μέτωπο και εκλιπαρεί την επιείκεια των Δανειστών, πως θα γίνει Ηρακλής να αντιμετωπίσει τις γεωπολιτικές απειλές που εμφανίζονται ήδη;
Από την άλλη όμως και ο Χριστός έλεγε ο έχων δύο χιτώνας να δώσει τον ένα. Δεν είπε και τους δύο, παρόλο που ο ίδιος τους έδωσε, και τους χιτώνες και τη ζωή του. Γιατί ήξερε μάλλον τι μπορεί να ζητάει και τι όχι από τους ανθρώπους.
Κάνοντας ότι επιβάλλει η συνείδηση, ο ανθρωπισμός μας και το συμφέρον μας, συμπαραστεκόμενοι στους δυστυχισμένους, που δεν είναι ασφαλώς οι εχθροί μας, αλλά είναι θύματα των εχθρών μας, θα πρέπει να προστατεύσουμε, με νύχια και με δόντια, την κοινωνική μας ειρήνη, την εθνική μας συνοχή, το πολίτευμά μας και, εν τέλει, την ίδια την εθνική μας υπόσταση, που απειλούνται ευθέως από την κατάσταση που πάει να δημιουργηθεί.
Πρέπει να αποτρέψουμε πάση θυσία τη συνέχιση της ροής προσφύγων από την Τουρκία και να κάνουμε ότι μπορούμε για να αποδεχθεί η ΕΕ την υποδοχή όσων βρέθηκαν στην ελληνική επικράτεια. Πρέπει να προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού την κυριαρχία μας στο Αιγαίο και την ασφάλεια των παραμεθόριων περιοχών, αλλά και όλων των περιοχών όπου θα εγκατασταθούν πρόσφυγες. Πρέπει να διευκολύνουμε, με κάθε μέσο, την αποχώρηση όσων περισσότερων προσφύγων είναι δυνατό από την ελληνική επικράτεια.
Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι η χώρα είναι αποκεφαλισμένη. Βγαίνουν τώρα διάφοροι πολιτικοί αρχηγοί για παράδειγμα και εξηγούν ότι το βέτο είναι έγκλημα καθοσιώσεως, αφού διαρρηγνύει τους βασικούς κανόνες καλής συμπεριφοράς, σαβουάρ βιβρ, που η ελληνική πολιτική τάξη νομίζει ότι είναι το απαύγασμα της διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής. Ξεχνώντας και την λαϊκή παροιμία ότι και ο ‘Αγιος φοβέρα θέλει (πόσο μάλλον που δεν υπάρχει κανείς ‘Αγιος εδώ!)
Το βέτο είναι ένα όπλο, απολύτως θεμιτό και νόμιμο στην ΕΕ. Είναι συζητήσιμο αν πρέπει να χρησιμοποιηθεί τώρα και αν θα έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αλλά το να αποκλείεται και να καταδικάζεται εκ των προτέρων, είναι ο καλύτερος μάρτυς του απολύτως “ανατολίτικου” χαρακτήρα της “ευρωπαϊστικής” πολιτικής και άρχουσας τάξης της χώρας μας. Υποκλίνεται ενώπιον του Βεζύρη ή του Σουλτάνου, του φιλάει τα πόδια και ελπίζει στο έλεός του. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει έλεος, όπως αποδεικνύει η τελευταία εξαετία. Θέλουν αυτό που συμβαίνει, δεν συμβαίνει κατά λάθος!
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, μετά τη “γενική δοκιμή” της Γιουγκοσλαβίας (όπως την ομολογεί η ίδια η Θάτσερ στα απομνημονεύματά της), ο αραβομουσουλμανικός κόσμος δέχτηκε, τα τελευταία 15 χρόνια, μια από τις αγριότερες επιθέσεις στην ιστορία του Λευκού Ανθρώπου. Δεν συνιστά όμως λύση η μετανάστευση του πληθυσμού του στην Ευρώπη, που θα ολοκληρώσει την καταστροφή των χωρών προέλευσης και θα προωθήσει την ατζέντα του “πολέμου των πολιτισμών”, που ονειρεύονται οι πιο σκοτεινές δυνάμεις της αναδυόμενης “αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης”.
Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαμε να κάνουμε, και σε αυτούς και σε εμάς, είναι η αποκατάσταση ενός στοιχειωδώς ελεύθερου και ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, που θα τολμάει αίφνης αυτό το στοιχειώδες, που τόλμησε το Βουκουρέστι, να διατηρήσει πρεσβεία στη Δαμασκό. Που θα έκανε κοινά Υπουργικά Συμβούλια με την Κύπρο, όχι με την Τουρκία, όπως το μεθαυριανό, ή το Ισραήλ, που επέβαλαν οι ΗΠΑ.
Υπήρξε στο παρελθόν τέτοιο κράτος η μικρή Ελλαδίτσα και η ακόμα μικρότερη Κύπρος, του Ανδρέα Παπανδρέου (ό,τι άλλο κι αν του προσάψει κανείς), του αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του “Γιατρού” Βάσσου Λυσσαρίδη. Νερό έπιναν τότε στο όνομά τους σε όλες τις αραβικές πρωτεύουσες. Κι αν οι δυτικοί δεν τους αγαπούσαν, τους λογάριαζαν πάντως.
6 Μαρτίου 2016
ΥΓ Είχε γραφεί αυτό το άρθρο όταν έπεσε στην αντίληψή μας δημοσίευμα της αυστριακής Στάνταρτ για το σχέδιο ανακοινωθέντος της συνόδου Κορυφής. Αν αληθεύει το δημοσίευμα, εγκλωβίζονται οι πρόσφυγες στην Ελλάδα με αντάλλαγμα οικονομική βοήθεια. Πέραν των άλλων καταστροφικών συνεπειών που θα είχε μια παρόμοια απόφαση, θα περιόριζε ασφυκτικά και τους εναπομείναντες, πολύ περιορισμένους διεθνείς “βαθμούς ελευθερίας” του ελληνικού κράτους. Θα το έκανε ακόμα πιο εξαρτημένο από την ΕΕ και τους όρους που έχει επιβάλλει στην Αθήνα, αλλά και από την Τουρκία για τον έλεγχο της ροής προσφύγων.