Articles by "Αφρική"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αφρική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία είναι ένα από τα πιο σκοτεινά μέρη του κόσμου. Η χώρα βίωσε έναν σκληρό εμφύλιο πόλεμο μεταξύ μουσουλμάνων και xριστιανών ανταρτών που κράτησε 6 χρόνια. Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να κλείσει τις πληγές, ούτε να ελέγξει την κατάσταση. Τα παιδιά είναι τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της κατάστασης.

«Για τα παιδιά, αυτός είναι ο επικίνδυνος τόπος στον κόσμο. Είναι πιο επικίνδυνα, γιατί οι σύγκρουσεις και η βία μπλοκάρουν την ανθρωπιστική βοήθεια, δεν μπορεί να φτάσει εκεί που πρέπει. Το αποτέλεσμα είναι πως έχουμε σημαντική αύξηση στο ποσοστό υποσιτισμού. Δύο στα τρία παιδιά της χώρας χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια» υποστηρίζει η Κάριλ Στερν, επικεφαλής της UNICEF στις Ηνωμένες Πολιτείες.



Η Στερν, βρίσκεται σε αποστολή στην Αφρική και γνωρίζει πολύ καλά την κάτασταση που επικρατεί στη χώρα. Μόνο το 2018, πραγματοποιήθηκαν 36 επιθέσεις εναντίον αποστολών ανθρωπιστικής βοήθειας.

«Δεν είναι ότι φοράς το μπλε καπέλο και είσαι ασφαλής. Υπάρχουν άνθρωποι που αφιερώνουν τη ζωή τους στο να βοηθούν τα παιδιά, όμως τελικά γίνονται και οι ίδιοι στόχοι» σημειώνει η Στερν.



Στην επαρχία η κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη. Το 80% της χώρας ελέγχεται από 14 ομάδες ανταρτών. Τα τελευταία 4 χρόνια, υπολογίζεται πως περίπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι έχουν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Πέρα από την ανθρωπιστική κρίση, στη χώρα επικρατεί έντονη ανησυχία για τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Ντόναλντ Τράμπ δηλώνει «πρώτα η Αμερική».

Η Ουάσινγκτον δίνει 120 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο για ανθρωπιστική βοήθεια. Αν αποχωρήσει, το πλήγμα θα είναι μεγάλο.

«Είναι μια αδύναμη χώρα σε μια περιοχή εξαιρετικά σημαντική. Θέλουμε να διατηρήσουμε την παρουσία μας. Εδώ υπάρχουν σημαντικοί φυσικοί πόροι» δήλωσε ο Ντέιβιντ Μπράουνστάιν, επικεφαλής της αμερικανικής αποστολής στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.



Διαμάντια, χρυσός και ουράνιο έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον Κίνας και Ρωσίας. Ο επικεφαλής σύμβουλος ασφαλείας της Κεντρικής Αφρικανικής Δημοκρατίας είναι Ρώσος, ενώ και οι δύο χώρες στέλνουν όπλα και αξιωματικούς για να εκπαιδεύσουν τον στρατό. Μόσχα και Πεκίνο ανταγωνίζονται με στόχο τους φυσικούς πόρους, ενώ το Ισλαμικό Κράτος των Τζιχαντιστών παραμονεύει..

«Οι Τζιχαντιστές εκμεταλλεύονται τα κενά ασφαλείας και τα κενά στην διακυβέρνηση. Μπορούν να φτάσουν μέχρι εδώ, είναι πιθανό. Πρέπει να μην αφήσουμε ανοιχτά ζητήματα. Αν θέλουμε ειρήνη στην ανατολική Αφρική, πρέπει να έχουμε ειρήνη στην Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία» υποστηρίζει ο επικεφαλής της αμερικανικής αποστολής στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.



«Δεν χρειάζεται ψυγείο και προετοιμασία. Η μαμά απλά το σχίζει και το δίνει στα παιδιά. Όπως βλέπετε, τα μωρά το απολαμβάνουν» δήλωσε η Κάριλ Στερν.

Το 2018, η UNICEF προσπάθησε, μα κατάφερε να συγκεντρώσει μόνο τα μισά χρήματα από όσα χρειάζονται για να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες των παιδιών.



«Τα παιδιά πεθαίνουν. Αυτή είναι η απάντηση. Αν τα χρήματα δεν είναι αρκετά, τότε τα παιδιά πεθαίνουν. Η UNICEF κάνει πραγματικά ότι μπορεί σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας. Όμως η χρηματοδότηση που έχουμε επιτρέπει συγκεκριμένες δράσεις» υποστηρίζει η Στερν

Όμως παρά τις προσπάθειες που γίνονται, υπολογίζεται πως περίπου 1.5 εκατομμύριο παιδιά παλεύουν για να επιβιώσουν. Η UNICEF υποστηρίζει πως η επίτευξη ειρήνης αποτελεί μονόδρομο, διαφορετικά τα παιδιά στη Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία θα φυτοζωούν κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ένας ιδιότυπος ρατσισμός ποτισμένος με νοσηρές δεισιδαιμονίες έχει απλωθεί στην Αφρική.

Πρόκειται για το κυνήγι των Αλμπίνων.

Αλμπίνοι (από το λατινικό albus=λευκό) είναι συνάνθρωποί μας που εξ αιτίας κάποιας γονιδιακής μετάλλαξης δεν έχουν μελανίνη στο δέρμα τους. Αυτοί οι άνθρωποι υφίστανται έτσι χρόνιες δερματοπάθειες με κίνδυνο ακόμη και για την ίδια τη ζωή τους.Πόσο μάλλον που έτυχε να γεννηθούν εκεί που ο ήλιος τους ταλαιπωρεί ιδιαίτερα.

Στην Αφρική όμως δε τους φτάνει αυτή η κακοτυχία αλλά πρόσθετα έχουν να αντιμετωπίσουν τις δεισιδαιμονίες καθυστερημένων συμπατριωτών τους εκεί στην μακρινή Τανζανία.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο έχει επικρατήσει η άποψη ότι "φίλτρα" από δέρμα αλμπίνων φέρνουν τύχη. Έτσι ξεκίνησε εδώ και χρόνια ένα κυνήγι που ώς σήμερα έχει σκοτώσει περισσότερους από 60 αλμπίνους, μεταξύ αυτών και δεκάδες παιδιά, και έχει ακρωτηριάσει εκατοντάδες.

Πρόσφατα συνελήφθησαν και πρόκειται να δικαστούν κυνηγοί που κατηγορούνται για δολοφονίες αλμπίνων.

Στην Τανζανία, στο Μπουρούντι, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, οι αλμπίνοι ζούσαν ανέκαθεν δακτυλοδεικτούμενοι, στο περιθώριο. «Δεν μας θεωρούν ανθρώπινα πλάσματα», λέει η Αντζελίνα Τσούμα, ταμίας του Συλλόγου των Αλμπίνων. «Και επιπλέον, τώρα, θέλουν να μας σκοτώσουν σαν ζώα».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τουλάχιστον 15 άνθρωποι σκοτώθηκαν και πέντε άλλοι τραυματίστηκαν από συνωστισμό κατά τη διανομή τροφίμων στην περιοχή Εσαουίρα (δυτικά) στο Μαρόκο, ανακοίνωσε επίσημη πηγή.

Η τραγωδία σημειώθηκε στην κοινότητα Σίντι Μπουλααλάμ (περίπου 60 χλμ. βορειοανατολικά της Εσαουίρα), ανέφερε σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Εσωτερικών, χωρίς να διευκρινίσει τις ακριβείς συνθήκες του περιστατικού.

Τοπικά MME ανέφεραν πως ένας «μαικήνας» οργάνωσε στη διάρκεια του πρωινού την επιχείρηση διανομής τροφίμων σε έναν στεγασμένο υπαίθριο πάγκο της αγροτικής κοινότητας. Όμως γρήγορα «κατακλύστηκε από το πλήθος» που αποτελείτο σχεδόν από 800 ανθρώπους, κυρίως γυναίκες.

Σύμφωνα με τις μαροκινές αρχές, έχει ξεκινήσει έρευνα προκειμένου να «προσδιοριστούν οι συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε το περιστατικό και να αποδοθούν οι ευθύνες».

Το υπουργείο Εσωτερικών ανέφερε πως ο βασιλιάς Μοχάμεντ ΣΤ' έδωσε οδηγίες προκειμένου να «παρασχεθεί η απαραίτητη υποστήριξη στις οικογένειες των θυμάτων και των τραυματιών».

Ο βασιλιάς αποφάσισε επίσης να «αναλάβει προσωπικά τα έξοδα ενταφιασμού και κηδείας των θυμάτων και παροχής ιατρικής φροντίδας στους τραυματίες», σύμφωνα με την ίδια πηγή.


της  Ευγενίας Κουντούρη

Προκάλεσε αίσθηση όταν κάλεσε έναν δημοσιογράφο του Guardian που είχε ταξιδέψει στη Λιβερία να ρίξει μια ματιά στον εσωτερικό χώρο του σπιτιού της, επιτρέποντας του να μπει ακόμα και στην κρεβατοκάμαρα της. Δεν είναι κάτι που ο πρόεδρος μια χώρας συνηθίζει να κάνει. Η Έλεν Τζόνσον Σιρλίφ όμως δεν είναι μια οποιαδήποτε πρόεδρος. Είναι η πρώτη γυναίκα εκλεγμένη πρόεδρος στην Αφρική.
Είναι μια γυναίκα που πάλεψε για την ελευθερία, είναι τραπεζικός, αγρότισσα, γιαγιά. Είναι εκείνη που κέρδισε τον διάσημο ποδοσφαιριστή Ζορζ Γουεά στις εκλογές, αφήνοντας άφωνο ολόκληρο τον πλανήτη. Εκείνη που αγωνίστηκε για να σώσει τα παιδιά από τους βιασμούς κι από εκείνους που τα στρατολογούσαν, εκείνη που τα έβαλε με τους πολέμαρχους και που προσπάθησε να εκσυγχρονίσει μια χώρα με τεράστια προβλήματα. Προβλήματα που κανένας πρόεδρος δεν θα επιθυμούσε να αντιμετωπίσει.
Η ιστορία της ζωής της μοιάζει με κινηματογραφική ταινία. Ο πατέρας της ήταν ο πρώτος νομοθέτης σε μια δημοκρατία που ιδρύθηκε από τους Αμερικανο-Λιβεριανούς, οι οποίοι καθιέρωσαν την Λιβερία ως χειραφετημένη χώρα, αλλά στην πραγματικότητα εδραίωσαν την δική τους εξουσία εις βάρος του πληθυσμού.
Μεγάλωσε λοιπόν στην «ελίτ». Πήγαινε σε καλά σχολεία και συναναστρέφονταν τους προνομιούχους της χώρας της. Ταυτόχρονα όμως επισκέπτονταν και την γιαγιά της που ζούσε στην επαρχία, εκεί που η εκπαίδευση αλλά και οι βασικές καθημερινές ανάγκες δεν αποτελούσαν δεδομένο. Έμαθε από μικρή λοιπόν να βλέπει και την άλλη πλευρά του νομίσματος.
Πριν ακόμα γίνει 20 χρονών είχε ήδη τέσσερις γιους, όμως αυτό δεν την σταμάτησε από το να επιδιώξει κάτι καλύτερο για ταν εαυτό της. Άφησε τα παιδιά στην οικογένεια της κι εκείνη πήγε στην Αμερική όπου πήρε το πτυχίο της. Επόμενη στάση στην ζωή της ήταν το υπουργείο οικονομικών της Λιβερίας και στην συνέχεια η φυλακή, λόγω της εμπλοκής της με την πολιτική κατά την διάρκεια της ιδιαίτερα επικίνδυνης πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε στην χώρα την δεκαετία του '80.
Ύστερα, ήρθε ο εμφύλιος πόλεμος και για εκείνη όπως και για δεκάδες άλλους Λιβεριανούς ήρθε η εξορία. Κατά τη διάρκεια της εξορίας εργάστηκε ως στέλεχος στην Citibank, στην Παγκόσμια τράπεζα και στο πρόγραμμα ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών στις ΗΠΑ.
Στη Λιβερία την ίδια περίοδο επικρατούσε το απόλυτο χάος. «Η κρίση» όπως το αποκαλούν πολύ απλά οι ίδιοι οι Λιβεριανοί. Μια περίοδος γεμάτη βία με περισσότερους από 250.000 νεκρούς με μία γενιά παιδιών να στρέφονται στα ναρκωτικά και στην συνέχεια να γίνονται δολοφόνοι και οι ίδιοι. Υπολογίζεται πως το 70% των γυναικών στη Λιβερία έπεσε θύμα βιασμού εκείνη την περίοδο.
Η Σιρλίφ εμφανίστηκε λοιπόν το 2005, θέτοντας ως στόχο να σηκώσει ένα ολόκληρο έθνος που είχε γονατίσει. Κατά την διάρκεια της 12χρονης διακυβέρνησης της κατάφερε πολλά, με πιο βασικό το να διατηρήσει την ειρήνη, σε μία χώρα που έμοιαζε με μπαρουταποθήκη έτοιμη να εκραγεί. Γιατί λοιπόν σήμερα ακούει τις γυναίκες της Αφρικής να λένε πως παρόλαυτα τις απογοήτευσε; Μα γιατί έδειξε να μην έχει καμία εμπιστοσύνη στο ίδιο της το φύλο.
Όταν το 2005 εκλέχθηκε πρόεδρος δεσμεύθηκε πως οι γυναίκες, με εκείνη επικεφαλής, θα έχουν πλέον πιο ενεργό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα. Στις πολύ σημαντικές εκλογές για το νομοθετικό σώμα που θα διεξαχθούν τον Οκτώβριο μόνο οι 163 από τους 1.026 υποψηφίους (16%) είναι γυναίκες, μαζί με την ίδια που κατεβαίνει για πρόεδρος ανάμεσα σε 20 άντρες. Εάν αναλογιστεί κανείς πως στις εκλογές του 2005 το ποσοστό των γυναικών υποψηφίων ήταν 14% αντιλαμβάνεται πως η αύξηση κάθε άλλο παρά σημαντική είναι.
Δεν είναι όμως μόνο οι φετινές επικείμενες εκλογές που δείχνουν την άρνηση της Σιρλίφ να εμπιστευτεί άτομα του ίδιου φύλου. Το 2005 εκλέχθηκαν μόλις 13 γυναίκες στο νομοθετικό σώμα και το 2011 ο αριθμός αυτός μειώθηκε σε οκτώ. Οι προβλέψεις για τις εκλογές που θα γίνουν στις 10 Οκτωβρίου σημειώνουν πως τώρα ο αριθμός θα μειωθεί ακόμα περισσότερο και η Σιρλίφ είναι η βασική υπεύθυνη γι' αυτό.
Παρά τα όσα υποσχέθηκε πριν από 12 χρόνια δεν έκανε απολύτως τίποτα για να δυναμώσει και να εδραιώσει την θέση της γυναίκας στην πολιτική σκηνή της Λιβερίας. Το αντίθετο μάλιστα. Όσες φορές της ζητήθηκε να στηρίξει μία γυναίκα υποψήφιο, εκείνη αρνήθηκε. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του 2009. Τότε πέθανε μία γυναίκα υποψήφιος του κόμματος της και όταν κλήθηκε να την αντικαταστήσει έκανε την έκπληξη, αφού αντί να στηρίξει μία άλλη γυναίκα υποψήφιο, στήριξε έναν άντρα, ο οποίος μάλιστα αργότερα, στις Εθνικές εκλογές έχασε την έδρα από μία γυναίκα του αντίπαλου πολιτικού κόμματος.
Από τους 21 υπουργούς της κυβέρνησης της, μόλις τέσσερις είναι γυναίκες, την ώρα μάλιστα που υπουργοί όπως των οικονομικών και της παιδείας είναι άτομα με μικρή εμπειρία και με ελάχιστα προσόντα.
Γιατί είναι όμως τόσο σημαντικό το πόσες γυναίκες έχει στην κυβέρνηση της η πρόεδρος της Λιβερίας; Γιατί οι γυναίκες της Αφρικής αισθάνονται «προδομένες» από εκείνη;
Η Σιρλίφ το 2011 κέρδισε το βραβείο Νόμπελ «για όσα προσφέρει πολεμώντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα γενικά και ιδιαίτερα για την ισότητα των γυναικών». Παρουσιάστηκε ως ένας «φάρος ελπίδας» σε μία ήπειρο όπου οι γυναίκες υποφέρουν και βιώνουν καθημερινά την ανισότητα και την καταπίεση.
Η Σιρλίφ ήταν εκείνη πάνω στην οποία στηρίχθηκαν εκατομμύρια γυναίκες, σε μία ήπειρο όπου πρακτικές όπως η κλειτοριδεκτομή συνεχίζουν να είναι καθημερινό φαινόμενο. Σε μία χώρα που 7 στις 10 γυναίκες έχουν πέσει θύματα βιασμού.
Σε αυτή την χώρα λοιπόν η παρουσία γυναικών στην κυβέρνηση δεν αποτελεί απλά μία απαίτηση για «φεμινιστικούς λόγους». Είναι ουσιαστική και αναγκαία. Οι γυναίκες της Αφρικής λένε μάλιστα χαρακτηριστικά πως δεν πρόκειται για «φεμινισμό» (feminism) αλλά για «γυναικεία δημοκρατία» (femocracy).
Η Σιρλίφ όμως αποφάσισε να απομακρυνθεί από το κίνημα που ουσιαστικά την έφερε στην εξουσία το 2005. Η παρακαταθήκη που θα αφήσει όσον αφορά την παρουσία των γυναικών στα γυναικεία δρώμενα θα είναι μηδαμινή.
Το χειρότερο όμως είναι πως θα αφήσει τις γυναίκες της χώρας της, αλλά και ολόκληρης της αφρικανικής ηπείρου να αναρωτιούνται «εάν δεν μας εμπιστεύτηκε ως άξιες για να ανταποκριθούμε σε σημαντικά πολιτικά πόστα η Σιρλίφ, μπορεί κανείς ποτέ να μας εμπιστευτεί;»

πηγή
Πέντε άνδρες που κατηγορούνται για κανιβαλισμό οδηγήθηκαν σήμερα ενώπιον δικαστηρίου σε μια κωμόπολη της ανατολικής Νότιας Αφρικής που έχει σοκαριστεί από την υπόθεση αυτή.

Δεκάδες κάτοικοι της περιοχής οργάνωσαν διαδήλωση έξω από το δικαστήριο, σύμφωνα με την αστυνομία.

Οι ύποπτοι κατάγονται από την επαρχία Κουαζούλου-Νατάλ και συνελήφθησαν την περασμένη εβδομάδα, όταν ο ένας από αυτούς παραδόθηκε στις αρχές και ομολόγησε ότι "κουράστηκε να τρώει ανθρώπινο κρέας".

Οι αποκαλύψεις του οδήγησαν στη σύλληψη των άλλων τεσσάρων.

Ένας εκπρόσωπος της αστυνομίας είπε ότι σήμερα οδηγήθηκαν στο δικαστήριο όπου θα εξεταζόταν το αίτημά τους να αφεθούν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους.

Αποφάσισαν όμως τελικά να αποσύρουν το αίτημα.

Όλοι τους είναι ηλικίας περίπου 30 χρονών και κατηγορούνται για ανθρωποκτονία, συνωμοσία για τη διάπραξη φόνου και αποδοχή ανθρωπίνων μελών.

Η υπόθεση που σόκαρε την κοινή γνώμη προκάλεσε και μια έντονη δημόσια συζήτηση για τη μαγεία και την παραδοσιακή ιατρική στις αγροτικές κοινότητες της Νότιας Αφρικής, αφού ο ένας από τους υπόπτους δηλώνει "μάγος".

Σύμφωνα με την αστυνομία, ο άνδρας που ομολόγησε εμφανίστηκε στο αστυνομικό τμήμα στις 18 Αυγούστου και παρέδωσε έναν σάκο που περιείχε ένα ανθρώπινο πόδι και ένα χέρι.

Παραδέχτηκε ότι έχει φάει ανθρώπινο κρέας και υπέδειξε στους αστυνομικούς ένα σπίτι όπου βρέθηκαν κι άλλα ανθρώπινα λείψανα.

"Σε αυτό το στάδιο, αγνοούμε σε ποιους ανήκαν. Περιμένουμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων DNA", είπε ένας εκπρόσωπος της αστυνομίας.

"Διεξάγουμε επίσης έρευνες για να καταλάβουμε για πόσο καιρό γινόταν αυτό και πόσοι άνθρωποι σκοτώθηκαν", πρόσθεσε.
Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, η αστυνομία σχετίζει την υπόθεση με τη δολοφονία τουλάχιστον μιας γυναίκας από την ίδια περιοχή. Κάτοικοι άφηναν επίσης να εννοηθεί ότι οι δράστες μπορεί να ξέθαβαν πτώματα από το κοιμητήριο.

Στη Νότια Αφρική δεν υπάρχει κάποιος νόμος που να τιμωρεί ευθέως τον κανιβαλισμό, όμως ο ακρωτηριασμός και η αποδοχή ανθρωπίνων μελών θεωρούνται ποινικά αδικήματα.

Στις φωτογραφίες βλέπετε την Αναστασία-Αργκάνε Τριαρίδου, που γεννήθηκε στο Μπάτου της Αιθιοπίας τον Μάιο του 2016. Η Αργκάνε βρέθηκε εγκαταλελειμμένη έξω από το αστυνομικό τμήμα της πόλης του Μπάτου – ήτανε ένα από τα περίπου έξι εκατομμύρια εγκαταλελειμμένα παιδιά της Αιθιοπίας. Από τον Σεπτέμβριο του 2016 την υιοθετήσαμε, εγώ και η Χαρά Σύρου, μέσω της διαδικασίας των Διακρατικών Υιοθεσιών, και υπό την μέριμνα της Διεθνούς Κοινωνικής Υπηρεσίας. Μετά από τα δύο απαραίτητα Δικαστήρια στην Αιθιοπία η Αργκάνε έγινε κόρη μας και ήρθε μαζί μας στην Αθήνα τον Μάρτιο – και με χθεσινή απόφαση του Ελληνικού Δικαστηρίου επικυρώθηκαν οι Αιθιοπικές Δικαστικές Αποφάσεις. Το όνομα Αργκάνε (που θα πει "αυτή που βρέθηκε") το έδωσε ο Αιθίοπας αστυνομικός που συνέταξε την Έκθεση Ευρέσεως Τέκνου. Το όνομα Αναστασία ήταν το όνομα της μητέρας μου. Μακάρι να αξιωθούμε να την μεγαλώσουμε δίνοντας όλην την αγάπη που της αξίζει. Για μένα, μαζί με την Κωνσταντίνα και τον Νικόδημο, είναι το τρίτο μου παιδί.
Γράφω αυτήν την προσωπική ανάρτηση (και βάζω και φωτογραφίες της Αργκάνε, για πρώτη και τελευταία φορά) προκειμένου να συμβάλω στην ενημέρωση για τις Διακρατικές Υιοθεσίες – που κατά την γνώμη μου είναι το μέλλον του κόσμου. Σε έναν κόσμο με άνιση κατανομή του πλούτου ήδη σήμερα ο μισός πληθυσμός της γης (περίπου 4 δισεκατομμύρια άνθρωποι) ζουν κάτω από τα όρια της οικονομικής εξαθλίωσης – και αυτός ο πληθυσμός γεννάει συνέχεια (σε αντίθεση με το 1,5 δισεκατομμύριο των ανθρώπων της Δύσης που γερνούνε ολοένα). Αν δεν γυρέψουμε έναν δεσμό μαζί τους, αν αδιαφορήσουμε για την ύπαρξη τους, είναι σαν να τους κηρύσσουμε τον πόλεμο.
Το παράδειγμα της Αιθιοπίας είναι χαρακτηριστικό: μια μαγική χώρα, με υπέροχους ανθρώπους, με αφάνταστο πολιτισμό και πανάρχαια ιστορία. Ωστόσο μαστίζεται από το τεράστιο (και η λέξη είναι πολύ λίγη για να το περιγράψει) πρόβλημα του υπερπληθυσμού. Τα 30 εκατομμύρια του πληθυσμού της του 1980 έχουν γίνει 100 εκατομμύρια σήμερα – και το 2050 υπολογίζεται πως θα ξεπερνούνε τα 220 εκατομμύρια. Και το ίδιο ισχύει για ολόκληρη την Υποσαχάρια Αφρική – το ένα δισεκατομμύριο του πληθυσμού της σήμερα θα διπλασιαστεί μέσα στα επόμενα τριάντα χρόνια. Υπολογίζεται πως μόνο στην Αιθιοπία τα παιδιά που έχουν εγκαταλειφθεί κατά την γέννησή τους φτάνουν τα έξι εκατομμύρια – και το νούμερό τους διαρκώς θα αυξάνει, καθώς υιοθετούνται κάθε χρόνο μόλις περίπου 50.000 χιλιάδες (από τις ΗΠΑ (κατά κύριο λόγο), τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, την Ιαπωνία, την Αυστραλία). Σκεφτείτε τα όλα αυτά, διαβάστε στοιχεία και μελέτες στο Διαδίκτυο, ενημερωθείτε – και παλέψτε να διανοηθείτε τα παιδιά αυτά σαν παιδιά σας. Σαν τους γιους σας και τις κόρες σας.
Στην Ελλάδα την τελευταία οκταετία έχουν υιοθετηθεί περισσότερα από 100 παιδιά από την Αιθιοπία – και η Αργκάνε είναι ένα από αυτά. Και ο ρυθμός υιοθεσιών ευτυχώς αυξάνει (συντελεί η ενημέρωση της κοινής γνώμης – ενδεικτικά μπορεί να δει κανείς αυτήν την εκπομπή της ΕΤ1 όπου μιλάω κι εγώ, ενώ βρισκόμουνα στην αναμονή της Αργκάνε: http://webtv.ert.gr/ert1/roads/10ian2017-roads/). Υπάρχουν δύο δρόμοι για να ακολουθήσει κανείς αυτήν την διαδικασία της Διακρατικής Υιοθεσίας. Ο ένας είναι μέσω της Διεθνούς Κοινωνικής Υπηρεσίας, που την εμψυχώνει με ανεπανάληπτη ψυχή και ενέργεια η κ. Χρυσούλα Κοντογιάννη (διαδικασία την οποία ακολουθήσαμε κι εμείς) – και ο άλλος μέσω των κατά τόπους Περιφερειών των περιοχών που ζουν οι ενδιαφερόμενοι. Όσοι ενδιαφέρεστε, ψάξτε, επικοινωνήστε, ενημερωθείτε, μελετήστε και καταλήξτε στην διαδικασία που νιώθετε πως σας ταιριάζει. Και προσοχή: πρόκειται για ένα ταξίδι ζωής και μια διαδικασία που έχει και αρκετές ψυχοφθόρες εκδοχές – ιδίως στο διάστημα που μεσολαβεί από το χρονικό σημείο της συνάντησης με το παιδί στο πρώτο ταξίδι της γνωριμίας μέχρι το καταληκτήριο Δικαστήριο της Αιθιοπίας που σου δίνει της πλήρη υιοθεσία του παιδιού. Πρέπει να υπάρχει πλήρης ενημέρωση, υπομονή και καρτερία, αντοχή στα απρόοπτα προβλήματα, πίστη, σωστός υπολογισμός του κόστους (οικονομικού και ψυχολογικού), έλεγχος των νεύρων. Επικοινωνήστε, αν θέλετε, με άλλους γονιούς που το έχουν κάνει – ώστε να ενσωματώσετε την εμπειρία τους στη σκέψη σας. Αλλά αν τα δεδομένα της ζωής σας είναι τέτοια που σας επιτρέπουν να εντάξετε στη ζωή σας αυτό το ταξίδι, κάντε το. Έχω την αίσθηση πως δεν θα σώσετε μονάχα τη ζωή ενός παιδιού, αλλά και κάτι ακόμη...
Από την πρώτη μου εφηβεία σκάλωσα σε εκείνη την αφετηριακή αρχή του Αλμπέρτου Σβάιτσερ (πιθανώς του μεγαλύτερου ανθρώπου του αιώνα του): “Είμαι ζωή που θέλει να ζήσει εν μέσω ζωής που θέλει να ζήσει”. Για χρόνια νόμιζα πως είχα κατανοήσει την αρχή αυτή. Ωστόσο, τρεις δεκαετίες αργότερα, στα ορφανοτροφεία της Αντίς Αμπέμπα, ένιωσα ότι το αξίωμα του Σβάιτσερ είναι μια εξακολουθητική πρόταση-πρόσκληση, μια κίνηση που δεν κατανοείται αλλά συμπληρώνεται με μία άλλη κίνηση. Με άλλα λόγια ένιωσα πως ναι, τα παιδιά της Αιθιοπίας μπορούν πράγματι να είναι οι γιοι μας και οι κόρες μας. Και χρωστάω ευγνωμοσύνη προς όλους όσους έφτιαξαν τον θεσμό των Διακρατικών Υιοθεσιών, προς όλους όσοι εργάζονται μέσα σε αυτόν, προς την Αιθιοπία και προς την Αργκάνε για αυτό το σπάνιο δώρο.
Θανάσης Τριαρίδης, Ιούλιος 2017

Η κατάσταση που επικρατεί στη Νότιο Αφρική είναι λίγο έως πολύ άγνωστη στο ευρύ κοινό. Ο Σάιμον Ρος (Simon Roche) στέλεχος του νοτιοαφρικανικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού Suidlanders συζητά με τη Φωτεινή Μαστρογιάννη για τις εξελίξεις στη χώρα αυτή και για το επικίνδυνο μέλλον τόσο της Νοτίου Αφρικής όσο και της Δύσης γενικότερα.

Φωτεινή ΜαστρογιάννηΣάιμον, μπορείς να μας περιγράψεις ποια είναι η τρέχουσα κατάσταση στη Νότιο Αφρική;

Σάιμον Ρoς: Αυτή τη στιγμή η Νότιος Αφρική είναι διχοτομημένη. Από τη μία πλευρά έχουμε μία χώρα 55 εκατομμυρίων ανθρώπων όπου τα 16,3 εκατομμύρια ζουν με επιδόματα και μόνο 3,2 εκατομμύρια πληρώνουν φόρους. Θα πρέπει να τονίσω ότι έχουμε τον υψηλότερο βαθμό δολοφονιών στον κόσμο ειδικότερα λευκών (κυρίως λευκών αγροτών) από τους μαύρους και άνω των 400.000 λευκών ζουν σε παραπήγματα! Η κυβέρνησή μας απειλεί τους λευκούς με απαλλοτριώσεις χωρίς καταβολή αποζημίωσης! Από την άλλη, πολλοί άνθρωποι, ειδικότερα λευκοί, απέχουν από αυτή την πραγματικότητα και υποκρίνονται ότι απλά δεν υφίσταται. Ζουν σε σπίτια με υψηλούς φράκτες, έχουν υψηλούς μισθούς και υπακούουν το αφήγημα που λέγεται «Νοτιοαφρικανικό έθνος ουρανίου τόξου» δηλαδή το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσσο/Νοτιοαφρικανικό Κομμουνιστικό Κόμμα έχει δημιουργήσει μία ουτοπία που είναι σύμφωνη με την κληρονομιά του Νέλσον Μαντέλα.

ΦΜΠοια είναι η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας;
Σάιμον Ρος:  Δεν υπάρχει καμία αντίδραση από τη διεθνή κοινότητα. Αντιθέτως υπάρχει μποϋκοτάζ των ειδήσεων από τα παγκοσμιοποιημένα καπιταλιστικά ΜΜΕ.

ΦΜΣτην Ελλάδα σπάνια ακούμε και διαβάζουμε για τη κατάσταση του λευκού πληθυσμού στη Νότια Αφρική. Ακόμα και σε διεθνές επίπεδο, οι ειδήσεις είναι ελάχιστες. Ποιος είναι ο λόγος;

ΣΡ: Τα διεθνή ΜΜΕ φέρουν πλήρη ευθύνη για την προπαγάνδα της φιλελεύθερης ελίτ ενάντια στο απαρτχάιντ των λευκών στη Νότιο Αφρική, προπαγάνδα που συνέβαινε τη δεκαετία του 1970, 1980 ακόμα και στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, τα διεθνή ΜΜΕ προωθούν τις αξίες της νέας φιλελεύθερης Νότιας Αφρικής υπό την κυβερνητική συμμαχία του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου/ Νοτιοαφρικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Συνεπώς, εάν τα διεθνή ΜΜΕ άρχιζαν να λένε την αλήθεια, θα γελοιοποιούνταν ως ψεύτες τόσο αυτά όσο και η διεθνής πολιτική ελίτ που υπηρετούν. Δεν μπορούν, με τίποτα, να χάσουν την αξιοπιστία τους απέναντι στους Δυτικοευρωπαίους που προσπαθούν σήμερα να καταστρέψουν.

ΦΜΣτην Ευρώπη και ειδικότερα στην Ελλάδα έχουμε μαζική ροή μεταναστών κυρίως παρανόμων. Προέρχονται κυρίως από τις Ασιατικές και Αφρικανικές χώρες, ωστόσο, παρά τη «γενοκτονία» του λευκού πληθυσμού της Νοτίου Αφρικής, δεν γνωρίζω εάν υπάρχουν, τουλάχιστον στην Ελλάδα, νοτιοαφρικανοί μετανάστες. Δεν είναι λίγο αντιφατικό δηλαδή να υπάρχει «γενοκτονία» αλλά κανείς να μην θέλει να ξεφύγει από αυτή;

ΣΡ: Ο οργανισμός Suidlanders δεν χρησιμοποιεί ποτέ τη λέξη γενοκτονία. Η γενοκτονία ως λέξη έχει συγκεκριμένο νόημα και θα πρέπει να χρησιμοποιείται κατάλληλα. Εν τούτοις, υπάρχει μεγάλη εγκληματικότητα και η οικονομία μας καταρρέει. Ως αποτέλεσμα πολλοί λευκοί εγκατέλειψαν τη Νότιο Αφρική. Ο πληθυσμός των λευκών στη Νότιο Αφρική ανέρχεται περίπου στα 4,7 εκατομμύρια ενώ θα έπρεπε να είναι 5,5 εκατομμύρια. Οι 800.000 μετανάστευσαν νόμιμα στη Νέα Ζηλανδία, στην Αυστραλία, στον Καναδά και στις ΗΠΑ.

ΦΜΚάποιοι θα σκέπτονταν ή ακόμα και θα έλεγαν ότι αυτό που υφίστανται οι λευκοί στη Νότιο Αφρική είναι το αποτέλεσμα του απαρτχάιντ και της καταπίεσης των μαύρων από τους λευκούς.

ΣΡ: Σε κάποιο βαθμό ο ισχυρισμός αυτός είναι σωστός. Πολλοί ηγέτες των μαύρων μιλάνε για εκδίκηση των μαύρων λόγω του απαρτχάιντ.

ΦΜΠες μας λίγα λόγια για τον οργανισμό Suidlanders. Ποιοι είστε και ποιος είναι ο σκοπός σας. Χρηματοδοτείστε αποκλειστικά από δωρεές;


ΣΡ: Ο Suidlanders είναι ο μεγαλύτερος παγκόσμιος μη κερδοσκοπικός (δεν είναι δηλαδή όργανο του κράτους οποιασδήποτε χώρας) οργανισμός πολιτικής άμυνας. Ο Suidlanders έχει συσταθεί νόμιμα  σύμφωνα με τις ειδικές διατάξεις των πρόσθετων πρωτοκόλλων των Συμβάσεων της Γενεύης. Τα πρόσθετα πρωτόκολλα των Συμβάσεων της Γενεύης έχουν συγκεκριμένες διατάξεις για αναγνωρίσιμες εθνοτικές ομάδες μη στρατιωτών πολιτών με στόχο την προστασία της ευημερίας τους σε περίπτωση ένοπλης σύγκρουσης. Ως εκ τούτου, ο Suidlanders έχει καταστρώσει σχέδιο μεταφοράς σε ασφαλή καταφύγια  όσο το δυνατόν περισσοτέρων λευκών σε περίπτωση εμφυλίου φυλετικού πολέμου στη Νότιο Αφρική. Το σχέδιό μας καλύπτει ολόκληρη τη Νότια Αφρική και στόχος μας είναι να μεταφέρουμε  όσο το δυνατόν περισσότερους από τους ανθρώπους μας στα ασφαλή αυτά καταφύγια.

ΦΜ:  Διαβάζοντας την ιστοσελίδα σας κάποιος θα έλεγε ότι υιοθετείτε μία αμυντική παρά ενεργητική προσέγγιση δηλ. είστε έτοιμοι με ένα σχέδιο επείγουσας ανάγκης για τη μεταφορά προσφύγων σε ασφαλή καταφύγια αλλά δεν προτείνεται μία πιο δυναμική λύση στο πρόβλημα.



ΣΡ: Ναι, το σχέδιό μας είναι περισσότερο αμυντικό παρά ενεργητικό. Δεν είμαστε πολιτικό κόμμα και επομένως δεν επιδιώκουμε να παίξουμε κάποιο ρόλο και  να προσποιούμαστε ότι θα επινοήσουμε ένα είδος θαυματουργού λύσης για τη χώρα μας. Επίσης, δεν συμμετέχουμε σε (πολλές) πρωτοβουλίες για να βοηθήσουμε τους φτωχούς λευκούς στα παραπήγματα. Ο σκοπός μας είναι αρκετά περιορισμένος και εστιάζουμε στην προετοιμασία ενός σχεδίου για την προστασία του λαού μας σε αυτόν τον επικείμενο εμφύλιο πόλεμο.

ΦΜΣτην ιστοσελίδα σας αναφέρετε ότι αυτό που συμβαίνει στη Νότιο Αφρική θα είναι και το μέλλον της Δύσης. Τι σας κάνει να πιστεύετε κάτι τέτοιο;

ΣΡ:  Για εμάς, αυτό δεν είναι απλώς θέμα πίστης αλλά «προφανούς γνώσης».  Είμαστε άνθρωποι που έχουμε περάσει όλη μας τη ζωή βιώνοντας το γεγονός ότι όλοι οι λαοί είναι διαφορετικοί. Δεν χρειάζεται να διαβάσουμε τους J.Philippe Rushton, τον James Flynn, τον Richard Lynn, τον Charles Murray ή τον Δρ. Penham, για να μάθουμε ότι υπάρχουν συντριπτικές δυνάμεις μέσα σε κάθε ανθρώπινο ον που καθιστούν τον έναν άνθρωπο διαφορετικό από τον άλλο.  Γνωρίζουμε ότι ο πολιτισμός μας έχει ιδιαίτερα πλεονεκτήματα και αδυναμίες όπως και κάθε άλλος πολιτισμός. Γνωρίζουμε ότι οι μουσουλμάνοι και οι μαύροι που εισβάλλουν στην Ευρώπη δεν θα  γίνουν ΠΟΤΕ ακριβώς οι ίδιοι με τους Ευρωπαίους. Αυτοί οι άνθρωποι θα υπακούουν τα εγγενή ένστικτά τους και τα αποτελέσματα αυτής της υπακοής θα είναι κοινά σε αυτές τις ομάδες ανθρώπων. Αυτό είναι κάτι που οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να συλλάβουν, αλλά σίγουρα θα το παρατηρήσουν τα επόμενα χρόνια. Είναι εντελώς απίστευτο για εμάς ότι οι Έλληνες, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε αιώνες "καθυστέρησης" από τους Οθωμανούς να μην μπορούν να δουν τι τους συμβαίνει τώρα. Αυτό είναι κάτι που εμείς δεν μπορούμε να κατανοήσουμε.

ΦΜΠοιο είναι το μήνυμά σου στους Ελληνες που θα διαβάσουν αυτή τη συνέντευξη;

ΣΡ: Ο Suidlanders παρακαλεί τους Ελληνες να μην μισούν τους προγόνους τους, να μην περιφρονούν τη γνώση, τη σοφία και την αντίληψή τους. Ο Suidlanders παρακαλεί τους Ελληνες να εκτιμήσουν τους ευλαβείς και ταπεινούς προγόνους τους και να εκτιμήσουν τις αξίες τους για τη δημιουργία μιας καλής και έντιμης κοινωνίας. Οι Ελληνες θα πρέπει να αγαπήσουν τις αξίες και τον πολιτισμό των προγόνων τους περισσότερο από το μεταμοντέρνο αφήγημα του ανθρωπιστικού υλισμού που τα παγκόσμια καπιταλιστικά ΜΜΕ προσπαθούν τους "φυτεύσουν".

ΦΜΣε ευχαριστώ πολύ.


Η παγκόσμια κοινότητα είναι αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη «ανθρωπιστική καταστροφή» από το 1945 οπότε ιδρύθηκε ο ΟΗΕ, προειδοποίησε ο επικεφαλής ανθρωπιστικών υποθέσεων του οργανισμού Στίβεν Ο’ Μπράιεν, αναφερόμενος στον λιμό που απειλεί 20 εκατομμύρια ανθρώπους στην Υεμένη, τη Σομαλία, το Νότιο Σουδάν και τη Νιγηρία.
Ο Ο’ Μπράιεν δήλωσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ χθες Παρασκευή ότι «χωρίς συντονισμένες και κοινές παγκόσμιες προσπάθειες, οι άνθρωποι απλώς θα πεθάνουν από την πείνα» και «πολλοί περισσότεροι θα υποφέρουν και θα πεθάνουν από τις ασθένειες».
«Είμαστε σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας», τόνισε. «Ήδη στην αρχή του έτους είμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από την ίδρυση του ΟΗΕ».
Ο επικεφαλής του Γραφείου Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων του ΟΗΕ (Ocha) ζήτησε την άμεση παροχή πόρων για την Υεμένη, το Νότιο Σουδάν, τη Σομαλία και τη βορειοανατολική Νιγηρία ώστε να παρασχεθεί βοήθεια στις χώρες αυτές και «να αποτραπεί μια καταστροφή».
«Για να είμαι ακριβής χρειαζόμαστε 4,4 δισεκατομμύρια δολάρια ως τον Ιούλιο», υπογράμμισε ο Ο’ Μπράιεν.
Χωρίς σημαντική χρηματοδότηση τα παιδιά σε αυτές τις τέσσερις χώρες κινδυνεύουν από οξύ υποσιτισμό και δεν θα είναι σε θέση να πάνε σχολείο, θα αντιστραφούν τυχόν πρόοδοι στην οικονομική ανάπτυξη των χωρών και «θα χαθούν περιουσίες, το μέλλον και η ελπίδα».
Τον προηγούμενο μήνα ανάλογη έκκληση είχε κάνει ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες. Τότε ο ΟΗΕ είχε ανακοινώσει ότι είχε λάβει μόλις 90 εκατομμύρια δολάρια στη διάρκεια του 2017, παρά τις γενναιόδωρες δεσμεύσεις των χωρών.
Ο ΟΗΕ ορίζει τον λιμό όταν περισσότερο από το 30% των παιδιών κάτω των 5 ετών υποφέρουν από οξύ υποσιτισμό και η θνησιμότητα είναι δύο ή περισσότεροι θάνατοι ημερησίως ανά 10.000 ανθρώπους, μεταξύ άλλων κριτηρίων.
«Τώρα περισσότεροι από 20 εκατομμύρια άνθρωποι σε τέσσερις χώρες είναι αντιμέτωποι με την πείνα και τον λιμό», προειδοποίησε ο Ο’ Μπράιεν.
Η Υεμένη είναι αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση, όπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού, 18,8 εκατομμύρια άνθρωποι, χρειάζονται βοήθεια και περισσότερα από 7 εκατομμύρια πεινάνε και δεν γνωρίζουν πότε θα είναι το επόμενο γεύμα τους.
«Αυτό σημαίνει τρία εκατομμύρια περισσότεροι απ’ ό,τι τον Ιανουάριο», εξήγησε ο επικεφαλής του Ocha.
Στη διάρκεια πρόσφατης επίσκεψής του στην Υεμένη ο Ο’ Μπράιεν δήλωσε ότι συναντήθηκε με αξιωματούχους της κυβέρνησης αλλά και των σιιτών ανταρτών Χούτι που ελέγχουν την πρωτεύουσα Σανάα και όλοι υποσχέθηκαν ότι θα επιτρέψουν την πρόσβαση βοήθειας στη χώρα.
«Παρόλα αυτά όλες οι αντιμαχόμενες πλευρές αρνούνται αυθαίρετα την πρόσβαση ανθρωπιστικής βοήθειας και την πολιτικοποιούν», κατήγγειλε προειδοποιώντας ότι αν συνεχιστεί αυτή η τάση, «θα πρέπει να θεωρηθούν υπεύθυνοι για τον αναπόφευκτο λιμό, τους αχρείαστους θανάτους και την όξυνση των δεινών που θα προκληθούν».
Σύμφωνα με τον Ο’ Μπράιεν, το 2017 χρειάζονται 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια για να προσφέρουν σε 12 εκατομμύρια Υεμενίτες «βοήθεια και προστασία που θα τους σώσει τη ζωή», όμως έχει ήδη συγκεντρωθεί μόλις το 6% του ποσού αυτού.
Ο επικεφαλής του Ocha ανακοίνωσε ότι ο Γκουτέρες θα προεδρεύσει μιας διάσκεψης για την Υεμένη στις 25 Απριλίου στη Γενεύη.
Ο Ο’ Μπράιεν επισκέφθηκε επίσης το Νότιο Σουδάν, το νεότερο κράτος του κόσμου που σπαράσσεται από εμφύλιο πόλεμο εδώ και τρία χρόνια, και δήλωσε ότι «η κατάσταση είναι χειρότερη από ποτέ».
«Ο λιμός στο Νότιο Σουδάν οφείλεται στον άνθρωπο. Οι αντιμαχόμενες πλευρές ευθύνονται για τον λιμό, όπως και αυτοί που δεν επεμβαίνουν για να τους σταματήσουν», τόνισε.
Περισσότεροι από 7,5 εκατομμύρια άνθρωποι χρειάζονται βοήθεια στο Νότιο Σουδάν, αύξηση κατά 1,4 εκατομμύριο σε σχέση με πέρυσι, και περίπου 3,4 εκατομμύρια Νοτιοσουδανοί έχουν εκτοπιστεί εξαιτίας των συγκρούσεων, περιλαμβανομένων περίπου 200.000 που έχουν φύγει από τη χώρα από τον Ιανουάριο.
«Περισσότερα από ένα εκατομμύριο παιδιά εκτιμάται ότι είναι σοβαρά υποσιτισμένα σε όλη τη χώρα, περιλαμβανομένων 270.000 παιδιών που αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο θανάτου αν δεν λάβουν βοήθεια εγκαίρως», εξήγησε ο Ο’ Μπράιεν.
«Στο μεταξύ η επιδημία χολέρας που ξέσπασε τον Ιούνιο του 2016 έχει επεκταθεί σε περισσότερες περιοχές», πρόσθεσε.
Στη Σομαλία περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους, 6,2 εκατομμύρια άνθρωποι, χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια και προστασία, περιλαμβανομένων 2,9 εκατομμυρίων που κινδυνεύουν από τον λιμό και έχουν ανάγκη άμεσης βοήθειας «για να σώσουν ή να διατηρήσουν τη ζωή τους».
Ο Ο’ Μπράιεν προειδοποίησε ότι σχεδόν ένα εκατομμύριο παιδιά κάτω των 5 ετών θα πληγούν «από οξύ υποσιτισμό» φέτος.
«Όσα είδα και άκουσα στη διάρκεια της επίσκεψής μου στη Σομαλία ήταν σοκαριστικά: παιδιά και γυναίκες που περπατάνε επί εβδομάδες αναζητώντας τροφή και νερό. Έχουν χάσει τα ζώα τους, οι πηγές έχουν στερέψει και δεν έχουν τίποτε για να επιβιώσουν», εξήγησε ο Ο’ Μπράιεν.
Ο επικεφαλής του Ocha επεσήμανε ότι οι τρέχουσες ενδείξεις θυμίζουν «την τραγική εικόνα του 2011, την προηγούμενη φορά που η Σομαλία υπέφερε από λιμό».
Στη βορειοανατολική Νιγηρία, όπου μαίνεται η επταετής εξέγερσης της ισλαμιστικής οργάνωσης Μπόκο Χαράμ, 2,6 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί και περισσότεροι από 200.000 έχουν σκοτωθεί.
Ο επικεφαλής του Ocha εξήγησε τον προηγούμενο μήνα ότι ο υποσιτισμός στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας είναι τόσο έντονος ώστε κάποιοι ενήλικες είναι πολύ αδύναμοι για να περπατήσουν και σε κάποιες κοινότητες έχουν πεθάνει όλα τα νήπια.
«Για να είμαστε ξεκάθαροι: μπορούμε να αποτρέψουμε τον λιμό», τόνισε ο Ο’ Μπράιεν. «Είμαστε έτοιμοι παρά τους φοβερούς κινδύνους και τα ρίσκα (…) αλλά χρειαζόμαστε αυτά τα τεράστια ποσά τώρα».


Η επέκταση της διώρυγας του Σουέζ αναμένεται να υπερδιπλασιάσει τα έσοδα για την Αίγυπτο, όμως οι οικολόγοι παρομοιάζουν το έργο με «ρώσικη ρουλέτα» για το περιβάλλον και προειδοποιούν για περισσότερα ξενόφερτα είδη στα νερά της Μεσογείου.

Από τα περίπου 700 ξένα είδη που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα στη Μεσόγειο, τα μισά εκτιμάται ότι έφτασαν στην περιοχή από την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της διώρυγας του Σουέζ. 

Ένα παράδειγμα είναι ο διαβόητος, δηλητηριώδης λαγοκέφαλος, ένα άλλο είναι το λεγόμενο μπαρμπούνι της Ανατολής, το οποίο αντικατέστησε τους τοπικούς πληθυσμούς της κουτσομούρας, ενός είδους με σημαντική οικονομική αξία.

Ένα τρίτο είδος που έχει προκαλέσει σοβαρά προβλήματα είναι η τσούχτρα Rhopilema nomadica, ένα τροπικό είδος που εμφανίστηκε στη Μεσόγειο τη δεκαετία του 1970 και θεωρείται πλέον ένα από τα χειρότερα ξενικά είδη. Γιγάντια κοπάδια της τσούχτρας εμποδίζουν την αλιεία και έχουν οδηγήσει στο κλείσιμο τουριστικών ακτών γύρω από τη Μεσόγειο.


To τροπικό ψάρι λαγοκέφαλος (Lagocephalus sceleratus) είναι άκρως δηλητηριώδες και δυνητικά θανατηφόρο
Η αυξημένη κίνηση πλοίων και τα 35 χιλιόμετρα νέων, βαθύτερων καναλιών δεν μπορεί παρά να επιδεινώσει την κατάσταση, λέει στο δικτυακό τόπο του περιοδικού Science ο Γιόνι Μπελμέικερ, οικολόγος του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ.

«Δεν γνωρίζω κανέναν υδροβιολόγο που πιστεύει ότι είναι καλή ιδέα το άνοιγμα της διώρυγας χωρίς την εφαρμογή μέτρων [για την πρόληψη της μετακίνησης ξενικών ειδών]» λέει ο ερευνητής.

Ο Μπελμέικερ δεν είναι ο μόνος που ανησυχεί. Μελέτη που δημοσιεύτηκε πέρυσι στην επιθεώρηση Biological Invasions προειδοποιούσε ότι «η επέκταση της διώρυγας θα αυξήσει τον αριθμό των εισβολών και θα έχει ως αποτέλεσμα μια μεγάλη ποικιλία επιπτώσεων στη δομή του οικοσυστήματος».

«Υπάρχουν εκατοντάδες είδη στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό και όταν εισέλθουν στη Μεσόγειο, οι συνέπειες θα είναι οικονομικά καταστροφικές» προειδοποιεί με τη σειρά του ο Τζέιμς Κάρλτον του Williams College στο Κονέκτικατ, ο οποίος κάνει λόγο για «οικονομική, οικολογική και περιβαλλοντική ρώσικη ρουλέτα».

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η νέα διώρυγα κατασκευάστηκε χωρίς λεπτομερή μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Επιπλέον, οι σχεδιαστές της δεν έλαβαν μέτρα για την πρόληψη μεταφοράς ξένων ειδών, όπως για παράδειγμα το να δημιουργήσουν περιοχές με νερό πολύ υψηλής περιεκτικότητας σε αλάτι, κάτι που δεν αντέχουν οι περισσότεροι οργανισμοί.

Ο Κάρλτον δηλώνει πως οι διαχειριστές της διώρυγας θα πρέπει να αναγνωρίσουν άμεσα τις επιπτώσεις του έργου και να εγκαταστήσουν συστήματα έγκαιρου εντοπισμού των ξενικών ειδών. Μια καλή ιδέα, λέει, θα ήταν οι γενετικές αναλύσεις σε δείγματα νερού προκειμένου να αναγνωριστούν μέσω της γενετικής υπογραφής τους ξένα είδη της Ερυθράς Θάλασσας και του Ινδικού.

Το πρόβλημα, επισημαίνει ο ερευνητής, δεν μπορεί παρά να επιδεινωθεί στο μέλλον, καθώς η κλιματική αλλαγή ανεβάζει τη θερμοκρασία της Μεσογείου στα τροπικά επίπεδα της Ερυθράς Θάλασσας.

Ο δρόμος έχει ήδη ανοίξει.

πηγή


Φανταστείτε να ξυπνάτε από τους άγριους θορύβους της Serenghetti (περιοχή της Τανζανίας στην Αφρική) κάθε πρωί, να είστε οι καλύτεροι φίλοι με μερικά από τα πιο μεγαλοπρεπή πλάσματα του πλανήτη, και δεν γνωρίζετε κανένα άλλο κόσμο εκτός από εκείνον στον οποίο τα ζώα και οι άνθρωποι συνυπάρχουν ειρηνικά.

Ακούγεται σαν παραμύθι (ή μια μεγάλη ιστορία που διηγείται κανείς στα εγγόνια του), αλλά είναι ακριβώς η ζωή που έζησε η Tippi Degre, μια νεαρή κοπέλα που είχε την εμπειρία να μεγαλώσει δίπλα στους γονείς της (φωτογράφους της φύσης) στην άγρια ​​πανίδα της Αφρικής.


Credit: BARCROFT MEDIA



Credit: BARCROFT MEDIA

Είναι αλήθεια να πούμε ότι Tippi πέρασε μια προικισμένη εξαιρετική παιδική ηλικία. Πριν γεννηθεί, οι Γάλλοι γονείς της μετακόμισαν στη Ναμίμπια, στην Αφρική. Εκεί μεγάλωσαν την κόρη τους κοντά στη φύση και σε ειρηνική συνύπαρξη με άγρια ​​ζώα όπως ζέβρες, ελέφαντες, τσιτάχ και λιοντάρια.



Credit: BARCROFT MEDIA


Credit: BARCROFT MEDIA

(Σημείωση: Η πιστοποίηση αν είναι «πραγματικά άγρια» αυτά τα ζώα ή μερικά εξημερωμένα είναι άγνωστη. Αυτό δεν δημοσιοποιείται για να ωθήσει γονείς να ταξιδέψουν σε μια ξένη χώρα και να επιχειρήσουν να φωτογραφήσουν εξωτικές εικόνες με τα μικρά παιδιά τους.)


Credit: BARCROFT MEDIA

Αντί να παίζει με κούκλες Μπάρμπι και μακιγιάζ, το νεαρό κορίτσι περνούσε το χρόνο της αναζήτησης τροφή με Βουσμάνους, δίνοντας φιλιά σε βατράχια, και κάνοντας ιππασία στις πλάτες των ελεφάντων.


Credit: BARCROFT MEDIA


Credit: BARCROFT MEDIA


Credit: BARCROFT MEDIA


Credit: BARCROFT MEDIA


Credit: BARCROFT MEDIA

Οι γονείς της μπορεί να είναι Γάλλοι αλλά η Tippi είναι – στην καρδιά και στο πνεύμα – Αφρικανή. Στο πιο πάνω βίντεο γνωστοποιείται σε μας πως η 16χρονη έφηβη τώρα επιθυμεί να επιστρέψει στην ήπειρο ότι θεωρεί ως σπίτι της.


Credit: BARCROFT MEDIA

Ζώντας στο Παρίσι, στην Γαλλία, ο τρόπος με τον οποίο ζει τώρα αδιαμφισβήτητα διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από αυτόν που ήξερε διαβιώντας στην άγρια ζωή με λιτό τρόπο και χωρίς συγκεκριμένη κατοικία. Ωστόσο τα 10 χρόνια που πέρασε στην Αφρική της έδωσαν τη βαθειά γνώση που θέλει να μοιραστεί με τον κόσμο κι αυτό ακριβώς θα κάνει.

Αν ενδιαφέρεστε να δείτε περισσότερα για τη μοναδική παιδική ηλικία της Tippi, έχει εκδώσει ένα βιβλίο που μπορείτε να προμηθευτείτε εδώ.


Credit: BARCROFT MEDIA

Οταν η Αυστραλή Σαρλότ Κάμπελ Στέφεν κατήγγειλε πως βιάστηκε ομαδικά από πέντε άντρες που διέρρηξαν το σπίτι της και την κράτησαν όμηρο επί οκτώ ώρες, η αστυνομία της Κένυας της είπε να το ξεχάσει γιατί «καμιά υπόθεση βιασμού δεν έχει κερδηθεί εδώ». Η αυστραλιανή πρεσβεία τη συμβούλευσε να επιστρέψει στην πατρίδα της.
Εκείνη, αντίθετα, αποφάσισε να καθίσει τους βιαστές της στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Ακολούθησαν επτάμισι χρόνια δικαστικών αγώνων και κοινωνικών μαχών που άλλαξαν ένα σύστημα φτιαγμένο να αγνοεί την έμφυλη βία και να αποτρέπει τις σχετικές καταγγελίες, ενώ οι μετρημένες καταδίκες βιαστών κυμαίνονταν από ελάχιστη παραμονή στη φυλακή έως και... κούρεμα γκαζόν προς «γνώσιν και συμμόρφωσιν»!
Ολα αυτά σε μια χώρα όπου μία γυναίκα βιάζεται κάθε 30 λεπτά και το 25% των κοριτσιών έχουν ως πρώτη σεξουαλική εμπειρία έναν βιασμό.

Νομικές τρικλοποδιές

Από το ντοκιμαντέρ της Σαρλότ Κάμπελ Στέφεν «Δεν θα με σωπάσουν»Από το ντοκιμαντέρ της Σαρλότ Κάμπελ Στέφεν «Δεν θα με σωπάσουν» | 
Ηταν επτάμισι χρόνια απίστευτων προσκομμάτων, όπως περιγράφει στην Guardian: «Δεν είχα νομική συνδρομή γιατί τα θύματα βιασμού στην Κένυα δεν δικαιούνται παρά μόνο εισαγγελέα. Μου άλλαξαν 18 εισαγγελείς. Η υπόθεση εγκαταλείφθηκε και ξεκίνησε από την αρχή οκτώ φορές με οκτώ διαφορετικούς δικαστές. Ο φάκελός μου “χάθηκε” αρκετές φορές. Κι όλα έπρεπε να ξεκινήσουν και πάλι από την αρχή και εγώ να καταθέτω ξανά επί ώρες τις ίδιες οδυνηρές εμπειρίες».
Τα τρία πρώτα χρόνια, καθώς οι κατηγορούμενοι δεν είχαν χρήματα για δικηγόρο, έκαναν οι ίδιοι στο θύμα τους προκλητικές και χυδαίες ερωτήσεις: «Οι πέντε δράστες με ρωτούσαν επί όση ώρα ήθελαν οτιδήποτε τους ερχόταν στον νου: “πώς είναι το πέος μου; πόσο μεγάλο είναι; πώς ξέρεις ότι αυτό το τραύμα ήταν από το δικό μου;” κι άλλα εξευτελιστικά και επώδυνα».

Δεν το έβαλε κάτω

Από το ντοκιμαντέρ της Σαρλότ Κάμπελ Στέφεν «Δεν θα με σωπάσουν»Από το ντοκιμαντέρ της Σαρλότ Κάμπελ Στέφεν «Δεν θα με σωπάσουν» | 
Αντί να πτοηθεί, η Σαρλότ πέτυχε -για πρώτη φορά σε δίκη για βιασμό- η εκδίκαση να είναι ανοιχτή στο κοινό ώστε να δει ο κόσμος πώς αντιμετωπίζονται τα θύματα βιασμού.
Οπως πέτυχε, οι βιαστές της να καταδικαστούν σε θάνατο, ποινή που πλέον δεν εκτελείται στη χώρα και μετατρέπεται σε ισόβια κάθειρξη.
Μπορεί η καταδίκη να μην ήταν για τον βιασμό αλλά για την ένοπλη ληστεία, έγκλημα που στη χώρα θεωρείται βαρύτερο από τον βιασμό, αλλά η Σαρλότ κατάφερε να αλλάξει ολόκληρο το σύστημα δικαιοσύνης.
Από το ντοκιμαντέρ της Σαρλότ Κάμπελ Στέφεν «Δεν θα με σωπάσουν»Από το ντοκιμαντέρ της Σαρλότ Κάμπελ Στέφεν «Δεν θα με σωπάσουν» | 
Η υπόθεσή της έγινε διάσημη, ξεσήκωσε την κατακραυγή και έκανε τον επικεφαλής της κενυατικής Δικαιοσύνης, Γουίλι Μουτούνγκα, να επιτρέψει της πρόσβαση της σκηνοθέτριας Τζούντι Ράιμερ σε όλες τις δικαστικές αίθουσες της χώρας, για να καταγράψει τη μάχη της Σαρλότ αλλά και άλλων γυναικών που εμπνευσμένες από το παράδειγμά της άρχισαν να διώκουν δικαστικά τους βιαστές τους.
Το ντοκιμαντέρ της «Δεν θα με σωπάσουν» εγκαινίασε προ ημερών το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Μελβούρνης και ο Μουτούνγκα το πρόβαλε σε νομικό σεμινάριο στο Ναϊρόμπι ενώπιον 400 δικαστικών λειτουργών δηλώνοντας: «Αυτό είναι ό,τι χρειάζομαι για να αλλάξω το σύστημα».
Ηταν αυτή, μια λευκή, με σύμμαχό της τον μαύρο επιθεωρητή Τζεφ Κινούγια, τον άνθρωπο στον οποίο κατήγγειλε τον βιασμό της και έκτοτε στάθηκε πάντα πλάι της, που έμαθε την αστυνομία πώς να καταγράφει τις καταθέσεις των θυμάτων και να διαφυλάσσει τα αποδεικτικά στοιχεία, στήνοντας «γραφεία έμφυλης βίας» στα κεντρικά αστυνομικά τμήματα της χώρας.
Σήμερα δουλεύει με την Polycom, μια οργάνωση ενδυνάμωσης γυναικών στις παραγκουπόλεις της Κιμπέρα, ενημερώνοντάς τες πώς να αντιμετωπίζουν την κακοποίηση, να προσεγγίζουν τη Δικαιοσύνη και να καταφεύγουν στις κοινωνικές υπηρεσίες σε περίπτωση σεξουαλικής βίας.
Πρόσφατα, λέει στη βρετανική εφημερίδα, ένας αστυνομικός της έδειξε το νέο πολύτιμο απόκτημα των δικαστηρίων: ένα γυάλινο κουβούκλιο απ’ όπου γυναίκες και παιδιά μπορούν να καταθέτουν χωρίς να χρειάζεται να βλέπουν τους δράστες. «Το πιο σημαντικό είναι ότι ο σπόρος έχει ανθίσει. Χρειάστηκαν επτάμισι χρόνια, αλλά λόγω των αλλαγών που έχουν συντελεστεί και συνεχίζουν, καμιά άλλη γυναίκα δεν θα περάσει ό,τι εγώ. Κι αν περάσει, θα υπάρξει δημόσια κατακραυγή».


Back To Top