Articles by "Ελλάδα"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η έκρηξη τζόγου στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία δεν είναι φυσική απάντηση σε κάποια προϋπάρχουσα ζήτηση. Είναι αποτέλεσμα συνειδητών αποφάσεων δύο διαδοχικών κυβερνήσεων και πρωθυπουργών, ΣΥΡΙΖΑ – Αλέξη Τσίπρα και Νέας Δημοκρατίας – Κυριάκου Μητσοτάκη, οι οποίες έκλεισαν το μάτι στη βιομηχανία του τζόγου, θυσιάζοντας τη δημόσια υγεία. Σε αντάλλαγμα, έχτισαν τον μύθο του «υπεύθυνου παιχνιδιού». Εμείς τον αποδομούμε. Το Reporters United συνεχίζει την έρευνα για τη βιομηχανία του τζόγου.

Ο τζόγος είναι παντού: στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, στα λεωφορεία, στο κινητό μας. Καθώς τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης χρηματοδοτούνται μέσω της διαφήμισης από τις εταιρείες τζόγου ή σε ορισμένες περιπτώσεις ανήκουν στους επιχειρηματίες του τζόγου, πώς να δαγκώσουν το χέρι που τα ταΐζει; Το
ευρωπαϊκό σκέλος της έρευνας ξεκίνησε πέρυσι σε συνεργασία με το Investigate Europe. Μπορείτε να βρείτε τη σειρά ρεπορτάζ μας για τον τζόγο εδώ.

Editing: Νικόλας Λεοντόπουλος / reportersunited.gr

Δέσποινα Τζάνη - Ευρυδίκη Μπερσή

Ήταν μία από αυτές τις ειδήσεις που περνούν στα ψιλά: Αστυνομικός 50 ετών αυτοκτόνησε με το υπηρεσιακό του περίστροφο για «προσωπικούς λόγους». Κανείς δεν έμαθε περισσότερα, εκτός από τους δικούς του που διαπίστωσαν με τραγική καθυστέρηση ότι ο άνθρωπός τους, ας τον πούμε Λεωνίδα, είχε χρεωθεί μέχρι το λαιμό λέγοντας ψέματα σε φίλους και γνωστούς για να τζογάρει από το κινητό. Ο Λεωνίδας προσπάθησε να κερδίσει χρόνο παίρνοντας προσωρινή μετάθεση. Την ημέρα που ετοιμαζόταν να επιστρέψει στον τόπο του και να αντιμετωπίσει τα χρέη του έβαλε τέρμα στη ζωή του.

Η ιστορία του Λεωνίδα, με τη χειρότερη δυνατή κατάληξη, είναι στην πραγματικότητα μια ιστορία δήθεν ατομικής ευθύνης. Της ευθύνης που επικαλούνται διαχρονικά το κράτος ενώ ήταν αυτό που επέτρεψε στη βιομηχανία του τζόγου να μπει σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας, αγνοώντας – είτε με δόλο, είτε χωρίς – τις βλάβες που συνδέονται με τα τυχερά παιχνίδια
οι εταιρείες του τζόγου που διαφημίζουν μαζικά και ασταμάτητα το προϊόν τους, κρυπτόμενες πίσω από το αφήγημα του «υπεύθυνου παιχνιδιού» και κατά προέκταση των ανεύθυνων παικτών – όσων δήθεν το παρακάνουν.

Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας

Χρησιμοποιούμε συνειδητά τη λέξη «βλάβη», καθώς δεν αποτελεί ο εθισμός τον μοναδικό κίνδυνο από την ενασχόληση με τα τυχερά παιχνίδια, ούτε επηρεάζει αποκλειστικά το άτομο που τζογάρει. Επιστήμονες απ’ όλον τον κόσμο, όπως η Επιτροπή Δημόσιας Υγείας της ιατρικής επιθεώρησης Lancet, προτρέπουν τα κράτη και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να αντιμετωπίζουν την έκρηξη τζόγου ως ζήτημα δημόσιας υγείας.

Η προσέγγιση αυτή εστιάζει στους κοινωνικούς, εμπορικούς και πολιτικούς παράγοντες και όχι στο άτομο που δεν παίζει «υπεύθυνα». Έτσι, θα εξετάσουμε τους παράγοντες που οδήγησαν στην εξάπλωση του νόμιμου τζόγου, τις πολιτικές αποφάσεις της τελευταίας δεκαετίας δύο διαδοχικών κυβερνήσεων (ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ), αλλά και την ευθύνη των στοιχηματικών εταιρειών – με ονόματα.

Στο πρώτο μέρος της έρευνάς μας είχαμε τεκμηριώσει πώς οι ελληνικές ρυθμιστικές αρχές αφήνουν ανεξέλεγκτο τον παράνομο τζόγο. Σήμερα εστιάζουμε στον νόμιμο τζόγο: επιχειρούμε να αποδομήσουμε το αφήγημα του «υπεύθυνου παιχνιδιού», δηλαδή των μέτρων προστασίας που λαμβάνει το κράτος για να προστατέψει το κοινό απέναντι στις αρνητικές συνέπειες του τζόγου.


Οι δημοσιογράφοι του Reporters United μίλησαν για την εξάπλωση των στοιχηματικών μ’ έναν απ’ τους πιο γνωστούς στρίμερ τζόγου στην Ελλάδα: τον Στέλιο Μπουγιούκα, γνωστό και ως Δάσκαλο Μακαβέλι. 

Κάποτε το ελληνικό κράτος θεωρούσε τον τζόγο απειλή

Θυμάστε όταν είχαμε κρατικό μονοπώλιο στον επίγειο τζόγο; (Επίγειος τζόγος είναι τα πρακτορεία, τα καζίνα κλπ, σε αντιδιαστολή με τον διαδικτυακό τζόγο.) Όταν τα καζίνα ήταν ελάχιστα και δημόσια; Το ελληνικό κράτος ακολούθησε για χρόνια περιοριστική πολιτική απέναντι στα τυχερά παιχνίδια, ακριβώς γιατί τα αντιμετώπιζε ως κοινωνικό πρόβλημα και ήθελε να τα ελέγχει.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κρατικό μονοπώλιο του ΟΠΑΠ (πλέον Allwyn), του πρώτου και μοναδικού νόμιμου φορέα επίγειου στοιχηματισμού. Η ίδρυση του οργανισμού τη δεκαετία του ’50 μπορεί να στόχευε στη χρηματοδότηση αθλητικών εγκαταστάσεων και ομάδων, ωστόσο το μονοπώλιο στόχευε στον έλεγχο της προσφοράς και την προστασία του κοινωνικού συνόλου.

Ο ΟΠΑΠ τη δεκαετία του ’50. Πηγή: Allwyn


Το 2011, εν μέσω μνημονίων, το εναπομείναν 33% του ΟΠΑΠ που ανήκε στο ελληνικό Δημόσιο πέρασε στο ΤΑΙΠΕΔ. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για την πλήρη ιδιωτικοποίηση του, χωρίς να αναιρεθεί το καθεστώς του μονοπωλίου και η υπόθεση κατέληξε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μετά από προσφυγή ιδιωτικών εταιρειών που ήθελαν επίσης να δραστηριοποιηθούν στον επίγειο τζόγο στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια, το κρατικό μονοπώλιο έδωσε τη θέση του στο ιδιωτικό μονοπώλιο.
«Όταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην εξουσία, είχαμε τη μεγαλύτερη καζινοποίηση που υπήρξε ποτέ στην ιστορία της Ελλάδας»
Αντώνης Στεργιώτης, πρώην πρόεδρος Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων


Την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ ξεκίνησε η κυβέρνηση της ΝΔ με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά και ολοκλήρωσε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα (ο οποίος ως αντιπολίτευση μιλούσε για «στημένο» διαγωνισμό και «παρωδία»).

Προς ικανοποίηση του ΟΠΑΠ, το μονοπώλιο κατοχυρώθηκε σ’ αυτόν μέχρι το 2030 και τότε (το 2013) η μοναδική εταιρεία που κατέληξε να υποβάλει προσφορά για την εξαγορά του ήταν η Emma Delta Hellenic Holdings LTD, συμφερόντων του Τσέχου Γίρι Σμεκ και του Δημήτρη Μελισσανίδη.

Η εξέλιξη αυτή, όπως ανακοίνωσε η εταιρεία το 2013, «επιτρέπει στην ελληνική πολιτεία να συνεχίσει την περιοριστική της πολιτική, μια από τις πιο αυστηρές στην Ευρώπη, με γνώμονα τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και της αποτροπής της μετατροπής της χώρας σε ευρωπαϊκό παράδεισο του τζόγου».

Τελικά, έγινε ακριβώς το αντίθετο.


Από το κρατικό μονοπώλιο του ΟΠΑΠ στο ιδιωτικό μονοπώλιο της Allwyn

Ο ΟΠΑΠ δεν υπάρχει πλέον. Τον Οκτώβριο του 2025 ανακοινώθηκε η συνένωση με τη μητρική του εταιρεία Allwyn, κάτι που σημαίνει και την κατάργηση του εμπορικού σήματος του ΟΠΑΠ. Έτσι, έχουμε ήδη αρχίσει να βλέπουμε πρακτορεία και καταστήματα Play να μετονομάζονται σε Allwyn, όπως και τα γραφεία του πρώην ΟΠΑΠ στη λεωφόρο Αθηνών, αλλά και το γήπεδο της ΑΕΚ που πλέον ονομάζεται Allwyn Arena.



Αυτό που κρύβεται όμως πίσω από την μετονομασία των πάλαι ποτέ πρακτορείων του ΟΠΑΠ είναι η υπερσυγκέντρωση της αγοράς των τυχερών παιχνιδιών, επίγειου και διαδικτυακού σ’ έναν παίκτη: την Allwyn. Η εταιρεία του Τσέχου Κάρελ Κόμαρεκ ξεκίνησε να επενδύει στον ΟΠΑΠ ήδη από το 2015 μέσω της KKGC, η οποία σήμερα ελέγχει την Allwyn με ποσοστό 78%.

Ας δούμε πώς η τσέχικη εταιρεία κατάφερε με διαδοχικές εξαγορές να συγκεντρώσει ποσοστό της εγχώριας αγοράς του τζόγου που ξεπερνά το 70%.

– Η Allwyn κατέχει πλέον το 100% του ΟΠΑΠ, ο οποίος μετονομάστηκε σε Allwyn. Πέρα από τα πρακτορεία και τα καταστήματα Play, στην Allwyn πάνε τα διαδικτυακά σάιτ του PameStoixima και Οpaponline.

– Πριν τη συγχώνευση, ο ΟΠΑΠ τον Ιούλιο του 2025 απέκτησε το 100% της Stoiximan – ιδρυτής και μέτοχος της οποίας υπήρξε ο επιχειρηματίας Δημήτρης Μάρης, σήμερα πρόεδρος του ομίλου μέσων ενημέρωσης 24Media (News247, Sport24, κλπ) και χρηματοδότης του Ινστιτούτου για την Κοινωνική Αλλαγή Eteron. Η Stoiximan υπολογίζεται ότι κατέχει μερίδιο που ξεπερνά το 50% της εγχώριας διαδικτυακής αγοράς τυχερών παιχνιδιών.

Με βάση στοιχεία του ΟΠΑΠ για το 2024, περίπου το 81% των ακαθάριστων εσόδων (GGR) της συνολικής αγοράς τυχερών παιχνιδιών στην Ελλάδα αποδίδονται σ’ αυτόν. Σ’ αυτό συνυπολογίζεται και η αποκλειστική άδεια λειτουργίας 24.000 VLTs (ή κοινώς φρουτάκια), σε 350 καταστήματα OPAP Play (ή κοινώς καζίνα γειτονιάς) και σε 2.300 πρακτορεία ΟΠΑΠ.

– Η Allwyn το 2025 προχώρησε σε συμφωνία για την εξαγορά του 51% των μετοχών της Novibet, η οποία υπολογίζεται πως κατέχει ποσοστό κοντά στο 20% της διαδικτυακής αγοράς καζίνων. Ωστόσο, η Allwyn αποσύρθηκε από την εξαγορά, ενώ αυτή εξεταζόταν από την Επιτροπή Ανταγωνισμού.

Θέσαμε ερωτήματα σε Allwyn (πρώην ΟΠΑΠ) και Stoiximan σχετικά με την υπερσυγκέντρωση της αγοράς.


Από αριστερά προς τα δεξιά: Δημήτρης Μάρης (ιδρυτής Stoiximan / Kaizen), Δημήτρης Μελισσανίδης (πούλησε το μερίδιο του στον ΟΠΑΠ στην Allwyn), Σπύρος Λάτσης και Γιώργος Περιστέρης (η Lamda, συμφερόντων του πρώτου, ανέθεσε το καζίνο του Ελληνικού σε κοινοπραξία με τη συμμετοχή της ΤΕΡΝΑ, συμφερόντων του δεύτερου), Σωκράτης Κόκκαλης και Θανάσης Λασκαρίδης (μέτοχοι στο νέο καζίνο του Αμαρουσίου).


Η Allwyn μας απάντησε πως «η διαδικτυακή αγορά τελεί σε καθεστώς πλήρους ανταγωνισμού» και πως «η νομιμότητα των αποκλειστικών δικαιωμάτων μας, καθώς και ζητήματα που άπτονται κρατικών ενισχύσεων και θεμάτων ανταγωνισμού, έχουν ήδη κριθεί εδώ και χρόνια από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Συμβούλιο της Επικρατείας και τα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής».

Η Stoiximan δεν απάντησε στα ερωτήματά μας.

Η καζινοποίηση της χώρας

Φρουτάκια σε κάθε γειτονιά, δύο μεγάλα καζίνο (Μαρούσι και Ελληνικό) στον αστικό ιστό της Αθήνας, νέες άδειες σε επίγεια και διαδικτυακά καζίνα. Τη μαγιά για τη διόγκωση του τζόγου στην Ελλάδα την έβαλαν την τελευταία δεκαετία τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η Νέα Δημοκρατία αποδεικνύοντας τη διακομματική συναίνεση τουλάχιστον όσον αφορά τη βιομηχανία των τυχερών παιχνιδιών.

«Όταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην εξουσία, είχαμε τη μεγαλύτερη καζινοποίηση που υπήρξε ποτέ στην ιστορία της Ελλάδας», αναφέρει ο Αντώνης Στεργιώτης, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της ρυθμιστικής αρχής για τον τζόγο, της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (ΕΕΕΠ), από τον Ιούνιο του 2015 μέχρι τον Ιούνιο του 2016.

Η σύντομη θητεία του έχει σημείο αναφοράς τη διαμάχη του με τον ΟΠΑΠ γιατί προσπάθησε να βάλει χρονικά, οικονομικά και χωρικά όρια στον τρόπο που θα λειτουργούσαν τα καζίνα γειτονιάς OPAP Play. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ απέπεμψε τον Αντώνη Στεργιώτη μετά τη λήξη της μονοετούς θητείας του και αναίρεσε όλους τους περιορισμούς που είχε θέσει.

Τα κεντρικά γραφεία της Allwyn στη Λεωφόρο Αθηνών 112. Πηγή: Google Earth.


Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σταμάτησε όμως εκεί. Την περίοδο της διακυβέρνησής του εγκρίθηκε η λειτουργία δύο μεγάλων καζίνων στον αστικό ιστό της πόλης, αφού: 
  • Nομοθετήθηκε η προκήρυξη διαγωνισμού για το καζίνο στο Ελληνικό, η οποία όμως είχε ξεκινήσει επί ΝΔ και Αντώνη Σαμαρά. (Αργότερα η εταιρεία Lamda, συμφερόντων Λάτση, ανέθεσε έναντι ανταλλαγμάτων το καζίνο του Ελληνικού στην κοινοπραξία Hard Rock – ΤΕΡΝΑ, συμφερόντων Περιστέρη.)
  • Νομοθετήθηκε η μετεγκατάσταση του καζίνου της Πάρνηθας (συμφερόντων Θανάση Λασκαρίδη και Σωκράτη Κόκκαλη) στο Μαρούσι.
  • Δια νόμου δόθηκαν νέες άδειες καζίνων στη Σαντορίνη, την Κρήτη και τη Μύκονο.



Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνέχισε επάξια το έργο της καζινοποίησης. Αρχικά, ούτε δύο μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της το 2019, εξέδωσε ΚΥΑ (Κοινή Υπουργική Απόφαση) για την υλοποίηση του διαγωνισμού για το καζίνο του Ελληνικού.

Επίσης, η κυβέρνηση Μητσοτάκη φρόντισε να προσαρμόσει τον νόμο του ΣΥΡΙΖΑ για να γίνει εφικτή η μεταφορά του καζίνου της Πάρνηθας στο Μαρούσι, καθώς οι προηγούμενες διατάξεις είχαν κριθεί αντισυνταγματικές από το ΣτΕ. Παρά τις νέες προσφυγές κατοίκων και όμορων δήμων, το ΣτΕ τις απέρριψε και οι εργασίες έχουν ήδη ξεκινήσει στο κτήμα Δηλαβέρη.

Παράλληλα, η Νέα Δημοκρατία προχώρησε στη ρύθμιση της διαδικτυακής αγοράς τυχερών παιγνίων με το καθεστώς των αδειών οι οποίες έφτασαν τις 20, ισχυριζόμενη πως έτσι θα περιοριστεί ο παράνομος τζόγος. Το αποτέλεσμα ήταν η ταυτόχρονη επέκταση νόμιμων και παράνομων διαδικτυακών καζίνων και οι συνεχείς ευνοϊκές ρυθμίσεις υπέρ των αδειοδοτημένων εταιρειών με σκοπό να γίνουν πιο ελκυστικές.

Όπως γράψαμε σε προηγούμενο ρεπορτάζ, χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αύξηση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2022 στο όριο του πονταρίσματος στα διαδικτυακά φρουτάκια από τα δύο στα είκοσι ευρώ, το οποίο συνοδεύτηκε από τη μείωση του χρόνου αναμονής ανάμεσα στα πονταρίσματα από τα τρία στα δύο δευτερόλεπτα. Δεν ξέρουμε αν οι ρυθμίσεις αυτές έκαναν τα ονλάιν φρουτάκια πιο ελκυστικά, σίγουρα τα έκαναν περισσότερο εθιστικά.


«Υπεύθυνο παιχνίδι»

Ως ελεύθερο εμπόρευμα, ο τζόγος δεν μπορούσε να παρουσιάζεται ως επιβλαβής. Την πρακτική και πολιτικο-ιδεολογική απάντηση έδωσε το αφήγημα του «υπεύθυνου παιχνιδιού», καλλιεργώντας την ιδέα ότι τα τυχερά παιχνίδια είναι έμφυτα, είναι διασκέδαση, ενώ οι αρνητικές συνέπειες αφορούν μια μειοψηφία για την οποία υπάρχουν δομές βοήθειας. Οι επίδοξοι παίκτες ενημερώνονται για τους κινδύνους του παιχνιδιού, ενώ αν κανείς τους παραβιάσει, είναι δική του ευθύνη.

To «υπεύθυνο παιχνίδι» είναι ένας μύθος, όχι μόνο γιατί είναι υποκριτικό να επικαλείσαι αποκλειστικά την ατομική ευθύνη όταν πρόκειται για εν δυνάμει επιβλαβή προϊόντα αλλά και γιατί διεθνείς έρευνες δείχνουν πως το μεγαλύτερο μέρος του τζίρου των εταιρειών, προέρχεται από ένα δυσανάλογα μικρό ποσοστό παικτών. Στη Βρετανία η οργάνωση Gambling with Lives (Τζογάροντας με τις Ζωές) υπολόγισε ότι το 86% των εσόδων του ονλάιν τζόγου προέρχεται από το 5% των παικτών.

Προτού, λοιπόν, μιλήσουμε για ανεύθυνους παίκτες, ας εξετάσουμε αν οι ίδιοι οι κανόνες είναι υπεύθυνοι.

Ανεύθυνοι κανόνες

Ποιοι τελικά είναι αυτοί οι κανόνες που έχει θέσει το ελληνικό κράτος για να προστατέψει το κοινωνικό σύνολο από τον τζόγο; Τους μελετήσαμε έναν προς έναν και διαπιστώσαμε ότι είναι στην καλύτερη περίπτωση άστοχοι, στη χειρότερη ανεπαρκείς.

Τέτοιοι μηχανισμοί είναι:
Τα ατομικά όρια, χρονικά και χρηματικά.
Η δυνατότητα αυτοαποκλεισμού.
Η γραμμή βοήθειας 1114.

1/ Όριο ημερήσιας χασούρας: 1.000.000 ευρώ!

Τον Φεβρουάριο του 2024, σε συνέδριο του ΑΝΤ1 για τις «υπεύθυνες συμπεριφορές», o Θάνος Μαρίνος, γενικός διευθυντής της στοιχηματικής εταιρείας Betsson, είχε αναφέρει: «Η πλατφόρμα σου πρέπει να δίνει στο χρήστη όταν ανοίγει τον λογαριασμό, τη δυνατότητα να θέσει τρία όρια: Πόσο χρόνο θέλω να δαπανώ το μήνα στην πλατφόρμα της Betsson, πόσα χρήματα δυνητικά θέλω να χάσω και τι είδους συνεδρίες θέλω να έχω».

Επιβεβαιώνουμε. Πήγαμε να κάνουμε εγγραφή στη Betsson και δηλώσαμε ότι θέλουμε να τζογάρουμε το πολύ 24 ώρες την ημέρα, με ημερήσιο όριο καταθέσεων το 1.000.000 ευρώ και ημερήσιο όριο χασούρας επίσης 1.000.000 ευρώ – μπορούσαμε και παραπάνω. Δοκιμάσαμε και σε άλλα μεγάλα ονλάιν καζίνα όπως το Pamestoixima (της Allwyn) ή αυτά της Novibet και της Stoiximan. Οι επιλογές ήταν οι ίδιες, μπορείς να ορίσεις αν θα φας όλη τη μέρα σου στον τζόγο και πόσα θα χάσεις, ακόμη κι αν είναι μια περιουσία.




2/ Αυτοαποκλεισμός; Πάρε δέκα σπινς!

«Αν πάρεις δάνειο από την Alpha Bank και δεν το αποπληρώσεις, σε μαυρίζει όλο το τραπεζικό σύστημα», μας λέει ο Στέφανος που ολοκλήρωσε το πρόγραμμα απεξάρτησης από τον τζόγο του 18 ΑΝΩ το 2024. «Έτσι θα έπρεπε να σε μαυρίζει και όλο το στοιχηματικό σύστημα. Αλλά αν αποκλειστείς από μια εταιρεία, έχεις άλλες 17 για να παίξεις». Από τότε, οι αδειοδοτημένες εταιρείες έχουν φτάσει τις 20.

Η ΕΕΕΠ, η κρατική ρυθμιστική αρχή για τα τυχερά παιχνίδια, θέσπισε μέσα στο 2024 το Μητρώο Αποκλεισμένων Παικτών, ώστε, αν ένας παίκτης αποκλειστεί από μια εταιρεία, αυτόματα να αποκλείεται συνολικά απ’ όλες.

Ωστόσο, όπως διαβάζουμε στο σάιτ της ΕΕΕΠ, «μέχρι την επίσημη ενεργοποίηση του Ενιαίου Μητρώου Αποκλεισμένων, δεν είναι δυνατή η εγγραφή Παικτών στο Μητρώο, καθώς ούτε και η αυτόματη και καθολική εφαρμογή του αποκλεισμού τους από το σύνολο των Κατόχων Άδειας». Ρωτήσαμε την ΕΕΕΠ για την ενεργοποίηση του Μητρώου, ωστόσο δεν λάβαμε απάντηση.

Και βέβαια, υπάρχουν πάντα τα πρακτορεία του ΟΠΑΠ / Allwyn όπου δεν εφαρμόζεται το μέτρο του αυτοαποκλεισμού. «Εδώ εξαρτάται από τη θέληση και τη δύναμη του καθενός», μας είπε γελώντας ο υπάλληλος ενός πρακτορείου.

Η περιφρόνηση της Allwyn και της Stoiximan στην προσπάθεια του παίκτη να ξεφύγει

Ο Αριστείδης, που ολοκλήρωσε μέσα στο 2024 το πρόγραμμα απεξάρτησης από τον τζόγο του ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ, μας είπε πως δεν σεβάστηκαν όλες οι εταιρείες τον αποκλεισμό του. Βάσει νόμου, απαγορεύεται η αποστολή εμπορικού υλικού σε αποκλεισμένους παίκτες.

Μας δείχνει στο κινητό του ένα μήνυμα από τα Opap Play: «Oktoberfest σε όλα τα καταστήματα Play! 400.000 σε περιμένουν μέσα από κληρώσεις πόντων και πολλά events έως 31/10».

Επιτόπου τηλεφωνεί στη γραμμή εξυπηρέτησης του ΟΠΑΠ και τους εξηγεί ότι έχει ζητήσει επανειλημμένα να τον αποκλείσουν από οποιοδήποτε προωθητικό υλικό και ότι βρίσκεται σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Έξι μέρες αργότερα, η εταιρεία τον ενημερώνει ότι αν θέλει, μπορεί να τζογάρει χρησιμοποιώντας μία ακόμη μέθοδο πληρωμής: «To IRIS Payments ήρθε στο OPAPONLINE.GR!», γράφει το μήνυμα που έλαβε.

Οι παίκτες που χάνουν πολύ μεγάλα ποσά χαρακτηρίζονται «VIPs» και έχουν ειδική, προσωποποιημένη μεταχείριση από τις εταιρείες, ώστε να είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγουν. Ένας τέτοιος παίκτης ζήτησε από τη Stoiximan να μην του επιτραπεί να παίζει για ένα μήνα. Αμέσως μόλις πέρασε ο μήνας, ξεκίνησε να δέχεται μηνύματα από την ίδια εταιρεία με προσφορές για να επανέλθει στο τζογάρισμα με καθεστώς VIP παίκτη.

Η εταιρεία Stoiximan δεν απάντησε στο ερώτημά μας για την πολιτική της στο ζήτημα του αυτοαποκλεισμού.

Με άλλα λόγια, βάσει του ρεπορτάζ μας, οι δύο εταιρείες που κυριαρχούν ολιγοπωλιακά στον τζόγο (και οι οποίες ανήκουν αμφότερες στην ίδια μητρική, την Allwyn):Η μεν Allwyn δεν σέβεται τους κανόνες αυτοαποκλεισμού.
Η δε Stoximan τεντώνει τόσο τα όριά της ώστε με το που λήξει η περίοδος του αυτοαποκλεισμού να προσκαλεί τον παίκτη να ξαναπαίξει με το στάτους VIP.

3/ Γραμμή βοήθειας 1114: Προσωπικό στα δάχτυλα του ενός χεριού

Στην προσπάθεια να παρέχει υποστήριξη σε όποιον βιώνει δυσκολίες λόγω τζόγου, το κράτος δημιούργησε το 2011 τη γραμμή 1114, η οποία ανήκε μέχρι το 2024 στο ΚΕΘΕΑ.

Πριν την κατάργηση του ΚΕΘΕΑ και τη συγχώνευσή του στον ΕΟΠΑΕ (Εθνικός Οργανισμός Πρόληψης και Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων), η γραμμή στελεχωνόταν από τέσσερις (!) εργαζόμενες. Ο σύλλογος εργαζομένων του ΚΕΘΕΑ είχε καταγγείλει καθυστερήσεις πληρωμών και ανανέωσης συμβάσεων, με αποτέλεσμα τον Φεβρουάριο του 2023 να μείνει εκτός λειτουργίας η γραμμή για επτά ημέρες. Βάσει νόμου οι διαφημίσεις τζόγου οφείλουν να παραπέμπουν σε τηλεφωνική γραμμή απεξάρτησης.

Ανακοίνωση συλλόγου εργαζομένων ΕΟΠΑΕ, 1η Φεβρουαρίου 2023. Πηγή: Σύλλογος εργαζομένων ΕΟΠΑΕ

Τον Φεβρουάριο του 2025 ο ΕΟΠΑΕ είχε ματαιώσει την προκήρυξη για την ανανέωση της σύμβασης των εργαζομένων και από το ρεπορτάζ μας προκύπτει ότι η γραμμή λειτουργούσε προσωρινά με προσωπικό του ΟΚΑΝΑ.

Σήμερα, όπως μας ενημέρωσε ο ΕΟΠΑΕ, η γραμμή λειτουργεί απρόσκοπτα, με την προσθήκη ενός ακόμη εργαζόμενου, δηλαδή πέντε (!) στο σύνολο και με το ίδιο ακριβώς ωράριο. Έχουν την κατάλληλη κατάρτιση για ζητήματα απεξάρτησης από τον τζόγο όσοι στελεχώνουν τη γραμμή; «Είναι όλοι επιστήμονες εκπαιδευμένοι, εξειδικευμένοι και καθόλα έμπειροι στο πεδίο των εξαρτήσεων».

Την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή, εν μέσω Μουντιάλ και βομβαρδισμού του κοινού από διαφημίσεις τζόγου, η γραμμή δεν λειτουργούσε. «Πήρα πέντε τηλέφωνα μέσα σε δύο μέρες και η γραμμή έκλεινε», μας λέει ο Γιώργος Παλαιός από την οργάνωση για την καταπολέμηση της βλάβης από τον τζόγο Not a Game. «Όταν έπιασα γραμμή τη Δευτέρα [29 Ιουνίου] και ρώτησα, μου είπαν ότι είχαν τεχνικό πρόβλημα».

«Είμαστε η μόνη εταιρεία τυχερών παιχνιδιών στην Ελλάδα που τη στηρίζει, χρηματοδοτώντας το κόστος λειτουργίας της από το 2011», μας λέει η Allwyn. Όμως, απαντώντας στο ίδιο ερώτημα ο ΕΟΠΑΕ μας ενημέρωσε πως απ’ όταν έγινε η συγχώνευση του ΚΕΘΕΑ, η χρηματοδότηση της γραμμής «καλύπτεται από τον τακτικό προϋπολογισμό του ΕΟΠΑΕ», ενώ εκκρεμεί η υπογραφή του μνημονίου συνεργασίας με την Allwyn.

Το βασικό είναι πως η μοναδική γραμμή υποστήριξης που υπάρχει στη χώρα για τον τζόγο δεν είναι 24ωρη, όπως είναι η εξυπηρέτηση πελατών όλων των εταιρειών τζόγου, αλλά λειτουργεί μόνο καθημερινές 9:00-21:00.

ΟΠΑΠ / Allwyn: Προσελκύει επενδυτές με κράχτη τη μεγάλη χασούρα των Ελλήνων

Σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας, οι παίκτες στην Ελλάδα χάνουν περισσότερα απ’ όλους στην Ευρώπη. Οι μόνοι που βρίσκονται σε χειρότερη θέση είναι οι κάτοικοι της Κύπρου, η κυβέρνηση της οποίας έχει συνειδητά επιλέξει να μετατρέψει το νησί σε τόπο μαζικής εγκατάστασης εταιρειών τζόγου. Έχει ενδιαφέρον ότι τα σχετικά στοιχεία αντλούνται από έκθεση του ΟΠΑΠ (νυν Allwyn) το 2024 προς το επενδυτικό κοινό – με άλλα λόγια ο ίδιος ο ΟΠΑΠ προσπαθεί να πείσει το διεθνές επενδυτικό κοινό ότι αξίζει η επένδυση στην εταιρεία αφού οι Έλληνες χάνουν τόσα πολλά!


Η έκθεση του ΟΠΑΠ προς το ξένο επενδυτικό κοινό το 2024. Αναλογικά με το ΑΕΠ της, η Ελλάδα έχει υψηλότερα έσοδα από τη δραστηριότητα των τυχερών παιχνιδιών σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πηγή: ΟΠΑΠ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για «ολοκλήρωση ενός τεράστιου ενεργειακού εγκλήματος» σε βάρος της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας κάνει λόγο το Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, με αφορμή τη δρομολόγηση κατεδαφίσεων εγκαταστάσεων στον Ατμοηλεκτρικό Σταθμό Αγίου Δημητρίου.

Σε ανακοίνωσή του, το Κίνημα αναφέρει ότι βρίσκεται σε εξέλιξη διαγωνισμός «με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος» για την κατεδάφιση καμινάδων, πύργων ψύξης και άλλων δομικών στοιχείων της λιγνιτικής μονάδας «ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 5», η οποία έπαυσε να λειτουργεί στις 15 Μαΐου 2026.

Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι τον Δεκέμβριο του 2025 είχε προηγηθεί η παύση λειτουργίας της μονάδας «ΜΕΛΙΤΗ 1», ενώ εκφράζει την αντίθεσή του και στην προγραμματισμένη για τον Σεπτέμβριο του 2026 διακοπή λειτουργίας της μονάδας «ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 5».

Αναλυτικά η ανακοίνωση

Τούτες τις μέρες γινόμαστε μάρτυρες της ολοκλήρωσης ενός τεράστιου ενεργειακού εγκλήματος σε βάρος της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας μας συνολικά.

Διεξάγεται διαγωνισμός με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος για την κατεδάφιση καμινάδων, πύργων ψύξης και λοιπών δομικών στοιχείων της ατμοηλεκτρικής μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύσιμο λιγνίτη ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 5. Προηγήθηκε πολύ πρόσφατα, στις 15/05/2026, η παύση λειτουργίας της μονάδας. Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Δεκέμβριο του 2025, είχε οδηγηθεί σε παύση λειτουργίας η μονάδα ΜΕΛΙΤΗ 1, ενώ πρόσφατα ανακοινώθηκε επίσης η επικείμενη, τον Σεπτέμβριο του 2026, παύση λειτουργίας της υπερσύγχρονης μονάδας με καύσιμο λιγνίτη ηλικίας μόλις τριών ετών ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 5.

Στο όνομα δήθεν της «ενεργειακής μετάβασης» (έως το 2050, όταν κατά τον προγραμματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να έχουν μηδενισθεί οι ρύποι από καύση ορυκτών καυσίμων) ενταφιάζεται εντελώς από τώρα ο μαύρος χρυσός της Δυτικής Μακεδονίας, της Μεγαλόπολης και ολόκληρης της Ελλάδας, που επί 80 χρόνια έδωσε απασχόληση σε πολλές χιλιάδες εργαζομένων και ηλεκτροδότησε όλη τη χώρα με άφθονη και την φθηνότερη σε όλη την Ευρώπη ηλεκτρική ενέργεια, βοηθώντας στην συγκράτηση των τιμών και την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο για τα επόμενα χρόνια της «ενεργειακής μετάβασης», η παρούσα κυβέρνηση αφαιρεί όλο αυτό το όφελος από τη χώρα και τους πολίτες και επιλέγει ως καύσιμο μόνο το πλήρως εισαγόμενο φυσικό αέριο, με την αέρια ή υγροποιημένη μορφή του (LNG).

Σε πλήρη αναντιστοιχία με την ελληνική κυβέρνηση, οι λοιπές ευρωπαϊκές χώρες που παράγουν ηλεκτρική ενέργεια με καύσιμο λιγνίτη, προτάσσοντας το καλό της χώρας τους, για λόγους εθνικού συμφέροντος και ασφάλειας εφοδιασμού, ζήτησαν εξαίρεση και διατήρησαν τον λιγνίτη κατά το διάστημα της «ενεργειακής μετάβασης», όπως η Γερμανία μέχρι το 2038 και η Πολωνία μέχρι το 2049. Η Ελλάδα δεν έκανε χρήση αυτού του δικαιώματός της με αποτέλεσμα τη συμβολή στην εκτίναξη των τιμών στην ενέργεια.

Αποκορύφωμα αυτής της αντίθετης προς τα εθνικά συμφέροντα τακτικής είναι η σπουδή της κυβέρνησης να κλείσει άμεσα (τον Σεπτέμβριο του 2026) και την ολοκαίνουρια εκσυγχρονισμένη μονάδα ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 5, η οποία εξαρχής δεν αντίκειται στην ενεργειακή μετάβαση, αφού έχει χαμηλότερη εκπομπή CO2 ακόμη και από μια μονάδα φυσικού αερίου ανοικτού κύκλου, ενώ έχει και χαμηλότερο κόστος παραγωγής, όταν η τιμή του αερίου ξεπερνά τα 40 € ανά θερμική μεγαβατώρα. Ταυτόχρονα, η μονάδα ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 5 ενισχύει την ασφάλεια εφοδιασμού της χώρας και αντικαθιστά εισαγόμενη ενέργεια και εισαγόμενο φυσικό αέριο. Μάλιστα κόστισε 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ στον ελληνικό λαό και δεν έχει ούτε καν στοιχειωδώς αποσβεσθεί.

Επιπλέον, τεράστια προβλήματα δημιουργούνται ήδη από την απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας στην περιοχή, ενώ οι υποσχέσεις αρμοδίων για δήθεν δημιουργία άλλων θέσεων σε άλλους τομείς παραμένουν χωρίς το παραμικρό αντίκρισμα μέχρι σήμερα. Ανησυχία προκαλεί και το ζήτημα της τηλεθέρμανσης για τους 45.000 καταναλωτές σε Κοζάνη, Πτολεμαΐδα και Αμύνταιο, όπου πλέον συζητείται «προσωρινά» η χρήση πετρελαίου, με αποτέλεσμα να γίνονται βήματα προς τα πίσω, που αναιρούν την «ενεργειακή μετάβαση».

Πληροφορούμαστε ότι η Περιφερειακή Ένωση Δήμων (ΠΕΔ) Δυτικής Μακεδονίας, έχει υποβάλει στον Πρωθυπουργό υπόμνημα με προτάσεις για αντιμετώπιση των τεράστιων προβλημάτων, συμπεριλαμβάνοντας το αίτημα της παράτασης της λειτουργίας σταθμών, τουλάχιστον της ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ 5.

Καλούμε την κυβέρνηση να προτάξει το συμφέρον της χώρας και των πολιτών, να προβεί σε ουσιαστικό διάλογο με τους τοπικούς φορείς και να αναθεωρήσει αυτές τις ανεξήγητες με την κοινή λογική και αντιβαίνουσες προς το κοινό καλό αποφάσεις της.

Στο μεταξύ, πρέπει άμεσα να σταματήσει η κυβέρνηση να συμπεριφέρεται ωσάν η χώρα να της ανήκει και να δημιουργεί τετελεσμένα, που αποκλείουν σε κάθε περίπτωση την επιστροφή σε προτέρα κατάσταση. Για παράδειγμα, η τυχόν χωροθέτηση της σχεδιαζόμενης νέας μονάδας φυσικού αερίου στην «αυλή» της ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ 5, ώστε αυτή να μην μπορέσει ποτέ να επαναλειτουργήσει, συνιστά για το Κίνημά μας απιστία σε βάρος των συμφερόντων του Δημοσίου και καταστροφή δημόσιας περιουσίας, την οποία και θα καταγγείλουμε, αναζητώντας ποινικές και αστικές ευθύνες από τους υπεύθυνους πολιτικούς και υπηρεσιακούς παράγοντες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη Alexus Grynkevich αποκάλεσε... «κοινή πρακτική» την επιδρομή ουκρανικών drone στις ελληνικές ακτές


Σε μία τοποθέτηση βόμβα προέβη στις 19/5, ο Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Alexus Grynkevich, όχι μόνο υποβαθμίζοντας τον εντοπισμό ενός ουκρανικού drone στις ακτές της Λευκάδας, αλλά και τονίζοντας, ότι «τέτοιες τακτικές είναι κοινές σε συγκρούσεις όπως αυτή της Ουκρανίας», σύμφωνα με το πρακτορείο Tass.
«Δεν συμμερίζομαι τους φόβους ότι αυτός ο πόλεμος θα μεταφερθεί στη Μεσόγειο. Τέτοιες τακτικές είναι κοινές σε συγκρούσεις όπως αυτή της Ουκρανίας, όπου υπάρχει ασυμμετρία ισχύος. Αλλά δεν συμμερίζομαι αυτήν την ανησυχία ακόμα. Θα το παρακολουθούμε στενά», τόνισε χαρακτηριστικά ο Ανώτατος Διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη.
Όπως γίνεται αντιληπτό, η υποβάθμιση του περιστατικού από τα πλέον επίσημα χείλη του ΝΑΤΟ καταμαρτυρά την μηδαμινή επιρροή της ελληνικής κυβέρνησης στο διεθνές στερέωμα, ενώ ουσιαστικά δίνει στο καθεστώς του Κιέβου το πράσινο φως, προκειμένου να διεξάγει επιθετικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο, και συνακόλουθα, σε ελληνικά ύδατα.
Κι όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να τάσσεται εμμονικά στη λάθος πλευρά της Ιστορίας, δηλαδή ενάντια στη Ρωσία, τη στιγμή που προσφέρει πακτωλό χρημάτων στο καθεστώς Zelensky, μέσω του νατοϊκού προγράμματος PULSE.
Είναι αυτή η εξωτερική πολιτική που έχει μετατρέψει την Ελλάδα από χώρα σε... χώρο, όπως πλέον επιβεβαίωσαν και με τη βούλα οι «σύμμαχοί» μας στο ΝΑΤΟ.

Οι δηλώσεις του Διοικητή του ΝΑΤΟ που άδειασαν με πάταγο την κυβέρνηση Μητσοτάκη


Το NATO «δεν ανησυχεί για εξάπλωση της ουκρανικής σύγκρουσης στη Μεσόγειο Θάλασσα μετά την ανακάλυψη ενός ουκρανικού ναυτικού drone Magura V5 στα ελληνικά χωρικά ύδατα», τόνισε πιο συγκεκριμένα ο Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη Alexus Grynkevich σε συνέντευξη Τύπου μετά τη συνάντηση των Αρχηγών Άμυνας του NATO.
O Alexus Grynkevich, Ανώτατος Διοικητής των νατοϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη

«Δεν συμμερίζομαι τους φόβους ότι αυτός ο πόλεμος θα μεταφερθεί στη Μεσόγειο. Τέτοιες τακτικές είναι κοινές σε συγκρούσεις όπως αυτή της Ουκρανίας, όπου υπάρχει ασυμμετρία ισχύος. Αλλά δεν συμμερίζομαι αυτήν την ανησυχία ακόμα. Θα το παρακολουθούμε στενά», δήλωσε απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν το NATO φοβάται ότι οι προσπάθειες της Ουκρανίας να επιτεθεί σε δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν ρωσικά πετρελαιοειδή στη Μεσόγειο θα μπορούσαν να απειλήσουν την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.

Ο εντοπισμός του Cossai Mamack στις ακτές της Λευκάδας και οι επιχειρήσεις κατά του ρωσικού στόλου


Επισημαίνεται, ότι στις αρχές Μαίου ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ μετέδιδαν ότι ένας Έλληνας ψαράς ανακάλυψε ένα ουκρανικό μη επανδρωμένο σκάφος, συγκεκριμένα ένα Cossai Mamack, το οποίο περιείχε πυροκροτητές, μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών και μια αναμμένη μηχανή, σε μια σπηλιά κοντά στη Λευκάδα στο Ιόνιο Πέλαγος.
Σύμφωνα με πολυάριθμες αναφορές διεθνώς, αλλά και όπως υπενόησε το πόρισμα του Υπουργείου Αμύνης, η τρέχουσα εκτίμηση των ειδικών είναι ότι το drone μπορεί να είχε προετοιμαστεί «για επίθεση σε πλοίο που φόρτωνε καύσιμα σε ρωσικό λιμάνι».



Μάλιστα, μεταγενέστερα ρεπορτάζ αποκάλυψαν το drone περιείχε μεταξύ 100 και 300 κιλά εκρηκτικών, τα οποία κατασχέθηκαν και καταστράφηκαν από ειδικούς πυροτεχνουργούς.
Οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιώθηκαν αργότερα από τους Έλληνες Υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας, Γιώργο Γεραπετρίτη και Νίκο Δένδια, οι οποίοι ενημέρωσαν τους ομολόγους τους στην ΕΕ και το NATO για το περιστατικό.

Δεκάδες ουκρανικά drones απειλούν την Ελλάδα - Επιχείρηση χάους στη Μεσόγειο


Παράλληλα, συγκλονιστικές αποκαλύψεις βλέπουν το φως της δημοσιότητας για το ουκρανικό drone, που εντοπίστηκε στη Λευκάδα, καθώς όχι μόνο δεν αποτελούσε εξαίρεση, αλλά φέρεται να είναι μέρος ενός ευρύτερου στόλου drones, τα οποία το καθεστώς του Κιέβου έχει εξαπολύσει στη Μεσόγειο για να πλήξει τα ρωσικά τάνκερ, μεταφέροντας στη «γειτονιά» μας το θέατρο των πολεμικών συγκρούσεων.
Συγκεκριμένα, το ουκρανικό Cossack Mamai δεν είναι το μοναδικό μη επανδρωμένο όχημα επιφανείας (USV-Unmanned Surface Vehicle) ουκρανικής ιδιοκτησίας και ναυπήγησης που επιχειρούσε στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά ένα από πολλά.



Άλλωστε, όπως είχε αποκαλύψει το Bankingnews, οι Ουκρανοί είχαν προειδοποιήσει την Αθήνα ότι για το Κίεβο, τα πλοία του «σκιώδους στόλου» και τάνκερ που μπορεί να μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο ή άλλο καύσιμο αποτελούν νόμιμο στόχο.
Η Αθήνα έχει στείλει ήδη μήνυμα στην Ουκρανία απαιτώντας να αποσύρει τα εναπομείναντα drones από τις ακτές της, ενώ παράλληλα εκπέμπει σήμα κινδύνου στους εταίρους της για τους κινδύνους ασφαλείας και περιβάλλοντος.
Παρά ταύτα, ο Volodymyr Zelensky προέβη σε μία πρωτοφανή διπλωματική περιφρόνηση της χώρας μας, αφού το ουκρανικό ΥΠΕΞ αρνήθηκε οποιαδήποτε επικοινωνία με την Αθήνα, αφήνοντας τον Γ. Γεραπετρίτη να... περιμένει στο ακουστικό του, σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν στον έντυπο Τύπο.

Μήνυμα πανικού στην Ουκρανία από το ΥΠΕΞ: «Μαζέψτε τα drones σας από τις ελληνικές ακτές»


Τα ευρήματα του Ελληνικού Γενικού Επιτελείου Στρατού δείχνουν ότι το εντοπισμένο drone αποδείχθηκε ότι ήταν ένα ουκρανικό μοντέλο "Kossack Mamai", και όχι ένα Magura, το οποίο επιχειρούσε στο πλαίσιο μιας ευρύτερης επιχείρησης του Κιέβου στην Ανατολική Μεσόγειο, μεταδίδει με τη σειρά του, το ουκρανικό μέσο UA.news.
Η Αθήνα στέλνει ήδη μήνυμα στην Ουκρανία απαιτώντας να αποσύρει τα εναπομείναντα drones από τις ακτές της, ενώ παράλληλα εκπέμπει σήμα κινδύνου στους εταίρους της για τους κινδύνους ασφαλείας και περιβάλλοντος.
Σύμφωνα με πηγές, η συσκευή μεταφέρθηκε από ένα πλοίο χωρίς μόνιμη βάση νηολόγησης, το οποίο επισκέφθηκε τη Λιβύη, αν και η εκτόξευση του drone από την ουκρανική βάση της Λιβύης θεωρείται απίθανη από το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο.



Μέρος των πληροφοριών για την έρευνα παραχωρήθηκε στους Έλληνες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και ένα προσχέδιο των συμπερασμάτων έχει ήδη υποβληθεί στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η Ελλάδα εξετάζει επί του παρόντος το ενδεχόμενο να προσφύγει στον ΟΗΕ λόγω της ανεξέλεγκτης χρήσης drones εκτός των ζωνών ένοπλης σύγκρουσης με τη Ρωσική Ομοσπονδία, ενώ αναμένονται επαφές στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο για τη λήψη διευκρινίσεων.
Υπενθυμίζεται ότι, στις 7 Μαΐου, εντοπίστηκε ένα ουκρανικό ναυτικό drone στις νότιες ακτές της Λευκάδας, ενώ ααργότερα μεταφέρθηκε για ανάλυση από εμπειρογνόμωνες της ΕΥΠ και των Ενόπλων Δυνάμεων στον Σκαραμαγκά.

Η μεγάλη επιχείρηση των Ουκρανών στη Μεσόγειο που απειλεί άμεσα τα ελληνικά ύδατα και τα νησιά


Τα στοιχεία δείχνουν καθαρά ότι το καμικάζι-drone ήταν μέρος μεγαλύτερης αποστολής, σχεδιασμένης από το Κίεβο.
Τα σκάφη αυτά είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτα.
Το σήμα τους δεν υπερβαίνει το μέγεθος ενός τζετ-σκι, καθιστώντας τον εντοπισμό τους δύσκολο έως αδύνατο.
Πηγές από όλες τις συναρμόδιες υπηρεσίες ανέφεραν στην Καθημερινή ότι το συγκεκριμένο ναυτικό drone μεταφερόταν από πλοίο χωρίς σταθερή βάση, με διαδρομές που περιλάμβαναν και τη Λιβύη.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, αλλά για έναν απροσδιόριστο αριθμό μη επανδρωμένων σκαφών.



Οι ίδιες πηγές σημειώνουν ότι οι Ουκρανοί είχαν προειδοποιήσει νωρίτερα την Αθήνα πως τα πλοία του «σκιώδους στόλου» και τα τάνκερ που μεταφέρουν παράνομα πετρέλαιο ή καύσιμα αποτελούν νόμιμο στόχο για τις ουκρανικές δυνάμεις.
Αν και η απόσταση μεταξύ της προειδοποίησης και της πραγματικής δράσης παραμένει σημαντική, η ύπαρξη αυτής της αόριστης προειδοποίησης προκάλεσε έντονη εγρήγορση στις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας.

Απίστευτο - Το Κίεβο ταπείνωσε την κυβέρνηση Μητσοτάκη... ο Sybiha δεν σηκώνει τα τηλέφωνα


Εντωμεταξύ, η ο Ουκανός ΥΠΕΞ Andriy Sybiha απέρριψε οιαδήποτε επικοινωνία με τον Γιώργο Γεραπετρίτη για το θέμα του drone, επικαλούμενος.. φόρτο εργασίας, όπως αποκαλύφθηκε στον ελληνικό έντυπο Τύπο.
Η ελληνική διπλωματία δείχνει αδυναμία και παράλυση με αφορμή την άρνηση της ουκρανικής πλευράς να πραγματοποιηθεί τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ των δύο υπουργών που θεωρείται αυτονόητη σε χώρες με φιλικές σχέσεις παρά την ξεκάθαρη στήριξη της Αθήνας προς το Κίεβο από την πρώτη μέρα του πολέμου.
Παρά την επανειλημμένη προσπάθεια της ελληνικής πλευράς να οριστεί το τηλεφωνικό «ραντεβού», η ουκρανική πλευρά το παραπέμπει αόριστα, ισχυριζόμενη ότι οι υπουργοί θα συναντηθούν στο πλαίσιο άλλης διεθνούς συνεδρίασης.

Με κατευθυνόμενες διαρροές η κυβέρνηση συγκαλύπτει την ουκρανική αυθαιρεσία στη Μεσόγειο

Το διπλωματικό πρόγραμμα των επόμενων εβδομάδων περιλαμβάνει τη σύνοδο υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στο Χέλσινμποργκ με προτεραιότητα στις προετοιμασίες για τη σύνοδο κορυφής στην Αγκυρα και την επείγουσα ενίσχυση της Ουκρανίας, καθιστώντας απίθανη οποιαδήποτε ουσιαστική παρέμβαση του Γεραπετρίτη.
Η χαμένη ευκαιρία φαίνεται να ήταν στις Βρυξέλλες, στις 11 Μαΐου, όταν το θέμα ήταν ακόμη «καυτό» και η Ελλάδα είχε μεγαλύτερα μέσα πίεσης σε επίπεδο Ε.Ε.



Οποιαδήποτε διμερής συνάντηση θα περιοριστεί πιθανότατα σε αοριστολογίες περί κοινών στόχων, χωρίς δεσμεύσεις για την αποφυγή επανάληψης περιστατικού με drone.
Παράλληλα, η κυβέρνηση επένδυσε σε ψευδείς διαρροές για να ελέγξει τα μέσα ενημέρωσης, όπως στην περίπτωση του καλωδίου Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ.
To πολιτικό αφήγημα της ΝΔ, ουσιαστικά απέκρυπτε την πραγματικότητα: από τις 7 Μαΐου, όταν εντοπίστηκε το drone, η ελληνική κυβέρνηση απέφευγε επικοινωνία με το Κίεβο, υποτίθεται εν αναμονή πορίσματος του ΓΕΕΘΑ.

Γνώριζαν όλοι εκτός από την κυβέρνηση Μητσοτάκη - Αποκαλύψεις για την κινητή βάση εκτόξευσης USV στη Μεσόγειο


Η επιθετική ενέργεια με το ουκρανικό drone στη Λευκάδα προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στην κυβέρνηση, που εξακολουθεί να θεωρεί τον Zelensky σύμμαχο.
Αντίστοιχα, Γάλλοι, Ρώσοι και Ισπανοί γνώριζαν την κίνηση ουκρανικού φορτηγού για συντονισμό χτυπημάτων στη Μεσόγειο, ενώ οι Έλληνες υπουργοί εμφανίστηκαν «ξαφνιασμένοι».
Οι πρώτες υποτιμητικές δηλώσεις αντικαταστάθηκαν από σοβαροφανείς σχολιασμούς, χωρίς όμως να δεσμευτεί το Κίεβο.
Το Intelligence Online αποκάλυψε ότι ήδη από τις 31 Μαρτίου η «Ομάδα 13» της ουκρανικής στρατιωτικής κατασκοπίας χρησιμοποιούσε bulk carrier από την Οδησσό ως κινητή βάση εκτόξευσης USV στη Μεσόγειο.
Το πλοίο κινούνταν σε διεθνή ύδατα, εκτοξεύοντας USV και συνεχίζοντας την πορεία του, ενώ πίσω από τα φαινομενικά σκουριασμένα ύφαλά του λειτουργούσε κέντρο επιτήρησης με προηγμένα συστήματα.
Το drone εκτελούσε την αποστολή του και το πλοίο είχε ήδη αποχωρήσει...

www.bankingnews.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οκτώ στους δέκα εργαζόμενους βιώνουν έντονη πίεση στον χώρο εργασίας, σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, η οποία καταγράφει ένα ιδιαίτερα επιβαρυμένο εργασιακό περιβάλλον, με τις συνέπειες να επεκτείνονται τόσο στην προσωπική όσο και στην κοινωνική ζωή των εργαζομένων.

Χιλιάδες εργαζόμενοι σε καθημερινή βάση βιώνουν ένα εργασιακό περιβάλλον με έντονο άγχος, αυξημένη ψυχολογική πίεση, φαινόμενα εκφοβισμού και σεξουαλικής παρενόχλησης.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι το 73% εργάζεται υπό αυστηρά χρονοδιαγράμματα, ενώ το 87% αναφέρει πως βρίσκεται συχνά ή μόνιμα σε συνθήκες άγχους. Παράλληλα, περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους (51%) εκτιμούν ότι η ψυχολογική επιβάρυνση επηρεάζει αρνητικά την προσωπική και κοινωνική τους ζωή.



Ανησυχητικά είναι και τα στοιχεία που αφορούν τη σεξουαλική παρενόχληση και τον εργασιακό εκφοβισμό

Τι έδειξε η έρευνα για τα ποσοστά άγχους

Ιδιαίτερα υψηλά εμφανίζονται τα ποσοστά άγχους σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Στους εργαζόμενους ηλικίας 17 έως 34 ετών, το 47% δηλώνει ότι βιώνει πίεση «πάντα» ή «τις περισσότερες φορές». Το ποσοστό αυξάνεται στο 50% για την ομάδα 35-54 ετών και φτάνει το 53% στους εργαζόμενους άνω των 55 ετών. Αντίστοιχα, το 57% των ατόμων ηλικίας 35-54 ετών και το 52% των άνω των 55 ετών αναφέρουν ότι η εργασιακή πίεση επηρεάζει ουσιαστικά τη ζωή τους εκτός εργασίας.

Ανησυχητικά είναι και τα στοιχεία που αφορούν τη σεξουαλική παρενόχληση και τον εργασιακό εκφοβισμό. Η έρευνα αναδεικνύει ότι τα φαινόμενα αυτά δεν περιορίζονται σε μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά συνδέονται με βαθύτερες κοινωνικές και εργασιακές ανισότητες. Ως βασικοί παράγοντες παρενόχλησης καταγράφονται η ηλικία (36%), το φύλο (27%), ο σεξουαλικός προσανατολισμός (10%) και η εθνικότητα (7%).

Στις γυναίκες, το φύλο αναφέρεται ως η βασική αιτία παρενόχλησης σε ποσοστό 42%, ενώ στους άνδρες κυριαρχεί η ηλικία με 35%. Σημαντικό είναι επίσης το ποσοστό των νέων εργαζομένων 17-34 ετών που δηλώνουν ότι έχουν δεχθεί παρενόχληση λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, το οποίο φτάνει το 10%, το υψηλότερο μεταξύ όλων των ηλικιακών ομάδων.

Πηγή: ot.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


ΞΕΚΙΝΑΜΕ

Ποιοι Είμαστε

Είμαστε ένα ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ που γεννιέται από τη βάση, από την κοινή μας ανάγκη να έρθει επιτέλους η αλλαγή.



Όλοι εμείς

Είμαστε άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές, με ποικίλες διαδρομές, κινηματικές ή όχι, κάθε ηλικίας και εμπειρίας. Δεν μας χωράει μια ταμπέλα.

Μας ενώνει ένα κοινό όραμα: ότι ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΧΩΡΑ.

Και μια κοινή ανάγκη: ΝA ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΥΠΑΡΞΙΑΚΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ για την κοινωνία και την πατρίδα μας. Κουβαλάμε μέσα μας ιστορίες διαφορετικές, αλλά κοινά όνειρα και μεγάλη δυσπιστία σε όσους οδήγησαν τη χώρα στα σημερινά πολλαπλά αδιέξοδα.

Είμαστε γυναίκες και άνδρες, χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις, σπουδαστές, φοιτητές, άνεργοι ή εργαζόμενοι, στη γη, σε εργοστάσιο, εργαστήριο, σκηνή ή γραφείο, υπάλληλοι, επαγγελματίες και επιχειρηματίες, επιστήμονες και καλλιτέχνες, νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία, που ονειρεύονται και δημιουργούν καθημερινά ένα καλύτερο ΚΟΙΝΟ ΑΥΡΙΟ.

Είμαστε άνθρωποι που βλέπουμε την αδικία και δεν γυρίζουμε το κεφάλι αλλού, που αισθανόμαστε καλύτερα δείχνοντας αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο, κάθε φορά, που κάποιος σκοντάφτει ή δυσκολεύεται να ακολουθήσει.

#ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ

Γεννηθήκαμε από τη Λαϊκή Υπόδειξη

Το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ γεννήθηκε από τη λαϊκή υπόδειξη. Από τη στιγμή που ένα ισχυρό αίτημα μιας ομάδας ανθρώπων για δικαιοσύνη ανέδειξε τη διάσπαρτη παθογένεια ενός ολόκληρου κράτους.

Ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε ότι οι δίκαιοι και ανιδιοτελείς αγώνες μας δεν είναι μικροί, αδύναμοι, μεμονωμένοι – είναι συλλογικοί και μπορούν να νικήσουν.

Συλλογική Ταυτότητα

Δεν γεννηθήκαμε για να υπηρετήσουμε προσωπικά συμφέροντα, ατομικές φιλοδοξίες, δόλιους υπολογισμούς, οικογενειακές ή ολιγαρχικές ατζέντες. Είμαστε ένα ακηδεμόνευτο κίνημα που ανήκει σε όλους όσοι πιστεύουν στις κοινές αξίες μας και θέλουν να δράσουν γι' αυτές.

Στάση Ζωής

Ξεκινάμε, προχωράμε και θα δώσουμε τη μάχη για όσα πολύτιμα μας στέρησαν. Έχοντας λάβει τη γενναία απόφαση να μη σωπάσουμε απέναντι στην αδικία και την ατιμωρησία.

Ίσες Φωνές

Κάθε φωνή μετράει εξίσου. Δεν υπάρχουν αφεντικά, ιδιοκτήτες ή προύχοντες, μόνο συμπολίτες, που δουλεύουν για το κοινό καλό.


#ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ

Η Μαρία Καρυστιανού και το Παράδειγμα της Μάχης

Η καθαρή στάση, η μαχητικότητα και η αποφασιστικότητα της Μαρίας Καρυστιανού, με τη σθεναρή στήριξη και τον κοινό αγώνα πολλών για δικαιοσύνη, αποκάλυψαν τις εγκληματικές ευθύνες, που όλοι γνωρίζαμε, αλλά λίγοι τολμούσαν να καταγγείλουν δυνατά και τόσο επίμονα.

Γι' αυτό και προσέλκυσε την προσοχή ολόκληρης της κοινωνίας, αλλά και τη συστράτευση ενός τεράστιου τμήματός της.

Όχι απλώς γιατί εκπροσώπησε ένα μέρος της, αλλά γιατί εξέφρασε κάτι βαθύτερο και συλλογικό. Το θάρρος της να σταθεί απέναντι στη διαφθορά, να μιλήσει για τις σκοτεινές πλευρές ενός ατιμώρητου για δεκαετίες πελατειακού συστήματος, έγινε έμπνευση για αμέτρητους ανθρώπους και γέννησε μια μεγάλη ελπίδα.

Είμαστε μαζί με τη Μαρία Καρυστιανού, όπως είμαστε μαζί με κάθε άνθρωπο που αρνείται να αποδεχτεί την αδικία ως κανονικότητα, με κάθε άνθρωπο, που τον "εμποδίζουν να βαδίζει".


Τι Διεκδικούμε

Θα αγωνιστούμε για την αναγέννηση της Ελλάδας και για ένα αληθινά Δημοκρατικό Κράτος Δικαίου, που δίνει την προτεραιότητα στον πολίτη και φροντίζει για όλους χωρίς διακρίσεις, με δικαιοσύνη, διαφάνεια, ισονομία, ισότητα, λογοδοσία και αξιοπρέπεια.


Δικαιοσύνη

Ζητάμε μια χώρα, που αγκαλιάζει τους πολίτες της και μια οργανωμένη πολιτεία, που φροντίζει για όλους. Ένα γνήσιο κράτος δικαίου, που θα αλλάζει τη ζωή μας διαρκώς προς το καλύτερο, δεν θα διαλέγει πλευρά, αλλά θα υπερασπίζεται την αλήθεια.


Διαφάνεια

Θέλουμε να γνωρίζουμε πώς λειτουργεί το κράτος μας, πώς ξοδεύονται τα χρήματά μας, ποιος αποφασίζει και γιατί, ποιος δίνει λόγο και σε ποιον.


Τέλος στην Ατιμωρησία

Ζητάμε να σταματήσει η θεσμοθετημένη εγκληματική ανευθυνότητα και ατιμωρησία, που επιτρέπει στους ισχυρούς να ξεφεύγουν από την ευθύνη, την έρευνα και τη λογοδοσία. Κανείς δεν είναι πάνω από το νόμο και όλοι είναι ίσοι απέναντί του.


Τις Ζωές μας Πίσω

Ζητάμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Να έχουμε μέλλον στη χώρα μας. Να μην αναγκαζόμαστε να φεύγουμε για να ονειρευτούμε ή να επιβιώσουμε. Θέλουμε να πετύχουμε την επιστροφή όσων έδιωξε η στέρηση, η αναξιοκρατία, η δυσπραγία, η αδικία.


Δημοκρατία

Παντού και σε κάθε χώρο. Με πλήρη δικαιώματα και αντίστοιχες υποχρεώσεις για όλους. Κριτήριό μας οι ανάγκες της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού της πατρίδας μας, ο σεβασμός και η στήριξη όλων των αδυνάτων, το εθνικό και κοινωνικό συμφέρον.


Ανεξαρτησία

Είμαστε ακηδεμόνευτοι και ανεξάρτητοι. Από κάθε οικογενειοκρατία, αριστοκρατία ή ολιγαρχία. Από κάθε εσωτερικό ή έξωθεν επιβαλλόμενο εκβιασμό. Από όλα τα ξένα συμφέροντα. Θέλουμε μια αξιοπρεπή Ελλάδα, που θα ανακτήσει τη φωνή της διεθνώς και δεν θα φοβάται να μιλήσει για την ιστορία και τις παραδόσεις της, για τα αδέρφια της εκτός συνόρων, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες συνεργασίας και ειρήνης στον ταραγμένο κόσμο, αξιοποιώντας το τεράστιο πολιτισμικό της κεφάλαιο.




#ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ


Το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ Δεν Είναι το Τέρμα.

Είναι μόνο η Αφετηρία. Ένα ξεκίνημα που το κάνουμε όλοι μαζί. Με θάρρος, με αποφασιστικότητα, με την πεποίθηση ότι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία της χώρας μας.

Αυτή η αρχή δεν ανήκει σε κανέναν και ταυτόχρονα ανήκει σε όλους. Είναι το αποτέλεσμα της υπεύθυνης συνειδητοποίησης, της σταθερής απόφασης να μην παραμείνουμε αδρανείς και της κατασταλαγμένης βούλησης εκατομμυρίων ενεργών πολιτών. Είναι η πράξη που ακολουθεί τα λόγια, η κίνηση που ακολουθεί τη δίκαιη οργή και τη δυσφορία για το παλιό, το σάπιο και τους διαβρωμένους απολογητές του.

Πάμε μπροστά, όχι ο καθένας μόνος του, αλλά όλοι μαζί, όσο γίνεται περισσότεροι. Με σεβασμό στις διαφορές μας και πίστη στα κοινά μας όνειρα. Το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ είναι εδώ. Και το διαμορφώνουμε όλοι εμείς. Σας καλούμε να γίνετε μέρος αυτού του ενωτικού αγώνα για την αναγέννηση της Ελλάδας. Γιατί οι πολίτες και οι λαοί μπορούν να γράφουν την ιστορία.







ΞΕΚΙΝΑΜΕ...

Σας ενημερώνουμε ότι σε σύντομο χρονικό σημείο το Κινημά μας θα γνωστοποιήσει την επωνυμία και την Ιδρυτική Διακήρυξή του.

Για οποιαδήποτε εκδήλωση ενδιαφέροντος συμμετοχής στο Κίνημα μας ή για τη στήριξη των εργασιών αυτού, παρακαλούμε επικοινωνήστε στο email: info@xekiname.gr

Σας ευχαριστούμε!







Απίστευτος γι΄ άλλη μια φορά ο Εμμανουήλ Καραλής, υπερέβη στα 6,17 μέτρα στο πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου, στο κατάμεστο κλειστό στάδιο της Παιανίας.

Ο Έλληνας Ολυμπιονίκης ανέβηκε στη δεύτερη θέση όλων των εποχών, πίσω μόνο από τον Αρμάντ Ντουπλάντις και πάνω από τους τεράστιους Σεργκέι Μπούμπκα και Ρενό Λαβιλένι.

Ο Καραλής τοποθέτησε ύστερα τον πήχη στα 6,31 σε μια προσπάθεια να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ του Ντουπλάντις, χωρίς να τα καταφέρει.

Αφού περίμενε δύο ώρες για ξεκινήσει τις προσπάθειές του σε έναν τελικό 15 ατόμων, έκανε δύο άλματα (5,70, 5,90) και στη συνέχεια τοποθέτησε τον πήχη στα 6,07, με διπλό στόχο: το πανελλήνιο ρεκόρ σε κλειστό στίβο (6,05) και την καλύτερη επίδοση στον κόσμο (6,06).

Ο «Μανόλο» πέρασε εντυπωσιακά πάνω από τον πήχη, τον βρήκε λίγο με το στήθος στο κατέβασμα, αλλά αυτός έμεινε στη θέση του και ο κόσμος σηκώθηκε από τη θέση του για να τον αποθεώσει.



Η συνέχεια ήταν στα 6,17, σε μια προσπάθεια να περάσει δεύτερος στη λίστα με τους καλύτερους επικοντιστές όλων των εποχών. Και τα κατάφερε ξεπερνώντας τον πήχη καθαρά, πολύ καθαρά με τη δεύτερη προσπάθεια.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η χώρα θέλει βαθιά αλλαγή και όχι μόνο κάθαρση και τιμωρία των ενόχων

του Γιώργου Σαχίνη

Το αίτημα της κάθαρσης είναι αναγκαίο. Αλλά δεν αρκεί. Η ελληνική κοινωνία δε βρίσκεται απλώς σε φάση δυσαρέσκειας, βρίσκεται σε κατάσταση ηθικής και θεσμικής κόπωσης, απόκλισης πλήρους από ένα σάπιο σύστημα που απλά αναπαράγει σχέσεις εξουσίας, αλλά αντίλογο προσώρας πειστικό δεν έχει. Από τις υποκλοπές και τα Τέμπη έως τον ΟΠΕΚΕΠΕ, από τις υποδομές που καταρρέουν μέχρι ένα κράτος που μοιάζει ανίκανο να προστατεύσει ακόμη και τον εναέριο χώρο του, το αίσθημα της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης έχει μετατραπεί σε κοινό τόπο.

Η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται όχι με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, αλλά την εξυπηρέτηση οργανωμένων συμφερόντων - ενίοτε και απλών “χορηγών” - έχει παγιωθεί.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το αίτημα για κάθαρση, δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων δεν είναι απλώς εύλογο, είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικά νομιμοποιημένο. Και είναι ακριβώς αυτό το αίτημα που γεννά, ξανά και ξανά, νέες πολιτικές απόπειρες, κινήσεις, κόμματα που ακόμη δεν έχουν πλήρως γεννηθεί. Η κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό και ισχυρό σύμπτωμα αυτής της φάσης.

Η Καρυστιανού ως σύμπτωμα, όχι ως αιτία

Η Μαρία Καρυστιανού δεν αναδείχθηκε μέσα από κομματικούς μηχανισμούς. Αναδείχθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία. Στο πρόσωπό της συμπυκνώθηκε η κραυγή μιας κοινωνίας που αισθάνθηκε προδομένη από το σύνολο των θεσμών: τη Δικαιοσύνη, το κράτος, την πολιτική, τα Μέσα Ενημέρωσης. Το κύρος που απολαμβάνει δεν είναι πολιτικό, είναι ηθικό.

Και αυτό την καθιστά εξαιρετικά ισχυρή, αλλά ταυτόχρονα και εξαιρετικά ευάλωτη. Η απόφασή της να μετατρέψει τον αγώνα για δικαιοσύνη σε πολιτικό εγχείρημα δεν είναι ούτε παράλογη, ούτε πρωτοφανής. Ιστορικά, μεγάλες πολιτικές μετατοπίσεις γεννήθηκαν από τραύματα. Το ερώτημα δεν είναι αν δικαιούται να το επιχειρήσει - το δικαιούται απολύτως - αλλά αν το ίδιο το αίτημα της κάθαρσης αρκεί για να θεμελιώσει μια βιώσιμη πολιτική πρόταση διακυβέρνησης.

Το όριο του «ούτε δεξιά ούτε αριστερά»

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Συχνά λέγεται ότι η διάκριση ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά έχει ξεθωριάσει, ότι δε λέει πια πολλά για την πραγματικότητα. Υπάρχουν πράγματι σοβαροί λόγοι γι’ αυτή τη διαπίστωση - και σε μεγάλο βαθμό είναι αληθής. Το ουσιαστικό στοιχείο βρίσκεται αλλού: στο ότι αυτό που ιστορικά ονομάστηκε Αριστερά ενσωματώθηκε, πρώτον, οργανικά στο μεταπολιτευτικό πολιτικό και κοινωνικό συμβόλαιο, αποδεχόμενη ένα κυρίαρχο πλαίσιο. Δεύτερον, επί ΠΑΣΟΚ, εντάχθηκαν στο πολιτικό σύστημα τμήματα και δομές που για δεκαετίες βρίσκονταν εκτός της επίσημης πολιτικής διαδικασίας. Και τρίτον - και καθοριστικότερο - με την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, ο όρος “Αριστερά” υπέστη βαθιά φθορά, όταν ως κυβέρνηση όχι μόνο δεν κατάργησε τα μνημόνια, αλλά ψήφισε, μαζί με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, το τρίτο και επαχθέστερο απ’ όλα.

Θα αρκούσαν όλα αυτά για να εξηγηθεί το ξεθώριασμα της αντίθεσης Δεξιάς-Αριστεράς; Ίσως ναι. Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη, εξαιρετικά σοβαρό: η ιστορική ήττα και η χρεωκοπία του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”, καθώς και η μαζική μεταπήδηση πρώην “κομμουνιστών” σε καθεστώτα ολιγαρχών και ένθερμων υποστηρικτών του καπιταλισμού στη νεοφιλελέ εκδοχή του. Αυτή η διεθνής επικράτηση ενός ολιγαρχικού συστήματος κέρδους με ή χωρίς “εκλόγιμες μοναρχίες”, σε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή και χωρίς ουσιαστική αντίσταση, επέτεινε τη σύγχυση, αν όχι την κρίση, ολόκληρου του λεγόμενου αριστερού κόσμου - ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά.

Κι όμως, αυτή η χρεωκοπία και αυτό το ξεθώριασμα δεν μπορούν να αποκρύψουν μια θεμελιώδη πραγματικότητα: σε κάθε χώρα - και γενικότερα, σε κάθε κοινωνία - υπάρχουν πάντοτε δύο “όχθες”. Όσο κι αν θολώνει το παλιό σχήμα Δεξιά/Αριστερά, οι κοινωνίες εξακολουθούν να χωρίζονται σε δύο πλευρές, κυρίως με όρους δύναμης και ισχύος, όχι απλώς ιδεολογίας. Η μία όχθη ανήκει σε εκείνους που κατέχουν εξουσία: κεφάλαιο, μέσα επιρροής, θεσμούς, δίκτυα, πρόσβαση. Είναι η όχθη του συστήματος, με τη δική της γλώσσα, τη δική της στρατηγική κάθε φορά και τα ιδιαίτερα - συχνά “εθνικά” - χαρακτηριστικά της.

Απέναντί της στέκει η άλλη όχθη: πλατύτερη, μαζικότερη, αλλά σήμερα σε μεγάλο βαθμό ακαθόριστη. Είναι ο λαός, τα ενδιάμεσα στρώματα, οι εργαζόμενοι, οι αποκλεισμένοι. Εκείνοι που άλλοτε επένδυσαν την ελπίδα τους σε συλλογικά οράματα και άλλοτε την είδαν να συντρίβεται σε ήττες και διαψεύσεις. Πρόκειται για μια όχθη μαζική αλλά ρευστή, πολυφωνική, κατακερματισμένη από μηχανισμούς χειραγώγησης και ελέγχου, γενικά ασυντόνιστη. Παρά τα σκιρτήματά της, δεν έχει ακόμη βρει σταθερή φωνή, μόνιμη πολιτική έκφραση. Δε συγκροτείται σε ένα εθνικοκοινωνικό μέτωπο. Δε συγκροτεί, ακόμη, ένα νέο, δυναμικό “Εμείς”.

Διαφορετική οπτική από κάθε όχθη

Η μεταφορά των δύο όχθεων δεν είναι τυχαία. Άλλωστε και οι ίδιοι οι όροι “Δεξιά” και “Αριστερά” προέκυψαν από τη χωροθέτηση των εκπροσώπων πραγματικών κοινωνικών αντιμαχόμενων δυνάμεων στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση του 1789. Άλλοι κάθισαν δεξιά, άλλοι αριστερά. Το περιεχόμενο των όρων δεν ήταν αφηρημένο, καθοριζόταν από τη θέση τους στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή. Η σημερινή μεταβιομηχανική και μετανεωτερική ρευστοποίηση ιδεολογιών και ταυτοτήτων οδήγησε στο ξεθώριασμα των λέξεων - όχι όμως στην κατάργηση των πραγματικών κοινωνικών πόλων.

Η μεταφορά έχει όμως και έναν ακόμη κρίσιμο όρο: το ποτάμι που κυλά ανάμεσα στις δύο όχθες. Το ποτάμι είναι ο χρόνος, η ιστορία, η ταξική πάλη, η οικονομία και οι αναδιαρθρώσεις της, ο πολιτισμός που ρέει. Όλα αυτά συγκροτούν την κοίτη μέσα στην οποία συνυπάρχουν και αντιπαρατίθενται οι δύο όχθες, αναδιαμορφώνοντάς τες διαρκώς.

Έτσι, οι σχέσεις που διαπερνούν έναν κοινωνικό σχηματισμό γίνονται όλο και πιο σύνθετες, πιο διαλεκτικές και ταυτόχρονα πιο αντιθετικές. Η ίδια η έννοια της “χώρας” είναι μια τέτοια σχέση - τόσο προς τον εαυτό της όσο και προς το διεθνές περιβάλλον. Οι δύο όχθες συνδέονται, αλλά δε σχετίζονται με τον ίδιο τρόπο με τη διεθνή οικονομία, τις προβολές ισχύος, τις σχέσεις κυριαρχίας και τις μεταπρατικές εξαρτήσεις. Σε μια εξαρτημένη χώρα, η κυρίαρχη όχθη υπηρετεί ξένα συμφέροντα, αυτοεξυπηρετείται, πλουτίζει και ταυτόχρονα νομιμοποιεί την εξάρτηση μέσα από ιδεολογικά σχήματα.
Το τρίπτυχο “εξάρτηση- εκμετάλλευση- πόλεμος”, που διατρέχει σαν κόκκινη κλωστή τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δεν αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο από τις δύο όχθες. Το ίδιο ισχύει και για την εθνική, κοινωνική και ατομική ελευθερία.

Η ρητορική του “ούτε δεξιά ούτε αριστερά”, όσο ελκυστική κι αν ακούγεται σε μια κοινωνία κουρασμένη και απογοητευμένη από τα κόμματα, έχει αποδειχθεί ιστορικά πολιτικά αδιέξοδη. Δεν υπάρχει διακυβέρνηση χωρίς κατεύθυνση. Δεν υπάρχει κράτος χωρίς επιλογές. Και δεν υπάρχει πολιτική χωρίς συγκρούσεις. Όταν ένα πολιτικό εγχείρημα αρνείται να απαντήσει στο ερώτημα “προς τα πού;” - οικονομικά, κοινωνικά, γεωπολιτικά - κινδυνεύει είτε να απορροφηθεί από το υπάρχον σύστημα είτε να μετατραπεί σε όχημα ετερόκλητων και συχνά αντιφατικών συμφερόντων. Η ιστορία βρίθει κινημάτων που ξεκίνησαν ως ηθικές εξεγέρσεις και κατέληξαν είτε στην ασημαντότητα είτε σε αυταρχικές εκδοχές “κάθαρσης”.
Δείτε ένα ποτάμι: ποια είναι η αριστερή και ποια η δεξιά όχθη; Και θυμηθείτε τον Μπόρχες: «Το ποτάμι που κυλά δεν είναι το ίδιο ποτάμι· κι ο άνθρωπος που το κοιτάζει δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος». Όλα αλλάζουν. Τα πάντα ρει. Η πραγματικότητα δεν παγώνει. Ο χρόνος και η ιστορία δρουν. Και ακριβώς γι’ αυτό, μπορούμε - και οφείλουμε - να φανταστούμε έναν άλλον ορίζοντα για τη χώρα μας.

Το νέο πολιτικό εγχείρημα και η Μαρία Καρυστιανού

Με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς, η Μαρία Καρυστιανού με μια συνέντευξη έκανε κάτι απλό: επισημοποίησε την παρουσία της στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Ανήγγειλε την εμπλοκή της στην πολιτική και την κάθοδό της και στις εκλογές, δεν είναι τα ίδια πράγματα αυτά. Μίλησε ως κεντρική πολιτική φυσιογνωμία και κατάσταση. Θορύβησε το πολιτικό σύστημα πολλαπλά. Όχι γιατί δεν το ήξεραν ή δεν το υπολόγιζαν, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι υπάρχει μια μεγάλη τάση μέσα στην κοινωνία.
Από την άλλη να είναι σαφές, ποτέ ο λαός και η κοινωνία δεν απελευθερώθηκαν από μάγους, θεόπεμπτους άγιους ή καθαρτήριες δυνάμεις.

Τα κόμματα που χρωστάνε της Μιχαλούς και οδήγησαν παντοιοτρόπως την Ελλάδα σε χρεωκοπία ανησυχούν μήπως συσταθεί νέο κόμμα, χειρότερο από δαύτα... Είναι και διασκεδαστικό και εξοργιστικό αυτό που παρακολουθούμε: στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, που κατέστρεψαν τη χώρα και χρωστάνε περίπου 1 δισ. ευρώ, χαρακτηρίζουν έναν πολιτικό σχηματισμό που δεν έχει ακόμα συσταθεί «σκορποχώρι», «χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό», «ψεκασμένο» και άκρο των άκρων. Αν έχουν πρόβλημα μαζί σου αυτοί που δημιούργησαν τα μεγαλύτερα προβλήματα, ίσως και να βοηθήσεις την πατρίδα.

Κι από κοντά ο ΣΥΡΙΖΑ με τις παραφυάδες του, η ροζουλί, νατοϊκή και νεο-μετα κι άλλα πολλά παγκοσμιοποιητική Αριστερά, που πέρναγε από Τσίπρα σε Κασσελάκη και μετά σε άλλους περαστικούς, που έχει γίνει παντοιοτρόπως ρεζίλι. Λησμονεί, μάλλον, το “όχι που αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι”, το 3ο μνημόνιο που πάντως στην όχθη των προνομιούχων δεν κόστισε, ενώ την απέναντι όχθη κόντεψε να την εξαφανίσει για να αφήσει το “μαξιλάρι” όντως των 37 δισ. ευρώ, προς όφελος όμως όχι των πολλών, και τη Συμφωνία των Πρεσπών για χάρη των Αμερικανών επί Μπάιντεν και μόνο. Το ΚΚΕ, που εδώ και έναν αιώνα ψάχνει “τις ώριμες συνθήκες” αλλά μετά το 1990 προτιμάει να επιβιώνει η στρατηγική του “σκαντζόχοιρου” ως την “επιφοίτηση των καιρών για μια άλλη κοινωνία”, παρότι με μια άλλη εντελώς διαφορετική από όλους τους άλλους πολιτική, ακόμη κι αυτό, φαίνεται να νιώθει την... καυτή ανάσα του χρόνου και ξεσπά στην Καρυστιανού, προσπαθώντας να κερδίσει λίγο χρόνο ακόμα, “προφητεύοντας” ξανά το “εγώ σας τα έλεγα”... ως αιτιολόγηση όμως τελικά της “ακινησίας” του, σε μια κοινωνία που θα έπρεπε να “φλέγεται”.

Τα παραπάνω δε σημαίνουν ότι χρωστάμε ψήφο σε οποιοδήποτε κόμμα ή πρόσωπο. Η προτίμηση θα κριθεί από τις πράξεις, τις διακηρύξεις, το πρόγραμμα και - πάνω απ’ όλα - από τα πρόσωπα που θα το στελεχώσουν. Παρ’ όλα αυτά, ένα καλό στην Ελλάδα μπορεί να το κάνει: η παρουσία του στα κοινά ενδέχεται να αποδυναμώσει τα πολιτικά χτικιά που αρρωσταίνουν το έθνος, την κοινωνία και το απαλλοτριωμένο κράτος της και απειλούν την επιβίωσή του.

Το πραγματικό διακύβευμα: νέα μεταπολίτευση ή νέος κύκλος απογοήτευσης;

Η Ελλάδα δε χρειάζεται ένα κόμμα, κίνημα ή κίνηση ή πρωτοβουλία του θυμού. Χρειάζεται το κόμμα, το μέτωπο, την πρωτοβουλία - μικρή σημασία έχουν οι λέξεις - της νέας μεταπολίτευσης. Ένα πολιτικό σχέδιο που να ενσωματώνει το αίτημα της κάθαρσης, αλλά να το υπερβαίνει. Που να μιλά για κοινωνικό συμβόλαιο, για ανισότητες, για παραγωγική ανασυγκρότηση, για δημοκρατικό έλεγχο της εξουσίας. Αν το νέο πολιτικό εγχείρημα περιοριστεί στην τιμωρία, θα εξαντληθεί. Αν όμως καταφέρει να μετατρέψει την οργή σε σχέδιο, τότε μπορεί να αποτελέσει πραγματικό ιστορικό γεγονός.

Η δημόσια παρουσία και οι αναφορές της Μαρίας Καρυστιανού δείχνουν ότι το εγχείρημα δεν είναι απλώς προσωπικό, αλλά απαιτεί βαθιά ανάλυση και αξιολόγηση. Το ηγετικό υλικό της Καρυστιανού - δηλαδή η ηθική της φυσιογνωμία, η σταθερότητα και η ικανότητα να αντέχει στον δημόσιο διάλογο - προσφέρει ισχυρό υπόβαθρο.

Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: θα αρκεί μόνο η ηθική ισχύς ενός προσώπου για να θεμελιωθεί ένα βιώσιμο πολιτικό σχέδιο;

Πριν ένας νέος πολιτικός φορέας διεκδικήσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας, δεν αρκεί η συγκίνηση, τα γενικόλογα “αξίες” ή η αίσθηση δικαίωσης. Είναι αναγκαίο να τεθεί υπό αυστηρό έλεγχο η σοβαρότητα και η ετοιμότητα του εγχειρήματος, σε εθνικό, κοινωνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Το εγχείρημα Καρυστιανού είναι μια τάση της κοινωνίας, όχι λευκή επιταγή, οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει τη συλλογική οργή σε σχέδιο.
Επίλογος

Υπό προϋποθέσεις ανοικτός ορίζοντας

Η ελληνική κοινωνία παραμένει συμπιεσμένη με αγωνία και ερωτήματα από την πολλές φορές άχρηστη υπερπληροφόρηση, αλλά έτοιμη να αναζητήσει νέους δρόμους. Το νέο πολιτικό εγχείρημα δεν είναι μόνον προσωπικό στοίχημα, είναι η αντανάκλαση μιας κοινωνικής δυναμικής που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο χώρος που ανοίγεται στην Καρυστιανού δεν είναι δεδομένος. Είναι υπό προϋποθέσεις: αν καταφέρει να συνδέσει ηθική φυσιογνωμία με πολιτικό σχέδιο, αν μετατρέψει την οργή σε πρόγραμμα, αν ενοποιήσει τα ρευστά στρώματα της κοινωνίας σε μια συνεκτική πρόταση.

Η ηγετική φυσιογνωμία της Καρυστιανού - το ηθικό και σταθερό υπόβαθρο της προσωπικότητάς της - αποτελεί ένα γερό υλικό υπόβασης κι ας το αποκαλούν απλοϊκό κι όχι υπερπολιτικό, ίσως ο κόσμος μπούχτισε από τη στείρα έως καταστροφική αποτελεσμάτων υπερπολιτική και θέλει τα απλά, δικαιοσύνη για όλους σε όλα, αλήθεια, ισοπολιτεία, κράτος κυρίαρχο, δημόσιο χώρο και δημόσια ευθύνη. Η κοινωνία παρακολουθεί, αξιολογεί και περιμένει. Δε δίνει λευκή επιταγή, αλλά αφήνει ανοιχτό το πεδίο στην πράξη.

Το εκκολαπτόμενο εγχείρημα μπορεί να αποτελέσει ιστορική στιγμή ή να μείνει μια τάση που θα παρατηρείται ως ανεκπλήρωτη ελπίδα. Η επιλογή ανήκει στο ίδιο το εγχείρημα και στην κοινωνία. Η Ελλάδα, ποταμός-θάλασσα αιώνων, κυλά ανάμεσα σε δύο όχθες. Η μία είναι η όχθη της απογοήτευσης, της παθητικής αποδοχής της ανικανότητας και της αναποτελεσματικότητας. Η άλλη είναι η όχθη της προσδοκίας, της αμφισβήτησης, της επιθυμίας για νέα πορεία. Το πολιτικό εγχείρημα που ακούει προσώρας στο όνομα της Μαρίας Καρυστιανού γεννιέται εκεί, ανάμεσα στις δύο όχθες, ως η εκδήλωση μιας τάσης που υπήρχε ήδη μέσα στην κοινωνία, η τάση να σπάσει ο κύκλος της παρακμής, να αναζητηθεί μια νέα μορφή πολιτικής παρουσίας που δεν ταυτίζεται με τις παλιές ή τις φθαρμένες ταυτότητες.

Δεν πρόκειται για λευκή επιταγή. Η Καρυστιανού δεν μπορεί να έρχεται ως μάντισσα, ούτε ως σωτήρας. Η φυσιογνωμία της, με την ηθική και ψυχολογική της βαρύτητα, είναι ένα γερό υλικό υποβάθρου: ένας χαρακτήρας που διαθέτει προσωπικότητα, αντοχή και συνείδηση των ευθυνών, του προσωπικού στραπάτσου που έχει υποστεί και της πολεμικής επί 3ετία πριν καν μιλήσει για πολιτική εμπλοκή. Αυτή τη δήλωση “μετάνοιας”, που να αποκλείει ένα τέτοιο ενδεχόμενο πολιτικής ανάμειξης (τι ειρωνεία αλήθεια για το σήμερα), της έθεταν από την πρώτη στιγμή, όταν μιλούσε για την τραγωδία της συγκάλυψης των αιτιών για τους 57 των Τεμπών, όσοι σήμερα την ψέγουν ότι μπέρδεψε την τραγωδία με την πολιτική, τρία χρόνια μετά... Αν απλά είχαν όφελος οι ίδιοι από αυτή, τότε όλα θα ήταν καλά... Αλλά το αν αυτό αρκεί για να στηρίξει ένα εγχείρημα που φιλοδοξεί να αλλάξει την Ελλάδα μένει ανοιχτό. Η κοινωνία, που ήδη έχει συνηθίσει σε προσωρινά, εύθραυστα και φαντασιακά πρότυπα, παρακολουθεί με προσοχή και με κριτικό βλέμμα, έτοιμη να αξιολογήσει την ουσία πίσω από τις λέξεις, την ικανότητα πίσω από την παρουσία και τη συνέπεια πίσω από τις προθέσεις.

Η τάση που εκφράζει η Καρυστιανού δεν είναι αποτέλεσμα προσωπικής επιβολής, είναι η αντανάκλαση ενός συλλογικού αιτήματος για διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματική κοινωνική συμμετοχή. Είναι η απαίτηση να μετατραπεί η οργή σε σχέδιο, η απογοήτευση σε πράξη, η κούραση σε δημιουργική ενέργεια. Αν όμως η ηγετική προσωπικότητα δεν επαρκεί, αν το ηθικό και κοινωνικό της βάρος δε συνοδευτεί από πράξεις και θεσμική ωριμότητα, τότε η τάση κινδυνεύει να παραμείνει απλώς ένα όνειρο ανάμεσα στις όχθες ή στη χειρότερη, να συντριβεί στα βράχια τους.

Η κοινωνία, όπως πάντα, θα αποφασίσει στο τέλος. Οι δύο όχθες συνεχίζουν να υπάρχουν: η μία κρατά τα παλιά, τα φθαρμένα, τα άλυτα προβλήματα, η άλλη ανοίγει την προοπτική για μια νέα μεταπολίτευση, όχι με διακηρύξεις, αλλά με έργα και συνέπεια. Το νέο πολιτικό εγχείρημα, μέσα από την κοινωνική πίεση που το δημιούργησε και την ηγετική φυσιογνωμία που το εκφράζει προσώρας, μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη αυτής της μετάβασης - υπό την προϋπόθεση ότι δε θα υποκύψει στην εύκολη ικανοποίηση του θυμού, του αυτοθαυμασμού, αλλά θα επιβεβαιώσει την τάση που εκπροσωπεί μέσα από την πράξη και τον κοινωνικό έλεγχο.

Η ιστορία δε θα συγχωρήσει εύκολα ούτε την αδράνεια, ούτε τις μεγαλοστομίες. Αλλά, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, ένας κόμβος πολιτικής, ένας φορέας με σαφές κοινωνικό αίτημα, ένα εγχείρημα που συνδέει ηθικό βάρος, προσωπικότητα και κοινωνική τάση, ενδέχεται να εμφανίζεται στο προσκήνιο. Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: αν αυτό το υλικό υποβάθρου - η φυσιογνωμία της Καρυστιανού - επαρκεί για να κρατήσει σταθερό το “καράβι” στις ταραγμένες όχθες της ελληνικής πολιτικής, ή αν θα χρειαστεί την πλήρη συνδρομή της κοινωνίας για να γίνει πραγματική ιστορία, αν και εφόσον την πείθει τελικά την κοινωνία αυτή.

Στο μεταξύ, η τάση υπάρχει, δυνατή και ανοιχτή, σαν ποτάμι που πιέζει για διέξοδο, και η κοινωνία συνεχίζει να παρακολουθεί, να ζυγίζει, να περιμένει. Το εγχείρημα Καρυστιανού δεν είναι πλέον μόνο προσωπικό κι ας εμφανίζεται από πολλούς ως τέτοιο, είναι η εκδήλωση μιας συλλογικής αναζήτησης, η οποία, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους στην ελληνική πολιτική ζωή - δρόμους που μέχρι σήμερα παρέμεναν ανοιχτοί μόνο ως υποσχέσεις. Ανάλογα εγχειρήματα υπό τις ίδιες προϋποθέσεις έχουν ομοίως χώρο, η κοινωνία αυτό αποζητά και αυτή στο τέλος είναι που θα κρίνει και σωστό ή λάθος θα πάρει και την ευθύνη της... Είναι κι αυτή η ρήση, δεν έχω υπόψη μου ποιος την έχει διατυπώσει αλλά συγκυριακά “κουμπώνει” γάντι στις υπάρχουσες εξελίξεις και είναι αναφορά προς όλους τους ενδιαφερόμενους, εμπλεκόμενους, επικριτές και υμνητές: «Η αληθινή αξιοπρέπεια είναι σαν το ποτάμι: όσο πιο βαθύ είναι, τόσο λιγότερο θόρυβο βγάζει»...


πηγή: neakriti.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την ώρα που οι εργαζόμενοι κατεβαίνουν στους δρόμους, διεκδικώντας μεταξύ άλλων καλύτερους μισθούς, τα στοιχεία που έρχονται από την Eurostat απλά τους επιβεβαιώνουν.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση στη λίστα με τους μέσους ετήσιους μισθούς στην ΕΕ. Οι Έλληνες μαζί με τους Βούλγαρους, έχουν τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη, οι οποίοι ανέρχονται στα 17.954 και 15,387 ευρώ αντίστοιχα βάσει των στοιχείων της Eurostat για το 2024.

Ο σημερινός ξεσηκωμός αναδεικνύει την οικονομική πίεση που δέχονται οι εργαζόμενοι, οι οποίοι συνεχίζουν να μην μπορούν να βγάλουν τον μήνα, με τους μισθούς να παραμένουν στα τάρταρα και τον 13ο και 14ο μισθό κομμένο.

Η απεργία της ΑΔΕΔΥ αναδεικνύει τη δυσαρέσκεια των εργαζομένων απέναντι στην εργασιακή ανασφάλεια και τις χαμηλές αποδοχές, σε συνδυασμό με τα οικονομικά δεδομένα που παρουσιάζουν τα στατιστικά στοιχεία, ζητώντας άμεσες λύσεις και ουσιαστικές αυξήσεις.

Ο μέσος ετήσιος μισθός στις χώρες της Ευρώπης

Οι μισθοί διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, τόσο σε ονομαστικούς όρους όσο και όταν προσαρμόζονται ως προς την αγοραστική δύναμη.

Είστε περίεργοι να μάθετε τι κερδίζουν οι Ευρωπαίοι γείτονές σας; Ορίστε η σύγκριση χωρών του Euronews.

Ο μέσος ετήσιος μισθός ανά εργαζόμενο στην ΕΕ είναι 39.808 ευρώ. Μεταξύ των χωρών της ΕΕ, κυμαίνεται από 15.387 ευρώ στη Βουλγαρία έως 82.969 ευρώ στο Λουξεμβούργο, που είναι 5,4 φορές υψηλότερος.

Εκτός από το Λουξεμβούργο, ο μέσος μισθός υπερβαίνει τα 50.000 ευρώ σε πέντε ακόμη χώρες: Δανία, Ιρλανδία, Βέλγιο, Αυστρία και Γερμανία.

Στο κάτω μέρος της κατάταξης, εκτός από τη Βουλγαρία, ο μέσος ετήσιος μισθός ανά εργαζόμενο είναι λιγότερο από 20.000 ευρώ στην Ελλάδα και την Ουγγαρία.


Σε πολλές χώρες, ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων εργάζεται με μερική απασχόληση , αν και η Eurostat προσαρμόζει τα δεδομένα για να δείξει ποιος θα ήταν ο μέσος όρος εάν όλοι οι εργαζόμενοι εργάζονταν πλήρους απασχόλησης.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι μισθοί είναι γενικά υψηλότεροι στη Δυτική και Βόρεια Ευρώπη και χαμηλότεροι στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Οι λόγοι πίσω από τις διαφορές στις αμοιβές

Η Giulia De Lazzari, οικονομολόγος στη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ILO), τόνισε ότι η οικονομική δομή και η παραγωγικότητα των εθνών αποτελούν βασική αιτία των διαφορών μεταξύ των χωρών.

«Η υψηλότερη παραγωγικότητα επιτρέπει στις χώρες να διατηρούν υψηλότερους μισθούς», δήλωσε στο Euronews Business.

Η Lazzari σημείωσε ότι οι χώρες με μεγαλύτερο μερίδιο τομέων υψηλής προστιθέμενης αξίας, όπως τα χρηματοοικονομικά, η πληροφορική και η προηγμένη μεταποίηση, τείνουν να έχουν υψηλότερους μισθούς σε σύγκριση με χώρες όπου η απασχόληση συγκεντρώνεται σε τομείς χαμηλότερης προστιθέμενης αξίας. Οι τελευταίοι περιλαμβάνουν κλάδους όπως η γεωργία, η κλωστοϋφαντουργία ή οι βασικές υπηρεσίες.

«Η παρουσία και η ισχύς των συνδικάτων, η κάλυψη και το βάθος των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, καθώς και το επίπεδο των νόμιμων κατώτατων μισθών επηρεάζουν επίσης σημαντικά τους μισθούς», πρόσθεσε.

Η Δρ. Agnieszka Piasna, ανώτερη ερευνήτρια στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Συνδικάτων (ETUI), εξήγησε ότι τα χαμηλά επίπεδα συνδικαλισμού και τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας είναι πιθανό να υπονομεύσουν την ισχύ των εργαζομένων στην αγορά.

«Αυτό έχει συχνά θεωρηθεί ως εξήγηση για τα χαμηλά μερίδια μισθών που παρατηρούνται σε πολλές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (ΚΑΕ), οι οποίες έχουν μερικά από τα χαμηλότερα ποσοστά συνδικαλισμού στην ΕΕ», δήλωσε στο Euronews Business.


Μέσοι μισθοί σε αγοραστική δύναμη

Αγοραστική δύναμη είναι ένας όρος που δηλώνει πόσο μεγάλο είναι το μέσο χρηματικό ποσό που πληρώνει ο κόσμος κατά τις αγορές του.

Ουσιαστικά είναι ένας δείκτης από τον οποίο φαίνεται αν ο κόσμος έχει λεφτά και ξοδεύει πολλά ή «ζορίζεται» οικονομικά και ξοδεύει λιγότερα όπως συμβαίνει στην οικονομική κρίση.

Εδώ η Ελλάδα, βρίσκεται στην τελευταία θέση.

Αναλυτικότερα, το χάσμα μειώνεται όταν μετριέται σε επίπεδο αγοραστικής δύναμης, πράγμα που σημαίνει ότι λαμβάνονται υπόψη οι διαφορές στο κόστος ζωής μεταξύ των εθνών.

Μία μονάδα PPS μπορεί θεωρητικά να αγοράσει την ίδια ποσότητα αγαθών και υπηρεσιών σε κάθε χώρα.

Οι προσαρμοσμένοι μισθοί πλήρους απασχόλησης κυμαίνονται από 21.644 στην Ελλάδα έως 55.051 στο Λουξεμβούργο. Η αναλογία μεταξύ του υψηλότερου και του χαμηλότερου μειώνεται στο 2,5.

Εκτός από το Λουξεμβούργο, οι χώρες με την υψηλότερη κατάταξη είναι το Βέλγιο, η Δανία, η Γερμανία και η Αυστρία, με συνολικά έσοδα άνω των 48.500 ΜΑΔ.

Οι πέντε χώρες με το χαμηλότερο ποσοστό είναι η Ελλάδα, η Σλοβακία, η Ουγγαρία, η Βουλγαρία και η Εσθονία, όλες κάτω από 28.000 ΜΑΔ.


Η Lazzari της ILO επεσήμανε ότι το κόστος ζωής και τα επίπεδα τιμών έχουν αντίκτυπο στους μισθούς και κατά συνέπεια στους μισθούς. «Οι χώρες με υψηλότερα επίπεδα τιμών καταναλωτή εμφανίζουν γενικά υψηλότερους ονομαστικούς μισθούς», είπε.

Η κατάταξη ορισμένων χωρών αλλάζει αισθητά κατά τη σύγκριση των τιμών του ευρώ με τους ΜΑΔ. Για παράδειγμα, η Ρουμανία ανεβαίνει από την 22η στην 13η, με πολύ καλύτερες επιδόσεις σε ΜΑΔ, ενώ η Εσθονία πέφτει από την 16η στην 22η, χάνοντας έδαφος όταν ληφθούν υπόψη οι διαφορές τιμών.

Εάν η μέση αύξηση των τελευταίων πέντε ετών συνεχιστεί, ο μέσος μισθός στην ΕΕ αναμένεται να φτάσει τα 41.600 ευρώ σε ονομαστικούς όρους το 2025 και τα 43.400 ευρώ το 2026, αν και οι ρυθμοί ανάπτυξης διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των χωρών.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου