Articles by "Ελλάδα"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Εκτός αγοράς έθεσε η Διεθνής Ένωση Αερομεταφορών (ΙΑΤΑ) την Astra Airlines, ειδοποιώντας μέσα στην ημέρα τα τουριστικά πρακτορεία, ώστε να σταματήσουν να εκδίδουν εισιτήρια και να κάνουν κρατήσεις, για τη βορειοελλαδίτικη εταιρεία, που το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζει έντονα οικονομικά προβλήματα.

Μια εξέλιξη που καταδεικνύει έντονα ότι πέρα από τα «παχιά» λόγια η οικονομική καταστροφή της χώρας, κάθε άλλο παρά έχει ξεπεραστεί.

Η είδηση αυτή, δημιουργεί αναστάτωση στην αγορά, και ειδικά τη νησιωτική, καθώς η Astra Airlines, συνέδεε τα ακριτικά νησιά με Θεσσαλονίκη και Αθήνα, τα περισσότερα μάλιστα εκ των οποίων ήταν επιδοτούμενα.

Παρά την ειδοποίηση της ΙΑΤΑ προς τα τουριστικά πρακτορεία, η Astra Airlines, δεν προέβη σε καμία ανακοίνωση, μετά από τις 10 Νοεμβρίου που ενημέρωνε το επιβατικό κοινό για τις αποζημιώσεις.

Μετά από τις «αναταράξεις» που σημειώθηκαν στην αεροπορική αγορά, μεγάλο μέρος των πτήσεων αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας η Aegean Airlines, η οποία με επιστολή της προς τα ταξιδιωτικά γραφεία ενημερώνει ότι από τις 17 Νοεμβρίου μέχρι και τις 24 Μαΐου του 2020 θα προσθέσει 306 πτήσεις και πιο συγκεκριμένα 28.476 θέσεις για δρομολόγια από Θεσσαλονίκη προς Χίο – Σάμο –Κω – Ηράκλειο και Μυτιλήνη και από Αθήνα προς Χίο.

Για «θλιβερή εξέλιξη» κάνουν λόγο παράγοντες της αγοράς, τονίζοντας την αναγκαιότητα να αποκατασταθεί σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα και όχι προσωρινά, το κενό που δημιουργεί η αναστολή πτήσεων από την Astra Airlines που αφήνει άνεργους εκατοντάδες εργαζόμενους.

Με πρόβλεψη οικονομικής ανάπτυξης του επιπέδου του αναιμικού 2,5% από το ΔΝΤ για το 2020 (στο τέλος της κάθε χρονιάς πάντοτε γίνεται αναθεώρηση προς τα κάτω), η ελληνική οικονομία δείχνει για άλλη μια φορά ότι η οικονομική καταστροφή του 2010 είναι εδώ.

Ηδη, σε επίπεδο κίνησης αγοράς η προσπάθεια ανοδικής τάσης που «αναχαιτίστηκε» από την «έλλειψη καυσίμων» πέρσι το Νοέμβριο, έδωσε την θέση της σε μία πλαγιοκαθοδική γραμμή. Η κακή τουριστική σεζόν, επιδείνωσε αυτό το πρόβλημα. Η μικροοικονομία, μπορεί να προσαρμόστηκε στο «κώμα» που έχει τεθεί εδώ και εννέα χρόνια αλλά απλά αναπνέει...


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ήταν περίπου 3 τα ξημερώματα της 28 Οκτωβρίου του 1940, όταν ο Benito Mussolini απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο, προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά στοιχεία της Ελλάδος , (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.

Το τελεσίγραφο δόθηκε ιδιόχειρα στον Ιωάννη Μεταξά και μάλιστα στην οικία του στην Κηφισιά, από τον Ιταλό Πρέσβη στην Αθήνα, Emanuele Grazzi.

Μετά την ανάγνωση του κειμένου, ο Μεταξάς έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά την ιστορική φράση: <<Alors, c’est la guerre>> (δηλαδη στα ελληνικά <<Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο>>), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταμών ιταλικών αιτημάτων.

Ο Grazzi στα απομνημονεύματα του, που κυκλοφόρησαν το 1945, περιγράφει τη σκηνή: <<Έχω εντολή κ.πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο.

Του απάντησα οτί αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απάντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος…, ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως.>>

Ο Μεταξάς εκείνη τη στιγμή είχε εκφράσει το ελληνικό λαϊκό συναίσθημα, την άρνηση της υποταγής, και αυτή η άρνηση πέρασε στον τότε ελληνικό δημοσιογραφικό τύπο με την λέξη <<ΟΧΙ>>. Σημειώνεται πως αυτούσια η λέξη <<ΟΧΙ>> παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά ως τίτλος στο κύριο άρθρο της εφημερίδας <<Ελληνικό Μέλλον>> του Ν. Π. Ευστρατίου στις 30 Οκτωβρίου του 1940.

Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της χώρας μας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940.


Ο Πόλεμος



Δύο ώρες μετά την παραπάνω επίδοση, ξεκίνησε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος με εισβολή των ιταλικών στρατευμάτων στην Ήπειρο, οπότε η Ελλάδα αμυνόμενη ενεπλάκη στον πόλεμο.

Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940-41 ήταν η πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας, Ιταλίας και Αλβανίας, η οποία διήρκεσε από τις 28 Οκτωβρίου 1940 μέχρι τις 31 Μαϊου 1941, όταν και ολοκληρώθηκε η κατάληψη της χώρας από τις Γερμανικές δυνάμεις, οι οποίες επιτέθηκαν στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου 1941.

Τη στιγμή της γερμανικής εισβολής, ο Ελληνικός στρατός είχε προελάσει στα Αλβανικά εδάφη, ως αποτέλεσμα της μέχρι τότε αποτελεσματικής αντιμετώπισης των Ιταλο-Αλβανικών δυνάμεων. Κατά την έναρξη του πολέμου, η Ιταλία ζήτησε από την Ελλάδα να επιτρέψει την εγκατάσταση Ιταλικών δυνάμεων στα εδάφη της.

Ο πόλεμος αυτός ήταν προϊον της επεκτατικής πολιτικής του φασιστικού καθεστώτος του Benito Mussolini, που είχε εγκαθιδρύσει στην Ιταλία και που άρχισε να εκδηλώνεται με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ειδικότερα μετά τη συνομολόγηση του Χαλύβδινου Συμφώνου.
Στα μέσα του 1940, ο Benito Mussolini, έχοντας ως πρότυπο τις κατακτήσεις του Adolf Hitler, θέλησε να αποδείξει στους Γερμανούς συμμάχους του Άξονα ότι μπορεί και ο ίδιος να οδηγήσει την Ιταλία σε ανάλογες στρατιωτικές επιτυχίες.

Η Ιταλία είχε ήδη κατακτήσει την Αλβανία από την άνοιξη του 1939, καθώς και πολλές βρετανικές βάσεις στην Αφρική, όπως τη Somaliland, το καλοκαίρι του 1940, αλλά αυτές δεν ήταν επιτυχίες ανάλογες αυτών της ναζιστικής Γερμανίας.

Ταυτόχρονα, ο Mussolini επιθυμούσε να ισχυροποιήσει τα συμφέροντα της Ιταλίας στα Βαλκάνια, που ένοιωθε ότι απειλούνταν από τη γερμανική πολιτική από την στιγμή που η Ρουμανία είχε δεχθεί την γερμανική προστασία για τα πετρελαϊκά της κοιτάσματα.

Το λεγόμενο <<Έπος του Σαράντα>>, το οποίο ακολούθησε, και οι μεγάλες νίκες που ο ελληνικός στρατός κατέκτησε, εις βάρος των Ιταλών, καθιερώθηκε να γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα τηε επίδοσης του ιταλικού τελεσιγράφου και της άρνησης του Ιωάννη Μεταξά να συναινέσει.

Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με την αιτιολογία ότι η Παναγία βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας.

Το διάγγελμα του Ιωάννη Μεταξά

Η κίνηση αυτή του Μεταξά σηματοδότησε την είσοδο της, ουδέτερης μέχρι τότε, χώρας μας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Την ίδια μέρα ο Πρωθυπουργός εξέδωσε το παρακάτω διάγγελμα.

«Προς τον ελληνικόν λαόν:
Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της. Μολονότι επεδείξαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην, προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημας το δικαίωμα να ζώμεν ως ελεύθεροι Έλληνες μου εζήτησεν σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν, την παράδοσιν τμημάτων του εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της.
θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρέσβυν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ’ εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.Έλληνες,τώρα θα αποδείξωμεν εάν είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας, την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος ας εγερθή σύσσωμον, αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας, και τας ιεράς μας παραδόσεις.
Νυν υπέρ πάντων ο αγών
Ο Πρόεδρος της ΚυβερνήσεωςΙωάννης Μεταξάς»
Πότε ξεκίνησε να γιορτάζεται η 28η Οκτωβρίου

Το λεγόμενο «Έπος του Σαράντα», το οποίο ακολούθησε, και οι μεγάλες νίκες που ο ελληνικός στρατός κατήγαγε εις βάρος των Ιταλών, καθιερώθηκε να γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα της επίδοσης του ιταλικού τελεσιγράφου και της άρνησης του Ιωάννη Μεταξά να συναινέσει.

Η Ελλάδα γιορτάζει με την 28η Οκτωβρίου την είσοδό της στον πόλεμο, ενώ οι περισσότερες άλλες χώρες γιορτάζουν την ημερομηνία λήξης του πολέμου.

Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα γίνεται στη Θεσσαλονίκη, η επίσημη εορτή με κάθε λαμπρότητα, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων επισήμων, με μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, η οποία συμπίπτει με τον εορτασμό της απελευθέρωσης της πόλης κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τη μνήμη του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου.

Στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις γίνονται μαθητικές παρελάσεις, ενώ δημόσια και ιδιωτικά κτίρια υψώνουν την ελληνική σημαία.
Η επέτειος του «ΟΧΙ» γιορτάστηκε για πρώτη φορά στα χρόνια της Κατοχής. Στο κεντρικό κτίριο και στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών πραγματοποιήθηκε ο πρώτος εορτασµός στις 28 Οκτωβρίου 1941.

Γίνονταν ομιλίες από τους φοιτητές, ενώ μίλησε για την επέτειο την παραμονή και ο καθηγητής Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο οποίος αρνήθηκε να κάνει µάθηµα την ηµέρα της επετείου με αποτέλεσμα να απολυθεί από το Πανεπιστήμιο.

Στην δεύτερη επέτειο (28/10/1942), ο εορτασμός έγινε στην Πλατεία Συντάγµατος με πρωτοβουλία των οργανώσεων ΕΠΟΝ και ΠΕΑΝ.



Υπήρχε ανησυχία για το πώς θα αντιδράσουν οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής, οι οποίοι όμως δεν παρενέβησαν.

Για πρώτη φορά η επέτειος γιορτάστηκε επίσημα στις 28 Οκτωβρίου 1944 με παρέλαση ενώπιον του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου.

Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με το αιτιολογικό ότι η Παναγία βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας.

Δείτε το Video αφιέρωμα για την εθνική μας επέτειο:



πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


του Κων/νου Γρίβα *

Ενώ το φαινόμενο της μαζικής εισόδου "παράτυπων μεταναστών" στην Ελλάδα έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που είναι ξεκάθαρο πλέον ότι απειλεί σε βάθος μερικών δεκαετιών την ίδια την ύπαρξη της Ελλάδας --ως χώρα-- και του ελληνικού λαού ως διακριτό εθνοπολιτισμικό μέγεθος, η ορθολογική συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα είναι ουσιαστικά απαγορευμένη.

Και αυτό συμβαίνει γιατί η οικτρά μειοψηφική αλλά συστημικά πανίσχυρη άποψη περί "ανοιχτών συνόρων" έχει αυτοανακηρυχθεί σε "αντιρατσιστική", προσδιορίζοντας συνακόλουθα κάθε αντίθετη θεώρηση ως "ρατσιστική".

Είναι πέραν του εξοργιστικού άνθρωποι που αγωνιούν για το μέλλον των χωρών, των εθνών και των λαών τους να θεωρούνται "ρατσιστές", ενώ αυτοί που εν τη πράξει προωθούν την εξάλειψη εθνών, λαών, κοινωνιών και πολιτισμών να αυτοαποκαλούνται "αντιρατσιστές" και να έχουν επιβάλει και την άποψη τους αυτή στην κοινωνία.

Ωστόσο, πέραν από τον άτυπο, οξύ και μισαλλόδοξο ρατσισμό που εμπεριέχεται στις απόψεις των "αντιρατσιστών" ζηλωτών των «ανοιχτών συνόρων», υπάρχει και μια άμεση σχέση των αντιλήψεων και των πρακτικών τους με τον παραδοσιακό ρατσισμό που αναπτύχθηκε στη Δύση τους περασμένους αιώνες και συνδέθηκε με την αποικιακή εξάπλωση των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών στον υπόλοιπο κόσμο.

Συγκεκριμένα, η κατάκτηση από τη Δύση των λαών της Ασίας και της Αφρικής στα χρόνια της αποικιοκρατίας, συνδυάστηκε με μια αντίληψη περί ανωτερότητας του «λευκού ανθρώπου» και του πολιτισμού του, ο οποίος είχε την "υποχρέωση" να "εκπολιτίσει" τους λαούς αυτούς. Συνακόλουθα, όχι μόνο είχε το δικαίωμα να τους κατακτήσει αλλά όφειλε να το κάνει, για να τους "σώσει".

Αυτό ακριβώς κάνουν σήμερα και οι θιασώτες των "ανοιχτών συνόρων", οι ακτιβιστές των διαφόρων ΜΚΟ που προωθούν παράνομα μετανάστες στην Ευρώπη και οι διάφοροι «αντιρατσιστές» οπαδοί τους. Προσπαθούν να "σώσουν" τους λαούς της Αφρικής και της Ασίας, αυτήν τη φορά όχι πηγαίνοντας οι ίδιοι εκεί για να τους "εκπολιτίσουν" αλλά φέρνοντάς τους εδώ. Όμως, ο πυρήνας της λογικής τους είναι ίδιος με αυτόν του παρελθόντος. Ότι, δηλαδή, η Ευρώπη είναι ανώτερη από τον υπόλοιπο κόσμο.

Είναι η Γη της Επαγγελίας και έχει απεριόριστες δυνατότητες να προσφέρει "καλύτερη ζωή" στα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν στην Ασία και την Αφρική, μιας και κανένας από τους οπαδούς των "ανοικτών συνόρων" δεν συζητά καν για κάποιο όριο, κάποια στιγμή, στους αριθμούς αυτών που θα έλθουν στην Ευρώπη γενικώς και την Ελλάδα ειδικότερα.
Αίσθηση ανωτερότητας λευκών ακτιβιστών

Δηλαδή, η Ευρώπη θεωρείται -εμμέσως πλην σαφώς- όχι μόνο ανώτερη από τον υπόλοιπο κόσμο αλλά έχουσα περίπου μαγικές ικανότητες. Πυρήνας λοιπόν των δράσεων και των θεωριών των οπαδών και των ακτιβιστών των "ανοικτών συνόρων" είναι μια αίσθηση ανωτερότητας έναντι των άλλων εθνών, λαών και πολιτισμών, ανορθολογικού και μεταφυσικού χαρακτήρα. Και αυτή ακριβώς η αυθαίρετη μεταφυσική πίστη στην ανωτερότητα της "Λευκής Φυλής" και του ευρωπαϊκού πολιτισμού υπήρξε το θεμέλιο του ρατσισμού στη Δύση και των διαφόρων εκφάνσεών του.

Υπό μια έννοια, αυτό που ζούμε σήμερα στην Ευρώπη είναι η συνέχεια του αποικιοκρατικού κύματος των προηγούμενων αιώνων. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τους περασμένους αιώνες είχαμε την πλημμυρίδα και τώρα την άμπωτη του φαινομένου. Από την εξαγωγή της ευρωπαϊκής ισχύος από τους Δυτικούς στους λαούς του Τρίτου Κόσμου, για να τους "σώσουν", τώρα έχουμε την εισαγωγή των λαών του Τρίτου Κόσμου στην Ευρώπη, πάλι για να τους "σώσουν".

Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, οι σχετικές αντιλήψεις και πρακτικές βασίζονται πάνω σε μια αυθαίρετη, ανορθολογική και μεταφυσική αίσθηση ανωτερότητας της Δύσης έναντι του υπόλοιπου κόσμου. Εν κατακλείδι, η επιβολή της απρόσκοπτης μαζικής εισόδου πληθυσμών από την Αφρική και την Ασία στην Ευρώπη μπορεί να θεωρηθεί ως η τελευταία έκφανση των αντιλήψεων περί της "Αποστολής του Λευκού Ανθρώπου".

Οι σχετικές απόψεις και πρακτικές, λοιπόν, είναι εξόχως ρατσιστικές. Και είναι δύο φορές τέτοιες γιατί στρέφουν πρωτίστως τα κύματα των "παράτυπων μεταναστών" όχι απευθείας στα εδάφη των παλαιών αποικιοκρατικών δυνάμεων αλλά σε μια μικρή χώρα, την Ελλάδα που δεν είχε απολύτως καμία σχέση με το φαινόμενο της αποικιοκρατίας και η οποία, απλά και ξεκάθαρα, αντιμετωπίζει τον άμεσο κίνδυνο εξαλείψεως στο ορατό μέλλον αν κατακλυστεί με τα δεκάδες εκατομμύρια των ανθρώπων που ωθούνται στο να βρουν "μια καλύτερη ζωή" στη μαγικά "ανώτερη" Ευρώπη.


Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αυτοί πολεμούν για την πατρίδα τους χρόνια ολόκληρα, κι ας μην υπάρχει καν στον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη χώρα με το όνομα Κουρδιστάν. Κι όποιος πολεμά για τα ιδανικά του δεν είναι για λύπηση, αλλά για σεβασμό!

Να κλαίτε για τους εαυτούς σας, που μας υποδούλωσαν αμαχητί Γερμανοί κι Αμερικάνοι...

Μας προστάζουν να παραχωρήσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα σε άλλα προτεκτοράτα τους κι εμείς το κάνουμε ανερυθρίαστα...

Καταπίνουμε αμάσητες τις τουρκικές προκλήσεις που γίνονται με την ανοχή (αν όχι με την ηθική αυτουργία) των "συμμάχων" μας κι εμείς εφησυχαζόμαστε στη βολή μας...

Μας φόρεσαν, με τη συναίνεσή μας, τις αλυσίδες της οικονομικής σκλαβιάς με τα Μνημόνια, κι εμείς τους χειροκροτούσαμε σαν σωτήρες μας...

Εμάς να κλαίμε και την κατάντια μας, που αφού αποψιλωθήκαμε από ιδανικά και αξίες, απεμπολούμε συνεχώς κυριαρχικά δικαιώματα στα εδάφη μας, την εθνική περιουσία μας και τις ζωές μας, μέχρι να χάσουμε πλήρως και τυπικά την εθνική μας υπόσταση ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος...

Και το χειρότερο είναι πως, ότι κι αν πάθουμε θα μας αξίζει, γιατί δεν το παλέψαμε, δεν διεκδικήσαμε, δεν θυσιάσαμε τη βόλεψή μας για την ελευθερία μας...

Κι όπως είπε ο Θουκυδίδης, "ή θα είσαι ελεύθερος ή θα είσαι ήσυχος, και τα δύο μαζί δε γίνονται"!

Συγνώμη που διατάραξα την ησυχία σας...


του Manlio Dinucci, Reseau International, 25-9-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού
«Μόλις επέστρεψα από την Αλεξανδρούπολη, μιαν σημαντική στρατηγική επίσκεψη που πραγματοποιήθηκε τόσο χάρις στις εξαιρετικές στρατιωτικές σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας όσο και της στρατηγικής επένδυσης που η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών πραγματοποιεί στην Αλεξανδρούπολη». Δήλωση του Αμερικανού πρεσβευτή στην Ελάδα Τζέφρυ Πάϊατ, (διορισμένου το 2016 από τον πρόεδρο Ομπάμα).

Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, στην Βόρειο-Ανατολική Ελλάδα, που συνορεύει με την Τουρκία και την Βουλγαρία, βρίσκεται στην Θάλασσα του Αιγαίου, κοντά στα στενά των Δαρδανελίων τα οποία, συνδέοντας επί τουρκικού εδάφους την Μεσόγειο και την Μαύρη Θάλασσα, αποτελούν μια βασική οδό ναυσιπλοΐας κυρίως για την Ρωσία.


Η γεωστρατηγική σημασία αυτού του λιμένα, τον οποίο ο Πάιατ επισκέφτηκε συνοδευόμενος από τον ΄Ελληνα υπουργό Αμύνης Νικόλαο Παναγιωτόπουλο, εξηγείται από τον ίδιο τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα: « Ο λιμένας της Αλεξανδρούπολης, χάρις στην στρατηγική θέση του και τις υποδομές του βρίσκεται στην κατάλληλη θέση για την στήριξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην περιοχή, όπως το απέδειξε η πρόσφατη άσκηση «Σπαθοφόρος Φρουρός» ( « Saber Guardian 2019”).

Η «στρατηγική επένδυση», που η Ουάσιγκτον πραγματοποιεί ήδη στις λιμενικές εγκαταστάσεις, αποβλέπει να κάνει την Αλεξανδρούπολη μιαν από τις σημαντικότερες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, ικανή να εμποδίζει την πρόσβαση των ρωσικών πλοίων στην Μεσόγειο. Αυτό κατέστη δυνατό χάρις στις «εξαιρετικές στρατιωτικές σχέσεις» με την Ελλάδα, η οποία από πολύ καιρό έχει θέσει τις στρατιωτικές βάσεις της στην διάθεση των ΗΠΑ: Ιδιαίτερα την Λάρισα, για τα ένοπλα αεροπλάνα-ρομπότ Reapers και Στεφανοβίκιο για τα καταδιωκτικά F-16 και τα ελικόπτερα Apache. Αυτή η βάση (του Στεφανοβικίου) θα ιδιωτικοποιηθεί και θα αγοραστεί από τις ΗΠΑ.

Ο πρεσβευτής Πάιατ δεν κρύβει την επιθυμία που έχουν οι ΗΠΑ να ενισχύσουν την στρατιωτική παρουσία τους στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της περιοχής της Μεσογείου: «Εργαζόμαστε με άλλους δημοκρατικούς εταίρους στην περιοχή να αποκρούσουμε τις κακοποιούς παράγοντες όπως η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίοι έχουν συμφέροντα διαφορετικά των δικών μας», όπως «η Ρωσία που χρησιμοποιεί την ενέργεια ως εργαλείο της κακοποιού επιρροής της». Κατόπιν υπογραμμίζει την σπουδαιότητα που απέκτησε η «γεωπολιτική της ενέργειας», τονίζοντας ότι «η Αλεξανδρούπολη έχει ένα κρίσιμο ρόλο συνδέσμου για την ενεργειακή ασφάλεια και την σταθερότητα της Ευρώπης». Η Δυτική Θράκη, η ελληνική επαρχία όπου βρίσκεται ο λιμένας, είναι πράγματι «ένα ενεργειακό σταυροδρόμι για την Κεντρική και Ανατολικήν Ευρώπη».

Για να γίνει αντιληπτό τι θέλει να πει ο πρεσβευτής φτάνει μια ματιά στον γεωγραφικό χάρτη. Η παραμεθόριος Ανατολική Θράκη –δηλαδή το ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας- είναι το σημείο όπου καταλήγει, έχοντας διασχίσει την Μαύρη Θάλασσα, ο αγωγός αερίου Turk Stream, που έρχεται από την Ρωσία και βρίσκεται στην τελευταία φάση της εγκατάστασής του. Από το σημείο αυτό και μέσω ενός άλλου αγωγού το ρωσικό αέριο θα πρέπει να φθάσει στην Βουλγαρία, την Σερβία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πρόκειται για την ρωσική απάντηση στον επιτυχημένο ελιγμό των ΗΠΑ, οι οποίες, με την αποφασιστική βοήθεια της ευρωπαϊκής Κομισιόν, ματαίωσαν το 2014 τον αγωγό South Stream, που επρόκειτο να φέρει το ρωσικό αέριο στην Ιταλία και στις άλλες χώρες της Ε.Ε.

Οι ΗΠΑ επιχειρούν τώρα να ματαιώσουν και τον Turk Stream, στόχο πολύ δυσκολότερο, δοθέντος ότι παρεμβάλλεται τώρα και ο παράγων της επιδείνωσης των σχέσεων με την Τουρκία. Γι΄αυτόν τον λόγο στηρίζονται στην Ελλάδα, στην οποία εισάγουν αυξανόμενες ποσότητες υγροποιημένου (αμερικανικού) φυσικού αερίου, σε αντικατάσταση του ρωσικού.

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς ετοιμάζουν οι ΗΠΑ στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων και εναντίον της Κίνας που προτίθεται να κάνει τον Πειραιά ένα σημαντικό σταθμό του Νέου Δρόμου του Μεταξιού. Αλλά δεν θα έπρεπε να εκπλαγούμε εάν, κατά το προηγούμενο του «Επεισοδίου στον Κόλπο του Τονκίνου»*, βλέπαμε στο Αιγαίο ένα «Επεισόδιο της Αλεξανδρούπολης»

Manlio Dinucci

Édition de il manifesto



* Το «επεισόδιο του Τονκίνου» αποδείχτηκε η «πλαστή σημαία» ή ψευδής ανακοίνωση ( ότι δύο αμερικανικά αντιτορπιλικά βομβαρδίστηκαν στο κόλπο του Τονκίνου) με την οποία τον Αύγουστο του 1964 ο Πρόεδρος Τζόνσον δικαιολόγησε την εξαπόλυση του εξοντωτικού πολέμου εναντίον του Βιετνάμ, ακόμη και με βόμβες ναπάλμ και χημικά για την καταστροφή και των δασών της χώρας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τρομαγμένο και πεινασμένο βρήκαν το πρωί της περασμένης Πέμπτης ολομόναχο σε ένα πάρκο ένα μικρό παιδί οι αστυνομικοί του Ηρακλείου.

Σύμφωνα με πληροφορίες του cretapost οι αστυνομικοί εντόπισαν σε πάρκο στην περιοχή του Πόρου ένα 3χρονο κοριτσάκι το οποίο είχαν παράτησαν εκεί οι γονείς του.

Το μικρό παιδί ήταν εμφανώς τρομαγμένο και πεινασμένο και όπως το ίδιο είπε στους αστυνομικούς, είχε έρθει στο πάρκο με τον πατέρα του.

Αμέσως, το παιδί μεταφέρθηκε στο Αστυνομικό Μέγαρο Ηρακλείου και οι άνδρες της Υ.Α. Ηρακλείου αναζήτησαν τους γονείς του.

Λίγες ώρες αργότερα το κατώφλι του Αστυνομικού Μεγάρου Ηρακλείου πέρασε ο πατέρας του παιδιού, ο οποίος προέβαλε έωλες εξηγήσεις για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες το παιδάκι βρέθηκε μόνο του στο πάρκο.

Ο πατέρας του παιδιού μετά τη σύλληψή του για έκθεση ανηλίκου δικάστηκε χθες στο Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ηρακλείου και κρίθηκε αθώος. Ωστόσο, κατ’ εντολή Εισαγγελέα θα ξεκινήσει άμεσα έρευνα από τις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες προκειμένου να διαπιστωθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαβιούν στην πατρική εστία, το τρίχρονο κοριτσάκι και τα άλλα ανήλικα αδελφάκια του.
πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη * "Θεωρία του Πολέμου" 
(Εκδόσεις Θεμέλιο 1997).

Στη συγκαιρινή μας Τουρκία δεν υπάρχει η παραμικρή ή σοβαρή ένδειξη ότι τμήματα του λαού αποδοκιμάζουν με οποιονδήποτε τρόπο την εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων του, και ιδιαίτερα στο Αιγαίο και την Κύπρο, όλες οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο.
Δεν του είναι γνωστή καμία ομαδική διαμαρτυρία για την εκδίωξη του ελληνικού στοιχείου από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο, ούτε για τον εποικισμό της βορείου Κύπρου. Αυτό διόλου δεν σημαίνει ότι κάθε Τούρκος μισεί κάθε Έλληνα, το ίδιο όπως και διόλου δεν μισεί προσωπικά κάθε Έλληνας τον κάθε Σκοπιανό όταν του αρνείται να ονομάζει το κράτος του «Μακεδονία».

Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, για αυτό και υποπίπτουν σε μια σοβαρή οφθαλμαπάτη όσοι μετά από μία εγκάρδια προσωπική επαφή ή μετά από μία κοινή μπουζουκοκατάνυξη με Τούρκους βγάζουν εσπευσμένα πολιτικά συμπεράσματα – χωρίς βέβαια να έχουν ποτέ αποσπάσει από τους συνομιλητές, συμπότες ή συμπαίκτες τους μία δεσμευτική δήλωση υπέρ μιας συγκεκριμένης ελληνικής και εναντίον μιας συγκεκριμένης τουρκικής θέσεως.

Η αρχή ότι «οι λαοί δεν έχουν να μοιράσουν τίποτε μεταξύ τους» αποτελεί εφεύρεση όχι των λαών, αλλά των διανοούμενων, γι’ αυτό άλλωστε δεν αποσύρεται ποτέ, όσο κι αν την διαψεύδει η εμπειρία. Αντίθετα, η εμπειρία μεθερμηνεύεται κατάλληλα, έτσι ώστε να παραμένει αλώβητη η αρχή.
Η τιθάσευση της Τουρκίας μέσω της εντάξεως της στην «Ευρώπη» συνδέεται στενά με τις ελπίδες και τα σφάλματα της ελληνικής πολιτικής. Το πόσο φρούδες είναι οι ελπίδες το ομολογεί συνεχώς και άθελα της η ίδια η ελληνική πλευρά, όταν από τη μία μεριά ισχυρίζεται ότι η αποδοχή των «ευρωπαϊκών αξιών» θα κάνει την Τουρκία «πολιτισμένο» και φιλειρηνικό κράτος, ενώ συνάμα από την άλλη είναι υποχρεωμένη να διαπιστώνει στην πράξη ότι οι Ευρωπαίοι φορείς των «αξιών» τις μεταχειρίζονται πολύ επιλεκτικά και τις προσπερνούν με άνεση όποτε το κρίνουν συμφέρον, άρα η αποδοχή των «ευρωπαϊκών αξιών» δεν φαίνεται να βελτιώνει καθ’ εαυτήν τα ήθη.
Τα σφάλματα, πάλι, προκύπτουν από μιαν κακή εκτίμηση της σημασίας της «Ευρώπης» για την ανερχόμενη Τουρκία. Επειδή η Ελλάδα, αδυνατώντας να σταθεί μοναχή στα πόδια της, περιμένει τα πλείστα ή τα πάντα από τους άλλους, τείνει εύλογα να προβάλλει τη δική της κατάσταση και διάθεση στην κατάσταση και διάθεση άλλων, νομίζοντας π.χ. ότι η «Ευρώπη» έχει για την Τουρκία την ίδια απόλυτη σημασία όσο για την Ελλάδα. Για την Ευρασιατική Τουρκία η Ευρώπη είναι μόνον ένα πεδίο δραστηριοτήτων ανάμεσα σε άλλα, ενώ για την Ελλάδα αποτελεί το μοναδικό, γιατί στα Βαλκάνια δεν μπορεί να παίξει ηγεμονικό ρόλο και αυτός βέβαια δεν επιτυγχάνεται επειδή δέκα μικρομεσαίοι κάνουν κέρδη στη Ρουμανία.
Η Τουρκία θα προσπαθήσει να προσαρμόσει την Ε.Ε στις επιδιώξεις της, να κερδίσει τη μάζα.

Στο μελλοντικό πολυετές παζάρι – διελκυστίδα μεταξύ Ε.Ε – Τουρκίας, η Ευρώπη δεν θα μπορεί να ικανοποιεί τις απαιτήσεις της Τουρκίας
Κατά πάσαν πιθανότητα τα σπασμένα του παζαριού θα τα πληρώσει η Ελλάδα. Γιατί τα ισχυρότερα μέλη της ΕΕ θα επιδιώκουν να κατευνάζουν την Τουρκία με ελληνικά έξοδα (Αιγαίο, Κύπρο, κλπ).
Αν αυτό πράγματι συμβεί τότε θα δούμε μια ακόμη από τις τραγικές εκείνες ειρωνείες, τις οποίες τόσο συνηθίζει η Ιστορία. Ενώ δηλαδή η Ελλάδα προσανατολίσθηκε ψυχή τε και σώματι στην «Ευρώπη» για να διασφαλισθεί από τον τουρκικό κίνδυνο, ακριβώς ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της θα μεταβληθεί σε όργανο de facto μετατροπής της σε δορυφόρο της Τουρκίας.
Η τουρκική επιρροή θα ασκείται στην Ελλάδα «μετριασμένη» μέσω ευρωπαϊκών και αμερικανικών αγωγών και τότε η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να θεωρεί τις «παραχωρήσεις» και την ενδοτική πολιτική ως αυτονόητο καθήκον του «εξευρωπαϊσμού» της (ποιος ασχολείται άλλωστε με ξεπερασμένους εθνικιστικούς απαβισμούς;).

Η λύση βέβαια για την εθνική βιωσιμότητα σε παραγωγική βάση αποτελεί προϋπόθεση για την άσκηση σοβαρής εξωτερικής πολιτικής. Οι εθνικοί πόροι πρέπει να αντιμετωπίζονται με γεωπολιτικά και στρατηγικά κριτήρια. Το 1% του εθνικού εισοδήματος που προέρχεται από τον τουρισμό δεν είναι το ίδιο με το 1% που δίνει μια σύγχρονη εξοπλιστική βιομηχανία.
Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, ενώ η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική.

Η πορεία δορυφοροποιήσεως της Ελλάδος προς της Τουρκία μέσω του «ευρωπαϊκού» δρόμου της Τουρκίας είναι το εύγλωττο επιφαινόμενο μιας βαθύτερης ιστορικής κοπώσεως, μιας προϊούσας, ηδονικής μάλιστα παραλύσεως. Η πορεία των πραγμάτων είναι αντικειμενικά τρομακτική και ψυχολογικά αφόρητη: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση.
Δυστυχώς οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν προβλήματα τέτοιας εκτάσεως και τέτοιου βάθους.





* Ο Παναγιώτης Κονδύλης (Panagiotis ή Panajotis Kondylis), γεννήθηκε στην Αρχαία Ολυμπία το 1943 και πέθανε αιφνιδίως στην Αθήνα το 1998. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και φιλοσοφία, νεότερη ιστορία και πολιτικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια Φρανκφούρτης και Χαϊλδεμβέργης. Στη Χαϊλδεμβέργη αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας. Για το έργο του βραβεύτηκε με το μετάλλιο Γκαίτε και το βραβείο Χούμπολτ. Ήταν εταίρος του Ιδρύματος Ανωτάτων Σπουδών του Βερολίνου. Διηύθυνε τη "Φιλοσοφική και Πολιτική Βιβλιοθήκη" των εκδόσεων "Γνώση" και τη σειρά "Ο Νεώτερος Ευρωπαϊκός Πολιτισμός" των εκδόσεων "Νεφέλη". Βιβλία του στην ελληνική γλώσσα: "Η κριτική της μεταφυσικής στη νεότερη σκέψη" 1983, "Ο Μαρξ και η αρχαία Ελλάδα" 1984, "Ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός" Ι-ΙΙ 1987, "Ο νεοελληνικός διαφωτισμός" 1988, "Ισχύς και απόφαση" 1991, "Η παρακμή του αστικού πολιτισμού" 1991, "Πλανητική πολιτική μετά το ψυχρό πόλεμο 1992, "Η ηδονή, η ισχύς, η ουτοπία" 1992 κ.ά. Επιπλέον έχει γράψει πολλά βιβλία στη γερμανική γλώσσα. Βιβλία του στα γερμανικά: "Die Entstehung der Dialektik" (1979), "Die Aufklaerung" (1981, β΄ έκδ. 1986), "Macht und Entscheidung" (1984), "Konservativismus" (1986), "Marx und die griechische Antike" (1987), "Theorie des Krieges" (1988), "Die neuzeitliche Metaphysikkritik" (1990), "Der Niedergang der buergerlichen Denk- und Lebensform" (1991), "Planetarische Politik nach dem Kalten Krieg" (1992), "Montesquieu und der Geist der Gesetze" (1996), "Das Politische und der Mensch. Grundzuge der Sozialontologie" (1999), "Das Politische in 20. Jahrhundert" (2001).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πρόκειται για σπάνιο υλικό από την καταστροφή της Σμύρνης που δόθηκε στην δημοσιότητα το 2008 από τον Robert Davidian, ο οποίος είναι εγγονός του ανθρώπου που τράβηξε τις εικόνες, του George Magarian. O Davidian σκηνοθέτης, καμεραμαν και παραγωγός εκπομπών ανακάλυψε το υλικό στο σπίτι της γιαγιάς του στην Νέα Υόρκη.

Ο George Magarian γεννήθηκε το 1895 και σπούδασε στο Αμερικανικό Κολλέγιο στο Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Το βίντεο περιέχει υλικό που τράβηξε πριν και αμέσως μετά την καταστροφή της Σμύρνης το 1922, αλλά και εικόνες από τους καταυλισμούς των προσφύγων.





πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αρκετός κόσμος συνδέει το καλοκαίρι με διακοπές, ταξίδια, ήλιο και θάλασσα. Πράγμα απολύτως εύλογο. Ωστόσο, εάν και τα δύο τελευταία τα προσφέρει απλόχερα η φύση, τα δύο πρώτα δεν εξαρτώνται από αυτήν, αλλά... από την τσέπη μας. Απαραίτητη προϋπόθεση για να απολαύσει κανείς τις διακοπές του είναι να έχει χρήματα ώστε να πληρώσει τα έξοδά του, ακόμη και όταν πρόκειται για αποδράσεις μιας εβδομάδας. Για ορισμένους αυτό δεν είναι δεδομένο, με αποτέλεσμα οι διακοπές να θεωρούνται γι’ αυτούς είδος πολυτελείας.

Το 2018, αρκετοί πολίτες της Ε.Ε. και ιδίως οι Ελληνες δεν κατόρθωσαν να πάνε διακοπές για μία εβδομάδα. Μια ματιά στα στοιχεία της Eurostat μπορεί να το επιβεβαιώσει. Συγκεκριμένα, το 28,3% του πληθυσμού της Ε.Ε. από 16 χρόνων και άνω δεν μπόρεσε να πάει διακοπές για μία εβδομάδα μέσα στον χρόνο μακριά από τον χώρο όπου διαμένει. Ωστόσο, το αντίστοιχο ποσοστό το 2013 –στο αποκορύφωμα της κρίσης χρέους στην Ευρώπη– ήταν 39,5% και 39,7% το 2012, σημειώνοντας το 2018 μια αποκλιμάκωση που αγγίζει τις 11,2 ποσοστιαίες μονάδες.

Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό είναι αρκετά αυξημένο, καθώς οι μισοί περίπου Ελληνες, ήτοι το 51%, αδυνατούσαν το 2018 να πάνε μία εβδομάδα διακοπές μακριά από το σπίτι τους. Μεταξύ των κρατών-μελών, οι χώρες που κατέγραψαν τα υψηλότερα ποσοστά με άτομα τα οποία βρίσκονται σε αυτή τη δυσμενή κατάσταση, ήταν η Ρουμανία (58,9%), η Κροατία (51,3%), η Ελλάδα και η Κύπρος με ποσοστό 51%. Στην περίπτωση της Ελλάδας, παρότι παρατηρείται σταδιακή μείωση, το ποσοστό αυτό εξακολουθεί να κινείται σε υψηλά επίπεδα. Μάλιστα, σύμφωνα με τη Εurostat, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ε.Ε. που το ποσοστό αυξήθηκε κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες την τελευταία πενταετία, από 49% το 2013 σε 51% το 2018. Το 2009, λίγο πριν η Ελλάδα εισέλθει σε περίοδο ύφεσης, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν στο 46,3% ενώ το 2015, χρονιά που επιβλήθηκαν τα capital controls, το ποσοστό εκτοξεύθηκε στο 53,7%. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό κατά την περίοδο 2009-2018.

Σε γενικές γραμμές, στις χώρες του Νότου, όπως η Πορτογαλία, η Ιταλία αλλά και η Ισπανία, τα ποσοστά όσων δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να λείψουν έστω και μία εβδομάδα τον χρόνο από το σπίτι τους κινούνται σε υψηλά επίπεδα. Στην Ισπανία, παρότι είναι σημαντικά μειωμένο σε σχέση με τις υπόλοιπες δύο χώρες, εξακολουθεί να κινείται πάνω από το αντίστοιχο της Ε.Ε. (34,2%). Η Πορτογαλία αλλά και η Ιταλία οι οποίες επλήγησαν από την κρίση καταγράφουν ποσοστό 41,3% και 43,7% αντιστοίχως, με τα ποσοστά να σημειώνουν πτώση –ιδίως της Πορτογαλίας– κατά την πενταετία 2013-2018.

Αντίθετα, οι χώρες της Ε.Ε. με το χαμηλότερο ποσοστό ατόμων που δεν κατάφεραν να πάνε διακοπές μιας εβδομάδας μέσα στον χρόνο το 2018, ήταν το Λουξεμβούργο (10,9% με βάση στοιχεία του 2017) και η Σουηδία (9,7%), χωρίς ωστόσο να παρουσιάζουν σημαντικές μεταβολές κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Αξίζει να σημειωθεί ότι σημαντική μείωση του ποσοστού αυτού, καταγράφουν την τελευταία πενταετία χώρες όπως η Βουλγαρία αλλά και η Πολωνία. Ετσι, το ποσοστό αυτό στη γειτονική Βουλγαρία από 66,3% το 2013 έπεσε στο 30,5% το 2018, καταγράφοντας πτώση 35,8 ποσοστιαίων μονάδων. Αντίστοιχα θεαματική είναι και η πτώση του ποσοστού αυτού στην Πολωνία, που μειώθηκε το 2018 στο 34,6% από 60,6% το 2013.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η συνέντευξη της Επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωής Κωνσταντοπούλου, στην προεκλογική εκπομπή της ΕΡΤ “Ο Δρόμος προς της Κάλπη” με την Ντένια Σαρακίνη



Έθιμα και παραδόσεις ζωντανεύουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα κατά την διάρκεια της μεγαλύτερης γιορτής της χριστιανοσύνης.

Σε κάθε γωνιά της χωράς το Πάσχα γιορτάζεται με το δικό του ξεχωριστό τρόπο και η λαογραφική και ιστορική ιδιαιτερότητα της κάθε περιοχής προσδίδει ένα ξεχωριστό τόνο στον εορτασμό: Στην Σάμοπραγματοποιείται το έθιμο των τουφεκιών, στην Αρκαδία το πέταγμα των αερόστατων, στην Κέρκυρα η ρίψη κανατιών και στην Καλαμάτα ο «σαϊτοπόλεμος», στον Τυρό Αρκαδίας το κάψιμο του Ιούδα μέσα στη θάλασσα, στην Χιο λαμβάνει χώρα ο ρουκετοπόλεμος κ.α.

Συγκεντρώσαμε κάποια από τα έθιμα που πραγματοποιούνται σε περιοχές της χώρας και σας τα παρουσιάζουμε:


Σάμος: Το έθιμο των τουφεκιών

Στο Μαραθόκαμπο της Σάμου, την Κυριακή του Πάσχα, εδώ και περίπου 100 χρόνια διατηρείται το έθιμο των τουφεκιών, ένα έθιμο με καταβολές στην Επανάσταση του 1821. Στις ημέρες μας, οι κάτοικοι προσπαθούν κάθε χρονιά να προσφέρουν και εντυπωσιακότερο θέαμα, προσελκύοντας επισκέπτες από όλη την Ελλάδα και τον κόσμο.Για το έθιμο αυτό ο κόσμος προετοιμάζεται μήνες πριν. Συγκεντρώνουν τα υλικά τους και σιγά σιγά κατασκευάζουν απίστευτο αριθμό εκτοξευτήρων-τουφεκιών.

Κάθε ενορία έχει στην συλλογή της 1.600-2.000 εκτοξευτήρες. Τα τοποθετούν στο χώμα με προσανατολισμό τα απέναντι βουνά -για λόγους ασφαλείας- και έτσι η κάθε ενορία παρουσιάζει το δικό της θέαμα. Την Κυριακή του Πάσχα, μετά τη μεσημεριανή περιφορά των Αναστάσεων, όλες οι ενορίες συναντιούνται σε προκαθορισμένο σημείο και η κάθε μια στην σειρά της ξεκινά τις… τουφεκιές.

Στόχος είναι να παρουσιάσουν το πλέον πολύβουο και καπνογόνο θέαμα διότι με αυτόν τον τρόπο ανακηρύσσεται και ο νικητής.Όταν τελειώσει η διαδικασία όλοι μαζί γιορτάζουν με αυγά, κουλούρια και παραδοσιακό σαμιώτικο κρασί.



Αρκαδία: Το πέταγμα των αερόστατων

Στο Λεωνίδιο της Αρκαδίας, αναβιώνει ένα μονάδικο έθιμο που συναντάται σε καμιά άλλη περιοχή της Ελλάδας (δείτε το σχετικό βίντεο της aftodioikisi.gr για να δείτε πώς κατασκευάζεται).

Με το που ακουστεί το πρώτο «Χριστός Ανέστη» το Σάββατο της Ανάστασης, οι κάτοικοι του Λεωνιδίου ανάβουν και απελευθερώνουν εκατοντάδες αερόστατα από όλες τις ενορίες των τοπικών εκκλησιών, ενώ το θέαμα συμπληρώνουν φυσικά και τα παραδοσιακά πλέον πυροτεχνήματα. Τα αερόστατα γεμίζουν τον ουρανό και ταξιδεύουν νωχελικά με τον άνεμο υπό τη λάμψη των πυροτεχνημάτων και τα χειροκροτήματα του κόσμου που τα παρακολουθεί μέχρι να χαθούν από το οπτικό τους πεδίο.

Το έθιμο του αερόστατου κρατάει πολλά χρόνια και σχεδόν κάθε σπιτικό ετοιμάζει το δικό του με παραδοσιακό τρόπο, από καλάμι χαρτί και κόλλα πολλές ημέρες πριν, ενώ κάθε αερόστατο φτάνει μέχρι και τα δύο μέτρα σε ύψος.

Την Κυριακή του Πάσχα ο Δήμος Λεωνιδίου φροντίζει για το ψήσιμο των αρνιών που γίνεται στον κήπο του δημαρχείου προσφέροντας μεζέδες, αυγά και καλό κρασί σε όλους εκείνους που θα περάσουν από εκεί, με τα απαραίτητα, φυσικά, λαϊκά όργανα από ντόπιους οργανοπαίχτες και τον παραδοσιακό τσακώνικος χορός.

Το απόγευμα της Κυριακής, στην «Αγάπη», διαβάζεται το ευαγγέλιο στην τσακώνικη διάλεκτο, πράγμα που αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά και μεταβιβάζεται από τους μεγαλύτερους στους μικρότερους.


Κέρκυρα: Ρίψη κανατιών και περιφορά Επιταφίου το Μεγάλο Σάββατο

Η Κέρκυρα φημίζεται για τη λαμπρότητα και τα ιδιαίτερα έθιμα που γιορτάζει το Πάσχα. Η περιφορά των Επιταφίων με τις μπάντες να τους συνοδεύουν, με πιο γραφικό εκείνον του Αγίου Γεωργίου, της εκκλησίας μέσα στο Παλιό Φρούριο, είναι μια κατανυκτική εμπειρία.

Η επίσημη περιφορά με όλες τις φιλαρμονικές μαζί γίνεται από τη Μητρόπολη. Η περιφορά του επιταφίου του αγίου Σπυρίδωνα μαζί με το σκήνωμα του αγίου γίνεται το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Το περίεργο αυτό έθιμο προέρχεται από τα χρόνια της ενετικής κατοχής, όταν είχε απαγορευθεί η έξοδος του επιταφίου τη Μεγάλη Παρασκευή. Από τα πιο χαρακτηριστικά έθιμα του Μεγάλου Σαββάτου είναι η ρίψη κανατιών γεμάτων νερό από τα μπαλκόνια και τα παράθυρα την ώρα που στην εκκλησία ακούγεται η φράση «ανάστα ο Θεός!» Οι μπάντες βγαίνουν στους δρόμους παιανίζοντας το εμβατήριο «Μη φοβάστε Γραικοί» και τις ακολουθούν οι μαζορέτες. Το βράδυ στην Ανάσταση η πόλη φωτίζεται από τα κεριά που ανάβουν σε κάθε παράθυρο σπιτιού.




Ζάκυνθος: «Βαγί» αντί για δάφνη

Στη Ζάκυνθο, η Μεγάλη Εβδομάδα αρχίζει ουσιαστικά το Σάββατο του Λαζάρου, όταν στις 11 το πρωί οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν πανηγυρικά και κρεμιέται το «βαγί» σ” όλα τα καμπαναριά της πόλης και των χωριών του νησιού μας. Το «βαγί» στη Ζάκυνθο δεν είναι η γνωστή δάφνη που μοιράζεται στην υπόλοιπη Ελλάδα αυτή τη μέρα, αλλά τα φρέσκα κιτρινωπά φύλλα φοίνικα, που μ” αυτά πλέκουν σταυρούς, «βαγιοφόρες«, ήλιους, αλογάκια κτλ. και στολίζουν τις εκκλησίες για τη γιορτή. Οι ιδιομορφίες του ζακυνθινού εκκλησιαστικού τυπικού είναι έντονες από τη Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ. Πρώτα απ” όλα οι ύμνοι είναι τονισμένοι κατά τη ζακυνθινή εκκλησιαστική μουσική.Ο Εσταυρωμένος εξέρχεται μετά το ενδέκατο ευαγγέλιο και όχι μετά το πέμπτο ευαγγέλιο, όπως συνηθίζεται σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Ο ψάλτης μπροστά στον Εσταυρωμένο ψάλλει, κατά το Ζακυνθινό μέλος, ενώ λιτανεύεται ο Εσταυρωμένος.

Άλλο αξιοσημείωτο του ζακυνθινού εκκλησιαστικού τυπικού είναι πως δε χρησιμοποιείται ο γνωστός -στην υπόλοιπη Ελλάδα- κεντητός Επιτάφιος, αλλά αμφιπρόσωπη ξυλόγλυπτη αγιογραφία του νεκρού Χριστού, που ονομάζεται «Αμνός». Μετά τη λιτάνευση, το Σώμα του Χριστού τοποθετείται στον Επιτάφιο.

Στο νησί, οι επιτάφιοι δεν στολίζονται με λουλούδια, επειδή είναι ξυλόγλυπτοι με επένδυση φύλλου χρυσού και βελούδου, δηλαδή πραγματικά έργα τέχνης. Το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται η αποκορύφωση της Μεγάλης Εβδομάδας στη Ζάκυνθο. Στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου του Μώλου, ξεκινά η λιτανεία του Εσταυρωμένου. Μαζί με τον Εσταυρωμένο λιτανεύεται και η περίφημη εικόνα της «Mater Dolorosa», δηλαδή της Παναγίας του Πάθους. Η λιτανεία διασχίζει σχεδόν όλη την πόλη και καταλήγει στον ίδιο ναό, όπου γίνεται η εναπόθεση του Χριστού στον Επιτάφιο.

Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται κανονικά σ” όλους τους ιερούς ναούς η Ακολουθία του Επιτάφιου Θρήνου, χωρίς όμως λιτάνευση των Επιταφίων τους. Τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου, στις 11:15, αρχίζει η Ακολουθία στο Μητροπολιτικό Ναό. Στις 11:45 ξεκινά η αναστάσιμη πομπή για την πλατεία του Αγίου Μάρκου, όπου γίνεται η Ανάσταση. Το «Χριστός Ανέστη» ψάλλεται κατά την ιδιόμορφη ζακυνθινή εκκλησιαστική μουσική. Αμέσως μετά, η Εικόνα της Ανάστασης επιστρέφει στο Μητροπολιτικό Ναό.
Κατά την τοπική παράδοση, η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία δεν τελείται αμέσως μετά σε κανένα ναό της πόλεως και των χωριών, αλλά το πρωί της Κυριακής του Πάσχα. Το «αντέτι» (έθιμο) θέλει, κατά τη διάρκεια της αναγνώσεως του Ευαγγελίου, να χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών.


Πάτμος: Η Τελετή του Νιπτήρος

Το Πάσχα είναι μια ξεχωριστή εμπειρία, στην Πάτμο. Από την Κυριακή των Βαΐων, ο στολισμός των εκκλησιών, το γιορτινό τραπέζι και η θρησκευτικές παραδόσεις, εντάσσουν τον επισκέπτη στο πασχαλινό κλίμα.





Ολόκληρη η Μεγάλη Εβδομάδα είναι μοναδική στην Πάτμο, ιδιαίτερα για όλους όσοι παρακολουθήσουν τις λειτουργίες στο ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη, που είναι χτισμένο στη σπηλιά που αποτέλεσε το ασκητήριο του ευαγγελιστή Ιωάννη.

Το έθιμο όμως που κάνει το Πάσχα στην Πάτμο ξεχωριστό, είναι η Τελετή του Νιπτήρος το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης στην πλατεία Δημαρχείου, το οποίο αποτελεί την αναπαράσταση του Μυστικού Δείπνου:O ηγούμενος της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, όπως ακριβώς ο Ιησούς, πλένει τα πόδια δώδεκα μοναχών που κάθονται γύρω από τη μεγάλη εξέδρα, όπως οι μαθητές στο Μυστικό Δείπνο. Έπειτα κατευθύνεται προς τον τόπο της προσευχής, θυμίζοντας στους πιστούς την μετάβαση του Ιησού στον κήπο της Γεσθημανής, όπου παραδόθηκε από τον Ιούδα στους Ρωμαίους στρατιώτες. Τη Μεγάλη Παρασκευή, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, γίνεται η αναπαράσταση της αποκαθήλωσης και το βράδυ της ίδιας ημέρας οι Επιτάφιοι από τις εκκλησίες του νησιού περνούν μέσα από τα καλντερίμια και συναντιούνται στις κεντρικές πλατείες της Χώρας και της Σκάλας.

Η Ανάσταση γιορτάζεται βέβαια με ιδιαίτερη λαμπρότητα στο μοναστηριακό συγκρότημα του νησιού, αλλά και στο γυναικείο μοναστήρι του Ευαγγελισμού έξω από τη Χώρα, ενώ την Κυριακή του Πάσχα, το απόγευμα, στο Μοναστήρι της Πάτμου γίνεται η δεύτερη Ανάσταση κατά την οποία το ευαγγέλιο διαβάζεται στα ιταλικά, τα γαλλικά, τα ρωσικά, τα αγγλικά, τα γερμανικά και τα σερβικά, αλλά και στα αρχαία ομηρικά ελληνικά.

Ύδρα

Στην Ύδρα, έχουν ένα ξεχωριστό έθιμο την Μεγάλη Παρασκευή. Εκεί στην συνοικία Καμίνι, ο Επιτάφιος μπαίνει στην θάλασσα και διαβάζεται η ακολουθία του. Στη συνέχεια οι Επιτάφιοι τεσσάρων ενοριών συναντώνται στο κεντρικό λιμάνι, δίνοντας ένα ιδιαίτερο χρώμα. Την ώρα της Ανάστασης τα πολλά βαρελότα φωτίζουν την νύχτα.



«Σαϊτοπόλεμος» στην Καλαμάτα

Βγαλμένο από τη Μεσσηνιακή ιστορία και τους ηρωικούς αγώνες των κατοίκων της Καλαμάτας κατά των Τούρκων, είναι το διάσημο πλέον έθιμο του σαΐτοπόλεμου.



Σύμφωνα με την παράδοση, οι Μεσσήνιοι χρησιμοποίησαν τις σαΐτες για να αναχαιτίσουν το ιππικό των Τούρκων. Ο δυνατός θόρυβος και ο κρότος που προκάλεσαν τρόμαξαν τα άλογα τόσο πολύ που έριξαν κάτω τους αναβάτες τους και έφυγαν φοβισμένα. Οι σαΐτολόγοι προετοιμάζονται όλον τον χρόνο για εκείνη την ημέρα. Ετοιμάζουν τα χαρμάνια και γεμίζουν τους χαρτονένιους σωλήνες που θα σκάσουν την Κυριακή του Πάσχα.

Οι συμμετέχοντες χωρίζονται σε ομάδες των 10-15 ατόμων, οι οποίες διαθέτουν λάβαρο, σαλπιγκτή και επικεφαλής. Πολλοί από αυτούς φορούν παραδοσιακές στολές, ενώ οι υπόλοιποι προτιμούν πρόχειρα ρούχα και στρατιωτικές στολές. Με το σύνθημα της έναρξης οι σαΐτες ανάβουν και η εκκωφαντική φασαρία ξεσηκώνει το πλήθος που ζητωκραυγάζει.
Οι σαΐτολόγοι αντιμετωπίζουν με ιδιαίτερο πάθος και ενθουσιασμό το συγκεκριμένο έθιμο, και εκφράζονται κάπως έτσι: «Η μέση λυγίζει, τα γόνατα σπάνε, τα πόδια ψαλίδια, η πλάτη σκυμμένη, το κεφάλι χαμηλά, βλέμμα μακρινό, μυαλό σε έκσταση, χέρια φτερούγες». Η… νιρβάνα του σαϊτολόγου! Το έθιμο παλαιότερα αναβίωνε στο δημοτικό στάδιο του Μεσσηνιακού, όμως τα τελευταία χρόνια γίνεται στη Δυτική Παραλία (Παλιά Σφαγεία). Εκτός από την Καλαμάτα το έθιμο αναβιώνει στην Μεσσήνη και την Αιθαία.

Τυρό Αρκαδίας: Ο Ιούδας στην πυρά

Στον Τυρό Αρκαδίας τηρούνται μερικά από τα πιο όμορφα πασχαλινά έθιμα που βασίζονται περισσότερο στη ναυτική ζωή των Τσακώνων κατοίκων του.




Τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ γίνεται η περιφορά των Επιταφίων στην παραλιακή οδό με φωταγωγημένα καΐκια και σκάφη να τους συνοδεύουν. Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου αναβιώνει ένα μοναδικό έθιμο, το κάψιμο του Ιούδα μέσα στη θάλασσα, από την ενορία της Μεταμόρφωσης της Σωτήρος. Σε μια πλωτή πλατφόρμα τοποθετούνται ξύλα και από πάνω τους κρέμεται ένα ανθρώπινο ομοίωμα.

Στη συνέχεια μπαίνει το μπουρλότο από τους Τσάκωνες πυρπολητές και το ομοίωμα παραδίδεται στη φωτιά, με τη συνοδεία φαντασμαγορικών πυροτεχνημάτων και ισχυρών δυναμιτών. Τη νύχτα της Ανάστασης τα παιδιά ρίχνουν στη θάλασσα χιλιάδες κεριά που συμβολίζουν τις χαμένες ψυχές των Τσακώνων ναυτικών και ψαράδων. Την Κυριακή του Πάσχα διοργανώνεται τσακώνικο γλέντι στην κεντρική πλατεία, με αρνιά, κρασί και χορό, ενώ διαβάζεται το Ευαγγέλιο στην τσακωνική διάλεκτο.

ΧαλκιδικήΣτην «πολυπαθη» το τελευταιο διάστημα Ιερισσό της Χαλκιδικής έχουν το έθιμο «Του μαύρου νιου τ” αλώνι», που γιορτάζεται την Τρίτη του Πάσχα. Μετά την επιμνημόσυνη δέηση και την εκφώνηση του πανηγυρικού, οι γεροντότεροι αρχίζουν τον χορό. Σιγά-σιγά πιάνονται όλοι οι κάτοικοι και συχνά ο χορός έχει μήκος τετρακόσια μέτρα. Τραγουδούν και χορεύουν όλα τα πασχαλινά τραγούδια και τελειώνουν με τον «Καγκέλευτο» χορό, που είναι η αναπαράσταση της σφαγής 400 Ιερισσιωτών από τους Τούρκους, κατά την επανάσταση του 1821. Ο χορός περνά κάτω από δάφνινη αψίδα όπου υπάρχουν δύο παλικάρια με υψωμένα σπαθιά και στη μέση του τραγουδιού διπλώνεται στα δύο με τους χορευτές να περνούν ο ένας απέναντι από τον άλλο για τον τελευταίο χαιρετισμό. Κατά την διάρκεια της γιορτής μοιράζεται, καφές που βράζει σε μεγάλο καζάνι «ζωγραφίτικος», τσουρέκια και αυγά.

Θράκη

Στις Μέτρες της Θράκης, τα παιδιά φτιάχνουν το ομοίωμα του Ιούδα και το περιφέρουν στα σπίτια, ζητώντας κλαδιά για να τον κάψουν την επομένη στον Επιτάφιο. Τη Μεγάλη Παρασκευή η πομπή του Επιταφίου σταματά έξω από ένα παρεκκλήσι. Εκεί είναι έτοιμη η φωτιά όπου θα καεί ο Ιούδας. Όταν ο ιερέας διαβάζει το Ευαγγέλιο ανάβουν τη φωτιά και καίνε το ομοίωμα. Αργότερα, παίρνουν μια χούφτα από τις στάχτες και τη ρίχνουν στα μνήματα.



Σύρος: Δύο κόσμοι μαζί

Ο εορτασμός του Πάσχα στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων είναι ιδιαίτερος και ενώνει δύο θρησκευτικούς κόσμους, τον ορθόδοξο και τον καθολικό. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής οι καθολικοί επιτάφιοι από τις εκκλησίες των Ευαγγελιστών και του Αγίου Γεωργίου συναντώνται με τους ορθόδοξους από τους ναούς της Μητροπόλεως (Μεταμόρφωσης) του Αγίου Νικολάου και της Κοιμήσεως, μετά το τέλος της περιφοράς στην κεντρική πλατεία Μιαούλη. Ακολουθεί κατανυκτική δέηση και ψάλλονται τροπάρια της Μεγάλης Παρασκευής από τη χορωδία του Αγίου Νικολάου και Ιεροψάλτες.

Χίος: Πύρινη νύχτα

Στη Χίο η ανάσταση του Θεανθρώπου γιορτάζεται με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό. Τέτοιον, ώστε οι ενορίτες της Παναγίας Ερειθιανής και του Αγίου Μάρκου, στο Βροντάδο, να φροντίζουν να κάνουν τη νύχτα – μέρα με τις χιλιάδες ρουκέτες τους. Το βράδυ της Ανάστασης, μόλις ψάλει ο παπάς το «Χριστός Ανέστη» μια καταιγίδα φωτιάς ξεσπάει ανάμεσα στις δύο ενορίες.



Οι χιλιάδες φλεγόμενες ρουκέτες που εκτοξεύονται εκατέρωθεν φεγγοβολούν τον ολοσκότεινο ουρανό και δημιουργούν μια φαντασμαγορική ατμόσφαιρα. Το εντυπωσιακό αυτό θέαμα έχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία, αλλά κανείς δεν γνωρίζει πώς ξεκίνησε, παρόλο που όλοι το παρακολουθούν μαγεμένοι πίσω από το συρματόπλεγμα που έχει τοποθετηθεί, προς αποφυγή τραυματισμών και ζημιών. Η προετοιμασία των ρουκετών είναι χρονοβόρα και ξεκινάει από το καλοκαίρι, τότε που οι νέοι των δύο ενοριών προετοιμάζουν το εκρηκτικό «κοκτέιλ» με κάρβουνο, νίτρο και θειάφι, και το τοποθετούν μέσα σε χάρτινους κυλίνδρους με φιτίλι. Από το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου στήνονται οι ξύλινες βάσεις από όπου θα εκτοξευθούν οι ρουκέτες (ρουκετοσύρτες ονομάζονται) και γίνονται κάποιες δοκιμαστικές βολές.
Περίπου στις 9 το βράδυ ξεκινάει ο ρουκετοπόλεμος, ο οποίος συνεχίζεται μέχρι τις 11 το βράδυ, με αυξανόμενη ένταση. Σταματάει για λίγο, μέχρι να πάνε οι πιστοί στην εκκλησία και ξαναρχίζει μόλις ψάλει ο παπάς το «Χριστός Ανέστη». Οι πιστοί που παρακολουθούν το θέαμα περιμένουν την «παύση πυρός» για να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Ίος και Φολέγανδρος

Στην Ίο, τη Μεγάλη Παρασκευή, μετά την Αποκαθήλωση, οι νέοι του νησιού παίζουν τις «μπάλες», ένα παιχνίδι με μικρές, σιδερένιες κόκκινες και πράσινες μπάλες. Κατά την περιφορά των Επιταφίων των δύο Ενοριών του νησιού τα εγκώμια ψάλλονται από χορωδίες γυναικών και κοριτσιών.

Την Κυριακή του Πάσχα, ο Δήμος Ιητών διοργανώνει γλέντι με αρνιά και κρασί, όπου όλοι – ντόπιοι κι επισκέπτες – είναι καλοδεχούμενοι, ενώ τη δεύτερη ημέρα ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ίου (Η Φοινίκη) αναβιώνει το παραδοσιακό έθιμο της Κούνιας. Νεαρά κορίτσια του νησιού, ντυμένα με παραδοσιακές στολές, στήνουν κούνιες στο κέντρο της Χώρας και τα παλικάρια τις κουνούν, ενώ οι κοπέλες τραγουδούν παραδοσιακά τραγούδια αγάπης.

Στη Φολέγανδρο, το Μεγάλο Σάββατο όλα τα σπίτια του νησιού είναι ανοιχτά για να δεχτούν την ευλογία της Παναγίας, της οποίας η περιφορά διαρκεί τρεις ημέρες. Την Κυριακή του Πάσχα, η εικόνα μεταφέρεται στη Χώρα και τα στενά του Κάστρου, με ομοβροντίες βεγγαλικών. Τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα, η εικόνα ευλογεί και τα σκάφη που βρίσκονται στο λιμάνι και αργά το βράδυ επιστρέφει στο μοναστήρι της Παναγίας, όπου παραμένει μέχρι το επόμενο Πάσχα.


πηγή

Το ξέρατε ότι το «yes» είναι ελληνικό; Το «turbo»; Το «kiss»; Κι όμως, η επιδραστικότητα της ελληνικής γλώσσας έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που ούτε εμείς δεν το φανταζόμαστε. Πασίγνωστες λέξεις που χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο, και που έχουν γυρίσει και στην Ελλάδα ως αντιδάνεια, έχουν ελληνική προέλευση.Το thedailyowl είχε παρουσιάσει δέκα λέξεις με ελληνική ρίζα, που κάνουν τη δική τους «καριέρα» στο εξωτερικό, την ώρα που η ελληνική γλώσσα, απλοποιείται όλο και περισσότερο.

Turbo

Και ποιός δεν την ξέρει αυτήν την μικρή λεξούλα; Από τις ηλεκτρικές σκούπες μέχρι τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, το turbo έχει χαρακτηρίσει την απόδοση πληθώρας συσκευών και κινητήρων. Και όμως, προέρχεται από την αρχαία ελληνική τύρβη που σημαίνει την κυκλική και ταραχώδη κίνηση. Εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς για ποιόν λόγο καθιερώθηκε στα αγγλικά. Επικουρικά, Τύρβη ήταν και μια τοπική θρησκευτική εορτή προς τιμή του Διονύσου που περιελάμβανε έναν διθυραμβικό χορό.

Yes

Και αγγλικά να μην γνωρίζει κάποιος, το “yes” σίγουρα το ξέρει. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζει είναι ότι προέρχεται από αρχαιοελληνικό μόριο γε που έχει μεγάλο σημασιολογικό εύρος, μέσα σε αυτό και το “βεβαίως”. Το γε δίνει έμφαση στην λέξη που συνοδεύει και το συναντάμε συχνότατα στην ελληνιστική περίοδο.

Sponsor

Γνωστότατη σε όλους μας, με μερικούς εξ’ ημών να θεωρούν ότι ο σπόνσορας πρόκειται για ελληνοποιημένη λέξη της αντίστοιχης αγγλικής. Δεν θα είχαν και εντελώς άδικο, αν η λέξη δεν προερχόταν από το ρήμα σπένδω και το ομμόριζο σπονδή που σημαίνουν “προσφέρω” και “προσφορά” αντίστοιχα. Αλήθεια, πόσες φορές δεν πέσαμε πάνω στην λέξη σπονδή στα μαθητικά μας χρόνια;

Pause

Λέξη που προέρχεται από την ελληνική παῦσις και σημαίνει το “σταμάτημα”. Η αγγλική λέξη διατήρησε αρκετά την ηχητική απόδοση της αντίστοιχης ελληνικής.

Carat

Η μονάδα μέτρησης των πολύτιμων λίθων έχει πιθανότατα ελληνική καταγωγή, καθώς προέρχεται από την λέξη κεράτιον που κυριολεκτικά σημαίνει το μικρό κέρατο παράλληλα όμως ήταν και η μονάδα μέτρησης για αντικείμενα μικρού βάρους (το 1/3 του οβολού). Αληθινό διαμάντι η ανακάλυψή της!

Kiss

Η ετυμολογική της ιστορία είναι μάλλον περιπετειώδης και οι γλωσσολόγοι ερίζουν για το κατά πόσο η αγγλική λέξη kiss προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρηματικό τύπο κυνέω (μελλ. κῦσω)που σημαίνει “φιλώ”. Χωρίς να θέλουμε να μπούμε σε ξένα χωράφια, υπάρχουν μελετητές που υποστηρίζουν ότι υπήρχε η κοινή ινδο-ευρωπαϊκή ρίζα Ku, την οποία οι λατινογενείς γλώσσες – και κατ’ επέκταση η αγγλική – χρησιμοποίησαν ως βάση για τις δικές τους λέξεις. Η θεωρία στηρίζεται στο γεγονός ότι η σημασία του φιλιού ήταν πρωτεύουσας θρησκευτικής σημασίας στην λατρεία όλων των λαών, εξ’ ου και η κοινή ρίζα.

Disaster

Aς βάλουμε και την αστρολογία στο παιχνίδι των λέξεων. Η αγγλική λέξη για την “καταστροφή” προέρχεται από τον συνδυασμό των λέξεων dis (λατ.) και ἀστήρ και έχει την έννοια της αναποδιάς που προέρχεται από την δυσμενή θέση ενός πλανήτη.

Ajax

Την ξέρετε, είτε είστε νοικοκύρης, είτε λάτρης του αγγλικού ποδοσφαίρου. Η λέξη προέρχεται από την ελληνική Αἴᾱς , τον μυθικό ήρωα του Τρωϊκού Πολέμου. Και αν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί μια ποδοσφαιρική ομάδα πήρε το όνομά της από έναν ήρωα, απορία προκαλεί η επιλογή του για να ονομαστεί ένα απορρυπαντικό.

Μarmalade

Με τόσο διάβασμα ίσως και να πεινάσατε οπότε, γιατί να μην βάλουμε στο άρθρο μας μια λαχταριστή λέξη; Η γνωστή σε όλους μας “μαρμελάδα”, έλκει την καταγωγή της από το λατινικό “ melimelum ” το οποίο προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις μέλι και μῆλον (δωρ. μᾶλον) που σημαίνει το “μήλο” αν και είχε ευρύτερη σημασία καθώς σήμαινε γενικά τα φρούτα, ειδικά τα εξωτικά. Το οξύ που χρησιμοποιήθηκε για την διατήρηση των φρούτων τον 18ο αιώνα προερχόταν από άγουρα μήλα. Κάνατε την σύνδεση;

Mentor

Δεν θέλει μετάφραση στα ελληνικά, όλοι γνωρίζουμε την σημασία του μέντορα. Αυτό που ίσως δεν θυμόμαστε είναι ότι ο Μέντωρ ήταν φίλος του Οδυσσέα και σύμβουλος του Τηλέμαχου όπως διαβάζουμε στην “Οδύσσεια” του Ομήρου. Με αυτήν την σημασία, του σοφού ανθρώπου, κάνει πλέον διεθνή καριέρα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Έπειτα από ζυμώσεις αρκετών ημερών, ο δημοκρατικός γερουσιαστής Νέας Ιερσέης Ρόμπερτ Μενέντεζ κι ο ρεπουμπλικανός της Φλόριδας Μάρκο Ρούμπιο, κατέθεσαν εκτενές νομοσχέδιο με τίτλο «Νόμος για την εταιρική σχέση ασφάλειας και ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο»

Το δικομματικό αυτό νομοσχέδιο επιδιώκει την άρση του εμπάργκο όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία, την ενίσχυση των σχέσεων ασφάλειας των ΗΠΑ με την Κύπρο και την Ελλάδα και την ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας στην περιοχή

Όπως αναφέρει σχετική ανακοίνωση που εξέδωσαν οι γερουσιαστές, ο «Νόμος για την εταιρική σχέση ασφάλειας και ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να στηρίξουν πλήρως την τριμερή εταιρική σχέση του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου μέσω πρωτοβουλιών συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας και της άμυνας – συμπεριλαμβανομένης της άρσης του εμπάργκο στις μεταφορές όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία». 

Υπογραμμίζεται επίσης ότι η νομοθεσία επιδιώκει την επικαιροποίηση της στρατηγικής των ΗΠΑ σε αναγνώριση των επακόλουθων αλλαγών στην Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης ανακάλυψης μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και της επιδείνωσης της σχέσης της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους περιφερειακούς εταίρους της Αμερικής. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σημαντικά συμφέροντα εθνικής ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία ενισχύονται από ισχυρές και διευρυνόμενες σχέσεις με την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Κύπρο. Η συνεργασία στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας μεταξύ των χωρών αυτών τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει το δρόμο για συνεργασία σε μία ευρεία ατζέντα περιφερειακής ασφάλειας, οικονομίας και ενέργειας », δήλωσε ο γερουσιαστής Μενέντεζ. 

«Έφτασε η ώρα οι ΗΠΑ να εμβαθύνουν αυτή τη συνεργασία και να στηρίξουν την εποικοδομητική πρόοδο των συμμάχων μας για να βοηθήσουν στη διασφάλιση μιας ασφαλούς Ανατολικής Μεσογείου. Αυτή η νομοθεσία επιδιώκει να ενισχύσει τους δεσμούς φιλίας μας μέσω κοινών προσπαθειών για την προώθηση της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας των εθνών μας», πρόσθεσε ο επικεφαλής της μειοψηφίας στην επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας. 

“Αυτή η διπλή νομοθεσία θα συνεχίσει να ενισχύει την αμοιβαία συνεργασία μας στον τομέα της ενέργειας και της ασφάλειας με τους συμμάχους μας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου”, ανέφερε ο γερουσιαστής Ρούμπιο. 

«Με την άρση του εμπάργκο όπλων των ΗΠΑ στην Κύπρο και την επέκταση της αναγκαίας εξωτερικής στρατιωτικής βοήθειας στην Ελλάδα, αυτή η νομοθεσία αναδεικνύει μια συνολική προσέγγιση για τη σταθερότητα των βασικών περιφερειακών εταίρων», πρόσθεσε ο ρεπουμπλικανός γερουσιαστής. 
  • Θα αίρει την απαγόρευση πώλησης όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία. 
  • Θα παρέχει εξουσιοδότηση για τη δημιουργία ενός Ενεργειακού Κέντρου Ηνωμένων Πολιτειών-Ανατολικής Μεσογείου για τη διευκόλυνση της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου. 
  • Θα εγκρίνει 3.000.000 δολάρια βοήθειας για εξωτερική στρατιωτική χρηματοδότηση (FMF) στην Ελλάδα. 
  • Θα εγκρίνει 2,000,000 δολάρια βοήθεια Διεθνούς Στρατιωτικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (IMET) για την Ελλάδα και 2,000,000 δολάρια για την Κύπρο. 
  • Θα εμποδίσει τη μεταφορά αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία, εφόσον η Τουρκία συνεχίζει με τα σχέδια για αγορά του συστήματος αεροπορικής άμυνας S-400 από τη Ρωσική Ομοσπονδία, μία αγορά που θα μπορούσε προκαλέσει κυρώσεις σύμφωνα με τους νόμους των ΗΠΑ. 
  • Θα απαιτεί από την κυβέρνηση να υποβάλει στο Κογκρέσο μία στρατηγική για ενισχυμένη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και της ενέργειας με τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και εκθέσεις για τις κακοήθεις δραστηριότητες της Ρωσίας και άλλων χωρών της περιοχής. 

Άρση του εμπάργκο 


Ειδικά στο κεφάλαιο για την άρση του εμπάργκο όπλων στην Κύπρο, το νομοσχέδιο αναφέρει ότι η αίσθηση της Γερουσίας / Κογκρέσου είναι ότι: 

«Πρώτον, η άμεση πώληση ή μεταφορά όπλων από τις Ηνωμένες Πολιτείες προς την Κυπριακή Δημοκρατία θα προωθούσε τα συμφέροντα ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη, βοηθώντας στη μείωση της εξάρτησης της κυβέρνησης της Κύπρου από άλλες χώρες για υλικό που σχετίζεται με την άμυνα, συμπεριλαμβανομένων χωρών που εγείρουν προκλήσεις στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλο τον κόσμο». 

«Δεύτερον, είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών: 

(Α) να συνεχίσουν να υποστηρίζει τις υπό την διευκόλυνση των Ηνωμένων Εθνών προσπάθειες για μια συνολική λύση στη διαίρεση της Κύπρου · και 
(Β) για την προσχώρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στο πρόγραμμα του ΝΑΤΟ Σύμπραξη για την Ειρήνη».

Καταργεί την απαγόρευση τροποποιώντας παράλληλα τον σχετικό νόμο. Με την έγκριση του προτεινόμενου νομοσχεδίου ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ θα πρέπει να εξαιρέσει την Κύπρο από τους περιορισμούς που αναφέρονται στους ομοσπονδιακούς κανονισμούς σχετικά με τις απαγορευμένες εξαγωγές, εισαγωγές και πωλήσεις προς ή από την Κύπρο και σε σχέση με την πολιτική που διέπει τις άδειες εξαγωγής πυρομαχικών στην Κύπρο). 

Τουρκικές παραβιάσεις 


Για πρώτη φορά στο νομοσχέδια ζητείται από την αμερικανική κυβέρνηση να καταγράφει τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο και την κυπριακή ΑΟΖ. 
«Το αργότερο 90 ημέρες μετά την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος νόμου, ο Υπουργός Εξωτερικών, σε διαβούλευση με τον Υπουργό Άμυνας και τον Υπουργό Ενέργειας, θα υποβάλλει στις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου έκθεση στην οποία θα παραθέτονται περιστατικά όπου παραβιάστηκε η αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου ή το κυρίαρχο έδαφος της Ελλάδας στο Αιγαίο». 

Η έκθεση αυτή θα πρέπει επίσης να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία: 

«Πρώτον, αξιολόγηση της ικανότητας της Κυπριακής Κυβέρνησης να περιορίσει την είσοδο μη εξουσιοδοτημένων πλοίων στην αποκλειστική οικονομική της ζώνη.
 
Δεύτερον, καταγραφή συμβάντων από την 1η Ιανουαρίου 2017, τα οποία ο Υπουργός Εξωτερικών θα ορίζει ως παραβιάσεις από μη εξουσιοδοτημένα σκάφη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου. 

Τρίτον, κατάλογος συμβάντων από την 1η Ιανουαρίου 2017, που ο Υπουργός Εξωτερικών ορίζει ως παραβιάσεις της κυριαρχικής επικράτειας της Ελλάδας από τους γείτονές της, ιδίως παραβιάσεις του εναέριου χώρου στο Αιγαίο». Ορίζει επίσης την έκθεση να είναι σε μη απόρρητη μορφή, αλλά αν χρειάζεται να περιέχει απόρρητο παράρτημα. 


Ρωσική επιρροή 


Το νομοσχέδιο ζητά επίσης από τον Υπουργό Εξωτερικών να υποβάλλει στις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου έκθεσης σχετικά με την “κακοήθη” επιρροή της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Κύπρο, την Ελλάδα και το Ισραήλ, από την 1η Ιανουαρίου , 2017. 

Τα στοιχεία που ζητά να περιέχει η έκθεση είναι τα ακόλουθα: 

(1) Αξιολόγηση των στόχων της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ανατολική Μεσόγειο για την ασφάλεια, την πολιτική και την ενέργεια. 

(2) Περιγραφή ενεργειακών έργων της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ανατολική Μεσόγειο. 

(3) Κατάλογο των ρωσικής ιδιοκτησίας μέσων μαζικής ενημέρωσης σε αυτές τις χώρες, συμπεριλαμβανομένου του ονόματος του μέσου, της τηλεθέασης και της αξιολόγησης του κατά πόσο αυτό προωθεί απόψεις υπέρ του Κρεμλίνου. 

(4) Αξιολόγηση της στρατιωτικής εμπλοκής της κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στον τομέα της ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης της εμπλοκής μέσω στρατιωτικού εξοπλισμού και προσωπικού από συμβασιούχους. 

(5) Αξιολόγηση των προσπαθειών που υποστηρίζει η κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας να επηρεάσει τις εκλογές στις τρεις χώρες, με τη χρήση επιθέσεων στον κυβερνοχώρο, εκστρατειών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή άλλων τεχνικών κακοήθους επιρροής. 

Αμερικανική στρατηγική 


Ζητά επίσης από τον Υπουργό Εξωτερικών, κατόπιν διαβούλευσης με τον Υπουργό Άμυνας και τον Υπουργό Ενέργειας, να υποβάλλει 90 μέρες από την έγκριση του παρόντος νομοσχεδίου στις αρμόδιες επιτροπές του Κογκρέσου , μία στρατηγική για ενισχυμένη ασφάλεια και ενεργειακή συνεργασία με χώρες της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ελλάδας. 

Η έκθεση απαιτείται να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία: 

  • (1) Περιγραφή της συμμετοχής των Ηνωμένων Πολιτειών στο Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου και της υποστήριξης τους. 
  • (2) Αξιολόγηση όλων των πιθανών μηχανισμών μεταφοράς στην Ευρώπη, για ανακαλύψεις φυσικού αερίου στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. 
  • (3) Αξιολόγηση των προσπαθειών για την προστασία της υποδομής ενεργειακής εξερεύνησης στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των εταιρειών των Ηνωμένων Πολιτειών. 
  • (4) Αξιολόγηση της ικανότητας της Κύπρου να φιλοξενήσει ένα Κέντρο Ενεργειακής Κρίσης στην περιοχή, το οποίο θα μπορούσε να παράσχει διευκολύνσεις ως βάση για την υποστήριξη προσπαθειών αναζήτησης και διάσωσης σε περίπτωση ατυχήματος. 
  • (5) Αξιολόγηση του χρονοδιαγράμματος για την παράδοσης φυσικού αερίου στην περιοχή καθώς και αξιολόγηση των τελικών χωρών προορισμού για την παροχή φυσικού αερίου από την περιοχή. 
  • (6) Σχέδιο συνεργασίας με τις επιχειρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών που επιδιώκουν να επενδύσουν στην ενεργειακή εξερεύνηση, ανάπτυξη και συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο.                                                                                                                            

Χαιρετίζουν HALC – AJC 


Το Συμβούλιο Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC) και η Αμερικανο-Εβραϊκή Επιτροπή (AJC) που συνεργάστηκαν στενά τα τελευταία 6 χρόνια πιέζοντας την αμερικανική κυβέρνηση και συζητώντας με μέλη του Κογκρέσο μια συνολική αμερικανική πολιτική για την Ανατολική Μεσόγειο, με δηλώσεις των επικεφαλής τους χαιρέτισαν το νομοσχέδιο που κατέθεσαν οι γερουσιαστές Μενέντεζ και Ρούμπιο. 

Ο διευθύνων σύμβουλος της AJC, Ντέιβιντ Χάρις δήλωσε πως σε μία χρονική στιγμή που η Ανατολική Μεσόγειος αναδύεται ως ξεχωριστή και σημαντική γεωπολιτική περιοχή, «πρέπει να επικροτούνται προσπάθειες του Κογκρέσου για την εξασφάλιση της ηγεσίας των ΗΠΑ και την ενίσχυση των υφιστάμενων συνεργασιών». 

«Η σημερινή Μεσόγειος επανακατακτά μεγάλο μέρος της ιστορικής της σημασίας», δήλωσε ο εκτελεστικός διευθυντής του HALC Έντι Ζεμενίδης. 

“Οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου θα επηρεάσουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής. Επικροτούμε την ηγεσία που επέδειξαν οι γερουσιαστές Μενέντεζ και Ρούμπιο. Ο νόμος αυτός θα κάνει τη διαφορά», κατέληξε.
πηγή 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παρέμβαση Επιτίμων Αρχηγών από την Καθημερινή της Κυριακής, 7 Απριλίου 2019

Το αγαθό της εθνικής άμυνας και της ασφάλειας είναι βασική προϋπόθεση για την ευημερία της Χώρας, ωστόσο σπανίως μας απασχολεί ως κοινωνία. Θεωρείται ως βασικό κεκτημένο, χωρίς να αξιολογείται η ποιότητα αλλά και η επάρκειά του. Πάντοτε απασχολεί τις κοινωνίες αν οι επενδύσεις στον παράγοντα εθνική άμυνα και ασφάλεια και ειδικότερα η σχέση κόστους – οφέλους, είναι παραγωγικές και προσφέρουν το ανάλογο ανταποδοτικό όφελος. Λογικό και επιβεβλημένο είναι να απασχολεί και την ελληνική κοινωνία και ειδικά τη δεκαετή αυτή περίοδο της οικονομικής κρίσεως. Αν για άλλες κοινωνίες αυτό αποτελεί θέμα προβληματισμού, για την ελληνική συνιστά υπαρξιακό ζήτημα και αυτό γιατί έχει να αντιμετωπίσει την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας.

Η τουρκική επεκτατικότητα δεν είναι ένα θεωρητικό ή ιδεολογικό κατασκεύασμα, αλλά εδράζεται στην πρακτική της γείτονος και σε απτά γεγονότα. Δεν επέτρεψε στην Κύπρο να προσδιορίσει μόνη της την μετά-αποικιακή πορεία της, εκδίωξε το σύνολο των ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης από τις πατρογονικές εστίες τους, κατέλαβε το 37 % του κυπριακού εδάφους, άλλαξε την πληθυσμιακή σύνθεση της Κύπρου και αμφισβητεί το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αξιοποιήσει τους πλουτοπαραγωγικούς της πόρους. Παρεμποδίζει συστηματικά την Ελλάδα να ενασκήσει τα δικαιώματά της που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο, ακόμη και με την απειλή πολέμου από τη δεκαετία του 1970 και ιδίως μετά τα Ίμια αμφισβητεί κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και έχει θέσει επί τάπητος με τον πλέον εμφατικό τρόπο, από τον ίδιο τον πρόεδρο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα το Δεκέμβριο 2017, την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης με ότι αυτό συνεπάγεται.

Σε αυτή την αντιπαράθεση η επίκληση από ελληνικής πλευράς διαρκώς του διεθνούς δικαίου δεν είναι επαρκής για την αντιμετώπιση της επιθετικότητας της Τουρκίας η οποία με τη στάση και τη συμπεριφορά της στην ευρύτερη περιοχή δείχνει να αντιλαμβάνεται μόνο τη γλώσσα της ισχύος.

«Δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν». (Θουκυδίδης, Ε’89)

Ο Θουκυδίδης, στον περίφημο διάλογο Αθηναίων - Μηλίων διατυπώνει μια μεγάλη αλήθεια: «Το επιχείρημα της δικαιοσύνης έχει αξία μόνο μεταξύ ίσων. Αλλιώς, ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του». Δυστυχώς οι δυνατότητες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων την τελευταία δεκαπενταετία βρίσκονται σε συνεχή διολίσθηση, η οποία διαρκώς επιταχύνεται κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσεως. Αποτέλεσμα αυτού είναι η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας να μεταβάλλεται σταθερά υπέρ της δεύτερης. Η υποχώρηση της σχετικής μαχητικής ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων μπορεί να οδηγήσει σε εθνικές απώλειες που μπορεί να φθάσουν μέχρι και το επίπεδο της εθνικής καταστροφής με τον πιο άμεσο και απόλυτο τρόπο, όπως έγινε το 1897.

Αποτελεί ευτύχημα ότι αντίθετα από το 1897, παρά τις αναλογίες σε ό,τι αφορά τη χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας, οι διεθνείς συγκυρίες συνδυαζόμενες και με κατάλληλες πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, έχουν δημιουργήσει συνθήκες σύγκλισης των Εθνικών Συμφερόντων με εκείνα αρκετών χωρών της ευρύτερης περιοχής, καθώς και με Ζωτικά Συμφέροντα ισχυρών διεθνών παραγόντων. Αυτό όμως δυστυχώς από μόνο του δεν αρκεί, καθώς δεν υπάρχουν ακόμη αμυντικές συμμαχίες με συγκεκριμένες δεσμεύσεις και αμοιβαίες υποχρεώσεις. Κανείς δεν εξασφαλίζει απόλυτα την άμυνα του μέσα από διεθνείς συμμαχίες που συνάπτονται στην βάση κυρίως ή αποκλειστικά οικονομικών συμφερόντων. Επίσης οι εταίροι μας είναι αμφίβολο κατά πόσο μπορούν να συμπήξουν σταθερή και μακροχρόνια εταιρική και κυρίως αμυντική σχέση με μια χώρα που δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να συνεισφέρει θετικά στην κοινή υπόθεση. Πρέπει να είμαστε στρατιωτικά ισχυροί.

Απαιτείται ιδιαίτερα υψηλή ετοιμότητα και αποτελεσματικότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς η πρωτοβουλία της πρώτης ενέργειας αφήνεται στον αντίπαλο. Για την επιτυχία της αποτροπής, πρέπει εκείνος να έχει πεισθεί είτε ότι η όποια επιθετική του ενέργεια δεν έχει τύχη ή ότι ακόμη και σε περίπτωση που την αποτολμήσει, θα πληρώσει βαρύ τίμημα και θα τον οδηγήσει στην αποτυχία του τελικού του στόχου. Η παρατεταμένη οικονομική κρίση, το δημογραφικό πρόβλημα, μα πάνω από όλα οι πολιτικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί από διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν οδηγήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις σε υποστελέχωση, γήρανση του προσωπικού, υποχρηματοδοτήση και μείωση του επίπεδου κρισίμων εφοδίων και υλικών. Αποτέλεσμα αυτών είναι ο περιορισμός της λειτουργικότητας των μονάδων, της διαθεσιμότητας των μέσων, της επιχειρησιακής εκπαιδεύσεως, της προωθημένης εθνικής παρουσίας και της υποστηρίξεως των δυνάμεων και δραστηριοτήτων.

Η άμυνα χρηματοδοτείται για το 2019 μόλις με το 1,7% του ΑΕΠ έναντι του προβλεπομένου 2%. Τα αναφερόμενα για 2% του ΑΕΠ και πλέον, προβαλλόμενα ενίοτε με στόμφο και με υπερηφάνεια, είναι πλασματικά και γίνονται για να καλυφθεί η υποχρέωση προς το ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβάνοντας τις συντάξεις των αποστράτων στελεχών και συνταξιούχων πολιτικών υπάλληλων των Ενόπλων Δυνάμεων. Το δραματικότερο όμως είναι ότι και αυτό το ποσοστό είναι κατανεμημένο λόγω της οικονομικής κρίσεως με τρόπο ανορθολογικό. Το 70% περίπου καλύπτει αποδοχές του προσωπικού και μόλις από 15% καλύπτουν λειτουργικές και αναπτυξιακές ανάγκες. Η συνέχιση αυτού του μοντέλου χρηματοδότησης οδηγεί τις Ένοπλες Δυνάμεις επιταχυνόμενα στο χείλος του γκρεμού και στην ελεύθερη πτώση με ότι αυτό συνεπάγεται για την άμυνα της χώρας.

Πρέπει κατ’ ελάχιστο το επόμενο οικονομικό έτος η χρηματοδότηση να ανέλθει στο 2% του ΑΕΠ σε πραγματικούς αριθμούς και να εκπονηθεί ένα βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα που θα οδηγήσει τη χρηματοδότηση σε 50% αποδοχές και από 25% σε λειτουργικό και αναπτυξιακό προϋπολογισμό. Επειδή οι αρνητικές επιπτώσεις της οικονομικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια στην άμυνα είναι μεγάλες, καλό θα ήταν την προσεχή τετραετία να διατεθεί εκτός του προϋπολογισμού των ΕΔ ένα σημαντικό ποσό ετησίως από τα πρωτογενή πλεονάσματα, αποκλειστικά για τη συντήρηση των οπλικών συστημάτων και τη συμπλήρωση εφοδίων και υλικών υπό αυστηρό διακομματικό έλεγχο και προτεραιότητα και με ταχείες διαδικασίες προμηθειών. Εκείνο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι δεν υπάρχουν περιθώρια περαιτέρω περικοπής των αποδοχών του προσωπικού το οποίο έχει πληρώσει βαρύτατο τίμημα και έχει οδηγήσει σημαντικό μέρος αυτού στα όρια της επιβίωσης με τις οποίες συνέπειες στην προσήλωση στο επιχειρησιακό του έργο.

Σε ότι αφορά στη στελέχωση των Ενόπλων Δυνάμεων και τα θέματα που σχετίζονται με αυτήν, αποτελεί ευθύνη των Κυβερνήσεων όπως και η άμυνα συνολικά, οι οποίες έχουν αναλάβει την υποχρέωση να διαθέσουν στις Ένοπλες Δυνάμεις συγκεκριμένο αριθμό προσωπικού, με την έγκριση από το ΚΥΣΕΑ της Δομής Δυνάμεων σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο. Δυστυχώς στο πλέγμα των πελατειακών σχέσεων λαμβάνονται από τις Κυβερνήσεις αποφάσεις μειώσεως του προσωπικού χωρίς αυτές να αντισταθμίζονται ή να αναπροσαρμόζονται τα έργα, οι αποστολές και η δομή των Ενόπλων Δυνάμεων. Βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια των ΕΔ αποτελούν σειρά διοικητικών αποφάσεων, που ελήφθησαν ειδικά στην περίοδο της οικονομικής κρίσεως, οι οποίες αποδυναμώνουν τη λειτουργικότητα και δημιουργούν κλίμα και αίσθημα αδικίας, ανισότητας αλλά και αντίληψης στελεχών πολλαπλών ταχυτήτων.

Πέραν αυτών πρέπει να τεθούν επί τάπητος θέματα Εθνικής Στρατηγικής, οργάνων (Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας) και διαδικασιών διαχειρίσεως αυτής, δόγματος, δομής και καταλληλότητας των δυνάμεων, διαδικασιών προμηθειών, διαχειρίσεως του δημοσίου χρήματος, διαφάνειας και λογοδοσίας και να γίνουν ευρείες μεταρρυθμίσεις.

Θεμελιώδης παράγοντας για την άμυνα είναι η λειτουργία της αμυντικής βιομηχανικής και ερευνητικής βάσεως της Χώρας. Χρειάζεται χάραξη στρατηγικής με όραμα για την ανάπτυξη σε βάθος χρόνου τεχνογνωσίας με την συνεπή υποστήριξη των πανεπιστημίων, της εγχώριας βιομηχανικής, ναυπηγικής και αεροναυπηγικής, ιδιωτικής και δημόσιας επιχειρηματικότητας, με όρους πραγματικής και όχι πλασματικής βιωσιμότητας, με διεθνείς συνεργασίες στη βάση διακρατικών συμφωνών και με τη συνδρομή μη κρατικών φορέων όπως η εμπορική ναυτιλία και η βιομηχανική καινοτομία που αποτελούν αδιαμφισβήτητους πολλαπλασιαστές ισχύος.

Μέχρι σήμερα, δυστυχώς, δεν έχει γίνει ποτέ τέτοια ευρεία προσπάθεια. Οι αποφάσεις σχετίζονται με όρους μυωπικής κομματικής και μικροπολιτικής σκοπιμότητας και όχι με όρους στρατηγικής ανάπτυξης, βιωσιμότητας και ανταγωνιστικού αποτελέσματος. Τα θέματα αυτά, λόγω έλλειψης θάρρους ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν σε μια ενιαία στρατηγική μετεξέλιξης με στόχο την βελτίωση της αποτελεσματικότητας σε σχέση με το κόστος στην Εθνική Άμυνα.

Επείγουν θαρραλέες αποφάσεις. Τα θέματα εθνικής άμυνας και ασφάλειας απαιτούν ευρύτατη κοινωνική αποδοχή και συνεκτική-συλλογική προσπάθεια όλων των κρατικών φορέων και κοινωνικών δυνάμεων. Η εμπειρία έχει δείξει ότι οι κυβερνήσεις χωρίς ευρεία συναίνεση από την εκάστοτε αντιπολίτευση δεν είναι ικανές να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά το ζήτημα. Κατανοούμε ότι η παρούσα χρονική συγκυρία δεν επιτρέπει συγκλίσεις και συναινέσεις για αντιμετώπιση μεγάλων θεμάτων, όμως η όποια κυβέρνηση προκύψει από τις επόμενες εθνικές εκλογές απαιτείται να θέσει ως εθνικό ζήτημα πρώτης προτεραιότητας την άμυνα και ασφάλεια της πατρίδας και να εφαρμόσει άμεσες λύσεις με εποικοδομητική συμβολή και ευθύνη από το σύνολο του πολιτικού συστήματος, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, της ακαδημαϊκής κοινότητας και της κοινωνίας ευρύτερα. Η ελληνική κοινωνία και εν προκειμένω η μεταπολιτευτική, πρέπει να αποφασίσει αν θα προχωρήσει προς ένα καλύτερο μέλλον με ορμητικότητα και ζωντάνια ή θα περιέλθει στην ύφεση τη συρρίκνωση και την παρακμή. Αν θέλουμε μια Ελλάδα η οποία να εξασφαλίζει ειρήνη και συνθήκες σταθερότητας, ασφάλειας, οικονομικής προκοπής και ευημερίας στους πολίτες της, πρέπει αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της άμυνας της Χώρας. Ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις κάνουν τη Χώρα ευυπόληπτη στους φίλους και σεβαστή στους αντιπάλους.

Η συνειδητή επιμονή στην αντιμετώπιση του ζητήματος της Εθνικής Άμυνας και Ασφάλειας με τους σημερινούς όρους, σημαίνει ένα εκ των δύο: Είτε έχουμε αποφασίσει υποχώρηση σε αυτά που αποκαλούνται «Ζωτικά Συμφέροντα» της χώρας, ή παίζουμε με τη φωτιά, ελπίζοντας ότι, όπως άλλα προβλήματα και αυτό θα «σκάσει» στα χέρια των επομένων. «(Αἴσχιον δὲ ἔχοντας ἀφαιρεθῆναι ἢ κτωμένους ἀτυχῆσαι» (Θουκυδίδης Β’62) «Είναι πολύ μεγαλύτερη ντροπή να χάσει κανείς κάτι που έχει στην κατοχή του παρά ν’ ατυχήσει ενώ αγωνίζεται να το κατακτήσει»

Υπογράφοντες:
Επίτιμοι Αρχηγοί ΓΕΣ: 
Στρατηγός (εα) Κωνσταντίνος Ζιαζιάς (Α/ΓΕΣ 2011-2012) Στρατηγός (εα) Κωνσταντίνος Γκίνης (Α/ΓΕΣ 2012-2013) Στρατηγός (εα) Αθανάσιος Τσέλιος (Α/ΓΕΣ 2013-2014) 
Στρατηγός (εα) Βασίλειος Τελλίδης (Α/ΓΕΣ 2015-2017)

Επίτιμοι Αρχηγοί ΓΕΝ: 
Ναύαρχος (εα) Κοσμάς Χρηστίδης ΠΝ (Α/ΓΕΝ 2011-2013) Ναύαρχος (εα) Γεώργιος Γιακουμάκης ΠΝ (Α/ΓΕΝ 2015-2017)
Επίτιμοι Αρχηγοί ΓΕΑ: 
Πτέραρχος (εα) Βασίλειος Κλόκοζας (Α/ΓΕΑ 2009-2011) Πτέραρχος (εα) Αντώνιος Τσαντηράκης (Α/ΓΕΑ 2011-2013) 

Επίτιμος Αρχηγός Στόλου: 
Αντιναύαρχος (εα) Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν ΠΝ (ΑΣ 2011-2013) 

Επίτιμος Υπαρχηγός Στόλου: 
Αντιναύαρχος (εα) Σπυρίδων Κονιδάρης ΠΝ (ΥΣ 2013-2014)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου