Articles by "Ενέργεια"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ενέργεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ρομπ Λάιονς /RT/16-9-21
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

[Ο Rob Lyons είναι βρετανός δημοσιογράφος που ειδικεύεται σε θέματα επιστήμης, περιβάλλοντος και υγείας. Είναι ο συγγραφέας του «Πανικού σε ένα πιάτο: Πώς η κοινωνία δημιούργησε μια διατροφική διαταραχή». Το κατωτέρω, άκρως διαφωτιστικό -και κατεδαφιστικό της οικολογικής μυθολογίας- άρθρο του, είναι ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την πυρποληθείσα Ελλάδα, αποκαλύπτοντας (στα υπογραμμισμένα σημεία του) γιατί οι Γερμανοί κυβερνητικοί σύμβουλοι επέβαλαν την μεταβολή της χώρας μας σε απομακρυσμένο πεδίο ανεμογεννητριών.Για την αξία των πληροφοριών του θα πείσουν οι επερχόμενοι λογαριασμοί ρεύματος.]

Η απόγνωση της Ευρώπης θα φτάσει στο ζενίθ. Η θρησκευτική αφοσίωσή στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως η αιολική και η ηλιακή ενέργεια, και η αντιεπιστημονική απόρριψη της πυρηνικής ενέργειας αποτελούν συνταγή για μια απίστευτα δαπανηρή καταστροφή.

Οι τιμές της ενέργειας έχουν εκτοξευτεί τις τελευταίες εβδομάδες. Ενώ μέρος αυτής της αύξησης οφείλεται στην παγκόσμια οικονομία που ξυπνά από έναν ύπνο που προκλήθηκε από το lockdown, οι αλματώδεις αυξήσεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τον τρόπο με τον οποίο οι μεγάλες δυτικές οικονομίες έχουν γίνει υπερβολικά εξαρτημένες από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στην τρελή εξόρμηση σε έναν κόσμο «καθαρού μηδενός».

Η Wall Street Journal δημοσίευσε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ότι οι χαμηλοί άνεμοι στη Βόρεια Θάλασσα δημιουργούν μεγάλο πονοκέφαλο στα ενεργειακά δίκτυα. «Η ξαφνική επιβράδυνση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με γνώμονα τον άνεμο στα ανοικτά των ακτών του Ηνωμένου Βασιλείου τις τελευταίες εβδομάδες πέρασε από τις περιφερειακές αγορές ενέργειας. Οι σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύση φυσικού αερίου και άνθρακα κλήθηκαν να αναπληρώσουν το έλλειμμα από τον άνεμο».

Παρ’ όλη την θριαμβολογία – και τις τεράστιες επιδοτήσεις – για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας τα τελευταία χρόνια, τα επιτεύγματα αποτελούν εφιάλτη για μια σύγχρονη κοινωνία όπου απαιτείται ενέργεια 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Ο άνεμος φυσάει λιγότερο από το συνηθισμένο φέτος. Όπως εξήγησε ένας σύμβουλος ενέργειας στους Financial Times την περασμένη εβδομάδα: «Είναι φυσιολογικό να βλέπουμε κάποια εποχικότητα στην παραγωγή ανέμου, αλλά αυτό το καλοκαίρι η παραγωγή είναι ακόμη χαμηλότερη από τα προηγούμενα χρόνια – όλα σχετίζονται με το καλοκαίρι που έχουμε σε όλη την Ευρώπη όπου ήταν ζεστό και ξηρό και λιγότερο θυελλώδες».

Η προσπάθεια να καταστήσουμε την κοινωνία ουδέτερη ως προς τον άνθρακα μας άφησε στο έλεος των στοιχείων – το ακριβώς αντίθετο της ανθρώπινης προόδου. Επιπλέον, όπως καταδεικνύει η ενεργειακή πολιτική της Γερμανίας, βρισκόμαστε στην πραγματικότητα σε διπλό αδιέξοδο, διότι όχι μόνο έχουμε περιόδους πολύ μικρού ανέμου, αλλά και φορές που υπάρχουν πάρα πολλές.

Καθώς οι οπαδοί των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θέλουν να κραυγάζουν, η Ευρώπη λαμβάνει όλο και μεγαλύτερο μερίδιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από την αιολική ενέργεια. Ένα πρόσφατο άρθρο στο Foreign Policy δηλώνει: «Για τη Γερμανία, το 2020 ήταν ένα έτος πρότυπο στην παραγωγή ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Οι καθαρές πηγές ενέργειας – αιολικά πάρκα και ηλιακές συστοιχίες, καθώς και υδροηλεκτρικά και βιοαέρια – ανέβασαν το μερίδιό τους στην κατανάλωση ενέργειας έως και 46%, σχεδόν ίσο με αυτό του άνθρακα, του φυσικού αερίου, του πετρελαίου και της πυρηνικής ενέργειας μαζί.»

Αλλά τι συμβαίνει όταν φυσάει ο άνεμος, αλλά δεν χρειαζόμαστε τόση δύναμη εκείνη τη στιγμή; Όπως σημειώνει το άρθρο της Εξωτερικής Πολιτικής: «Οι θυελλώδεις μέρες μπορεί να είναι τόσο θυελλώδεις που η ισχύς ρέει από αιολικά πάρκα υπερφορτώνοντας το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας, προκαλώντας ακόμη και την κατάρρευσή του. Αυτά τα τσουνάμι ηλεκτρικής ενέργειας μπορούν να απειλήσουν τη σταθερότητα των ενεργειακών συστημάτων των γειτονικών χωρών, κάτι που προκαλούν οι Πολωνοί και οι Τσέχοι. Επιπλέον, όταν υπάρχει πλεονάζουσα ισχύς στο δίκτυο, οι τιμές μπορεί να είναι αρνητικές, αναγκάζοντας τους φορείς εκμετάλλευσης δικτύων να πληρώνουν τους πελάτες για να πάρουν την ηλεκτρική ενέργεια. «Αντί να πωλούν ηλεκτρική ενέργεια, οι Γερμανοί παραγωγοί ηλεκτρικής ενέργειας αναγκάζονται να πληρώνουν τους χρήστες για να αναλάβουν αυτή την εξουσία. Αυτά είναι τα οικονομικά της τρέλας.»


ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Οι ηλιακοί συλλέκτες δημιουργούν 50 φορές περισσότερα απόβλητα από ό, τι είχε προβλεφθεί, και μεγάλο μέρος τους είναι τοξικό. Ο αγώνας μας στο "καθαρό μηδέν" είναι τρέλα.

Ακόμη χειρότερα. Το Energiewende («ενεργειακή μετάβαση»), το οποίο περιέγραψε η γερμανική κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο του 2010, είναι μια πολιτική μετάβασης σε πηγές ενέργειας χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Ωστόσο, έξι μήνες μετά την γνωστοποίησή του, το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα οδήγησε την κυβέρνηση να αποφασίσει επίσης να κλείσει τους πυρηνικούς σταθμούς της Γερμανίας, αφήνοντας το σχέδιο εξαρτώμενο από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Όπως αποκάλυψε ένα άρθρο στο Der Spiegel το 2019 , το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικά ακριβό. Κατά την προηγούμενη πενταετία, το Energiewende κόστισε στη Γερμανία 32 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Μια εκτίμηση που αναφέρεται στο άρθρο έθεσε το συνολικό κόστος της αύξησης της γερμανικής αιολικής και ηλιακής παραγωγής πενταπλάσιο στα 3,4 τρισεκατομμύρια ευρώ.

Η εξόρμηση για την ανέγερση όλο και περισσότερων ανεμογεννητριών, σημείωσαν οι συγγραφείς, προκάλεσε αντιδράσεις από όσους ζουν τόσο στη σκιά αυτών των τεράστιων μηχανών όσο και εκείνων που πρέπει να ανεχθούν όλο και περισσότερα καλώδια και πυλώνες που εξαπλώνονται σε όλη την ύπαιθρο. «Οι πολιτικοί φοβούνται την αντίσταση των πολιτών. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα έργο αιολικής ενέργειας που να μην έχει καταπολεμηθεί».

Όλες αυτές οι δαπάνες οδηγούν σε χαμηλότερες εκπομπές; Καθόλου. Στην πραγματικότητα, οι εκπομπές της Γερμανίας έχουν εξισωθεί επειδή με την απαλλαγή από την πυρηνική ενέργεια, κάτι άλλο πρέπει να είναι σε θέση να καλύψει τα κενά όταν ο άνεμος δεν φυσάει. Το κάτι άλλο ήταν – ακούστε – άνθρακας. Τόσο εξαρτημένη έχει γίνει η Γερμανία από τα πιο βρώμικα ορυκτά καύσιμα που η κυβέρνηση ανακοίνωσε πέρυσι ότι θα είναι σε θέση να καταργήσει σταδιακά τον άνθρακα μόνο το 2038 .

Είναι άλλο πράγμα να προσθέτεις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας. Όταν ο άνεμος φυσάει με τη σωστή ταχύτητα και αν υπάρχει ακριβώς το σωστό ποσό ζήτησης, οι περιβαλλοντολόγοι μπορούν να καυχηθούν ότι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας είναι «χωρίς άνθρακα». Αλλά όταν η ζήτηση είναι πολύ υψηλή, αυτές οι εγκαταστάσεις φυσικού αερίου και άνθρακα με ορυκτά καύσιμα πρέπει να τροφοδοτηθούν, με μεγάλο κόστος, επειδή οι ιδιοκτήτες των εγκαταστάσεων πρέπει να καλύψουν το κόστος τους ενώ πωλούν ενέργεια για μικρότερα χρονικά διαστήματα. Και όταν η ζήτηση είναι πολύ χαμηλή, η ισχύς απορρίπτεται στο δίκτυο, το οποίο κοστίζει επίσης χρήματα για τη διαχείριση.

Η αιολική και η ηλιακή ενέργεια απλά δεν μπορούν αξιόπιστα και οικονομικά να τροφοδοτούν μια σύγχρονη οικονομία.

Η Γερμανία είναι μία από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο. Αλλά ακόμη και οι φιλικοί προς το περιβάλλον Γερμανοί αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η τρέχουσα τεχνολογία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα – εκτός από την πυρηνική ενέργεια – είναι πολύ ακριβή και αναξιόπιστη. Εάν διατηρηθούν οι πολιτικές μείωσης του άνθρακα ενόψει ενός τόσο θεμελιώδους προβλήματος, το αποτέλεσμα θα είναι μια δαπανηρή καταστροφή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κόλαφος για την κυβέρνηση η εκτίμηση της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ για το ξεπούλημα του ΔΕΔΔΗΕ σε αυστραλιανό fund.
Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της τα δίκτυα Διανομής και Μεταφοράς αποτελούν μονοπωλιακές δραστηριότητες και έχουν διασφαλισμένη κερδοφορία, και πρέπει να παραμένουν υπό δημόσιο έλεγχο.
Επίσης δεν πρέπει να παραβλέπεται πως παράλληλα με την παραχώρηση του 49% δίδονται ως «προίκα» καλώδια μήκους 240.000 χιλιομέτρων, οκτώ εκατομμύρια πελάτες καθώς και εγγυημένα έσοδα και χρηματοδότηση 850 εκατομμυρίων από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Η ανακοίνωση της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ:

Μετά τον ΑΔΜΗΕ η σειρά του ΔΕΔΔΗΕ
Οι υπερβολές δεν σκεπάζουν τον «ακρωτηριασμό» της μεγαλύτερης βιομηχανίας

Η ΔΕΗ ακολουθώντας δογματικά την επιλογή της κυβέρνησης προχωρά στο επόμενο βήμα για την πώληση του 49% του ΔΕΔΔΗΕ και ουσιαστικά χάνει ένα από τα πολυτιμότερα στοιχεία της: εκείνο που εξασφαλίζει τα έσοδά της και τελικά τη ίδια τη δύναμη της εταιρίας και του Ομίλου γενικότερα.

Η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ έχει εκφράσει την αντίθεσή της στη μερική ιδιωτικοποίηση του ΔΕΔΔΗΕ γιατί πιστεύουμε ότι τα δίκτυα Διανομής και Μεταφοράς, που αποτελούν μονοπωλιακές δραστηριότητες και έχουν διασφαλισμένη κερδοφορία , πρέπει να παραμένουν υπό δημόσιο έλεγχο.

Ταυτόχρονα, είναι αδιανόητη η εμμονή σε μια απόφαση που δεν επιβάλλεται από καμιά υποχρέωση του ενωσιακού δικαίου ή αναγκαστική συμμόρφωση (μνημόνια). Και αυτο πρέπει να εξηγηθεί, τόσο από τη διοίκηση της ΔΕΗ όσο και από την κυβέρνηση!

Όσο για το επιχείρημα της εξεύρεσης κεφαλαίων είναι σχεδόν αστείο: Ολοι γνωρίζουν πως ο Διαχειριστής Διανομής (ΔΕΔΔΗΕ) έχει τις δυνατότητες να υποστηρίξει το επενδυτικό του πρόγραμμα.

Οσο για τη ΔΕΗ: Πόσοι απο αυτους που διακινούν τα απίστευτα σενάρια περί «ενίσχυσης» μπορουν να βρουν έστω και μία εταιρία που να εξυπηρετεί το δανεισμό της με τον τρόπο που το έκανε την τελευταία πενταετία; Οι εφημερίδες έχουν πολλά δημοσιεύματα για δεκάδες εκατομμύρια που χαριζονται αλλα κανένα για τη ΔΕΗ που αποπλήρωσε δάνεια 3 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ μεσα στην πενταετία!!!

Και τελικά, για να είμαστε όλοι ειλικρινείς στο δημοσιο διάλογο, ποια τραπεζα διεθνής -όχι κατ' ανάγκην ελληνική- θα μπορουσε να αρνηθεί δάνειο σε ένα μονοπώλιο με διασφαλισμένη κερδοφορία;

Το έχουμε ξαναγράψει:

Το ενδιαφέρον που έδειξαν μεγάλα επενδυτικά funds δείχνει πόσο "βέβαιη" και "σίγουρη" θεωρούν την επένδυση στο ΔΕΔΔΗΕ.

Οι ξένοι επενδυτές κάνουν ότι έκαναν πάντα: Αναζητούν κέρδη!

Οσο για το τίμημα που προκάλεσε ...διθυράμβους. Είναι τα έσοδα (εγγυημένα, συμφωνα με τη ΡΑΕ) που θα έχει ο ΔΕΔΔΗΕ μεσα σε τρία χρόνια!

(Τα οποία, τώρα, ΘΑ ΧΑΣΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πανικός στην Βόρεια Εύβοια – Νέα ξαφνική απόφαση για εγκατάσταση ανεμογεννητριών
15 Ιουλίου 2021

Ξαφνική απόφαση αναρτήθηκε στην διαύγεια για εγκατάσταση ανεμογεννητριών στον Δήμο Μαντουδίου – Λίμνης – Αγίας Άννας.
Σε δηλώσεις του ο Δήμαρχος Γιώργος Τσαπουρνιώτης στο eviathema.gr ανέφερε ότι η απόφαση αυτή έγινε χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση ενώ ως έκτακτο θέμα τέθηκε στην χθεσινή συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου.
Ομόφωνα πέρασαν όλα τα θέματα του δημοτικού Συμβουλίου. Επίσης έγινε ενημέρωση από το δήμαρχο Γιώργο Τσαπουρνιώτη για το θέμα που έχει προκύψει με τις ανεμογεννήτριες. Αποφασίστηκε ύστερα από πρόταση κ του κυρίου Τριάντη να έρθει ως μοναδικό θέμα άμεσα σε ειδική συνεδρίαση του δημοτικού Συμβουλίου.
Πηγή: eviathema.gr

Η ΡΑΕ, αδειοδότησε την ΤΕΡΝΑ ,για 17 ανεμογεννήτριες των 2 MW με διάμετρο πτερωτής 80 μέτρα) στη θέση «Μπαρδάκος Σουληνο» της Δημοτικής Ενότητας Κηρέως του Δήμου Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας
15 Ιουλίου 2021

Πρόκειται για αίτηση που είχε υποβληθεί από το 2005 και ξαφνικά, «αδειοδοτήθηκε» τώρα. Ήδη ο Δήμος Μαντουδίου Λίμνης -Αγ.Αννας μετά την ανακοίνωση της απόφασης απο την ΡΑΕ, αναμένεται να θέσει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο για λήψη αποφάσεων. Συγκεκριμένα, η αίτηση έχει γίνει από την ίδια την ΤΕΝΕΡΓ, για αιολικό πάρκο ισχύος 34MW (με 17 ανεμογεννήτριες των 2 MW με διάμετρο πτερωτής 80 μέτρα) στη θέση «Μπαρδάκος Σουληνο» της Δημοτικής Ενότητας Κηρέως του Δήμου Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας
Στην ΤΕΝΕΡΓ περιλαμβάνονται σήμερα 14 έργα στην Εύβοια, συνολικής εγκατεστημένης ισχύος 175,47 MW, εκ των οποίων τα μισά σε αριθμό, αλλά μεγαλύτερα σε ισχύ (127,05 MW) τέθηκαν σε λειτουργία κατά τη διάρκεια του 2020, ενώ το πιο «φρέσκο», ισχύος 7,65 MW, μόλις τον περασμένο μήνα.
Διαβάστε τη συνέχεια στο mantoudi.blogspot.com




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Manlio Dinucci/ Reseau International/ 28-7-21
Μετάφραση: Μ. Στυλιανού

Η Γερμανίδα Καγκελάριος Μέρκελ – γράφει ο Αλμπέρτο Νέγκρι (il manifesto,23 Ιουλίου) – αντιστάθηκε στις πιέσεις τριών κυβερνήσεων – Ομπάμα, Τραμπ και Μπάιντεν – να εξαλείψουν τον North Stream 2, τον αγωγό φυσικού αερίου που συμπληρώνει τον North Stream ο οποίος είχε εγκαινιαστεί πριν από δέκα χρόνια, διπλασιάζοντας την παροχή ρωσικού αερίου στη Γερμανία. Από την άλλη πλευρά, «ο Νότιος Αγωγός, ο αγωγός αερίου Eni-Gazprom, απέτυχε». Ο Νέγκρι ορθώς καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Μέρκελ «κέρδισε το παιχνίδι που χάσαμε».

Αμέσως τίθεται το ερώτημα: γιατί κέρδισε η Γερμανία και έχασε η Ιταλία; Ο τίτλος της Washington Post είναι σημαντικός: «ΗΠΑ και Γερμανία καταλήγουν σε συμφωνία για τον ρωσικό αγωγό, τερματίζοντας μια διαφωνία μεταξύ συμμάχων». Η συμφωνία, στην οποία κατέληξε ο Πρόεδρος Μπάιντεν με την Καγκελάριο Μέρκελ, έγινε και χαιρετίζεται έντονα από μια δικομματική ομάδα του Κογκρέσου, με επικεφαλής τον Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή Τζέι Ρις, ο οποίος προτείνει νόμο κατά του «κακόβουλου ρωσικού σχεδίου». Έτσι, πράγματι, η συμφωνία είναι μια «ανακωχή» (όπως την ορίζει ο Νέγκρι).

Ο λόγος που η κυβέρνηση Μπάιντεν αποφάσισε να την υπογράψει ήταν για να τερματίσει τη «διαφωνία» που επιδεινώνει τις σχέσεις με τη Γερμανία. Ωστόσο, η τελευταία πλήρωσε το «pizzo»(λύτρα που καταβάλλονται στη Μαφία) στον Αμερικανό αρχηγό, δεσμευόμενη – όπως ζήτησε η Αμερικανίδα υφυπουργός Εξωτερικών Βικτόρια Νούλαντ – να «προστατεύσει την Ουκρανία» (ουσιαστικά ήδη μέλος του ΝΑΤΟ) μέσω ενός επενδυτικού ταμείου ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων ως αποζημίωση για τις μειωμένες προσόδους της, καθώς οι δίδυμοι αγωγοί φυσικού αερίου North Stream περνούν από τη Βαλτική Θάλασσα παρακάμπτοντας το έδαφός της Ουκρανίας. Σε αντάλλαγμα, η Γερμανία έχει, τουλάχιστον προς το παρόν, την άδεια των ΗΠΑ να εισάγουν 55 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως από τη Ρωσία.

Τον αγωγό διαχειρίζεται η διεθνής κοινοπραξία Nord Stream AG, αποτελούμενη από 5 εταιρείες: Τη ρωσική Gazprom, τη γερμανική Wintershall και την Pegi/E.On, την ολλανδική Gasunie και τη γαλλική Engie. Έτσι, η Γερμανία γίνεται ο ενεργειακός κόμβος για τη διανομή ρωσικού φυσικού αερίου στο ευρωπαϊκό δίκτυο.

Τον ίδιο ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίσει η Ιταλία με τον αγωγό φυσικού αερίου South Stream. Το έργο γεννήθηκε το 2006, κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Prodi II, με τη συμφωνία που υπέγραψαν η Eni και η Gazprom. Ο αγωγός αερίου θα διέσχιζε τη Μαύρη Θάλασσα (στα ρωσικά, βουλγαρικά και τουρκικά χωρικά ύδατα) συνεχίζοντας διά ξηράς μέσω Βουλγαρίας, Σερβίας, Ουγγαρίας, Σλοβενίας και Ιταλίας προς το Ταρβίσιο (Ουντίν). Από εκεί το αέριο θα μοιραζόταν στο ευρωπαϊκό δίκτυο.

Η κατασκευή του αγωγού ξεκίνησε το 2012. Τον Μάρτιο του 2014, η Saipem (Eni) έλαβε μια πρώτη σύμβαση ύψους 2 δισεκατομμυρίων ευρώ για την κατασκευή του υποθαλάσσιου τμήματος. Αλλά εν τω μεταξύ, ενώ το πραξικόπημα στην πλατεία Mεϊντάν του Κιέβου επέσπευσε την ουκρανική κρίση, η κυβέρνηση Ομπάμα, μαζί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ενεργούσε για να βυθίσει το South Stream.

Τον Ιούνιο του 2014, μια αντιπροσωπεία της Γερουσίας των ΗΠΑ, με επικεφαλής τον Τζον Μακέιν, αφίχθη στη Σόφια, και διαβίβασε τις εντολές της Ουάσινγκτον στη βουλγαρική κυβέρνηση. Αμέσως, ανακοινώθηκε ότι οι εργασίες για το South Stream, στο οποίο η Gazprom είχε ήδη επενδύσει 4,5 δισεκατομμύρια δολάρια, θα τερματιστούν. Έτσι, η Ιταλία έχανε όχι μόνο συμβάσεις δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά και τη δυνατότητα να έχει στο έδαφός της τον ρωσικό κόμβο διανομής φυσικού αερίου στην Ευρώπη, από τον οποίο θα προέρχονταν ισχυρές εισροές και σημαντική ανάπτυξη θέσεων εργασίας.

Γιατί η Ιταλία τα έχασε όλα αυτά; Επειδή η κυβέρνηση Renzi (υπεύθυνη από το 2014 έως το 2016) και το Κοινοβούλιο αποδέχθηκαν με σκυμένο κεφάλι την εντολή της Ουάσιγκτον. Η Γερμανία της Μέρκελ, από την άλλη πλευρά, αντιτάχθηκε σε αυτήν. Έτσι, άνοιξε τη «διαμάχη μεταξύ συμμάχων» που ανάγκασε την Ουάσιγκτον να δεχθεί τον διπλασιασμό του North Stream, οι Ηνωμένες Πολιτείες διατήρησαν την αξίωση να αποφασίζουν με ποιες χώρες η Ευρώπη μπορεί να εισάγει φυσικό αέριο ή όχι. Θα τολμούσε μια ιταλική κυβέρνηση να ανοίξει μια διαμάχη κατά της Ουάσιγκτον για να υπερασπιστεί το εθνικό μας συμφέρον; Το γεγονός είναι ότι η Ιταλία έχει χάσει όχι μόνο τον αγωγό φυσικού αερίου αλλά και την εθνική κυριαρχία της.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συνεχίζονται με αμείωτη ένταση από την ΕΔΑ ΘΕΣΣ και ολοκληρώνονται τις επόμενες ημέρες, οι εργασίες επέκτασης του δικτύου φυσικού αερίου στο δήμο Θέρμης. Την περίοδο αυτή ολοκληρώνονται οι εργασίες τοποθέτησης του κεντρικού αγωγού στην Κοινότητα του Κάτω Σχολαρίου. Οι εργασίες τοποθέτησης της κεντρικής γραμμής έχουν ξεκινήσει από τις 19 Ιουνίου 2021 και ήδη έχει ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής της, περνώντας από τις οδούς Προφήτη Ηλία, Όχι, Αγίου Γεωργίου καθώς και από την οδό Κωνσταντίνου Πανέρη προκειμένου να συνδεθεί στο δίκτυο φυσικού αερίου και το σχολείο της Κοινότητας.

Μετά την ολοκλήρωση της τοποθέτησης του κεντρικού δικτύου στελέχη της ΕΔΑ-ΘΕΣΣ θα ενημερώσουν τους κατοίκους του Κάτω Σχολαρίου για τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσουν ώστε να συνδεθούν στο δίκτυο το συντομότερο δυνατό.

Υπενθυμίζεται ότι στο δίκτυο φυσικού αερίου έχουν ενταχθεί ήδη οι Κοινότητες Θέρμης, Νέας Ραιδεστού, Τριαδίου, Τριλόφου, Πλαγιαρίου, Νέου Ρυσίου, Βασιλικών, Σουρωτής, Αγίας Παρασκευής, Ταγαράδων και Καρδίας. Σύμφωνα με τον γενικό διευθυντή της ΕΔΑ ΘΕΣΣ Λεωνίδα Μπακούρα οι συνολικές επενδύσεις της εταιρείας στο δήμο Θέρμης, ανέρχονται περίπου στα 8,4 εκατ. ευρώ και αναμένεται να ολοκληρωθούν ως το τέλος του 2023, οπότε και το φυσικό αέριο θα καλύπτει όλη την έκταση του δήμου Θέρμης. Σύμφωνα με τον ίδιο το πρόγραμμα ανάπτυξης της ΕΔΑ ΘΕΣΣ σε όλη την περιφερειακή ενότητα Θεσσαλονίκης περιλαμβάνει επενδύσεις ύψους 96,8 εκατομμυρίων ευρώ. Στο πλαίσιο αυτό προβλέπεται επέκταση του δικτύου φυσικού αερίου και σε περιοχές των δήμων Βόλβης, Θερμαϊκού, Λαγκαδά, Χαλκηδόνας και Ωραιοκάστρου, έως το 2025, ενώ όπως επισήμανε ο κ. Μπακούρας, το νέο πρόγραμμα της ΕΔΑ ΘΕΣΣ προβλέπει εκτός από την επέκταση του δικτύου διανομής στο σύνολο των δήμων της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης και τον ψηφιακό μετασχηματισμό 136.000 ευφυών μετρητών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Στέφανου Σταμέλλου

Αναφορικά με το ενεργειακό ζήτημα της χώρας μας και το καθεστώς των ΑΠΕ, ιδιαίτερα με τους αιολικούς σταθμούς και τις ανεμογεννήτριες, γίνεται μεγάλος θόρυβος και «έχει ανάψει το πελεκούδι» σε όλη την Ελλάδα. Η πικρή αλήθεια είναι, όσοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ανιχνεύουμε και προσεγγίζουμε τα γεγονότα με μια άλλη ματιά, αντιλαμβανόμαστε ότι θέλουν να μας εξουθενώσουν και να μας λιώσουν στις «μυλόπετρες» της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού. Προσπαθούν να εξαντλήσουν τις αντοχές μας και να περιορίσουν τις αντιδράσεις μας με τις κάθε είδους πιέσεις, με τις πληρωμένες δημοσιεύσεις, την προπαγάνδα και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Οι βουλευτές και τα κόμματα σφυρίζουν αδιάφορα και η αυτοδιοίκηση προσπαθεί να ισορροπήσει στην κόψη του ξυραφιού: «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ»! Μέσα σ’ αυτό το κλίμα και στις συνθήκες που ζούμε με τον COVID, οι τοπικές κοινωνίες προσπαθούν να ανασυγκροτηθούν για να προστατέψουν ό,τι μπορεί τελικά να προστατευτεί, με ελάχιστα εφόδια. Δείτε παρακάτω τι θέλω να πω.

Διαβάζουμε: «…Είναι ενδεικτικό, άλλωστε, ότι στην επόμενη τριετία θα κατακυρώσουν «ταρίφα» μέσω διαγωνισμών έργα συνολικής ισχύος περί τα 3,1 Γιγαβάτ, τη στιγμή που μόνο από τον κύκλο του Δεκεμβρίου του 2020, έχουν υποβληθεί συνολικά πάνω από 3.000 αιτήσεις για Βεβαιώσεις Παραγωγού, για μονάδες που ξεπερνούν σε συνολική ισχύ τα 71 Γιγαβάτ.» και «Αναμφισβήτητα, ένα μέρος από τα αιτήματα αυτά αποτελούν «αιτήσεις ευκαιρίας», από επενδυτές που δεν έχουν εξαρχής την οικονομική δυνατότητα ή και την πρόθεση να ωριμάσουν τα έργα που σχεδιάζουν.» https://energypress.gr/news/me-tis-adeies-sto-heri-kindyneyoyn-na-meinoyn-polloi-ypopsifioi-ependytes-ape-terastios Και το σίγουρο είναι, λέω εγώ, πως πολλά από τα έργα που ήδη κατασκευάστηκαν, κατασκευάζονται ή θα κατασκευαστούν, θα γίνουν μουσεία στην ιστορία του ξέφρενου ανταγωνισμού με «ιδιοκτήτες» τις τράπεζες, όπως τα κουφάρια των εργοστασίων που βλέπουμε σε όλη την Ελλάδα.

Διαβάζουμε επίσης «…ο κ. Κώστας Σκρέκας, αναφέρθηκε στην κατάσταση που επικρατεί στην αγορά ΑΠΕ στην Ελλάδα, όπου από τις πολλές αιτήσεις έχει φρακάρει το σύστημα. “Σήμερα έχουν κατατεθεί αιτήσεις στη ΡΑΕ για 100 GW, δηλαδή για 10πλάσια ισχύ, από όσα τελικά θα κατασκευαστούν μέχρι το 2030, αφού με βάση το σχεδιασμό χρειάζεται επιπλέον 10 GW το σύστημα. Από το μεγάλο ενδιαφέρον έχει δημιουργηθεί υπερθέρμανση στην αγορά που έχει φέρει ένα bottleneck (φράξιμο), καθώς ο ενεργειακός χώρος έχει μπλοκάρει”»

Και για να μην έχουμε αυταπάτες ως προς τις ΑΠΕ, το ρόλο τους στην ελληνική αγορά και τις ανάγκες/στόχους του Εθνικού Σχεδίου για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ), αλλά και το ρόλο των ορυκτών καυσίμων, συνεχίζοντας ο κ Σκρέκας: «Η Ελλάδα είναι μέρος ενός ευρύτερου ενεργειακού πεδίου…» και «…Σχετικά με το φυσικό αέριο τέλος, σημείωσε, ότι τα επόμενα χρόνια θα διπλασιαστεί η ανάγκη σε φυσικό αέριο για την ηλεκτροπαραγωγή και «γι’ αυτό προωθείται το FSRU στην Αλεξανδρούπολη και νέες διασυνδέσεις μέσω του East Med με το Ισραήλ και με την Κύπρο ώστε να έχουμε πολλές πηγές εφοδιασμού». https://energypress.gr/news/skrekas-prasini-tha-einai-i-ilektriki-diasyndesi-me-aigypto-erhetai-i-eggyitiki-gia-ape

Αντί η κυβέρνηση, η πολιτεία και το κράτος, να αναλάβει να κατευθύνει και να οργανώσει σωστά, με βάση τις ανάγκες και τους στόχους του ΕΣΕΚ, το ενεργειακό ζήτημα στη χώρα μας, το αφήνει στα χέρια της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού, γιατί έτσι τους επιβάλει το σύστημα του νεοφιλελευθερισμού. Και αν αυτό δεν είναι ιδεοληψία, τότε τι είναι…

Λαμία, Ιούλης 2021



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Έλεγε πρόσφατα ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κώστας Σκρέκας στη συνεδρίαση του άτυπου Συμβουλίου υπουργών Ενέργειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ότι τα κτίρια στην Ελλάδα αντιπροσωπεύουν το 41% της συνολικής κατανάλωσης ενέργειας. [https://ypen.gov.gr/symmetochi-tou-ypourgou-perivallontos-kai-energeias-kosta-skreka-sto-atypo-symvoulio-ypourgon-energeias-tis-e-e/]

Η μεγάλη μου απορία είναι, και το έχω πει πολλές φορές: γιατί δεν προωθείται, όπως θα περίμενε κανείς, η αβαθής γεωθερμία. Και το παράλογο είναι ότι, στο «ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΩ» και σε άλλα χρηματοδοτούμενα προγράμματα, επιδοτείται το ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ [https://www.e-mc2.gr/el/news/ta-bromika-mystika-toy-fysikoy-aerioy-epitahynoyn-tin-klimatiki-allagi] για τη θέρμανση των κτιρίων - ένα ορυκτό καύσιμο επίσης που παράγει περίπου το 62 % της ποσότητας CO2 σε σύγκριση με αυτό που παράγεται από την καύση άνθρακα και το 76% περίπου με αυτό που παράγεται από το πετρέλαιο. «Επιβαρύνει πολύ λιγότερο το περιβάλλον συγκρινόμενο με όλα τ΄ άλλα καύσιμα ανά παραγόμενη ενέργεια (κατά 38% από τον άνθρακα, κατά 28% από το μαζούτ και κατά 24% από το πετρέλαιο diesel)». [https://www.depa.gr/eteria/]

Ανοίγω εδώ μια παρένθεση. Ναι, το φυσικό αέριο παράγει λιγότερες αλλά σημαντικές ποσότητες CO2 και έχει τεράστιες διαρροές μεθανίου, άρα λογικά πρέπει να συμμετέχει στο χρηματιστήριο των ρύπων… Και η πραγματικότητα είναι ότι εδώ και είκοσι χρόνια, για να βγάλει κανείς άδεια οικοδομής, πρέπει να προσκομίσει μελέτη εγκατάστασης φυσικού αερίου και να φτιάξει οπωσδήποτε την εισαγωγή. Προβλέπεται έτσι σε κάθε πόλη και χωριό και σε κάθε ΒΙΠΕ να περάσει αγωγός φ/α. Άρα το 41% της ενέργειας, άντε το 30%(;), θα καλύπτεται από το φ/α, και αν συμπληρώσουμε τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και τα ΣΗΘΥΑ, που έχουν ήδη γίνει ή πρόκειται να γίνουν, τι ποσοστό μένει για να έχουμε ΑΠΕ 100% το 2050; Ξέρω ότι από αυτά που γράφω, κάποια δεν τεκμηριώνονται απόλυτα ή ίσως να είναι υπερβολές. Αλλά ας το συζητήσουμε. Γιατί κι εγώ έφτιαξα το σπίτι πριν 16 χρόνια και έκανα εισαγωγή εγκατάστασης φυσικού αερίου υποχρεωτικά, ενώ έχω σύστημα αβαθούς γεωθερμίας για θέρμανση και ψύξη. Τι δεν καταλαβαίνετε από όλα αυτά; Κλείνω την παρένθεση.

Η αβαθής γεωθερμία είναι Ανανεώσιμη Πηγή Ενέργειας (ΑΠΕ) και έχει μειωμένο οικολογικό αποτύπωμα: δεν χρησιμοποιεί ορυκτό καύσιμο - πετρέλαιο ή φυσικό αέριο - και μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη αυτονομία με ένα φωτοβολταικό. Έχει μεγάλο βαθμό εξοικονόμησης για τη θέρμανση και τον κλιματισμό κτιρίων σε διάφορες εκδοχές (κατοικίες, εμπορικά καταστήματα, βιομηχανικά κτίρια, πισίνες κλπ)

Η αρχή της αβαθούς γεωθερμίας είναι εξαιρετικά απλή: βασίζεται στο γεγονός ότι η θερμοκρασία του εδάφους είναι σταθερή. Αν συνεπώς εκμεταλλευτούμε τη διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ υπεδάφους και επιφάνειας, μπορούμε να έχουμε θέρμανση, ψύξη και ζεστό νερό, μπορούμε να θερμάνουμε χώρους το χειμώνα και να τους ψύξουμε αντίστοιχα το καλοκαίρι. Αυτό γίνεται με τη χρήση μιας γεωθερμικής αντλίας θερμότητας, η δε θερμότητα μεταδίδεται και ανταλλάσσεται μέσω ενός δικτύου σωληνώσεων, που μπορεί να είναι σε οριζόντια διάταξη και χαμηλό βάθος ή σε κατακόρυφη διάταξη με γεώτρηση ή γεωτρήσεις.

Η γεωθερμική αντλία θερμότητας είναι από τις πιο αποτελεσματικές και άνετες τεχνολογίες θέρμανσης και ψύξης που διατίθενται σήμερα, λέει η διεθνής βιβλιογραφία. Καταναλώνει γύρω στο 25-30% της ενέργειας που αποδίδει, συμβάλλοντας έτσι σημαντικά στην εξοικονόμηση ενέργειας και μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε υβριδικά συστήματα μαζί με ηλιοθερμικά. Έχει χαμηλό κόστος λειτουργίας σε σχέση με τα συμβατικά συστήματα (μείωση 30-60 % στη λειτουργία της θέρμανσης και 20-50 % στην λειτουργία της ψύξης) και χρησιμοποιεί καθαρή ανανεώσιμη ενέργεια, τον ήλιο. Δεν έχουμε καύση και επομένως δεν έχουμε εκπομπή καυσαερίων και αερίων του θερμοκηπίου. Μπορεί να εγκατασταθεί είτε σε καινούργια κατασκευή κτιρίου ή και εκ των υστέρων. Έχει πολύ ελάχιστο θόρυβο σε σχέση με τις αντλίες θερμότητας αέρος που χρησιμοποιούν ανεμιστήρα. Τέλος έχει μακρά διάρκεια ζωής και απαιτεί ελάχιστη συντήρηση. Ο κύριος εξοπλισμός, που φυλάσσεται εσωτερικά του κτιρίου, τυπικά έχει διάρκεια ζωής 25 έτη. Στα μειονεκτήματα της είναι το αυξημένο κόστος αρχικής κατασκευής και εγκατάστασης σε σχέση με τα συμβατικά συστήματα καυστήρα, που όμως γίνεται απόσβεση στα 7-8 χρόνια λειτουργίας.

Το κακό είναι ότι οι μηχανικοί και οι κατασκευαστές δεν το προτείνουν, είτε γιατί έχουν άγνοια, είτε σκέφτονται γιατί να μπλέξουν, αφού έχουν την κλασική λύση του καλοριφέρ και του τζακιού... είτε γιατί συνεργάζονται με μηχανολόγους κατασκευαστές καυστήρων. Ωραία, αυτοί καλά κάνουν. Η πολιτεία; Τι λόγους έχει η πολιτεία; Υπάρχει ένα αρχικό κόστος, το οποίο έχει απόσβεση 7-8 χρόνων. Αλλά πόσοι είναι αυτοί που φτιάχνουν και καλοριφέρ και τζάκι και έχουν και θερμοσίφωνα και δεν ξέρω ποιες άλλες πολυτέλειες, ενώ αν υπήρχε σωστή ενημέρωση και μια μικρή επιδότηση, που να τους ανοίγει τα μάτια, θα πήγαιναν ανεπιφύλακτα σ' αυτή τη λύση. Αν υπήρχε ξαναλέω σωστή ενημέρωση από την πολιτεία και όχι μόνο εμπόδια. Τον πρώτο καιρό ειδικά, οι λίγοι κατασκευαστές μηχανικοί της γεωθερμίας έπρεπε να προσκομίσουν του κόσμου τα χαρτιά και τις μελέτες για να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες και ότι μια κλειστή γεώτρηση δεν επιβαρύνει κανέναν υδροφόρο ορίζοντα και ότι δεν δημιουργεί κατολισθήσεις ή τι άλλο μπορεί να σκεφθεί κανείς για το υπέδαφος.

Σήμερα έχουν απλοποιηθεί κάπως τα πράγματα. Αν όμως πράγματι θέλουν και έχουν στόχους, μπορούν να γίνουν πολλά, αφού είναι σε σωστή οικολογική και οικονομική κατεύθυνση. Αν δεν θέλουν, πρέπει να δώσουν και εξηγήσεις.

Λαμία, Απρίλης 2021
Στέφανος Σταμέλλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το πρώτο υποβρύχιο καλώδιο που θα διασυνδέσει την Κρήτη με την ηπειρωτική Ελλάδα ποντίστηκε στον κόλπο Κισσάμου στα Χανιά απο τον ΑΔΜΗΕ με ανάδοχο το Prysmian Group. 
Να επισημανθεί ότι το συνολικό όφελος από την ηλεκτρική σύνδεση των νησιών με την ηπειρωτική Ελλάδα υπολογίζεται ότι ανέρχεται στα 700 εκατ. ετησίως, και η σύνδεση θα προκαλέσει μείωση της τιμής του ρεύματος με θετικές επιπτώσεις σε πολιτες και επιχειρήσεις. 

Το μεγάλο βαθος (1.000 μ.), η ιδιαίτερη μορφολογία του βυθού και το μήκος-ρεκόρ του καλωδίου A/C (135 χλμ) καθιστούν τη «μικρή» ηλεκτρική διασύνδεση της Κρήτης ένα απαιτητικό, state-of-the-art έργο που θα τροφοδοτήσει πρώτη φορά το νησί με πιο καθαρή και φθηνή ηλεκτρική ενέργεια. 

Το έργο συγχρηματοδοτείται από την Ελλάδα και την ΕΕ.


Vassilis Karayannis
Member of The Board of Directors at The Hellenic Energy Exchange


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η ΔΕΗ κατανοώντας τις ιδιαίτερα αυξημένες ενεργειακές ανάγκες της θερινής περιόδου διατηρεί την έκπτωση 8% για τις καταναλώσεις πάνω από 2.000 KWh για τους οικιακούς πελάτες έως τις 30.09.2020.

Παράλληλα, στηρίζει την επανεκκίνηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ενισχύοντας την
προσπάθεια να ψηφιοποιήσουν περαιτέρω τις δραστηριότητές τους και προσφέρει έκπτωση €5 (ή €2,5 μηνιαίως) στους λογαριασμούς e-bill για όλους τους πελάτες, ιδιοκτήτες μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που θα επιλέξουν να εγγραφούν και να λαμβάνουν ηλεκτρονικό λογαριασμό.

Συγκεκριμένα τα ευνοϊκά μέτρα αφορούν στα παρακάτω:

• Κατάργηση του 2ου κλιμακίου στη χρέωση ενέργειας όλων των Οικιακών τιμολογίων (Γ1 και Γ1Ν) η οποία ισοδυναμεί με έκπτωση 8%. Οπότε, η τιμή χρέωσης για τις καταναλώσεις ημέρας άνω των 2.000kWh (2ο κλιμάκιο) εξισώνεται με του 1ου κλιμακίου δηλ. η χρέωση από 0,11936€/kWh μειώνεται σε 0,11058 €/kwh.

• Κατάργηση της χρέωσης 1€ για κάθε έγχαρτο λογαριασμό.

• Διατήρηση της έκπτωσης που παρέχεται στους πελάτες e-bill με Επαγγελματικό τιμολόγιο Γ21, Γ22 και Γ23 και Αγροτικό για κάθε ηλεκτρονικό λογαριασμό, 5€ για τους Διμηνιαίους και 2,5€ για τους Μηνιαίους.

-Ποιες κατηγορίες ευνοούν;

Με τα νέα ευνοϊκά μέτρα ευνοείται σχεδόν το σύνολο των πελατών και συγκεκριμένα:

Οι Οικιακοί πελάτες με τιμολόγια Γ1 και Γ1Ν
Οι πελάτες με Κοινωνικό Τιμολόγιο (ΚΟΤ)
Οι Ευάλωτοι Β και Γ, δηλαδή άτομα που στη σύνθεση του νοικοκυριού τους περιλαμβάνεται άτομο/άτομα που χρήζουν μηχανικής υποστήριξης και όσοι έχουν συμπληρώσει το εβδομηκοστό (70ό) έτος της ηλικίας τους, υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχει άλλο ενήλικο μέλος του νοικοκυριού το οποίο δεν έχει συμπληρώσει το ως άνω όριο ηλικίας (ΦΕΚ Β’ 5030/13.11.2018).
Όλοι οι επαγγελματίες πελάτες οι οποίοι έχουν επιλέξει ή θα επιλέξουν να λαμβάνουν το λογαριασμό τους μόνο ηλεκτρονικά.

-Ποιο το διάστημα εφαρμογής των νέων μέτρων;

Τα νέα ευνοϊκά μέτρα θα ισχύουν έως 30.09.2020.

-Ποιες κατηγορίες Ευάλωτων πελατών ευνοούνται από τα νέα τιμολογιακά μέτρα;

Ευνοούνται όλες οι κατηγορίες των Ευάλωτων πελατών γιατί μειώνονται οι τιμές χρέωσης των βασικών τιμολογίων Γ1 και Γ1Ν.

-Πως επωφελούνται οι πελάτες με Κοινωνικό Τιμολόγιο από τα νέα τιμολογιακά μέτρα;

Οι πελάτες που είναι ενταγμένοι στο Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο (ΚΟΤ) εκτό
ς από την έκπτωση που λαμβάνουν ήδη από την πολιτεία 0,075€/kWh (ΚΟΤ Α) και 0,045€/kWh (ΚΟΤ Β), επωφελούνται όπως και όλοι οι υπόλοιποι οικιακοί πελάτες από την κατάργηση του παγίου και του 2ου κλιμακίου στη χρέωση ενέργειας για καταναλώσεις άνω των 2.000kWh.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είναι γνωστό σε όλους ότι η Οίτη είναι η πατρίδα του Ηρακλή. Στην Τραχίνα, που ήταν το ορμητήριο των άθλων του, εκεί τον περίμενε να γυρίσει η γυναίκα του η Δηιάνειρα κι εκεί βούτηξε στο δηλητηριασμένο αίμα του Νέσσου τον χιτώνα του. Και στην “Πυρά του Ηρακλέους” ο Φιλοκτήτης υπάκουσε στα λόγια του και έβαλε φωτιά στα ξύλα για να καεί ο ημίθεος και να τον ανεβάσουν οι θεοί στον Όλυμπο. Γνωστή είναι επίσης η σχετική μυθολογία για την Ιόλη, τον Λίχα και τις Λιχάδες Νήσους κλπ. Όλα αυτά αναφέρονται στην Οίτη.

Είναι γνωστό επίσης ότι το μυθικό πρόσωπο του Ηρακλή είναι ένα από τα μεγαλύτερα brand name στην πολιτιστική επιχειρηματικότητα, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο, και ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία οι μύθοι του Ηρακλή κυριαρχούν. Πασίγνωστες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές και εικονογραφημένα βιβλία είναι μόνο η μία πλευρά αυτής της επιχειρηματικότητας, καθώς υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από θεματικά πάρκα, μουσεία και πολιτιστικούς χώρους που αναφέρονται στο μύθο του Ηρακλή. Και όλα αυτά συμβαίνουν σε όλον τον κόσμο!

Εδώ όμως στη Φθιώτιδα και στην Οίτη; Αντί να αξιοποιηθεί αυτό το αντικειμενικά συγκριτικό πλεονέκτημα για την περιοχή, υπονομεύεται διαρκώς με τις μεταλλευτικές δραστηριότητες και τις Οριστικές Παραχωρήσεις και τώρα με τους αιολικούς σταθμούς και τις ανεμογεννήτριες. Αυτές οι «αόρατες δυνάμεις» μας καλούν, χωρίς πολλές περιστροφές, να ξεχάσουμε την Τραχίνα, την Πυρά του Ηρακλή και τον ίδιο τον Ηρακλή, τον Κούβελο, το Κάστρο της Ωριάς και τον αρχαίο Εμπορικό Δρόμο για τους Δελφούς. Αν δεν βρεθεί κάποιος ξένος περιηγητής ή κάποιο ξένο Πανεπιστήμιο να ενδιαφερθεί, εμείς είμαστε έτοιμοι αυτές τις περιοχές, με την σημαντικότατη αρχαιολογική και πολιτιστική αξία, σε απόσταση αναπνοής από τη Λαμία, να τις αφήσουμε να ισοπεδωθούν, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Η Κίνηση Πολιτών για την Προστασία της Οίτης και οι κάτοικοι των 22 χωριών αντιστεκόμαστε μέχρι να καταφέρουμε τον «13ο άθλο του Ηρακλή»! Οι Δήμοι Λαμιέων και Δελφών σωστά αντιδρούν με τις ομόφωνες αποφάσεις τους στην εγκατάσταση των ανεμογεννητριών στο βουνό. Όμως δεν αρκεί αυτό. Πρέπει να προχωρήσουν άμεσα στη μελέτη και διαμόρφωση ενός Στρατηγικού Σχεδίου για την Οίτη, για την ήπια βιώσιμη οικοτουριστική της προοπτική, αξιοποιώντας όλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα, μαζί και τον Ηρακλή. Πρέπει να αντιληφθούν ότι υπάρχει η δυνατότητα να προκαλέσουν ακόμα και παγκόσμιο ενδιαφέρον, με τις κατάλληλες επενδύσεις και την κατάλληλη προβολή, στα πλαίσια του εναλλακτικού τουρισμού πολιτιστικής εμπειρίας και στα πρότυπα αντίστοιχων περιοχών.

Σύμφωνα με τον χάρτη της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ) πρόκειται να κατασκευαστούν ανεμογεννήτριες ακριβώς δίπλα και σε απόσταση αναπνοής από τον αρχαιολογικό χώρο «Πυρά του Ηρακλέους». Η απειλή είναι συγκεκριμένη. Ένας ακόμα λόγος να ενισχυθεί ο αγώνας κατά των αιολικών σταθμών στην Οίτη και υπέρ της ήπιας βιώσιμης ανάπτυξης του ορεινού της όγκου.

Λαμία, Μάρτης 2020
Στέφανος Σταμέλλος




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Τα πρώτα θερμά επεισόδια ενός πολέμου που όλοι φοβόντουσαν, είναι πλέον γεγονός. Η απόφαση της Σαουδικής Αραβίας να ρίξει στην αγορά μεγάλες ποσότητες πετρελαίου σε χαμηλότερες τιμές οδήγησε τον «μαύρο χρυσό» στη μεγαλύτερη ελεύθερη πτώση που έχει γνωρίσει από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, στον πρώτο πόλεμο του Περσικού Κόλπου.

Αφορμή αποτέλεσε η ανακοίνωση της Ρωσίας ότι δεν θα ακολουθήσει την απόφαση άλλων πετρελαιοπαραγωγών κρατών του ΟΠΕΚ (Οργανισμός Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών) - ουσιαστικά μια πρόταση της Σαουδικής Αραβίας - για μείωση της παραγωγής, με την οποία θα διατηρούνταν η τιμή του μαύρου χρυσού σε υψηλά επίπεδα.

Θέλοντας να εδραιώσει την πολιτική κυριαρχία της στο εσωτερικό του ΟΠΕΚ και την οικονομική κυριαρχία της στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου, η Σαουδική Αραβία αποφάσισε, λοιπόν, να «πνίξει» προσωρινά τον κόσμο στο φθηνό πετρέλαιο. Με τον τρόπο αυτό ήλπιζε να αρπάξει ένα σημαντικό μερίδιο αγοράς από τη Μόσχα και έτσι να μπορεί να καθορίζει ελεύθερα την τιμή σε βάθος χρόνου.

Σηκώνοντας, όμως, το γάντι της «μονομαχίας», η Ρωσία ακύρωσε αυτό τον σχεδιασμό και έφερε το Ριάντ αντιμέτωπο με τις ευθύνες του: ή θα κλιμάκωνε περαιτέρω έναν ενεργειακό πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες για το ίδιο και την παγκόσμια οικονομία, ή θα κατέληγε να οδηγηθεί το ίδιο στη συνθηκολόγηση.

Με μια πρώτη (απλουστευτική) ματιά, η αμερικανική κυβέρνηση θα είχε κάθε λόγο να στηρίζει τη σαρωτική πτώση των τιμών που προωθεί η Σαουδική Αραβία σε αυτόν τον πετρελαϊκό πόλεμο. Καταρχάς, σε μια κρίσιμη πολιτική στιγμή, με το βλέμμα όλων στραμμένο στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, ο Τραμπ θα προσέφερε στους ψηφοφόρους του τις χαμηλές τιμές που υπόσχεται σε κάθε προεκλογική εκστρατεία. Κατά δεύτερον, η διατήρηση χαμηλών τιμών θα έχει καταστροφικές συνέπειες για διεθνείς αντιπάλους της Ουάσιγκτον, όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα, που εξαρτώνται από το πετρέλαιο για να επιβιώσουν από τις καταστροφικές κυρώσεις που τους έχει επιβάλλει η υπερδύναμη. Όπως μου εξηγούσε παλαιότερα η οικονομολόγος Πασκουαλίνα Κούρτσιο, από τη Βενεζουέλα, η Σαουδική Αραβία έχει λειτουργήσει αρκετές φορές στο παρελθόν σαν ένα εργαλείο, με το οποίο η Ουάσιγκτον ρίχνει την τιμή του πετρελαίου σε κρίσιμες πολιτικές περιόδους, προκειμένου να προκαλέσει πολιτική αναταραχή και, τελικά, ανατροπή καθεστώτων σε πετρελαιοπαραγωγά κράτη.

Αν προσθέσει κανείς σε αυτή την εικόνα και τη μεγάλη μάχη απέναντι στη Ρωσία για την κυριαρχία στο εσωτερικό του ΟΠΕΚ, η Ουάσιγκτον έχει κάθε λόγο να στηρίξει τον πετρελαϊκό πόλεμο της Σαουδικής Αραβίας.

Σωστά; Όχι ακριβώς.

Καταρχήν, η ραγδαία μείωση της τιμής του «μαύρου χρυσού» μπορεί να δώσει τη χαριστική βολή σε δεκάδες αμερικανικές επιχειρήσεις shale (το λεγόμενο μη συμβατικό πετρέλαιο που παράγεται από θραύσματα πετρωμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου). Οι shale companies, οι οποίες μπορούν να επιβιώσουν μόνο με αρκετά υψηλές τιμές πετρελαίου, δίνουν μια χαμένη μάχη με το χρόνο, καθώς η δραστηριότητά τους, εκτός από την τρομακτική καταστροφή που προκαλεί στο περιβάλλον, είναι ζημιογόνος με τους σημερινούς όρους της αγοράς. Οι περισσότερες επιβιώνουν χάρη σε μια φούσκα επισφαλών χρηματοδοτήσεων, η οποία μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή με σημαντικές συνέπειες για το σύνολο της αμερικανικής οικονομίας και την ισχύ του δολαρίου.

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα, από μια παρατεταμένη μείωση της τιμής του πετρελαίου, είναι ότι μπορεί να οδηγήσει σε κατάρρευση την ίδια τη Σαουδική Αραβία. Παρά τις διαβεβαιώσεις για την ευμάρεια του βασιλείου, ο οίκος των Σαούντ έχει φλερτάρει αρκετές φορές, τα τελευταία χρόνια, με τον κίνδυνο μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης, που θα μπορούσε να προκαλέσει και πολιτικό χάος. Η ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων τμημάτων της νεολαίας, που είδαμε από την εποχή της 11ης Σεπτεμβρίου, ήταν πάντα αποτέλεσμα οικονομικών διακυμάνσεων που δεν επέτρεπαν στο βασίλειο να προσφέρει το κοινωνικό συμβόλαιο που υποσχόταν στους πολίτες του.

Ορισμένοι αναλυτές, μάλιστα, επισημαίνουν ότι ο πρόσφατος ενεργειακός πόλεμος και η οικονομική ανησυχία ίσως συνδέονται με τη σύλληψη περίπου 20 μελών της βασιλικής οικογένειας που φέρονται να συνωμοτούσαν εναντίον του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Αν και οι λεπτομέρειες παραμένουν συγκεχυμένες, η πολιτική αναταραχή στη Σαουδική Αραβία είναι σχεδόν πάντα συνυφασμένη με περιόδους οικονομικής δυσπραγίας.

Αν στηρίξει, λοιπόν, τον πετρελαϊκό πόλεμο του Ριάντ, ο Τραμπ κινδυνεύει να πυροβολήσει τα πόδια του τόσο στο εσωτερικό, καταστρέφοντας ένα κλάδο της αμερικανικής οικονομίας, αλλά και σε διεθνές επίπεδο βλέποντας τον βασικό χωροφύλακα της Ουάσιγκτον να αποσταθεροποιείται.

Με την παγκόσμια οικονομία να μπαίνει σε μια περίοδο παρατεταμένης οικονομικής κρίσης (έχοντας σαν πυροκροτητή, αλλά όχι πραγματική αιτία τον κορονοϊό) η Σαουδική Αραβία έρχεται να ρίξει πετρέλαιο στη φωτιά. Το ερώτημα είναι αν θα προλάβει να κάψει τους αντιπάλους της ή θα αυτοπυρποληθεί...


πηγή
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Το πρώτο «λιώσιμο των πάγων» στην πρώιμη μεταπολεμική εποχή στη Ρωσία συνδέθηκε με το τέλος του σταλινισμού και τα πρώτα δειλά ανοίγματα της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν η αντίδραση της νικήτριας Μόσχας μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου και ένα μικρό δείγμα ότι λάβαινε υπ’ όψη της την κριτική που δεχόταν εντός κι εκτός της χώρας για τις απάνθρωπες πρακτικές που χρησιμοποιούσε κατά των διαφωνούντων.

Το δεύτερο «λιώσιμο των πάγων» που συντελείται στις μέρες μας έχει ως επίκεντρο τον Βόρειο Πόλο κι όσο κι αν η Μόσχα δεν είναι ο πρωτεργάτης αυτής της διαδικασίας έχει τη συμβολή της. Κυρίως όμως από την τήξη των πάγων έχει να δρέψει τεράστια οικονομικά κέρδη, περισσότερα από κάθε άλλη χώρα που ωφελείται από την κλιματική αλλαγή και τις δραματικές συνέπειες που προκαλεί στο Βόρειο Πόλο, όπως η Νορβηγία, η Γροιλανδία, ο Καναδάς και οι ΗΠΑ.

Τα τεράστια οφέλη που ήδη δρέπει η Ρωσία από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων του Βόρειου Πόλου ήρθαν στην επιφάνεια με αφορμή έρευνα που έδωσε στη δημοσιότητα η εταιρεία GlobalData και δείχνουν, όπως φαίνεται στο συνημμένο διάγραμμα, ότι οι μεγάλοι κερδισμένοι είναι οι ρωσικές εταιρείες Gazprom (που μόνη της φέτος θα παράξει άνω του 50% της συνολικής παραγωγής υδρογονανθράκων στην Αρκτική), Rosneft, Novatek και Lukoil και ακολουθούν οι νορβηγικές Equinor και Aker BP και η αμερικανική Conoco Philips. Οι επιδόσεις των ρωσικών εταιρειών στην Αρκτική οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στα μεγάλα κίνητρα που προσφέρει η Μόσχα σε όσες ιδιωτικές και δημόσιες εταιρείες επενδύουν σε υποδομές στο Βόρειο Πόλο, που κάθε φορά δοκιμάζουν τα όρια της επιστήμης. Αρκεί να έχουμε υπ’ όψη μας ότι οι θερμοκρασίες συχνά αγγίζουν τους – 50 βαθμούς Κελσίου. Σε αυτές τις συνθήκες κατασκευάζονται τερματικοί σταθμοί, υποθαλάσσιοι αγωγοί, παγοθραυστικά πλοία μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) που μπορούν να ταξιδεύουν σε παγωμένη θάλασσα πάχους 2,1 μέτρων, κ.α. Η Μόσχα ανταμείβει γενναιόδωρα τις επενδύσεις ξέροντας ότι όσο αναγκαίες είναι, είναι κι άλλο τόσο δύσκολα βιώσιμες τουλάχιστον στα αρχικά τους στάδια. Έτσι, η Novatek, που είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία φυσικού αερίου για να κατασκευάσει έναν τερματικό σταθμό εξαγωγής LNG στη βορειοδυτική Σιβηρία θα απαλλαγεί από φόρους ύψους 1,56 δισ. δολ. από το ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και 626 εκ. δολ. από τον προϋπολογισμό της αντίστοιχης περιφέρειας.


Η σημασία του Αρκτικού ωκεανού και το πώς μπορεί να αλλάξει τον παγκόσμιο χάρτη των υδρογονανθράκων αναδεικνύεται αν πάρουμε υπ’ όψη μας ότι ο Αρκτικός κύκλος διαθέτει βεβαιωμένα κοιτάσματα 90 δισ. βαρέλια πετρελαίου (διπλάσια της Λιβύης) και 47 τρισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου (διπλάσια του Ιράν). Από όλη αυτή την ποσότητα η ρωσική ζώνη έχει το μεγαλύτερο μερίδιο. Συγκεκριμένα, 48 δισ. βαρέλια πετρελαίου και 43 τρισ. κυβικά μέτρα αερίου, αντίστοιχα, που ισούνται με το 14% και 40% των αποθεμάτων της σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Με βάση μάλιστα πρόσφατη δήλωση ρώσου αξιωματούχου το 2035 η Ρωσία μπορεί να αντλεί από την Αρκτική το 90% όλου του φυσικού αερίου που παράγει. Είναι εμφανές επομένως ότι η πλήρης εκμετάλλευση των αποθεμάτων του Βόρειου Πόλου θα προκαλέσει δυσανάλογα μεγάλα οφέλη για τη Ρωσία, βελτιώνοντας τη θέση της στον διεθνή ανταγωνισμό.

Για να καθυστερήσει τουλάχιστον, αν όχι να ματαιώσει αυτή την προοπτική, η Ουάσιγκτον έχει επιβάλλει από το 2014 κιόλας κυρώσεις στις ρωσικές εταιρείες που λειτουργούν σε δύο κατευθύνσεις: Αρχικά, κόβουν το δρόμο στις ρωσικές πετρελαϊκές για τις αγορές κεφαλαίου της Δύσης δυσκολεύοντας έτσι τη χρηματοδότηση τόσων μεγάλων επενδυτικών σχεδίων. Επιπλέον, καθιστούν απαγορευτική για τις πετρελαϊκές εταιρείες της Δύσης την οικονομική συνεργασία με ομοειδείς ρωσικές. Έτσι, για παράδειγμα ακυρώθηκε κοινοπραξία της Shell με την Gazprom για την ανάπτυξη εκμεταλλεύσεων στη Σιβηρία, άλλη κοινοπραξία με την γαλλική Total για την εκμετάλλευση κοιτάσματος στη θάλασσα του Μπάρεντς βόρεια της Νορβηγίας, κοκ.

Οι πάγοι λιώνουν όμως και στην άλλη άκρη του κόσμου. Σε μια παράλληλη εξέλιξη στο Νότιο Πόλο, ερευνητική βάση της Αργεντινής κατέγραψε υψηλή θερμοκρασία ρεκόρ για την περιοχή. Επιβεβαιώνοντας τις διογκούμενες ανησυχίες για την άνοδο της παγκόσμιας θερμοκρασίας, ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Σταθμός Εσπεράνζα επιβεβαίωσε ότι η θερμοκρασία την Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου στο βορειότερο σημείο της χερσονήσου της Ανταρκτικής έφτασε τους 18,3 βαθμούς. Το συγκεκριμένο ύψος του υδραργύρου μπορεί να αποτελεί ρεκόρ για την συγκεκριμένη μετεωρολογική βάση, δεν αποτελεί όμως ρεκόρ για την Ανταρκτική, μιας και τον Ιανουάριο του 1982 είχε καταγραφεί θερμοκρασία – ρεκόρ ύψους 19,8 βαθμών. Οι θερμοκρασίες ρεκόρ που καταγράφονται στο Νότιο Πόλο τις τελευταίες δεκαετίες επιταχύνουν και εκεί το λιώσιμο των πάγων, που θα προκαλέσει άνοδο της στάθμης των ωκεανών. Ήδη, οι πάγοι που λιώνουν ετησίως έχουν αυξηθεί έξι φορές από το 1979 μέχρι το 2017…


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης (http://www.minagric.gr): «Οι Εθνικοί Δρυμοί της Ελλάδας είναι φυσικές περιοχές που έχουν ιδιαίτερη οικολογική σημασία εξαιτίας της σπανιότητας και της ποικιλομορφίας της χλωρίδα και πανίδας τους, των γεωμορφολογικών σχηματισμών, του υπεδάφους, των νερών, της ατμόσφαιρας και γενικά του περιβάλλοντός τους. Ο σκοπός για τον οποίο ιδρύθηκαν:

(α) Να αφεθεί η φύση ελεύθερη, ανεπηρέαστη από εξωτερικές επιδράσεις, να ακολουθήσει τις δικές της διεργασίες. (β) Να διατηρηθεί το φυσικό περιβάλλον για λόγους αισθητικής απόλαυσης και επιστημονικής έρευνας, ανεπηρέαστο από ΄΄αναπτυξιακά΄΄ προγράμματα. (γ) Να προσφέρουν ευκαιρίες αναψυχής στο κοινό. (δ) Να διατηρηθούν ως βιογενετικά αποθέματα και ζωντανά μουσεία φυσικής ιστορίας για την προαγωγή της έρευνας και της εκπαίδευσης.»

Στην Ελλάδα έχουμε δέκα(10) Εθνικούς Δρυμούς: Ολύμπου, Παρνασσού, Πάρνηθας, Αίνου, Οίτης, Πίνδου(Βάλια Κάλντα), Βίκου – Αώου, Σουνίου, Σαμαριάς και Πρεσπών με συνολική επιφάνεια 840.000 στρέμμ. περίπου και καλύπτουν έκταση ίση με το 0,5% της επιφάνειας της χώρας μας. [Αν και ο αριθμός των Εθνικών Δρυμών είναι ικανοποιητικός, εντούτοις η έκταση που καλύπτουν, σαν σύνολο, είναι σχετικά μικρή. Συγκριτικά με την επιφάνεια των Εθνικών Δρυμών άλλων χωρών στην Ευρώπη, όπως της Αγγλίας με 9%, της Ελβετίας με 6%, της Ιαπωνίας με 3,2%, της Τσεχοσλοβακίας με 3%, της Ολλανδίας με 1,14% και της Ιταλίας με 0,65%, είμαστε από τους τελευταίους. Γι αυτό, για πολλούς από τους Εθνικούς Δρυμούς μας έχει τεθεί, εδώ και μερικά χρόνια, το αίτημα της επέκτασης των ορίων τους.]

Η Περιφέρεια Στερεάς, με έκταση 15.549 τετρ χλμ, έχει δύο Εθνικούς Δρυμούς: Παρνασσού και Οίτης. Ο Εθνικός Δρυμός της Οίτης ιδρύθηκε το 1966 και έχει έκταση πυρήνα 3.010 εκτάρια και έκταση περιφερειακής ζώνης 4.200 εκτάρια καταλαμβάνοντας το 0,45% της συνολικής έκτασης της Περιφέρειας.

Να θυμίσουμε λοιπόν ότι στην Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) έχουν κατατεθεί αιτήσεις για την εγκατάσταση στην Οίτη πέντε συνολικά αιολικών σταθμών. [Η μια αίτηση, που αφορά στη θέση «Τούρλα – Βλιτοτσούμαρο», έχει πάρει την έγκριση άδειας παραγωγής, οι δε άλλες τέσσερις, που αναφέρονται στις θέσεις Πύργος, Ξεροβούνι(2) και Μακρυράχη, είναι στη φάση της αξιολόγησης των αιτήσεων παραγωγής.]

Να θυμίσουμε ότι οι πέντε αιολικοί σταθμοί προβλέπεται να εγκατασταθούν σε υψόμετρα από 1700 έως 2100 μέτρα, στα όρια της περιφερειακής ζώνης και σε απόσταση αναπνοής από τον Πυρήνα του Εθνικού Δρυμού, μέσα στην Προστατευόμενη Περιοχή Natura και στη Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά (IBAs). Είναι δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο «ΠΥΡΑ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ» και τον αρχαίο ναό. Να θυμίσουμε ότι εκκρεμεί η έγκριση της Ειδικής Περιβαλλοντικής Μελέτης (ΕΠΜ) καθώς και το Προεδρικό Διάταγμα, που θα καθορίσουν τα όρια του Εθνικού Δρυμού, αλλά και τις χρήσεις της ευρύτερης περιοχής. Να θυμίσουμε επίσης ότι τα υψόμετρα αυτά για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι απαγορευτικά για όλα τα βουνά και όχι μόνο για τους Εθνικούς Δρυμούς, όπως στην Αυστρία, στη Γερμανία, στην Ιταλία.

Υποστηρίζουμε ότι τα συνοδά έργα και οι παρεμβάσεις -και αναφερόμαστε στη διάνοιξη δρόμων πρόσβασης, την εσωτερική οδοποιία με εκσκαφές και εκβραχισμούς, την προσωρινή εγκατάσταση εργοταξίου, την ανέγερση οικίσκου ελέγχου, το υπόγειο και εναέριο δίκτυο μεταφοράς (πυλώνες) για τη σύνδεση με το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας, την ανέγερση υποσταθμού ανύψωσης τάσης κλπ- λόγω του υψομέτρου και των μεγάλων κλίσεων, θα προκαλέσουν υποβάθμιση, διάβρωση, κατακερματισμό και απώλεια των φυσικών βιοτόπων των οργανισμών της Οίτης, θα επιδράσουν αρνητικά στη χλωρίδα και στην πανίδα της περιοχής Natura και του Εθνικού Δρυμού και θα αυξήσουν δραματικά τον κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιάς, όπως διαπιστώνεται τα τελευταία 20 χρόνια στην Εύβοια.

Τι άλλο πρέπει να πει κανείς για να αποτρέψει αυτά τα σχέδια για την Οίτη; Ότι υπάρχουν εναλλακτικές ισοδύναμες λύσεις για τις ΑΠΕ στην περιοχή, κυρίως στην γεωθερμία και στα φωτοβολταικά; Ποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό; Ότι αιολική ενέργεια δεν παράγεται μόνο από τις ανεμογεννήτριες στις κορυφές των βουνών; Ότι δεν μπορεί να επικαλεστεί κανένας λογικός άνθρωπος το δίλημμα: «τι προτιμάτε, τον Εθνικό Δρυμό ή την κλιματική κρίση;…» Ότι κάποιοι προτιμούν την προστασία του Αττικού Τοπίου –σε ολόκληρη την Αττική δεν προβλέπονται ανεμογεννήτριες- και αδιαφορούν για τους Εθνικούς Δρυμούς;; Ότι δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς λογικός άνθρωπος ότι προτιμούμε τον κίνδυνο της απώλειας της βιοποικιλότητας του Εθνικού Δρυμού και της Περιοχής Natura για την ισχύ λίγων MW αιολικής ενέργειας με αμφίβολη απόδοση;

Επειδή έχουμε γίνει αρκετά σοφοί ακούγοντας, διαβάζοντας και ερευνώντας το ζήτημα των ΑΠΕ και των αιολικών σταθμών στη χώρα μας, σας παρακαλούμε αναθεωρείστε ΤΩΡΑ το Ειδικό Χωροταξικό για τις ΑΠΕ! Βγάλτε ΤΩΡΑ από το κάδρο των ανεμογεννητριών την Οίτη απορρίπτοντας τις αιτήσεις!

Στέφανος Σταμέλλος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εφαρμογή για ενημέρωση των καταναλωτών και κατά των ρευματοκλοπών ετοιμάζει το επόμενο διάστημα η ΔΕΗ.

Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος», η ΔΕΗ επιχειρεί να λύσει το αλαλούμ μέσω εφαρμογής κινητού που ετοιμάζει και με την οποία θα δίνεται η δυνατότητα σε πελάτες να στέλνουν την ένδειξη του μετρητή ώστε να “δικαιολογούν“ ή να ενίστανται για το ποσό που καλούνται να καταβάλουν.

Πάντως με την εφαρμογή που θα είναι έτοιμη το αμέσως επόμενο διάστημα, η ΔΕΗ εκτιμά ότι θα αποτρέψει και πιθανές ρευματοκλοπές –δεδομένου ότι θα γίνεται αντιληπτή οποιαδήποτε παρέμβαση.

Ένεση ρευστότητας φαίνεται πως φέρνουν οι διακανονισμοί των οφειλών καθώς από την 1η Οκτωβρίου έχουν πραγματοποιηθεί 140 χιλιάδες ρυθμίσεις ύψους 230 εκατ. ευρώ.

Όπως προκύπτει από σχετικά στοιχεία που έχει στη διάθεση του ο «Ελεύθερος Τύπος» το 9% αφορά σε πελάτες με οφειλές κάτω των 500 ευρώ. Αντίστοιχα το 26% αφορά σε πελάτες με οφειλές 500-1.000 ευρώ, το 39% περιλαμβάνει καταναλωτές με χρέη 1.000 -3.000 ευρώ και το 30% πολίτες που χρωστούν από 3.000 έως 5.000 ευρώ.

Το παράδοξο είναι ότι οι στρατηγικοί κακοπληρωτές – με χρέη δηλαδή άνω των 10 χιλ. ευρώ- δεν έχουν αλλάξει ρότα καθώς σε ρύθμιση έχει προχωρήσει μόλις το 5%.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που έχουν γνωστοποιηθεί από τη ΔΕΗ, το συνολικό ύψος των ανεξόφλητων οφειλών προς την Επιχείρηση βρίσκεται στα επίπεδα στα επίπεδα των 2, 7 δις. ευρώ.

Υπενθυμίζεται ότι το νέο πρόγραμμα διακανονισμών που τέθηκε σε εφαρμογή την 1η Οκτωβρίου προβλέπει χαμηλότερη προκαταβολή και έως 24 δόσεις για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Στο μεταξύ συνεχίζεται το κυνήγι των στρατηγικών κακοπληρωτών . Ήδη έχει δοθεί εντολή να πραγματοποιηθούν 30.000 αποκοπές ρεύματος καθώς ο αριθμός των μπαταχτζήδων που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές πάνω από 6 μήνες ανέρχεται σε 582.000 περιπτώσεις, με το ποσό να είναι 545 εκατ. ευρώ.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Πριν 3-4 ημέρες, έπεσαν στα χέρια μου οι φωτογραφίες από την πρόσφατη κακοκαιρία “Ηφαιστίων” στη νότια Εύβοια. Είναι από τη θέση “Κατσαρώνι” στην Καρυστία. Αυτό που μπορεί να σκεφτεί κανείς είναι ότι η σφοδρότητα της κακοκαιρίας ήταν τέτοια, που ούτε οι πυλώνες των ανεμογεννητριών δεν άντεξαν. Διαδικτυακοί σχολιαστές, έγραφαν αστειευόμενοι ότι είναι σαν να λιώνουν οι θερμοσίφωνες από τον πολύ ήλιο (!). Βέβαια, προφανώς, οι πυλώνες των ανεμογεννητριών είναι σχεδιασμένοι ώστε να αντέχουν τόσο μεγάλες εντάσεις και είναι πολύ εύκολη λύση να κατηγορείς τον καιρό.

Η αρχή του 2020 μας βρήκε με δυσάρεστες ειδήσεις από την άλλη άκρη του πλανήτη. Τεραστίων διαστάσεων καταστροφικές πυρκαγιές κατέκαψαν εκτάσεις όσο η μισή Ελλάδα στην Αυστραλία. Η καταστροφή αυτή συσχετίζεται φυσικά και με το ακραίο επεισόδιο καύσωνα στην περιοχή και μας έκανε να προβληματιστούμε για το μέλλον του πλανήτη.
Το “pray for Australia” έκανε το γύρο του διαδικτύου. Αν τα ακραία κύματα καύσωνα συσχετίζονται με τη διαρκή άνοδο της μέσης θερμοκρασίας και η δραστηριότητα του ανθρώπου (που δεν είναι μόνο η παραγωγή ενέργειας) προκαλεί ή εντείνει το συγκεκριμένο φαινόμενο, μήπως να επιταχύνουμε το πέρασμά μας σε πιο “καθαρές” μορφές παραγωγής;
Οι άνθρωποι λειτουργούμε κυρίως οπτικά. Βλέποντας από τη μία την ανεμογεννήτρια να γυρίζει και από την άλλη μια τεράστια λιγνιτική μονάδα να αφήνει μαύρο καπνό και καρκίνο στην ατμόσφαιρα, είναι προφανές τι θα επιλέγαμε για το μέλλον. Η εικόνα μιας ανεμογεννήτριας έχει γίνει σύμβολο “καθαρής ενέργειας”. Είναι όμως τα πράγματα έτσι;

Σχεδιασμός και χωροθέτηση ανεμογεννητριών – The Greek Way

Θα τα γράψω λίγο “χύμα”, γιατί έτσι γίνονται τα πράγματα στην Ελλάδα. Με αφορμή το περιστατικό στη Νότια Εύβοια, αξίζει να αναφέρουμε ότι η περιοχή διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αιολικά δυναμικά της Ευρώπης. Δεν θα έπρεπε λοιπόν να γίνει η (αιολική) “μπαταρία” της Ελλάδας; Και με τη σειρά της η Ελλάδα, με τόσο ήλιο και άνεμο, να γίνει η “μπαταρία” της Ευρώπης; Ο διάβολος όμως κρύβεται στις λεπτομέρειες και αυτό δεν είναι απλά μια ουτοπία. Είναι ένα χυδαίο ψέμα.

Ας τα πάρουμε απ την αρχή. Τι γίνεται στην πραγματικότητα: Άρχονται οι “αιολικάδες” οι οποίοι συνήθως δεν έχουν ΙΔΕΑ από μετεωρολογία και κλιματολογία, αγνοώντας πολλές λεπτομέρειες σχετικά με κλιματικές παραμέτρους, θα πουν απλά: «Εκεί φυσάει, ας βάλουμε κι άλλες ανεμογεννήτριες».
Καταθέτουν μελέτες – παρωδία παίρνοντας στοιχεία από μοντέλα πρόγνωσης με ανάλυση 50 ή 80 χλμ (δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση να υπάρχει 1 ή 2 μόνο σημεία σε όλη αυτήν την πολύπλοκη περιοχή) και τη μέθοδο της παρεμβολής, πάνω σε υψηλής ανάλυσης terrain βγάζουν έναν χάρτη υψηλής ανάλυσης (στα 50-100-200μ). Τα συμπεράσματα αυτά, είναι όπως λέμε “ο,τι να ‘ναι”.
Στην καλύτερη περίπτωση βάζουν και 6μηνα στοιχεία (επειδή έστησαν μερικά ανεμόμετρα) και ιδού η μελέτη. Όσο για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, αρκεί μια πληρωμένη υπογραφή και ο φάκελος φεύγει για τη ΡΑΕ όπου συνήθως εγκρίνεται.
Κατ’ αυτό τον τρόπο, η νότια Εύβοια (για παράδειγμα) έγινε ένα απέραντο ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟ, με ανεξέλεγκτη εγκατάσταση ανεμογεννητριών ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ, επειδή απλώς “εδώ φυσάει”. Υπάρχουν ήδη 352 εγκατεστημένες τουρμπίνες και τα επόμενα χρόνια ο αριθμός τους θα διπλασιαστεί.
Το γεγονός ότι γύρω εκεί υπάρχουν πολύ σημαντικές (και ανεξερεύνητες!) αρχαιολογικές θέσεις, οικισμοί και ιστορικά χωριά, περιοχές NATURA, περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και τεράστιας βιοποικιλότητας, αγροτική και ήπια τουριστική δραστηριότητα (οι μοναδικοί πόροι αυτής της φτωχής και στα αλήθεια ανεκμετάλλευτης περιοχής), δεν έχει καμία σημασία.
Αρκεί να αναφέρω απλώς ότι ο απαράδεκτος νόμος ορίζει την ελάχιστη απόσταση από οικισμό τα 500μ. Προσπαθείστε να ζήσετε 500μ μακριά από μία ανεμογεννήτρια ύψους 50 και 80μ έστω για μία εβδομάδα και θα δείτε την ζωή σε διαμέρισμα στην Πατησίων με άλλο μάτι. Οι φωτογραφίες από την περιοχή σοκάρουν.
Το θέμα μας όμως δεν είναι μόνο η νότια Εύβοια. Εάν δει κάποιος τον χάρτη της ΡΑΕ θα διαπιστώσει ότι το πάνω από το 50% των ορεινών περιοχών της ηπειρωτικής χώρας, είτε έχει αδειοδοτηθεί ή θα αδειοδοτηθεί για την εγκατάσταση αιολικών πάρκων.



Είναι στα αλήθεια καθαρή και βιώσιμη ενέργεια;

Όποιος συνεχίζει να υποστηρίζει την αναγκαιότητα μιας τέτοιας παρέμβασης (με κάθε κόστος!), χάριν της “σωτηρίας του περιβάλλοντος” τελειώνοντας αυτό το κείμενο, ίσως το ξανασκεφτεί. Οι ανεμογεννήτριες δεν μπαίνουν μόνες τους. Απαιτείται ένα πυκνό δίκτυο δρόμων, οι οποίοι πληγώνουν το τοπίο και καταστρέφουν τη συνέχεια του (σε κάποιες περιπτώσεις ιδιαίτερα ευαίσθητου) οικοσυστήματος.
Για τη στήριξή τους απαιτούνται τόνοι οπλισμένου σκυροδέματος στη βάση κάθε μίας από αυτές. Μελέτες έχουν δείξει ότι η αλλοίωση είναι τέτοια που μπορεί να διαταράξει το γεωλογικό υπόβαθρο με συνέπειες ακόμη και στην κατείσδυση των υπογείων υδάτων. Όσο για τη διασύνδεσή τους, απαιτείται ένα πυκνό δίκτυο καλωδίωσης υψηλής τάσης και μετασχηματιστές.
Είναι αποδεδειγμένο πλέον, ότι παρόμοιες εγκαταστάσεις έχουν προκαλέσει πολύ καταστροφικές πυρκαγιές όταν οι συνθήκες το ευνοήσουν. Κινέτα και Πάρνηθα, και πολλές ακόμη περιοχές, κάηκαν με αυτόν ακριβώς τον τρόπο (σπινθήρας από καλώδια υψηλής τάσης) κατά τη διάρκεια καύσωνα συνδυασμένου με ισχυρούς τοπικούς ανέμους.
Κανείς δεν πλήρωσε για την καταστροφή. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να συντηρήσει το δίκτυο. Ένα τέτοιο δίκτυο προφανώς υπάρχει ήδη στη νότια Εύβοια και φυσικά θα γίνει ακόμη πυκνότερο. Είναι θέμα χρόνου μια νέα καταστροφή. Είναι εκκωφαντική η σιωπή κυρίως όλων αυτών που σήμερα κόπτονται για τις φωτιές στην Αυστραλία.
Όσον αφορά τη χωροθέτησή τους: Με κλίμακα μέτρησης τα μποφόρ, οι συγκεκριμένες γεννήτριες είναι αποδοτικές σε ένα εύρος μεταξύ 4 και 8 (το πολύ). Σε μικρότερες εντάσεις πρακτικά δεν παράγουν ρεύμα, σε μεγαλύτερες μπαίνει “φρένο” και κλείνουν για λόγους ασφαλείας.
Εκτός αυτών, δεν συνηθίζεται να εγκαθίστανται σε πολύ μεγάλα υψόμετρα, είναι ασύμφορη η λειτουργία και συντήρησή τους λόγω των πολύ χαμηλών θερμοκρασιών. Τι δουλειά έχουν λοιπόν στα Άγραφα, στην ορεινή Πελοπόννησο, στην Πίνδο, στη δυτική Μακεδονία και σε όλες τις βουνοκορφές της χώρας; Πόσες περιοχές τελικά πληρούν στ’ αλήθεια τις προδιαγραφές;


Η απάτη

Στην πραγματικότητα, εάν κινούμασταν με γνώμονα την αυξημένη παραγωγή με το μικρότερο κόστος (άρα σωστές μελέτες), την προστασία του περιβάλλοντος, την διαφύλαξη του χαρακτήρα πολλών περιοχών το κοινωνικό όφελος (τοπικό και ευρύτερο), δεν θα έμεναν παρά ελάχιστες θέσεις εγκατάστασης στη χώρα μας (ούτε το 1/10 των σημερινών ήδη εγκατεστημένων).

Το πρόβλημα όμως δεν σταματάει εδώ. Κάποιος, θα μπορούσε να δεχθεί μια τέτοια θυσία και εγκατάσταση παντού και οπωσδήποτε, εάν ως αντάλλαγμα είχαμε πραγματικό όφελος για τον πλανήτη, την κοινωνία και την οικονομία! Δυστυχώς, η εμπειρία από την “πράσινη” Ευρώπη, είναι το ακριβώς αντίθετο!
Με διαρκή αύξηση του ποσοστού έγχυσης των ΑΠΕ στην συνολική παραγωγή ενέργειας τα τελευταία 20 χρόνια, οι εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου όχι μόνο δεν μειώθηκαν, αλλά αυξήθηκαν! Επιπροσθέτως, ο μύθος του “φθηνού ρεύματος” έχει ήδη καταρρεύσει. Το ρεύμα είναι κατά πολύ ακριβότερο. Μα, πώς γίνεται αυτό;
Εάν δει κανείς το λογαριασμό του ρεύματος θα διαπιστώσει ένα ειδικό τέλος ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, το ΕΤΜΕΑΡ. Γιατί το πληρώνουμε αυτό, ενώ υποτίθεται ότι η ενέργεια των ΑΠΕ είναι φθηνή; Ας το πούμε με απλά λόγια: Κάθε μέρα, ο διαχειριστής του συστήματος καταρτίζει τη λίστα των διαθέσιμων παραγωγών για την επόμενη ημέρα…
Η λογική λέει ότι από αυτήν την λίστα, θα επιλεγούν πρώτες οι φθηνότερες μονάδες και στη συνέχεια οι ακριβότερες για να καλύψουν τη ζήτηση. Το κόστος της ενέργειας των αιολικών μεταβάλλεται αναλόγως της διαθεσιμότητάς τους (για τα αιολικά, εάν φυσάει πολύ ή λίγο!), αλλά ποτέ δεν πέφτει στο κόστος παραγωγής από τις συμβατικές μονάδες. Με βάση την παραπάνω λογική, το ρεύμα από τις ΑΠΕ θα εισερχόταν σπανίως ή ποτέ στο σύστημα!
Προκειμένου να γίνουν όλες αυτές οι “επενδύσεις” ελκυστικές, ο διαχειριστής υποχρεούται: 1. Να δώσει προτεραιότητα στις ΑΠΕ και 2. να ορίσει εγγυημένη τιμή ανά mwh (η οποία είναι γύρω στα 89€, για τα χερσαία αιολικά, την στιγμή που η αντίστοιχη των συμβατικών μονάδων περίπου στο μισό) για όσο διαρκούν τα συμβόλαια!
Αυτή η πανάκριβη εγγυημένη τιμή όμως, δίνει τη δυνατότητα (και το επενδυτικό κίνητρο) της σίγουρης απόδοσης των επενδυτικών κεφαλαίων. Το κόστος όμως τελικά, μετακυλίεται στον τελικό καταναλωτή, ο οποίος μάλιστα έχει πειστεί πως ΠΡΕΠΕΙ να το πληρώσει μιας που είναι κι αυτός υπεύθυνος για τη σωτηρία του περιβάλλοντος… Εάν δεν συνέβαινε αυτό, δεν θα έβαζε ποτέ κανείς αιολικά, ή θα έμπαιναν ελάχιστα σε πολύ επιλεγμένες θέσεις που αποδεδειγμένα μπορούν να παράξουν.
Όσο για τις συμβατικές μονάδες, δεν είναι δυνατόν να κλείσουν ποτέ. Ακόμη κι αν κλείσουν εντός της χώρας, θα έχουμε την ανάγκη κάποιος άλλης μονάδας κάπου αλλού, προκειμένου να εισάγουμε ρεύμα. Εάν όμως οι συμβατικές μονάδες πάψουν να λειτουργούν σταθερά, καταλήγουν να ρυπαίνουν το ίδιο, ή περισσότερο το περιβάλλον. Επειδή μιλάμε για κινητήρες (απλώς σε μεγαλύτερη κλίμακα), σκεφτείτε απλώς πότε το αυτοκίνητό σας καταναλώνει και τελικά μολύνει περισσότερο; Όταν βρίσκεται σε ένα μποτιλιάρισμα (σταμάτα-ξεκίνα), ή όταν κινείται με σταθερή ταχύτητα; Τόσο απλά.
Το πιο αισχρό από όλα είναι το γεγονός ότι, η αγορά είναι ρυθμισμένη ΥΠΕΡ των ΑΠΕ και μάλιστα με τάση να έχουν δημιουργηθεί συγκεκριμένα lobby (άρα σε καμία περίπτωση δεν λειτουργεί ελεύθερα!). Αυτά τα lobby των “απετζήδων” είναι που έχουν επιβάλλει την ατζέντα τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αλλάζοντας τους κανονισμούς και θέτοντας μάλιστα και στόχους για τη χώρα μας.
Σε όσους πραγματικά γνωρίζουν τι συμβαίνει, μπορούν να επιβεβαιώσουν το γεγονός ότι ΠΟΤΕ δεν θα μπορέσουμε να περάσουμε 100% σε ΑΠΕ, ούτε καν στο 50% ενώ το ίδιο θέμα φαίνεται πως έχει αποτύχει στη Γερμανία, οι εταιρίες της οποίας αναζητούν πλέον άλλες αγοράς να πουλήσουν την απάτη και στη συνέχεια και το ρεύμα (από τις συμβατικές μονάδες βεβαίως)! Αν δούμε μάλιστα ποιοι επενδύουν σε ΑΠΕ στη χώρα μας, θα δούμε ότι είναι πάνω κάτω οι ίδιοι που εμπορεύονται και το πετρέλαιο. Υπέροχο;
Η ενεργειακή αυτονομία μιας χώρας είναι ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες σταθεροποίησης της οικονομίας της. Τα τελευταία χρόνια και πλέον όλο και περισσότερο, αυτό όχι μόνο έχει υπονομευθεί, αλλά τείνει να καταργηθεί στην πράξη, με ανυπολόγιστες συνέπειες στο μέλλον.
Τα επόμενα χρόνια, θα αποτελέσει ένα ακόμη μείζων πρόβλημα της χώρας, που έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά άλλων. Το παρακάτω ερώτημα απευθύνεται όσο ψηλά μπορεί να φανταστεί κανείς: Μήπως ήρθε η ώρα σταματήσουν τα ψεύδη προς τον κόσμο, είτε λόγω ημιμάθειας, είτε -χειρότερα- λόγω χυδαιότητας από το πολιτικό μας προσωπικό;
Το να “προσευχόμαστε για την Αυστραλία” είναι καλό. Επειδή όμως η καταστροφή έχει ήδη ξεκινήσει και έρχεται με πολλούς τρόπους (και φυσικά δεν μιλάω για μερικές σπασμένες ανεμογεννήτριες), θα ήταν ακόμη καλύτερο, να αναλάβουμε πραγματική δράση πριν γίνει. Όταν θα έρθει η ώρα της προσευχής, θα είναι πια αργά και το κείμενο αυτό θα αποδειχθεί προφητικό, με τον πλέον δραματικό τρόπο.

Αντώνης Νικολαΐδης


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το σενάριο της συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο επαναφέρει, μιλώντας στην κυπριακή εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος», ο αναπληρωτής σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, Θάνος Ντόκος.

Εξειδικεύοντας και επεκτείνοντας ανάλογη ρητορική που πρώτοι παρουσίασαν  Συριζαίικα στελέχη (Κατρούγκαλος κ.ά), προφανώς παίζοντας το ρόλο του "λαγού", ο μόλις πριν ένα μήνα διορισμένος στη θέση αναπληρωτής συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, δήλωσε:

«Εφόσον ανακαλυφθούν σημαντικά κοιτάσματα στο Αιγαίο ή (το πιο πιθανόν) στην Ανατολική Μεσόγειο, εφόσον το κοίτασμα εκτείνεται στις θαλάσσιες ζώνες και των δύο χωρών (περίπτωση Κατάρ-Ιράν), εφόσον η ποσότητα, η τιμή και οι τάσεις απομάκρυνσης από τα ορυκτά καύσιμα επιτρέψουν την εμπορική εκμετάλλευση του κοιτάσματος και, τέλος, εφόσον η Ελλάδα αποφασίσει ότι αυτό τη συμφέρει, τότε θα μπορούσε να διαπραγματευθεί μια συμφωνία συνεκμετάλλευσης με ποσοστά που θα καθοριστούν σύμφωνα με τα συμφωνημένα θαλάσσια σύνορα». 

Μετά τον θόρυβο που προκάλεσαν οι δηλώσεις του και με την διαβεβαίωση του κυβερνητικού εκπροσώπου πως "εκφράζει προσωπικές του απόψεις" ο Θάνος Ντόκος έθεσε την παραίτησή του στην διάθεση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ποιός είναι ο Θάνος Ντόκος;

Έχει εργαστεί στα Υπουργεία Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών και έχει διατελέσει Διευθυντής Ερευνών και Γενικός Διευθυντής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) την περίοδο 1999-2019
φ
Ο κ. Θάνος Ντόκος είναι Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Cambridge και έχει διατελέσει ερευνητής στη Γερμανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες (Πανεπιστήμιο Harvard).

Έχει εργαστεί στα Υπουργεία Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών και έχει διατελέσει Διευθυντής Ερευνών και Γενικός Διευθυντής στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) την περίοδο 1999-2019.

Έχει διδάξει στα Πανεπιστήμια Πειραιώς και Αθηνών, στη Σχολή Εθνικής Αμύνης, στη Σχολή Εθνικής Ασφαλείας και στη Διπλωματική Ακαδημία. Έχει ασχοληθεί διεξοδικά με θέματα εθνικής ασφαλείας και ιδιαίτερα με τον θεσμό του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Αναλυτικά η συνέντευξη Ντόκου

- Δύσκολη εποχή για τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας της Ελλάδας;

Για τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας μιας χώρας που βρίσκεται σε μια δύσκολη γειτονιά, που χαρακτηρίζεται από υψηλή ρευστότητα και αστάθεια, πολλαπλές εστίες εντάσεων και συγκρούσεων και χώρες με ιδιαίτερα φιλόδοξη έως και αναθεωρητική ατζέντα, ενώ παράλληλα μεταβάλλεται ο παγκόσμιος συσχετισμός ισχύος, οι εποχές είναι κατά κανόνα δύσκολες και οι λόγοι επαγρύπνησης πολλαπλοί.



- Ποιος ο μεγαλύτερος φόβος;

Ο μεγαλύτερος φόβος είναι η Τουρκία να υπερτιμήσει τις δυνάμεις της και να υποτιμήσει τη θέληση και την ικανότητα της Ελλάδας να υπερασπιστεί την εδαφική της ακεραιότητα και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Και να εισέλθουμε έτσι σε μια κρίση από την οποία κανείς δεν θα βγει κερδισμένος.


- «Ελλάδα και Κύπρος σε ένα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον», η διάλεξή σας στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας που διοργάνωσε το Κυπριακό Κέντρο Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων σε συνεργασία με το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και την AgoraDialogue, πού εστιαστήκατε;

To περιφερειακό περιβάλλον ασφαλείας στην περιοχή της Μεσογείου και Μέσης Ανατολής έχει αλλάξει σε σημαντικό βαθμό. Έχουν εμφανιστεί νέοι κρατικοί δρώντες και κενά ισχύος τα οποία προσπαθούν να εκμεταλλευτούν φιλόδοξες περιφερειακές δυνάμεις. Η απειλή χρήσης και η χρήση στρατιωτικής ισχύος ως εργαλείο προώθησης σχεδιασμών εξωτερικής πολιτικής έχουν γίνει συχνότερες, ενώ οι περιφερειακές ισορροπίες μεταβάλλονται συνεχώς. Προσπαθώντας να διαφυλάξουν την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχικά δικαιώματα, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να ενισχύσουν στον μέγιστο δυνατό βαθμό τους συντελεστές εθνικής ισχύος: οικονομία, διπλωματία (με έμφαση στις διμερείς και πολυμερείς συμμαχίες) και άμυνα (όπου η Κυπριακή Δημοκρατία έχει σημαντικά περιθώρια αύξησης της συμβολής της στην κοινή προσπάθεια). Επιπλέον, δε, και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, απαιτείται ακόμη στενότερος στρατηγικός συντονισμός Ελλάδας και Κύπρου στην προσπάθεια χάραξης και υλοποίησης αποτελεσματικής εθνικής στρατηγικής.


- Η Τουρκία αντιλαμβάνεται τη θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο μέσα από αυτό που η ίδια ονομάζει «Γαλάζια Πατρίδα», το μήνυμα που δίνει είναι ότι είναι η επικυρίαρχος χώρα της Ανατολικής Μεσογείου;

Η Τουρκία προβάλλει, με συζητούμενη πειστικότητα, την εικόνα μιας μεγάλης περιφερειακής δύναμης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και της Μέσης Ανατολής. Η σημαντικότερη αλλαγή των τελευταίων ετών είναι ότι χρησιμοποιεί πλέον το εργαλείο της στρατιωτικής ισχύος σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από την εποχή Νταβούτογλου, όπου η έμφαση ήταν στη διπλωματία, τις οικονομικές σχέσεις και την «κοινή πολιτιστική (οθωμανική) κληρονομιά». Με την επικράτηση των στρατιωτικών στον εσωτερικό ανταγωνισμό με το Υπουργείο Εξωτερικών, η Τουρκία χρησιμοποιεί το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» για να προωθήσει την παρουσία, τον ρόλο και την επιρροή της σε θαλάσσιες περιοχές όπου θεωρεί (μέσω αρκετά ευφάνταστων ερμηνειών του διεθνούς δικαίου της θάλασσας) ότι υπάρχει νομικό κενό και διεκδικήσιμες θαλάσσιες περιοχές. Επιπλέον, σύμφωνα με το τουρκικό αφήγημα, ο αποκλεισμός της Τουρκίας από ενεργειακές και άλλες συνεργασίες στην Ανατολική Μεσόγειο, αποτέλεσμα των δικών της στρατηγικών επιλογών, θα προσθέταμε ότι την έχει υποχρεώσει να αντιδράσει για να προστατεύσει τα συμφέροντά της.


- Το Γιαβούζ βρίσκεται ήδη στο τεμάχιο 8 της κυπριακής ΑΟΖ και ετοιμάζει τα επόμενα παράνομα γεωτρητικά του βήματα.
Οι κινήσεις του Γιαβούζ στο τεμάχιο 8 προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία, καθώς ενδέχεται να αξιοποιήσει πληροφορίες από έρευνες της ΕΝΙ που είχαν δημοσιευθεί λόγω ημέτερης αβλεψίας. Οι παράνομες τουρκικές γεωτρήσεις αποτελούν μια σημαντική κλιμάκωση, αλλά μέχρι στιγμής δεν στέφθηκαν από επιτυχία, είτε λόγω μη-ύπαρξης κοιτασμάτων στις περιοχές ερευνών, είτε λόγω απειρίας του προσωπικού ή άλλων τεχνικών δυσκολιών. Μια επιτυχημένη γεώτρηση θα μεταβάλει το τοπίο υπέρ της Τουρκίας και θα φέρει Κύπρο και Ελλάδα σε ακόμη πιο δύσκολη θέση, καθώς η Τουρκία θα μπορέσει να προχωρήσει σε εκμετάλλευση του ανακαλυφθέντος κοιτάσματος, ενώ ταυτόχρονα θα τεθεί εν αμφιβόλω η ικανότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας να παραχωρεί τεμάχια της ΑΟΖ της προς εκμετάλλευση.

- Τι ρόλο παίζει η Ιταλία, μια συμπορεύεται, μια τα γυρίζει;

Αν και θα ήταν επιθυμητή μια πιο ξεκάθαρη τοποθέτηση της Ιταλίας σχετικά με τις τουρκικές κινήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, τον αγωγό EastMed, αλλά και τις συμφωνίες Σαράτζ-Τουρκίας, δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς ότι μια χώρα-μέλος της ΕΕ, με καλές σχέσεις με Ελλάδα και Κύπρο, θα αγνοούσε τη διεθνή νομιμότητα, την κοινοτική αλληλεγγύη, την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια, αλλά και τα συμφέροντα μιας πολύ σημαντικής ιταλικής εταιρείας (ΕΝΙ) για να συνδιαλλαγεί κάτω από το τραπέζι με την Τουρκία. Βεβαίως, η Ιταλία έχει και άλλα συμφέροντα, όπως οι διμερείς οικονομικές σχέσεις με την Τουρκία και η ανάγκη περιορισμού των μεταναστευτικών ροών μέσω Λιβύης, που την υποχρεώνουν να διατηρεί μια καλή σχέση με την Άγκυρα, αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτό γίνεται σε βάρος των συμφερόντων Ελλάδας και Κύπρου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρουσιάζει διστακτικότητα και αναποφασιστικότητα στην υλοποίηση αποφάσεων του Συμβουλίου Υπουργών και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η ΕΕ, εκ φύσεως, κινείται στη λογική του συμβιβασμού και λαμβάνει αποφάσεις στη βάση του χαμηλότερου κοινού παρονομαστή. Σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα όπως αυτό της επιβολής κυρώσεων επί της Τουρκίας, ενώ υπάρχει ουσιαστική ομοφωνία στη φραστική καταδίκη των παράνομων τουρκικών ενεργειών, παρατηρείται μια σημαντικά μεγαλύτερη δυσκολία στη λήψη και υλοποίηση αποτελεσματικών κυρώσεων. Αυτό οφείλεται από τη μια στην ύπαρξη σημαντικών συμφερόντων σε εθνικό επίπεδο (οικονομικές σχέσεις, ανάγκη διαχείρισης προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών) και από την άλλη στην έλλειψη αποτελεσματικών εργαλείων άσκησης πίεσης από ευρωπαϊκής πλευράς, καθώς οι θεσμικές σχέσεις έχουν φθάσει στο ναδίρ και η ΕΕ δεν μπορεί να απειλήσει π.χ. με περικοπή κονδυλίων αναπτυξιακής βοήθειας ή με το πάγωμα της ενταξιακής διαδικασίας, καθώς στην πράξη ούτε το ένα ούτε το άλλο υφίστανται.


- Θεωρείτε ότι υπάρχουν δυνατότητες συνεννόησης σε θέματα εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, καθώς στο τραπέζι παραμένει και η ελληνοκυπριακή δέσμευση για δημιουργία Ταμείου Υδρογονανθράκων προς όφελος και των δύο κοινοτήτων;

Η Τουρκία χρησιμοποιεί συχνά το επιχείρημα ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν θέλουν να μοιραστούν τα οφέλη της εξόρυξης υδρογονανθράκων με τους Τουρκοκύπριους και σε αυτό το επιχείρημα αρκετές χώρες τείνουν ευήκοον ους. Θα πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους να «εκθέσουμε» την Τουρκία στο ζήτημα αυτό, ίσως με την υποβολή πρότασης για μια άτυπη επιτροπή Ελληνοκυπρίων - Τουρκοκυπρίων που θα συζητήσει μελλοντικούς τρόπους διαμοιρασμού των εσόδων.


- Ποιες είναι οι προοπτικές για την επίλυση του Κυπριακού με αυτά τα δεδομένα;

Δυστυχώς, η ατμόσφαιρα είναι τόσο τοξική που η επανέναρξη των συνομιλιών με μια σοβαρή προοπτική επίλυσης φαντάζει πολύ δύσκολη. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει νόημα μια τέτοια συζήτηση πριν τις τουρκοκυπριακές εκλογές. Αν κερδίσει ο κ. Ακιντζί και αν η ΕΕ, και ιδίως η Γερμανία, δείξει ενεργό ενδιαφέρον, ίσως υπάρξει ένα μικρό παράθυρο ευκαιρίας. Αλλά θα πρέπει να διεξαχθεί και εντός των τειχών μια συζήτηση για τη μορφή της λύσης που είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχθούμε.


- Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει τις πλάτες της Αμερικής;

Οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας έχουν μπει σε πορεία επιδείνωσης από το 2003 και την απόφαση της Άγκυρας να μην επιτρέψει τη διέλευση αμερικανικών στρατευμάτων για το άνοιγμα δεύτερου μετώπου κατά του Ιράκ. Ακολούθησαν πολλά «επεισόδια» και σοβαρές διαφωνίες και οι διμερείς σχέσεις επιδεινώθηκαν σημαντικά, με αποκορύφωμα την κρίση των S-400 που έχει στρέψει ολόκληρο το αμερικανικό «σύστημα» (Κογκρέσο και υπηρεσίες εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας) εναντίον της Τουρκίας. Αν και το λεγόμενο αμερικανικό «κατεστημένο»δεν παραγνωρίζει τη στρατηγική αξία της Τουρκίας και δεν θα επιθυμούσε να την «χάσει» προς όφελος της Ρωσίας, το μόνο που προστατεύει στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο την Τουρκία από την επιβολή σκληρών κυρώσεων είναι η προσωπική σχέση Τραμπ-Ερντογάν. Ο Πρόεδρος Τραμπ θεωρεί ότι μπορεί να κάνει «business» με τον Τούρκο ομόλογό του και αυτό το εκμεταλλεύεται όσο περισσότερο μπορεί ο κ. Ερντογάν.


- Μπορεί να κάνει κίνηση νότια και ανατολικά της Κρήτης ο Ταγίπ Ερντογάν;

Ασφαλώς και θα μπορούσε να κάνει κίνηση νότια και ανατολικά της Κρήτης, η Τουρκία. Το έχει άλλωστε εξαγγείλει επανειλημμένως ο κ. Ερντογάν. Γνωρίζει βεβαίως ότι η αποστολή ερευνητικού σκάφους ή άλλης μορφής έμπρακτη αμφισβήτηση σε περιοχές που η Ελλάδα θεωρεί τμήμα των θαλασσίων ζωνών της είναι μια κίνηση που καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να αγνοήσει, πολύ περισσότερο να αποδεχθεί.


- Ανησυχείτε για το ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου ή και στρατιωτικής σύγκρουσης;

Αν και έχουν σταλεί προς όλες τις κατευθύνσεις τα μηνύματα περί ελληνικών «κόκκινων γραμμών», υπάρχει ανησυχία ότι, είτε για λόγους εσωτερικής πολιτικής είτε επειδή τα πράγματα στη Λιβύη δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελε η Τουρκία είτε γιατί μπορεί να υποτιμήσει την ελληνική αντίδραση, η Τουρκία θα μπορούσε να προχωρήσει με μια κίνηση έμπρακτης αμφισβήτησης στη συγκεκριμένη περιοχή, κλιμακώνοντας έτσι τη σοβούσα κρίση. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα κάνει βεβαίως ό,τι μπορεί για να μη συμβάλει στην περαιτέρω κλιμάκωση της κρίσης, αλλά πλέον όλες οι επιλογές θα βρίσκονται στο τραπέζι.


- Να «τα βρούμε» με την Τουρκία είπατε και έπεσαν πολλοί πάνω σας. Προτείνατε συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο;

Η συγκεκριμένη φράση, που δυστυχώς παρερμηνεύθηκε, ήταν η ακόλουθη: «Ακόμη και η συνεκμετάλλευση θα μπορούσε να συζητηθεί, υπό την προϋπόθεση της πρότερης οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών μέσω προσφυγής σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο». Αυτό σημαίνει μια ξεκάθαρα εμπροσθοβαρή, υπέρ ημών, συμφωνία. Πιο συγκεκριμένα, η Ελλάδα εξασφαλίζει αυτό που επεδίωξαν διαδοχικές ελληνικές Κυβερνήσεις, δηλαδή την προσφυγή των δύο χωρών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Τα επόμενα βήματα είναι υποθετικά: εφόσον ανακαλυφθούν σημαντικά κοιτάσματα στο Αιγαίο ή (το πιο πιθανόν) στην Ανατολική Μεσόγειο, εφόσον το κοίτασμα εκτείνεται στις θαλάσσιες ζώνες και των δύο χωρών (περίπτωση Κατάρ-Ιράν), εφόσον η ποσότητα, η τιμή και οι τάσεις απομάκρυνσης από τα ορυκτά καύσιμα επιτρέψουν την εμπορική εκμετάλλευση του κοιτάσματος και, τέλος, εφόσον η Ελλάδα αποφασίσει ότι αυτό τη συμφέρει, τότε θα μπορούσε να διαπραγματευθεί μια συμφωνία συνεκμετάλλευσης με ποσοστά που θα καθοριστούν σύμφωνα με τα συμφωνημένα θαλάσσια σύνορα. Η Ελλάδα εξασφαλίζει λοιπόν τη βασική της επιδίωξη (οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών) με ένα υποθετικό αντάλλαγμα που έτσι κι αλλιώς δεν θα τη βλάψει, καθώς θα στηρίζεται στα δεδομένα της οριοθέτησης που θα έχει προηγηθεί.


- Πού βρίσκεται το ενδεχόμενο να προσφύγετε από κοινού με Τουρκία στη Χάγη για θαλάσσιες ζώνες, όπως είπε ο Πρωθυπουργός;

Η προσφυγή στη Χάγη αποτελεί θέση διαδοχικών ελληνικών Κυβερνήσεων και θα ήταν εφικτή μόνο εφόσον η Τουρκία δεν επιμείνει στον μακρύ κατάλογο διεκδικήσεων που σταδιακά έχει θέσει στο τραπέζι τις τελευταίες δεκαετίες. Η θέση της ελληνικής Κυβέρνησης είναι ότι προσφυγή μπορεί να υπάρξει μόνο με αντικείμενο την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Παρά τα κάποια ρητορικά πυροτεχνήματα, δεν διαφαίνεται ιδιαίτερη διάθεση από τουρκικής πλευράς. Όσον αφορά στη συνολική πολιτική της Ελλάδας έναντι μιας τουρκικής ηγεσίας που χαρακτηρίζεται από υπέρμετρη φιλοδοξία αλλά και έντονη ανασφάλεια (ιδιαίτερα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016), μίγματος ιδιαίτερα επικίνδυνου, η βασική επιλογή είναι η συνέχιση μιας δισδιάστατης πολιτικής: από τη μια ετοιμότητα για ομαλοποίηση των σχέσεων και από την άλλη ετοιμότητα για κάθε άλλο ενδεχόμενο. Απαραίτητη θα είναι μια πολιτική «έξυπνης ισχύος»: συνδυασμός «ήπιας» και «σκληρής» ισχύος (με έμφαση στην ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας, την οποία η Τουρκία καταλαβαίνει και σέβεται, μέσω σημαντικών τομών στις Ένοπλες Δυνάμεις και επενδύσεων σε νέες τεχνολογίες) και βελτίωσης της αποτελεσματικότητάς μας στον στρατηγικό σχεδιασμό και τη διαχείριση κρίσεων, τομείς στους οποίους αναμένεται να συμβάλλει το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας.


- Γεωστρατηγικής αξίας και σημασίας ο EastMed;

Βεβαίως, πρόκειται για μια σημαντική συμφωνία σε γεωστρατηγικό επίπεδο και μια ισχυρή απάντηση στη συμφωνία Σαράτζ-Τουρκίας. Για την υλοποίησή του θα πρέπει να απαντηθούν στο μέλλον σημαντικά ερωτήματα οικονομικής κυρίως φύσης, αλλά αυτή τη στιγμή ιδιαίτερη σημασία έχει η γεωστρατηγική αξία του, άμεση για τις εμπλεκόμενες χώρες και έμμεση για την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια.


- Υποβάθμιση της Ελλάδας φάνηκε από την απουσία της στη Διάσκεψη του Βερολίνου;

Ομολογουμένως υπήρξε μια απογοήτευση λόγω της μη πρόσκλησης της Ελλάδας στη Διάσκεψη του Βερολίνου. Βεβαίως αυτή η εξέλιξη δεν αποτέλεσε ιδιαίτερη έκπληξη, καθώς η Ελλάδα δεν είχε πρότερη εμπλοκή οποιασδήποτε μορφής (πλην της συμμετοχής στη Διάσκεψη του Παλέρμο, που ήταν όμως μια ξεχωριστή διαδικασία) στις προσπάθειες επίλυσης του λιβυκού προβλήματος. Αυτό που έχει πλέον σημασία είναι η συμμετοχή στα επόμενα στάδια της διαδικασίας (καθώς και σε τυχόν ειρηνευτική δύναμη υπό σημαία ΕΕ ή ΟΗΕ), καθώς και η επιτυχημένη υλοποίηση της επιτευχθείσας συμφωνίας, καθώς κάτι τέτοιο θα συμβάλλει στον περιορισμό της παρουσίας και επιρροής τρίτων χωρών, όπως η Τουρκία.


- Βλέπετε τη Συμφωνία Βερολίνου να υλοποιείται;

Μέχρι τώρα φαίνεται να υπάρχουν σημαντικές δυσκολίες στην εφαρμογή της εκεχειρίας και εν συνεχεία της οριστικής κατάπαυσης του πυρός. Πολύ περισσότερο δε στις μελλοντικές διαπραγματεύσεις των αντιμαχόμενων πλευρών για σχηματισμό (νέας) κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Από την άλλη πλευρά, τη συμφωνία στηρίζει μεγάλο τμήμα της διεθνούς κοινότητας που είναι σε θέση να ασκήσει αποτελεσματικές πιέσεις στους άμεσα εμπλεκόμενους. Επειδή όμως υπάρχουν αποκλίνοντα συμφέροντα ανάμεσα σε ορισμένους εκ των κεντρικών παικτών, η υλοποίηση της Συμφωνίας του Βερολίνου δεν θα είναι απλή υπόθεση.


-Η Συμφωνία των Πρεσπών έχασε την αξία της μετά που δεν έκαναν τη Βόρεια Μακεδονία μέλος της ΕΕ;

Είναι γεγονός ότι η «λογική των Πρεσπών» δέχθηκε ένα προσωρινό πλήγμα από την άσκηση βέτο από τη Γαλλία στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ ΕΕ και Βόρειας Μακεδονίας. Καταβάλλονται προσπάθειες σε πολλά επίπεδα να αλλάξει η γαλλική στάση μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2020 και κάτι τέτοιο είναι αρκετά πιθανό να συμβεί. Έτσι κι αλλιώς, η έναρξη διαπραγματεύσεων δεν σημαίνει γρήγορη ένταξη, σε περίπτωση που η υποψήφια χώρα δεν πληροί τα κριτήρια σε ικανοποιητικό βαθμό. Σε περίπτωση, πάντως, που δεν υπάρξει κάποιας μορφής πρόοδος, έστω και συμβολική, στην ενταξιακή πορεία των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων, η επιρροή της ΕΕ θα μειωθεί σημαντικά προς όφελος τρίτων χωρών.


- Πώς αναμένετε το 2020;

Με γεωπολιτικά και γεωοικονομικά κριτήρια, το 2019 δεν ήταν μια ιδιαίτερα καλή χρονιά για τον κόσμο, την Ευρώπη και την περιοχή μας. Το 2020 θα είναι εν πολλοίς μια συνέχεια της προηγούμενης χρονιάς: διαχείριση του Brexit και των άλλων ευρωπαϊκών κρίσεων, διατλαντικές σχέσεις και σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία και την Κίνα, οικονομικοί ανταγωνισμοί και απειλή εμπορικών «πολέμων», μεταναστευτικές ροές, περιφερειακές συγκρούσεις, αρκετές από αυτές στην ευρύτερη περιοχή μας, κλιματική αλλαγή. Ο κατάλογος των προκλήσεων ασφαλείας θα παραμείνει δυστυχώς μακρύς.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου