Articles by "Κωνσταντακόπουλος"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κωνσταντακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η πολιτική γραμμή του Νίκου Ανδρουλάκη έχει το προσόν της απλότητας. Δεν χρειάζεται να σπαζοκεφαλιάζει η Ελλαδίτσα: ό,τι πει το ΝΑΤΟ, ό,τι πουν οι Αμερικανοί.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τηλεόραση βλέπω σπανίως. Προσπαθώ να διασώσω όσο χρόνο μου μένει και, μαζί, την ψυχοπνευματική μου ισορροπία. Ξέρω βέβαια ότι πρέπει να βλέπω από καιρού εις καιρόν για λόγους ενημέρωσης. Όχι ασφαλώς για να μαθαίνω τι γίνεται και τι σημαίνει αυτό που γίνεται. Αλλά για να μαθαίνω σε ποιο στάδιο έχει φτάσει η ηθική και πνευματική αποσύνθεση της πατρίδας μου, να ξέρω τι σανό θεωρεί σκόπιμο να σερβίρει στον ελληνικό λαό κάθε φορά το απέραντο «Εργολαβιστάν, Λαμογιστάν, Ρουσφετιστάν» που είμαστε εδώ και πολύ καιρό. Και ακόμα, για να ξέρω πως το «σύστημα» συγκροτεί, σε κάθε φάση της πορείας μας στο διάολο, την προπαγάνδα, την πολιτική και την ιδεολογία του.

Τις προάλλες πριν κοιμηθώ, πολύ κουρασμένος για να διαβάσω, άνοιξα την τηλεόραση να χαζέψω λίγο. Έπεσα στον Νίκο Ανδρουλάκη, τον νέο αρχηγό του κόμματος που ισχυρίζεται μάλιστα ότι είναι ο απόγονος του ΠΑΣΟΚ («στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις», όπως έλεγε και ο Τσαρούχης) και ο οποίος ήταν καλεσμένος του Χατζηνικολάου.

Ο νέος φέρελπις αρχηγός του ΚΙΝΑΛ-«ΠΑΣΟΚ», πέραν των όσων έμαθε στην Κρήτη, από όπου κατάγεται, μεγάλωσε και ανδρώθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο. Αυτός είναι ένας οργανισμός που δίνει κάθε μήνα μια περιουσία στα μέλη του (από λεφτά δικά μας, των Ευρωπαίων φορολογουμένων δηλαδή), για δύο λόγους κυρίως:

Πρώτον, να παριστάνουν ότι η Ε.Ε., το βαθύτερα ολοκληρωτικό (sui generis) κράτος της υφηλίου, είναι δήθεν δημοκρατικό και έχει μάλιστα και ένα είδος κοινοβουλίου.

Δεύτερο, να κάνουν προπαγάνδα υπέρ της Ε.Ε. και κατά των εθνικών συμφερόντων των ευρωπαϊκών λαών στις χώρες τους. Αν υπάρχει και καμιά εξαίρεση εδώ και εκεί, και ασφαλώς υπάρχει, χρησιμεύει μόνο για να συγκαλύψει τον ρόλο αυτής της φαρσοκωμωδίας.

Σημειωτέον ότι συνήθως ουδέν μαθαίνουμε για τις δραστηριότητες των Ευρωβουλευτών «μας». Ψηφίζουν π.χ. οι Γάλλοι και Έλληνες ευρωβουλευτές «της αριστεράς» διάφορες αποφάσεις που ζητάνε τον εξοπλισμό της Ουκρανίας, εγχωρίως όμως εκφράζουν σκεπτικισμό για αυτές τις πολιτικές! Ουδείς τους εγκαλεί για όσα λένε και ψηφίζουν στο Ευρωκοινοβούλιο, ούτε καν ψάχνει να βρει τι κάνουνε εκεί!

Είπα λοιπόν, βλέποντας τον κ. Ανδρουλάκη στην οθόνη μου: ας ακούσω λίγο αυτό το νέο πουλαίν της ελληνικής πολιτικής. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι με έπαιρνε κατά διαστήματα ο ύπνος και έτσι είναι πιθανό ότι έχασα ορισμένα από τα σοφά πράγματα που ξεστόμισε ασφαλώς όσο κοιμόμουν. Και έτσι όμως, άκουσα αρκετά για να μορφώσω γνώμη για το άτομο αυτό και, κατ’ επέκτασιν, το κόμμα του οποίου ηγείται.
Να καταργήσουμε την ομοφωνία στην Ε.Ε.!

Οι μικρές (ενίοτε όμως και μεγάλες) χώρες-μέλη στην Ε.Ε. έχουν ένα τελευταίο εναπομένον όπλο, αν χρειαστεί και θελήσουν να υπερασπιστούν τα πιο κρίσιμα συμφέροντα των λαών τους και αυτό είναι η υποχρέωση ομοφωνίας σε ορισμένες από τις αποφάσεις της Ένωσης, όπως αίφνης η επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία.

Το χρησιμοποίησε πρόσφατα η Ουγγαρία του Όρμπαν, που απειλούνταν με οικονομική καταστροφή, αν απαγόρευε την εισαγωγή ρωσικού πετρελαίου.

Ο κ. Όρμπαν δεν μου είναι συμπαθής για διάφορους άλλους λόγους, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι, εμποδίζοντας τη γενίκευση του εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο (μαζί με τη Βουλγαρία και τη Σλοβακία), δεν υπερασπίστηκε μόνο τα συμφέροντα της χώρας του, αλλά και τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα όλης της Ευρώπης. Γιατί ο πόλεμος της Ουάσιγκτον δεν είναι μόνο πόλεμος κατά της Μόσχας, είναι επίσης, εμμέσως πλην σαφώς, και πόλεμος της Αμερικής εναντίον της Ευρώπης.

Αν διαθέταμε μια ελάχιστα θαρραλέα, προετοιμασμένη και σοβαρή κυβέρνηση στην Ελλάδα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το όπλο της ομοφωνίας (δηλαδή το βέτο) για να προστατεύσει τη χώρα από τα προγράμματα οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής της που υιοθετήθηκαν από την Ε.Ε. (και ισχύουν πάντα) με τη συγκατάθεση διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων. Ακόμα και η απειλή χρήσης του βέτο, θα ανάγκαζε τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι να διαπραγματευθούν κάπως σοβαρά.

Αυτό ακριβώς το όπλο της χώρας μας και όλων των άλλων χωρών, που είναι στην πραγματικότητα και ένα όπλο της ευρωπαϊκής Δημοκρατίας, απέναντι στον Ολοκληρωτισμό του Χρήματος και του ΝΑΤΟ, όργανο των οποίων είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν), θέλει να καταργήσει ο κ. Ανδρουλάκης, όπως είπε στη συνέντευξή του.
Όταν το ΚΙΝΑΛ τα βάζει με τη Μέρκελ…

Ο κ. Ανδρουλάκης τα έβαλε επίσης στη συνέντευξή του και με την Άνγκελα Μέρκελ. Εκ των υστέρων βέβαια, γιατί πρέπει να είναι κανείς παράφρων για να φανταστεί το αστέρι μας να τα βάζει με την καγκελάριο της Γερμανίας, όσο αυτή ήταν καγκελάριος.

Όχι, δεν τα έβαλε μαζί της, γιατί η Γερμανίδα πολιτικός κατέστρεψε οικονομικά και κοινωνικά και ταπείνωσε χυδαία τον λαό της Ελλάδας, της χώρας καταγωγής του κ. Ανδρουλάκη, όπως κατέστρεψε εν πολλοίς και την ίδια την «ευρωπαϊκή ιδέα» (Τι Ένωση είναι αυτή όπου τα μεγαλύτερα κράτη συνασπίζονται για να καταστρέψουν ένα μικρότερο και ασθενέστερο;). Ούτε εγκάλεσε τη Μέρκελ γιατί ακολούθησε πειθήνια την Ουάσιγκτον στο Ουκρανικό, άφησε τους Αμερικανούς να κάνουν ό,τι γουστάρουν στο Κίεβο, έβαλε και αυτή κυρώσεις στη Ρωσία, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στη σημερινή τραγωδία, που απειλεί να μεταβληθεί σε παγκόσμια καταστροφή. Ούτε φυσικά επέκρινε τη Μέρκελ για την άρνησή της να καταβάλλει αποζημιώσεις για τις τρομακτικές καταστροφές που η Γερμανία προκάλεσε στην Ελλάδα στη δεκαετία του 1940.

Όχι, ο Ανδρουλάκης δεν κατηγόρησε για όλα αυτά τη Μέρκελ. Την κατηγόρησε για την «αστοχία» της έναντι του Πούτιν. Ότι δηλαδή προσπάθησε (ανεπιτυχώς, όπως φάνηκε) να διατηρήσει κάποιο υπόλειμμα σχέσεως της Γερμανίας και της Ευρώπης με την Μόσχα, χωρίς την οποία σχέση δεν υφίσταται ευρωπαϊκή ανεξαρτησία.

Αυτά υποστηρίζει ο ισχυριζόμενος ότι είναι διάδοχος του Ανδρέα Παπανδρέου, του πρωθυπουργού των αστερίσκων στο ΝΑΤΟ, που αρνήθηκε να συμπαραταχθεί με τη Δύση κατά της ΕΣΣΔ και υπήρξε ο ένας από τους ιδρυτές της παγκόσμιας Πρωτοβουλίας των Έξι για τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Για τον Ανδρουλάκη τα προβλήματα της ελληνικής και παγκόσμιας πολιτικής δεν χρειάζεται να τον απασχολήσουν. Αν κρίνουμε από τη συνέντευξή του, η πολιτική γραμμή του έχει το προσόν της απλότητας. Δεν χρειάζεται να σπαζοκεφαλιάζει η Ελλαδίτσα: ό,τι πει το ΝΑΤΟ, ό,τι πουν οι Αμερικανοί.

Εκεί κατάντησε το κόμμα που προέκυψε εν πολλοίς από την εξέγερση των Ελλήνων εναντίον της Αμερικής και του ΝΑΤΟ για τον ρόλο τους στην εισβολή του 1974 στην Κύπρο και την προσπάθεια δολοφονίας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, το κόμμα που διακήρυξε «Η Ελλάδα στους Έλληνες».

Τώρα το σύνθημα είναι μάλλον «τα πάντα στους (εγχώριους και διεθνείς) «νταβατζήδες». Και δεν χρειάζεται άλλωστε να πέσει το σύνθημα, γιατί τους έχουν δοθεί τα πάντα.

Η ευρύτερη παρακμή και αποσύνθεση της χώρας όχι μόνο εκδηλώνεται και ως παρακμή και αποσύνθεση των κομμάτων της, γίνεται εκεί και πολύ εντονότερη και πολύ πιο γρήγορη. Στην περίπτωση του «ΠΑΣΟΚ» πρόκειται για την πλήρη αντιστροφή του σχεδίου που διακήρυξε ιδρυόμενο αυτό το κόμμα το 1974.
Για μια αμερικανική Ευρώπη

Ο κ. Ανδρουλάκης τάχθηκε επίσης υπέρ μιας σταθερής και δυνατής Ευρώπης, το οποίο, όπως περίπου εξήγησε, σημαίνει να πηγαίνουμε όλοι μαζί να ψηφίζουμε χωρίς πολλές κουβέντες που διχάζουν τις κυρώσεις που θέλουν οι Αμερικανοί κατά της Ρωσίας, ακόμα κι αν σημαίνουν την οικονομική καταστροφή της Ευρώπης και την οικολογική καταστροφή του πλανήτη.

Ούτε ο Γιάννος Παπαντωνίου δεν είχε σκεφτεί να αποδώσει τέτοιο περιεχόμενο στον «Σοσιαλισμό» του…

Η ισχύς της Ευρώπης είναι η αυτονομία της κατά τον Ανδρουλάκη. Όχι όμως από τους Αμερικανούς, όπως ήταν για τον Ντε Γκολ, τον Βίλι Μπραντ, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Όλαφ Πάλμε. Αλλά, όπως είπε, από τον Πούτιν (και τον Ερντογάν). Μάλιστα. Η Ευρώπη δεν είναι, κατά τη γνώμη του αρχηγού του «ΠΑΣΟΚ», εξαρτημένη από την Αμερική και το ΝΑΤΟ, είναι εξαρτημένη από τη Ρωσία και την Τουρκία!

Σημειωτέον ότι η Τουρκία και ο Ερντογάν έχουν συμπεριληφθεί για να καταστήσουν συμπαθέστερο σε μας τους Έλληνες τον κατά τα άλλα παράλογο ισχυρισμό ότι οι Ευρωπαίοι είμαστε εξαρτημένοι από τους Ρώσους και όχι από τους Αμερικανούς και τις υπηρεσίες τους, που είναι σε θέση να βάζουν ακόμα και τους αρχηγούς στα κόμματά μας. Στην πραγματικότητα βέβαια οι Αμερικανοί ήταν που επέβαλαν στην Ε.Ε. την πολιτική διεύρυνσης εν γένει και ιδίως με την Τουρκία, προκειμένου να διαλύσουν πολιτικά και οικονομικά την Ένωση.

Πηγή: kosmodromio.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Γίνεται τόση συζήτηση σήμερα για τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, που κανείς δεν δίνει σημασία στις όλο και σοβαρότερες «κυρώσεις» που επιβάλλει η Φύση στους ανθρώπους, παντελώς αδιάφορη για τα καμώματά τους.

Φαίνεται ότι ζούμε την αρχή όχι ενός, αλλά δύο Αρμαγεδδώνων. Ο ένας είναι η σύγκρουση Ανατολής-Δύσης, που εμπεριέχει τη δυνατότητα καταστροφής της ανθρωπότητας, αν δεν οδηγηθεί σε κάποια συμβιβαστική λύση. Κάτι που, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν μοιάζει ουδείς να το επιδιώκει ή να το προσπαθεί στα σοβαρά. Ο δεύτερος Αρμαγεδδών είναι ο πόλεμος της ανθρωπότητας κατά της φύσης που θα οδηγήσει με βεβαιότητα στην καταστροφή της πρώτης, αν δεν φροντίσει πολύ γρήγορα να υποταγεί και να προσαρμοστεί στους όρους της δεύτερης.

Αδιαφορώντας παντελώς για το τι συμβαίνει στην Ουκρανία και ποιος έχει δίκιο στην εκεί διαμάχη, η Φύση διάλεξε πρόσφατα τέσσερις εβδομάδες την ινδική υποήπειρο για να δείξει στους ανθρώπους τι τους περιμένει εν είδει «Νεμέσεως» για τη συνεχιζόμενη, άνευ ορίων και περιορισμών, «Ύβρι» που συνιστά πλέον η ανθρώπινη δραστηριότητα, δηλαδή η κατασπατάληση του φυσικού κεφαλαίου μας.

«Οι καύσωνες της Ινδίας δοκιμάζουν τα όρια της ανθρώπινης επιβίωσης», είναι ο τίτλος του άρθρου που αφιέρωσε το Bloοmberg στα «ακραία καιρικά φαινόμενα» που έπληξαν τον τελευταίο μήνα την ινδική υποήπειρο.

Πάνω από ενάμισι δισεκατομμύριο άνθρωποι, όσοι είναι οι κάτοικοι δηλαδή της ινδικής υποηπείρου, το αντελήφθησαν στο πετσί τους αυτό το νέο μάθημα της φύσης, που πρακτικά … κατήργησε την άνοιξη. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν έδωσε βέβαια καμία ιδιαίτερη σημασία, αφού όλη την ενέργεια και της Ανατολής και της Δύσης την έχει απορροφήσει τώρα το πώς η μία θα κάνει κακό στην άλλη και οι δύο στο παγκόσμιο κλίμα. Δυστυχώς όμως τα φαινόμενα αυτά δεν αφορούν μόνο την ινδική υποήπειρο, αφορούν όλο τον πλανήτη. Και σύμφωνα με τις επιστημονικές προβλέψεις δεν είναι μια σποραδική ακρότητα, αλλά κινδυνεύουν να αποτελέσουν μια όλο και επιδεινούμενη «κανονικότητα».

50 βαθμοί Κελσίου

Στο Μπαλουχιστάν του Πακιστάν, οι κάτοικοι δεν είχαν πάντως την «πολυτέλεια» να ασχολούνται με τον πόλεμο στην Ουκρανία, καθώς η επαρχία τους έγινε μια από τις πιο ζεστές περιοχές στον πλανήτη, με τη θερμοκρασία να φτάνει σχεδόν τους 50 βαθμούς Κελσίου. Οι κάτοικοι παρέμειναν αναγκαστικά στα σπίτια τους, μην μπορώντας να εργασθούν εκτός σπιτιού, παρά μόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας που πέφτει κάπως η θερμοκρασία, ενώ αντιμετώπισαν ταυτόχρονα σοβαρές ελλείψεις νερού και ενέργειας. Πέρυσι, η ίδια περιοχή είχε επίσης πληγεί από την κλιματική αλλαγή με τη θερμοκρασία τον Μάιο να πιάνει το ρεκόρ των 54 βαθμών.

Στο Νέο Δελχί, την πρωτεύουσα της Ινδίας, ήταν σαν η πόλη να φλεγόταν. Η ζέστη ερχόταν σαν διαδοχικές πύρινες σφαίρες από τους δρόμους και το νερό της βρύσης ήταν τόσο ζεστό που δεν μπορούσες να το αγγίξεις. Την ημέρα η θερμοκρασία έφτανε τους 44 βαθμούς και τη νύχτα δεν έπεφτε συχνά κάτω από τους 30 (η πτώση της νυκτερινής θερμοκρασίας έχει κρίσιμη σημασία για τη συνολική αντοχή των ανθρώπων. Μεγάλες πόλεις πολύ άσχημα κτισμένες, όπως η Αθήνα, έχουν μεγάλη θερμοχωρητικότητα και η θερμοκρασία δεν πέφτει τη νύχτα, ενώ οι απαράδεκτα στενοί δρόμοι δεν επιτρέπουν την επαρκή μεταφορά θερμότητας από τα κτίσματα με τη ροή των ανέμων).

Ένας τεράστιος ΧΥΤΑ στα περίχωρα της ινδικής πρωτεύουσας γεμάτος εκατομμύρια τόνους σκουπιδιών πήρε φωτιά από μόνος του και συνέχισε να σιγοκαίει επί μία εβδομάδα προσθέτοντας τις αναθυμιάσεις του στον επικίνδυνα μολυσμένο αέρα του Νέου Δελχί.

Το κύμα της ζέστης ενέτεινε τις μαζικές ελλείψεις ενέργειας και στην Ινδία και στο Πακιστάν, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να μην έχουν ηλεκτρικό ρεύμα πολλές ώρες της μέρας και να μη μπορούν να δουλέψουν τα κλιματιστικά και τα ψυγεία.

Οι καλοκαιρινές ζέστες έφτασαν φέτος δύο μήνες νωρίτερα από το συνηθισμένο και πολλούς μήνες προτού φυσήξουν οι μουσώνες που αφαιρούν ένα μέρος της θερμότητας. Η βορειοδυτική και η κεντρική Ινδία πέρασαν τον πιο ζεστό Απρίλη των τελευταίων 122 χρόνων, ενώ στο Τζαλαλαμπάντ του Πακιστάν η θερμοκρασία έφτασε τους 49 βαθμούς, μία από τις υψηλότερες θερμοκρασίες που έχουν σημειωθεί Απρίλιο σε όλο τον πλανήτη.

Καταστροφή στη γεωργία

Το κύμα της ζέστης έχει ήδη καταστροφικές συνέπειες στις σοδειές, περιλαμβανομένου του σιταριού και διαφόρων φρούτων και λαχανικών. Σε μερικές περιοχές η σοδειά του σιταριού ήταν η μισή του αναμενόμενου, γεγονός που, σε συνδυασμό με την μείωση της προσφοράς σιτηρών λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, δημιουργεί φόβους για έλλειψη αυτής της βασικής τροφής.

Η διάσημη για τις μηλιές και τις ροδακινιές της επαρχία Μασούνγκ του Μπαλουχιστάν είδε να καταστρέφονται οι σοδειές της. Τα δέντρα άνθισαν ένα μήνα πριν το κανονικό και μετά οι ανθοί ξεράθηκαν από την ασυνήθιστα έντονη ξηρασία χωρίς να δώσουν καρπούς. Οι αγρότες καταστράφηκαν οικονομικά.

Η υπουργός Κλίματος του Πακιστάν Sherry Rehman, δήλωσε στον βρετανικό Guardian ότι η χώρα της αντιμετωπίζει «υπαρξιακή κρίση» εξαιτίας των έκτακτων καιρικών φαινομένων, καθώς μάλιστα το κύμα ζέστης, εκτός των άλλων, οδηγεί σε λιώσιμο των παγετώνων στα βόρεια της χώρας με πρωτοφανή ταχύτητα, απειλώντας με πλημμύρες, ενώ η υψηλή ζέστη προκαλεί ταυτόχρονα και έλλειψη υδάτινων πόρων.

Η Rehman δήλωσε ότι ο καύσωνας που έπληξε την ευρύτερη περιοχή πρέπει να αποτελέσει προειδοποίηση αφύπνισης για την παγκόσμια κοινότητα: «το κλίμα και τα καιρικά φαινόμενα ήρθαν για να μείνουν και μπορούν μόνο να εντατικοποιηθούν, αν οι ηγέτες της ανθρωπότητας δεν δράσουν τώρα».

ΠΜΟ: Υπεύθυνη η κλιματική αλλαγή

Σε ανακοίνωσή του, ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός υπογραμμίζει ότι οι παρατηρηθείσες θερμοκρασίες στην Ινδία και το Πακιστάν συνάδουν «με ό,τι περιμένουμε από την κλιματική αλλαγή. Τα κύματα ζέστης είναι πιο συχνά και έντονα και αρχίζουν πιο νωρίς σε σχέση με το παρελθόν». Σύμφωνα με τους μετεωρολογικούς ορισμούς, ένας καύσων (heat wave) υφίσταται όταν η μέγιστη θερμοκρασία υπερβαίνει τους 40 βαθμούς και είναι τουλάχιστο 4,5 πάνω από το κανονικό.

Σύμφωνα με δορυφορικές παρατηρήσεις της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας, οι επιφανειακές θερμοκρασίες σε ορισμένα τμήματα της βορειοδυτικής Ινδίας υπερέβησαν τους 60 βαθμούς, γεγονός πρωτοφανές για αυτή την εποχή, όταν οι συνήθεις θερμοκρασίες επιφανείας στις περιοχές αυτές κυμαίνονται μεταξύ 45 και 55 βαθμών.

Υγρασία: ο κρίσιμος παράγοντας

Πιο κρίσιμος από τη θερμοκρασία είναι ο σύνθετος δείκτης «wet-bulb temperature», που συνδυάζει τις τιμές θερμοκρασίας και υγρασίας για να δείξει πόση εξάτμιση μπορεί να γίνει σε δοσμένη κατάσταση και άρα πόση θερμότητα μπορεί να αποβληθεί μέσω της εφίδρωσης. Όσο πιο ψηλή είναι η θερμοκρασία, τόσο μικρότερη πρέπει να είναι η υγρασία για να διατηρείται σε ανεκτά επίπεδα η wet-bulb temperature.

Σε wet-bulb temperatures άνω των 35 βαθμών, δεν μπορούμε να αποβάλουμε τη θερμότητα και μπορεί να υποστούμε ενδεχομένως θανάσιμη καρδιακή προσβολή μετά από μερικές ώρες έκθεσης, ακόμα και αν καθόμαστε στη σκιά και ρίχνουμε νερό. Ανάλογα αποτελέσματα μπορούν να σημειωθούν σε ανθρώπους που εργάζονται εκτός κτιρίων ακόμα και με wet bulb temperatures άνω των 32 βαθμών. Είχαμε περιπτώσεις που σημειώθηκαν δεκάδες χιλιάδες θάνατοι στους ευρωπαϊκούς και ρωσικούς καύσωνες του 2003 και του 2010 αντίστοιχα, ακόμα και με wet bulb temperatures 28 βαθμών.

Όταν τα σπάνια γίνονται συχνά

Στο παρελθόν τέτοια φαινόμενα θεωρούνταν εξαιρετικά σπάνια, με δεδομένο ότι συνήθως η υγρασία πέφτει όταν ανεβαίνει η θερμοκρασία. Μια μελέτη του 2018 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, στο «υπάρχον κλίμα σχεδόν ποτέ» δεν έχουμε wet bulb temperatures άνω των 35 βαθμών. Δυστυχώς όμως το «υπάρχον κλίμα» παύει να υπάρχει. Μια προσεκτική μελέτη των παρατηρήσεων από μετεωρολογικούς σταθμούς που έγινε το 2020 υποστηρίζει ότι ήδη τέτοιες καταστάσεις σημειώνονται σχετικά συχνά, ιδιαίτερα στην πολύ πυκνοκατοικημένη περιοχή από τον Κόλπο μέχρι το Πακιστάν και τη βορειοδυτική Ινδία.

Χωρίς κλιματιστικά

Η φτώχεια επιδεινώνει τα προβλήματα. Μόνο το 12% των 1,4 δισ. κατοίκων της Ινδίας διαθέτει αιρ κοντίσιον. Οι υπόλοιποι είναι στο έλεος των αυξανόμενων θερμοκρασιών και των καρδιακών προσβολών που τις συνοδεύουν. Αντίστοιχη κατάσταση επικρατεί και στο Πακιστάν. Όσο για τους εργάτες στους αγρούς, τα εργοστάσια και τις οικοδομές, ή αυτούς που καθαρίζουν τους δρόμους, δεν έχουν κανένα τρόπο διαφυγής.

Ήδη την πρώτη βδομάδα του Μαΐου διάφορες περιοχές της Ινδίας έφτασαν κοντά σε κρίσιμα επίπεδα wet-bulb temperatures, γλύτωσαν όμως τα χειρότερα γιατί δεν συνέπεσαν τα μέγιστα θερμοκρασίας κα υγρασίας. Μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου, η Καλκούτα, γνώρισε επίπεδα υγρασίας και θερμοκρασίας που, αν συνέπιπταν, θα ανέβαζαν τη wet-bulb temperatures στους 35 βαθμούς.

Ακόμα κι αποφεύχθηκε -τουλάχιστο μέχρι τώρα γιατί για να είμαστε βέβαιοι πρέπει να περιμένουμε την έναρξη των μουσσώνων τον Ιούνιο- ο κίνδυνος θα επαναλαμβάνεται σε κάθε εποχή και θα γίνεται μεγαλύτερος. Ο πλανήτης είναι άλλωστε τώρα στον κλιματικό κύκλο La Nina, που προκαλεί συνήθως ψυχρότερα καλοκαίρια στην Ινδία. Όταν περάσει στον El Nino, τα πράγματα θα αντιστραφούν και ο κίνδυνος θα μεγαλώσει.

Τα πράγματα χειροτερεύουν από την ανικανότητα της ινδικής κυβέρνησης και του κράτους να αντιμετωπίσουν μείζονες απειλές, όπως φάνηκε στην περίπτωση του κορονοϊού που οδήγησε σε πρωτοφανείς εκατόμβες θανάτων. Η χώρα διαθέτει ένα «Εθνικό πρόγραμμα δράσης για τις ασθένειες που συνδέονται με τη θερμοκρασία», που δεν φαίνεται όμως ιδιαίτερα επαρκές για να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Συστάσεις όπως το βρέξιμο των ταρατσών για να παραμένουν δροσερά τα κτίρια δεν φτάνουν για να αντιμετωπίσουν μεγάλο καύσωνα. Κι αν η ζέστη και η αυξημένη κατανάλωση για τα κλιματιστικά οδηγήσει σε παρατεταμένες διακοπές ηλεκτρικού, θα απειληθούν τα κέντρα υγείας και οι πιο ευάλωτοι πολίτες.

Πέρυσι, με τον κορονοϊό, οι πολίτες κατέφευγαν στα social media, ζητώντας απεγνωσμένα οξυγόνο και τα νοσοκομεία έδιωχναν ανθρώπους σε κρίσιμη κατάσταση, καθώς το υποχρηματοδοτούμενο σύστημα υγείας κατέρρεε υπό το βάρος δεκαετιών παραμέλησης. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι τουλάχιστο τέσσερα εκατομμύρια Ινδοί πέθαναν από την πανδημία και όχι οι 524.000 fatalities που ανακοίνωσε η κυβέρνηση.

Στην πραγματικότητα οι ινδικές αρχές δεν μέτρησαν ως όφειλαν τους νεκρούς από τον κορονοϊό, όπως δεν μετράνε και τους νεκρούς από τη ζέστη. Μη μετρώντας, υφίστανται και μικρότερη πίεση να λάβουν μέτρα.

Η περίπτωση της Ινδίας είναι χαρακτηριστική της βαθιάς αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε οικονομικά, κοινωνικά και οικολογικά προβλήματα, που δυσχεραίνει την αντιμετώπιση κάθε προβλήματος ξεχωριστά, όπως και την αντιμετώπισή τους σε εθνική ή περιφερειακή κλίμακα. Η σοβαρότητα και η περιπλοκότητα των προβλημάτων μοιάζει να υποδεικνύει την ανάγκη ενός σχεδιασμού σε παγκόσμια κλίματα.


Πίεση στα συστήματα ενέργειας

Οι υψηλές θερμοκρασίες άσκησαν πίεση στη ζήτηση ενέργειας στην Ινδία και στο Πακιστάν οδηγώντας σε πολύωρες διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ η Ινδία αντιμετωπίζει τη σοβαρότερη έλλειψη ενέργειας εδώ και έξι δεκαετίες.

Τα αποθέματα άνθρακα, το καύσιμο από το οποίο παράγεται το 70% της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας, είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο με κίνδυνο η χώρα να αντιμετωπίσει και νέα κρίση ενέργειας (κάτι που δεν εμπόδισε τις ΗΠΑ να της ζητήσουν να διακόψει τις εισαγωγές πετρελαίου από τη Ρωσία, κάτι που το Νέο Δελχί αρνήθηκε να κάνει).

ΥΓ. Είχαμε τελειώσει τη σύνταξη αυτού του άρθρου όταν πληροφορηθήκαμε την καταιγίδα σκόνης που έπληξε το Ιράκ και έστειλε 1.000 κατοίκους στα νοσοκομεία και τις πλημμύρες στο Κριγιζστάν. Και οι δύο χώρες είναι ιδιαίτερα τρωτές στην κλιματική αλλαγή.

Να υπενθυμίσουμε με την ευκαιρία και δια τα καθ’ ημάς, ότι η μεν Κύπρος ανήκει στην ευρύτερη γεωγραφική ζώνη της Μέσης Ανατολής, που κινδυνεύει να «αναφλεγεί» και η Ελλάδα στη νοτιοανατολική Ευρώπη, την πλέον απειλούμενη από την κλιματική αλλαγή σε όλη την ήπειρο.

Πηγή: www.amna.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το πιο μεγάλο εμπόδιο για να καταλάβουμε, να συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα είναι τα όρια της φαντασίας μας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Είναι τόσο δραματικά τα γεγονότα που συμβαίνουν σήμερα στον πλανήτη, είναι τόσο βαθείς οι μετασχηματισμοί του κόσμου μας, ώστε το μυαλό μας δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει τη σημασία τους. Εξακολουθούμε, από τη δύναμη της αδράνειας και του φόβου γι΄αυτό που μας περιμένει, να σκεφτόμαστε με όρους μιας εποχής και ενός διεθνούς συστήματος που παρέρχονται οριστικά. Ποτέ δεν ήταν τόσο επίκαιρο όσο σήμερα αυτό που είπε ο σπουδαίος Γάλλος γενετιστής Αλμπέρ Ζακάρ: Το πιο μεγάλο εμπόδιο για να καταλάβουμε, να συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα είναι τα όρια της φαντασίας μας.

Οι διεθνείς συζητήσεις που συνεχίζουν να γίνονται έχουν σαν σκοπό τους να αντιμετωπίσουν προβλήματα του κόσμου μας και να βελτιώσουν την κατάστασή του. Το πραγματικό όμως πρόβλημα που τίθεται τώρα αντικειμενικά είναι αυτή καθ’ εαυτή η επιβίωση της ανθρωπότητας, που έχει μπει ήδη στην πιο επικίνδυνη κρίση της ιστορίας της.

O κόσμος μας ήταν βαρύτατα άρρωστος προτού ξεσπάσει η ουκρανική κρίση. Η κλιματική αλλαγή απειλεί την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας, αν δεν ληφθούν, τα επόμενα δύο με τρία χρόνια, όπως μας λένε οι πιο σημαντικοί επιστήμονες όλου του κόσμου στην τελευταία έκθεση του IPCC, ριζικά μέτρα για να την αντιστρέψουν, μέτρα που κανένα κράτος δεν φαίνεται σήμερα διατεθειμένο να πάρει και που θα είναι εντελώς αδύνατο να ληφθούν σε κλίμα ψυχρών και θερμών πολέμων.

Και αυτή δεν είναι η μόνη σοβαρή απειλή κατά του φυσικού περιβάλλοντος που επέτρεψε και επιτρέπει τις ανώτερες μορφές ζωής στον πλανήτη. Ο κορονοϊός ήταν ενδεχομένως η πρώτη από μια σειρά υγειονομικών κρίσεων που κινδυνεύουν να είναι όλο και πιο σοβαρές. Η παγκόσμια οικονομία, ήδη προ του ουκρανικού, απειλούνταν με ύφεση. Το παγκόσμιο χρέος, δηλαδή οι απαιτήσεις μιας φούχτας ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων από την ανθρωπότητα, έχουν φτάσει σε ιστορικά πρωτοφανή επίπεδα. Το ίδιο συμβαίνει με τις ανισότητες και ανάμεσα στις χώρες, και στο εσωτερικό των χωρών. Περίπου η μισή ανθρωπότητα, 3,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, όπως το ορίζουν οι διεθνείς οργανισμοί, ενώ εκατοντάδες εκατομμύρια υποσιτίζονται και δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό και στοιχειώδη υγειονομική περίθαλψη.
Η Αμερική κηρύσσει πόλεμο στη Ρωσία

Σε αυτό το περιβάλλον ήταν που ξέσπασε η ουκρανική κρίση. Αντιδρώντας στη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ και οι δορυφόροι τους εξαπέλυσαν κατά της Ρωσίας, με προοπτική επέκτασης στην Κίνα και όσους ανθίστανται στην παγκόσμια ηγεμονία της Δύσης, ένα sui generis παγκόσμιο πόλεμο, πόλεμο στον οποίο χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα, όπως ο μαζικός εξοπλισμός των Ουκρανών με όλο και πιο φονικά όπλα (που δεν μπορούν να τους δώσουν τη νίκη, εξασφαλίζουν όμως την παράταση της σύγκρουσης, την καταστροφή της Ουκρανίας και το μάτωμα της Ρωσίας), άνευ προηγουμένου οικονομικές κυρώσεις, κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του ρωσικού κράτους και Ρώσων ιδιωτών, μια τεράστια προπαγανδιστική εκστρατεία που περιλαμβάνει ακόμα και την απαγόρευση του Τσαϊκόφσκι, του Προκόφιεφ και του Σοστακόβιτς. Μεμονωμένοι Ρώσοι γίνονται στόχος μόνο και μόνο εξαιτίας της εθνικής, φυλετικής τους καταγωγής, γιατί είναι Ρώσοι, κάτι που είχαμε να δούμε στην Ευρώπη από την εποχή των διώξεων κατά των Εβραίων και των Ρομά από τους Γερμανούς Ναζί και τους συνεργάτες τους, πριν και κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Δεν θα συζητήσω τώρα τα επιχειρήματα της Δύσης σχετικά με την Ουκρανία, ούτε τα σχετιζόμενα ζητήματα του πώς διαλύθηκε η Σοβιετική ‘Ενωση, πώς χαράχτηκαν τα σύνορα της Ουκρανίας, της επέκτασης του ΝΑΤΟ και του εμφυλίου που ξέσπασε σε αυτή τη χώρα, μετά το πραξικόπημα του 2014. Ούτε θα αντιπαραθέσω τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση με όσα έκαναν οι χώρες του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία, στο Σαχέλ, στην Υεμένη και σε τόσα άλλα μέρη, μόνο κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια. Δεν θα συγκρίνω τέλος το ενδιαφέρον της Δύσης για την Ουκρανία με την παντελή αδιαφορία της για μείζονες καταστροφές, όπως τη σφαγή μισού έως ενός εκατομμυρίου ανθρώπων στη Ρουάντα.

Ας υποθέσουμε προς στιγμήν ότι η Δύση έχει όλα τα επιχειρήματα με το μέρος της. Ας υποθέσουμε ότι έχει δίκιο σε όλη τη γραμμή. Δικαιολογεί άραγε αυτό τα μέτρα που έλαβε ως απάντηση στη ρωσική στρατιωτική επέμβαση; Πού οδηγούν την ανθρωπότητα αυτά τα μέτρα;
Η Αμερική οδηγεί την ανθρωπότητα στην καταστροφή

Ουσιαστικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δορυφόροι τους, ακολουθούν μια στρατηγική αλλαγής καθεστώτος στη Ρωσία, την ίδια που ακολούθησαν στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Συρία, το Ιράν, τη Λιβύη, τη Βόρειο Κορέα και τη Βενεζουέλα. Η πολιτική αυτή υποτίθεται ότι συνιστά τιμωρία της Ρωσίας και του καθεστώτος Πούτιν γιατί παραβίασαν το διεθνές δίκαιο, στην πραγματικότητα όμως παραβιάζει η ίδια μαζικά το διεθνές δίκαιο.

Το μόνο μέτρο που δεν έχουν υιοθετήσει οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δορυφόροι τους, είναι η άμεση εμπλοκή των δυνάμεών τους κατά των στρατιωτικών δυνάμεων της Ρωσίας, που θα οδηγούσε πιθανότατα σε παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο και την εξάλειψη του ανθρώπινου είδους και των άλλων ανώτερων μορφών ζωής. Αλλά και αυτό ακόμα το ενδεχόμενο, δηλαδή να τερματισθεί η ζωή πάνω στον πλανήτη εξαιτίας της χρήσης πυρηνικών και άλλων μέσων μαζικής καταστροφής, περιλαμβανομένων και νέων τεχνητών κορονοϊών, έχει γίνει τώρα πολύ πιο πιθανό λόγω του ολοκληρωτικού χαρακτήρα του πολέμου που εξαπέλυσε η Δύση.

Μια τέτοια καταστροφή μπορεί να συμβεί πολύ ευκολότερα στις συνθήκες που έχουν τώρα δημιουργηθεί από λάθος, από κακό υπολογισμό ή από προβοκάτσια εξτρεμιστικών δυνάμεων εντός του συστήματος, την ύπαρξη των οποίων έχουμε επανειλημμένα διαπιστώσει, εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, αλλά και στη διάρκεια του πρώτου Ψυχρού Πολέμου.

Δύσκολα μπορεί κανείς να φαντασθεί να συνεχίζεται και να κλιμακώνεται επ’ αόριστον μια τέτοια σύγκρουση μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας, παραμένοντας όμως εντός ασφαλών ορίων. Η στρατηγική «αλλαγής καθεστώτος» δεν πέτυχε να απομακρύνει τον Άσσαντ, τους Αγιατολά, το καθεστώς της Βόρειας Κορέας ή τον Μαδούρο από την εξουσία. Στο Αφγανιστάν ξαναπήραν στο τέλος την εξουσία οι Ταλιμπάν. Μετά από είκοσι και δέκα χρόνια αντίστοιχα τρομακτικών στρατιωτικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ και των «συμμάχων – δορυφόρων» τους κατά του Ιράκ και της Λιβύης, η επιρροή των ΗΠΑ και στις δύο χώρες είναι μάλλον περιορισμένη.

Οι πιθανότητες λοιπόν να πετύχει μια τέτοια στρατηγική κατά μιας χώρας με τη δύναμη της Ρωσίας είναι στην πραγματικότητα κοντά στο μηδέν. Η Αμερική δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει το ρωσικό καθεστώς και, αν το αλλάξει, αυτό θα γίνει σε μια κατεύθυνση που δεν θα της αρέσει καθόλου.

Αν όμως είναι απίθανο ο πόλεμος εναντίον του να ρίξει το ρωσικό καθεστώς και μάλιστα προς την κατεύθυνση του καθεστώτος Μπανανίας που επικρατούσε στη Ρωσία στα χρόνια του Γέλτσιν, μπορεί να έχει παρόλα αυτά τεράστια παγκόσμια αποτελέσματα, θέτοντας σε πολύ σοβαρό κίνδυνο και την ευημερία, αλλά και την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας. Και εξαιτίας της αυξημένης πιθανότητας πυρηνικού πολέμου (ή χρήσης άλλων μέσων μαζικής καταστροφής, χημικών ή βιολογικών), αλλά και για άλλους λόγους.
Προς κλιματικό Ολοκαύτωμα

Ο πόλεμος του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας, αν συνεχιστεί πέραν του έτους και αν δεν ληφθούν μέτρα για την άμεση επαναδημιουργία ενός κλίματος διεθνούς συνεργασίας, θα εξασφαλίσει το τέλος της ανθρωπότητας λόγω κλιματικής αλλαγής. Όπως μας έχουν επανειλημμένα προειδοποιήσει οι κλιματολόγοι, για τελευταία φορά με το πόρισμα του διακυβερνητικού πάνελ για την κλιματική αλλαγή του ΟΗΕ, που δημοσιοποιήθηκε στις 5 Απριλίου, μέτρα αντιστροφής της κλιματικής αλλαγής πρέπει να ληφθούν τώρα, γιατί ήδη οι μεταβολές του κλίματος γίνονται ανεπίστρεπτες. Στο μέλλον δεν θα μπορούν να ληφθούν μέτρα. Η Γη θα έχει μπει σε άλλη, αυτοτροφοδοτούμενη «κλιματική τροχιά» ασύμβατη με τη διατήρηση των ανώτερων μορφών ζωής.

Αλλά η λήψη τέτοιων μέτρων προϋποθέτει κλίμα πολύ βαθειάς παγκόσμιας συνεργασίας, είναι ασύμβατη με ψυχρούς και θερμούς πολέμους. Ήδη άλλωστε οι κυρώσεις συνεπάγονται πολλαπλή επιβάρυνση του περιβάλλοντος, ενώ σημειώνεται μαζική μεταφορά πόρων, απαραίτητων για οποιαδήποτε πράσινη μετάβαση, όπως και στην καταπολέμηση των ανισοτήτων και άλλων οικολογικών απειλών, σε νέα εξοπλιστικά προγράμματα.
Χάος στον πλανήτη

Δεύτερο, αυτός ο sui generis παγκόσμιος πόλεμος κατά της Ρωσίας που εξαπολύθηκε μπορεί να προκαλέσει μεγάλη οικονομική και κοινωνική κρίση και στις αναπτυγμένες και στις χώρες του Νότου.

Τρίτο, ο πόλεμος θα απειλήσει ακόμα και τους πιο στοιχειώδεις, εντελώς απαραίτητους θεσμούς διεθνούς συνεργασίας, όπως τον ΟΗΕ και τους G20. Ήδη, οι εκπρόσωποι τριων δυτικών κρατών αποχώρησαν από την τελευταία συνεδρίαση των G20. Ο κ. Μπάιντεν έχει συγκαλέσει διεθνή διάσκεψη για τον κορονοϊό. Θα αποκλείσει και από αυτή τη διάσκεψη τη Ρωσία;
Η Αμερική παίρνει στον τάφο όλη την ανθρωπότητα

Κανένα από τα μεγάλα παγκόσμια προβλήματα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί χωρίς τη συμμετοχή της Ρωσίας και της Κίνας. Παρακολουθώντας κανείς τα όσα αποφασίζουν τώρα οι δυτικοί ηγέτες, έχει την εντύπωση ότι το μυαλό τους έχει μείνει μερικούς αιώνες πίσω, όταν η Δύση ξεκίναγε την αποικιακή εκστρατεία της στην Αμερική, την Ασία και την Αφρική.

Μετά το 1945, η ανθρωπότητα απέκτησε παραγωγικές δυνάμεις και τεχνολογίες που καθιστούν παρωχημένη όχι απλώς την ιδέα της δυτικής κυριαρχίας, αλλά την ιδέα της κυριαρχίας γενικώς. Αν εξακολουθήσουμε να βασιζόμαστε σε έναν πολιτισμό που στηρίζεται στην κυριαρχία επί των άλλων ανθρώπων και στην χωρίς όρια κυριαρχία και εκμετάλλευση της Φύσης, αν δεν αλλάξουμε εξ βάθρων και πολύ γρήγορα τον ίδιο τιν ανθρώπινο πολιτισμό, η παρούσα, ή η γενηά των παιδιών μας, ή η γενηά των εγγονών μας έχει πάρα πολύ μεγάλη πιθανότητα να είναι η τελευταία που θα περπατήσει πάνω στον πλανήτη μας.

Τα προβλήματα αυτά είναι ήδη εμφανή. Σε πολλές χώρες του κόσμου, η αύξηση των τιμών των τροφίμων και της ενέργειας οδηγεί σε μαζικές διαδηλώσεις και απεργίες. Η οργάνωση Oxfam προειδοποιεί ότι απειλούνται με εξαφάνιση οποιεσδήποτε πρόοδοι έγιναν τα τελευταία 25 χρόνια για την καταπολέμηση της φτώχειας και εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι θα γνωρίσουν φέτος ακραία φτώχεια και πείνα. Αλλά η κρίση δεν θα περιοριστεί στον Νότο. Εκδηλώνεται ήδη και στην Ευρώπη. Και μιλάμε μόνο για τα κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα. ‘Όχι για τη μισή Σιβηρία και τον βόρειο Καναδά που καίγονταν πέρυσι, τις πλυμμύρες στη Γερμανία και την Κίνα, τον λιμό λόγω κλιματικής αλλαγής στη Μαδαγασκάρη, την απειλή καταστροφής της Αμαζονίας, πνεύμονα του πλανήτη, το λειώσιμο των πάγων της Αρκτικής και της Ανταρκτικής ή την Αθήνα, που απειλείται να γίνει η πρώτη μεγάλη πόλη που θα υποστεί «θερμικό θάνατο».

Για όλους αυτούς τους λόγους δεν υπάρχει σήμερα πιο επιτακτική ανάγκη από το να παλέψουμε για τη διακοπή του sui generis πολέμου που εξαπέλυσαν οι Δυτικοί. Δεν είναι βέβαιο ότι η ανθρωπότητα θα μπορέσει να σωθεί αν σταματήσει ο πόλεμος. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι θα χαθεί αν δεν σταματήσει.
Σκιρτήματα λαών στην Ευρώπη

Η πολιτική του πολέμου μοιάζει τώρα ανίκητη, γιατί έχει καταφέρει να συσπειρώσει γύρω της σχεδόν το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων στη Δύση και όλο το συγκρότημα των δυτικών ΜΜΕ, που ελέγχεται κατά τρόπο πρωτοφανή από το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο (με έδρα κυρίως το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη) και ένα σύστημα «δημοσιογραφίας» υπό την καθοδήγηση των δυτικών μυστικών υπηρεσιών, με προεξάρχουσες τις βρετανικές και τις αμερικανικές, που ελέγχουν άλλωστε και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές.

Όμως αυτό είναι μόνο προσωρινό. Παρά το μπαράζ προπαγάνδας που δέχεται, παρά το ότι ούτε ένας σχεδόν δυτικός πολιτικός δεν τολμάει να αμφισβητήσει το «αφήγημα» του Κόμματος του Πολέμου, η κοινή γνώμη, ιδίως σε έθνη της Ευρώπης που είχαν βαρύνοντα ρόλο στην ευρωπαϊκή ιστορία, όπως π.χ. οι Γάλλοι, οι Γερμανοί ή οι Έλληνες, και εξ αυτού απέκτησαν ένα βαθύ ένστικτο, διατρέχεται από βαθειά ρεύματα αμφιβολίας και αντίθεσης προς την ασκούμενη πολιτική. Είναι χαρακτηριστικό ότι περίπου το 65% των Γάλλων και το 75% των Ελλήνων είναι εναντίον της παροχής όπλων στην Ουκρανία. 65% των Ελλήνων ήταν εναντίον της πρόσκλησης στον Ζελένσκι να μιλήσει στη Βουλή τους και πάνω από το 50% των Γάλλων θεωρεί ότι η Ρωσία είχε τουλάχιστον ένα λόγο για να εισβάλει στην Ουκρανία, έστω κι αν δεν συμφωνούν με την εισβολή. Κι αυτά σε ένα περιβάλλον όπου το 99% των μέσων του λένε τα ακριβώς αντίθετα, πρωτοστατώντας σε μια πρωτοφανή εκστρατεία παραπληροφόρησης, ψευδολογίας και συκοφαντίας.

Και είμαστε ακόμα στην αρχή. Οι οικονομικές κυρώσεις θα πλήξουν όχι μόνο τη Ρωσία, αλλά και το βιοτικό επίπεδο της ίδιας της Ευρώπης. Οι Ευρωπαίοι καλούμαστε να πληρώσουμε πολύ ακριβό τίμημα, υποτίθεται για να διατηρηθεί η κυριαρχία της Δύσης στον πλανήτη, στην πραγματικότητα για να εντείνουμε την κυριαρχία των ΗΠΑ επί της Ευρώπης και για να έρθει πιο κοντά η πιθανότητα πλανητικών καταστροφών.

Ελπίζει κανείς ότι θα υπάρξουν γρήγορα δυνάμειας αμφισβήτησης, αντίστασης και ανατροπής στην δυτική Ευρώπη.
Αδέσμευτοι, η φωνή της Ανθρωπότητας

Με δεδομένη την εξάρτηση των δυτικών κρατών από τις ΗΠΑ, το κίνημα των Αδεσμεύτων, που εκπροσωπεί σήμερα την πλειοψηφία των κρατών του πλανήτη και κράτη με οικονομική ισχύ πολύ μεγαλύτερη από την εποχή που πρωτοδημιουργήθηκε έχει μια ιστορική ευκαιρία να παρέμβει, επιβάλλοντας και προστατεύοντας την ανεξαρτησία των μελών του, που η Αμερική θέλει να εντάξει εκβιαστικά στο στρατόπεδό της, και αυτά, προς τιμήν τους, αρνούνται ως επί το πλείστον να το πράξουν, προστατεύοντας όχι μόνο τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους και την ανεξαρτησία τους, αλλά προστατεύοντας και το ίδιο το γενικότερο συμφέρον επιβίωσης της ανθρωπότητας.

Οι Αδέσμευτοι πρέπει να αναλάβουν την πρωτοβουλία για να σταματήσει ο πόλεμος που ξεκίνησε, πράγμα που σημαίνει ταυτόχρονα

– Διακοπή των εχθροπραξιών και έναρξη διαπραγματεύσεων για την εξεύρεση μιας ειρηνικής λύσης που θα αναγνωρίζει τα δικαιώματα και τις προσδοκίες όλων των λαών που κατοικούν την Ουκρανία, θα προστατεύει το δικαίωμα όλων των πολιτών να ζουν χωρίς να τρομοκρατούνται από νεοναζιστικές συμμορίες και το δικαίωμα της Ρωσίας να υπάρχει σε συνθήκες ασφάλειας και μη απειλής από τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ που την έχουν περικυκλώσει.

– Διακοπή του διαρκούς εξοπλισμού της Ουκρανίας.

– Άμεση άρση όλων των μέτρων που έχουν ληφθεί κατά της Ρωσίας, περιλαμβανομένων και των μέτρων κατά κρατών που δεν θέλουν να εφαρμόσουν αντιρωσικές κυρώσεις.

– Άρση του συνόλου των κυρώσεων προς όλες τις χώρες, που έχει αποδειχθεί ότι είναι αναποτελεσματικές, ως προς τους λόγους που επικαλούνται όσοι τις επιβάλλουν, πλήττουν τους πληθυσμούς των χωρών – θυμάτων και, πάντως, οι ΗΠΑ δεν δικαιούνται να τις επιβάλλουν ως κράτος χωροφύλαξ και δικτάτωρ του πλανήτη.
Ένα πρόγραμμα επιβίωσης της ανθρωπότητας

Η πρωτοβουλία αυτή των Αδεσμεύτων θα μπορούσε να επεκταθεί και σε ένα μανιφέστο, που να μη περιορίζεται μόνο στην ανάγκη διακοπής του sui generis παγκόσμιου πολέμου που ξεκίνησε, αλλά και θα διαγράψει αδρά το περίγραμμα πρώτων επιδιώξεων για ένα συνολικό μετασχηματισμό του κόσμου μας σε μια κατεύθυνση περισσότερης ισότητας και πιο δημοκρατικής διεθνούς δομής, με παράλληλη και ταυτόχρονη αντιμετώπιση των μεγάλων οικολογικών, κοινωνικών και διεθνών προβλημάτων.

Η Ινδονησία, ως ιδρυτικό μέλος των Αδεσμεύτων, αλλά και πρεδρεύουσα των G20 θα μπορούσε να παίξει ένα σπουδαίο ρόλο σε αυτήν την κατεύθυνση και να μεταφέρει στους G20 τη φωνή και τη θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας της ανθρωπότητας.

Είναι μια ιστορική ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί.

(*) Το κείμενο αυτό είναι η εισήγηση του συγγραφέα σε μια διεθνή ημερίδα που οργάνωσε το δίκτυο για την αναβίωση του πνεύματος του Μπαντούγκ (https://bandungspirit.org/), με θέμα την ινδονησιακή προεδρία των G-20 εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης και συμμετοχή πανεπιστημιακών και αγωνιστών από όλες τις ηπείρους. Στο Μπαντούγκ της Ινδονησίας έγινε το 1955 η πρώτη διεθνής Διάσκεψη που δημιούργησε το Κίνημα των Αδεσμεύτων. Στο Μπαντούνγκ λειτουργεί επίσης ακόμα και σήμερα ένα καφέ με την ονομασία Μακάριος, από το όνομα του πρώτου Προέδρου της Κύπρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, που έπαιξε σπουδαίο ηγετικό ρόλο στους Αδέσμευτούς, μαζί με τους ηγέτες της Γιουγκοσλαβίας Τίτο, της Ινδίας Νερού και της Αιγύπτου Νάσερ.

Πηγή: kosmodromio.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Είπαμε να συμπαρασταθούμε στον ουκρανικό λαό. Δεν είπαμε όμως να ανατινάξουμε την ανθρωπότητα.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο sui generis παγκόσμιος πόλεμος με τον οποίο το ΝΑΤΟ απάντησε στη ρωσική στρατιωτική επέμβαση – κύριο στοιχείο του οποίου είναι οι οικονομικές κυρώσεις – ήρθαν να επιβαρύνουν μια ήδη επιβαρυμένη οικονομική και κοινωνική κατάσταση στις περισσότερες χώρες του κόσμου, ενισχύοντας παγκοσμίως τις πληθωριστικές τάσεις, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα εφοδιασμού, απειλώντας το επίπεδο ζωής δισεκατομμυρίων ανθρώπων και την ίδια την επιβίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων και προκαλώντας ήδη μεγάλη κοινωνική αναταραχή.

Βρισκόμαστε μάλιστα μόνο στην αρχή αυτής της υπόθεσης, καθώς δεν έχει φανεί ακόμα παρά ένα μικρό κλάσμα του οικονομικού και κοινωνικού σοκ που αναμένεται να προκαλέσουν ο πόλεμος, οι κυρώσεις και αντικυρώσεις σε ζωτικούς τομείς της παγκόσμιας οικονομίας περιλαμβανομένης της ενέργειας και των τροφίμων.

Ήδη, οι αυξήσεις του κόστους ζωής είναι τέτοιες που έχουν προκαλέσει μια «επιδημία» διαμαρτυριών διεθνώς, από κοινωνικά στρώματα που συνειδητοποιούν ότι απλά δεν μπορούν να επιβιώσουν. Και στην ίδια την Ελλάδα άλλωστε ένα στα πέντε νοικοκυριά έχει περιορίσει ακόμα και τις δαπάνες για τρόφιμα, που σημαίνει πρακτικά ότι τρώει και πολύ περισσότερα τρόφιμα – σκουπίδια, με επιβάρυνση της υγείας του. Ένα στα τέσσερα νοικοκυριά εξάλλου περιόρισε την αναγκαία θέρμανση του σπιτιού του. Όσο για τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού και του φυσικού αερίου, δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούμε. Θυμίζουμε μόνο ότι αυτά όλα είναι το ορντέβρ, δεν ήρθε ακόμα το κυρίως πιάτο.

Προς το παρόν βέβαια τα πιο έντονα προβλήματα εμφανίζονται στις πιο ευάλωτες χώρες και απειλούν την ίδια την επιβίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά δεν εξαιρούνται από αυτά και οι αναπτυγμένες. Άλλωστε έχουν και αυτές τον εσωτερικό «τρίτο κόσμο» τους, με πιο εντυπωσιακό παράδειγμα την κοινωνία των ΗΠΑ. Και στην Ελλάδα έχουμε πολλούς φτωχούς και πολύ φτωχούς ανθρώπους, έχουν όμως εξαφανισθεί και από την εικονική πραγματικότητα των ΜΜΕ που τους αγνοούν και από τον λόγο των πολιτικών, ακόμα και της υποτιθέμενης «αριστεράς» (ο Θεός να την κάνει).

Στη Βρετανία για παράδειγμα, οι οικογένειες δυσκολεύονται τώρα να αντιμετωπίσουν ακόμα και τις πιο βασικές δαπάνες. Μεγάλες διαμαρτυρίες για τη δραματική αύξηση του κόστους ζωής προηγήθηκαν άλλωστε του πολέμου στην Ουκρανία. Αν ο Μακρόν χάσει τις εκλογές στη Γαλλία, ουσιώδη ρόλο θα έχει παίξει η σημαντική φτωχοποίηση του γαλλικού πληθυσμού.
Διαδηλώσεις και απεργίες παντού, μπλακάουτ στο Πακιστάν

Μεγάλες διαδηλώσεις και απεργίες, σχετιζόμενες με την πτώση του βιοτικού επιπέδου, σημειώθηκαν πρόσφατα στο Περού, το Σουδάν, τη Σρι Λάνκα και το Ιράν μεταξύ άλλων, με τάση επέκτασης και σε πολλές άλλες χώρες.

Στην Ινδονησία, την τέταρτη σε πληθυσμό χώρα του κόσμου, έγιναν μεγάλες φοιτητικές διαδηλώσεις την περασμένη εβδομάδα με αφορμή την αύξηση της τιμής του μαγειρικού λαδιού, αλλά και την ανακοίνωση της πρόθεσης του προέδρου της χώρας Joko Widodo να παραμείνει για ακόμα μια θητεία στην εξουσία. Στην Τζακάρτα, το νότιο Sulawesi, τη δυτική Ιάβα και άλλες περιοχές οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν άγρια με την αστυνομία.

Στο Πακιστάν, στην έντονη δυσφορία για την αύξηση των τιμών των τροφίμων ήρθε τώρα να προστεθεί και ένα ενεργειακό κραχ. Η νέα κυβέρνηση της χώρας άρχισε διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ, μετά την ανατροπή του προηγούμενου Πακιστανού Προέδρου, που κατηγορεί τους Αμερικανούς ότι τον έριξαν, λόγω των καλών σχέσεων που διατηρούσε με τη Μόσχα και το Πεκίνο. Η γειτονική Ινδία προτίμησε να στείλει στο διάβολο τους Αμερικανούς, που επέμεναν να περιορίσει τις εισαγωγές της από τη Ρωσία.

Παρόλο που η Λατινική Αμερική δεν επηρεάζεται ιδιαίτερα από την μείωση των ρωσικών και ουκρανικών εξαγωγών, και σε αυτή την ήπειρο εμφανίστηκαν τα πρώτα αποτελέσματα της νέας οικονομικής κατάστασης. Μια μαζική διαδήλωση έγινε την περασμένη εβδομάδα στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής καθώς μια απεργία των φορτηγατζήδων σταμάτησε τις εξαγωγές σιτηρών. Η κοινωνική θερμοκρασία ανεβαίνει τώρα κατά τρόπο ανάλογο προς την πτώση της αγοραστικής αξίας του τοπικού νομίσματος, με τον ετήσιο πληθωρισμό να φτάνει το 55%. Μια μεγάλη απεργία φορτηγατζήδων, οδηγών ταξί και λεωφορείων παρέλυσε επίσης την περασμένη εβδομάδα την Ονδούρα.

Η Σρι Λάνκα, όπου ήδη ένας άνθρωπος σκοτώθηκε στις διαρκείς διαδηλώσεις με αίτημα την παραίτηση του Προέδρου, που τροφοδότησαν οι αυξήσεις στα τρόφιμα, ζήτησε ήδη επείγουσα βοήθεια του ΔΝΤ. Βεβαίως, τέτοια βοήθεια συνοδεύεται πάντα από σχεδόν τιμωρητικούς όρους, με καταστροφικές μακροχρόνιες επιπτώσεις στις χώρες που τη λαμβάνουν. Σοβαρά προβλήματα έχουν δημιουργηθεί και σε μια από τις πολυπληθέστερες χώρες της Μέσης Ανατολής, την Αίγυπτο.
«Τέλεια καταιγίδα» παγκόσμιας δυσαρέσκειας

Την περασμένη εβδομάδα τα Ηνωμένα Έθνη έδωσαν στη δημοσιότητα μια έκθεση για τις παγκόσμιες επιπτώσεις του πολέμου στην Ουκρανία επί των συστημάτων τροφίμων, ενέργειας και το χρηματοπιστωτικό (“Global impact of war in Ukraine on food, energy and finance system”). Σε αυτήν αναφέρεται ότι ο «πόλεμος στην Ουκρανία, σε όλες του τις διαστάσεις, προκαλεί αλυσιδωτά πολύ ανησυχητικά αποτελέσματα σε μια παγκόσμια οικονομία που ήδη έχει πληγεί από τον COVID-19 και την κλιματική αλλαγή, με ιδιαίτερα δραματικές επιπτώσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες».

Όπως σημειώνει η έκθεση το 60% των κυβερνήσεων αυτών των χωρών είναι τόσο βαριά χρεωμένες στις τράπεζες και τις επιχειρήσεις που δεν θα μπορέσουν να επιδοτήσουν αυτούς που επηρεάζονται από τις αυξανόμενες τιμές.

Αυτό που τώρα εμφανίζεται είναι, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, μια «τέλεια καταιγίδα» κοινωνικής δυσαρέσκειας, καθώς η αύξηση της τιμής των τροφίμων σημειώνεται σε ένα περιβάλλον ήδη υψηλού επιπέδου κοινωνικοοικονομικού στρες, εξαιτίας των συνεπειών του κορονοϊού και ενδέχεται να οδηγήσει σε μεγάλη κοινωνική αναταραχή.
Σε κίνδυνο εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι

Σε συνδυασμό με τις συνέπειες του κορονοϊού και την υπερχρέωση, ο πόλεμος, οι κυρώσεις και αντικυρώσεις, απειλούν τώρα να εξαφανίσουν κάθε πρόοδο που σημειώθηκε τα τελευταία 25 χρόνια για την καταπολέμηση της φτώχειας, απειλώντας άμεσα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους και τη βιωσιμότητα των κρατών της Ανατολικής Αφρικής. Τόσο τα κράτη της Ανατολικής, όσο και της Δυτικής Αφρικής έχουν επιπλέον να αντιμετωπίσουν και τα πραξικοπήματα που οργανώνουν οι Αμερικανοί για να χτυπήσουν τη ρωσική και κινεζική επιρροή στην ήπειρο. Τα τρία από τα τέσσερα τελευταία έγιναν στο Μαλί και την Μπουρκίνα Φάσο, εκεί δηλαδή που ήθελαν οι φωστήρες της δικής μας κυβέρνησης να στείλουν ελληνικά στρατεύματα, σχέδιο που ματαιώθηκε (ελπίζουμε) μετά την επισημοποίηση του γαλλικού Βατερλώ στην Αφρική.

Είπαμε να συμπαρασταθούμε στον ουκρανικό λαό. Δεν είπαμε όμως να ανατινάξουμε την ανθρωπότητα, όπως θα πετύχει τελικά ο sui generis παγκόσμιος πόλεμος που εξαπέλυσε το ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας, με προοπτική επέκτασης και κατά … παντός άλλου μη ελεγχόμενου.

Μήπως η κυβέρνηση και τα πολιτικά μας κόμματα, που εφαρμόζουν απαρέγκλιτα και με αξιοσημείωτη πειθαρχία την πολιτική των ΗΠΑ, έχουν αλήθεια να πουν τίποτα επί όλων αυτών; Έχουν άποψη για τον κόσμο και την πολιτική για την Ελλάδα; (Αν δηλαδή κάνουμε την τολμηρή υπόθεση ότι υπάρχουν ακόμα ελληνικά πολιτικά κόμματα). Ή μήπως America First και σε αυτό και σε όλα τα άλλα θέματα;



Πηγή: kosmodromio.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τρίτη στην ιεραρχία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Βικτόρια Νούλαντ επισκέπτεται τώρα την Αθήνα, τη Λευκωσία και την Άγκυρα. Ποιες είναι οι επιδιώξεις της;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 5.4.22

Αναφερθήκαμε χτες στις πληροφορίες για αποστολή κυπριακών όπλων στην Ουκρανία και ελληνικών στρατευμάτων στη Βουλγαρία (όπου, αν είναι δυνατόν, θα ενσωματωθούν σε ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις για περίπτωση παγκόσμιου πολέμου!!!) Είναι τέτοιος όμως ο καταιγισμός των εξελίξεων στην ελληνική και κυπριακή εξωτερική πολιτική, που δεν προλαβαίνουμε ούτε καν να τις αναφέρουμε στο σύνολό τους, όχι να τον σχολιάσουμε όπως πρέπει.

Τρίτη στην ιεραρχία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αλλά πρώτη όπως φαίνεται στο αμερικανικό «Κόμμα του Πολέμου», η Βικτόρια Νούλαντ επισκέπτεται τώρα την Αθήνα, τη Λευκωσία και την Άγκυρα. Βασική σύμβουλος του Ρεπουμπλικανού αντιπροέδρου Τσένεϊ, όταν οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ, οργανώτρια του πραξικοπήματος στο Κίεβο το 2014, τα αποτελέσματα του οποίου ζει τώρα όλη η ανθρωπότητα, η Νούλαντ υπήρξε και η εφευρέτρια της Πενταμερούς για την Κύπρο. Δηλαδή της προσπάθειας να διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία με μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν, παρακάμπτοντας και τις απευθείας διαπραγματεύσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και τη δέσμευση οποιαδήποτε λύση να περάσει από δημοψήφισμα. Είναι παντρεμένη με τον θεωρητικό των Νεοσυντηρητικών, του πιο εξτρεμιστικού ρεύματος της αμερικανικής πολιτικής.

Οι επιδιώξεις της Κυρίας Νούλαντ είναι οι ακόλουθες:

1) Να μεταφέρει η Ελλάδα τα ρωσικής προέλευσης όπλα που συνιστούν την καρδιά της ελληνικής αντιαεροπορικής άμυνας στην Ουκρανία. Με τον τρόπο αυτό θα ικανοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό, από το παράθυρο, και η απαίτηση της Τουρκίας για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου.

Προ μερικών εβδομάδων, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ κ. Φλώρος είχε αποκλείσει κατηγορηματικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, μετά τον θόρυβο που είχε προκληθεί από την πρώτη αποστολή όπλων στην Ουκρανία. Χτες όμως έσπευσε να συμμετάσχει σε σύσκεψη με αυτό το αντικείμενο με τον Υπουργό Άμυνας και τον Ουκρανό Πρέσβη στην Αθήνα, πιθανώς εν όψει και της ελεύσεως Νούλαντ στην Αθήνα. Σύμφωνα με ορισμένα δημοσιεύματα συμφώνησε με την αποστολή όπλων.

2) Να ληφθούν περαιτέρω μέτρα εναντίον της Ρωσίας από Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και μέτρα καταστολής όσων φωνών στις δύο χώρες εκφράζουν και την παραμικρή επιφύλαξη για το κλίμα αντιρωσικής υστερίας, «Πας μη μεθ΄ ημών καθ’ ημών», που επιχειρείται να επιβληθεί σε όλο τον δυτικό κόσμο και συνιστά ευθεία απειλή και για το δημοκρατικό πολίτευμα και για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας.

3) Να μεταφέρει και η Κύπρος όλο τον οπλισμό της στην Ουκρανία. Η Κυπριακή Εθνική Φρουρά διαθέτει σχεδόν αποκλειστικά ρωσικής προελεύσεως οπλικά συστήματα , γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά το πραξικόπημα του Ιωαννίδη και την τουρκική εισβολή που οι ίδιες οργάνωσαν, επέβαλαν και εμπάργκο όπλων στο θύμα τους, το οποίο εμπάργκο εξακολουθεί να ισχύει.

Να επαναλάβουμε στο σημείο αυτό ότι η αντικατάσταση των ρωσικών όπλων με αμερικανικά, που ασφαλώς θα χρειαστεί πολύ χρόνο, δεν λύνει το πρόβλημα γιατί έχει διαπιστωθεί επανειλημμένως και το 1974 και το 1996 (Ίμια) ότι τα αμερικανικά όπλα λειτουργούν μόνο όσο το επιτρέπουν οι ΗΠΑ. Ακόμα κι αν γίνει μια τέτοια αντικατάσταση, κάτι για το οποίο ας μας επιτραπεί να αμφιβάλλουμε, η Κύπρος θα παραμείνει όμηρος των διαθέσεων των ΗΠΑ απέναντι στην ίδια και στην Τουρκία.

Σήμερα, τα συστήματα που έχουν ενσωματώσει στα οπλικά τους συστήματα οι Αμερικανοί τους επιτρέπουν να γνωρίζουν ακόμα και σε τι κατάσταση βρίσκεται ένα F35 σε υπόστεγο και πιθανώς μπορούν να του δίνουν εντολές να πετάξει ή να μην πετάξει, μας λέει ειδικός στα οπλικά συστήματα. Χωρίς να αναφερθούμε στη διπλωματική καταστροφή που συνεπάγεται για την Κύπρο η ολοκλήρωση της καταστροφής των σχέσεών της με τη Ρωσία.

4) Να απομακρυνθούν από την Κύπρο και την Ελλάδα και οι εναπομείναντες Ρώσοι επιχειρηματίες.

5) Να μπει μπροστά η «λύση του Κυπριακού», δηλαδή η διάλυση του κυπριακού κράτους με μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν, ενός σχεδίου που παραβιάζει σχεδόν όλες τις ισχύουσες διατάξεις του ευρωπαϊκού, του συνταγματικού και του διεθνούς δικαίου.

6) Να επιλυθούν οι ελληνοτουρκικές διαφορές με τρόπο ικανοποιητικό για την Άγκυρα.

7) Να μεταφερθεί το φυσικό αέριο της Μέσης Ανατολής στην Ευρώπη μέσω Κύπρου και Τουρκίας.

Σημειωτέον ότι ενώ ζητούνται από την Ελλάδα και την Κύπρο όλα αυτά, η Τουρκία διατηρεί τα δικά της συστήματα S-400, γεγονός που θα της παράξει μείζον πλεονέκτημα αν εμείς διαλύσουμε και αμερικανοποιήσουμε την αντιαεροπορική μας άμυνα.

Επιπλέον, η Τουρκία δεν έχει επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία, με αποτέλεσμα να πηγαίνουν εκεί οι τουρίστες από την πρ. ΕΣΣΔ που έρχονταν σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και να εγκαθίστανται εκεί οι Ρώσοι επιχειρηματίες που ήταν εγκατεστημένοι στις δύο χώρες.

Νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται πολύς σχολιασμός για όλα αυτά. Ας μας εξηγήσουν οι κυβερνώντες, αλλά και οι αντιπολιτευόμενοι στις δύο χώρες, ποια είναι η θέση τους και για ποιο λόγο ασκούν αυτή την πολιτική. Διότι είναι άλλο να καταδικάζεις τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και να συμπαρίστασαι έστω στο Κίεβο και άλλο να παίρνεις μέτρα που ανατινάζουν την ελληνική και κυπριακή εθνική άμυνα, διεθνή θέση και οικονομία, ενισχύοντας τον ιστορικό αντίπαλο του ελληνισμού, την Τουρκία και χωρίς άλλωστε να προσφέρουν και τίποτα αποφασιστικό στην Ουκρανία, πέραν του ότι διαιωνίζουν την καταστροφή της.

ΥΓ. Ένας ανώτερος στρατιωτικός, πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ενοχληθείς από το χθεσινό άρθρο μας, υποστήριξε ότι τα κράτη δεν αυτοκτονούν. Δυστυχώς, ξέρουμε ότι αυτοκτονούν. Το έπραξε η Ελλάδα του Ιωαννίδη το 1974, παρολίγον να συμβεί με την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν το 2002-2004 και συνέβη επί Γιώργου Παπανδρέου με τα Μνημόνια και τις Δανειακές. Απορούμε πώς Έλληνες ανώτεροι στρατιωτικοί δεν γνωρίζουν τουλάχιστο την πρώτη, αλλά και τις άλλες δύο περιπτώσεις.

Πηγή: kosmodromio.gr




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Μόσχα θεωρεί ότι η παρούσα σύγκρουση με το ΝΑΤΟ είναι αγώνας για την ύπαρξή της, για να μη διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε πολλά επίπεδα σημειώνεται τώρα πολύ επικίνδυνη κλιμάκωση του πολέμου ΝΑΤΟ-Ρωσίας, υποσύνολο του οποίου είναι, και μόνο έτσι μπορούμε να τον καταλάβουμε, ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Η κλιμάκωση αυτή επιφέρει και αύξηση του κινδύνου χρήσης όπλων μαζικής καταστροφής, δηλαδή χημικών, πυρηνικών, βιολογικών και κυβερνητικών όπλων, σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα.

Σε ένα από τα επίπεδα, όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, είναι δυνατόν να εμπλακεί και η Ελλάδα, εφόσον κληθεί να παράσχει και προσφέρει περισσότερα εξελιγμένα αντιαρματικά και αντιαεροπορικά-αντιπυραυλικά όπλα ή Έλληνες στρατιωτικοί συμμετάσχουν ενεργά στην προώθηση αυτών των όπλων, όπως ελπίζουμε, αλλά δεν είμαστε βέβαιοι, ότι δεν κάνουν.

Ήδη, ορισμένα δημοσιεύματα κάνουν λόγο για αίτημα προς την Ελλάδα να δώσει τους S300 που διαθέτει στην Ουκρανία.

Τα επίπεδα της κλιμάκωσης είναι:

α) η μεταφορά όλο και πιο εξελιγμένων οπλικών συστημάτων και μισθοφόρων από το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση έχουν εξελιγμένα σοβιετικής/ρωσικής κατασκευής αντιαρματικά και αντιαεροπορικά όπλα (ιδίως BUK και S300) που έχουν χώρες του ΝΑΤΟ, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, με τα οποία είναι εξοικειωμένοι οι Ουκρανοί, πράγμα που αν δεν έχει ήδη αποφασίσει, εξετάζει ήδη σοβαρά η αμερικανική κυβέρνηση σύμφωνα με την Washington Post.

Η Ρωσία απείλησε ήδη χτες με πλήγματα κατά των εφοδιοπομπών, χωρίς να διευκρινίσει αν θα γίνουν στο έδαφος της Ουκρανίας ή στο έδαφος των χωρών που αποστέλλουν ή διαβιβάζουν τα όπλα, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο απευθείας στρατιωτικής αναμέτρησης ΝΑΤΟ και Ρωσίας, δυνάμενου πολύ εύκολα πλέον να μετατραπεί σε πυρηνικό πόλεμο (για το ζήτημα αυτό και τους κινδύνους που συνεπάγεται δες εδώ).

Πιθανώς η υπόθεση αυτή ενδέχεται να συνδέεται με μαζική επίθεση της ρωσικής αεροπορίας, νωρίς χθες το πρωί, σε ουκρανική βάση λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα με το έδαφος του ΝΑΤΟ.

β) Αν κρίνουμε από τις δηλώσεις του Βρετανού πρωθυπουργού Μπαρίς Τζόνσον ετοιμάζεται πιθανώς προβοκάτσια με χημικά όπλα. Το λέμε γιατί αυτή η μέθοδος των δήθεν επιθέσεων με χημικά όπλα χρησιμοποιήθηκε αποδεδειγμένα από δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών στη Συρία το 2013 και το 2017. Την πρώτη φορά για να προκληθεί στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ στη Συρία, α λα Ιράκ, την οποία σταμάτησαν την τελευταία στιγμή Ομπάμα και Πούτιν συνεργαζόμενοι. Τη δεύτερη για να δικαιολογηθεί ο βομβαρδισμός από τον Τραμπ της Συρίας, όπου στάθμευαν ρωσικά στρατεύματα, ώστε να δοκιμαστούν τα πυρηνικά αντανακλαστικά της Μόσχας.

Η Βρετανία έχει παίξει ιδιαίτερο και εξέχοντα ρόλο σε όλες τις αντιρωσικές εκστρατείες των τελευταίων ετών, η κυβέρνηση Τζόνσον έχει σχεδόν πει ότι επιδίωξή της είναι η «αλλαγή καθεστώτος» στη Ρωσία και ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει προσωπικά ασχοληθεί με το στήσιμο της μεγάλης προβοκάτσιας του καλοκαιριού, όταν έστειλε ένα πολεμικό σκάφος εντός των χωρικών υδάτων της Κριμαίας (βλ. εδώ και εδώ).

Μετά την απομάκρυνση αφενός του Νετανιάχου από την πρωθυπυοργία του Ισραήλ και αφετέρου της «ομάδας του διαβόλου» στις ΗΠΑ (Πομπέο-Πενς-Τραμπ), αλλά και την εκπαραθύρωση του Κόρμπιν από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας ο Τζόνσον, το βρετανικό κράτος και οι βρετανικές υπηρεσίες έχουν γίνει ένα από τα κύρια όργανα του «κρυμμένου Αλκιβιάδη» παγκοσμίως.

Ως «κρυμμένο Αλκιβιάδη» ορίζουμε τα αφανή μεν, ισχυρά δε κέντρα εντός του δυτικού συστήματος, που αποσκοπούν σε πόλεμο, θεωρώντας ότι η απώλεια της δυτικής παντοδυναμίας αξίζει την ανάληψη του κινδύνου καταστροφής της ανθρωπότητας. Τη δράση τους τη διαπιστώσαμε επανειλημμένα, ιδίως, αλλά όχι μόνο στη Μέση Ανατολή. Η στρατηγική τους είναι ο παροξυσμός των εθνικών συγκρούσεων παγκοσμίως και το χάος. (βλ. ενδεικτικά εδώ).

γ) Συνεχίζεται και εντείνεται η πίεση στον Τζο Μπάιντεν από mainstream όργανα του δυτικού τύπου όπως το Politico, μέλη του Κογκρέσου, τους ακροδεξιούς εξτρεμιστές που κυβερνούν την Πολωνία και τις Βαλτικές Χώρες, ασυνάρτητους ή προβοκάτορες αξιωματούχους της Ε.Ε., «ειδικούς» που συνδέονται με τις βιομηχανίες όπλων, αλλά και υπουργούς, όπως ο Μπλίνκεν και η Νούλαντ, προκειμένου ο Αμερικανός πρόεδρος να κηρύξει «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων» ή τουλάχιστο να δεχθεί να μεταφέρει σοβιετικής κατασκευής μαχητικά στην Ουκρανία.

Προς το παρόν έχει αντισταθεί σθεναρά στις προτάσεις για ζώνη απαγόρευσης πτήσεων. εξηγώντας ότι κάτι τέτοιο σημαίνει Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο ζήτημα όμως των μαχητικών από την Πολωνία, που αρχικά είχε προτείνει ο ανεκδιήγητος Επίτροπος Εξωτερικής Πολιτικής της Ε.Ε. Ζοζέπ Μπορέλ, την πρόταση υποδέχθηκε θετικά ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να βγει το ίδιο το αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας και να ανάψει δημοσίως κόκκινο φως. Παρόλα αυτά, ο Μπλίνκεν επιμένει ότι πρέπει να εξετασθεί πώς μπορεί να γίνει η μεταφορά των μαχητικών.

Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί και εν μέρει η CIA είναι εκπαιδευμένοι να υπερασπίζονται τα συμφέροντα του αμερικανικού κράτους και όχι της Διεθνούς του Χρήματος. Επιπλέον αντιλαμβάνονται τι σημαίνει πυρηνικός πόλεμος, κάτι που δεν συμβαίνει με τη μεγάλη πλειοψηφία του σημερινού δυτικού πολιτικού προσωπικού, κυρίως υπαλλήλους οικονομικών συμφερόντων και εκλεκτούς μυστικών υπηρεσιών. Χαρακτηριστική άλλωστε ήταν και η διαφοροποίηση του αρχηγού του γερμανικού Πολεμικού Ναυτικού από την αντιρωσική υστερία της Δύσης, που κατέληξε στην παραίτησή του.

Ο Μπάιντεν, ο στρατός, η CIA ανθίστανται, αλλά πόσο ακόμα θα μπορούν να το κάνουν και τι συνέπειες μπορεί να έχουν προβοκάτσιες από παράπλευρα κέντρα, αλλά και μια πιθανή εντονότερη ρωσική αντίδραση σε αυτό που εξελίσσεται σε αερογέφυρα ανεφοδιασμού της Ουκρανίας από το ΝΑΤΟ; Όσο δεν βρίσκεται ειρηνική λύση, όσο εντείνεται η επίθεση κατά της Ρωσίας και όσο συνεχίζεται και κλιμακώνεται η δυτική αντιρωσική υστερία, με εκκλήσεις ακόμα και για δολοφονία του Πούτιν ή με χαρακτηρισμούς του προέδρου της Ρωσίας ως Χίτλερ, που αντικειμενικά σημαίνουν προετοιμασία πολέμου, ο κίνδυνος να εκτραπεί αυτή η σύγκρουση και να αρχίσει να διολισθαίνει σε κανονικό παγκόσμιο πόλεμο γίνεται όλο και μεγαλύτερος.
Η ρωσική αντίληψη και ψυχολογία

Σημειωτέον ότι υπάρχουν στην κρατική ελίτ της Μόσχας δυνάμεις που εκτιμούν ότι τώρα η Ρωσία δίνει τον «νυν υπέρ πάντων αγώνα» και αντιμετωπίζει «υπαρξιακή απειλή». Υπενθυμίζουμε επίσης ότι από το πυρηνικό δόγμα και των ΗΠΑ και της Ρωσίας απουσιάζει η αρχή της «μη πρώτης χρήσης» του πυρηνικού όπλου. Σύμφωνα με τα αμερικανικά δημοσιεύματα επ’ αυτού, το ρωσικό δόγμα προβλέπει τη χρήση πυρηνικών όπλων, εάν η εξέλιξη μιας συμβατικής σύρραξης, όπως αίφνης η παρούσα, θέσει σε «υπαρξιακό κίνδυνο» τη Ρωσία.

Η Μόσχα θεωρεί ότι η παρούσα σύγκρουση με το ΝΑΤΟ είναι αγώνας για την ύπαρξή της, για να μη διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη, όπως παρολίγον να γίνει επί Γέλτσιν και όπως ευχήθηκε ο Μπρεζίνσκι στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Σκακιέρα». Η Ρωσία είναι μία δύναμη με μεγάλη αδράνεια (στη φυσική η αδράνεια είναι το μέτρο της μάζας). Αργεί να κινηθεί, όταν όμως αρχίσει να κινείται προς μια κατεύθυνση το κάνει πολύ απότομα και αποφασιστικά. Είναι μόνιμο χαρακτηριστικό της ρωσικής ιστορίας αυτό, όπως όταν ασπάσθηκε εντός προθεσμίας τριών ημερών τον ορθόδοξο Χριστιανισμό, όταν πήγε στον Κομμουνισμό και όταν τον εγκατέλειψε. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο έντονα τώρα, γιατί η παρούσα ρωσική ηγεσία εκτιμά ότι την κορόιδεψαν, την εκμεταλλεύτηκαν και την πρόδωσαν οι Δυτικοί. Όσοι πιστεύουν και βλέπουν να διαψεύδονται οι προσδοκίες τους, αργούν μεν να συνέλθουν, όταν όμως συνέρχονται στρέφονται με ιδιαίτερο μένος εναντίον των προηγουμένων ειδώλων τους. Οι φανατικοί έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνουν αιρετικοί.

Από την άλλη η Ουάσιγκτον ναι μεν τηρεί ευτυχώς ορισμένους στοιχειώδεις κανόνες μη άμεσης εμπλοκής έως τώρα, κατ’ ουσίαν όμως κάνει έναν πόλεμο κατά της Ρωσίας (ιστορικά πρωτοφανείς κυρώσεις, εφοδιασμός με όπλα, παγκόσμια δαιμονοποίηση), που αντικειμενικά είναι ένας πόλεμος αλλαγής καθεστώτος, ανεξαρτήτως διακηρύξεων και σκοπών. Μόνο που ένας πόλεμος αλλαγής καθεστώτος απέναντι σε μια χώρα που δεν είναι ασφαλώς Ιράκ, Αφγανιστάν ή Ιράν, σημαίνει σοβαρή πιθανότητα παγκόσμιας σύρραξης και τέλους της ανθρωπότητας. Αντιλαμβάνομαι ότι αρκετοί αναγνώστες μπορεί να τα θεωρήσουν υπερβολικά αυτά όλα, υπερβολικά όμως δεν είναι αυτά που γράφω εγώ, υπερβολικά είναι αυτά που συμβαίνουν.

Διερωτάται κανείς, ακόμα μια φορά, τι κάνουν αυτοί που κάθονται στις καρέκλες που κάποτε κάθισαν ο στρατηγός Ντε Γκωλ και ο Βίλυ Μπραντ, πού τρύπωσε και δεν εμφανίζεται η ευρωπαϊκή Αριστερά. Γιατί δεν κινητοποιούνται μαζικά για να σταματήσει ο πόλεμος και να σωθεί η Ουκρανία (που έχει ήδη υποστεί, κατά τον Ζελένσκι ζημιές 100 δισ. δολαρίων), να αποδοθεί ουδέτερο στάτους στη χώρα αυτή, όπως είναι η μόνη λύση, για να διασωθεί η παγκόσμια ειρήνη, να αποτραπεί η επερχόμενη οικονομική και κοινωνική καταστροφή μιας πλειάδας ευρωπαϊκών κρατών, περιλαμβανομένης της Ελλάδας, αλλά και κρατών του Νότου, να μπορέσουν να αντιμετωπιστούν οι τρομακτικές οικολογικές και άλλες τεχνογενείς απειλές κατά της ανθρωπότητας, να διασωθούν τα εναπομένοντα δημοκρατικά δικαιώματα σε Ανατολή και Δύση.

Δεν υπάρχει δυνατότητα νίκης στη σύγκρουση Ανατολής και Δύσης που αρχίζει, υπάρχει μόνο δυνατότητα τελικής καταστροφής της ανθρωπότητας. Μόνη διέξοδος μια νέα παγκόσμια τάξη που θα έχει χώρο για όλους.

Υ.Γ.: Για όσους δεν έχουν ακόμα απαλλαγεί από τις αυταπάτες τους για το είδος των δυνάμεων που βρίσκονταν και βρίσκονται πίσω από τον Τραμπ, σημειώνουμε τη δήλωσή του ότι αν ήταν αυτός Πρόεδρος, θα είχε ήδη απειλήσει τη Ρωσία με πυρηνικό πλήγμα και κάλεσε τον διάδοχό του να το πράξει έστω και τώρα.

Πηγή: kosmodromio.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην εγκληματική απόφαση της κυβέρνησης να αποστείλει στην Ουκρανία αντιαρματικά όπλα που προστατεύουν την πρώτη γραμμή της ελληνικής άμυνας, στο ανατολικό Αιγαίο. Η απόσυρση των όπλων αυτών από το ανατολικό Αιγαίο είναι πάγιο αίτημα της Τουρκίας και το υποστηρίζει τώρα full steam η αμερικανική κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, ο πρωθυπουργός άνοιξε τον δρόμο για την απαξίωση των αντιαεροπορικών όπλων που είναι η ραχοκοκαλιά της άμυνας των νησιών, προκαλώντας την εντονότατη αντίδραση ενός λαμπρού μεν, πολύ μετρημένου δε και σοβαρού στρατιωτικού, του πρώην αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στρατηγού Ζαζιά.

Αλλά αυτά δυστυχώς δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα έρχονται και για τα οποία σπεύδει κατεπειγόντως ο κ. Μητσοτάκης στην Κωνσταντινούπολη, κατόπιν σχετικού επείγοντος «σήματος» από ΗΠΑ, και τα οποία θα θέσουν (και το λέμε μετρώντας τα λόγια και τις εκφράσεις μας) σε μείζονα κίνδυνο την ίδια τη συγκροτημένη ύπαρξη του ελληνικού λαού και των δύο κρατών του, της Ελληνικής και της Κυπριακής Δημοκρατίας, που ναι μεν δεν αξίζουν και πολλά πράγματα, είναι όμως τα μόνα δύο που διαθέτουμε.

O εκπρόσωπος άλλωστε του τουρκικού κυβερνώντος κόμματος ήταν λαλίστατος και είπε ότι στις συνομιλίες Μητσοτάκη-Ερντογάν θα τεθεί το σύνολο των τουρκικών απαιτήσεων από την Ελλάδα. «Ο φάκελος της Ελλάδας είναι περιεκτικός, είναι μεγάλος φάκελος. Υπάρχουν πολλά ζητήματα, από τις έρευνες φυσικού αερίου μέχρι το θέμα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου (…) Τελευταία η Ελλάδα βλέπουμε ότι προσπαθεί τα διμερή ζητήματα που χρήζουν επίλυσης να τα αναγάγει σε τουρκο-ευρωπαϊκά θέματα, αλλά είναι εξαιρετικά λανθασμένη αυτή η προσέγγιση. Η Ελλάδα πρέπει να το καταλάβει αυτό. Είμαστε γείτονες, ζούμε μαζί και αυτά τα ζητήματα εμείς μπορούμε να τα λύσουμε (…) Η ευαισθησία που έχει η Τουρκία για τη Γαλάζια Πατρίδα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ή να επικριθεί. Ο φάκελος περιλαμβάνει από το θέμα της υφαλοκρηπίδας μέχρι και τη στρατιωτικοποίηση των νησιών εκ μέρους της Ελλάδας και όλα αυτά θα συζητηθούν φυσικά. Φυσικά υπάρχει το ζήτημα της ΤΔΒΚ και το άνοιγμα των Βαρωσίων».

Η κυβέρνηση εφηύρε, για να δικαιολογήσει τη συνάντηση, τη μάλλον αστεία ιστορία ότι ο Μητσοτάκης ήθελε να πάει στην Πόλη για την Κυριακή της Ορθοδοξίας, το άκουσε ο Ερντογάν και είπε «Δεν έρχεσαι να φάμε;» (εννοώντας από ό,τι φαίνεται να φάνε την Ελλάδα και την Κύπρο).

Θυσία στον πόλεμο κατά της Ρωσίας

Στην πραγματικότητα, ο Έλληνας πρωθυπουργός πηγαίνει κατεπειγόντως στην Κωνσταντινούπολη γιατί αυτό επιθυμεί τώρα η κυβέρνηση Μπάιντεν που βιάζεται να επαναφέρει την Τουρκία πλήρως στο δυτικό στρατόπεδο, καθώς κλιμακώνεται η σύγκρουση Αμερικής-Ρωσίας. Και για να το πετύχει, πρέπει, ως Ιφιγένεια, να θυσιαστεί η Ελλάδα, κάνοντας τις παραχωρήσεις που απαιτεί η Τουρκία σε Αιγαίο και Θράκη.

Και επειδή καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να τις κάνει μόνη της, θα επιτευχθεί αυτό πιθανότατα μέσω της παραπομπής των ζητημάτων κυριαρχίας στο Αιγαίο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, που θα κληθεί να αποφασίσει αν καλώς η Ελλάδα ασκεί κυριαρχία στις Οινούσσες!

Καταργούν το κυπριακό κράτος

Ακόμα πιο φοβερές είναι όμως οι παραχωρήσεις που ζητώνται από τον ελληνικό λαό στην Κύπρο. Εδώ μιλάμε για κατάργηση του ίδιου του κυπριακού κράτους και αντικατάστασή του από ένα μεταμοντέρνο προτεκτοράτο ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ, το κράτος των «τριών ξένων δικαστών και των τριών ξένων στρατών» που προέβλεπε για την Κύπρο το καταψηφισθέν από τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της Κύπρου διαβόητο σχέδιο Ανάν.

Ο λόγος που επιδιώκεται κάτι τέτοιο είναι ότι ο σχεδιασμός των Αμερικανών είναι να μεταβάλουν όλη τη Μεσόγειο σε mare nostrum, σε μια ζώνη δικής τους επιρροής που θα στηρίζεται σε τρεις δυνάμεις, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Τουρκία. Αυτό προϋποθέτει να λυθεί με κάποιο τρόπο το Κυπριακό, να νομιμοποιηθεί η παρουσία του τουρκικού στρατού στην Κύπρο και να εξοβελισθεί όποιο ίχνος ρωσικής παρουσίας από το νησί. (Η Ρωσία υπήρξε παραδοσιακά, από την εποχή ήδη του αγώνα της ΕΟΚΑ, το μακράν σπουδαιότερο αμυντικό, διπλωματικό, οικονομικό και πολιτικό στήριγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, που πολύ δύσκολα θα είχε επιβιώσει χωρίς αυτό. Τώρα όμως επιχειρείται, κυρίως με «δικές μας» ενέργειες, υπαγορευμένες από τους Αμερικανούς, να σπρωχτεί στην αγκαλιά της Άγκυρας. Ελπίζουμε ότι δεν θα το κάνει, γιατί δεν συμφέρει και την ίδια, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι με την όλο και πιο ανοιχτά και αναίτια υπερβολική αντιρωσική πολιτική της Ελλάδας. Το παράδειγμα της Αρμενίας θα έπρεπε εδώ και καιρό να μας έχει καταστήσει λίαν προσεκτικούς).

Βέβαια, ένα πιθανό εμπόδιο στη λύση του Κυπριακού είναι η εμμονή της Άγκυρας στη λύση δύο κρατών. Πρέπει όμως να θεωρήσουμε πιθανότατο ότι οι Αγγλοαμερικανοί θα κάνουν ότι είναι δυνατό να βρουν μια φόρμουλα που να συνδυάζει το προτεκτοράτο τύπου Ανάν και τη διχοτόμηση, αν και ομολογουμένως κάτι τέτοιο είναι δύσκολο. Ίδωμεν.

EastMed μέσω Τουρκίας

Ένας όμως ακόμα πιο επείγων λόγος που οι Αμερικανοί θέλουν να «τελειώνει» τώρα το Κυπριακό είναι ότι θέλουν να φτιάξουν έναν EastMed μέσω Τουρκίας και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να μπορέσει να περάσει ο αγωγός Ισραήλ-Τουρκία από τις θαλάσσιες ζώνες όπου έχει εξουσιοδότηση η Κυπριακή Δημοκρατία. (Όχι ότι θα διστάσουν βέβαια, αν δεν τα καταφέρουν, να «παρανομήσουν» και να περάσουν τον αγωγό από όπου θέλουν χωρίς να ρωτήσουν κανένα).

Αν αυτά τα σχέδια υλοποιηθούν, συνεπάγονται το τέλος του κυπριακού κράτους, το μακροπρόθεσμο τέλος του Ελληνισμού στην Κύπρο, αλλά και την τελική ακύρωση του ελλαδικού κράτους, που όντας ήδη στο κακό του χάλι, ως οικονομική αποικία χρέους και στρατιωτική αποικία των ΗΠΑ θα γίνει τώρα και όμηρος των δυνάμεων που θα ελέγξουν την Κύπρο, και από τις οποίες θα εξαρτάται η ασφάλεια των Ελληνοκυπρίων, μεταβαλλόμενων σε κοινότητα «αναζητούσα και μη ανευρίσκουσα κηδεμόνα», ενώ η Τουρκία θα αποκτήσει, δια της κυπριακής ρύθμισης, ψήφο στην Ε.Ε. Σε επόμενο άρθρο μας θα εξετάσουμε πώς και γιατί φτάσαμε σε αυτό το σημείο.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μόνο ως πράξη ακραίου τυχοδιωκτισμού και υποτέλειας, με δυνάμει βαρύτατες αρνητικές συνέπειες και στην εθνική ασφάλεια και στην εθνική οικονομία της Ελλάδας (και της Κύπρου), μπορεί να θεωρηθεί η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, χωρίς μάλιστα να έχει προηγουμένως εξασφαλίσει τη συναίνεση της Βουλής ή του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών, ως όφειλε για ένα τόσο σοβαρό θέμα, να εμπλέξει την Ελλάδα και τις ένοπλες δυνάμεις της στις πολεμικές επιχειρήσεις που διεξάγονται στην Ουκρανία, αποστέλλοντας εξοπλισμό στον ουκρανικό στρατό που μάχεται τους Ρώσους (αλλά και διάφορες άλλες αποφάσεις που λαμβάνει για να εξυπηρετήσει τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ).

Τη στιγμή που δύο φιλικά έθνη, οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί, έχουν εμπλακεί σε μια αδελφοκτόνα σύγκρουση η Ελλάδα, αντί να παίξει οποιονδήποτε φιλειρηνικό και μεσολαβητικό ρόλο, πάει και ενισχύει στρατιωτικά το ένα από τα δύο. Τι αισθήματα για την Ελλάδα νομίζετε εσείς ότι θα κυριαρχήσουν στη ρωσική ελίτ; Ή μήπως πιστεύετε ότι θα τα ξεχάσει σύντομα όλα αυτά;

Πολλά ακούγονται για τη Ρωσία από τα αμερικανοκρατούμενα ελληνικά ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια. Ακόμα όμως και αν τα δεχθούμε όλα αυτά, έχουμε άραγε ξεχάσει ότι η Μόσχα ήταν το μόνο διπλωματικό στήριγμα του κυπριακού ελληνισμού από συστάσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας, η δύναμη που δέχθηκε να παράσχει στο απειλούμενο κυπριακό κράτος αμυντικό εξοπλισμό που αρνήθηκαν οι Αμερικανοί (ισχύει ακόμα κατά το μεγαλύτερο μέρος του το εμπάργκο όπλων που επέβαλαν οι ΗΠΑ στο θύμα τους, την Κύπρο); Έχουμε κανένα λόγο να τη μαχαιρώσουμε πισώπλατα τη στιγμή που πολεμάει (έστω με λάθος και καταδικαστέο τρόπο) για την ύπαρξή της, ακόμα και αν καταδικάζουμε απολύτως τις ενέργειές της στην Ουκρανία; Αφήστε τον κίνδυνο εξαΰλωσης του ελληνικού λαού, σε περίπτωση τακτικής πυρηνικής σύγκρουσης, από τις αμερικανικές βάσεις που εγκαταστήσαμε σε όλη τη Βόρειο Ελλάδα. Ούτε κι εμείς όταν τα γράφαμε, δεν περιμέναμε να τα βρούμε τόσο γρήγορα μπροστά μας. (Τι θα συμβεί στην Αθήνα αν πληγεί η Αλεξανδρούπολη).

Η απόφαση αποστολής όπλων στην Ουκρανία, που σημειωτέον θα βλάψει, αντί να βοηθήσει τον ουκρανικό λαό, όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, και θα επιβαρύνει τη θέση των μεγάλων ελληνικών πληθυσμών που ζουν ένθεν και εκείθεν της γραμμής αντιπαράθεσης στο Ντονμπάς, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το πιο ζωτικό συμφέρον της χώρας μας να διατηρήσει τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τη Ρωσία και να αποφύγει αχρείαστες εντάσεις με τη Μόσχα, πολύ περισσότερο βαθειά τραύματα με εμβέλεια δεκαετιών, όπως αυτό που έχει ήδη προκαλέσει, κατά τα φαινόμενα, στις ελληνορωσικές σχέσεις. Η Ρωσία θα καταλάβαινε ενδεχομένως την ευθυγράμμιση της Αθήνας με τη Δύση, όχι όμως και τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διεκδικεί η Ελλάδα στον πόλεμο εναντίον της.

Η καταστροφή των ελληνορωσικών σχέσεων, προϋπόθεση για την τελική καταστροφή του ίδιου του ελληνικού (και κυπριακού) κράτους ήταν η επιδίωξη όσων είπαν στην ελληνική κυβέρνηση να στείλει τα όπλα, γιατί φυσικά αυτά τα όπλα και δύσκολα θα φτάσουν στους Ουκρανούς και δεν θα έχουν καμμία επίδραση στις εχθροπραξίες. Αυτό που θα κάνουν θα είναι να καταστρέψουν τις ελληνορωσικές σχέσεις, ζωτικής σημασίας για την ίδια την Ελλάδα (και την Κύπρο), τόσο για στρατηγικούς, όσο και για οικονομικούς λόγους. Να εξαφανίσουν δηλαδή και τα τελευταία υπολείμματα περιθωρίων ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους, εντελώς απαραίτητα για την ευημερία και την ίδια την επιβίωση του ελληνικού λαού.

Η ζωτική για την Ελλάδα ανάγκη διατήρησης των καλύτερων δυνατών σχέσεων με τη Ρωσία ήταν προφανής στο παρελθόν, έστω και σε διαφορετικό βαθμό, για όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως πολιτικο-ιδεολογικού προσανατολισμού, όπως στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κωνσταντίνου και του Κώστα Καραμανλή και όλες τις κυπριακές κυβερνήσεις από συστάσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το καταλάβαινε ακόμα και ο πατέρας του σημερινού Πρωθυπουργού, ακόμα και η χούντα του Παπαδόπουλου, που τοποθέτησαν οι ίδιοι οι Αμερικανοί στην Αθήνα!

Ήταν και είναι προφανές γιατί ο ελληνισμός αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει μεγάλες απειλές και επιβουλές, όχι από τη Ρωσία, αλλά από τη «σύμμαχό» του εντός του ΝΑΤΟ Τουρκία, αλλά και τους δυτικούς «συμμάχους» και «εταίρους» του, που όχι απλώς ανέχθηκαν, αλλά παρότρυναν την Τουρκία στην εκδήλωση της επιθετικότητάς της, με αποκορύφωμα την οργανωμένη από τον Χένρι Κίσσιντζερ και το ΝΑΤΟ εισβολή, κατάληψη και εθνοκάθαρση της μισής Κύπρου από τον τουρκικό στρατό, το 1974 και την προηγηθείσα επιβολή από τους Αμερικανούς στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, το 1967, ακριβώς για να φτάσουμε στο 1974. Σημερινοί Υπουργοί έλεγαν, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση πραγματοποιούσε απελάσεις Ρώσων διπλωματών, ότι χρειαζόμαστε τη Ρωσία ως αντιστάθμισμα των δυτικών πιέσεων και εξαρτήσεων. Ερχόμενοι όμως στην εξουσία ξέχασαν τι έλεγαν και εφαρμόζουν με μανία τις εντολές του Ανθυπάτου, εις βάρος των πιο ζωτικών εθνικών συμφερόντων της χώρας τους. ‘Όχι μόνο στο ουκρανικό, αλλά σε όλα τα μεγάλα θέματα εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής, όπου η αμερικανική CVC, με τη βοήθεια της τωρινής κυβέρνησης, κοντεύει να λεηλατήσει όλη τη χώρα και ετοιμάζεται τώρα να αρπάξει και το χρυσωρυχείο της Αττικής Οδού.

Οι δυτικοί «σύμμαχοι» και «εταίροι» ήταν επίσης πίσω από την οικονομική καταστροφή και λεηλασία της Ελλάδας (και των κυπριακών τραπεζών) με τα Μνημόνια και τις Δανειακές, στα οποία συνέπραξαν πλήρως και πολλαπλώς οι ΗΠΑ, και δια της τεράστιας επιρροής τους στην κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου και δια της έγκρισης από το ΔΝΤ των προγραμμάτων οικονομικής καταστροφής Ελλάδας – Κύπρου. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μόνο για λόγους άμυνας τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τη Ρωσία, αλλά και για οικονομικούς λόγους. Η Ρωσία είναι βασικός τόπος προέλευσης τουριστών (δεν θα έρθει κανένας με την πολιτική που ασκεί η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και με τη διακοπή των αεροπορικών συγκοινωνιών Ελλάδας και Ρωσίας, θα πάνε όλοι στην Τουρκία), αλλά και από τους ελάχιστους μεγάλους άμεσους επενδυτές στην ελληνική οικονομία. (Στο αμόκ εκτέλεσης των υπερατλαντικών εντολών που την συνεπήρε, η ελληνική κυβέρνηση ανακάλεσε ακόμα και τις άδειες διαμονής Ρώσων επενδυτών!!!) (*)

Είπαμε παραπάνω ότι τα όπλα που στέλνουμε δεν θα ωφελήσουν τους Ουκρανούς, θα ωφελήσουν το ματοκύλισμα της Ουκρανίας. Είναι φανερό ότι οι Ουκρανοί δεν μπορούν να νικήσουν τον ρωσικό στρατό. Το μόνο που θα κάνει η ένοπλη αντίστασή τους, που ενθαρρύνουν παντοιοτρόπως οι Δυτικοί, θα είναι να φέρει κοντύτερα μια εκατόμβη αμάχων, όταν οι Ρώσοι θα αρχίσουν να χτυπάνε κατοικημένες περιοχές όπου είναι τοποθετημένα τα ουκρανικά αμυντικά συστήματα. Αυτό επιδιώκουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, να μετατρέψουν δηλαδή την Ουκρανία σε νέο Αφγανιστάν, που θα ματώνει διαρκώς τη Ρωσία. (Λέγεται ότι οι Ουκρανοί είχαν δεχθεί στάτους ουδετερότητας στις διαπραγματεύσεις με τους Γάλλους και τους Γερμανούς, όταν παρενέβησαν οι Αμερικανοί και τους εμπόδισαν. Δεν επιβεβαιώθηκε αλλά το θεωρούμε πολύ πιθανό.)

Όλοι οι άνθρωποι με κάποια συνείδηση πονάνε με την τραγωδία που πλήττει την Ουκρανία. Αν θέλουν όμως να σταματήσουν αυτή την τραγωδία, αλλά και να προστατεύσουν όλη την Ευρώπη και την ανθρωπότητα, από τις φοβερές καταστροφές που έρχονται, υπάρχει τρόπος και τον έχουν περιγράψει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, άμεσα ή έμμεσα, όχι τίποτα κομμουνιστές ή περιθωριακοί, αλλά όλες οι τελευταίες εναπομένουσες ανεξάρτητες προσωπικότητες – παρά τον επελαύνοντα ολοκληρωτισμό – και της αμερικανικής αριστεράς και της αμερικανικής δεξιάς, μεταξύ άλλων η Tulsi Gabbard, ο Χένρι Κίσσιντζερ, ο νυν αρχηγός της CIA William Burns, ο Νόαμ Τσόμσκι, ο Μερσχάιμερ, ο Τζωρτζ Κέναν, ο Πατ Μπιουκάναν, η Νταιάνα Τζόνστοουν και πολλοί άλλοι

Και δεν είναι άλλος από την αναγνώριση του θεμιτού συμφέροντος ασφαλείας της Ρωσίας να μη φτάσει το ΝΑΤΟ στα περίχωρα της Μόσχας, να αποκτήσει η Ουκρανία ένα ουδέτερο στάτους και να τηρηθούν έστω και πολύ μερικά οι υποσχέσεις που δόθηκαν στην ΕΣΣΔ σε αντάλλαγμα της συγκατάθεσής της στη γερμανική ενοποίηση.

Θα περίμενε κανείς από την ευρωπαϊκή «Αριστερά» και από αυτούς που κάθονται στις καρέκλες που κάθισαν ο στρατηγός Ντε Γκωλ, ο Καγκελάριος Βίλυ Μπραντ, αλλά και ο Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου να έχουν το θάρρος να πουν αυτή την εντελώς στοιχειώδη αλήθεια και να αναλάβουν πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση, αντί να συμπράττουν, με το να μη τη λένε, σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο Ανατολής-Δύσης, που τελειώνει την Ευρώπη, εγκαθιστά στην ήπειρό μας ένα ολοκληρωτικό καθεστώς νεομακαρθισμού, απειλεί να προκαλέσει παγκόσμιο Κραχ, εμπεριέχει τον κίνδυνο παγκόσμιας πυρηνικής καταστροφής και τη βεβαιότητα, παρατεινόμενος, της οικολογικής καταστροφής της ανθρωπότητας.

Δεν έχουμε ασφαλώς την απαίτηση από το σημερινό, σπιθαμιαίο πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας να κάνει μια μεγάλη διεθνή πολιτική όπως αυτή που έκαναν στο παρελθόν ο Ανδρέας Παπανδρέου ή ο Μακάριος, αποδίδοντας στην Ελλάδα και την Κύπρο αντίστοιχα την ακτινοβολία που κάποτε είχαν. Αλλά τουλάχιστο βρε αδερφέ, ας μην γίνονται βασιλικότεροι του Βασιλέως, πρωταγωνιστώντας στην καταστροφή του ελληνισμού, για να εξυπηρετήσουν τις δυνάμεις που φαίνεται να τους ελέγχουν. Ούτε ένα τόσο τοσοδούλι όχι δεν μπορούν να πουν.

ΥΓ. Ορισμένοι κύκλοι της «αριστεράς» προωθούν τη θεωρία των «αντιμαχόμενων ιμπεριαλισμών». Ωραία όλα αυτά τα σχήματα, αλλά δεν πήγαν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι στον Κόλπο του Μεξικού και στον Καναδά. Οι Αμερικανοί βρέθηκαν στα περίχωρα της Ρωσίας και στα στενά της Ταϊβάν και αυτοί απέδωσαν στον εαυτό τους ρόλο παγκόσμιας αστυνομίας (έχοντας ισοπεδώσει μισή ντουζίνα χώρες την τελευταία εικοσαετία). Μην τρελαθούμε εντελώς αδέλφια.

(*) Να προσθέσουμε σε αυτά ότι αρκετά αμυντικά συστήματα τόσο των ελληνικών, όσο και των κυπριακών ενόπλων δυνάμεων χρειάζονται ανταλλακτικά και υποστήριξη από τη Ρωσία. Αυτό το δικαίωμα το διατηρεί η Τουρκία, το απαγορεύουν όμως στον εαυτό τους Ελλάδα και Κύπρος με τις αποφάσεις που συμπράττουν να βγουν από την ΕΕ, χωρίς καν να ζητούν κάποιες εξαιρέσεις για λόγους δικής τους εθνικής ασφάλειας.

Πηγή: kosmodromio.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αιτίες και συνέπειες της ουκρανικής κρίσης. Γιατί η παρούσα κρίση ήταν και απολύτως προβλέψιμη και απολύτως αποτρέψιμη.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

“Να μη γελάς, να μην κλαις, να καταλαβαίνεις”
                                                                                                 Σπινόζα

Είναι εντελώς αδύνατο να καταλάβει κανείς την ουκρανική κρίση, αν θεωρήσει ότι η ιστορία ξεκινάει προχτές, με τη ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία, αν δε
ν γνωρίζει τα αίτια και το πώς φτάσαμε εδώ.

Ασφαλώς επιθετική, αν κριθεί με «τοπικά» κριτήρια, η επέμβαση της Μόσχας έχει αμυντικά χαρακτηριστικά στην πραγματικότητα, αν εξετασθεί από ιστορική και διεθνή άποψη. Δεν το γράφουμε για να τη δικαιολογήσουμε, αλλά για να καταλάβουμε και να ερμηνεύσουμε το τι συμβαίνει και τι μπορεί να συμβεί. Αλλιώς θα καταλήξουμε στις αρλούμπες διάφορων δημοσιογράφων, όπως μία στο ΣΚΑΪ, που μιλούσε για «τρέλα» του Πούτιν, ή διαφόρων «διεθνολόγων» της πυρκαγιάς, όπως αυτός που μας έλεγε από το MEGA ότι ο Πούτιν είναι «Χίτλερ», καυτηριάζοντας μάλιστα τη Δύση γιατί δεν κάνει ό,τι έκανε και στον Χίτλερ (κάτι που κυριολεκτικά σημαίνει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, δηλαδή την καταστροφή της ανθρωπότητας!). Με αυτά που ακούνε και διαβάζουν από τα ΜΜΕ οι Έλληνες, απορώ πώς εξακολουθεί και δεν έχει βαθιά διαταραχθεί η πνευματική μας υγεία.

Ούτε η Ρωσία θέλει βέβαια την Ουκρανία για αγορά και για αυτό επενέβη. Η Ουκρανία είναι ήδη μια απολύτως κατεστραμμένη χώρα, βάρος και όχι όφελος για τη Μόσχα αν την ελέγξει. Δεν την κατέστρεψε άλλωστε η Ρωσία, προηγήθηκε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, πολύ αποτελεσματικότερο οποιασδήποτε εισβολής.

Επειδή μερικοί μπορεί να πουν τώρα ότι δεν ξέρω τι λέω, θα τους απαντήσω ότι η παρούσα ουκρανική κρίση ήταν και απολύτως προβλέψιμη και απολύτως αποτρέψιμη. Και μάλιστα δεν θα το κάνω βασισμένος στις δικές μου ιδέες και συλλογισμούς, ή κανέναν ριζοσπάστη περιθωριακό, αλλά στο τι λένε διακεκριμένες προσωπικότητες του δυτικού κόσμου, όπως για παράδειγμα ο ίδιος ο τωρινός αρχηγός της CIA, ο Χένρι Κίσινγκερ ή ο Τζορτζ Κέναν.

Και θα μπορούσε ακόμα και τώρα να περιοριστεί τουλάχιστον η ουκρανική τραγωδία, να ανοίξει ο δρόμος για μια ειρηνική λύση. Για παράδειγμα χτες Σάββατο, τα μέλη του ΝΑΤΟ, περιλαμβανομένης της Γερμανίας, ιστορικής κοιτίδας του Ναζισμού, που χρωστάει στη Μόσχα το ότι είναι ενωμένη σήμερα, αποφάσισαν την αποστολή όπλων στην Ουκρανία. Οι Ουκρανοί όμως δεν μπορούν να νικήσουν τον ρωσικό στρατό. Το μόνο που μπορούν να κάνουν αυτά τα όπλα είναι να διευρύνουν την αιματοχυσία στην Ουκρανία. Αν πράγματι ενδιαφέρονταν για την ειρήνη τα μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ θα έπρεπε, αντί για όπλα να σκοτωθούν Ουκρανοί και Ρώσοι, να στείλουν μάλλον μεσολαβητές στο Κίεβο και τη Μόσχα και να δηλώσουν ότι δεν πρέπει να ενταχθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ (κάτι που ούτως ή άλλως δεν θα γίνει) και ότι η χώρα μπορεί να διατηρήσει ένα ουδέτερο καθεστώς. Δεν πρόκειται για καμιά ριζοσπαστική πρόταση. Την έκανε και ο ίδιος ο Χένρι Κίσινγκερ το 2014, προτείνοντας τη «φινλανδοποίηση» της Ουκρανίας. . Φαίνεται όμως ότι τα πραγματικά αφεντικά της Δύσης, που δεν είναι βέβαια τα μάλλον γελοία ανθρωπάκια, οι διάφοροι Σολτς και Μακρόν, δεν επιτρέπουν στις κατ’ όνομα ηγεσίες των ευρωπαϊκών κρατών τέτοιες πρωτοβουλίες. Κι όχι μόνο ρίχνουν λάδι στη φωτιά της Ουκρανίας, για την οποία δήθεν κόπτονται, αλλά και παίρνουν μέτρα που απειλούν να οδηγήσουν σε μεγάλο Οικονομικό Κραχ την ανθρωπότητα και την ίδια την Ευρώπη, αλλά και να μας φέρνουν κοντύτερα στην καταστροφή του ανθρώπινου είδους μέσα από τον τρίτο, πυρηνικό παγκόσμιο πόλεμο.

Τι έγραφε ο αρχηγός της CIA

Το ότι η παρούσα ουκρανική κρίση ήταν και προβλέψιμη και αποτρέψιμη δεν το λέω εγώ. Ο νυν αρχηγός της CIA Ουίλιαμ Μπερνς, γράφει στην κυβέρνησή του, ήδη από το 1995, ότι «η εχθρότητα προς την επέκταση του ΝΑΤΟ είναι αισθητή σχεδόν καθολικά σε όλο το πολιτικό φάσμα εδώ». Δεν υπάρχει ακόμα κανένας Πούτιν, ο φιλοαμερικανός Γέλτσιν κυβερνά μια Ρωσία – Μπανανία το 1995. Ο Μπερνς χαρακτηρίζει την απόφαση της κυβέρνησης Κλίντον να εντάξει την Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχία στο ΝΑΤΟ, «πρόωρη στην καλύτερη περίπτωση και αχρείαστα προκλητική στη χειρότερη» και προειδοποιεί για σύννεφα καταιγίδας που μαζεύονται σιγά – σιγά και θα αφήσουν το αποτύπωμά τους για δεκαετίες στις αμερικανορωσικές σχέσεις. Και σε ένα άλλο υπόμνημά του, από το 2008, παρατηρεί: «Δεν έχω βρει ούτε έναν Ρώσο, ούτε καν ανάμεσα στους πιο σκληρούς φιλελεύθερους επικριτές του Πούτιν που να θεωρεί την ένταξη της Ουκρανίας τίποτα λιγότερο από μια ευθεία πρόκληση στα ρωσικά συμφέροντα».

Κέναν και Μάτλοκ

«Πατριάρχης» της αμερικανικής διπλωματίας και ο διαμορφωτής της
αμερικανικής στρατηγικής της ανάσχεσης απέναντι στην ΕΣΣΔ μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Τζορτζ Κέναν χαρακτηρίζει τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ (στην Ανατολική Ευρώπη, όχι στις πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες της Ουκρανίας και της Γεωργίας) ως «αρχή ενός νέου Ψυχρού Πολέμου» και ένα «τραγικό σφάλμα». Προσθέτει ότι «δεν υπήρχε ο παραμικρός λόγος για να γίνει αυτό. Κανένας δεν απειλούσε κανένα. Αυτή η επέκταση (του ΝΑΤΟ) θα κάνει τους Πατέρες Ιδρυτές (του αμερικανικού έθνους) να γυρνάνε στους τάφους τους».

Ειδικός στα θέματα της ΕΣΣΔ και Πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα στην πιο κρίσιμη περίοδο του ύστερου 20ού αιώνα (1987-91), ο Τζακ Μάτλοκ κατέθεσε το 1997 ενώπιον της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας: «Θεωρώ την πρόταση της κυβέρνησης να δεχτούμε νέα μέλη στο ΝΑΤΟ εσφαλμένη αυτή τη στιγμή. Αν γίνει δεκτή από τη Γερουσία μπορεί κάλλιστα να μείνει στην ιστορία ως η πιο βαθιά στρατηγική γκάφα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Μακράν του να βελτιώσει την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών, των συμμάχων τους και των εθνών που επιθυμούν να ενταχθούν στην συμμαχία θα μπορούσε να ενθαρρύνει μια αλυσίδα γεγονότων που θα μπορούσαν να παράγουν τη πιο σοβαρή απειλή ασφάλειας προς αυτό το έθνος (τις ΗΠΑ) από τότε που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση». Αυτά σημειωτέον ειπώθηκαν σε μια εποχή που δεν διανοούνταν ακόμα κανένας να φανταστεί ότι το ΝΑΤΟ θα ήθελε να φτάσει βαθειά στο έδαφος της πρώην ΕΣΣΔ.

Θα μπορούσαμε να πολλαπλασιάσουμε τις αναφορές, αλλά δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται. Το βέβαιο είναι ότι τα «αφεντικά» είχαν σαφέστατη συνείδηση ότι βαδίζοντας στο δρόμο αυτό πήγαιναν σε σύγκρουση με τη Ρωσία, σύγκρουση που τώρα λαμβάνει χώρα στην Ουκρανία. Υποθέτουμε ότι το έκαναν γιατί το ήθελαν, όχι γιατί δεν το περίμεναν.

Και υπέρ αυτής της άποψης συνηγορεί το γεγονός ότι ο Ντέιβιντ Ιγκνάτιους, επικεφαλής των «σκληρών», άτυπος εκπρόσωπος της CIA, που θέλει να εμφανίζεται ως ο «νέος Μπρζεζίνσκι» έγραψε ένα άρθρο στην «Ουάσιγκτον Ποστ», εξηγώντας περίπου που θα μπορούσε η Αμερική να μπλέξει τη Ρωσία σε ένα νέο «Ιράκ ή Αφγανιστάν» στο κέντρο της Ευρώπης.

Οι υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν και η διαρκής περικύκλωση

Όπως έχουμε εξηγήσει επανειλημμένα, η Ρωσία και όλη η πρώην Σοβιετική Ένωση ήταν η πιο φιλοαμερικανική χώρα στον κόσμο το 1990-91. Για να φτάσουμε στο σημείο που φτάσαμε τώρα προηγήθηκαν πολλά πράγματα, αρχής γενομένης από τη μη τήρηση των ρητών υποσχέσεων των Δυτικών ότι δεν θα επεκταθεί ούτε ίντσα το ΝΑΤΟ προς Ανατολάς. Τα γεγονότα έχουν συζητηθεί αρκετά και τεκμηριωθεί απολύτως και δεν υπάρχει λόγος να επανέλθουμε εδώ. Τελευταία προστέθηκε και ο Γάλλος πρώην υπουργός Εξωτερικών του Μιτεράν, ο Ρολάν Ντιμά, που επιβεβαίωσε το αληθές των υποσχέσεων που δόθηκαν τότε σε αντάλλαγμα της γερμανικής ενοποίησης.

Όχι μόνο οι υποσχέσεις δεν τηρήθηκαν, όχι μόνο το ΝΑΤΟ κοντεύει τώρα να φτάσει στα περίχωρα της Μόσχας αλλά και:
Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους επετέθησαν και κατέστρεψαν, παραβιάζοντας ωμά το διεθνές δίκαιο και περιφρονώντας το ΣΑ του ΟΗΕ, μια σειρά χωρών – συμμάχων ή φιλικών προς τη Ρωσία (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Συρία, Λιβύη).
Οι ΗΠΑ κατήγγειλαν μονομερώς και αποχώρησαν από τις πιο θεμελιώδεις συμφωνίες για τον έλεγχο των εξοπλισμών όπως η συμφωνία απαγόρευσης των αντιβαλλιστικών όπλων (ΑΒΜ), η συμφωνία για την απαγόρευση των όπλων μέσου βεληνεκούς (INF) και η συμφωνία των Ανοιχτών Ουρανών, που επέτρεπε πτήσεις επαλήθευσης πάνω από τις χώρες. Τίθεται το ερώτημα αναπόφευκτα, γιατί παραιτήθηκαν από όλους τους περιορισμούς και τους ελέγχους, που οι ίδιοι μάλιστα είχαν προτείνει, αν δεν επιθυμούν μια αιφνιδιαστική πυρηνική επίθεση κατά της Ρωσίας;
Η Ουάσιγκτον οργάνωσε πραξικόπημα στο Κίεβο το 2014, εγκαθιστώντας ένα ακροδεξιό εθνικιστικό καθεστώς, με τη βοήθεια νεοναζιστικών πολιτοφυλακών, και τορπιλίζοντας την ειρηνευτική συμφωνία που έκλεισαν οι Ευρωπαίοι Υπουργοί Εξωτερικών. Το καθεστώς που πήρε την εξουσία στο Κίεβο ανέλαβε εκστρατεία τρόμου εναντίον των ρωσικών πληθυσμών στην ανατολική Ουκρανία και κάθε αντιφρονούντα σε όλη τη χώρα, περιλαμβανομένων μαζικών σφαγών, όπως στην Οδησσό. Δείτε για την Ουκρανία το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του μεγάλου Αμερικανού κινηματογραφιστή Όλιβερ Στόουν.
Γαλλία και Γερμανία μεσολάβησαν για να υπογραφούν οι συμφωνίες του Μινσκ για τη λύση του ουκρανικού, συμφωνίες που όμως δεν εφάρμοσε ποτέ η ουκρανική κυβέρνηση.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες βομβάρδισαν το 2017 και το 2018 τη Συρία παρά την ύπαρξη εκεί ρωσικών στρατευμάτων, δημιουργώντας τόσο στο Κρεμλίνο όσο και στην ηγεσία των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων την πεποίθηση ότι είναι πολύ πιθανή μια πυρηνική στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας. Ταυτόχρονα με αυτούς τους βομβαρδισμούς, η κυβέρνηση Τραμπ υιοθέτησε ένα νέο στρατηγικό δόγμα που αναγορεύει τη Ρωσία και την Κίνα, ως τους κύριους αντιπάλους της Αμερικής.
Το «κερασάκι στην τούρτα» (και αποφασιστικός παράγων, αν τουλάχιστον πιστέψουμε την εκπρόσωπο του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών) ήταν η δήλωση του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι ότι θέλει να αποκτήσει η χώρα του πυρηνικά όπλα.

Φαίνεται ότι το Κρεμλίνο θεώρησε ότι η παγίωση ενός εχθρικού καθεστώτος στα σύνορά του, σε μια χώρα με 2.000 χλμ, σύνορα με τη Ρωσία και από όπου οι πύραυλοι μπορούν να πλήξουν τη Μόσχα σε τέσσερα λεπτά ήταν «casus belli», και δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή. Έτσι φτάσαμε στη ρωσική στρατιωτική επέμβαση.

Αυτά όλα μας επιτρέπουν να καταλάβουμε καλύτερα τι και γιατί συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία. Δεν σημαίνει αυτό ότι η ρωσική επέμβαση δεν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, ούτε ότι ήταν αναγκαστικά η καλύτερη απάντηση που μπορούσε να δώσει η Μόσχα στην πραγματική απειλή εθνικής ασφαλείας που υφίσταται, ακόμα και από την άποψη των συμφερόντων του ουκρανικού, του ρωσικού και των υπολοίπων λαών της πρώην ΕΣΣΔ.


Το διεθνές δίκαιο

Είναι προφανές ότι η ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Πρέπει όμως να κάνουμε εδώ δύο κρίσιμες επισημάνσεις. Ο δυτικός κόσμος έχει χάσει προ πολλού το δικαίωμα να επικρίνει άλλους για παραβίαση του διεθνούς δικαίου, επί τη βάσει του τερατώδους απολογισμού της δικής του δράσης κατά τον 20ο αιώνα (οι ΗΠΑ έκαναν 191 μικρές ή μεγάλες επεμβάσεις ανά την υφήλιο για να ανατρέψουν ή να επιβάλλουν κυβερνήσεις της αρεσκείας του, μεταξύ των οποίων η επέμβαση στην Ελλάδα το 1967 για την επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας, το πραξικόπημα και οι απόπειρες δολοφονίας του Προέδρου της Κύπρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και η ενθάρρυνση στην Τουρκία να απειλήσει επανειλημμένως την Ελλάδα, να οργανώσει τα πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης και να εισβάλλει στην Κύπρο. Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, το 1991, οι ΗΠΑ διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία και ισοπέδωσαν κυριολεκτικά τη μισή Μέση Ανατολή και πέραν αυτής.

Στην πραγματικότητα, οι αναφορές της Δύσης στο διεθνές δίκαιο, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα συνιστούν μια εξαιρετικά κυνική άσκηση ψευδολογίας, που έρχεται σε αντίθεση ακόμα και με τις ίδιες τις αρχές που είναι στο θεμέλιο της επίσημης ιδεολογίας της Δύσης, όσο καιρό δεν πάμε σε ανοιχτό Φασισμό, κάτι που δεν πρέπει καθόλου να αποκλείουμε πλέον. Και αποτελούν χείριστη υπηρεσία προς το διεθνές δίκαιο, τον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία, γιατί μεγάλες μάζες ανθρώπων ανά την υφήλιο αρχίζουν να πιστεύουν ότι δεν πρόκειται παρά για απάτες που κρύβουν επικίνδυνα σχέδια και εγκληματικές προθέσεις.

Αν κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά και όχι εικονικά να διασφαλίσει την παγκόσμια ειρήνη και την τήρηση του διεθνούς δικαίου, οφείλει με την πολιτική του να δημιουργεί τις συνθήκες που καμία δύναμη να μη νοιώθει στριμωγμένη στον τοίχο και υποχρεωμένη (γιατί έτσι η ίδια αντιλαμβάνεται την κατάσταση) να προχωρά σε απονενοημένα διαβήματα, όπως αυτό της Ρωσίας στην Ουκρανία. ‘Όταν σε απειλώ με κάθε τρόπο χρόνια και χρόνια, είναι μάλλον υποκριτικό να σου ζητήσω να σεβαστείς όλους τους κανόνες του «σαβουάρ βιβρ» που έχω ο ίδιος μαζικά καταπατήσει επί τρεις δεκαετίες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ρωσική επέμβαση είναι μια υψηλού ρίσκου κίνηση. Μην έχοντας όλα τα δεδομένα της υπόθεσης, μη γνωρίζοντας αν εξαντλήθηκαν προηγουμένως όλα τα περιθώρια μιας διαφορετικής αντιμετώπισης και αν έγινε πλήρης εκμετάλλευση της ευκαιρίας που συνιστούσε η εμφάνιση μιας έστω δειλής μεταρρυθμιστικής κίνησης στο ίδιο του κέντρο του καπιταλιστικού κόσμου, δεν είμαι σε θέση να έχω μια αποφασιστική γνώμη για την αποτελεσματικότητα των επιλογών της Μόσχας. Αν πάντως η ρωσική ηγεσία υποτιμήσει τη δύναμη του ουκρανικού εθνισμού θα επαναλάβει το σφάλμα (αν ήταν σφάλμα) που έκαναν οι Αμερικανοί όταν υποτίμησαν τη δύναμη του ρωσικού εθνισμού. Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος η επιχείρηση αυτή να δημιουργήσει ένα δύσκολα γεφυρώσιμο χάσμα ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα σλαβικά και σοβιετικά έθνη. Το πρόβλημα με αυτού του είδους τις επεμβάσεις είναι ότι μπορείς μεν να νικήσεις, αλλά μετά έρχεται η επόμενη ημέρα (day after) και εκεί είναι οι μεγάλες δυσκολίες.

Αλλά όπως είπαμε δεν μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις, ούτε έχουμε όλα τα στοιχεία για τους λόγους που ώθησαν την παρούσα ρωσική ηγεσία να διαβεί τον Ρουβίκωνα. Επ’ αυτών η Ιστορία θα μιλήσει κάποια στιγμή.

Οι λαοί της πρώην Σοβιετικής ‘Ένωσης (και εμμέσως η ανθρωπότητα) κατέβαλαν ένα φοβερό τίμημα για την απόφαση της διοικούσας νομενκλατούρας τους να προσχωρήσει και να υποταγεί στη Δύση το 1989-91, με τη μορφή της μεγαλύτερης κοινωνικής, οικονομικής, δημογραφικής και πολιτιστικής καταστροφής όλης της βιομηχανικής εποχής. Είναι κρίμα να οδηγηθούν τώρα και στον αλληλοσπαραγμό. Είναι πολύ λυπηρό εξάλλου ότι, 30 χρόνια μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, και με δεδομένο τον περισσότερο από τραγικό απολογισμό της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στον πρώην σοβιετικό χώρο, δεν έχει εμφανισθεί ένα αξιόπιστο κίνημα που να επιχειρήσει να ενώσει τους λαούς αυτών των χωρών γύρω από την ανάγκη συνεργασίας τους και αντιμετώπισης των προβλημάτων τους, μακριά από τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και του ΔΝΤ, με παράλληλο σεβασμό των εθνοτήτων που τον συναποτελούν.

Ας ελπίσουμε ότι η τραγωδία που τώρα εξελίσσεται θα σπρώξει σε αυτή την κατεύθυνση, που φαίνεται τρομερά δύσκολη, αλλά είναι εντούτοις η μόνη που μπορεί να ανοίξει μια προοπτική για τους λαούς αυτούς, αλλά και για την παγκόσμια ειρήνη.


Πηγή:
kosmodromio.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου