Articles by "Κωνσταντακόπουλος"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κωνσταντακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η απόφαση της Τουρκίας να αποσύρει το σεισμογραφικό της σκάφος από τη μη οριοθετημένη θαλάσσια ζώνη μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου, αποκλιμάκωσε προσωρινά την ένταση. Οι παραπλήσιες δηλώσεις Καλίν και Δένδια, για την ανάγκη πολλού χρόνου για τη διαπραγμάτευση, δημιουργούν την εντύπωση ότι υπάρχει ίσως τώρα ένα παράθυρο ευκαιρίας για ένα βήμα πίσω σε μια κρίση που, εν τέλει, δεν είναι προς ώφελος καμίας από τις δύο χώρες. Το ίδιο και τουρκικά δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία δεν βρέθηκαν ενδείξεις ύπαρξης κοιτασμάτων από τις έρευνες στην Αν. Μεσόγειο.

Αλλά βέβαια, η σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων του «‘Αρη» και της «Αφροδίτης» στην Αν. Μεσόγειο δεν έχει ακόμα κριθεί. Παραμένει ο κίνδυνος μιας ελληνοτουρκικής σύγκρουσης, ή τουλάχιστον μιας παρατεταμένης κρίσης με μεγάλους κινδύνους και καταστροφικό οικονομικό και άλλο κόστος, όπως επίσης και ο κίνδυνος να αχθεί η Αθήνα σε εθνικά απαράδεκτες παραχωρήσεις, όπως αυτές που φημολογούνται για μερική αποστρατικοποίηση των νησιών

Λέγεται ότι τέτοιες ζητούν οι κ.κ. Πομπέο και Μάας τώρα, για τη «μερική αποστρατιωτικοποίηση» νήσων και αυτός ίσως είναι λόγος για τον επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού στην Ελλάδα.Στην έγερση αυτού του θέματος έχει συμβάλλει και η ανόητη φιλολογία περί ανάγκης “πρώτου πλήγματος” διάφορων νεο-εθνικοφρόνων τουρκοφάγων, που αναπτύσσεται στο social media εδώ και δύο χρόνια.

Η Τουρκία είναι σοβαρό κράτος. Μαζεύει όλα τα δημοσιεύματα και μετά τα πάει στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ για να πει ιδού, η Ελλάδα είναι που σκέφτεται να μας χτυπήσει και να ζητήσει αφαίρεση των “όπλων πρώτου πλήγματος” από τα νησιά !

‘Εχουμε εξηγήσει αλλού γιατί το πρώτο πλήγμα είναι μια αυτοκτονική πολιτική, από τη στιγμή που δεν μπορείς να εμποδίσεις τον αντίπαλο να επιφέρει καταστρεπτικό ανταποδοτικό πλήγμα. Επιπλέον, αυτή όλη η φιλολογία δημιουργεί κίνητρο στην από κει μεριά, αν πιστέψει ότι όντως ετοιμάζεσαι για πρώτο πλήγμα να το κάνει εκείνη και να το σκηνοθετήσει και ως δικό σου! Προς το παρόν πάντως, οι θεωρίες του πρώτου πλήγματος είχαν ως πρώτο αποτέλεσμα πλήγμα στην ελληνική διπλωματία που καλείται να απολογηθεί και για αυτά.

Τέτοιες παραχωρήσεις πάντως, όπως η αποστρατιωτικοππίηση νήσων, είναι πολιτικά πολύ δύσκολο να κάνει η κυβέρνηση και, αν τις κάνει, θα κινδυνεύσει να πέσει και να μπούμε σε περίοδο αστάθειας. Μεσο-μακροπρόθεσμα θα αυξήσουν, δεν θα μειώσουν τις εντάσεις και την πιθανότητα σύρραξης.

Τα ελληνοτουρκικά δεν καθορίζονται μόνο από τις επιλογές Αθήνας (και Λευκωσίας) και ‘Αγκυρας, καθορίζονται και από διεθνείς παράγοντες που έχουν τις δικές τους στοχεύσεις και χρησιμοποιούν αφενός τον έξαλλο τουρκικό εθνικισμό, αφετέρου τη βαθύτατη εξάρτηση των ελληνικών κυπριακών ελίτ, για να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Ενα βασικό στοιχείο που επηρεάζει πολύ έντονα τη διεθνή κατάσταση και την ελληνοτουρκική σύγκρουση, και δεν πρέπει να ξεχνάει η ανάλυση, είναι επίσης η ανελέητη διαμάχη δύο τάσεων μέσα στο ίδιο το δυτικό κατεστημένο.

Από τη μια είναι οι κλασικές νεοφιλελεύθερες ελίτ, στις οποίες περιλαμβάνεται η γερμανική ηγεσία και το αμερικανικό βαθύ κράτος. Δεν τους αρέσουν τα ανοίγματα Ερντογάν προς τους Ρώσους, αλλά δεν είναι έτοιμοι να διακινδυνεύσουν μια σύγκρουση Ελλάδας και Τουρκίας για να «τιμωρήσουν» τον Ερντογάν.

Από την άλλη, είναι οι δυνάμεις του Χάους και του Πολέμου των Πολιτισμών (Πομπέο, Τραμπ, Νετανιάχου κλπ.) που θέλουν να πιέζουν την Τουρκία δια της Ελλάδας και της Κύπρου, κατ’ ελάχιστον συντηρώντας μια διαρκή κρίση, κατά μέγιστο προκαλώντας πόλεμο.

Η σύγκρουση των δύο τάσεων εκδηλώθηκε με τον τορπιλισμό από τον κ. Πομπέο του μορατόριουμ Μέρκελ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας 48 ώρες μετά τη συνομολόγησή του.Σημειώνουμε επίσης το κυπριακό βέτο που ετέθη στην ΕΕ λίγο μετά την ξαφνική επίσκεψη Πομπέο στο νησί και τις συναντήσεις του με τον κ. Χριστοδουλίδη και τον κ. Αναστασιάδη (ανεξαρτήτως του αν το βέτο ήταν δικαιολογημένο ή όχι και αν έπρεπε να τεθεί ή όχι τώρα).

Με την ευκαιρία να πούμε ότι μας έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση τα πολλά χαμόγελα του συμπαθέστατου κ. Χριστοδουλίδη κατά τη συνάντηση. Εμείς βέβαια, ως «Κασσάνδρες», θυμηθήκαμε την επίσκεψη Κίσσινγκερ τον Μάιο 1974 στην Κύπρο. Ο Κίσσινγκερ είπε, φεύγοντας, στον Μακάριο «Μακαριώτατε, είστε πολύ μεγάλος ηγέτης για έναν τόσο μικρό τόπο», απέφυγε όμως να του εξηγήσει τι είχε σκαρφιστεί για να λύσει αυτό το πρόβλημα. ‘Ισως συνέβαλε έτσι στην υπέρμετρη αυτοπεποίθηση που επέδειξε ο Αρχιεπίσκοπος με την επιστολή του προς Γκιζίκη.

Και οι δύο πλευρές στη Δύση συγκλίνουν τώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, στην άσκηση πιέσεων στην Αθήνα για να συζητήσει θέμα αποστρατιωτικοποίησης νησιών στα πλαίσια ΝΑΤΟϊκών ΜΟΕ, με αντάλλαγμα μετακίνηση στο εσωτερικό της τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου, στα πλαίσια ΝΑΤΟϊκών ΜΟΕ. Η συμφωνία τους όμως υπαγορεύεται από τακτικούς λόγους, ενώ η στρατηγική τους στόχευση παραμένει πιθανότατα διαφορετική.

Τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης

ΜΟΕ θα μπορούσαν ίσως να συζητηθούν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας μόνο με δική τους και όχι με πρωτοβουλία ΝΑΤΟ. Θα έπρεπε να ακολουθήσουν τη λογική των αντίστοιχων μέτρων μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, δηλαδή την αφαίρεση ισοδύναμης επιθετικής ισχύος από τις δύο χώρες, κυρίως για την αποτροπή αιφνιδιαστικού πρώτου πλήγματος. Θα έπρεπε να μην είναι τοπικά, αλλά να λαμβάνουν υπόψιν τους την πραγματικότητα, ότι δηλ. το μέτωπο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης εκτείνεται από τον ‘Εβρο μέχρι την Αμμόχωστο. Θα έπρεπε να ελέγχονται αποτελεσματικά από σύστημα εθνικών επιθεωρητών και όχι από το ΝΑΤΟ. Τα μέτρα που συζητώνται δεν είναι προϊόν τέτοιας λογικής.

Αμφιβάλλουμε ομοίως ότι το ελληνικό κράτος έχει σήμερα τη δυνατότητα να σχεδιάσει και να διαπραγματευθεί ΜΟΕ όπως αυτά που περιγράψαμε, που θα ήθελαν και μεγάλο χρόνο διαπραγμάτευσης. Καλύτερα επομένως η κυβέρνηση να προτάξει ένα γενικό βέτο σε τέτοια συζήτηση, περιοριζόμενη σε ανώδυνα και χρήσιμα μέτρα όπως οι κόκκινες γραμμές μεταξύ Αθήνας και ‘Αγκυρας, που δεν αντιλαμβανόμαστε ποιός και γιατί σταμάτησε, το 2016, τη λειτουργία τους.

Παραχωρήσεις στην Τουρκία ή στην Αμερική; Που πάει η κυριαρχία

Πρέπει στο σημείο αυτό να επισημάνουμε ένα σημείο πολύ μεγάλης σημασίας. Οι λεγόμενες παραχωρήσεις προς την Τουρκία δεν συνεπάγονται στην πραγματικότητα τόσο παραχώρηση ελληνικής κυριαρχίας στην Τουρκία, όσο αφαίρεση κυριαρχίας από την Ελλάδα προς όφελος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Αυτό συνέβη με τα Ίμια, που δεν κατέληξαν στην Τουρκία, αλλά «γκριζοποιήθηκαν». Οι Αγγλοαμερικανοί δεν θα αποδεχθούν ποτέ να αποκτήσει η Τουρκία τα δικαιώματα στα ελληνικά νησιά που επιθυμεί, γιατί τότε θα αποκτούσε μονοπωλιακό έλεγχο του Αιγαίου, που είναι η προέκταση των Στενών. Χρησιμοποιούν όμως τις τουρκικές διεκδικήσεις για να αποσπούν ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο προς όφελος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Το ίδιο συνέβη εν μέρει και με το μεταναστευτικό, με ένα σωρό διεθνείς οργανισμούς να μοιράζονται πρακτικά με το ελληνικό κράτος την κυριαρχία στο Αν. Αιγαίο.

Το ίδιο συμβαίνει και με την Κύπρο. Το σχέδιο Ανάν προέβλεπε την παραχώρηση της υπέρτατης νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας σε τρεις δικαστές που θα διόριζε ο ΓΓ του ΟΗΕ (ούτε καν το ΣΑ) και οι οποίοι θα εξέλεγαν τους διαδόχους τους. Δεδομένης της καθοριστικής επιρροής των ΗΠΑ και της Βρετανίας στον ΓΓ του ΟΗΕ και του Ισραήλ στη μεσογειακή πολιτική Ουάσιγκτων και Λονδίνου, τα τρία αυτά κράτη θα αποκτούσαν τον έλεγχο της Κύπρου.

Υποστηρίζοντας το τουρκοκυπριακό αίτημα απόλυτης ισοτιμίας, οι δυτικοί δεν έδιναν την κυριαρχία της Κύπρου στην Τουρκία, την έπαιρναν οι ίδιοι. Γι’ αυτό και ο τουρκικός στρατός αντιτάχθηκε τότε στο σχέδιο Ανάν. Η Δύση δεν θέλει ούτε ελληνική, ούτε τουρκική κυριαρχία στην Κύπρο, θέλει τη δική της.


Συγκλίνουσες τακτικές, αποκλίνουσες στρατηγικές

Αν οι δύο πλευρές που αναφέραμε προηγουμένως συμφωνούν στην ανάγκη ελληνικών παραχωρήσεων το κάνουν πιθανώς για διαφορετικούς λόγους. Οι μεν για να εξομαλύνουν την κατάσταση στα ελληνοτουρκικά και να διευκολύνουν την επαναπροσέγγιση της Δύσης με την ‘Αγκυρα. Οι δε, αφενός για να διασκεδάσουν την μεγάλη γερμανική καχυποψία για τις πραγματικές προθέσεις Πομπέο, κυρίως όμως γιατί αναμένουν ότι τέτοιες παραχωρήσεις, αφού εξασθενήσουν την ελληνική κυριαρχία, θα τροφοδοτήσουν τελικά, μέσω και των αντιδράσεων στο εσωτερικό της Ελλάδας, εξελίξεις που θα οδηγήσουν στην επαναφορά των σεναρίων Ψυχρού ή Θερμού Πολέμου με την Τουρκία.

Στην Ελλάδα, που αντιμετωπίζει και σοβαρότατη οικονομική και άλλες κρίσεις, ενδεχόμενες εθνικές παραχωρήσεις αυτού του τύπου θα μπορούσαν να προκαλέσουν πιθανώς την πτώση της κυβέρνησης, μια γενικευμένη αστάθεια (με ομοιότητες με την περίοδο 1965-67) και την άνοδο ενός «εκτονωτικού εθνικισμού». Τον λέμε εκτονωτικό γιατί θα είναι αντίδραση σε ήδη γενόμενες και ανεπίστρεπτες παραχωρήσεις, όπως το ενωτικό κίνημα που αναπτύχθηκε στην Κύπρο μετά τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου και οδήγησε στα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. ‘Ετσι δεν αποκλείεται, δεδομένου ότι οι εστίες έντασης δεν θα λείψουν, να επιστρέψουν στο τέλος ισχυρότερα, τα σενάρια Ψυχρού ή Θερμού Πολέμου με την Τουρκία, που βολεύουν το παγκόσμιο κόμμα του Χάους. Οι εξελίξεις αυτές μπορούν, στην πιο ακραία περίπτωση, να απειλήσουν μακροχρόνια τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και το πολίτευμα.

Οι πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα, την Τουρκία και την ΕΕ δεν συνειδητοποιούν ότι η ελληνοτουρκική σύγκρουση δεν είναι τοπικό φαινόμενο που εμφανίστηκε ξαφνικά, αλλά ότι, παράλληλα με τους τοπικούς παράγοντες όπως ο τουρκικός εθνικισμός, εντάσσεται πιθανότατα και σε υπο-κεφάλαιο της δράσης διεθνών δυνάμεων που επιδιώκουν παγκόσμια πορεία προς πόλεμο και οι οποίες χρησιμοποιούν και τον τουρκικό επεκτατισμό και τις ελλαδικές και κυπριακές εξαρτήσεις. ‘Εχουμε στην αρένα δύο ταύρους, έναν ταυρομάχο (το κόμμα του Χάους) και έναν ταυροδαμαστή (τους “παγκοσμιοποιητές”).

Λευκωσία και Αθήνα ακολούθησαν πολιτικές που τους υπέβαλαν ξένα κέντρα αποφάσεων (παραχώρηση κοιτασμάτων Κύπρου, EastMed, “κατά φαντασίαν συμμαχίες” με το Ισραήλ) χωρίς να διαθέτουν αυτόνομη εθνική στρατηγική και χωρίς να ζητήσουν τουλάχιστο, σε αντάλλαγμα, να λάβουν επαρκείς διεθνοπολιτικές και αμυντικές εγγυήσεις στην απολύτως προβλέψιμη περίπτωση που θα εκδηλώνονταν, όπως και εκδηλώθηκαν, οι τουρκικές αντιδράσεις. ‘Ηδη η κρίση αυξάνει την πίεση για λύση του κυπριακού, τη στιγμή που η μόνη λύση στο τραπέζι είναι το σχέδιο Ανάν, δηλαδή η αυτοδιάλυση του κυπριακού κράτους.

Η Κύπρος έφτασε έτσι στο σημείο να σκέπτεται το βέτο στην ΕΕ για να επιβληθούν συμβολικές κυρώσεις στην Τουρκία και τη συνακόλουθη κρίση που θα προκαλέσει, τη στιγμή που δεν το έβαλε για πολύ πιο κρίσιμα για την υπόστασή της θέματα στο παρελθόν. Την ίδια στιγμή που τα πράττει αυτά, έχει αποδεχθεί, αν είναι δυνατόν, τη σύγκλιση νέας πενταμερούς, δηλαδή την αυτοκατάργησή της. Στην πενταμερή θα συμετάσχει η Βρετανία (αν είναι δυνατόν), αλλά δεν θα συμμετάσχει η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία.

Θα χρειαστεί πολλή τέχνη, στρατηγική ενάργεια και ανεξαρτησία σκέψης για να ξεφύγει η Λευκωσία και η Αθήνα από αυτό το γεμάτο παγίδες περιβάλλον, όπου βρεθήκαμε και εξαιτίας της απουσίας αυτόνομης εθνικής στρατηγικής και των μεγάλων εξαρτήσεων των δύο χωρών.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Υποστηρίξαμε σε προηγούμενα άρθρα μας ότι μια γενική σύρραξη Ελλάδας – Τουρκίας δεν θα έχει νικητές, θα έχει μόνο ηττημένους και θα οδηγήσει πιθανώς στην καταστροφή και των τριών κρατών που θα εμπλακούν (Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία), με τη μορφή που τα γνωρίσαμε στην ιστορία, κάτι που μπορεί να εξυπηρετεί τη στρατηγική ακραίων εξτρεμιστικών κύκλων του παγκόσμιου συστήματος.

Αρκετοί φίλοι επικοινώνησαν ζητώντας διευκρινίσεις για τη σκέψη αυτή, γι’ αυτό θέλουμε να την εξηγήσουμε πιο αναλυτικά. Διαπιστώσαμε επίσης ότι στοιχειώνει τους πάντες η ανάμνηση των Ιμίων, κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο, όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια. Το μόνο που δεν μπορεί να συμβεί τώρα είναι μια κρίση τύπου Ιμίων ή «αντι-Ιμίων».

Μερικοί μάλιστα από τους φίλους εξέφρασαν πολύ μεγάλη (και για μένα πολύ ανησυχητική) προκαταβολική υπεραισιοδοξία για την έκβαση μιας ελληνοτουρκικής σύγκρουσης, υποστηρίζοντας ότι έχουμε τη δυνατότητα να εξασφαλίσουμε, σε κάθε περίπτωση, τακτική υπεροχή. Τακτική υπεροχή όμως, και μάλιστα συντριπτική, είχαν και οι Γιαπωνέζοι στο Περλ Χάρμπορ. Δεν κερδίζονται οι πόλεμοι με τακτική, κερδίζονται με στρατηγική υπεροχή και η στρατηγική υπεροχή είναι κάτι πολύ ευρύτερο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση που μας ενδιαφέρει, δεν μπορεί καμία από τις δύο χώρες να κερδίσει στρατιωτικά την άλλη, ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, το κόστος μιας «νίκης» θα είναι κατά πολύ υπέρτερο του οποιουδήποτε κέρδους.

Δεν έχει τώρα πολύ νόημα να αρχίσουμε να μετράμε πόσα αεροπλάνα, φρεγάτες, υποβρύχια και drones διαθέτει κάθε χώρα. ‘Όχι ότι αυτά δεν είναι σημαντικά. Αλλά ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μια από τις δύο χώρες καταφέρνει, με κάποιο τρόπο, να εξουδετερώσει το μεγαλύτερο μέρος της αεροπορίας και του στόλου του αντιπάλου, κάτι εξαιρετικά απίθανο, θα μείνουν στην άλλη πλευρά αρκετά μέσα καταστροφικής ανταπόδοσης και τα κίνητρα να την επιχειρήσει.

Καμιά άμυνα δεν είναι αδιαπέραστη. Δεν χρειάζεται να την περάσει όλη η αεροπορία, όλοι οι πύραυλοι, όλα τα drones, όλα τα οπλικά συστήματα των δύο αντιπάλων. Μερικά να περάσουν – και θα περάσουν μερικά οπωσδήποτε – έχουν επαρκή καταστροφική ισχύ για να πλήξουν τις υποδομές των δύο κρατών, τα διυλιστήρια, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις γέφυρες, τις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια και άλλες πολύ ζωτικές για την επιβίωση εκατομμυρίων πολιτών των δύο κρατών. Πόσο μάλλον που οι υποδομές αυτές βρίσκονται σε τέσσερα υδροκεφαλικά αστικά κέντρα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη). Εκεί ζουν πολλά εκατομμύρια ανθρώπων, πολύ περισσότερο εξαρτημένα από τις υποδομές αυτές από ότι ήταν το 1921 ή το 1941 για να επιβιώσουν. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ότι από μια τέτοια αναμέτρηση θα υπάρξουν μόνο ηττημένοι.

Σημειωτέον ότι δεν περιλάβαμε τις απολύτως καταστροφικές οικονομικές συνέπειες μιας αναμέτρησης, που τις καταλαβαίνει άλλωστε και μικρό παιδί. Οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν βαθύτατη οικονομική κρίση και σοβαρή υγειονομική. Ακόμα και χωρίς πολεμική αναμέτρηση, μόνο με παρατεταμένη κρίση, περαιτέρω εξοπλιστικοί ανταγωνισμοί και η ζημιά της τουριστικής βιομηχανίας τους, επαρκούν και χωρίς πόλεμο να τις καταστρέψουν.

Δεν περιλάβαμε επίσης την πιθανότατη περαιτέρω σημαντική απομείωση του όποιου περιθωρίου ανεξάρτητης πολιτικής των δύο κρατών.

Δεν θα παρέμβουν οι Αμερικανοί;

Η κλιμάκωση είναι ευκολότερο να συμβεί διότι καμιά από τις δύο πλευρές δεν έχει τα πολιτικά περιθώρια να υποχωρήσει. Αν υποχωρήσει θα ανατραπεί ή θα θέσει εκτός ελέγχου της τις ένοπλες δυνάμεις της. Η πολύ διαδεδομένη πεποίθηση ότι θα παρέμβουν η Αμερική και το ΝΑΤΟ και θα σταματήσουν τη σύρραξη είναι μια μεταφυσική θεολογική πίστη, που στηρίζεται στην εμπειρία του παρελθόντος, δηλαδή σε τελείως διαφορετικές τοπικές και παγκόσμιες συνθήκες. Προσφεύγουμε συνήθως σε αυτή δια λόγους ανακουφιστικής παρηγορίας, γιατί η χώρα δεν έχει τους ανθρώπους και τους μηχανισμούς για να αναλύσει τις περιφερειακές και διεθνείς συνθήκες και γιατί διαθέτει αμερικανόπληκτη ελίτ.

Στο παρελθόν και τα δύο κράτη ήταν ασφυκτικά ελεγχόμενα από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα με την Τουρκία. Και η Δύση ήταν ενωμένη, δεν γινόταν εμφύλιος στην ηγεσία της.

Εν πάσει περιπτώσει δεν μπορεί κανείς να σχεδιάζει αναμέτρηση υπολογίζοντας εκ των προτέρων ότι θα σταματήσει και δεν θα γενικευθεί. Πόσο μάλλον που μια οποιαδήποτε «παρέμβαση» μπορεί να συνοδεύεται από επαχθείς όρους. Πρέπει να πάρει υπόψιν του όλα τα ενδεχόμενα.
Τo casus belli

Δεν μπορεί δυστυχώς μια χώρα όπως η Ελλάδα να αποποιηθεί εντελώς από το εργαλείο της απειλής γενικού πολέμου (που πρέπει βέβαια να παραμένει υπό αυστηρό εθνικό έλεγχο, όχι να επηρεάζεται η χρήση του από φορείς ξένων επιρροών στο ελληνικό κρατικό σύστημα). Πρέπει όμως να προσδιορίσει με σαφήνεια και προς τον εαυτό της και προς την Τουρκία και προς όλους πότε επιφυλάσσει στον εαυτό της το δικαίωμα να το χρησιμοποιήσει χωρίς δισταγμό, κι αυτή η περίπτωση είναι, κατά τη γνώμη μας, όταν απειληθεί εμπράκτως (όχι όταν νομίσει ότι θα απειληθεί) η εδαφική της ακεραιότητα ή οι Έλληνες της Κύπρου, με προέλαση νοτίως της γραμμής εκεχειρίας.

Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς ότι μπορεί να γίνει ανεκτή η οποιαδήποτε άλλη δράση της Τουρκίας, εν προκειμένω η εμφάνιση του σεισμογραφικού πλοίου στα ανοιχτά του Καστελλόριζου ή άλλης νήσου των Δωδεκανήσων, ή το άνοιγμα των Βαρωσίων στην Κύπρο.
Πολεμική και μη πολεμική αποτροπή και ανταπόδοση

Προτού όμως η Ελλάδα φτάσει σε πολεμική εμπλοκή διαθέτει μια πληθώρα πολύ οδυνηρών αποτρεπτικών μέτρων, τόσο προς την ίδια την Τουρκία, όσο και προς τους «συμμάχους» της, τα οποία μπορεί πρώτα να ειδοποιήσει ότι θα τα λάβει και μετά να τα λάβει. Ενδεικτικά αναφέρουμε την απειλή διακοπής της όποιας αμυντικής συνεργασίας με τις ΗΠΑ και της λειτουργίας των βάσεών τους, με παράλληλη αναζήτηση αλλού στηρίγματος, όπως έπραξε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1987, την απειλή και εν συνεχεία επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, σε περίπτωση (και μόνο σε περίπτωση) ιδιαίτερα προκλητικών ενεργειών της Άγκυρας, την ενίσχυση των δυνάμεων που πολεμούν κατά της Τουρκίας, την προειδοποίηση προς τη Γερμανία και την ΕΕ ότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί, σε περίπτωση κλιμάκωσης της κρίσης να διακόψει την εξυπηρέτηση του χρέους της και να επιτάξει, για λόγους εθνικής ασφαλείας, τις επιχειρήσεις που έχουν περιέλθει υπό ευρωπαϊκό έλεγχο μπιρ παρά, όπως τον ΟΤΕ, τα αεροδρόμια και τα τραίνα, ότι επίσης θα μπλοκάρει κάθε απόφαση της ΕΕ που εξαρτάται από την ψήφο της.

Θα μου πει τώρα κάποιος ότι το ελληνικό πολιτικό προσωπικό δεν μπορεί να τα κάνει αυτά και θα πάθει έμφραγμα ακόμα κι αν τα σκεφτεί. ‘Όμως δεν είναι προτιμότερο να αρχίσει να τα σκέφτεται, και έχει ήδη τραγικά καθυστερήσει, προτού φτάσει στο πολύ πιο τραγικό δίλημμα «πόλεμος ή συνθηκολόγηση»;

Είπαμε να μας «ρίχνουν» από καιρό σε καιρό οι διαβόητοι, δήθεν «σύμμαχοι» υπέρ της Τουρκίας. Αλλά μόνο ανόητοι μπορούν να πιστέψουν ότι η Άγκυρα θα στείλει σκάφος έξω από το Καστελλόριζο, αν η Αμερική, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα στη διάθεσή τους για να την αποτρέψουν, διασώζοντας και την ειρήνη. Αν δεν το κάνουν, τότε πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν υφίστανται πλέον οι συμμαχίες και ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιούν ελεύθερα, όπως συμβαίνει σήμερα, το έδαφος, τις θαλάσσιες ζώνες και τον εναέριο χώρο Ελλάδας και Κύπρου. Αυτή η παρατήρηση αφορά και το Ισραήλ, το οποίο έχει σήμερα καθοριστική επιρροή στην πολιτική του Προέδρου Τραμπ.

Δεν είναι βλαξ ο Πούτιν που δεν απήντησε με καταρρίψεις τουρκικών αεροσκαφών στην κατάρριψη του δικού του από τους Τούρκους, ούτε ο Σι που έδωσε πρόσφατα εντολή στις ένοπλες δυνάμεις του «μη χτυπήσετε πρώτοι». Αλλά βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αποτρέπεις και δεν απαντάς. Αυτά όλα βέβαια απαιτούν ένα πολύ συγκροτημένο και μελετημένο κρατικό και πολιτικό σύστημα, αλλά γι’ αυτό το πρόβλημα δεν έχουμε δυστυχώς λύση.

Κάθε πολιτική χρειάζεται και αξιόπιστο «μπαστούνι» και αξιόπιστο «καρότο», πρέπει να τρομάζει τον αντίπαλο με τις συνέπειες της κλιμάκωσης, πρέπει να του αφήνει και περιθώριο αξιοπρεπούς αποκλιμάκωσης. Αντί για τις φλύαρες, ενίοτε και επιζήμιες κυβερνητικές ανακοινώσεις, χρειάζεται άμεσα κατάρτιση καταλόγου αποτρεπτικών μέτρων. Χρειάζεται στεγανοποίηση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων από όλους τους ξένους. Χρειάζεται και άμεση επικοινωνία μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας. Επικοινωνία δεν σημαίνει συνθηκολόγηση, υπήρχε και μεταξύ Ουάσιγκτων και Μόσχας κατά την κρίση της Κούβας. Δεν καταλαβαίνουμε επίσης πως, σε μια τέτοια κατάσταση, η Αθήνα δεν έχει διαύλους επικοινωνίας με δυνάμεις εκτός ΝΑΤΟ, όπως στο παρελθόν. (Ο Ανδρέας Παπανδρέου έστειλε τον Παπούλια στον Ζίφκωφ το 1987 και ο Μακάριος τον Λυσσαρίδη στη Ρωσία το 1964). Τόσο ανέμελα ασφαλής αισθάνεται η παρούσα κυβέρνηση;

Βέβαια, η επικοινωνία είναι χρήσιμη μόνο αν κάποιος έχει κάτι, και κάτι δικό του, όχι εισαγωγής, να «επικοινωνήσει» στους συνομιλητές του. Αλλά αυτό το πρόβλημα δεν μπορούμε να το λύσουμε, ο Θεός να βάλει το χέρι του.
Η παγίδα των Ιμίων

Θα κλείσουμε αυτό το κείμενο με ορισμένες παρατηρήσεις σχετικές με τη σημασία και τα μαθήματα των Ιμίων.

Πολλοί άνθρωποι, συνειδητά ή και ασυνείδητα, σκέπτονται με την κρίση των Ιμίων να βαρύνει στη σκέψη τους. Αυτό είναι πάρα πολύ επικίνδυνο γιατί εγκλωβίζει τη σκέψη, που μπορεί, ασυνείδητα ή όχι, να επιδιώξει να πάρει ρεβάνς για τα ‘Ιμια, χωρίς να συνειδητοποιεί την παγίδα που καραδοκεί. Οι εμπειρίες αυτές είναι οι μόνες που δεν είναι επαναλήψιμες είτε με την ίδια, είτε με την ανάποδη έκβαση. Γι’ αυτό και οι φαντάροι τρέχουν να καλυφθούν σε βομβαρδισμό εκεί που έσκασαν οι οβίδες. Ξέρουν ότι δεν θα ξαναπέσουν εκεί.

Οι στρατηγοί που κερδίζουν πολέμους και ανατρέπουν καταστάσεις δεν είναι αυτοί που εγκλωβίζονται, θετικά ή αρνητικά, στην εμπειρία του παρελθόντος, αλλά αυτοί που αλλάζουν τους κανόνες, κατά μια βασική θέση του Καρλ Φον Κλαούζεβιτς, του μεγαλύτερου θεωρητικού του πολέμου. Κι αυτοί που μελετάνε τους αντιπάλους τους και ξέρουν να τιθασεύουν τα ρεφλέξ τους, ακόμα κι αν είναι ριζωμένα σε μια εθνική συνείδηση αιώνων.

Σημειωτέον ότι αν κάτι ανέδειξε η κρίση των Ιμίων είναι το απειλητικό κενό ιθαγενούς στρατηγικής σκέψης στη χώρα. Από τη μια είχαμε τον Σημίτη, που δικαιολόγησε την συνθηκολόγησή του με την απαράδεκτη συμφωνία Χόλμπρουκ, με το παραπλανητικό δίλημμα «Πόλεμος ή Ειρήνη;»

Από την άλλη όμως έχουμε και εκείνους που αφρόνως στρατιωτικοποίησαν αμέσως την κρίση, αλλά και ήθελαν να χτυπήσει η Ελλάδα γιατί είχε το τακτικό πλεονέκτημα, χωρίς όμως να μπορούν να περιγράψουν τη συνέχεια. Δεν είναι σπουδαίος σκακιστής κάποιος που μπορεί να σκεφτεί μόνο την πρώτη ή τη δεύτερη κίνηση!

Υπήρχαν και τότε πολλές επιλογές μεταξύ της συνθηκολόγησης Σημίτη και του πολέμου. Μεταξύ αυτών και η επιλογή της απειλής επέκτασης των χωρικών υδάτων. Μυαλό δεν υπήρχε και βούληση.

Πάντως σε κάθε περίπτωση δεν συντρέχουν σήμερα οι συνθήκες που καθόρισαν τη μορφή της κρίσης του 1996. Ο κίνδυνος που ίσως υπάρχει είναι, αν το θέλουν ξένες δυνάμεις, να ενθαρρύνουν τους Ελληνες χειριστές στην πεποίθηση ότι μπορεί να πετύχουν αντι-Ίμια.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Σε δύο προηγούμενα άρθρα μας, εξετάσαμε τις αποφάσεις για την Αγία Σοφία και τον EastMed στην αλληλεπίδρασή τους με το ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο που επικαθορίζει στην ιστορία την ελληνοτουρκική διαμάχη. Μια στρατιωτική αναμέτρηση Ελλάδας και Τουρκίας δεν θα παραμείνει αναγκαστικά περιορισμένη σε ένα θερμό επεισόδιο. Κλιμακούμενη μπορεί να οδηγήσει σε ελληνοτουρκική σύρραξη και σε μεγάλες καταστροφές και στις δύο χώρες, βάσει του οπλισμού που διαθέτουν, ενώ υπάρχει πιθανότητα να επεκταθεί και στην Κύπρο.

Δεν θα υπάρξει νικητής σε μια τέτοια σύγκρουση, η οποία θα μπορούσε να διευκολύνει καταρχήν όσους θα ήθελαν να αυξήσουν τον έλεγχο επί της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου. Μια τέτοια σύγκρουση θα μπορούσε και να ανταποκριθεί στις στρατηγικές ανάγκες του νεοσυντηρητικού “Κόμματος του Χάους”, υπεύθυνου ήδη για μια αλυσίδα καταστροφικών πολέμων στην ευρεία Μέση Ανατολή.

Ο πιο εύκολος τρόπος για να φτάσουμε σε μια τέτοια σύγκρουση είναι αν τρίτες δυνάμεις κατορθώσουν να δημιουργήσουν εσφαλμένες αντιλήψεις της Ελλάδας για την Τουρκία και αντίστροφα, ωθώντας τις δύο χώρες σε εγκλωβισμό σε τροχιές που δεν θα επιτρέπουν εύκολα υποχώρηση, χωρίς να θεωρηθεί εθνική ταπείνωση. Δεν είμαστε ακόμα εκεί, αλλά πλησιάζουμε με μεγάλη ταχύτητα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου συνήθιζε να λέει ότι ξεκινάς από το γενικό για να πας στο ειδικό. Το να εξετάζονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις απομονωμένα από το ευρύτερο διεθνές πλαίσιο, δεν έχει κανένα νόημα. Ας δούμε λοιπόν τι συμβαίνει γύρω μας. Τρεις φορές τα δύο τελευταία χρόνια βρεθήκαμε στα πρόθυρα σύγκρουσης με το Ιράν, που, αν επήρχετο, θα είχε τεράστιες, παγκόσμιες οικολογικές και οικονομικές επιπτώσεις, αλλά και θα μετέβαλε σε σωρό ερειπίων όλη τη Μέση Ανατολή, τορπιλίζοντας και το κινεζικό σχέδιο “Οne Belt, One Road”. Αυτοί που αποφάσισαν τη δολοφονία Σουλεϊμανί αποδέχονταν, αν δεν επεδίωκαν, αυτές τις συνέπειες.


Η ευρύτερη Μέση Ανατολή

Ο σχεδιαζόμενος και παρολίγον πραγματοποιηθείς πόλεμος κατά του Ιράν, που παραμένει πάντα στην επικαιρότητα, ιδίως τους επόμενους μήνες, ήταν επίσης ενταγμένος τόσο στην μεσανατολική στρατηγική των πολεμοχαρών του Ισραήλ, όσο, πιθανώς, και στην ευρύτερη επιδίωξη ριζικής τροποποίησης των όρων της παγκοσμιοποίησης, ώστε να ανακοπεί η άνοδος της Κίνας.

Στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, παρατηρούμε μια διαρκή προσπάθεια των εξτρεμιστικών δυνάμεων της “Αυτοκρατορίας”, ήδη πριν, και πολύ περισσότερο μετά την εκλογή Τραμπ, να προκαλέσουν διάφορες συγκρούσεις. Το 2013, ο Ομπάμα σταμάτησε την τελευταία στιγμή τον σχεδιασμό αμερικανικής εισβολής αλά Ιράκ στη Συρία, ενώ το 2015, η κατάρριψη ρωσικού αεροσκάφους από την Τουρκία (πιθανώς κατόπιν παρασκηνιακών ενθαρρύνσεων προς την Άγκυρα) παρολίγον να δρομολογήσει σύγκρουση Ρωσίας-Τουρκίας που θα μπορούσε να υπονομεύσει τη δράση της Μόσχας στη Μέση Ανατολή, αλλά και να οδηγήσει στην τελική πτώση του Ερντογάν.

Το 2016 είχαμε το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία και εν συνεχεία, μετά την εκλογή Τραμπ, τους δύο αμερικανικούς βομβαρδισμούς στη Συρίας, παρά την εκεί παρουσία ρωσικών στρατευμάτων. Είχαμε επίσης την παρολίγον σύγκρουση Ρωσίας-Τουρκίας στη Συρία, την ελληνοτουρκική ένταση, τη σύγκρουση για τη λεηλασία της Λιβύης, τη διαμάχη Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν και στα ανατολικά της περιοχής, το ινδικό εθνικιστικό καθεστώς του Μόντι (στενά συνδεόμενο με νεοσυντηρητικούς στρατηγιστές, όπως ο Μπάνον και ο Νετανιάχου) που έχει αρχίσει ένα νέο επεισόδιο του “Πολέμου των Πολιτισμών”, επιτιθέμενο στους μουσουλμάνους της Ινδίας, στην αυτονομία του Κασμίρ και στο Πακιστάν.

Σε κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις, αλλά και στις διαμάχες εκτός αυτής (Ουκρανία, Κορέα, Βενεζουέλα, σινο-αμερικανική και σινο-ινδική) βλέπουμε την ίδια “τυπολογία”. Συγκεντρώνονται εκρηκτικά υλικά, φτάνουμε στο χείλος της καταστροφής και εν συνεχεία ισχυρές διεθνείς δυνάμεις κινητοποιούνται λόγω του υπέρογκου διακυβεύματος και σταματάνε τις συρράξεις την τελευταία στιγμή.

Διερωτάται, όμως, κανείς εύλογα πόσο καιρό η στάμνα θα πηγαίνει στο πηγάδι και δεν θα σπάσει σε μια από αυτές τις διαδρομές πάνω από τοπικές ή ευρύτερες αβύσσους. Γνωρίζουμε καλά, όσοι τουλάχιστον γνωρίζουμε λίγη ιστορία, ότι ο πόλεμος είναι η φυσική διέξοδος του καπιταλισμού σε κρίση κι αν δεν έχει ξεσπάσει ακόμα ανοιχτός παγκόσμιος πόλεμος είναι γιατί υπάρχουν πυρηνικά όπλα. Κι αυτό που βλέπουμε άλλωστε διεθνώς δεν απέχει πολύ από τον ορισμό ενός παγκόσμιου πολέμου χαμηλής έντασης.


Ελληνοτουρκικά, ΕΕ και Κίνα

Μια ελληνοτουρκική σύγκρουση, εκτός των συνεπειών της για τις δύο χώρες και την Κύπρο, θα έκανε πολύ μεγάλη ζημιά στην Κίνα και στο σχέδιο “One belt, one road”, ενώ θα συνιστούσε ισχυρότατο πλήγμα στην ΕΕ. Η ΕΕ, ήδη σε βαθιά κρίση, θα είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσει και μια γεωπολιτική σύγκρουση που θα εμπλέκει δύο μέλη της (Ελλάδα και Κύπρος). Μια άλλη σοβαρή παρενέργεια θα είναι η διακοπή της πληρωμής του ελληνικού και του τουρκικού χρέους κατά τρόπο ασύντακτο.

Δεν μπορούμε δυστυχώς να αποκλείσουμε ότι υπάρχουν σήμερα δυνάμεις που ευνοούν μια τέτοια εξέλιξη, που θέλουν στην περιοχή έναν μεγάλο πόλεμο. Υπάρχει εξάλλου, ο ακήρυκτος, αλλά πολύ υπαρκτός εμφύλιος πόλεμος στο κέντρο της Αυτοκρατορίας. Από τη μία πλευρά οι νεοσυντηρητικοί–νεοολοκληρωτικοί και από την άλλη οι νεοφιλελεύθεροι-παγκοσμιοποιητές, από τη μια το κόμμα του Πομπέο, του Νετανιάχου και του Χάντινγκτον κι από την άλλη το κόμμα του Φουκουγιάμα και του Σόρος.

Οι επόμενοι μήνες είναι πολύ κρίσιμοι, λόγω και της αποφασιστικής μάχης μεταξύ των δύο αυτών φραξιών στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου και του φόβου των εξτρεμιστών νεοσυντηρητικών ότι μπορεί να χάσουν το όργανό τους που σήμερα ελέγχει τον Λευκό Οίκο. Η εκλογική ήττα του Τραμπ δεν είναι βέβαιη, αλλά όχι και απίθανη.

Να υπογραμμίσουμε εδώ ότι το νεοσυντηρητικό παγκόσμιο “κόμμα του Χάους” δεν συμπαθεί την ΕΕ και δεν θα έβλεπε με καθόλου κακό μάτι την κατάτμησή της σε μικρότερα σύνολα, ευκολότερα “χειρίσιμα” από την “Αυτοκρατορία” και τη συνακόλουθη μείωση της διεθνούς επιρροής της Γερμανίας. Ήδη το 1996, μία δευτερεύουσα επιδίωξη της κρίσης των Ιμίων ήταν να δοθεί ένα μάθημα στην Ευρώπη ποιος είναι το αφεντικό και κάνει κουμάντο στην Μεσόγειο.


Συνθήκη επιβίωσης του Ελληνισμού

Το βαθύτερο νεοσυντηρητικό σχέδιο είναι πιθανώς η κατάτμηση της ΕΕ και η είσοδος της Τουρκίας σε τροχιά διάλυσης, με παράλληλη ολοκλήρωση της αποικιοποίησης της Ελλάδας και της Κύπρου, οι οποίες μακροχρόνια θα δουν να συρρικνώνεται και να εξασθενεί περαιτέρω και δραματικά ο ελληνικός πληθυσμός τους. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας εξέλιξης εντάσσεται και η δημιουργία μιας Μεσογειακής Ένωσης, στην οποία θα συμμετέχει η Νότια Ευρώπη και η Βόρεια Αφρική, καθιστώντας το σύνολο εξαιρετικά ανομοιογενές και διευκολύνοντας τον έλεγχό του απέξω. Αυτή η εξέλιξη θα ήταν ένας τρόπος για να αποκλεισθούν για πάντα και η Ρωσία και η Γερμανία από την περιοχή.

Δεν είμαστε βέβαια εκεί, ούτε είναι σίγουρο ότι θα φτάσουμε ποτέ, έστω κι αν τίποτα δεν αποκλείεται σε συνθήκες τέτοιας παγκόσμιας αστάθειας. Η πείρα των τελευταίων δεκαετιών αποδεικνύει τη διαχρονική αξία του νόμου των μη σκοπούμενων συνεπειών. Και οι Αμερικανοί νόμισαν ότι κατάφεραν ισχυρότατο πλήγμα στους Ρώσους στην Ουκρανία και όντως έτσι ήταν, αλλά βέβαια δεν τους άρεσε καθόλου όταν είδαν τα ρωσικά στρατεύματα να κάνουν την εμφάνισή τους στη Συρία. Στο μεταξύ, όμως, έγινε ο πόλεμος στην Ουκρανία, ξεκίνησε ο δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος και κατεστράφησαν οι σχέσεις της Ευρώπης με τη Μόσχα.

Ο Ελληνισμός για να επιβιώσει σε αυτή την ταραγμένη περιοχή του κόσμου, σφηνωμένος ανάμεσα στον μεσανατολικό, τον σλαβικό και τον δυτικό κόσμο, χρειάζεται πολύ επιδέξια εξισορρόπηση των αντιμαχόμενων δυνάμεων. Προπάντων χρειάζεται κράτος. Κράτος σημαίνει υποκείμενο που αποφασίζει για τον εαυτό του, δηλαδή που έχει την ικανότητα να λέει όχι.

Δεν σημαίνει ασφαλώς πολιτικούς που δεν αντιλαμβάνονται καν τι συμβαίνει στον κόσμο και που η “εξωτερική” και “αμυντική” τους πολιτική καθορίζεται από την πεποίθησή τους ότι συμφέρει τους ίδιους η ταύτιση με τους “πλούσιους” και τους “ισχυρούς” του κόσμου. Πόσο μάλλον σε μια περίοδο που κλονίζεται σοβαρά η κυριαρχία των παραδοσιακά “πλούσιων” και “ισχυρών”, δηλαδή της Δύσης, παγκοσμίως. Αλλά γι’ αυτά τα ζητήματα θα χρειαστεί να επανέλθουμε.


Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η ραγδαία επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και το απευκταίο ενδεχόμενο ακόμη και γενικευμένης σύρραξης της Ελλάδας (αν όχι και Κύπρου) με την γείτονα καθιστά πολύ πιο ζωτικά επίκαιρο τον στοχασμό για την προηγούμενη μεγάλη κρίση, του 1974, που άρχισε με το πραξικόπημα της Χούντας και συνεχίστηκε με τις δύο τουρκικές εισβολές.

Α-λήθεια σημαίνει να θυμάσαι τα σπουδαία και σημαντικά. Δεν είναι τυχαία η επιλογή της πλειοψηφίας του (απελπιστικά ανατολίτικου στη δυτικοδουλεία του!) ελληνικού κατεστημένου να ξεχάσει την τραγωδία των δύο τουρκικών εισβολών στην Κύπρο, να ονομάζει συνωστισμό και ανθρωπιστική καταστροφή τη Σμύρνη, εν ονόματι δήθεν καλών σχέσεων και συμφιλίωσης με την Τουρκία. Καλές σχέσεις και συμφιλίωση που στηρίζονται σε ψέμματα και ιστορική παραμόρφωση είναι σπορά νέων διενέξεων. Μόνο οι καλοί λογαριασμοί κάνουν καλούς φίλους.

Ομοίως, δεν είναι τυχαία η επιλογή άλλων να καταδικάζουν τα τουρκικά εγκλήματα στην Κύπρο, να λησμονούν όμως, έμμεσα αθωώνοντας, τους ηθικούς αυτουργούς τους, τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, την εγκληματική μορφή του Κίσσινγκερ, που διηύθυνε δια των πρακτόρων του την όλη επιχείρηση από Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία και διαθέτει σήμερα βαρύνουσα, παρασκηνιακή επιρροή στον Τραμπ.

Δεν μπορείς να λες ότι υπερασπίζεσαι τη χώρα σου από την Τουρκία, και ταυτόχρονα να κάνεις τα στραβά μάτια στην πολιτική δεκαετιών Αμερικανών, Βρετανών, Γερμανών ή στην πάγια και έντονη αντίθεση του Ισραήλ στην αυτοδιάθεση του κυπριακού λαού. Γιατί τότε δεν υπερασπίζεσαι την πατρίδα σου, αλλά την εξάρτησή της και ψεύδεσαι δια παραλείψεως.

Μεταξύ Ανατολής και Δύσης
Από την πρώτη ‘Αλωση της Πόλης, γνωρίζουμε ότι ο ελληνισμός αντιμετωπίζει μια μεγάλη απειλή εξ Ανατολών και μια ακόμα μεγαλύτερη εκ Δυσμών. Έστω και αν η Δύση, με τη μορφή του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης, που ενέπνευσαν τους ιδεολογικούς πρωτομάστορες του ’21, τον Ρήγα και τον ανώνυμο συγγραφέα της «Ελληνικής Νομαρχίας», υπήρξε, εκτός από μεγάλος εχθρός και μεγάλος δάσκαλος. Δεν θα υπήρχε Ελληνική χωρίς τη Γαλλική Επανάσταση.

Και όσοι προτείνουν να ξεχάσουμε την ιστορία μας και τις σημερινές τουρκικές απειλές, όπως και όσοι να ξεχάσουμε τον ρόλο των Αμερικανών και των συμμάχων τους στην κυπριακή τραγωδία, να μην ψάξουμε τις πάγιες στρατηγικής επιδιώξεις τους, εκφράζουν την βαθιά, πολύπλευρη ξένη εξάρτηση, την κατάρα που μας εμποδίζει να ολοκληρώσουμε, δύο αιώνες τώρα, τη βασική επιδίωξη του ‘21, τη δημιουργία στοιχειωδώς ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους.

Ο ρόλος της Δύσης σε κυπριακό και ελληνοτουρκικά

Δεν μπορούμε να συζητάμε το κυπριακό, «ξεχνώντας» επιδέξια τον ανταγωνισμό για την αμερικανική εύνοια Παπανδρέου – Καραμανλή το 1956-58 που οδήγησε στις κατάπτυστες συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, την ανατροπή από τους Αμερικανούς δια των Αποστατών του Παπανδρέου (1965), την επιβολή της δικτατορίας και τη χρήση της ελλαδικής και κυπριακής άκρας δεξιάς, όλα με σκοπό να φτάσουμε στο 1974, να μη μείνει η Κύπρος στους Έλληνες, αν όχι, μακροπρόθεσμα, οι Έλληνες στην Κύπρο.

Η κυπριακή τραγωδία, η κινητοποίηση ευρύτατων λαϊκών μαζών σε Ελλάδα και Κύπρο μετά το 1974 και η άνοδος του Α. Παπανδρέου στην εξουσία οδήγησαν σε μία περίοδο σχετικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας. Μετά το 1996 όμως και με μερικά διαλείμματα μόνο ξαναγυρίσαμε στην συνήθη κατάσταση υποτέλειας.

Οι δυτικοί επεδίωξαν την ενσωμάτωσή μας σε μια νοτιοευρωπαϊκή ζώνη αμερικανο-τουρκο-ισραηλινής επιρροής. Εφαρμόζοντας τις ιδέες τους οι πρόθυμοι των Αθηνών είπαν ναι στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας χωρίς παραίτησή της από τις διεκδικήσεις και απειλές της και χωρίς ούτε καν αναγνώριση της Κύπρου. Αυτοαφοπλισθήκαμε μονομερώς ακυρώνοντας την εγκατάσταση S300 στην Κύπρο, ζήσαμε το διεθνές σκάνδαλο της απαγωγής και παράδοσης του ηγέτη των Κούρδων και συμμάχου μας Οτσαλάν, αποδεχτήκαμε τη νομιμότητα τουρκικών ζωτικών συμφερόντων και αυτοδεσμευτήκαμε να αποφύγουμε «μονομερείς ενέργειες» στο Αιγαίο (συμφωνία Μαδρίτης). Το αποκορύφωμα ήταν η απόπειρα κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και μετατροπής της σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ και των συμμάχων τους (Βρετανίας, ΝΑΤΟ και Ισραήλ), με αυξημένο τουρκικό ρόλο, που προέβλεπε το διαβόητο σχέδιο Ανάν, από το οποίο μας διέσωσε η ηρωϊκή ψήφος του κυπριακού λαού (2004).


Ο «καυγάς των Νταβατζήδων»


Σήμερα, σημαντικά δυτικά κέντρα θέλουν να συνεχίσουμε αυτή την πολιτική, μοιράζοντας εις βάρος μας Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο και επαναφέροντας μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο.

Ταυτόχρονα όμως έχουν εμφανισθεί και άλλα κέντρα, που θέλουν να λύσουν τα προβλήματά τους με τις ανεξαρτησιακές τάσεις της Τουρκίας χρησιμοποιώντας εμάς για να λύσουν τα προβλήματά τους με τον Ερντογάν. Αυτοί μας επέβαλαν την πολιτική της δήθεν συμμαχίας με το Ισραήλ, τις τεράστιες παραχωρήσεις κάθε είδους προς τον άξονα ΗΠΑ – Ισραήλ, την παραχώρηση στην αμερικανική Exxon της μερίδας του λέοντος των εικαζομένων κυπριακών αποθεμάτων, τη μετατροπή όλης της χώρας σε απέραντη αμερικανική στρατιωτική βάση, με όλους τους μεγάλους κινδύνους για την ελληνική εθνική ασφάλεια. Αυτοί επέβαλαν τις διαρκείς πανηγυρικές δηλώσεις και συμφωνίες του EastMed, για τον οποίο σήμερα δεν υπάρχουν στοιχειώδεις προϋποθέσεις κατασκευής και ασφαλούς λειτουργίας.



Κατά φαντασίαν αγωγός και κατά φαντασίαν συμμαχία


Δεν έχουν βρεθεί κοιτάσματα που θα δικαιολογούσαν το τεράστιο κόστος και τις τεχνικές δυσκολίες του EastMed, οι τιμές των υδρογονανθράκων και η ευρωπαϊκή ζήτηση πιέζονται και δεν έχει καν συμφωνήσει η Ιταλία, υποτιθέμενος αποδέκτης της ενέργειας. Δύσκολα φαντάζεται κανείς να κατασκευαστεί τέτοιας αγωγός χωρίς να προηγηθεί η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, που δεν φαίνεται με τα σημερινά δεδομένα επιτεύξιμη κατά τρόπο δίκαιο. Τυχόν προσφυγή στη Χάγη συνεπάγεται, υπό τις παρούσες συνθήκες, να τεθεί στην κρίση της διεθνούς δικαιοσύνης το δικαίωμα εξοπλισμού των νησιών, η ελληνική εδαφική ακεραιότητα και να απεμποληθεί το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων.

Να υπενθυμίσουμε ότι Αμερικανοί και Ισραηλινοί μας σπρώχνουν στην πολιτική του EastMed όχι μόνο αποφεύγοντας οποιαδήποτε δέσμευση αμυντικής συνδρομής σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά και δηλώνοντας ρητά οι Ισραηλινοί ότι δεν θεωρούν εχθρό την Τουρκία και δεν πρόκειται να στείλουν τον στόλο τους να αντιμετωπίσει τον τουρκικό. Αν υπήρχε συμμαχία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, να τα συζητάγαμε όλα αυτά. Αλλά εδώ έχουμε «κατά φαντασία» συμμαχία, που υπάρχει μόνο στην προπαγάνδα των απολογητών της εξάρτησης, ως δικαιολογία των παραχωρήσεων που κάνουν.

Προς τι οι τεράστιες παραχωρήσεις, προς τι όλες αυτές οι ασκούμενες πολιτικές, αν δεν συνεπάγονται οποιοδήποτε αντάλλαγμα, αν δεν αυξάνουν την ασφάλεια Ελλάδας και Κύπρου αλλά προκαλούν νέους κινδύνους, αν δεν συνοδεύονται από επαρκείς εγγυήσεις παροχής αμυντικής συνδρομής προς τον ελληνισμό σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία;

Το μόνο αποτέλεσμα των συμφωνιών με πολλούς πανηγυρισμούς, αλλά χωρίς πραγματικό περιεχόμενο για τον EastMed, ήταν να παροξύνει την ελληνοτουρκική ένταση. Ασφαλώς οι αντιδράσεις της ‘Αγκυρας δεν δικαιολογούνται, εντούτοις δεν έχουμε εμείς ως Έλληνες συμφέρον να αφήσουμε τον EastMed και μια κατά φαντασίαν συμμαχία με ΗΠΑ – Ισραήλ να παίξουν τον ρόλο που κάποτε έπαιξε το σύνθημα της ‘Ενωσης, καλόηχο μεν, πατριωτικό και απολύτως θεμιτό, αλλά που, τελικά, στην πράξη, χρησιμοποιήθηκε για να φέρει τον τουρκικό στρατό στη Λευκωσία!

Το μόνο πρακτικό αποτέλεσμα του EastMed, είναι να μας τοποθετεί σε τροχιά σύγκρουσης με την Άγκυρα στην Αν. Μεσόγειο που δεν μπορούμε να κερδίσουμε και η οποία τροχιά μας οδηγεί, αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, είτε στο ενδεχόμενο καταστροφικού και για τις δύο χώρες πολέμου για λογαριασμό τρίτων, είτε καταστροφικών, εθνικά επικίνδυνων και ταπεινωτικών παραχωρήσεων.

Παράλληλα, πιστές στα δόγματα της εξάρτησης, Ελλάδα και Κύπρος κατεδάφισαν το σύνολο σχεδόν των πολύπλευρων σχέσεων που είχαν δημιουργήσει με εναλλακτικά προς τη Δύση κέντρα, απεμπολώντας ένα τεράστιο πολιτικο-διπλωματικό κεφάλαιο του ελληνισμού, με μεγάλο ιστορικό βάθος, την έλλειψη του οποίου θα αισθανθούμε οδυνηρά σε περίπτωση αντιπαράθεσης με την Τουρκία.

Βεβαίως θα υπερασπισθούμε την Ελλάδα, εν ανάγκη με όλα τα μέσα, αν η Τουρκία εμφανισθεί έξω από το Καστελόριζο ή την Κρήτη. Αλλά, έως τότε, πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε για να αποφύγουμε να «μπούμε στο τρελοκομείο», κατά την ιστορική έκφραση Παπανδρέου. Μόνο τυχοδιώκτες, ανόητοι ή πράκτορες μπορεί να εύχονται μια σύρραξη Ελλάδας και Τουρκίας που κανείς δεν εγγυάται ότι θα μείνει περιορισμένη.

Πρέπει κατεπειγόντως να επανεθνικοποιήσουμε το κράτος μας, ώστε οι μεγάλες αποφάσεις και ενέργειες να είναι ελληνικές, όχι ξένων κρυπτομένων πίσω από ‘Ελληνες, όπως έγινε με την «υπερπατριωτική», δήθεν «υπερεθνικόφρονα» δράση της καθοδηγούμενης από τη CIA ελλαδικής και κυπριακής ‘Ακρας Δεξιάς, στην Κοφφίνου το 1967 και με το πραξικόπημα το 1974.

Πρέπει από τώρα, να ειδοποιήσουμε όλους τους υποτιθέμενους συμμάχους και εταίρους ότι θα πάρουν πόδι από την Ελλάδα, αν αφήσουν τα πράγματα να εξελιχθούν εκεί και δεν μας συνδράμουν.

Δεν υπάρχει σήμερα πιο σημαντικό και πιο δύσκολο έργο για τη χώρα μας από την προσπάθεια να ξαναποκτήσει ένα ελάχιστο ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, χωρίς το οποίο είναι χαμένη.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
21 Απριλίου 2020

Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει μια από τις πιο σοβαρές και περίπλοκες κρίσεις στην ιστορία της. Δεν είναι μόνο μια υγειονομική, είναι επίσης μια κοινωνικο-οικονομική, μια οικολογική και μια γεωπολιτική κρίση. Στην Ευρώπη, ανοίγει επίσης ένα νέο κεφάλαιο της βαθιάς και πιθανώς τελικής κρίσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όμως κανένας παγκοσμίως, ούτε και στην Ευρώπη (ή για να είμαστε ακριβείς πολύ λίγοι άνθρωποι και δυνάμεις) φαίνεται να είναι σε θέση να διατυπώσουν κάποιες σοβαρές ιδέες για το τι πρέπει να γίνει, μια προγραμματική απάντηση στην κρίση. Οι μόνοι που διαθέτουν μια τέτοια σαφή και ολοκληρωμένη (αν και αποτρόπαιη) απάντηση είναι η νέο-ολοκληρωτική τάση που αναπτύσσεται στους κόλπους του δυτικού καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος (Πομπέο, Νετανιάχου, Τίελ κλπ. με όργανό τους τον Τραμπ). Και αυτή δεν είναι άλλη από την εντατικοποίηση της πολιτικής που ήδη ασκούν (πόλεμοι κάθε είδους κατά του Ιράν, της Κούβας, της Βενεζουέλας και της Κίνας, πόλεμος κατά των λαϊκών τάξεων στη Δύση, πόλεμος κατά του παγκόσμιου Κλίματος).

Από την πλευρά τους, οι «νεοφιλελεύθεροι παγκοσμιοποιητές» δεν θέλουν να αλλάξουν τίποτα στο σύστημα. Το γεγονός ότι παρουσιάζουν τον Μπάιντεν στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ συνιστά από μόνο του την καλύτερη ένδειξη ότι δεν έχουν τίποτα να προτείνουν. Το μόνο που θέλουν είναι να ξαναβάλουν το παληό μηχάνημα σε λειτουργία, με όσο το δυνατό λιγότερες αλλαγές. Αλλά η κρίση, αν δεν είναι η ίδια προϊόν του … μηχανήματος (δεν γνωρίζουμε αν ο κοροναϊός είναι προϊόν φυσικής μετάλλαξης, της βαθειάς αλλαγής της σχέσης μας με τη φύση ή ερευνών σε εργαστήρια), ανέδειξε σε κάθε περίπτωση τα προβλήματά του . Και μόνο το γεγονός ότι η Κούβα, μια φτωχή χώρα του Τρίτου Κόσμου, υπό καθεστώς εναντίον οικονομικού πολέμου εναντίον της (κυρώσεις) τα καταφέρνει πολύ καλύτερα στην προστασία του πληθυσμού της από την πλουσιώτερη χώρα του κόσμου, τις ΗΠΑ, τα λέει όλα και καθιστά περιττό τον σχολιασμό.

Άλλωστε, ακόμα κι αν γίνει δυνατό να ξαναμπεί το παληό σύστημα σε λειτουργία δεν θα είναι πολύς ο χρόνος μέχρι να εμφανισθεί η επόμενη κρίση, και η επόμενη κρίση θα είναι βαθύτερη, πιο επικίνδυνη και πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμη. Οποιοδήποτε άτομο με κάπως σοβαρή ενημέρωση για το τι συμβαίνει στον πλανήτη και χωρίς προσωπικό συμφέρον να λέει το αντίθετο, αντιλαμβάνεται εύκολα ότι η παρούσα οικονομική, κοινωνική, διεθνής και οικολογική τάξη πραγμάτων είναι αδύνατο να διατηρηθεί, δεν είναι βιώσιμη μεσοπρόθεσμα και φέρει μαζί της όχι τον κίνδυνο αλλά τη βεβαιότητα της εξαφάνισης του ανθρώπινου είδους σε ένα χρονικό ορίζοντα για τον οποίο δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, αλλά δύσκολα θα ξεπεράσει τον τρέχοντα αιώνα.
Το κόμμα του Πολέμου

Η άλλη, υποτιθέμενη «αντι-παγκοσμιοποιητική» φατρία μέσα στο κυρίαρχο δυτικό σύστημα, το δεύτερο κόμμα μέσα στον ίδιο τον «’Ολυμπο» του παγκόσμιου Χρήματος, που διαφεντεύει την Οικουμένη, ονομάζοντας Δημοκρατία την δικτατορία του, εκπροσωπείται όπως ήδη είπαμε, από πρόσωπα όπως ο Πομπέο, ο Thiel, ο Νετανιάχου. Αυτή η φατρία επηρεάζει πρακτικά τις πολιτικές του Τραμπ σε όλα τα σημαντικά ζητήματα (Ιράν, Κίνα, Κλίμα). Δεν γνωρίζουμε εάν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει επίγνωση των επιπτώσεων των πολιτικών του, αλλά αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό. Όπως γνωρίζουμε ήδη από την αρχαία ελληνική τραγωδία, συχνά είναι κανείς πιο αποτελεσματικός, ακριβώς αν δεν γνωρίζει πλήρως τις συνέπειες όσων κάνει.

Αυτή η φατρία θέλει να αντικαταστήσει την παρούσα παγκόσμια τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης αφενός με ένα είδος sui generis φασίζοντος, «νεο-φεουδαρχικού» καπιταλισμού, αφετέρου με της πολιτικές του γενικευμένου πολέμου (ενάντια στην Κίνα, ενάντια στο Ισλάμ, ενάντια στις δυτικές λαϊκές τάξεις , ενάντια σε ό, τι απομένει από τη δημοκρατία, ενάντια στο κλίμα και τη φύση εν γένει, το φυσικό κεφάλαιο της ανθρωπότητας). Με τις τεχνολογίες που υπάρχουν στον κόσμο μας, η επικράτηση αυτής της φατρίας στην κορυφή του δυτικού κόσμου θα αυξήσει εκθετικά την πιθανότητα ενός τέλους όχι του πολιτισμού, αλλά της ίδιας της ζωής στη Γη.

Η δεύτερη αυτή φατρία προσποιείται ότι είναι φίλη της Ρωσίας εκμεταλλευόμενη διάφορες ανάγκες των μετα-σοβιετικών ελίτ. Δεν είναι όμως και δεν μπορούν να είναι φίλοι της Ρωσίας στην πραγματικότητα. Είναι φίλοι της Ρωσίας όσο ήταν φίλος του Στάλιν ο Χίτλερ ή φίλοι του Γκορμπατσώφ η Θάτσερ και ο Ρέιγκαν. Είναι αδύνατο να είναι φίλοι της Ρωσίας γιατί η ίδια η λογική του εγχειρήματός τους, όπως και του εγχειρήματος των παγκοσμιοποιητών, που είναι σύμφωνοι επ’ αυτού του σημείου, αλλού είναι οι διαφορές των δύο ομάδων, εγχειρήματος που δεν είναι παρά μια παγκόσμια δικτατορία, τους καθιστά αποφασιστικά εχθρικούς προς οποιαδήποτε οντότητα με τον βαθμό αυτονομίας και ισχύος της Ρωσίας. Μακροπρόθεσμα, μπορούν να αποδεχτούν τη Ρωσία μόνο ως υποτελές κράτος, όπως έγινε υπό τον Γέλτσιν. Ακόμη και σε μια τέτοια περίπτωση, θα ήθελαν να τη διαλύσουν σε μικρότερες οντότητες, όπως περιγράφει ο Μπρεζίνσκι στο διάσημο βιβλίο του Η Μεγάλη Σκακιέρα.

Γνωρίζουν όμως από την ιστορία ότι είναι αδύνατο να κερδίσει κάποιος επιτιθέμενος κατά μέτωπο στο ρωσικό Κρεμλ (φρούριο). Μπορεί κάποιος να νικήσει και να κατακτήσει τη Ρωσία μόνο «από τα μέσα», εξαπατώντας τις «άμυνές» της, μόνο αν προσποιηθεί ότι είναι φίλος της. Αυτή τη μέθοδο ακολούθησε ο Χίτλερ οδηγώντας τον Στάλιν να αφήσει απροετοίμαστη τη χώρα του που υπέστη τρομερό αιφνιδιασμό, τεράστιες καταστροφές και παρολίγον να ηττηθεί από την επίθεση του Ιουνίου 1941, με τους Σοβιετικούς να σταματάνε τη Βέρμαχτ μόνο μερικά χιλιόμετρα από την Κόκκινη Πλατεία. Εκεί που η Γερμανία απέτυχε όμως το 1941 πέτυχε η Δύση, επίσης με τη μέθοδο της δήθεν φιλίας και της ανάλογης εξαπάτησης (και δωροδοκίας τμήματος της σοβιετικής γραφειοκρατίας), το 1985-91.
Μια ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά

Θεωρητικά, η παρούσα παγκόσμια κατάσταση θα ήταν μια τεράστια ευκαιρία για μια αυθεντική Αριστερά, για οποιαδήποτε πολιτική δύναμη που δεν ελέγχεται από το παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο (δεν είναι πολλές), για μια σοβαρή κοινωνική, αντιιμπεριαλιστική (πολυπολική) και οικολογική έξοδο από το αδιέξοδο. Μια τέτοια έξοδος είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για την ανθρωπότητα.

Όταν τελειώσει ο τωρινός εγκλεισμός, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να δούμε μια πολύ μεγάλη ένταση των κοινωνικών, ταξικών αγώνων στη Δύση, όπως και των συγκρούσεων ανάμεσα στα Έθνη του Παγκόσμιου Νότου και αυτά του Βορρά, όπως και ανάμεσα στη Νότιο και στη Βόρειο Ευρώπη. Λόγοι επιβίωσης, όχι ιδεολογίας θα τους προκαλέσουν. Δεν θα κινητοποιηθούν γιατί κατακτήθηκαν από κομμουνιστικές ή σοσιαλιστικές ιδέες, αλλά γιατί θα τους ξεσηκώσει η εφιαλτική προοπτική μιας κοινωνικής ή μιας εθνικής γενοκτονίας!

Στην Ευρώπη θα δούμε επίσης τέτοια φαινόμενα, ιδίως στη Νότιο Ευρώπη, περιλαμβανομένης της Γαλλίας, ενώ θα επιδεινωθούν και οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ. Δυστυχώς όμως, μέχρι τώρα, δεν βλέπουμε καμμιά άξια λόγου προγραμματική προσπάθεια συνολικής απάντησης στην κρίση από τις κοινωνικές, σοσιαλιστικές, πάσης φύσεως εναλλακτικές δυνάμεις. Και ότι βλέπουμε, το βλέπουμε κυρίως από τις χώρες του «παγκόσμιου Νότου» (όπως ονομάζεται τώρα όλο και πιο πολύ ο Τρίτος Κόσμος) (βλ. π.χ. https : //www.thetricontinental.org/declaration-covid19/, http://www.defenddemocracy.press/grila-comments-on-the-coronavirus-pandemic-the-condition-of-the-continent-and-a- pan-african-response /, http://www.defenddemocracy.press/lappel-du-president-macky-sall).

Αντίθετα, στην Ευρώπη σχεδόν τίποτα δεν κινείται προς το παρόν. Η αυτοκαλούμενη «ριζοσπαστική Αριστερά» είναι μια – πολυδιασπασμένη – σκιά του εαυτού της μετά το ελληνικό φιάσκο του 2015, με διάφορες γραφειοκρατίες και προσωπικότητες να εμφανίζονται κατά μόνας (το πάλαι ποτέ Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, μια γραφειοκρατία χωρίς ψυχή, το plan B του Μελανσόν, το κόμμα του Βαρουφάκη, ενώ απέτυχε η προσπάθεια Λαφοντέν και Βάρκενεχτ). Παρά τη ρητορική τους, οι περισσότερες οργανώσεις «Ριζοσπαστικών Αριστερών» στην Ευρώπη είναι μάλλον συντηρητικές sui generis σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις. Η κρίση της Αριστεράς, σοσιαλδημοκρατικής αλλά και υποτιθέμενης «ριζοσπαστικής» αντικατοπτρίζει στο βάθος την βαθειά κρίση της ίδιας της Ευρώπης και του πολιτισμού της.
Γερμανία: ιδιοτελής λήθαργος και ήπιος σαδισμός

Ρώτησα πρόσφατα έναν Γερμανό φίλο, πολύ καλό και αρκετά βαθύ παρατηρητή της ευρωπαϊκής και ειδικά της ευρωπαϊκής αριστερής πολιτικής, ποιες είναι οι ιδέες της Γερμανικής Αριστεράς και του Linke για την κατάσταση και τι σκοπεύουν να κάνουν. Μου απάντησε: «Συζητούν ακόμα… Αλλά η πλειοψηφία της ηγεσίας του DIE LINKE ονειρεύεται μια κυβέρνηση συνασπισμού σοσιαλδημοκρατών, των Πρασίνων και του κόμματός τους – αυτό είναι το «στρατηγικό όραμά τους» … Δεν υπάρχουν πολλά άλλα … »

Ωραία, να κάνουν κυβέρνηση συνασπισμού. Αλλά με ποιο πρόγραμμα; Να κάνουν τι? Δύο πράγματα έχουν γίνει ξεκάθαρα εδώ και πολλά χρόνια στην Ευρώπη. Πρώτον, ότι μια σοσιαλδημοκρατική πολιτική είναι σχεδόν αδύνατη, πρέπει να εφεύρει κάποιος κάτι πιο ριζοσπαστικό σε περιόδους τόσο βαθιάς κρίσης. Είναι αδύνατο στις μέρες μας να κάνουμε τίποτα χωρίς να αμφισβητήσουμε όλες τις νεοφιλελεύθερες δομές που έχουν δημιουργηθεί εδώ και δεκαετίες ακριβώς για να εμποδίσουν κάθε είδους ρεφορμισμό. Δεύτερον, χρειαζόμαστε στην Ευρώπη ένα σχέδιο για μεταρρύθμιση ή αντικατάσταση της ΕΕ και δεν το έχουμε.

Ακόμη και οι χώρες της Νότιας Ευρώπης δεν παρήγαγαν μέχρι στιγμής ένα σχέδιο έστω δικής τους Ένωσης, σε περίπτωση που η Γερμανία επιμένει να επιβάλει την κυριαρχία της στην ήπειρο. Το να ζητάς κορονο-ομόλογα δεν είναι αρκετό ασφαλώς. Έχουμε απελπιστικά ανάγκη από μια Ευρωπαϊκή ή Νοτιο-Ευρωπαϊκή Ένωση, αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε την υπάρχουσα ΕΕ.

Πρέπει επίσης να επαναλάβουμε σε αυτό το σημείο ότι είναι πολύ δύσκολο να ακολουθήσουμε εναλλακτικές πολιτικές στην Ευρώπη που να βασίζονται μόνο σε εθνικά πλαίσια και πολιτικές. Πολύ λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν σε αυστηρά εθνικό επίπεδο, χωρίς κάποια διεθνή προοπτική και χωρίς διεθνείς συμμαχίες. Οι πολίτες της ΕΕ και ιδίως της Ευρωζώνης ζουν ήδη αντικειμενικά (αλλά όχι υποκειμενικά!) σε ένα ενοποιημένο , sui-generis, ευρωπαϊκή υπερκρατική δομή, τους αρέσει, το αναγνωρίζουν ή όχι. Δεν μπορεί κάποιος να κάνει κατά συνέπεια πολιτική σε μια ευρωπαϊκή χώρα σαν να ζούμε στα 1970 και τα 1980 (και τότε άλλωστε ήταν δύσκολο, αν κρίνουμε από τις περιπέτειες της κυβέρνησης Ουίλσον στη Βρετανία και Μιτεράν στην Γαλλία).

Δυστυχώς, όμως, δεν υπάρχει σήμερα, όπως προείπαμε, κανένα σοβαρό διεθνές πολιτικό υποκείμενο στην Ευρώπη ή ακόμα και σε τμήμα της. ‘Ετσι, Νέο-φιλελεύθεροι και Νεοσυντηρητικοί, αμφότεροι με εντελώς καταστροφικές επιλογές, κυριαρχούν σήμερα στο ευρωπαϊκό παιχνίδι. Ενάμιση αιώνα μετά τη δημιουργία της «Πρώτης Διεθνούς» δεν υπάρχει καν μια στοιχειώδης προσπάθεια συντονισμού αριστερών κινημάτων σε όλη την Ευρώπη!

Ζήτησα από τον φίλο μου να γράψει ένα αναλυτικό άρθρο σχετικά με τη γερμανική κατάσταση για τον ιστότοπο της «Πρωτοβουλίας των Δελφών (www.defenddemocracy.press). Μου απάντησε ότι είναι αρκετά διστακτικός, καθώς «επί του παρόντος, όλη η πολιτική (και η κάλυψη των μέσων ενημέρωσης) στη χώρα μου (Γερμανία) αφορά μόνο σταδιακά μέτρα στο πλαίσιο της« κατάστασης έκτακτης ανάγκης της Κορώνας »για τη σταθεροποίηση της κατάστασης. Για μια σύντομη επισκόπηση, δες το ακόλουθο άρθρο: https://www.politico.eu/article/angela-merkel-sets-out-plan-to-reopen-germany-from-coronavirus-lockdown/. Όσον αφορά την περιγραφή της τρέχουσας κατάστασής μας, δεν θα μπορούσα να συνεισφέρω πολύ περισσότερα από αυτό (ίσως υπογραμμίσω την επαίσχυντη πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης να δεχτεί μόνο 50 παιδιά προσφύγων από ελληνικά στρατόπεδα κ.λπ. …).

«Συνολικά, οι ψηφοφόροι φαίνεται να είναι αρκετά ικανοποιημένοι με το τι κάνει ο «Μεγάλος Συνασπισμός». Στις δημοσκοπήσεις, το CDU είναι τώρα στο 39%, το SPD σταθεροποιήθηκε περίπου στο 17%. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης – Φιλελεύθεροι, Πράσινοι, Linke, AfD – υποστηρίζουν γενικά τα μέτρα που έλαβε ο Μεγάλος Συνασπισμός. Η Αριστερά ζητά περισσότερη εισοδηματική υποστήριξη για τους εργαζόμενους (οι οποίοι έχουν «μικρές εβδομάδες» και επί του παρόντος λαμβάνουν το 60/67% των πρώην μισθών τους, η Linke και τα συνδικάτα απαιτούν να το επεκτείνουν σε περίπου 80/87%) και παρόμοια πράγματα. Αλλά σε γενικές γραμμές, υποστηρίζουν την τρέχουσα διαχείριση κρίσεων της κυβέρνησης».

Με μεγάλη έκπληξη το διάβασα όλα αυτά και τον ξαναρώτησα: «Αν καταλαβαίνω σωστά τι γράφεις, στην πιο σημαντική χώρα της ΕΕ δεν υπάρχει σοβαρή συζήτηση σχετικά με το τι θα είναι και θα πρέπει να είναι ο κόσμος μετά τον κοροναϊό, ούτε καν για το τι θα πρέπει να κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση! ”

Μου απάντησε: «Ναι, η συζήτηση εδώ είναι πολύ γερμανο-κεντρική. Όταν η Μέρκελ έκανε την ομιλία της με την έκκληση προς το γερμανικό κοινό να αποδεχθεί τα μέτρα κλειδώματος, δεν ανέφερε καθόλου την Ευρωπαϊκή Ένωση ή την «Ευρώπη».

«Το μόνο πράγμα που αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η προπαγάνδα στα γερμανικά mainstream μέσα εναντίον των αιτημάτων της ιταλικής κυβέρνησης να εισαγάγει τα κορονο-ομόλογα – ένα «με κανένα τρόπο» για τη γερμανική κυβέρνηση, όπως γνωρίζουμε. Ισχυρίζονται ότι οι νότιες χώρες έχουν ήδη αρκετή αλληλεγγύη από τη Γερμανία και την ΕΕ με τους 3 πυλώνες (ESM, ΕΤΕπ, βοήθεια για την ανεργία).

“Όσον αφορά τα ΜΜΕ μας, για παράδειγμα έχετε μια έκθεση 5 λεπτών στα μεγάλα νέα «Tagesthemen» για τους άδειους γερμανικούς αυτοκινητόδρομους, αλλά 5 δευτερόλεπτα σχετικά με την κατάσταση στα ελληνικά στρατόπεδα προσφύγων. Σχεδόν όλες οι ειδήσεις αφορούν την κρίση του κορονοϊού».

Ο αναγνώστης μπορεί επίσης να πάρει μια γεύση του απόλυτου κενού που προέρχεται από το Βερολίνο διαβάζοντας αυτήν τη συνέντευξη του Σοσιαλιστή Υπουργού Εξωτερικών Μaas στο Spiegel (http://www.defenddemocracy.press/the-end-of-spd-of-germany). Ο κ. Μάας δεν έχει τίποτα να προτείνει. Κανείς άλλωστε σχεδόν δεν γνωρίζει διεθνώς το όνομά του!

Ίσως ένας από τους πιθανούς λόγους αυτής της ευρωπαϊκής «αφωνίας» είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι πολιτικοί της ηπείρου ελέγχονται πλέον ή ακόμη και δημιουργούνται από τους τραπεζίτες. Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο από το να υπακούουν στις εντολές των Τραπεζιτών. Είναι υπάλληλοί τους, όχι πολιτικοί. Ακόμα κι αν ήθελαν να γίνουν πολιτικοί, ακόμα κι αν δεν ήταν εκβιάσιμοι, όπως είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία, δεν έχουν την απαραίτητη εκπαίδευση, εμπειρία, πνευματική και πρακτική εμπειρία.

Ας ελπίσουμε ότι οι ευρωπαϊκές λαϊκές τάξεις, οι οποίες έχουν αποδείξει σε ορισμένες περιπτώσεις την αποφασιστικότητά τους να υπερασπιστούν τα θεμελιώδη δικαιώματα και τα συμφέροντά τους (ιδίως με το μακρό επαναστατικό παράδειγμα των γαλλικών κίτρινων γιλέκων) θα βρουν την απαραίτητη ηγεσία και προγραμματική σαφήνεια που χρειάζονται οι νικηφόροι αγώνες και τα οποία προς το παρόν δεν έχουν.

Διαφορετικά, θα διακινδυνεύσουμε να δούμε στην ΕΕ μια χαοτική αποσύνθεση, που θα παράγει έναν γαλαξία μικρο-κρατών που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους και δεν θα μπορέσουν να αντιτάξουν οποιαδήποτε σοβαρή αντίσταση στην παγκόσμια οικονομική δύναμη, προκαλώντας την ευδαιμονία του νεοσυντηρητικού Κόμματος του πολέμου (Πομπέο – Νετανιάχου – Trump) (δες π.χ το άρθρο τους http://www.defenddemocracy.press/the-european-union-is-dead-but-does-not-yet-know-it/). Αυτό το Κόμμα θέλει να προκαλέσει χάος παντού, αποσύνθεση στην Ευρώπη, νέους πολέμους στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, την Ινδική χερσόνησο. Το χάος είναι η κύρια πολιτική τους, η κύρια επιλογή τους.



πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Ισπανός (σοσιαλιστής) Πρωθυπουργός Pedro Sanchez πήρε τώρα την πρωτοβουλία να ζητήσει ουσιαστικά την αρχή μετατροπής της ΕΕ από μία νεοφιλελεύθερη μεγάλη «ελεύθερη αγορά», προσαρμοσμένη στις ανάγκες του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου, των μεγάλων πολυεθνικών και της Γερμανίας, σε κάτι που να αρχίζει να μοιάζει με πραγματική Ευρωπαϊκή Ενωση.

Όπως σημειώνει ο Ισπανός πολιτικός, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στον βρετανικό Γκάρντιαν, η Ευρώπη πρέπει να οικοδομήσει μια οικονομία πολεμικής περιόδου και να προωθήσει την ευρωπαϊκή αντίσταση, ανοικοδόμηση και ανάκαμψη. Πρέπει να το κάνει όσο το δυνατόν ταχύτερα με μέτρα υποστήριξης του δημόσιου χρέους που πολλά κράτη, περιλαμβανομένης της Ισπανίας, αναλαμβάνουν. Και θα πρέπει να συνεχίσει να το κάνει και μετά τον τερματισμό της κατάστασης έκτακτης ανάγκης με ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ».

Ο Sanchez θυμίζει παράλληλα το ιστορικό σφάλμα που έκανε η ΕΕ με την απάντησή της στην κρίση του 2008 μέσω λιτότητας. Ειρήσθω εν παρόδω, η καταστροφή της Ελλάδας μετά το 2010, θεωρείται τώρα παγκοσμίως ως έγκλημα και παράδειγμα προς αποφυγή. Οι μόνοι που λένε το αντίθετο είναι η ίδια η ΕΕ και τα τρία ελληνικά κόμματα εξουσίας, που υπέγραψαν διαδοχικά μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, με τις οποίες η Αθήνα έχει φορτωθεί (και συνεχίζει να είναι φορτωμένη!) «εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος» (κατά ΔΝΤ) και εντελώς αποικιακούς όρους που, φοβούμεθα, θα τα βρει αμφότερα πολύ γρήγορα μπροστά της κατά τραγικό τρόπο. Την πραγματικότητα «φυγείν αδύνατοn», ας έχεις κι όλα τα κανάλια με το μέρος σου. Θα χρειαστεί και πολύς άρτος εκτός από τα θεάματα!
Ιταλοί: πυρ κατά Γερμανίας και Ολλανδίας

Μια σειρά Ιταλών πολιτικών υπογραμμίζουν από τη δική τους πλευρά, σε ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύτηκε στην Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ ότι, αν η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν αποδείξει ότι υπάρχει (στην κρίση του κορονοϊού), τότε θα παύσει να υπάρχει! Οι Ιταλοί επιτίθενται στην Ολλανδία, αλλά είναι προφανές ότι τα λένε στη Χάγη για να τα ακούσει το Βερολίνο.

Και ο συνήθως σιωπών από την πλευρά του Ζακ Ντελόρ έσπευσε προ ημερών να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, μιλώντας για θανάσιμο κίνδυνο στον οποίο εκθέτει την ΕΕ η έλλειψη αλληλεγγύης.
Ένας αποτρόπαιος Καπιταλισμός που τρομάζει

Τόσο οι νεοφιλελεύθερες παγκοσμιοποιητικές ελίτ, όσο και οι νεοσυντηρητικοί εθνικιστές του «πολέμου των πολιτισμών» (Τραμπ, Νετανιάχου κλπ.), του δόγματος «Πρώτα η Αμερική» κλπ., τα δύο «κόμματα» δηλαδή του σύγχρονου Καπιταλισμού, δείχνουν, εν μέσω της κρίσης, ένα αποτρόπαιο πρόσωπο και την απειλή που συνιστούν, αμφότερα, όχι μόνο για τον πολιτισμό, αλλά και την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Με πρώτους και καλύτερους τους Αμερικανούς, η μία χώρα κλέβει τώρα από την άλλη μάσκες και ιατρικό εξοπλισμό! Κανένα κράτος-μέλος της ΕΕ δεν βοήθησε εξάλλου την Ιταλία όταν ζήτησε βοήθεια. Οι μόνοι που την βοήθησαν ήταν η Ρωσία, η Κίνα και η Κούβα! ‘Οσο για την άλλη πτέρυγα του δυτικού κόσμου, το στρατόπεδο δηλαδή Τραμπ – Νετανιάχου – Πομπέο, επέβαλε κυρώσεις στο Ιράν, σκέφτεται να το πλήξει στρατιωτικά, πιέζει να μην γίνει δεκτή η βοήθεια της Κούβας από χώρες που τη χρειάζονται, εκμεταλλεύεται την επιδημία εναντίον των Παλαιστινίων, επικήρυξε τον Μαδούρο, απειλεί τη Βενεζουέλα με στρατιωτική επέμβαση και έχει ξεκινήσει «Ψυχρό Πόλεμο» κατά της Κίνας, όλα αυτά εν μέσω της πανδημίας!

Να σημειώσουμε ότι στην επιστολή των Ιταλών πολιτικών υπογραμμίζεται ότι η Ολλανδία μπλοκάρει επείγουσα βοήθεια στα μέλη της ΕΕ, αν και η ίδια «χρησιμοποιεί επί χρόνια το φορολογικό της σύστημα για να αποσύρει φορολογικό εισόδημα από μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες». Οι συντάκτες θυμίζουν επίσης ότι η γερμανική ανοικοδόμηση μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο κατέστη δυνατή λόγω της τεράστιας επιείκειας που επεδείχθη στη Γερμανία στα θέματα του Χρέους, αλλά και του συνόλου της οικονομικής της πολιτικής.
Υπό τη σκια ενός τρομακτικού χρέους!

Αλλά και το ζήτημα της φούσκας του τεράστιου συσσωρευμένου παγκοσμίου Χρέους τίθεται τώρα από όλες τις μεριές, εντός αλλά και εκτός Ευρώπης. Το Χρέος αναδεικνύεται στο μεγαλύτερο οικονομικό ζήτημα της εποχής μας, όπως το κοινωνικό ζήτημα τον 19ο αιώνα.

Αν η ελληνική κυβέρνηση έχει κουκούτσι μυαλό στο κεφάλι της και ένα ελάχιστο ανεξαρτησίας από τους ξένους πρέπει να σκεφτεί άμεσα τι θα κάνει με αυτό το ζήτημα, να προετοιμαστεί για να θέσει το ζήτημα του ελληνικού Χρέους που είναι αδύνατον να πληρωθεί και που, η προσπάθεια να πληρωθεί, διαλύει και θα διαλύσει και ότι απομένει από τη χώρα, τόσο ως οικονομία, όσο και ως δυνατότητα άσκησης στοιχειωδώς της κυριαρχίας της. Καλό θα ήταν να συνεργασθεί η κυβέρνηση σε αυτό το ζήτημα και με όλα τα κόμματα.

Προς το παρόν πάντως, Μέρκελ και Σόιμπλε είναι άτεγκτοι στην υπεράσπιση των απόψεών τους, πιθανώς μη αντιλαμβανόμενοι τη σοβαρότητα του κινδύνου τελικής διάλυσης της ΕΕ και των συνεπειών μιας τέτοιας διάλυσης στην ίδια τη Γερμανία. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάθε μέρα που περνάει προστίθεται δηλητήριο στις ενδο-ευρωπαϊκές σχέσεις που, από ένα σημείο και πέρα, δεν θα επιτρέψει επαναφορά.
Ο Μπόφινγκερ και η μοντέρνα νομισματική θεωρία

Δεν είναι βέβαια όλοι οι Γερμανοί σε αυτό το μήκος κύματος. Ο Peter Bofinger, πρώην μέλος της Επιτροπής Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων που συμβουλεύει τη γερμανική κυβέρνηση, υποστήριξε με άρθρο του στο Social Europe ότι ήρθε ο καιρός της «Σύγχρονης Νομισματικής Θεωρίας». ΗΠΑ και Ευρώπη πρέπει να αποζημιώσουν τις απώλειες εταιρειών, μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων με άμεσες χρηματιστικές μεταβιβάσεις, χωρίς δημοσιονομικούς περιορισμούς, κάτι που έχουν επιβεβαιώσει ως δυνατό τόσο η ΕΚΤ όσο και η αμερικανική FED στα μέσα Μαρτίου, υποστηρίζει ο Μπόφινγκερ για τον οποίο δεν υπάρχει κίνδυνος πληθωρισμού με δεδομένη την πρωτοφανή πτώση της καταναλωτικής ζήτησης. Προβλήματα υπάρχουν, υπογραμμίζει ο Γερμανός οικονομολόγος, μόνο σε αυτές τις χώρες που δεν μπορούν να δανεισθούν επαρκώς στο νόμισμά τους, ιδίως στα πολύ χρεωμένα κράτη της ευρωζώνης, όπως η Ιταλία, και γι’ αυτό, υποστηρίζει, πρέπει να υπάρξουν ευρωομόλογα για από κοινού χρηματοδότηση, όπου δεν θα δίδονται τα κεφάλαια στα κράτη μέλη υπό μορφή δανείων, αλλά υπό μορφή χρηματικών μεταβιβάσεων. Θα μπορούσε αίφνης να χρησιμοποιηθεί για τον από κοινού ευρωπαϊκό δανεισμό η πιστωτική γραμμή που δημιούργησε η ΕΟΚ το 1975 για να χρηματοδοτήσει προβλήματα ισοζυγίου πληρωμών εξαιτίας της πετρελαϊκής κρίσης.
Ανάγκη διατύπωσης θετικού προγράμματος

Εχει αρχίσει μια σύγκρουση αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της Ευρώπης, κατ΄επέκτασιν και του κόσμου. Με τη μορφή που έχει η ΕΕ δεν μοιάζει ικανή να επιβιώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν πρέπει και να επιβιώσει. Από την άλλη όμως, ούτε μια αναρχική διάλυσή της στα εξ ων συνετέθη θα ήταν σκόπιμη, γιατί θα οδηγούσε πιθανότατα σε ένα γαλαξία μικρών και μεσαίων κρατών, πρακτικά εντελώς ανήμπορων μπροστά στην πίεση της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου (και των ΗΠΑ) και πιθανότατα αναγκασμένων να επιδοθούν σε έναν ανταγωνισμό μείωσης των κοινωνικών και οικολογικών στάνταρτς για να αποσπάσουν ένα καλύτερο μερίδιο μιας διεθνώς συρρικνούμενης ζήτησης.

Γι’ αυτό έχει επείγουσα σημασία η διατύπωση ενός διεθνούς εναλλακτικού πλαν Β για την Ευρώπη από όσες δυνάμεις και χώρες είναι έτοιμες και ώριμες να το πράξουν. Αν το Βερολίνο δει εξάλλου ότι υπάρχει κάτι τέτοιο ενδέχεται και να μαλακώσει. Μέχρι στιγμής η αδιαλλαξία του τροφοδοτούνταν από την επίγνωση ότι, τα θύματα της πολιτικής του, όπως η Αθήνα και η Λευκωσία, δεν ήταν διατεθειμένα να τραβήξουν την υπόθεση μέχρι τέλους.

Το 2011, αντιμέτωποι με την επίθεση των «Αγορών», που κατάφεραν να μετατρέψουν τα δικά τους χρέη σε δημόσια χρέη και την δική τους κρίση σε κρίση της ΕΕ, διατυπώσαμε ένα γενικό περίγραμμα για το ποια θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική πρόταση για την Ευρώπη, από κοινού με τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Αλέξη Τσίπρα. Το κείμενο αυτό, που υπεγράφη από μια σειρά προσωπικοτήτων της Ευρώπης, γνώρισε μια μεγάλη επιτυχία τότε σε όλη την ήπειρο και θα μπορούσε να γίνει η βάση ενός σοβαρού διεθνούς πολιτικού αγώνα. Δυστυχώς όμως ούτε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε και οι σύντροφοί του της ευρωπαϊκής αυτοκαλούμενης «ριζοσπαστικής αριστεράς» πήραν πολύ στα σοβαρά το ίδιο το κείμενο που υπέγραψαν, αιχμάλωτοι μιας καιροσκοπικής, ιδιοτελούς και βραχυπρόθεσμης αντίληψης για την πολιτική.

Ποτέ δεν είναι αργά όμως. Μοιάζει εντελώς απαραίτητο τώρα, όσες δυνάμεις στην Ευρώπη δεν ελέγχονται άμεσα και πλήρως από την «Διεθνή του Χρήματος» να προχωρήσουν σε μια νέα «διάσκεψη του Τσίμμερβαλντ», να θέσουν τις βάσεις δηλαδή για μια διαφορετική τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη, για μια Ευρώπη που δεν θα ελέγχεται από το Χρήμα.

Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τα Αυγώνυμα είναι ένας μεσαιωνικός, ορεινός οικισμός της Χίου. Tον έχει «αναστήσει», ανακαινίζοντας τον με πολύ μεράκι και συντηρώντας κάμποσα σπίτια του και κάνοντάς τον υπόδειγμα σύγχρονης και ήπιας τουριστικής αξιοποίησης, ο Γιώργος Μισσετζής, πρωτοποριακός τουριστικός επιχειρηματίας του νησιού.

Στα Αυγώνυμα ήμουν τον περασμένο Σεπτέμβρη κι ακόμα έχω ζωντανή την ανάμνηση της απίστευτης αίσθησης ηρεμίας που αναδύει αυτό το μέρος. Από κει πάνω μπορείς να δεις το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα του Αιγαίου. Και στα ριζά του βουνού απλώνεται η μαγευτική παραλία της Ελίντας. Λίγο πιο πάνω βρίσκονται τα ερείπια του Ανάβατου, στην κορφή απάνω, πιο πέρα δεν είχε, πούσπρωχνε τους Χιώτες η αναζήτηση ασφάλειας.

Τα Αυγώνυμα, όπως και όλο το ανατολικό Αιγαίο, πλήττονται τώρα από τον απόηχο του προσφυγικού και μεταναστευτικού προβλήματος. Μπορεί να μην επηρεάζονται άμεσα από τους πρόσφυγες και μετανάστες, που είναι συγκεντρωμένοι έξω από την πόλη της Χίου, στην άλλη πλευρά του νησιού. Οι τουρίστες όμως προς Χίο δεν το ξέρουν αυτό και, χρόνο με το χρόνο, μειώνονται.

Το ίδιο συμβαίνει σε όλο το βόρειο και κεντρικό τμήμα του ανατολικού Αιγαίου. Ο τουρισμός, που είναι μια φυσική και σκόπιμη οικονομική λειτουργία των νησιών, ενταγμένη στον χαρακτήρα που έχουν και πρέπει να έχουν, καταρρέει σιγά – σιγά. Στα συντρίμμια του συγκροτείται μια μεγάλη, παράπλευρη οικονομία εξυπηρέτησης προσφύγων, μεταναστών και ασχολούμενων με αυτούς, μια οικονομία που διαστρεβλώνει και παραμορφώνει τον χαρακτήρα των νησιών, ενισχύοντας τη μετατροπή τους σε ιδιόμορφα στρατόπεδα προσφύγων και μεταναστών.

Η καταστροφή του Αιγαίου


Τα μεγάλα ιδίως νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, όπως η Χίος, η Λέσβος, η Σάμος είναι μοναδικά, ολοκληρωμένα οικιστικά, οικονομικά και οικολογικά συστήματα, με τεράστια ιστορία πίσω τους και μια προσωπικότητα που διαμόρφωσαν στο διάβα αιώνων. Παρά τις περιπέτειες και τους κατακτητές που γνώρισαν, οι κάτοικοι των νησιών σκέφτονται και μιλάνε, εδώ και πάνω από 2.500 χρόνια, στην εξελισσόμενη ασφαλώς γλώσσα του Ομήρου.

Όλο το Αιγαίο είναι ένα μοναδικό αισθητικό, κλιματικό, φυσικό και πολιτιστικό μνημείο της ανθρωπότητας και πρέπει να διατηρηθεί ως έχει, περιλαμβανομένου ασφαλώς του εθνολογικού χαρακτήρα του. Δεν μπορεί να επιτραπεί να σταματήσει να είναι αυτό που είναι εδώ και χιλιάδες χρόνια, για να γίνει χώρος μαζικής εγκατάστασης των – άξιων κατά τα άλλα συμπάθειας και αλληλεγγύης – αναξιοπαθούντων μετακινούμενων μαζών της ανθρωπότητας.

Ούτε θα βοηθήσουμε ασφαλώς κανέναν από αυτούς τους δυστυχισμένους καταστρέφοντας τη χώρα μας. Πιο καλό και για μας και για όλο τον κόσμο και για αυτούς τους ανθρώπους ακόμα θα κάνουμε αν υπερασπιστούμε το έθνος – κράτος που μας άφησαν οι πρόγονοί μας από τις δυνάμεις του παγκόσμιου Ολοκληρωτισμού, τις ίδιες που προκάλεσαν, με τις επεμβάσεις και τις πολιτικές τους, τα προσφυγικά και μεταναστευτικά κύματα της εποχής μας, τα μεγαλύτερα στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Αιγαίο, κοιτίδα του ελληνικού πολιτισμού

Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό, γιατί στο τέλος θα ξεχάσουμε, αν δεν έχουμε ξεχάσει, και ποιοι είμαστε και που πάμε, ότι το Αιγαίο, και ιδίως το Ιωνικό Δωδεκάπολο ήταν, μαζί με τη Θράκη, όχι μόνο η πατρίδα του Όμηρου, αλλά και το μέρος που γεννήθηκε η αρχαία ελληνική πόλη, η αρχαία ποίηση, η φιλοσοφία και το θέατρο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για να εκπέμψει την λάμψη της, τόσο ζωντανή και στις μέρες μας, η Αθήνα του Περικλή και του Πρωταγόρα.

Χωρίς να υποτιμάμε την αξία τόσων και τόσων πολιτισμών πέντε ηπείρων, νομίζουμε ότι ήταν στο Αιγαίο ήταν που ο Άνθρωπος πραγματοποίησε το μεγαλύτερο θαύμα του, από τότε που ο πίθηκος σηκώθηκε στα δυο του πόδια.

Η περιοχή αυτή, των νησιών και της Ιωνίας, του Αιγαίου και της Θράκης, ήταν που έβγαλε τον Δημόκριτο με την ατομική θεωρία του, τον Ηράκλειτο, τον πατέρα της διαλεκτικής και της φιλοσοφίας, τον Ιπποκράτη, τον Θαλή τον Μιλήσιο και πολλά άλλα, από τα μεγαλύτερα πνεύματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Εδώ δίδαξε ο Αριστοτέλης, από εδώ κατάγεται ο Πυθαγόρας, εδώ γεννήθηκε ο Αρίσταρχος και η ηλιοκεντρική του θεωρία.

Νησιά – στρατόπεδα προσφύγων και μεταναστών


Έρχεται τώρα η κυβέρνηση και μας λέει ότι θα χτίσει καινούριες πόλεις, γιατί αυτό είναι ουσιαστικά οι «κλειστές δομές», που θέλει να «φυτέψει» μέσα στα ολοκληρωμένα συστήματα των νησιών, τραυματίζοντας για πάντα την ισορροπία και τον ελληνικό χαρακτήρα τους.

Υποστηρίζει ότι οι φιλοξενούμενοι σε αυτές τις δομές πρόκειται να φύγουν. Γιατί να το πιστέψουμε; Πόσοι έφυγαν μέχρι τώρα; Δεν φτιάχνεις εξάλλου νέες (και πολύ μεγάλες) εγκαταστάσεις για πληθυσμούς που περιμένεις να φύγουν. Τις φτιάχνεις για πληθυσμούς που περιμένεις να αυγατίσουν.

Η κυβέρνηση λέει ψέμματα. Φτιάχνει πόλεις μεταναστών και προσφύγων και τις φτιάχνει στα νησιά γιατί έχει αντιδράσεις στην ενδοχώρα. Ετοιμάζεται να δεχτεί πολύ περισσότερους πρόσφυγες ή μετανάστες από όσους σήμερα βρίσκονται στη χώρα. Το αν τάχει συμφωνήσει με τους Γερμανούς ή όχι, δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Μια «αποκία χρέους» που δεν έφυγε ποτέ από τα Μνημόνια και που παζαρεύει την επιείκεια των δανειστών πότε για τις συντάξεις και πότε για τα πλεονάσματα, πάντα θα μπαίνει στον πειρασμό να ανταλλάξει περιουσία και κυριαρχία.
Μια πόλη προσφύγων – μεταναστών στο κέντρο της βόρειας Χίου!

Στη Χίο, ο κ. Μηταράκης θέλει να επιτάξει μια γιγαντιαία έκταση, 620 στρέμματα, πάνω στα βουνά. Η προς επίταξη έκταση είναι υπερδεκαπλάσια της εγκατάστασης της ΒΙΑΛ, που χρησιμοποιείται τώρα και εγείρει σοβαρές υποψίες για το τι πραγματικά σκοπεύει να κάνει η κυβέρνηση (ή όσοι της υποβάλλουν τις ιδέες αυτές). Για ποιό λόγο θέλει να κατασκευάσει μια ολόκληρη πόλη μεταναστών και προσφύγων στο κέντρο της βόρειας Χίου; Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι χρειάζεται πάνω από 600 στρέμματα για να στεγάσει περί τους 500 ανθρώπους!!!

Φυσικά, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Οι πράξεις, όχι τα συνήθη ψεύδη και ασυναρτησίες των πολιτικών μας, φανερώνουν τις προθέσεις τους. Το έργο – μαμούθ που σχεδιάζεται στη Χίο δείχνει πρόθεση μόνιμης εγκατάστασης στο νησί, όπως και στα υπόλοιπα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, χιλιάδων επιπλέον μεταναστών και προσφύγων, επιπλέον των όσων ήδη βρίσκονται εκεί.

Που σκέφτηκε ο κ. Μηταράκης (ή οι σύμβουλοί του) να χτίσει τη νέα κλειστή πόλη του; ‘Όχι στα απομονωμένα σημεία του νησιού που υπάρχουν, αλλά στο στρατηγικό κέντρο της βόρειας Χίου, ένα σημείο από το οποίο μπορεί να ελεγχθεί όλο το βόρειο μέρος του νησιού, αφού βρίσκεται στη διασταύρωση των δρόμων που οδηγούν στην πρωτεύουσα, στη Βολισσό και στον Ανάβατο.

To «κλειστό κέντρο» θα φτιαχτεί πάνω στο βουνό Αίπος, όπου πιθανώς, στο «Ρημόκαστρο», υπήρξε και η πολιτεία των επαναστατημένων σκλάβων του Δρίμακου, του «Σπάρτακου» της αρχαίας Χίου, σε ένα μέρος που δεν έχει αρκετό νερό, αποχετευτικό δίκτυο, ηλεκτροδότηση και συγκοινωνία και όπου θα πρέπει να μεταφερθούν τεράστιες αστυνομικές δυνάμεις για φύλαξη.

Δεν ξέρουμε τι είδους κλειστή δομή θα είναι αυτή. Τις ικανότητες άλλωστε και του ελληνικού κράτους και των Ελλήνων πολιτικών τις γνωρίζουν και οι πέτρες σε αυτή τη χώρα. Έτσι που το πάνε, κινδυνεύουμε να δούμε να φτιάχνεται πάλι κάποια πολιτεία των «εξεγερμένων σκλάβων» πάνω στα βουνά της Χίου! Ευτυχώς βέβαια, προς το παρόν έχουν ξεσηκωθεί οι Χιώτες εναντίον των σχεδίων αυτών. Το νησί βρίσκεται σε κατάσταση ημιεξέγερσης.
Μας παίρνουν και τη γεωπολιτική μας υπεραξία!

Πρέπει στο σημείο αυτό να θυμίσουμε ότι το Αιγαίο δεν είναι μόνο η πολιτιστική καρδιά, είναι και το πιο σημαντικό «γεωπολιτικό φιλέτο» της Ελλάδας, το μεγάλο της χαρτί, το τελευταίο που έχει αν θελήσει να τα παίξει όλα για όλα για να ξαναγίνει ένα κάπως κυρίαρχο κράτος. Τα νησιά του Αν. Αιγαίου είναι η προέκταση των Στενών στο δρόμο από τη Ρωσία προς τη Μεσόγειο και αντίστροφα. Με όλους αυτούς που έχουν εγκατασταθεί εκεί (ΜΚΟ, διεθνείς οργανισμοί, FRONTEX, NATO), η ελληνική κυριαρχία ασκείται πλημμελώς, ενώ πλήττεται ταυτόχρονα βάναυσα και στη βόρεια απόληξη της περιοχής, με την «κατάληψη» του νομού ‘Εβρου και του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης από τους Αμερικανούς.

Σταδιακά συρρικνώνεται η ελληνική κυριαρχία στο ανατολικό, παραμεθόριο τμήμα της χώρας, χωρίς φυσικά να ιδρώνει το αυτί κανενός αρμοδίου των Αθηνών, από την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση.

Το ανατολικό Αιγαίο συνιστά εδώ και δεκαετίες αντικείμενο άμεσων επεκτατικών διεκδικήσεων της Τουρκίας. ‘Ισως πιο επικίνδυνες και από αυτές είναι οι μη εκδηλούμενες ανοιχτά, αλλά υπαρκτές βλέψεις των δυνάμεων που ξανασχεδιάζουν τον κόσμο, καταργούν έθνη και καταστρέφουν κράτη μετά το «τέλος» του Ψυχρού Πολέμου, των δυνάμεων που, δίπλα μας, διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία και κατεδάφισαν τη μισή Μέση Ανατολή, ενώ επέβαλαν τα Μνημόνια και τις Δανειακές υπό τους όρους των οποίων η Ελλάδα εξακολουθεί να ζει (ή μάλλον να αργοπεθαίνει), παρά την προπαγάνδα ότι είμαστε σε μεταμνημονιακή εποχή.

Ευθύς εξ αρχής ήταν εξαιρετικά ύποπτη (και πιθανώς αποκαλυπτική μακροχρόνιων διεθνών σχεδιασμών) η αυθαίρετη μεν, πλην δεκτή στην πράξη από τις ελληνικές κυβερνήσεις, ερμηνεία της συμφωνίας ΕΕ – Τουρκίας ως προβλέπουσας τον εγκλωβισμό στα νησιά των προσφύγων και μεταναστών.
Πρώτη εθνική προτεραιότητα η εκκένωση των νησιών

Είναι για τους παραπάνω λόγους ζήτημα μείζονος εθνικής ασφαλείας όχι μόνο να μην φτιαχτούν νέες δομές στο Αιγαίο, αλλά να απομακρυνθούν άμεσα οι πρόσφυγες και μετανάστες από το νησιά, όπου συνιστούν πλέον μέγεθος συγκρίσιμο με τον αυτόχθονα ελληνικό ενεργό πληθυσμό, θέτοντας μεσοπρόθεσμα σε άμεση απειλή την ελληνική κυριαρχία στα νησιά. Και πρέπει να γίνει αυτό άμεσα, γιατί όσο αργεί, τόσο πιο δύσκολο θα είναι.

Η εκκένωση των νησιών δεν συνιστά ασφαλώς λύση για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό πρόβλημα, ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα, που γίνεται ακόμα πιο δύσκολο από την απίστευτη ελαφρότητα και τον καιροσκοπισμό της παρούσης και της προηγούμενης κυβέρνησης. ‘Όμως απομακρύνει, και αυτό δεν είναι ασφαλώς λίγο, την απολύτως πραγματική απειλή να χαθούν τα νησιά του Αιγαίου για την Ελλάδα στα προσεχή χρόνια.

Δημοσιεύτηκε στο slpress
πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αναρωτιέμαι αν γινόταν αύριο ένα γκάλοπ, πόσοι ‘Ελληνες θα αποδεικνυόταν ότι γνωρίζουν πως οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν τη δικτατορία της 21ης Απριλίου ή ότι ήταν πίσω από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974. Πόσοι γνωρίζουν ότι ο Πρόεδρος Κλίντον ζήτησε συγνώμη για την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα ή ότι ο Χόλμπρουκ έκανε το ίδιο σχετικά με την αμερικανική πολιτική στο κυπριακό; Πόσοι Έλληνες άραγε γνωρίζουν τον ρόλο της αμερικανικής τράπεζας Goldman Sachs στο ελληνικό ζήτημα, αλλά και των ΗΠΑ στην επιβολή των Μνημονίων και Δανειακών δια του ΔΝΤ το 2010, αλλά και στην επίθεση κατά της Κύπρου και των τραπεζών της το 2013;

Και τα αναρωτιέμαι αυτά λόγω της έντασης και της μαζικότητας της επιχείρησης συστηματικής αποβλάκωσης και διαστροφής της συλλογικής ιστορικής μνήμης, που δέχεται επί χρόνια ο ελληνικός λαός, δια των μέσων «ενημέρωσης», των υποτιθέμενων «διανοούμενων» και των εκπαιδευτικών του ιδρυμάτων. ‘Οσο φεύγουν οι γενηές που έζησαν τα γεγονότα του 1967 και του 1974, και είναι πιο δύσκολο να τις ξεγελάσεις, τόσο γίνεται πιο εύκολο να θολώσει η ματιά.

Συζητώντας τις προάλλες με μια ομάδα φοιτητών που ενδιαφέρονται για θέματα εξωτερικής και διεθνούς πολιτικής, διαπίστωσα την έκταση της άγνοιας που έχουν, αλλά και τη δίψα τους να πληροφορηθούν τα πιο βασικά γεγονότα της ιστορίας της χώρας τους.

Μου ζήτησαν λοιπόν οι φοιτητές και τους ετοίμασα έναν κατάλογο των βασικών σταθμών στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις μετά το 1947, όταν η Ουάσιγκτων διαδέχεται το Λονδίνο ως εποπτεύουσα νεοαποικιακή δύναμη της Ελλάδας. Χωρίς τη γνώση αυτών των γεγονότων είναι απλώς αδύνατο να γίνει κατανοητή η ελληνική ιστορία. Τον δημοσιεύω προς χρήσιν οποιουδήποτε ενδιαφέρεται για το θέμα.

Δεν είμαι φυσικά ιστορικός, ούτε επιδιώκω να γράψω μια πραγματεία για τη νεώτερη ιστορία μας. Περιορίζομαι στην καταγραφή των βασικών προσδιοριστικών γεγονότων. Μακάρι νέοι ιστορικοί, που δεν ενδιαφέρονται μόνο να κάνουν καριέρα προδίδοντας την επιστήμη τους, να ασχοληθούν συστηματικά για να προσφέρουν στις νέες γενηές έναν μπούσουλα στην ιστορική αλήθεια και, άρα, στο μέλλον της χώρας τους.

Απαγορεύοντας την Αλήθεια

Να κλείσουμε την εισαγωγή αυτή, υπενθυμίζοντας ότι, εδώ και κάμποσα χρόνια, γίνονται δύο πολύ συστηματικές προσπάθειες αναθεώρησης της ιστορικής αλήθειας και βίαιης μεταβολής της μαζικής ιστορικής συνείδησης του ελληνικού λαού, που πάνε παράλληλα με την αποικιοποίηση της χώρας μας. Η μία αντανακλά τις νεοφιλελεύθερες, παγκοσμιοποιητικές ελίτ, τύπου Σόρος και εκδηλώνεται με τις θεωρίες τύπου Ρεπούση για «συνωστισμό» στη Σμύρνη ή με την επιχείρηση κατάργησης κάθε εμφάνισης εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων και ταυτοτήτων.

Για τον ανερχόμενο ολοκληρωτισμό του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου, οι παραδοσιακές ιδεολογίες και θρησκείες, το εθνικό αίσθημα, η ταξική συνείδηση και κάθε αίσθημα ανήκειν σε κοινωνικές ή εθνικές ομάδες, είναι αντίπαλοι γιατί εμποδίζουν την ανάδυση του ανθρώπου – Δούλου, του Ηomo Economicus.

Η δεύτερη προσπάθεια αναθεώρησης αντανακλά τις νέο-ολοκληρωτικές, νεοσυντηρητικές, εθνικιστικές και ακροδεξιές τάσεις, που αποβλέπουν να επικρατήσουν όχι δια της επιβολής μιας άμορφης «πολυεθνικότητας» τύπου Σόρος, αλλά με τα μέσα του «Διαίρει και Βασίλευε», τους Πολέμους των Πολιτισμών του Χάντινγκτον, τη στρατηγική του Χάους, την μαζική αποκτήνωση του ανθρώπου, την πολιτική που εκφράζουν σήμερα προπάντων οι Τραμπ και Νετανιάχου.

Στη χώρα μας η δεύτερη αυτή σχολή αντανακλάται στη μαζική επανεμφάνιση, ιδίως μετά το 2015, όλης της παραφιλολογίας των οπαδών του Μεταξά, της εμφυλιοπολεμικής ακροδεξιάς και των νοσταλγών της Χούντας. (Το ότι μπορεί να υπάρχουν και τίμιοι ή πατριώτες άνθρωποι μεταξύ όσων, παραπλανημένοι, ακολούθησαν τον Γρίβα, τον Παπαδόπουλο ή τον Βασιληά σε μια ορισμένη ιστορική στιγμή, δεν μεταβάλλει τον ιστορικό ρόλο αυτών των ρευμάτων, που υπήρξαν ιστορικά οι κατ’ εξοχήν αποφύσεις των αμερικανικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών).

Εμφύλιος Πόλεμος

Ήδη το 1946, οι Αμερικανοί καλούν τον Σοφούλη στην Ουάσιγκτων και του ζητάνε να σχηματίσει «κυβέρνηση εθνικής ενότητας» από όλα τα αστικά κόμματα και να πάει τον εμφύλιο μέχρι το τέλος, ξεριζώνοντας με τα πιο άγρια μέσα και την τελευταία ΕΑΜική επίδραση στη χώρα, όπερ και γίνεται. Ο εμφύλιος γίνεται υπό την άμεση καθοδήγηση των Αμερικανών, μαζί με τα αποτρόπαια μέσα του, όπως το στρατόπεδο συγκέντρωσης και βασανιστηρίων της Μακρονήσου, το πρώτο που λειτούργησε στην Ευρώπη μετά την ήττα των Ναζί. Στην Ελλάδα δοκιμάζεται για πρώτη φορά και η εμπρηστική βόμβα Ναπάλμ.

Οι ΗΠΑ ιδρύουν ουσιαστικά και ελέγχουν το ελληνικό κράτος, ιδρύουν και χρηματοδοτούν την ΚΥΠ, που ποτέ δεν ξέφυγε από την επιρροή τους, και δημιουργούν τις διάφορες παρακρατικές οργανώσεις μέσα στον Στρατό όπως τον ΙΔΕΑ για να ελέγχουν ακόμα και τους δικούς τους ανθρώπους.

Ο κορυφαίος Αμερικανός δημοσιογράφος Τζωρτζ Πολκ δολοφονείται ενώ προσπαθούσε να πάει στο βουνό να συναντήσει τον Βαφειάδη, φιλοδοξώντας να βοηθήσει σε μια ειρηνευτική λύση. Ακόμα και σήμερα, ο ‘Αρειος Πάγος αρνείται πεισματικά να αναθεωρήσει την καταφανώς εσφαλμένη καταδίκη του Στικτόπουλου, που θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο στην αναζήτηση των πραγματικών ενόχων της δολοφονίας Πολκ.

Με τούτα και με κείνα, η χώρα που έδωσε την ηρωϊκότερη και σχετικά μαζικότερη αντίσταση στον Χίτλερ κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οδηγείται σε μια τρομακτική αλληλοσφαγή, τα καλύτερα παιδιά της οδηγούνται στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στα Μακρονήσια, στην εξορία. Η χώρα παραδίδεται να διοικηθεί, ουσιαστικά μέχρι σήμερα, από τους συνεργάτες των κατακτητών και τους μαυραγορίτες της Κατοχής.

Αυτό είναι το αόρατο, πλην πολύ υπαρκτό ηθικό κόστος του Εμφυλίου, που πληρώνουμε και σήμερα πάρα πολύ ακριβά. Είναι σε αυτά τα θεμέλια πάνω που χτίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες το απέραντο «Εργολαβιστάν, Λαμογιστάν, Ρουσφετιστάν», αυτό που κατάπιε το ΠΑΣΟΚ, τροφοδότησε τον «ηθικό σχετικισμό» όλων των εκδοχών της ελληνικής αριστεράς και αυτό που ανέδειξε την ηγεσία Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ στον ρόλο μεγάλου Νεκροθάφτη του ελληνικού λαϊκού κινήματος και της ελληνικής και παγκόσμιας αριστεράς.

Μετεμφυλιακός Αυταρχισμός, Εκτελέσεις και Δολοφονίες

Η αμερικανική Πρεσβεία διατηρεί την ελληνική «δημοκρατία» υπό την εποπτεία της μετά το 1949. Είναι εκείνη που λαμβάνει τις τελικές αποφάσεις για τις εκτελέσεις, όπως αυτές του Νίκου Μπελογιάννη και του Πλουμπίδη. Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν κατηγορηθεί επίσης για ανάμειξη σε αριθμό δολοφονιών, από αυτή του Στέφανου Σαράφη έως αυτή του Αλέκου Παναγούλη.

Μετά το 1955: Σπρώχνοντας την Τουρκία εναντίον μας

Από το 1955 και μέχρι σήμερα, κεντρική επιδίωξη των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας και του Ισραήλ, είναι η άρνηση στους κατοίκους της Κύπρου, ‘Ελληνες και Χριστιανούς Ορθόδοξους κατά 80%, να ασκήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, να γίνουν δηλαδή αφεντικά στην πατρίδα τους, είτε υπό τη μορφή ‘Ενωσης με την Ελλάδα, είτε και υπό τη μορφή ανεξαρτήτου και κυρίαρχου κυπριακού κράτους.

Αμερικανοί, Βρετανοί και Ισραηλινοί δεν διέθεταν όμως τα πολιτικά και στρατιωτικά μέσα που θα ήταν από μόνα τους επαρκή για να αρνηθούν στον κυπριακό λαό το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Για τον λόγο αυτό κινητοποιούν δύο άλλους παράγοντες:
Τα ελληνικά αστικά κόμματα που κυβερνούν την Ελλάδα για λογαριασμό της Ουάσιγκτων και του Λονδίνου και που μαχαιρώνουν πισώπλατα, σε κάθε ευκαιρία που τους δίνεται, τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου
Την Τουρκία που είχε παραιτηθεί κάθε αξίωσης στην Κύπρο με τη συνθήκη της Λωζάννης και δεν εξεδήλωσε κανένα ενδιαφέρον για το νησί, έως ότου οι Βρετανοί την παρότρυναν αποφασιστικά να το κάνει και την συμπεριέλαβαν στην τριμερή για το κυπριακό του Λονδίνου, το 1955.

Η ελληνοτουρκική διαμάχη που αρχίζει το 1955 με τον διωγμό των Ελλήνων της Πόλης και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας, είναι δευτερογενής διαμάχη, προϊόν της κύριας αποικιακής διαμάχης που αποβλέπει στην διατήρηση της Κύπρου υπό καθεστώς αποικίας, ίσως και της ενδεχόμενης τελικής συμπερίληψής της σε ένα «Μεγάλο Ισραήλ».

Πογκρόμ των Ελλήνων στην Τουρκία

‘Όπως γνωρίζουμε σήμερα, οργανωτές και καθοδηγητές του πογκρόμ των Ελλήνων της Τουρκίας ήταν οι βρετανικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και επιδίωξη η άσκηση πίεσης στην Αθήνα για να «φρενάρει» τις διεκδικήσεις της ΕΟΚΑ.

Oι Αμερικανοί πίσω από την αποκήρυξη της Ένωσης

Κατά τον Πλουτή Σέρβα, ιστορικό ηγέτη του κυπριακού ΚΚ, οι Αμερικανοί «έπεισαν» τον Μακάριο να παραιτηθεί της επιδίωξης της ‘Ενωσης με την Ελλάδα. Φυσικά, παραιτούμενος της ‘Ενωσης δεν έλαβε ένα εξασφαλισμένο ανεξάρτητο κράτος, αλλά ένα κράτος πιο τρωτό στις πιέσεις για τη διάλυσή του. Ολόκληρη η κυπριακή ιστορία μετά την επίσημη δημιουργία του κυπριακού κράτους το 1960 και μέχρι σήμερα, δεν είναι παρά η ιστορία των διαρκών προσπαθειών ΗΠΑ και Βρετανίας να το καταλύσουν!

Αμερικανοί, Βρετανοί και Gladio πίσω και από τον ελληνικό και από τον τουρκικό εθνικισμό

Οι Βρετανοί προκαλούν την πρώτη σφαγή Ελληνοκυπρίων από Τουρκοκύπριους το 1958, για να εμπεδώσουν και να χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια την εχθρότητα των δύο κοινοτήτων

Οι Αμερικανοί εγκρίνουν την άνοδο στην εξουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1958, ώστε να πάει, όπως και πήγε, στην επιβολή στον Μακάριο των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, συμφωνιών που ήταν ανεφάρμοστες και οδηγούσαν όπως και οδήγησαν στις συγκρούσεις που ακολούθησαν και στην τελική διχοτόμηση του 1974.

Το 1963, ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής στη Λευκωσία συνεργάζεται στενά και παροτρύνει τον Μακάριο να ζητήσει αναθεώρηση των Συμφωνιών. Ο Αρχιεπίσκοπος το ζητά, πιστεύοντας ότι έχει την υποστήριξη του Λονδίνου. Ξεσπάνε διακοινοτικές ταραχές και γίνεται η πρώτη Light διχοτόμηση του νησιού. Ο Βρετανός αξιωματικός Μπράμπαντ, σε συνεννόηση με τον Μακάριο και τον αντιπρόεδρο Κιουτσούκ, μεταβαίνει στην Πράσινη Γραμμή και επιχειρεί την επανασυμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Παρουσιάζει τα αποτελέσματα της εργασίας του στον επισκεπτόμενο την Κύπρο Αμερικανό Υφυπουργό Τζωρτζ Μπωλ, ο οποίος του λέει: “’Εκανες έξοχη δουλειά. Μόνο που το πήρες λάθος. Δεν θέλουμε να ειρηνεύσουν αυτοί”. Οι βρετανικές αρχές «πακετάρουν» την άλλη μέρα τον Μπράμπαντ και τον στέλνουν άρον – άρον στη Μάλτα.

Πίσω και από τους Έλληνες παραστρατιωτικούς του Γιωρκάτζη και του Σαμψών, πίσω και από τους Τούρκους του Ντενκτάς ήταν η ίδια δύναμη, το περιβόητο δίκτυο Gladio του ΝΑΤΟ. Οι δύο αυτές πλευρές, Σαμψών και Ντενκτάς, ήταν το ίδιο πράγμα, ειδικεύονταν σε ειδεχθή εγκλήματα, ώστε να κάνουν αιωνίως αδύνατη τυχόν συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Τζόνσον προς Παπανδρέου: Σου γαμώ το Σύνταγμα, σου γαμώ το Κοινοβούλιο!

Θρυλική έμεινε η παραπάνω απάντηση του Αμερικανού Προέδρου προς τον λαοπρόβλητο Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, το 1964, που εξηγούσε ότι είναι αδύνατο να γίνει δεκτό το σχέδιο ‘Ατσεσον που προέβλεπε την παραχώρηση του Καστελόριζου στην Τουρκία, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με το ελληνικό Σύνταγμα και δεν θα γινόταν δεκτό από το ελληνικό Κοινοβούλιο.

Όπως απεδείχθη δεν ήταν λόγια του αέρα. Με ενορχήστρωση της αμερικανικής Πρεσβείας, ο Βασιληάς ανατρέπει τον Παπανδρέου το 1965 και οι «Αποστάτες» της Ένωσης Κέντρου, με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, οργανώνουν την Αποστασία για να αποφύγουν τις εκλογές. Δύο χρόνια αργότερα, οι συνθήκες έχουν ωριμάσει και οι Αμερικανοί επιβάλλουν τη δικτατορία των Συνταγματαρχών τον Απρίλιο του 1967. Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς ο Παπαδόπουλος αποσύρει την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο.

Μεταξύ 1967 και 1974, η Χούντα και οι Αμερικανοί εξαπολύουν εμφύλιο πόλεμο στην Κύπρο και επιδιώκουν αρκετές φορές να δολοφονήσουν τον Μακάριο. Τελικά, τον Ιούλιο του 1974, ο Ιωαννίδης διατάσσει πραξικόπημα στην Λευκωσία και τη δολοφονία του Αρχιεπισκόπου. Όμως ο Μακάριος και ο Λυσσαρίδης επιβιώνουν και, μαζί τους, η Κυπριακή Δημοκρατία, έστω και ακρωτηριασμένη.

Μερικές μέρες μετά το πραξικόπημα του Ιωαννίδη, μπαίνει σε εφαρμογή το δεύτερο μέρος του σχεδίου που είχαν καταρτίσει ο Χένρι Κίσσινγκερ και η CIΑ, με την τουρκική εισβολή στο νησί σε δύο φάσεις. Τα τουρκικά στρατεύματα καταλαμβάνουν σχεδόν του 40% του νησιού, από όπου εκδιώκουν τους κατοίκους.

Ελλάδα και Τουρκία μπαίνουν σε μια περίοδο έντασης και έντονου εξοπλιστικού ανταγωνισμού που, με τον τρόπο που τον διεξήγαγε η ελληνική πλευρά, συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική καταστροφή της Ελλάδας.

Πιέσεις στον Ανδρέα Παπανδρέου

Οι Αμερικανοί ασκούν έντονες πιέσεις στην κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, εκδίδοντας μάλιστα και ταξιδιωτική οδηγία για να πλήξουν τον ελληνικό τουρισμό.

Από τα Ίμια στους S300

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενθαρρύνουν την Τανσού Τσιλέρ να προκαλέσει το επεισόδιο των Ιμίων, που θα χρησιμεύσει στο να εγκαινιάσει ο Κώστας Σημίτης μια πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας που θα περιλάβει την απαγωγή και παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία, την αναγνώριση ζωτικών συμφερόντων στο Αιγαίο στην ‘Αγκυρα με τη συμφωνία της Μαδρίτης και την ακύρωση εγκατάστασης των πυραύλων S300 στην Κύπρο, κάτι που απαιτούσε πολύ έντονα και το Ισραήλ.

Σχέδιο Ανάν

Το 2002, Σημίτης και Κληρίδης, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της ΕΕ και του Ισραήλ εμφανίζουν το σχέδιο Ανάν, που επιλύει το κυπριακό πρόβλημα δια της διαλύσεως του κυπριακού κράτους! Οι Ηνωμένες Πολιτείες ασκούν τεράστια πίεση στην Ελλάδα και την Κύπρο για να γίνει αποδεκτό το σχέδιο, που απορρίπτει όμως με συντριπτική πλειοψηφία, παρά τις πιέσεις και τις απειλές, ο κυπριακός λαός.

Τα swaps της Goldman Sachs

Η κυβέρνηση Σημίτη συνεργάζεται με την αμερικανική μεγα-τράπεζα Goldman Sachs για τη δημιουργία των swaps, με τα οποία θα κατασκευασθεί η φούσκα του ελληνικού χρέους που θα σκάσει το 2009-10, οδηγώντας στην ελληνική κρίση, τα Μνημόνια και τις Δανειακές.

Πιέσεις στην κυβέρνηση Καραμανλή

Οι Αμερικανοί ασκούν έντονες πιέσεις στην κυβέρνηση Καραμανλή για να εγκαταλείψει την ρωσική πολιτική της, όπερ και πράττει. Η Ελλάδα και η Κύπρος χαρακτηρίζονται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων ως «Δούρειοι ‘Ίπποι» της Μόσχας στην ΕΕ. Προετοιμάζεται η οικονομική επίθεση κατά των δύο κρατών.

Μνημόνια και Δανειακές Ελλάδας και Κύπρου

Άνθρωπος των Αμερικανών ο ίδιος και περιστοιχιζόμενος από ανθρώπους των Αμερικανών, ο Γιώργος Παπανδρέου κερδίζει τις εκλογές του 2009 και οδηγεί την Ελλάδα στα Μνημόνια και τις Δανειακές, προκαλώντας τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του δυτικού αναπτυγμένου καπιταλισμού μετά το 1945 και μετατρέποντας την Ελλάδα σε αποικία χρέους.

Κεντρικό ρόλο στα προγράμματα υποδούλωσης και καταστροφής της χώρας παίζει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο οποίο οι ΗΠΑ διαθέτουν δεσπόζουσα επιρροή και δικαίωμα βέτο.

Το ΔΝΤ πρωταγωνίστησε επίσης στην επίθεση κατά της Κύπρου και των τραπεζών της το 2013.

Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ

Αντί ο Αλέξης Τσίπρας να οργανώσει μαζικό κίνημα, ισχυρό κόμμα και διεθνείς γεωπολιτικές συμμαχίες, ώστε να μπορέσει να θέσει το ζήτημα των Μνημονίων και των Δανειακών, όπως υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό, προτίμησε να τα φτιάξει με την Ουάσιγκτων, ελπίζοντας ότι θα τον βοηθήσουν να εμφανίσει μια «παρουσιάσιμη» λύση στο πρόβλημα.

Το αποτέλεσμα ήταν το Τρίτο Μνημόνιο, το «ευχαριστούμε την κυβέρνηση των ΗΠΑ» του Δραγασάκη, η συντριπτικότερη, γιατί ηθική, ήττα του ελληνικού λαού και μια από τις μεγαλύτερες ήττες της παγκόσμιας αριστεράς.

Μακεδονικό και Εξωτερική Πολιτική ΣΥΡΙΖΑ

Κατ’ εντολήν των Αμερικανών, οι κυβερνήσεις Αναστασιάδη και Τσίπρα – Κοτζιά αναγνωρίζουν δικαιώματα εγγυητριών δυνάμεων στην Τουρκία και τη Βρετανία και συμμετέχουν στις δύο διασκέψεις της Ελβετίας, που έχουν ως επιδίωξη την παράκαμψη της υποχρέωσης έγκρισης οποιασδήποτε λύσης του Κυπριακού με δημοψήφισμα.

Η κυβέρνηση Τσίπρα συνομολογεί μια συμφωνία με την πΓΔΜ, σε αντίθεση με τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, για να εξυπηρετήσει τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ και την ψηφίζει στη Βουλή με μεθοδεύσεις αντίστοιχες αυτών που ακολούθησαν οι Αποστάτες, υπό την καθοδήγηση της αμερικανικής Πρεσβείας, στη δεκαετία του 1960.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου