Articles by "Κωνσταντακόπουλος"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κωνσταντακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τα Αυγώνυμα είναι ένας μεσαιωνικός, ορεινός οικισμός της Χίου. Tον έχει «αναστήσει», ανακαινίζοντας τον με πολύ μεράκι και συντηρώντας κάμποσα σπίτια του και κάνοντάς τον υπόδειγμα σύγχρονης και ήπιας τουριστικής αξιοποίησης, ο Γιώργος Μισσετζής, πρωτοποριακός τουριστικός επιχειρηματίας του νησιού.

Στα Αυγώνυμα ήμουν τον περασμένο Σεπτέμβρη κι ακόμα έχω ζωντανή την ανάμνηση της απίστευτης αίσθησης ηρεμίας που αναδύει αυτό το μέρος. Από κει πάνω μπορείς να δεις το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα του Αιγαίου. Και στα ριζά του βουνού απλώνεται η μαγευτική παραλία της Ελίντας. Λίγο πιο πάνω βρίσκονται τα ερείπια του Ανάβατου, στην κορφή απάνω, πιο πέρα δεν είχε, πούσπρωχνε τους Χιώτες η αναζήτηση ασφάλειας.

Τα Αυγώνυμα, όπως και όλο το ανατολικό Αιγαίο, πλήττονται τώρα από τον απόηχο του προσφυγικού και μεταναστευτικού προβλήματος. Μπορεί να μην επηρεάζονται άμεσα από τους πρόσφυγες και μετανάστες, που είναι συγκεντρωμένοι έξω από την πόλη της Χίου, στην άλλη πλευρά του νησιού. Οι τουρίστες όμως προς Χίο δεν το ξέρουν αυτό και, χρόνο με το χρόνο, μειώνονται.

Το ίδιο συμβαίνει σε όλο το βόρειο και κεντρικό τμήμα του ανατολικού Αιγαίου. Ο τουρισμός, που είναι μια φυσική και σκόπιμη οικονομική λειτουργία των νησιών, ενταγμένη στον χαρακτήρα που έχουν και πρέπει να έχουν, καταρρέει σιγά – σιγά. Στα συντρίμμια του συγκροτείται μια μεγάλη, παράπλευρη οικονομία εξυπηρέτησης προσφύγων, μεταναστών και ασχολούμενων με αυτούς, μια οικονομία που διαστρεβλώνει και παραμορφώνει τον χαρακτήρα των νησιών, ενισχύοντας τη μετατροπή τους σε ιδιόμορφα στρατόπεδα προσφύγων και μεταναστών.

Η καταστροφή του Αιγαίου


Τα μεγάλα ιδίως νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, όπως η Χίος, η Λέσβος, η Σάμος είναι μοναδικά, ολοκληρωμένα οικιστικά, οικονομικά και οικολογικά συστήματα, με τεράστια ιστορία πίσω τους και μια προσωπικότητα που διαμόρφωσαν στο διάβα αιώνων. Παρά τις περιπέτειες και τους κατακτητές που γνώρισαν, οι κάτοικοι των νησιών σκέφτονται και μιλάνε, εδώ και πάνω από 2.500 χρόνια, στην εξελισσόμενη ασφαλώς γλώσσα του Ομήρου.

Όλο το Αιγαίο είναι ένα μοναδικό αισθητικό, κλιματικό, φυσικό και πολιτιστικό μνημείο της ανθρωπότητας και πρέπει να διατηρηθεί ως έχει, περιλαμβανομένου ασφαλώς του εθνολογικού χαρακτήρα του. Δεν μπορεί να επιτραπεί να σταματήσει να είναι αυτό που είναι εδώ και χιλιάδες χρόνια, για να γίνει χώρος μαζικής εγκατάστασης των – άξιων κατά τα άλλα συμπάθειας και αλληλεγγύης – αναξιοπαθούντων μετακινούμενων μαζών της ανθρωπότητας.

Ούτε θα βοηθήσουμε ασφαλώς κανέναν από αυτούς τους δυστυχισμένους καταστρέφοντας τη χώρα μας. Πιο καλό και για μας και για όλο τον κόσμο και για αυτούς τους ανθρώπους ακόμα θα κάνουμε αν υπερασπιστούμε το έθνος – κράτος που μας άφησαν οι πρόγονοί μας από τις δυνάμεις του παγκόσμιου Ολοκληρωτισμού, τις ίδιες που προκάλεσαν, με τις επεμβάσεις και τις πολιτικές τους, τα προσφυγικά και μεταναστευτικά κύματα της εποχής μας, τα μεγαλύτερα στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Αιγαίο, κοιτίδα του ελληνικού πολιτισμού

Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό, γιατί στο τέλος θα ξεχάσουμε, αν δεν έχουμε ξεχάσει, και ποιοι είμαστε και που πάμε, ότι το Αιγαίο, και ιδίως το Ιωνικό Δωδεκάπολο ήταν, μαζί με τη Θράκη, όχι μόνο η πατρίδα του Όμηρου, αλλά και το μέρος που γεννήθηκε η αρχαία ελληνική πόλη, η αρχαία ποίηση, η φιλοσοφία και το θέατρο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για να εκπέμψει την λάμψη της, τόσο ζωντανή και στις μέρες μας, η Αθήνα του Περικλή και του Πρωταγόρα.

Χωρίς να υποτιμάμε την αξία τόσων και τόσων πολιτισμών πέντε ηπείρων, νομίζουμε ότι ήταν στο Αιγαίο ήταν που ο Άνθρωπος πραγματοποίησε το μεγαλύτερο θαύμα του, από τότε που ο πίθηκος σηκώθηκε στα δυο του πόδια.

Η περιοχή αυτή, των νησιών και της Ιωνίας, του Αιγαίου και της Θράκης, ήταν που έβγαλε τον Δημόκριτο με την ατομική θεωρία του, τον Ηράκλειτο, τον πατέρα της διαλεκτικής και της φιλοσοφίας, τον Ιπποκράτη, τον Θαλή τον Μιλήσιο και πολλά άλλα, από τα μεγαλύτερα πνεύματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Εδώ δίδαξε ο Αριστοτέλης, από εδώ κατάγεται ο Πυθαγόρας, εδώ γεννήθηκε ο Αρίσταρχος και η ηλιοκεντρική του θεωρία.

Νησιά – στρατόπεδα προσφύγων και μεταναστών


Έρχεται τώρα η κυβέρνηση και μας λέει ότι θα χτίσει καινούριες πόλεις, γιατί αυτό είναι ουσιαστικά οι «κλειστές δομές», που θέλει να «φυτέψει» μέσα στα ολοκληρωμένα συστήματα των νησιών, τραυματίζοντας για πάντα την ισορροπία και τον ελληνικό χαρακτήρα τους.

Υποστηρίζει ότι οι φιλοξενούμενοι σε αυτές τις δομές πρόκειται να φύγουν. Γιατί να το πιστέψουμε; Πόσοι έφυγαν μέχρι τώρα; Δεν φτιάχνεις εξάλλου νέες (και πολύ μεγάλες) εγκαταστάσεις για πληθυσμούς που περιμένεις να φύγουν. Τις φτιάχνεις για πληθυσμούς που περιμένεις να αυγατίσουν.

Η κυβέρνηση λέει ψέμματα. Φτιάχνει πόλεις μεταναστών και προσφύγων και τις φτιάχνει στα νησιά γιατί έχει αντιδράσεις στην ενδοχώρα. Ετοιμάζεται να δεχτεί πολύ περισσότερους πρόσφυγες ή μετανάστες από όσους σήμερα βρίσκονται στη χώρα. Το αν τάχει συμφωνήσει με τους Γερμανούς ή όχι, δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Μια «αποκία χρέους» που δεν έφυγε ποτέ από τα Μνημόνια και που παζαρεύει την επιείκεια των δανειστών πότε για τις συντάξεις και πότε για τα πλεονάσματα, πάντα θα μπαίνει στον πειρασμό να ανταλλάξει περιουσία και κυριαρχία.
Μια πόλη προσφύγων – μεταναστών στο κέντρο της βόρειας Χίου!

Στη Χίο, ο κ. Μηταράκης θέλει να επιτάξει μια γιγαντιαία έκταση, 620 στρέμματα, πάνω στα βουνά. Η προς επίταξη έκταση είναι υπερδεκαπλάσια της εγκατάστασης της ΒΙΑΛ, που χρησιμοποιείται τώρα και εγείρει σοβαρές υποψίες για το τι πραγματικά σκοπεύει να κάνει η κυβέρνηση (ή όσοι της υποβάλλουν τις ιδέες αυτές). Για ποιό λόγο θέλει να κατασκευάσει μια ολόκληρη πόλη μεταναστών και προσφύγων στο κέντρο της βόρειας Χίου; Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι χρειάζεται πάνω από 600 στρέμματα για να στεγάσει περί τους 500 ανθρώπους!!!

Φυσικά, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Οι πράξεις, όχι τα συνήθη ψεύδη και ασυναρτησίες των πολιτικών μας, φανερώνουν τις προθέσεις τους. Το έργο – μαμούθ που σχεδιάζεται στη Χίο δείχνει πρόθεση μόνιμης εγκατάστασης στο νησί, όπως και στα υπόλοιπα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, χιλιάδων επιπλέον μεταναστών και προσφύγων, επιπλέον των όσων ήδη βρίσκονται εκεί.

Που σκέφτηκε ο κ. Μηταράκης (ή οι σύμβουλοί του) να χτίσει τη νέα κλειστή πόλη του; ‘Όχι στα απομονωμένα σημεία του νησιού που υπάρχουν, αλλά στο στρατηγικό κέντρο της βόρειας Χίου, ένα σημείο από το οποίο μπορεί να ελεγχθεί όλο το βόρειο μέρος του νησιού, αφού βρίσκεται στη διασταύρωση των δρόμων που οδηγούν στην πρωτεύουσα, στη Βολισσό και στον Ανάβατο.

To «κλειστό κέντρο» θα φτιαχτεί πάνω στο βουνό Αίπος, όπου πιθανώς, στο «Ρημόκαστρο», υπήρξε και η πολιτεία των επαναστατημένων σκλάβων του Δρίμακου, του «Σπάρτακου» της αρχαίας Χίου, σε ένα μέρος που δεν έχει αρκετό νερό, αποχετευτικό δίκτυο, ηλεκτροδότηση και συγκοινωνία και όπου θα πρέπει να μεταφερθούν τεράστιες αστυνομικές δυνάμεις για φύλαξη.

Δεν ξέρουμε τι είδους κλειστή δομή θα είναι αυτή. Τις ικανότητες άλλωστε και του ελληνικού κράτους και των Ελλήνων πολιτικών τις γνωρίζουν και οι πέτρες σε αυτή τη χώρα. Έτσι που το πάνε, κινδυνεύουμε να δούμε να φτιάχνεται πάλι κάποια πολιτεία των «εξεγερμένων σκλάβων» πάνω στα βουνά της Χίου! Ευτυχώς βέβαια, προς το παρόν έχουν ξεσηκωθεί οι Χιώτες εναντίον των σχεδίων αυτών. Το νησί βρίσκεται σε κατάσταση ημιεξέγερσης.
Μας παίρνουν και τη γεωπολιτική μας υπεραξία!

Πρέπει στο σημείο αυτό να θυμίσουμε ότι το Αιγαίο δεν είναι μόνο η πολιτιστική καρδιά, είναι και το πιο σημαντικό «γεωπολιτικό φιλέτο» της Ελλάδας, το μεγάλο της χαρτί, το τελευταίο που έχει αν θελήσει να τα παίξει όλα για όλα για να ξαναγίνει ένα κάπως κυρίαρχο κράτος. Τα νησιά του Αν. Αιγαίου είναι η προέκταση των Στενών στο δρόμο από τη Ρωσία προς τη Μεσόγειο και αντίστροφα. Με όλους αυτούς που έχουν εγκατασταθεί εκεί (ΜΚΟ, διεθνείς οργανισμοί, FRONTEX, NATO), η ελληνική κυριαρχία ασκείται πλημμελώς, ενώ πλήττεται ταυτόχρονα βάναυσα και στη βόρεια απόληξη της περιοχής, με την «κατάληψη» του νομού ‘Εβρου και του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης από τους Αμερικανούς.

Σταδιακά συρρικνώνεται η ελληνική κυριαρχία στο ανατολικό, παραμεθόριο τμήμα της χώρας, χωρίς φυσικά να ιδρώνει το αυτί κανενός αρμοδίου των Αθηνών, από την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση.

Το ανατολικό Αιγαίο συνιστά εδώ και δεκαετίες αντικείμενο άμεσων επεκτατικών διεκδικήσεων της Τουρκίας. ‘Ισως πιο επικίνδυνες και από αυτές είναι οι μη εκδηλούμενες ανοιχτά, αλλά υπαρκτές βλέψεις των δυνάμεων που ξανασχεδιάζουν τον κόσμο, καταργούν έθνη και καταστρέφουν κράτη μετά το «τέλος» του Ψυχρού Πολέμου, των δυνάμεων που, δίπλα μας, διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία και κατεδάφισαν τη μισή Μέση Ανατολή, ενώ επέβαλαν τα Μνημόνια και τις Δανειακές υπό τους όρους των οποίων η Ελλάδα εξακολουθεί να ζει (ή μάλλον να αργοπεθαίνει), παρά την προπαγάνδα ότι είμαστε σε μεταμνημονιακή εποχή.

Ευθύς εξ αρχής ήταν εξαιρετικά ύποπτη (και πιθανώς αποκαλυπτική μακροχρόνιων διεθνών σχεδιασμών) η αυθαίρετη μεν, πλην δεκτή στην πράξη από τις ελληνικές κυβερνήσεις, ερμηνεία της συμφωνίας ΕΕ – Τουρκίας ως προβλέπουσας τον εγκλωβισμό στα νησιά των προσφύγων και μεταναστών.
Πρώτη εθνική προτεραιότητα η εκκένωση των νησιών

Είναι για τους παραπάνω λόγους ζήτημα μείζονος εθνικής ασφαλείας όχι μόνο να μην φτιαχτούν νέες δομές στο Αιγαίο, αλλά να απομακρυνθούν άμεσα οι πρόσφυγες και μετανάστες από το νησιά, όπου συνιστούν πλέον μέγεθος συγκρίσιμο με τον αυτόχθονα ελληνικό ενεργό πληθυσμό, θέτοντας μεσοπρόθεσμα σε άμεση απειλή την ελληνική κυριαρχία στα νησιά. Και πρέπει να γίνει αυτό άμεσα, γιατί όσο αργεί, τόσο πιο δύσκολο θα είναι.

Η εκκένωση των νησιών δεν συνιστά ασφαλώς λύση για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό πρόβλημα, ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα, που γίνεται ακόμα πιο δύσκολο από την απίστευτη ελαφρότητα και τον καιροσκοπισμό της παρούσης και της προηγούμενης κυβέρνησης. ‘Όμως απομακρύνει, και αυτό δεν είναι ασφαλώς λίγο, την απολύτως πραγματική απειλή να χαθούν τα νησιά του Αιγαίου για την Ελλάδα στα προσεχή χρόνια.

Δημοσιεύτηκε στο slpress
πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αναρωτιέμαι αν γινόταν αύριο ένα γκάλοπ, πόσοι ‘Ελληνες θα αποδεικνυόταν ότι γνωρίζουν πως οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν τη δικτατορία της 21ης Απριλίου ή ότι ήταν πίσω από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974. Πόσοι γνωρίζουν ότι ο Πρόεδρος Κλίντον ζήτησε συγνώμη για την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα ή ότι ο Χόλμπρουκ έκανε το ίδιο σχετικά με την αμερικανική πολιτική στο κυπριακό; Πόσοι Έλληνες άραγε γνωρίζουν τον ρόλο της αμερικανικής τράπεζας Goldman Sachs στο ελληνικό ζήτημα, αλλά και των ΗΠΑ στην επιβολή των Μνημονίων και Δανειακών δια του ΔΝΤ το 2010, αλλά και στην επίθεση κατά της Κύπρου και των τραπεζών της το 2013;

Και τα αναρωτιέμαι αυτά λόγω της έντασης και της μαζικότητας της επιχείρησης συστηματικής αποβλάκωσης και διαστροφής της συλλογικής ιστορικής μνήμης, που δέχεται επί χρόνια ο ελληνικός λαός, δια των μέσων «ενημέρωσης», των υποτιθέμενων «διανοούμενων» και των εκπαιδευτικών του ιδρυμάτων. ‘Οσο φεύγουν οι γενηές που έζησαν τα γεγονότα του 1967 και του 1974, και είναι πιο δύσκολο να τις ξεγελάσεις, τόσο γίνεται πιο εύκολο να θολώσει η ματιά.

Συζητώντας τις προάλλες με μια ομάδα φοιτητών που ενδιαφέρονται για θέματα εξωτερικής και διεθνούς πολιτικής, διαπίστωσα την έκταση της άγνοιας που έχουν, αλλά και τη δίψα τους να πληροφορηθούν τα πιο βασικά γεγονότα της ιστορίας της χώρας τους.

Μου ζήτησαν λοιπόν οι φοιτητές και τους ετοίμασα έναν κατάλογο των βασικών σταθμών στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις μετά το 1947, όταν η Ουάσιγκτων διαδέχεται το Λονδίνο ως εποπτεύουσα νεοαποικιακή δύναμη της Ελλάδας. Χωρίς τη γνώση αυτών των γεγονότων είναι απλώς αδύνατο να γίνει κατανοητή η ελληνική ιστορία. Τον δημοσιεύω προς χρήσιν οποιουδήποτε ενδιαφέρεται για το θέμα.

Δεν είμαι φυσικά ιστορικός, ούτε επιδιώκω να γράψω μια πραγματεία για τη νεώτερη ιστορία μας. Περιορίζομαι στην καταγραφή των βασικών προσδιοριστικών γεγονότων. Μακάρι νέοι ιστορικοί, που δεν ενδιαφέρονται μόνο να κάνουν καριέρα προδίδοντας την επιστήμη τους, να ασχοληθούν συστηματικά για να προσφέρουν στις νέες γενηές έναν μπούσουλα στην ιστορική αλήθεια και, άρα, στο μέλλον της χώρας τους.

Απαγορεύοντας την Αλήθεια

Να κλείσουμε την εισαγωγή αυτή, υπενθυμίζοντας ότι, εδώ και κάμποσα χρόνια, γίνονται δύο πολύ συστηματικές προσπάθειες αναθεώρησης της ιστορικής αλήθειας και βίαιης μεταβολής της μαζικής ιστορικής συνείδησης του ελληνικού λαού, που πάνε παράλληλα με την αποικιοποίηση της χώρας μας. Η μία αντανακλά τις νεοφιλελεύθερες, παγκοσμιοποιητικές ελίτ, τύπου Σόρος και εκδηλώνεται με τις θεωρίες τύπου Ρεπούση για «συνωστισμό» στη Σμύρνη ή με την επιχείρηση κατάργησης κάθε εμφάνισης εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων και ταυτοτήτων.

Για τον ανερχόμενο ολοκληρωτισμό του παγκόσμιου Χρηματιστικού Κεφαλαίου, οι παραδοσιακές ιδεολογίες και θρησκείες, το εθνικό αίσθημα, η ταξική συνείδηση και κάθε αίσθημα ανήκειν σε κοινωνικές ή εθνικές ομάδες, είναι αντίπαλοι γιατί εμποδίζουν την ανάδυση του ανθρώπου – Δούλου, του Ηomo Economicus.

Η δεύτερη προσπάθεια αναθεώρησης αντανακλά τις νέο-ολοκληρωτικές, νεοσυντηρητικές, εθνικιστικές και ακροδεξιές τάσεις, που αποβλέπουν να επικρατήσουν όχι δια της επιβολής μιας άμορφης «πολυεθνικότητας» τύπου Σόρος, αλλά με τα μέσα του «Διαίρει και Βασίλευε», τους Πολέμους των Πολιτισμών του Χάντινγκτον, τη στρατηγική του Χάους, την μαζική αποκτήνωση του ανθρώπου, την πολιτική που εκφράζουν σήμερα προπάντων οι Τραμπ και Νετανιάχου.

Στη χώρα μας η δεύτερη αυτή σχολή αντανακλάται στη μαζική επανεμφάνιση, ιδίως μετά το 2015, όλης της παραφιλολογίας των οπαδών του Μεταξά, της εμφυλιοπολεμικής ακροδεξιάς και των νοσταλγών της Χούντας. (Το ότι μπορεί να υπάρχουν και τίμιοι ή πατριώτες άνθρωποι μεταξύ όσων, παραπλανημένοι, ακολούθησαν τον Γρίβα, τον Παπαδόπουλο ή τον Βασιληά σε μια ορισμένη ιστορική στιγμή, δεν μεταβάλλει τον ιστορικό ρόλο αυτών των ρευμάτων, που υπήρξαν ιστορικά οι κατ’ εξοχήν αποφύσεις των αμερικανικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών).

Εμφύλιος Πόλεμος

Ήδη το 1946, οι Αμερικανοί καλούν τον Σοφούλη στην Ουάσιγκτων και του ζητάνε να σχηματίσει «κυβέρνηση εθνικής ενότητας» από όλα τα αστικά κόμματα και να πάει τον εμφύλιο μέχρι το τέλος, ξεριζώνοντας με τα πιο άγρια μέσα και την τελευταία ΕΑΜική επίδραση στη χώρα, όπερ και γίνεται. Ο εμφύλιος γίνεται υπό την άμεση καθοδήγηση των Αμερικανών, μαζί με τα αποτρόπαια μέσα του, όπως το στρατόπεδο συγκέντρωσης και βασανιστηρίων της Μακρονήσου, το πρώτο που λειτούργησε στην Ευρώπη μετά την ήττα των Ναζί. Στην Ελλάδα δοκιμάζεται για πρώτη φορά και η εμπρηστική βόμβα Ναπάλμ.

Οι ΗΠΑ ιδρύουν ουσιαστικά και ελέγχουν το ελληνικό κράτος, ιδρύουν και χρηματοδοτούν την ΚΥΠ, που ποτέ δεν ξέφυγε από την επιρροή τους, και δημιουργούν τις διάφορες παρακρατικές οργανώσεις μέσα στον Στρατό όπως τον ΙΔΕΑ για να ελέγχουν ακόμα και τους δικούς τους ανθρώπους.

Ο κορυφαίος Αμερικανός δημοσιογράφος Τζωρτζ Πολκ δολοφονείται ενώ προσπαθούσε να πάει στο βουνό να συναντήσει τον Βαφειάδη, φιλοδοξώντας να βοηθήσει σε μια ειρηνευτική λύση. Ακόμα και σήμερα, ο ‘Αρειος Πάγος αρνείται πεισματικά να αναθεωρήσει την καταφανώς εσφαλμένη καταδίκη του Στικτόπουλου, που θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο στην αναζήτηση των πραγματικών ενόχων της δολοφονίας Πολκ.

Με τούτα και με κείνα, η χώρα που έδωσε την ηρωϊκότερη και σχετικά μαζικότερη αντίσταση στον Χίτλερ κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οδηγείται σε μια τρομακτική αλληλοσφαγή, τα καλύτερα παιδιά της οδηγούνται στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στα Μακρονήσια, στην εξορία. Η χώρα παραδίδεται να διοικηθεί, ουσιαστικά μέχρι σήμερα, από τους συνεργάτες των κατακτητών και τους μαυραγορίτες της Κατοχής.

Αυτό είναι το αόρατο, πλην πολύ υπαρκτό ηθικό κόστος του Εμφυλίου, που πληρώνουμε και σήμερα πάρα πολύ ακριβά. Είναι σε αυτά τα θεμέλια πάνω που χτίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες το απέραντο «Εργολαβιστάν, Λαμογιστάν, Ρουσφετιστάν», αυτό που κατάπιε το ΠΑΣΟΚ, τροφοδότησε τον «ηθικό σχετικισμό» όλων των εκδοχών της ελληνικής αριστεράς και αυτό που ανέδειξε την ηγεσία Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ στον ρόλο μεγάλου Νεκροθάφτη του ελληνικού λαϊκού κινήματος και της ελληνικής και παγκόσμιας αριστεράς.

Μετεμφυλιακός Αυταρχισμός, Εκτελέσεις και Δολοφονίες

Η αμερικανική Πρεσβεία διατηρεί την ελληνική «δημοκρατία» υπό την εποπτεία της μετά το 1949. Είναι εκείνη που λαμβάνει τις τελικές αποφάσεις για τις εκτελέσεις, όπως αυτές του Νίκου Μπελογιάννη και του Πλουμπίδη. Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν κατηγορηθεί επίσης για ανάμειξη σε αριθμό δολοφονιών, από αυτή του Στέφανου Σαράφη έως αυτή του Αλέκου Παναγούλη.

Μετά το 1955: Σπρώχνοντας την Τουρκία εναντίον μας

Από το 1955 και μέχρι σήμερα, κεντρική επιδίωξη των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας και του Ισραήλ, είναι η άρνηση στους κατοίκους της Κύπρου, ‘Ελληνες και Χριστιανούς Ορθόδοξους κατά 80%, να ασκήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, να γίνουν δηλαδή αφεντικά στην πατρίδα τους, είτε υπό τη μορφή ‘Ενωσης με την Ελλάδα, είτε και υπό τη μορφή ανεξαρτήτου και κυρίαρχου κυπριακού κράτους.

Αμερικανοί, Βρετανοί και Ισραηλινοί δεν διέθεταν όμως τα πολιτικά και στρατιωτικά μέσα που θα ήταν από μόνα τους επαρκή για να αρνηθούν στον κυπριακό λαό το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Για τον λόγο αυτό κινητοποιούν δύο άλλους παράγοντες:
Τα ελληνικά αστικά κόμματα που κυβερνούν την Ελλάδα για λογαριασμό της Ουάσιγκτων και του Λονδίνου και που μαχαιρώνουν πισώπλατα, σε κάθε ευκαιρία που τους δίνεται, τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου
Την Τουρκία που είχε παραιτηθεί κάθε αξίωσης στην Κύπρο με τη συνθήκη της Λωζάννης και δεν εξεδήλωσε κανένα ενδιαφέρον για το νησί, έως ότου οι Βρετανοί την παρότρυναν αποφασιστικά να το κάνει και την συμπεριέλαβαν στην τριμερή για το κυπριακό του Λονδίνου, το 1955.

Η ελληνοτουρκική διαμάχη που αρχίζει το 1955 με τον διωγμό των Ελλήνων της Πόλης και συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας, είναι δευτερογενής διαμάχη, προϊόν της κύριας αποικιακής διαμάχης που αποβλέπει στην διατήρηση της Κύπρου υπό καθεστώς αποικίας, ίσως και της ενδεχόμενης τελικής συμπερίληψής της σε ένα «Μεγάλο Ισραήλ».

Πογκρόμ των Ελλήνων στην Τουρκία

‘Όπως γνωρίζουμε σήμερα, οργανωτές και καθοδηγητές του πογκρόμ των Ελλήνων της Τουρκίας ήταν οι βρετανικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και επιδίωξη η άσκηση πίεσης στην Αθήνα για να «φρενάρει» τις διεκδικήσεις της ΕΟΚΑ.

Oι Αμερικανοί πίσω από την αποκήρυξη της Ένωσης

Κατά τον Πλουτή Σέρβα, ιστορικό ηγέτη του κυπριακού ΚΚ, οι Αμερικανοί «έπεισαν» τον Μακάριο να παραιτηθεί της επιδίωξης της ‘Ενωσης με την Ελλάδα. Φυσικά, παραιτούμενος της ‘Ενωσης δεν έλαβε ένα εξασφαλισμένο ανεξάρτητο κράτος, αλλά ένα κράτος πιο τρωτό στις πιέσεις για τη διάλυσή του. Ολόκληρη η κυπριακή ιστορία μετά την επίσημη δημιουργία του κυπριακού κράτους το 1960 και μέχρι σήμερα, δεν είναι παρά η ιστορία των διαρκών προσπαθειών ΗΠΑ και Βρετανίας να το καταλύσουν!

Αμερικανοί, Βρετανοί και Gladio πίσω και από τον ελληνικό και από τον τουρκικό εθνικισμό

Οι Βρετανοί προκαλούν την πρώτη σφαγή Ελληνοκυπρίων από Τουρκοκύπριους το 1958, για να εμπεδώσουν και να χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια την εχθρότητα των δύο κοινοτήτων

Οι Αμερικανοί εγκρίνουν την άνοδο στην εξουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1958, ώστε να πάει, όπως και πήγε, στην επιβολή στον Μακάριο των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, συμφωνιών που ήταν ανεφάρμοστες και οδηγούσαν όπως και οδήγησαν στις συγκρούσεις που ακολούθησαν και στην τελική διχοτόμηση του 1974.

Το 1963, ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής στη Λευκωσία συνεργάζεται στενά και παροτρύνει τον Μακάριο να ζητήσει αναθεώρηση των Συμφωνιών. Ο Αρχιεπίσκοπος το ζητά, πιστεύοντας ότι έχει την υποστήριξη του Λονδίνου. Ξεσπάνε διακοινοτικές ταραχές και γίνεται η πρώτη Light διχοτόμηση του νησιού. Ο Βρετανός αξιωματικός Μπράμπαντ, σε συνεννόηση με τον Μακάριο και τον αντιπρόεδρο Κιουτσούκ, μεταβαίνει στην Πράσινη Γραμμή και επιχειρεί την επανασυμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Παρουσιάζει τα αποτελέσματα της εργασίας του στον επισκεπτόμενο την Κύπρο Αμερικανό Υφυπουργό Τζωρτζ Μπωλ, ο οποίος του λέει: “’Εκανες έξοχη δουλειά. Μόνο που το πήρες λάθος. Δεν θέλουμε να ειρηνεύσουν αυτοί”. Οι βρετανικές αρχές «πακετάρουν» την άλλη μέρα τον Μπράμπαντ και τον στέλνουν άρον – άρον στη Μάλτα.

Πίσω και από τους Έλληνες παραστρατιωτικούς του Γιωρκάτζη και του Σαμψών, πίσω και από τους Τούρκους του Ντενκτάς ήταν η ίδια δύναμη, το περιβόητο δίκτυο Gladio του ΝΑΤΟ. Οι δύο αυτές πλευρές, Σαμψών και Ντενκτάς, ήταν το ίδιο πράγμα, ειδικεύονταν σε ειδεχθή εγκλήματα, ώστε να κάνουν αιωνίως αδύνατη τυχόν συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Τζόνσον προς Παπανδρέου: Σου γαμώ το Σύνταγμα, σου γαμώ το Κοινοβούλιο!

Θρυλική έμεινε η παραπάνω απάντηση του Αμερικανού Προέδρου προς τον λαοπρόβλητο Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, το 1964, που εξηγούσε ότι είναι αδύνατο να γίνει δεκτό το σχέδιο ‘Ατσεσον που προέβλεπε την παραχώρηση του Καστελόριζου στην Τουρκία, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με το ελληνικό Σύνταγμα και δεν θα γινόταν δεκτό από το ελληνικό Κοινοβούλιο.

Όπως απεδείχθη δεν ήταν λόγια του αέρα. Με ενορχήστρωση της αμερικανικής Πρεσβείας, ο Βασιληάς ανατρέπει τον Παπανδρέου το 1965 και οι «Αποστάτες» της Ένωσης Κέντρου, με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, οργανώνουν την Αποστασία για να αποφύγουν τις εκλογές. Δύο χρόνια αργότερα, οι συνθήκες έχουν ωριμάσει και οι Αμερικανοί επιβάλλουν τη δικτατορία των Συνταγματαρχών τον Απρίλιο του 1967. Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς ο Παπαδόπουλος αποσύρει την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο.

Μεταξύ 1967 και 1974, η Χούντα και οι Αμερικανοί εξαπολύουν εμφύλιο πόλεμο στην Κύπρο και επιδιώκουν αρκετές φορές να δολοφονήσουν τον Μακάριο. Τελικά, τον Ιούλιο του 1974, ο Ιωαννίδης διατάσσει πραξικόπημα στην Λευκωσία και τη δολοφονία του Αρχιεπισκόπου. Όμως ο Μακάριος και ο Λυσσαρίδης επιβιώνουν και, μαζί τους, η Κυπριακή Δημοκρατία, έστω και ακρωτηριασμένη.

Μερικές μέρες μετά το πραξικόπημα του Ιωαννίδη, μπαίνει σε εφαρμογή το δεύτερο μέρος του σχεδίου που είχαν καταρτίσει ο Χένρι Κίσσινγκερ και η CIΑ, με την τουρκική εισβολή στο νησί σε δύο φάσεις. Τα τουρκικά στρατεύματα καταλαμβάνουν σχεδόν του 40% του νησιού, από όπου εκδιώκουν τους κατοίκους.

Ελλάδα και Τουρκία μπαίνουν σε μια περίοδο έντασης και έντονου εξοπλιστικού ανταγωνισμού που, με τον τρόπο που τον διεξήγαγε η ελληνική πλευρά, συνέβαλε σημαντικά στην οικονομική καταστροφή της Ελλάδας.

Πιέσεις στον Ανδρέα Παπανδρέου

Οι Αμερικανοί ασκούν έντονες πιέσεις στην κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, εκδίδοντας μάλιστα και ταξιδιωτική οδηγία για να πλήξουν τον ελληνικό τουρισμό.

Από τα Ίμια στους S300

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενθαρρύνουν την Τανσού Τσιλέρ να προκαλέσει το επεισόδιο των Ιμίων, που θα χρησιμεύσει στο να εγκαινιάσει ο Κώστας Σημίτης μια πολιτική κατευνασμού της Τουρκίας που θα περιλάβει την απαγωγή και παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία, την αναγνώριση ζωτικών συμφερόντων στο Αιγαίο στην ‘Αγκυρα με τη συμφωνία της Μαδρίτης και την ακύρωση εγκατάστασης των πυραύλων S300 στην Κύπρο, κάτι που απαιτούσε πολύ έντονα και το Ισραήλ.

Σχέδιο Ανάν

Το 2002, Σημίτης και Κληρίδης, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της ΕΕ και του Ισραήλ εμφανίζουν το σχέδιο Ανάν, που επιλύει το κυπριακό πρόβλημα δια της διαλύσεως του κυπριακού κράτους! Οι Ηνωμένες Πολιτείες ασκούν τεράστια πίεση στην Ελλάδα και την Κύπρο για να γίνει αποδεκτό το σχέδιο, που απορρίπτει όμως με συντριπτική πλειοψηφία, παρά τις πιέσεις και τις απειλές, ο κυπριακός λαός.

Τα swaps της Goldman Sachs

Η κυβέρνηση Σημίτη συνεργάζεται με την αμερικανική μεγα-τράπεζα Goldman Sachs για τη δημιουργία των swaps, με τα οποία θα κατασκευασθεί η φούσκα του ελληνικού χρέους που θα σκάσει το 2009-10, οδηγώντας στην ελληνική κρίση, τα Μνημόνια και τις Δανειακές.

Πιέσεις στην κυβέρνηση Καραμανλή

Οι Αμερικανοί ασκούν έντονες πιέσεις στην κυβέρνηση Καραμανλή για να εγκαταλείψει την ρωσική πολιτική της, όπερ και πράττει. Η Ελλάδα και η Κύπρος χαρακτηρίζονται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων ως «Δούρειοι ‘Ίπποι» της Μόσχας στην ΕΕ. Προετοιμάζεται η οικονομική επίθεση κατά των δύο κρατών.

Μνημόνια και Δανειακές Ελλάδας και Κύπρου

Άνθρωπος των Αμερικανών ο ίδιος και περιστοιχιζόμενος από ανθρώπους των Αμερικανών, ο Γιώργος Παπανδρέου κερδίζει τις εκλογές του 2009 και οδηγεί την Ελλάδα στα Μνημόνια και τις Δανειακές, προκαλώντας τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του δυτικού αναπτυγμένου καπιταλισμού μετά το 1945 και μετατρέποντας την Ελλάδα σε αποικία χρέους.

Κεντρικό ρόλο στα προγράμματα υποδούλωσης και καταστροφής της χώρας παίζει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο οποίο οι ΗΠΑ διαθέτουν δεσπόζουσα επιρροή και δικαίωμα βέτο.

Το ΔΝΤ πρωταγωνίστησε επίσης στην επίθεση κατά της Κύπρου και των τραπεζών της το 2013.

Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ

Αντί ο Αλέξης Τσίπρας να οργανώσει μαζικό κίνημα, ισχυρό κόμμα και διεθνείς γεωπολιτικές συμμαχίες, ώστε να μπορέσει να θέσει το ζήτημα των Μνημονίων και των Δανειακών, όπως υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό, προτίμησε να τα φτιάξει με την Ουάσιγκτων, ελπίζοντας ότι θα τον βοηθήσουν να εμφανίσει μια «παρουσιάσιμη» λύση στο πρόβλημα.

Το αποτέλεσμα ήταν το Τρίτο Μνημόνιο, το «ευχαριστούμε την κυβέρνηση των ΗΠΑ» του Δραγασάκη, η συντριπτικότερη, γιατί ηθική, ήττα του ελληνικού λαού και μια από τις μεγαλύτερες ήττες της παγκόσμιας αριστεράς.

Μακεδονικό και Εξωτερική Πολιτική ΣΥΡΙΖΑ

Κατ’ εντολήν των Αμερικανών, οι κυβερνήσεις Αναστασιάδη και Τσίπρα – Κοτζιά αναγνωρίζουν δικαιώματα εγγυητριών δυνάμεων στην Τουρκία και τη Βρετανία και συμμετέχουν στις δύο διασκέψεις της Ελβετίας, που έχουν ως επιδίωξη την παράκαμψη της υποχρέωσης έγκρισης οποιασδήποτε λύσης του Κυπριακού με δημοψήφισμα.

Η κυβέρνηση Τσίπρα συνομολογεί μια συμφωνία με την πΓΔΜ, σε αντίθεση με τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, για να εξυπηρετήσει τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ και την ψηφίζει στη Βουλή με μεθοδεύσεις αντίστοιχες αυτών που ακολούθησαν οι Αποστάτες, υπό την καθοδήγηση της αμερικανικής Πρεσβείας, στη δεκαετία του 1960.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αν τα Μνημόνια και οι δανειακές σφράγισαν τη μετατροπή της Ελλάδας σε “αποικία χρέους” των πιστωτών, η συμφωνία για τις Βάσεις που καλείται να επικυρώσει η Βουλή κινδυνεύει να ολοκληρώσει τη μετατροπή της χώρας σε “γεωπολιτική αποικία” των ΗΠΑ και του NATO. Πρόκειται για σταθμό στη σταδιακή έκπτωση του ελληνικού κράτους, ως στοιχειωδώς κυρίαρχου, ανεξάρτητου, δημοκρατικού και ελληνικού κράτους.

Διαβάζοντας κανείς τον ατέλειωτο κατάλογο των παραχωρήσεων Τσίπρα και εν συνεχεία Μητσοτάκη προς τους Αμερικανούς, επιβεβαιώνει την γνώμη που έχει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων για τους πολιτικούς μας. Αλλά διερωτάται αν έχει ζητηθεί η γνώμη των ανώτερων Ελλήνων αξιωματικών και αν έδωσαν σύμφωνη γνώμη, διότι αυτοί ορκίζονται πίστη στη γαλανόλευκη, όχι στην αστερόεσσα. Στη γαλανόλευκη οφείλουν να μένουν πιστοί, όχι στην αστερόεσσα. Και εν ονόματι της γαλανόλευκης, όχι της αστερόεσσας, θα οδηγήσουν νέους ανθρώπους στον θάνατο αν χρειασθεί.

Είναι δυνατόν οι Έλληνες ανώτεροι στρατιωτικοί να έχουν συγκατατεθεί στην παραχώρηση ουσιαστικά όλης της επικράτειας, για τις ανάγκες των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων; Και καλά. Κανείς στο πολιτικό προσωπικό της χώρας και μεταξύ των στρατιωτικών ηγητόρων της δεν διαβάζει τουλάχιστον εφημερίδες; Δεν βλέπει σε τι πρωτοφανή αστάθεια έχουμε μπει διεθνώς, δεν είδε ότι παρολίγον να τυλιχτεί στις φλόγες όλη η Μέση Ανατολή μόλις προχτές; Δεν φοβούνται με όλες αυτές τις βάσεις μην μας πάρει και μας καμιά σπόντα στο τέλος;

Είπαμε να κάνουμε παραχωρήσεις στους Αμερικανούς, όλοι ξέρουμε τι “διεθνή δουλικά” μας κατάντησαν οι πολιτικοί μας, δεν έχουμε πολλές αυταπάτες. Χρειάζεται όμως να γεμίσουμε και όλη τη χώρα βάσεις, που μπορούν να εμπλέξουν την Ελλάδα σε πολέμους με τη Ρωσία, το Ιράν, τη Σερβία, χωρίς κανένα εθνικό λόγο και να κάνουν τη γεωγραφικά περιορισμένη χώρα μας παρανάλωμα;

Πολιτικοί με σπίτια σε Γενεύη και Παρίσι

Οι πολιτικοί μας έχουν σπίτια στη Γενεύη, το Παρίσι, το Λονδίνο. Ο ελληνικός λαός που θα πάει να ζήσει, άμα του χτυπήσουν τη χώρα, λόγω της υποτέλειας των Ελλήνων πολιτικών και της απροθυμίας τους να βλάψουν την καριέρα και τα συμφέροντά τους λέγοντας κάπου κάπου και κανένα όχι; Δώσαμε με ένα προηγούμενο άρθρο μας ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα για το πως η βάση στην Αλεξανδρούπολη μπορεί να θέσει σε άμεση απειλή τον μισό ελληνικό πληθυσμό!

Η συμφωνία διαταράσσει βαριά τις σχέσεις της Ελλάδας με παραδοσιακές φιλικές δυνάμεις, καθιστά όλη τη χώρα στόχο σε περίπτωση σύρραξης και δημιουργεί επίσης ένα μηχανισμό πλήρους ελέγχου και ασφυκτικής παρακολούθησης των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων από τους Αμερικανούς.

Αφαιρεί επίσης η συμφωνία από την Αθήνα το τελευταίο και πιο σημαντικό χαρτί που διαθέτει, αν θελήσει να διεκδικήσει την αποκατάσταση ενός βαθμού κυριαρχίας του ελληνικού κράτους, αλλά και το τελευταίο μέσο άμυνας απέναντι σε παρούσες ή νέες απειλές. Το ότι δηλαδή ελέγχει ένα γεωγραφικό χώρο μέγιστης στρατηγικής αξίας για τους δυτικούς, που μπορεί να αρνηθεί τη χρήση του σε περίπτωση μεγάλης ανάγκης.

Αν είχε απειλήσει να το κάνει, δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να της επιβληθούν Μνημόνια και Δανειακές για παράδειγμα. Θα βρισκόταν μια λογική λύση, όπως για τις άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις συνέπειες από τη συμφωνία, γιατί για να τις περιγράψουμε όλες θα χρειαζόμαστε βιβλίο, όχι άρθρο.

Ούτε στις Μπανανίες

Τέτοια κείμενα δεν τα συναντά κανείς στην ΕΕ και είναι αμφίβολο αν τα υπογράφουν και οι Μπανανίες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής. Τη συμφωνία επεξεργάστηκε η προηγούμενη κυβέρνηση της δήθεν “Αριστεράς” του Τσίπρα, –σε αντίθεση με όλες τις αρχές και παραδόσεις της ελληνικής Αριστεράς (όπως και του ΠΑΣΟΚ– την ολοκληρώνει και την εμφανίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η τελευταία περιφρονεί έτσι με τη σειρά της οποιοδήποτε στοιχείο εθνικής αξιοπρέπειας επέδειξε η ελληνική συντηρητική παράταξη μετά το 1974.

Η ίδια η επικύρωση μιας τέτοιας συμφωνίας σηματοδοτεί ένα βαθύ εκφυλισμό του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Ο ρόλος των ΗΠΑ στην ελληνική ιστορία, από τότε που διαδέχθηκαν τη Βρετανία, σε ρόλο νεοαποικιακού “προστάτη”, υπήρξε χωρίς αμφιβολία ολέθριος. Δείτε μια συνοπτική επισκόπηση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων εδώ.

Εντούτοις, οι περισσότεροι Έλληνες εκτιμούν ότι λόγοι ρεαλισμού επιβάλλουν τη διατήρηση κατά το δυνατό καλών σχέσεων με τις ΗΠΑ και την αποφυγή οποιασδήποτε ρήξης με την Ουάσινγκτον. Αυτό όμως δεν μπορεί να σημαίνει την ικανοποίηση οποιουδήποτε, ακόμα και του πιο παράλογου αμερικανικού αιτήματος, ή τη μετατροπή των διμερών σχέσεων σε μια δουλική ροή όλο και μεγαλύτερων και πιο επικίνδυνων παραχωρήσεων προς τις ΗΠΑ, χωρίς μάλιστα το παραμικρό αντάλλαγμα προς την Ελλάδα!
Αμερικανοί στην καρδιά της ελληνικής άμυνας

Ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό των όσων αποδέχεται η Αθήνα έγκειται στην μαζική παραβίαση των πιο βασικών κανόνων εθνικής ασφάλειας, με τους Αμερικανούς στρατιωτικούς να τοποθετούνται μέσα στην καρδιά της ελληνικής άμυνας, όπως είναι το 4ο Σώμα Στρατού στη Θράκη, το Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας στη Λάρισα και το Στεφανοβίκειο στον Βόλο.

Από κει μπορούν να παρακολουθούν τα πάντα και να προσδιορίζουν αυτοί με πολύ άμεσο τρόπο το πως θα εξελιχθεί μια ενδεχόμενη σύγκρουση με την Τουρκία. Δεν υπάρχουν πια στεγανά για τους Αμερικανούς στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

Είναι γι’ αυτόν τον λόγο που ο Ανδρέας Παπανδρέου, το πρώτο πράγμα που έκανε, το 1987, ήταν να κλείσει τη Νέα Μάκρη και να στείλει τον υπουργό του των Εξωτερικών στη Βουλγαρία. Πράγματα που βεβαίως δεν θα μπορούσε ούτε και να διανοηθεί η πολιτικο-στρατιωτική ηγεσία της Αθήνας πλέον, έχοντας βάλει δίκην γκαουλάιτερ και παρατηρητή τους Αμερικανούς στρατιωτικούς στα πιο κρίσιμα σημεία της όλης δομής της ελληνικής άμυνας.

Με όλα αυτά που συμφωνούνται, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις μπαίνουν σε μεγάλο βαθμό υπό τον πρακτικό πλήρη έλεγχο των ΗΠΑ. Αν η Ουάσινγκτον θέλει θα χτυπήσουν την Τουρκία, θα την χτυπήσουν, αν δεν θέλει θα παρακολουθούν άπρακτες την όποια δραστηριότητα ή θα είναι αναποτελεσματικές στη δράση τους.

Αν η Αμερική έχει καλές σχέσεις με την Άγκυρα, σε μια δεδομένη μελλοντική στιγμή, ποιος θα την εμποδίσει να μοιραστεί μαζί της απόρρητες πληροφορίες για την ελληνική άμυνα; Και μη μου πείτε τώρα ότι αυτά δεν γίνονται. Μιλάμε για τη δύναμη πίσω από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο!

Οι Αμερικανοί μας φτύνουν

Άλλωστε, δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε αφηρημένες σκέψεις, λογικούς συλλογισμούς ή την ιστορική εμπειρία. Εδώ και κάμποσες εβδομάδες οι Αμερικανοί μας φτύνουν κανονικά σχετικά με τα ελληνοτουρκικά και οι κυβερνώντες κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν. Και ένας από τους λόγους που μας φτύνουν κανονικά, είναι ότι έχουν πεισθεί προ πολλού ότι, οτιδήποτε να μας κάνουν, εμείς θα τους δίνουμε πρόθυμα ότι θέλουν.

Ήδη επί των ημερών του κ. Τσίπρα, άρχισαν να γίνονται πρωτοφανή πράγματα με τους κανόνες ασφαλείας των ενόπλων δυνάμεων και των υπηρεσιών πληροφοριών. Είδαμε ξένο Πρέσβη να επισκέπτεται το ελληνικό υπουργείο Άμυνας και να συνομιλεί με τη στρατιωτική ηγεσία, χωρίς την παρουσία της πολιτικής ηγεσίας, επί περισσότερες ώρες από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό!

Τέτοια επίσκεψη δεν είχε σημειωθεί μετά το καλοκαίρι του 1974. Ρωτήσαμε ένα φίλο κυβερνητικό, όταν ξέσπασε το σήριαλ με τους υποτιθέμενους Ρώσους κατασκόπους που δήθεν οργανώνουν τα συλλαλητήρια και μας περιέγραψε την κατάσταση του κράτους, ήδη επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, ως εξής: «Δεν ελέγχουμε τίποτα».

Αυτά, σημειωτέον, δεν έχουν οδηγήσει στο παρελθόν και δεν θα οδηγήσουν και τώρα σε τελικά καλές ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Θα τις καταστρέψουν όπως και στο παρελθόν. Ο θυελλώδης αντιαμερικανισμός που συγκλόνισε Ελλάδα και Κύπρο μετά το 1974 οφείλεται ακριβώς στην δουλικότητα των Ελλήνων αρμοδίων και στα αποτελέσματα που προκάλεσε αυτή η δουλικότητα. Διότι οι Αμερικανοί σέβονται αυτούς που τους κοιτάνε στα μάτια και τους μιλάνε όρθιοι. ΚΙ αυτό ήταν που ανάγκασε τον Πρόεδρο Κλίντον και τον Χόλμπρουκ να ζητήσουν συγνώμη από τον ελληνικό λαό, ώστε να γίνει δυνατή η δημιουργία κάπως ομαλών σχέσεων μεταξύ Αθηνών και Ουάσινγκτον.

Δεν ζει ο μεγάλος συγγραφέας της “Πολιορκίας“, του συγκλονιστικού αυτού μυθιστορήματος για τον Εμφύλιο, ο Αλέξανδρος Κοτζιάς, να δει πόσο κοντά έχουμε φτάσει δυστυχώς στην πραγματοποίηση της προφητείας του: «Ούτε υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου».


Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr, πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο πρώην πρωθυπουργός, ο κ. Τσίπρας, ρώτησε μια μέρα έναν στρατιωτικό του σύμβουλο: «Αφού οι Αμερικανοί έχουν τη Σούδα, την Αλεξανδρούπολη τι τη θέλουν;» Ο στρατηγός τον κοίταξε και του απήντησε: «Ίσως γιατί ένας πύραυλος χρειάζεται επτά λεπτά από τη Σούδα για να φτάσει στην Κριμαία, ενώ από την Αλεξανδρούπολη μόνο τρία».

Θα μπορούσε να προσθέσει ότι ένας πύραυλος δεν θα χρειαζόταν επίσης ούτε μισό λεπτό από την Αλεξανδρούπολη για να πλήξει τον ρωσικό στόλο της Μαύρης Θάλασσας αν δοκίμαζε να περάσει εκείνη τη στιγμή τα Δαρδανέλλια.

Με δύο λόγια, η νέα αμερικανική βάση της Αλεξανδρούπολης θέτει την Ελλάδα στην πρώτη γραμμή οποιασδήποτε σύγκρουσης στην περιοχή μας. Μια πιθανή ανταλλαγή πληγμάτων από και επί της Αλεξανδρούπολης, είναι η σχεδόν φορσέ (υποχρεωτική) πρώτη κίνηση οποιασδήποτε αναμέτρησης στο σύστημα Βαλκάνια–Μαύρη Θάλασσα, ακόμα κι αν στη συνέχεια η αναμέτρηση ελεγχθεί και σταματήσει.

Η Αλεξανδρούπολη γίνεται εκ των πραγμάτων –δηλαδή της γεωγραφίας της– μια από τις βάσεις πρώτης προτεραιότητας δυνάμενη να εξαπολύσει στρατηγικής σημασίας πλήγμα στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Και είναι μια βάση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης σε στρατηγική πρώτου αιφνιδιαστικού πλήγματος, λόγω του ελάχιστου χρόνου που χρειάζονται οι πύραυλοι από κει για να πλήξουν τις βάσεις του ρωσικού ναυτικού.

Ο εξόχως αποσταθεροποιητικός χαρακτήρας αυτής της βάσης έγκειται στο ότι δεν αφήνει κανένα χρόνο και περιθώριο δεύτερης σκέψης στη ρωσική αεράμυνα. Ακόμα κι αν από λάθος ανιχνεύσει εκτόξευση πυραύλου, έχει κλάσματα δευτερολέπτου για να απαντήσει. Αν δεν απαντήσει, κινδυνεύει να χάσει τη δυνατότητά της να απαντήσει, αλλά και να δώσει ευκαιρίες νέων, πιο εκτεταμένων πληγμάτων. Είδαμε μια τέτοια κατάσταση πρόσφατα στην Τεχεράνη, με αφορμή το ουκρανικό αεροσκάφος. Αλλά η κατάσταση που περιγράφουμε τώρα είναι απείρως πιο περίπλοκη και επικίνδυνη.

Αλεξανδρούπολη και ρωσική απάντηση

Πως μπορεί να απαντήσει η ρωσική αεράμυνα, από τη στιγμή που εκτιμήσει ότι δέχεται επίθεση; Ο απλούστερος τρόπος είναι να εξαπολύσει μια ομάδα τακτικών πυρηνικών όπλων που θα καταστρέψουν τη βάση της Αλεξανδρούπολης και, πιθανότατα, την ίδια την πόλη και τους κατοίκους της. Θα επιφέρουν επίσης, πιθανότατα, ισχυρότατο πλήγμα στην αιχμή του ελληνικού αμυντικού δόρατος, το 4ο Σώμα Στρατού.

Αυτά όλα είναι ήδη φοβερά. Αλλά δεν είναι τίποτα μπροστά στην πιθανή συνέχεια. Και ο τελευταίος ερασιτέχνης μετεωρολόγος γνωρίζει ότι στο Αιγαίο επικρατούν, το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, βορειοανατολικοί άνεμοι. Αν λοιπόν η επίθεση συμπέσει με τέτοιους ανέμους, αυτοί θα πάρουν το ραδιενεργό νέφος από την Αλεξανδρούπολη και θα το μεταφέρουν σε μερικές ώρες στο λεκανοπέδιο της Αττικής, όπου τυχαίνει να κατοικεί ο μισός ελληνικός πληθυσμός.

Αυτό το πράγμα έχουν διαπραγματευτεί και συμφωνήσει με τους Αμερικανούς η προηγούμενη και η νυν κυβέρνηση της χώρας, αλλά και η στρατιωτική της ηγεσία. Αυτοί οι άνθρωποι διοικούν τη χώρα μας και αυτοί είναι επιφορτισμένοι με την ασφάλεια του ελληνικού λαού. Άνθρωποι δηλαδή διατεθειμένοι να παίξουν προ-πο ή ρώσικη ρουλέτα με την ίδια την επιβίωση του ελληνικού λαού, μόνο και μόνο για να γίνουν αρεστοί στον κ. Πάιατ και τον κ. Τραμπ και να έχουν και τα αντίστοιχα οφέλη στην καριέρα τους. Και το λέμε αυτό όχι κάνοντας δίκη προθέσεων, αλλά διότι κανείς δεν έχει περιγράψει, ούτε μπορεί να περιγράψει οποιοδήποτε όφελος για τη χώρα, συγκρίσιμο με τον φοβερό κίνδυνο που αναλαμβάνει.

«Είναι απίθανο να συμβούν αυτά»

Και μια τελευταία παρατήρηση. Μερικοί θα πουν ότι αυτά δεν μπορούν να γίνουν, ότι η πιθανότητα να γίνουν είναι μικρή κλπ. Κατ’ αρχήν η πιθανότητα γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Είδαμε στις αρχές του μήνα, παρολίγον να ξεσπάει δίπλα μας, στο Ιράν, ένας σχεδόν παγκόσμιος πόλεμος. Είδαμε εδώ και χρόνια τις ΗΠΑ να καταγγέλλουν και να αποχωρούν από όλες τις συνθήκες ελέγχου των πυρηνικών εξοπλισμών και να εγκαθιστούν και δοκιμάζουν νέα πυρηνικά όπλα στην Ευρώπη, που μέχρι τώρα απαγορεύονταν.

Αυτά όλα τα κάνουν γιατί αποκλείουν να γίνει πόλεμος, ή γιατί ετοιμάζουν πόλεμο; Την ίδια τη βάση της Αλεξανδρούπολης γιατί τη χρειάζονται και γιατί τη φτιάχνουν; Για να περνάει η ώρα τους και για να ξοδεύουν κάπου τα λεφτά τους; Εν πάσει περιπτώσει, η δουλειά μας δεν είναι να υπολογίζουμε πιθανότητες να καταστραφούμε, αλλά να τις ελαχιστοποιούμε και να τις μηδενίζουμε.

Η δουλειά των Ελλήνων αρμοδίων, αν έχουν ίχνος πατριωτισμού και προσωπικής αξιοπρέπειας, είναι να παίρνουν το μέγιστο των μέτρων για να ελαχιστοποιήσουν τον οποιονδήποτε κίνδυνο για την ασφάλεια και την επιβίωση του ελληνικού λαού, όχι να λένε διαρκώς ναι σε ότι τους ζητάει ο κ. Πάιατ.

Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr, πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η πρωτοβουλία της Αθήνας να προσκαλέσει τον Ταγίπ Ερντογάν σε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα, την πρώτη που πραγματοποιεί αρχηγός του τουρκικού κράτους μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, εγείρει μια σειρά από σημαντικά ερωτηματικά.

Η συνεννόηση ή πάντως ο διάλογος μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας είναι όχι απλώς χρήσιμα, είναι απαραίτητα, ιδίως για να μην πάνε οι δύο χώρες, μέσα σε αυτή την τρομερά ασταθή και επικίνδυνη διεθνή κατάσταση, σε σύγκρουση για λογαριασμό επιτήδειων τρίτων.

Ποτέ μετά την κρίση των πυραύλων στην Κούβα, η διεθνής κατάσταση δεν ήταν τόσο επικίνδυνη και ασταθής όσο σήμερα. Αν αυτό είναι πηγή τεραστίων κινδύνων είναι, δυνητικά, και πηγή μεγάλων ευκαιριών για μια μικρή χώρα. Για παράδειγμα, στον κλασικό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, που παραδοσιακά επηρέασε αποφασιστικά την Ελλάδα και την Τουρκία και χρησιμοποιήθηκε σε βάθος από τους Δυτικούς για να ελέγξουν και τις δύο χώρες, έχει σήμερα προστεθεί ένας καινούριος παράγων. Και οι δύο χώρες και η Κύπρος έχουν γίνει στόχος παγκοσμίων δυνάμεων που θέλουν να καταστρέψουν ή να απαγάγουν όλα τα κράτη και τα έθνη, κάτι που δεν συνέβαινε επί Ψυχρού Πολέμου.

Αλλά η εκμετάλλευση των ευκαιριών απαιτεί μεγάλους ηγέτες, από Βενιζέλο και Ανδρέα Παπανδρέου κι απάνω. Δυστυχώς, σήμερα δεν έχουμε παρά ανθρωπάκια να μας κυβερνάνε, ή να θέλουν να μας κυβερνήσουν. Δεν διαθέτουμε καν ένα ευσταθές διεθνές σύστημα, όπως ήταν στο παρελθόν η ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, που περιόριζαν μεν την ανεξαρτησία και κυριαρχία των μελών τους, αλλά δεν ήθελαν και να τα καταστρέψουν, όπως συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό σήμερα, τουλάχιστον σε ότι αφορά μια μερίδα στην ηγεσία τους!

Το μεγάλο πρόβλημα σήμερα είναι ότι δεν υπάρχει ελληνική κυβέρνηση και εθνική εξωτερική πολιτική. Στον τομέα της οικονομίας τη χώρα διοικεί η Γερμανία, η ΕΕ και το ΔΝΤ. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει και το Ισραήλ. Αυτοί αποφασίζουν, η «Ελλάδα» εκτελεί. Η Αθήνα δεν κάνει τίποτα χωρίς την άδεια και την ενθάρρυνση των Αμερικανών και δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι η επίσκεψη Ερντογάν έκλεισε μετά από την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσιγκτων, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ελληνας Πρωθυπουργός έδωσε τα πάντα στους Αμερικανούς, εκθέτοντας σε πολύ μεγάλους κινδύνους τη χώρα.

Θα υπενθυμίσουμε στο τέλος αυτού του άρθρου τις πράξεις της ελληνικής κυβέρνησης και διπλωματίας που αποδεικνύουν, πέραν αμφιβολίας, ότι ισχυρισθήκαμε πιο πάνω, πως δηλαδή έχουν γίνει απλό παρακολούθημα της αμερικανικής και ευρύτερης δυτικής πολιτικής.

Υπό τις συνθήκες αυτές τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα. Για ποιο λόγο η Ουάσιγκτων έδωσε το πράσινο φως αν δεν ενθάρρυνε την Αθήνα να καλέσει στην Ελλάδα τον κ. Ερντογάν, που δεν έχει καθόλου καλές σχέσεις με τους Δυτικούς, Αμερικανούς, Ευρωπαίους και Ισραηλινούς;

Το κυπριακό, πραγματικός σκοπός της επίσκεψης


Σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Ανατολού, ο κ. Τσίπρας εκφράζει την ελπίδα οι δύο ηγέτες να στείλουν από την Αθήνα ένα μήνυμα ότι είναι έτοιμοι να συνεχίσουν τις προσπάθειες για «λύση του κυπριακού». Ο Ελληνας Πρωθυπουργός φαίνεται ότι είναι τόσο ευχαριστημένος για το πως αντιμετώπισε το ελληνικό πρόβλημα του χρέους, των Μνημονίων και των Δανειακών, που θέλει να εφαρμόσει και στην Κύπρο την απαράμιλλη τεχνογνωσία του!

Τα (υπαγορευμένα από τους ξένους) οικονομικά πειράματα των Ελλήνων πολιτικών είχαν ως αποτέλεσμα να προκαλέσουν τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού σε ειρηνική περίοδο. Τα πειράματά τους με τον σκληρό πυρήνα της κυριαρχίας των Ελλήνων δεν θα οδηγήσουν σε οικονομική, αλλά σε πολεμική καταστροφή.

Ας αφήσουμε όμως τις δηλώσεις για να πάμε στα γεγονότα. Εδώ κι ένα χρόνο, από τον Δεκέμβριο του 2016, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν βαλθεί με κάθε τρόπο να «λύσουν το κυπριακό», δηλαδή να καταλύσουν το κυπριακό κράτος και να το μετατρέψουν σε αποικία ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ. Θα εξηγήσουμε στη συνέχεια πως γίνεται αυτό.

Γι’ αυτό είχαμε την πρωτοβουλία Νούλαντ για την πενταμερή τον Δεκέμβριο και τη συνέχιση των ιδίων προσπαθειών από τον Γκουτιέρες και την Μέι, με την αμέριστη συμπαράσταση των Γιούνγκερ και Μοργκερίνι.

Φυσικά, αν όλους αυτούς τους ενδιέφερε η ειρήνη θα ασχολούνταν με τα τρομερά προβλήματα και τις συρράξεις που απειλούν τον πλανήτη, τη Μέση και Απω Ανατολή, την Αφρική, τη Λατ. Αμερική και την ίδια την Ευρώπη (Ουκρανία). Δεν θα ασχολιόντουσαν με την Κύπρο, όπου επικρατεί μια κακή μεν, ειρήνη δε από το 1974 και τίποτα δεν δείχνει να την απειλεί, εκτός από τις ίδιες τις προσπάθειες «λύσης του κυπριακού».

Τι σημαίνει «λύση του κυπριακού»;

Τι είναι αυτή η επιδιωκόμενη «λύση του κυπριακού»; Με τα λόγια του ίδιου του Ελληνα Υπουργού Εξωτερικών είναι η μετατροπή της Κύπρου σε ένα κράτος όπου η μειοψηφία θα εξισωθεί με τον πλειοψηφία (συνέντευξη στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, Ιανουάριος 2017). Δηλαδή η κατάργηση της δημοκρατίας που ο Περικλής έχει ορίσει, ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ., ως το «των πλειόνων κράτος» (την εξουσία των περισσοτέρων, της πλειοψηφίας).

Επειδή αυτός ο συνεταιρισμός 50%-50% δεν θα μπορεί να λειτουργήσει, δηλαδή να πάρει οποιαδήποτε απόφαση σε περίπτωση (πολύ πιθανή) διαφωνίας των δύο μερών, θα τεθεί αναγκαστικά υπό την εξουσία ξένων, όπως συνέβαινε και στο αρχικό σχέδιο Ανάν, μια επί τα χείρω παραλλαγή του οποίου συζητείται τώρα. Αυτοί οι ξένοι θα διοριστούν από όργανα ευρωπαϊκά ή του ΟΗΕ που, υπό τις παρούσες διεθνείς συνθήκες και ακόμα περισσότερο στο κυπριακό, εκφράζουν τα συμφέροντα και την πολιτική ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ. Με αυτό το περίτεχνο σχήμα η Κύπρος θα μετατραπεί ξανά σε αποικία της Αυτοκρατορίας.

Για να είναι ο αποικιοκράτης σίγουρος ότι τα πράγματα θα γίνουν έτσι και όχι αλλοιώς, αφαιρεί από την Κύπρο το δικαίωμα να έχει, όπως όλα τα κανονικά κράτη, τον δικό της στρατό και το δικαίωμα της αυτοάμυνας και τη θέτει (συνέντευξη Κοτζιά στο DPA) υπό την κυριαρχία διεθνούς αστυνομικής δύναμης.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς διάνοια για να καταλάβει ότι πρόκειται για απόσπαση της κυριαρχίας του ελληνικού λαού που κατοικεί την Κύπρο επί της χώρας του και ότι χωρίς κράτος νόμιμο και διεθνώς αναγνωρισμένο οι Ελληνοκύπριοι θα αντιμετωπίσουν θανάσιμη απειλή.

Αυτό είναι το σχέδιο που θέλει να εφαρμόσει στην Κύπρο η ελληνική κυβέρνηση, η κυπριακή κυβέρνηση και η ηγεσία του ΑΚΕΛ, με τη στήριξη δυστυχώς ενός μεγάλου μέρους και της αντιπολίτευσης, κατ΄επιταγήν του «διεθνούς παράγοντα».


Γιατί θέλουν τώρα «λύση του κυπριακού»

Η απίστευτη διεθνής πρεμούρα για λύση του κυπριακού εξηγείται από τους εξής παράγοντες

– τη ζωτική ανάγκη πλήρους ελέγχου της Κύπρου για τις ανάγκες του μεγάλου πολέμου που ετοιμάζεται στη Μέση Ανατολή

– τη ζωτική ανάγκη να εξοβελίσουν κάθε ρωσική επιρροή από τη Μεσόγειο, στα πλαίσια του νέου Ψυχρού (προς το παρόν) Πολέμου κατά της Ρωσίας

– την ιστορική ευκαιρία που συνιστά για αυτούς το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι στο «χώμα», με μια πολιτική ηγεσία ασυνάρτητη και εξαρτημένη, χωρίς κανένα μπούσουλα και πλήρως ελεγχόμενη. Αν δεν καταφέρουν τώρα να αρπάξουν το νησί που ξέφυγε το 1974 από τον (πάντα πολύ ισχυρό στην Ουάσιγκτων και διεθνώς) Κίσσινγκερ, πότε θα το καταφέρουν;

Υπάρχουν όμως δύο εμπόδια. Το ένα είναι ότι θεωρείται απίθανο οι Ελληνοκύπριοι να ψηφίσουν αυτά τα τερατώδη σχέδια. Το δεύτερο είναι ότι η Τουρκία, υπερασπιζόμενη τις (παράνομες) βλέψεις της στην Κύπρο, μπλοκάρει τη συμφωνία.


Αφαιρώντας από τους Ελληνοκύπριους το όπλο του δημοψηφίσματος

Το πρώτο πρόβλημα, η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση επεχείρησαν να το λύσουν αποδεχόμενες και συμμετέχοντας, κατ’ εντολήν της Βικτόρια Νούλαντ, στην εγκληματική, παράνομη και παράλογη Διάσκεψη της Γενεύης, αναγνωρίζοντας δηλαδή στην Τουρκία δικαιώματα επί της Κύπρου (από τα οποία παραιτήθηκε με τη Λωζάννη, που κατά τα άλλα μας ενοχλεί δήθεν η αποκήρυξή της από τον Ερντογάν!!!), νομιμοποιώντας τη Συνθήκη Εγγυήσεως, που Ελλάδα και Κύπρος, αλλά και η ίδια η βρετανική διπλωματία θεωρούσαν μέχρι πρότινος έκπτωτη, και δεχόμενοι να συζητήσει το μέλλον της Κύπρου μια Διάσκεψη στην οποία συμμετέχουν οι κύριοι δημιουργοί του κυπριακού προβλήματος, η Βρετανία και η Τουρκία, δύο κράτη που πραγματοποίησαν ιδιαίτερα αιματηρούς πολέμους κατά της Κύπρου. Χωρίς μάλιστα να παρίσταται η Κυπριακή Δημοκρατία, αφού ο κ. Αναστασιάδης πήγε στις δύο πενταμερείς διασκέψεις ως αρχηγός των Ελληνοκυπρίων και όχι ως Πρόεδρος της Κύπρου. Ο δε κ. Κοτζιάς πρότεινε η Διάσκεψη αυτή να είναι διαρκής, ώστε, μόλις τυχόν καμφθούν οι αντιρρήσεις της Τουρκίας, να μπορεί να συνέλθει αμέσως και να διαλύσει το κυπριακό κράτος.

Μέσω της πενταμερούς, επιχειρείται η λήψη αποφάσεων που θα προκαταλάβουν πολιτικά και νομικά το υποτιθέμενο δημοψήφισμα και θα το καταστήσουν άνευ αντικειμένου. Οι συμφωνίες που θα επιτευχθούν στη Διάσκεψη θα νομιμοποιηθούν πολιτικά και νομικά από την ΕΕ και τον ΟΗΕ, θα καταργηθούν ως εκ τούτου τα παλαιότερα πολύ ευνοϊκά ψηφίσματα για την Κύπρο δια της ισχύος των νεωτέρων και μετά θα κληθούν ίσως οι Ελληνοκύπριοι να πουν ναι ή όχι σε κάτι που έχουν ήδη συμφωνήσει πανηγυρικά ο Πρόεδρός τους, η Ελλάδα, η ΕΕ και ο ΟΗΕ. Με άλλα λόγια, επιδίωξη όλης αυτής της μανούβρας είναι να αφαιρεθεί από τους Ελληνοκύπριους το τελευταίο όπλο που διαθέτουν για να σώσουν το κράτος και τον εαυτό τους, δηλαδή το δημοψήφισμα.


‘Όταν ο Ερντογάν διασώζει την Κυπριακή Δημοκρατία! Που φτάσαμε!

Αλλά πρέπει να καμφθούν και οι αντιρρήσεις της Τουρκίας και αυτό εξηγεί την προθυμία της Αθήνας να καλέσει τον κ. Ερντογάν στην Ελλάδα και να του κάνει κάθε είδος παραχωρήσεων προκειμένου να συγκατατεθεί σε μια φόρμουλα που να υποκαθιστά την συνθήκη εγγυήσεως.

Μεταξύ των άλλων ιδεών που έχουν κυκλοφορήσει είναι μια συμφωνία φιλίας, ή συμμαχίας ή μη επίθεσης Ελλάδας και Τουρκίας, ή Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Μια τέτοια συμφωνία θα επιχειρηθεί να εμφανισθεί από την Αθήνα ως δήθεν ακυρούσα το τουρκικό casus belli, κάτι που δεν είναι αλήθεια.

Τυχόν υπογραφή από την Αθήνα τέτοιου συμφώνου, με την Τουρκία να κατέχει στρατιωτικά τμήμα της Κύπρου, με τη μεγαλύτερη αποβατική δύναμη στον κόσμο απέναντι στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, με μόνη δυνατή αποστολή της την κατάληψή τους και εδαφικές διεκδικήσεις στο αρχιπέλαγος, ακόμη και στη Γαύδο, συνιστά αναγνώριση και αποδοχή του συνόλου των τουρκικών διεκδικήσεων και των απειλών κατά της Ελλάδας.

Δεν φαίνεται πιθανό ότι τα υπό αλλοδαπή επιρροή «μαγειρεία» του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών να έχουν λύσει τα περίπλοκα πολιτικά και νομικά προβλήματα που θέτει μια τέτοια συμφωνία, αλλά με αυτούς που κυβερνάνε και την όλη κατάσταση της χώρας και του πολιτικού της προσωπικού, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος.


Χαμένοι έτσι κι αλλιώς χωρίς εθνική εξωτερική πολιτική

Η τραγωδία έγκειται ότι είμαστε στην εξής κατάσταση. Αν μεν ΗΠΑ-Ισραήλ τα ξαναφτιάξουν με την Τουρκία, θα μας βάλουν εμάς να πληρώσουμε τη νύφη, εφαρμόζοντας την τουρκική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου, σύμβουλος του οποίου ήταν ο νυν Υπουργός Εξωτερικών. Αν πάνε σε σύγκρουση με την Τουρκία, κινδυνεύουμε να μας βάλουν να τους κάνουμε εμείς τη δουλειά, ανοίγοντας και προς Δυσμάς μέτωπο στον Ερντογάν.

‘Όπως το 1922, που μας έσπρωξαν στη Μικρασιατική Εκστρατεία για να μην πάρει ο Κεμάλ τα πετρέλαια της Μοσούλης και μετά έκοβαν οι Αγγλογάλλοι τα χέρια των Ελλήνων που δοκίμαζαν να ανέβουν στα καράβια τους, ‘εξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη.

Μόνο που τώρα δεν έχουμε καν άλλη Ελλάδα να πάμε έστω και ως πρόσφυγες. Καλό θάναι να τα πάρουν αυτά υπόψιν τους και οι Κύπριοι πολιτικοί και πολίτες, που μοιάζουν αγρόν αγοράζοντες.


Μια αναγκαία υπενθύμιση

Αν από κάτι προπάντων διακρίνεται η σημερινή κυβέρνηση είναι από την αδυναμία και απροθυμία της να προφέρει τη λέξη ‘Όχι προς οποιονδήποτε από τους «νταβατζήδες» της χώρας, είτε οικονομικούς είτε γεωπολιτικούς.

Δεχόμαστε πυρηνικά στον Αραξο, μετατρέπουμε την Κρήτη και την Κάρπαθο σε πολεμικό ορμητήριο εναντίον του Ιράν και ευρύτερα του αραβομουσουλμανικού κόσμου, μετατρέπουμε τη Βόρειο Ελλάδα σε πολεμικό ορμητήριο κατά της Ρωσίας, αναλαμβάνοντας φυσικά και τους τρομακτικούς κινδύνους που αυτά συνεπάγονται για την Ελλάδα, αλλά καιο αυτοαφοπλιζόμενοι από τα μεγάλα γεωπολιτικά χαρτιά μας που είναι, μαζί με την ασύγκριτη συνεισφορά της Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό, το «στρατηγικό βάθος» της.

Δίνουμε τα πετρέλαια των θαλασσών μας στους Αμερικανούς, τους δίνουμε και το Νεώριο για να μην το πάρουν οι Ρώσοι. ‘Εχουμε κάνει ότι μπορούμε για να καταστρέψουμε τις βαθειές, ιστορικές σχέσεις με τους Ρώσους (ακόμα και στον τουριστικό τομέα, αν είναι δυνατόν!), τους ‘Αραβες και το Ιράν. Κάνουμε με τις επιλογές μας την ελληνική πολεμική αεροπορία τηλεελεγχόμενο παράρτημα των πιο εξτρεμιστικών κύκλων του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, αυτού που συντάσσεται με το σχέδιο μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή. Αφήνουμε, αν δεν ενθαρρύνουμε, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων να ξεπουλήσει αντί γλίσχρου ανταλλάγματος την μεγάλη ακίνητη περιουσία του στην Ιερουσαλήμ, προκαλώντας εξέγερση των Ορθοδόξων Παλαιστινίων εναντίον του και θέτοντας σε κίνδυνο την παρουσία στην περιοχή της ελληνικής Ορθοδοξίας. Συλλαμβάνει ο φίλος του κ. Κοτζιά, ο κ. Τόσκας, κατ’ εντολήν υποθέτουμε των Αμερικανών και δημοσιοποιεί τις φωτογραφίες μελών τουρκικής οργάνωσης της επαναστατικής αριστεράς, που δεν έχουν καμιά παράνομη δράση στη χώρα, αλλά έχουν στο παρελθόν δολοφονήσει στρατηγούς και στελέχη της ΜΙΤ με καίρια δράση στην εισβολή στην Κύπρο. Υποθέτουμε ότι οι αρχές δεν έμαθαν την παρουσία τους πριν από ένα μήνα…

Ντροπιάζουμε τη χώρα μας απέχοντας σε διεθνή όργανα από την καταδίκη του ναζισμού και αποφεύγοντας την καταδίκη των ισραηλινών εποικισμών στα κατεχόμενα.

Προετοιμάζουμε μια απαράδεκτη λύση για το θέμα της ονομασίας της πΓΔΜ, ώστε να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟ τον έλεγχο των Βαλκανίων.

Ολος ο πλανήτης, ακόμα και οι πιο φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις έχουν αντιληφθεί ότι κλονίζεται επικίνδυνα η δυτική οικονομική και η αμερικανική παγκόσμια και η ισραηλινή περιφερειακή γεωπολιτική ηγεμονία. ‘Ολες οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν με περίσκεψη τις απειλές ΗΠΑ και Ισραήλ για εξαπόλυση πυρηνικών πολέμων κατά της Κορέας και (εμμέσως πλην σαφώς) κατά του Ιράν, ακριβώς ως αντίδραση στην διαφαινόμενη απώλεια της ηγεμονίας. Και παίρνουν όσα μέτρα νομίζουν ή μπορούν.

Μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο, οι κυβερνώντες, αλλά και οι αντιπολιτευόμενοι, νομίζουν ότι ζούμε στη δεκαετία του 1950 και συμπεριφέρονται ως τριτοκλασάτοι χωροφύλακες, για να μη χρησιμοποιήσουμε άλλη λέξη που ταιριάζει καλύτερα, του «ελεύθερου κόσμου». Σκάβουν απελπισμένοι μπας και βρουν να δώσουν ακόμα περισσότερο Γη και ‘Υδωρ και κερδίζουν έτσι μόνο την ειρωνική περιφρόνηση και των «συμμάχων» και των εν δυνάμει φίλων.

Πιστεύουν ότι έτσι θα έχουν τη βοήθειά τους να κυβερνάνε την καταστρεφόμενη Ελλάδα, αλλά ο λογαριασμός που μαζεύεται δεν θα πληρωθεί από αυτούς, θα πληρωθεί στο τέλος από τον ελληνικό λαό και κινδυνεύει να είναι πολύ μεγάλος!

Με τέτοια διεθνή πολιτική, η Ελλάδα δεν θα έχει ούτε μία χώρα με το μέρος της, σε κανένα σημείο του ορίζοντα, αν τυχόν αντιμετωπίσει κάποια σοβαρή απειλή.


Aθήνα, 7/12/2017
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Διαβάζω πάλι τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη.

Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, γράφει ο ποιητής, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.

Αγωνίζονται αλλά είναι λίγοι στη χώρα πού ‘χει Τσίπρες αλλά όχι Τσίπες.

Πριν από λίγο καιρό, η οργάνωση Transparency International υπογράμμισε ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κερδοσκοπώντας απέναντι στην Ελλάδα, ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (!!!)  και, παρά προηγούμενη συμφωνία, δεν αποδίδει στην Ελλάδα 7,8 δις ευρώ, που είναι τα κέρδη της από τα ελληνικά ομόλογα.

Από το 2010 η ΕΚΤ, που υποτίθεται ότι είναι η κεντρική τράπεζα της ΕΕ, δηλαδή και της Ελλάδας, και η οποία διοικείται από τον βετεράνο της Goldman Sachs κ. Ντράγκι, συμμετέχει σε προγράμματα «σωτηρίας» της Ελλάδας τα οποία της προκάλεσαν μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές και λεηλασίες στην ιστορία του καπιταλισμού, αν όχι τη μεγαλύτερη. Και συμμετέχοντας, βγάζει παρακαλώ και 8 δις από το θύμα της «σωτηρίας».

Κανονικά, το θέμα θα έπρεπε να γίνει πρώτο στην ίδια την Ελλάδα. Αλλά πως να γίνει όταν όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα και όλα τα ΜΜΕ έχουν γίνει όργανα ενός στυγνού αποικιοκρατικού καθεστώτος; Στο εξωτερικό όμως το πρόσεξαν κάποιοι κι έβαλαν τις φωνές. Μεταξύ αυτών οι δημοσιογράφοι της Ελβετικής ραδιοτηλεόρασης που τα διάβασαν αυτά και έκαναν μια εκπομπή για το θέμα. Κάλεσαν τον Βέλγο Ερίκ Τουσαίν, διεθνή αυθεντία για τα θέματα χρέους, που συμμετείχε και στην επιτροπή για το Χρέος που είχε συστήσει η Βουλή των Ελλήνων και έναν ομότιμο Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου.

Ο «δικός μας», βασιλικότερος του βασιλέως, λέει τι να κάνουμε, έπρεπε να τα έχει επιστρέψει η ΕΚΤ, αλλά απέτυχε το δεύτερο «πρόγραμμα σωτηρίας» (μνημόνιο), δεν τα ‘δωσε, ούτε και με το τρίτο τα ‘δωσε.

Παρεμβαίνει ο Βέλγος, λέει δεν σώσανε καμιά Ελλάδα, τις δικές τους τράπεζες σώσανε και η ΕΚΤ πρέπει να επιστρέψει τα λεφτά (ότι έσωσαν τις τράπεζες το παρεδέχθη εσχάτως και ο ίδιος ο Πρόεδρος του Eurogroup). Λέει ο δικός μας από το Πάντειο μα αυτές οι περικοπές χρέους γίνονται στις τριτοκοσμικές χώρες, εμείς είμαστε ευρωπαϊκή χώρα! (‘Όχι μόνο σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα, αλλά νομίζω ούτε και σε αφρικανική δεν μπορεί νομίζω να βρει κανείς εύκολα τον βαθμό υποτέλειας των Ελλήνων επισήμων «διανοουμένων» και καθεστωτικών «πανεπιστημιακών». Αλίμονο στα παιδάκια που τους έχουν για καθηγητές και στη χώρα με τέτοια πανεπιστήμια).

Στο σημείο αυτό, όσοι διατηρούν ακόμα το μυαλό τους στέκονται απορημένοι και διερωτώνται: Δηλαδή τι ακριβώς σημαίνει για τους Έλληνες πανεπιστημιακούς να είσαι ευρωπαϊκή και όχι «τριτοκοσμική» χώρα; Να έχεις λιγότερα δικαιώματα από τις «τριτοκοσμικές»;

Θα μου πείτε η τρόικα περιέκοψε (17 φορές!!!) τις ελληνικές συντάξεις και μας παίρνει τα σπίτια και τη δημόσια περιουσία. Δεν έκοψε τα ευρωπαϊκά κονδύλια που σιτίζουν τους πανεπιστημιακούς μας, προφανώς για να λένε αυτά που λένε.

Ο Βέλγος του απαντά μα τι λες, ποιες τριτοκοσμικές χώρες, αυτά εφαρμόστηκαν στη Γερμανία μετά τον πόλεμο (τη Γερμανία που κάνει τώρα πλιάτσικο στην δημόσια και ιδιωτική ιδιοκτησία των Ελλήνων), αλλά και στην Πολωνία, που της χάρισαν το μισό χρέος όταν προσχώρησε στο δυτικό στρατόπεδο. Απαντάει ο δικός μας και του λέει ότι τα είπε αυτά ο Τσίπρας στη «διαπραγμάτευση» και δεν έγιναν δεκτά. 

Δηλαδή ένας Έλληνας Ομότιμος Καθηγητής υποστηρίζει ότι τελικός κριτής του δικαίου στην Ευρώπη δεν είναι οι γενικές αρχές του δικαίου και η κοινή λογική, αλλά τι νομίζει το Eurogroup. Στους μοντέρνους καιρούς, ο Σόιμπλε παράγει δίκαιο σύμφωνα με τον Καθηγητή μας! Αυτά άραγε διδάσκουν στους φοιτητές οι πανεπιστημιακοί μας;
Κανείς ξένος δεν λέει τέτοια πράγματα για να μην εκτεθεί. Ο αποικιοκράτης παριστάνει τον ανθρωπιστή και τον δημοκράτη. Αλλά, τα θύματά του, έχουν το ελεύθερο να εξευτελίζουν την επιστήμη και τη χώρα τους. Όσο για τον Τρίτο Κόσμο, μπορώ να αναφέρω πολλές χώρες του που είναι πολύ πιο αξιοπρεπείς από τους εκπροσώπους της υποτίθεται «ευρωπαϊκής Ελλάδας».

Στο τέλος αρπάζονται, ο Βέλγος υπέρ της Ελλάδας, ο Έλληνας υπέρ των δανειστών.

Το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Η Ελλάδα πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι και γιατί ελάχιστοι Έλληνες, από αυτούς που μπορούσαν, την υπερασπίστηκαν διεθνώς από το 2009 και μετά. Τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Αν.Ελλ., που εξελέγησαν εξαπατώντας τον ελληνικό λαό ότι θα διακόψουν τη μνημονιακή πολιτική και προδίδοντάς τον χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, βγαίνουν και αυτοί και προστίθενται στους παραδοσιακούς μνημονιακούς για να πούνε στην Ευρώπη ότι πάει μια χαρά η Ελλάδα. ‘Όχι μόνο μας καταστρέφουν, λέμε και ευχαριστώ.

Αυτό έχει τεράστια σημασία, γιατί με τις δηλώσεις τους οι Έλληνες πολιτικοί, «διανοούμενοι», αξιωματούχοι εκδίδουν ένα πιστοποιητικό στις δυνάμεις που καταστρέφουν τη χώρα μας. ‘Άλλο να υποχωρήσεις γιατί δεν μπορείς έστω να κάνεις διαφορετικά κι άλλο να λες καλά μου κάνετε, όπως πάλι πρόσφατα έκανε ο απερίγραπτος Παπαδημούλης και οι άλλες ντροπές της «Αριστεράς» στο ευρωκοινοβούλιο, πού ‘βγαλαν, μαζί με τους ΠΑΣΟΚους και Νεοδημοκράτες συναδέλφους τους, ένα σκασμό λεφτά, ακριβώς για να βγάζουν το σκασμό για την συνεχιζόμενη καταστροφή των συμπατριωτών τους. Και που έφτασαν τώρα να αποθρασυνθούν εντελώς, χάνοντας και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας, όπως ο Κοντονής και ο Τόσκας με τους πλειστηριασμούς.

Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικών, των ευρωβουλευτών, των δημοσιογράφων, των επιστημόνων της Ελλάδας παρεμβαίνουν στο εξωτερικό εναντίον της χώρας τους και υπέρ των Πιστωτών, στο γνωστό ελληνικό σπορ να γίνουμε αρεστοί στους ξένους και να πάρουμε αναγνώριση (και όχι μόνο αναγνώριση) από τους ξένους.

Το ίδιο και η μεγάλη πλειοψηφία των γνωστών «διανοουμένων» (τρομάρα τους, συναγωνίζονται τους πολιτικούς σε αγραμματωσύνη), πανεπιστημιακών, καλλιτεχνών, τραγουδοποιών, που έκαναν κι αυτοί μεγάλες περιουσίες τραγουδώντας τους αγώνες του παρελθόντος, αλλά διακρίνονται τώρα για την απόλυτη αναισθησία τους απέναντι στα θύματα των Μνημονίων, στους ‘Ελληνες που αυτοκτόνησαν, στην υποδούλωση και τη λεηλασία της χώρας τους. Κάνουν συναυλίες με χιλιάδες κόσμο και δεν λένε ούτε μια κουβέντα για τους ‘Ελληνες που σήμερα καταστρέφεται η ζωή τους, όχι στην κατοχή, τον εμφύλιο ή το ‘22.

Τσίπρα έχουμε στην Ελλάδα, τσίπα δεν έχουμε

Πήρα μια μέρα την Αυγή και διαβάζω έναν από δαύτους, κι όχι τον χειρότερο, να μιλάει για τη δουλειά του και τα (πολύ συμπαθητικά κατά τα άλλα) τραγούδια του που εμπνεύστηκε από τους όντως πολύ ηρωϊκούς αγώνες των εργατών στη Σέριφο το 1915. Ακόμα και ο δημοσιογράφος της Αυγής έχει τη στοιχειώδη ευαισθησία να τον ρωτήσει για τη σημερινή Ελλάδα των Μνημονίων, αυτός όμως σφυρίζει αδιάφορα και απαντάει άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Προτιμά να εμπνέεται από τη Σέριφο του 1915, δεν ενδιαφέρεται να πάει μια βόλτα στα συσσίτια, στις οικογένειες που είχανε παιδιά και τώρα δεν έχουνε, στα σπίτια των συνταξιούχων που τους έκοψαν 16 φορές τις συντάξεις, τη φίλη μου που της είπαν στο νοσοκομείο να αγοράσει γύψο για να κάνει εγχείρηση το παιδί της πού ‘χε σπάσει το πόδι του. Μήπως θα μπορούσε και για όλους αυτούς να γραφτεί κάνα τραγούδι; Κανείς από τους καλλιτέχνες δεν πονάει τον τόπο του τώρα, τους ανθρώπους του, τα αεροδρόμιά μας, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τον ΟΤΕ, όλες τις υποδομές του κράτους μας που τις άρπαξαν ή τις αρπάζουν, με την υποστήριξη των Ελλήνων πολιτικών (που τη δίνουν βέβαια κι αυτοί με το αζημίωτο);

Τα κοινωνικά στρώματα που θα μπορούσαν να προσφέρουν ηγεσία, επιχειρήματα και φωνή στον ελληνικό λαό κοιτάνε τώρα μαζικά την τσέπη τους, αδιαφορώντας για τον θάνατο της χώρας τους και έτσι συμβάλλοντας, με το αζημίωτο, στον θάνατο της χώρας τους. Στην καλύτερη περίπτωση δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τα κοινά, ιδιωτεύουν επικερδώς, είναι «απογοητευμένοι» και δεν έχουν διάθεση να κάνουν τίποτα για το ευρύτερο συλλογικό καλό. Στην χειρότερη κερδοσκοπούν κι αυτοί πάνω στη διάλυση της χώρας τους και των ανθρώπων της και τη στηρίζουν.

Όσο για τη δήθεν «αριστερά» μπήκε κι αυτή στο χορό, προς ιδιοτελές όφελος της αξιοθρήνητης ηγεσίας της, για να μετατρέψει μια φοβερή αντικειμενική καταστροφή του ελληνικού λαού, του ελληνικού έθνους και σε συντριβή ηθική και ψυχολογική. Μαζί, και όλοι αυτοί που συνωστίζονται με διάφορες δικαιολογίες στα κρατικά, κυβερνητικά, κομματικά γραφεία, κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνουν.



Ιδού και η προαναφερθείσα εκπομπή για όσους ξέρουν γαλλικά
https://www.rts.ch/play/radio/forum/audio/la-crise-grecque-a-rapporte-78-milliards-deuros-a-la-banque-centrale-europeenne?id=8974454&station=a9e7621504c6959e35c3ecbe7f6bed0446cdf8da