Articles by "Κωνσταντακόπουλος"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κωνσταντακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

«Είναι τρέλλα, αλλά έχει μέθοδο»
Ο Πολώνιος στον Άμλετ

Στο προηγούμενο άρθρο μας υποστηρίξαμε ότι η δολοφονία της Ρωσίδας δημοσιογράφου Ντάριας Ντούγκινα- Πλατόνοβα, είναι πιθανότατα μια πολύ μεγάλη προβοκάτσια, που αποσκοπεί στην κλιμάκωση της σύγκρουσης της Ρωσίας με το καθεστώς του Κιέβου και της «συλλογικής Δύσης» με τη Μόσχα.

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η δολοφονία της Ντούγκινα θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, τη δολοφονία Σολεϊμανί και ελπίζει κανείς να μην αποδειχθεί – μαζί με μία πληθώρα άλλων προκλήσεων – το ισοδύναμο της δολοφονίας του διαδόχου του αυστριακού θρόνου το 1914. Γιατί ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος δεν θα έχει νικητές και ηττημένους, θα είναι το τέλος του ανθρώπου.
Αθήνα, 2015. Η Ρωσίδα δημοσιογράφος Ντάρια Ντούγκινα, ανάμεσα στον Γαλλοαιγύπτιο οικονομολόγο Σαμίρ Αμίν και τον δημοσιογράφο Δημ. Κωνσταντακόπουλο

Αυτοί που σχεδίασαν, ενέκριναν ή ανέχθηκαν αυτή τη δολοφονία γνωρίζουν ότι με τέτοιες ενέργειες δεν θα πλήξουν την απήχηση του «ρωσικού εθνικισμού» ή των ιδεών του Αλεξάντρ Ντούγκιν στη Ρωσία. Ήδη άλλωστε όπως ήταν αναμενόμενο – αλλά και προβλέψιμο – και η δημοσιογράφος, αλλά και ο πατέρας της φιλόσοφος Αλεξάντρ Ντούγκιν θεωρούνται μάρτυρες από σημαντική μερίδα του ρωσικού λαού.

Ακόμα και ένας πρωτοετής φοιτητής ιστορίας γνωρίζει τη δύναμη του ρωσικού εθνισμού, που μπορεί ασφαλώς να γίνει, όπως και όλοι οι εθνισμοί, εθνικισμός, αλλά δεν είναι και αναγκαστικά εθνικισμός. Γνωρίζει ότι η δύναμη αυτή έσπασε σε δύο αιώνες τη ραχοκοκαλιά και του Ναπολέοντα και του Χίτλερ. Ο σκοπός των δυνάμεων που σχεδιάζουν ή εγκρίνουν τέτοιες επιθέσεις δεν είναι να τον δαμάσουν, είναι να τον παρεκτρέψουν, δημιουργώντας συνθήκες γενικευμένου χάους και «πολέμου των πολιτισμών» στον πλανήτη.


Κλιμακώνοντας τη σύγκρουση

Χτυπώντας ένα προβεβλημένο δημόσιο πρόσωπο, στην ίδια την καρδιά της Ρωσίας, θέλουν να αυξήσουν την πίεση στον πρόεδρο Πούτιν ώστε να αντιδράσει επιθετικά, δίνοντας στους ίδιους την ευκαιρία να σπρώξουν τη «συλλογική Δύση» σε ενέργειες περαιτέρω κλιμάκωσης.

Από τη μια βιάζονται γιατί φοβούνται ενδεχόμενες διαφοροποιήσεις εντός της Ευρώπης, που καταβάλλει ένα τεράστιο και εντελώς δυσανάλογο τίμημα στην πολιτική της Ουάσιγκτον (και τη δική της εξάρτηση και οπορτουνισμό), αντιμέτωπη τώρα με την άμεση προοπτική της σοβαρότερης οικονομικής και οικολογικής κρίση στην ιστορία της (αλλά και στην παγκόσμιο ιστορία). Πρέπει να προλάβουν τον χειμώνα.

Από την άλλη γνωρίζουν ότι μόνο περνώντας μια σειρά από πολιτικούς, ηθικούς και ψυχολογικούς «Ρουβίκωνες» θα μπορέσουν να οδηγήσουν την ανθρωπότητα και το ίδιο το δυτικό κατεστημένο σε έναν παγκόσμιο πόλεμο, χωρίς τον οποίο εκτιμούν ότι ο κόσμος τους, ο κόσμος δηλαδή της αιώνιας κυριαρχίας στον πλανήτη («τέλος της ιστορίας») είναι καταδικασμένος να χαθεί.

Σε μας, τους κάπως κανονικούς ανθρώπους δηλαδή, αυτά μπορεί να φαίνονται παράλογα, ο κίνδυνος όμως από μια πυρηνική σύγκρουση μπορεί να φαίνεται μικρότερος στους εξτρεμιστές και από τον κίνδυνο να χάσουν για πάντα την ηγεμονία που διέθετε η Δύση εδώ και πέντε αιώνες και από το πιθανό όφελος από την πλήρη κυριαρχία στον πλανήτη. Είναι μεγάλο λάθος να προβάλλει κανείς τα δικά του κριτήρια και ψυχολογία σε ανθρώπους που δεν τα έχουν.

Η δολοφονία της Ντούγκινα, όπως και όλο το κλίμα αντιρωσικής υστερίας που οικοδομείται εδώ και χρόνια σε όλη τη Δύση, αποσκοπούν – και πάντως το κάνουν – στο να υπονομεύσουν οποιαδήποτε εναπομείνασα δυνατότητα συνεννόησης Ουάσιγκτον και Μόσχας, έχοντας προ πολλού καταργήσει και κάθε «άτυπο κανόνα» στις σχέσεις των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων.

Αυτοί οι μηχανισμοί υπήρχαν στον Ψυχρό Πόλεμο, και αντανακλούσαν κατά βάθος την αναγνώριση από κάθε αντίπαλο της νομιμότητας της ύπαρξης του άλλου και κάποιου ορίου στη μεταξύ τους σύγκρουση. Αυτοί επέτρεψαν στον πρόεδρο Κένεντι και τον γενικό γραμματέα Χρουστσόφ να βρουν, έστω και την υστάτη, μια συμβιβαστική λύση που επέτρεψε τη διάσωση της ανθρωπότητας από τον παραλίγο πυρηνικό πόλεμο το 1963.

Σημειωτέον ότι και τότε, μια εποχή πολύ πιο δημοκρατική και ορθολογική από τη σημερινή, όλοι οι συμμετέχοντες στην κρίσιμη σύσκεψη που αποφάσισε το μέλλον του κόσμου, ετάχθησαν υπέρ του πολέμου, τον οποίο σταμάτησε μόνο η αντίθεση του Τζων Κένεντι και του αδελφού του.

Η κατάργηση των άτυπων καναλιών επικοινωνίας και των άτυπων κανόνων συμπεριφοράς μεταξύ των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων, είναι απαραίτητες σε όποιον τυχόν επιδιώκει να τις θέσει σε τροχιά εντεινόμενης και κλιμακούμενης αντιπαράθεσης, όπου κάθε υποχώρηση θα θεωρείται αδιανόητη και απαράδεκτη, οδηγώντας τες τελικά, ακόμα και παρά την αρχική θέλησή τους στη γενική σύγκρουση.


Ο Πόλεμος των Ρόδων

Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα του πως μπορεί να γίνει αυτό παρακολουθώντας το φιλμ «Ο πόλεμος των Ρόουζ», όπου ένα ζευγάρι ξεκινά έναν καβγά για ασήμαντη αφορμή και καταλήγουν να σκοτωθούν και οι δύο.

Ο τίτλος του άλλωστε στα αγγλικά είναι «Ο πόλεμος των Ρόδων» και παραπέμπει στην τρομερή εμφύλια σύγκρουση που στοίχισε τη ζωή στο ένα τρίτο των Άγγλων ανδρών και ενέπνευσε τα κλασικά δράματα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Ότι έχει εδώ και καιρό προετοιμαστεί και τώρα εφαρμόζεται ένα τέτοιο σχέδιο είναι φανερό από μια πληθώρα ενδείξεων που θα χρειαζόμαστε βιβλίο για να τις αναφέρουμε όλες.


Μη μιλάτε με τη Μόσχα!

Για παράδειγμα, όπως αποκαλύφθηκε προ ημερών, η αμερικανική κυβέρνηση έχει απαγορεύσει στους διπλωμάτες της να έρχονται σε οποιαδήποτε επαφή με τους Ρώσους συναδέλφους τους στον ΟΗΕ. Στη διάρκεια του εξαμήνου που διαρκεί η σύγκρουση στην Ουκρανία, η μόνη επαφή των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων ήταν ένα (αρ. 1) τηλεφώνημα Μπλίνκεν και Λαβρόφ. Μια τέτοια κατάσταση καθιστά αδύνατη την εξεύρεση οποιασδήποτε συμφωνίας, αλλά και αυξάνει δραματικά την πιθανότητα παρεξήγησης των προθέσεων της μίας από την άλλη πλευρά.

Αξιοσημείωτη είναι εξάλλου και πολύ ασυνήθιστη και η δήλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Τσαβούσογλου προ ημερών που κατηγόρησε ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ ότι, από κοινού με τις ΗΠΑ, δεν θέλουν ειρήνη στην Ουκρανία!

Υπενθυμίζουμε ότι προ μηνών, ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον (της «Μαύρης Διεθνούς» και αυτός όπως και η Λιζ Τρας), είχε ταξιδέψει στο Κίεβο για να αποτρέψει μια πιθανή συμφωνία ειρήνευσης του Ζελένσκι με τη Ρωσία. Πέρυσι είχε ασχοληθεί προσωπικά να καταρτίσει τον πλου ενός βρετανικού καταδρομικού που μπήκε στα χωρικά ύδατα της Κριμαίας, με αποτέλεσμα ο εκπρόσωπος του αμερικανικού Ναυτικού να καλέσει και τους συμμάχους των ΗΠΑ να προσέχουν τι κάνουν.

Ενώ στην αρχή της σύγκρουσης, η κυβέρνηση Μπάιντεν είχε εμποδίσει την αποστολή εξελιγμένων όπλων μεγάλου βεληνεκούς στην Ουκρανία, σε μια προσπάθεια ελέγχου της σύγκρουσης και προσπάθειας περιορισμού της πιθανότητας παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, τώρα στέλνει όλο και περισσότερα όπλα ικανά να πλήξουν στόχους στην Κριμαία και βαθιά στο έδαφος της Ρωσίας. Αφήνει τους Ουκρανούς να απειλούν την Ρωσία ότι θα καταστρέψουν τη μεγάλη γέφυρα του Κερτς. Τους επέτρεψε εξάλλου να κάνουν επίθεση και στο Μπελγκορόντ, ρωσική πόλη εκτός Κριμαίας.


Ζούγκλα και επίσημα

Φαινόμενα δολοφονιών δημοσίων προσώπων στη Μόσχα ή στην Ουάσιγκτον δεν είχαμε ούτε στο αποκορύφωμα του ψυχρού πολέμου.

Μικρή σημασία έχει το ότι η δολοφονία έγινε από τις ουκρανικές και όχι άλλες υπηρεσίες. Το καθεστώς Ζελένσκι δεν μοιάζει να έχει την παραμικρή αυτονομία απέναντι στη «συλλογική Δύση». ‘Όπως λέει χαρακτηριστικά δυτικός διπλωμάτης, «ούτε για κατούρημα δεν πάει ο Ζελένσκι, χωρίς την άδεια των ξένων συμβούλων του». Ακόμα χειρότερα, όλες οι ενδείξεις κατατείνουν στο ότι έχει γίνει εργαλείο όχι γενικά της Δύσης, αλλά των πιο εξτρεμιστικών της δυνάμεων.

Όλα δείχνουν μέχρι στιγμής ότι οι ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες είναι κατά πάσα πιθανότητα οι αυτουργοί του εγκλήματος. Μια τέτοια ενέργεια όχι μόνο εντάσσεται στην πολιτική λογική τους, αλλά και είναι σύμφωνη με τα όσα οι ίδιες, κατά μία σατανική σύμπτωση, είπαν ότι κάνουν και τις μεθόδους που ακολουθούν σε μια συνέντευξη προς τους Τάιμς της Νέας Υόρκης, που δημοσιεύτηκε τέσσερις μέρες πριν από τη δολοφονία. Αν η Ουκρανία δεν είχε καμία σχέση με τη δολοφονία, και η ίδια και η Εσθονία θα είχαν κάθε λόγο να δώσουν μια εμπεριστατωμένη και συγκεκριμένη απάντηση στις ρωσικές αρχές, που ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν και ταυτοποίησαν τη δολοφόνο και το αυτοκίνητο με το οποίο διέφυγε στην Εσθονία. Οι υπόλοιπες θεωρίες που διακινούνται από τα δυτικά ΜΜΕ απλώς στερούνται σοβαρότητας και οποιουδήποτε στοιχείου και έχουν τεθεί κατά τα φαινόμενα σε «κυκλοφορία» για να προκαλέσουν σύγχυση.

Δύσκολα όμως μπορεί να φανταστεί κανείς ότι οι πολλές μυστικές υπηρεσίες της «συλλογικής Δύσης» που είναι παρούσες στην Ουκρανία δεν πήραν χαμπάρι τι ετοίμαζαν ή να μην γνώριζαν και να μην μπορούσαν να προβλέψουν τη σημασία ενός τέτοιου γεγονότος. ‘Όπως είναι εξαιρετικά απίθανο να έκαναν κάτι οι Ουκρανοί αν ήταν αντίθετο με τις επιθυμίες των δυνάμεων που τις στηρίζουν και χωρίς τις οποίες είναι χαμένοι. Και οπωσδήποτε, δεν πρόκειται να πιστέψουν κάτι τέτοιο οι Ρώσοι.

Όπως είπαμε, τέσσερις μέρες εξάλλου πριν από τη δολοφονία της Ντούγκινα στη Μόσχα, οι Νιου Γιορκ Τάιμς δημοσίευαν ένα ενθουσιώδες άρθρο- συνέντευξη, που κανόνισε ο ίδιος ο ουκρανικός στρατός. Μεταξύ άλλων, οι πράκτορες των ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών επαίρονταν για το πόσο καλοί είναι στο να σκοτώνουν αστυνομικούς και στελέχη ρωσικών πολιτικών κομμάτων, «πίσω από τις γραμμές του εχθρού», βάζοντας εκρηκτικά στα λάστιχα ή κάτω από τις θέσεις οδηγών των αυτοκινήτων τους.

O τίτλος της αμερικανικής εφημερίδας είναι απολύτως χαρακτηριστικός: «Πίσω από τις γραμμές του εχθρού, οι Ουκρανοί λένε στους Ρώσους «δεν είστε ποτέ ασφαλείς»».

Είναι δυνατόν να πιστέψει κάποιος ότι αυτά γίνονται χωρίς να τα γνωρίζουν και χωρίς να τα επιθυμούν οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και η πληθώρα των υπολοίπων υπηρεσιών που δρουν στην Ουκρανία;


Η προβοκάτσια με τα πυρηνικά

Το αυτό, σημειωτέον, ισχύει και για τον βομβαρδισμό του πυρηνικού εργοστασίου του Ζαπορίζια από τις ουκρανικές δυνάμεις που εμπεριέχει τον κίνδυνο ενός δεύτερου Τσέρνομπιλ. Η εκδοχή του Κιέβου ότι βομβαρδίζουν οι ίδιοι οι Ρώσοι το εργοστάσιο που κατέχουν δεν είναι άξια ούτε συζήτησης, και το μόνο που κάνουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης που επαναλαμβάνουν παρόμοιες ανοησίες είναι να αυτοξευτελίζονται.

Η υπόθεση του πυρηνικού εργοστασίου είναι η καλύτερη απόδειξη της απουσίας οποιασδήποτε αίσθησης ευθύνης και οποιασδήποτε ικανότητας αντίστασης των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, που, αντί να κόψουν τα πόδια του Ζελένσκι και να τον στείλουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ανέχονται τον κίνδυνο ενός καινούριου Τσέρνομπιλ στην Ευρώπη.

Οι υποθέσεις αυτές είναι η καλύτερη απόδειξη της επιρροής των εξτρεμιστών στη δυτική πολιτική, αλλά και του ακραίου τυχοδιωκτισμού και ανευθυνότητας – τουλάχιστο – όλων των δυτικών κυβερνήσεων (αν και κανείς διερωτάται μερικές φορές αν υπάρχουν αυτές οι κυβερνήσεις ή έχουν μετατραπεί σε απλές μαριονέττες του μεγάλου εθνικού και υπερεθνικού κεφαλαίου και του ΝΑΤΟ).

Μερικά ιστορικά προηγούμενα

Η υπόθεση της δολοφονίας της Ντούγκινα θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, τη δολοφονία του Ιρανού ηγέτη Σολεϊμανί, στο τέλος της θητείας των κυβερνήσεων Τραμπ στις ΗΠΑ και Νετανιάχου στο Ισραήλ (και οι δύο σημειωτέον έχουν βάλει πλώρη να ξανάρθουν στην εξουσία). Αυτοί που σχεδίασαν τη δολοφονία του Ιρανού στρατηγού, ήθελαν να εξαναγκάσουν την Τεχεράνη σε αντίποινα, ώστε στην συνέχεια να εξαπολύσουν έναν πολύ μεγάλο πόλεμο κατά του Ιράν και των συμμάχων του στη Μέση Ανατολή, πόλεμο στον οποίο θα γινόταν, πολύ πιθανά, χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων. (Τον σχετικό σχεδιασμό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων αποκάλυψε, από το 2006 ήδη, ο κορυφαίος Αμερικανός δημοσιογράφος Σέιμους Χερς).

Μιλώντας για μεγάλες προβοκάτσιες αξίζει να θυμηθούμε πως το 1956 οι δυτικοί έδιναν ψεύτικες διαβεβαιώσεις στους ηγέτες της Ουγγρικής Επανάστασης, ώστε να τους πείσουν να διαβούν τις «κόκκινες γραμμές» του Κρεμλίνου, αναγκάζοντας τον Νικήτα Χρουστσόφ να εισβάλλει στην Ουγγαρία, πλήττοντας βαριά το τεράστιο κύρος της ΕΣΣΔ στη δυτική Ευρώπη μετά τη νίκη του 1945, αλλά και καταδικάζοντας, σε μεγάλο βαθμό, το πείραμα της «αποσταλινοποίησης» και του «ξεπαγώματος» της ΕΣΣΔ. Είναι η ίδια τακτική που χρησιμοποίησε η CIA όταν κάρφωσε στην Κα Γκε Μπε τα ονόματα των συγγραφέων Σινιάφσκι και Ντάνιελ, για να τους συλλάβουν και να πληγεί περαιτέρω το κύρος της ΕΣΣΔ.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και πολλά άλλα παραδείγματα. Αλλά βέβαια αυτό που γίνεται τώρα δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με ότι πήγε να γίνει με το Ιράν, ούτε με αυτό που γινόταν με την ΕΣΣΔ. Το να εφαρμόσεις στρατηγική αλλαγής καθεστώτος, ανάλογη αυτής που εφήρμοσαν στο Ιράκ, απέναντι στη Ρωσία, είναι το εισιτήριο για την κόλαση.


Ο κίνδυνος του πυρηνικού πολέμου

Με κίνδυνο να γίνουμε μονότονοι, θα υπενθυμίσουμε ξανά ότι προειδοποιήσεις για τον κίνδυνο παγκόσμιας πυρηνικής καταστροφής έχουν απευθύνει πολλά έμπειρα και πολύ καλά πληροφορημένα πρόσωπα, μεταξύ άλλων, ο ΓΓ του ΟΗΕ και ο Χένρι Κίσινγκερ, ενώ ανάλογους φόβους έχουν εκφράσει και άλλα σημαίνοντα πρόσωπα και της αμφισβήτησης και του κατεστημένου των ΗΠΑ, όπως οι καθηγητές Τσόμσκι, Μερσχάιμερ, Ζαχς.

Απελπισμένος από τις εξελίξεις, ο γνωστός Αμερικανός καθηγητής Μερσχάιμερ, κάνει στο τελευταίο Foreign Affairs, μια πολύ καλή ανάλυση της δυναμικής που δημιουργεί ο πόλεμος. Το μόνο σφάλμα του κατά τη γνώμη μας είναι ότι το μοντέλο του είναι πολύ γραμμικό και πολύ ορθολογικό. Υπερτιμά ενδόμυχα τον ορθολογισμό του συστήματος, κάτι που κάνουν και πολλοί αντίπαλοί του στην ανατολή και τον νότο της ανθρωπότητας. Ίσως του είναι δύσκολο ψυχολογικά να αποδεχθεί ότι υπάρχει μέσα στο ίδιο το κρατικό σύστημα της χώρας του ένα κρυμμένο «κόμμα του πολέμου», που όντως να θέλει να προκαλέσει πόλεμο. Μοιάζει πολύ τερατώδες για να είναι αληθινό.

Και όμως. Η ιστορία μας πείθει ότι πάντα υπήρξε ένας τέτοιος πυρήνας. Είναι αυτός που επέβαλλε στον Τρούμαν να ρίξει τη Βόμβα στην Ιαπωνία, παρά τη διαφωνία της αμερικανικής στρατιωτικής ηγεσίας, είναι αυτός για τον οποίο μας προειδοποίησε, στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ, αυτός που σκότωσε τον πρόεδρο Κένεντι και τον αδελφό του, οι δυνάμεις που συγκεντρώθηκαν στην Επιτροπή για τον Παρόντα Κίνδυνο, τον πρόγονο των νεοσυντηρητικών, αυτός που άφησε να γίνει η 11η Σεπτεμβρίου και ξεκίνησε τους πολέμους στη Μέση Ανατολή.

Γι’ αυτούς τους ανθρώπους οι κίνδυνοι ενός τέτοιου πολέμου είναι μικρότεροι και από τον κίνδυνο που αισθάνονται αν αφήσουν να φύγει από τα χέρια τους η ηγεμονία στον πλανήτη και από το κέρδος που αναμένουν αν πετύχουν να επικρατήσουν πλήρως σε όλο τον κόσμο. Σημασία δεν έχει τι θεωρούμε εμείς λογικό, αλλά το τι θεωρούν αυτοί. Κι αυτοί δεν έχουν τα δικά μας κριτήρια.

Η επανεμφάνιση του πυρηνικού κινδύνου δεν έγινε ξαφνικά. Η αποδόμηση της δομής ελέγχου των εξοπλισμών άρχισε πολλά χρόνια πριν επί Κλίντον (χρησιμοποιήθηκε για αυτήν και το σκάνδαλο Λεβίνσκι), κλιμακώθηκε επί κυβερνήσεων Μπους- Τσέινι -Νετανιάχου και ολοκληρώθηκε επί κυβερνήσεως Τραμπ-Νετανιάχου. Η αποδόμηση του «πυρηνικού ταμπού» άρχισε με την πυραυλική επίθεση του Τραμπ κατά της Συρίας – παρά την εκεί παρουσία ρωσικών στρατευμάτων την άνοιξη του 2017 και με την ομιλία του στον ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, όταν απείλησε με εξολόθρευση τη Βόρειο Κορέα. Επί Τραμπ επίσης εγκρίθηκε ένα θηριώδες πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των αμερικανικών πυρηνικών δυνάμεων και άλλαξε το δόγμα ασφαλείας των ΗΠΑ, αντικαθιστώντας την τρομοκρατία με την Κίνα και τη Ρωσία ως κύριους αντιπάλους της Αμερικής.

Επαναλαμβάνουν τώρα, σε γιγαντιαία κλίμακα, εναντίον της Ρωσίας, αύριο και της Κίνας, αυτό που οι ίδιοι δοκίμασαν να κάνουν στη Μέση Ανατολή πριν από 20 χρόνια.

Τη βαθύτερη ενότητα του δυτικού «κόμματος του πολέμου», που κινείται κάτω από την επιφάνεια των αμερικανικών και ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων προωθώντας την ατζέντα του με επιμονή, υπομονή και σταθερότητα συμβολίζει κατά τον καλύτερο τρόπο η σύζυγος του γκουρού των νεοσυντηρητικών Βικτόρια Νούλαντ. Βασική σύμβουλος του Ρεπουμπλικάνου Ντικ Τσέινι όταν ξεκινούσε τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, υπήρξε και πρωταγωνιστής της ουκρανικής κρίσης επί των Δημοκρατικών Ομπάμα και επί Μπάιντεν.

Μόνο μια εξέγερση των ευρωπαϊκών λαών κατά της ακολουθούμενης πολιτικής μοιάζει ικανή να σταματήσει την πορεία προς την άβυσσο. Οι πολίτες της Ευρώπης, των Ηνωμένων Πολιτειών, των υπολοίπων κρατών της συλλογικής Δύσης, έχουν ακόμα αρκετή ισχύ και ένα μικρό περιθώριο, ένα παράθυρο ευκαιρίας, αν κινητοποιηθούν άμεσα και αποφασιστικά, για να φρενάρουν τον επερχόμενο Αρμαγεδδώνα, πυρηνικό, αλλά επίσης κλιματικό και οικονομικό, απαιτώντας την ταυτόχρονη και άμεση διακοπή του πολέμου, των κυρώσεων και του εξοπλισμού της Ουκρανίας.

Σημείωση

Έχουμε κάνει με άλλες ευκαιρίες τη συζήτηση για τις ευθύνες και τις αιτίες της ουκρανικής κρίσης και δεν θεωρήσαμε σκόπιμο να την επαναλάβουμε εδώ. Ακόμα όμως και αν κάποιος υποστηρίζει τη δυτική άποψη για το θέμα αυτό, δεν είναι ασφαλώς απάντηση στη ρωσική πολιτική να καταστρέψουμε την ίδια την Ουκρανία και να ανατινάξουμε τον πλανήτη.

Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η παρέμβαση του «γκουρού» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας, πρέπει να θεωρηθεί ενδεικτική της κρισιμότητας της διεθνούς κατάστασης.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Είχε γραφτεί το παρακάτω άρθρο όταν ο Βαλεντίν Ρογκόφ, αξιωματούχος στη Ζαπορίζια δήλωσε ότι το ουκρανικό πυροβολικό εκτόξευσε πυραύλους από πολλαπλούς εκτοξευτές στοχεύοντας απευθείας τα συστήματα ψύξης και αποθήκευσης πυρηνικών αποβλήτων στο εσωτερικό του εκεί πυρηνικού σταθμού.
Σε αντίθεση με τον ίδιο τον αντιδραστήρα, τα συστήματα αυτά είναι πολύ πιο τρωτά, αν όμως πληγούν κινδυνεύει αφενός ο αντιδραστήρας να μην μπορεί να καταψυχεί και να λειώσει ο πυρήνας του όπως στο Τσέρνομπιλ, ή, αφετέρου, να εκλυθεί μεγάλη ποσότητα ραδιενέργειας από τα απόβλητα στο περιβάλλον, ισοδύναμη προς αυτό που αποκαλείται «βρώμικη βόμβα». Ο Ρογκόφ κατηγόρησε τους Ουκρανούς και τον ΟΗΕ ότι παίζουν την κολοκυθιά με την επίσκεψη των επιθεωρητών της ΔΕΑΕ, λέγοντας ότι μπορούν να πάνε μόνο μέσω Κιέβου, αλλά το Κίεβο δεν εγγυάται την ασφάλειά τους. Ο λόγος είναι ότι δεν θέλουν να πιστοποιήσουν το (προφανές) γεγονός ότι οι Ουκρανοί βομβαρδίζουν τον σταθμό και όχι οι Ρώσοι τον εαυτό τους.

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Χένρι Κίσνγκερ δήλωσε προς την εφημερίδα «Wall Street Journal» ότι «είμαστε στα πρόθυρα ενός πολέμου με τη Ρωσία και την Κίνα για θέματα που εν μέρει δημιουργήσαμε εμείς, χωρίς καμία αντίληψη για το πού υποτίθεται ότι θα μας οδηγήσουν όλα αυτά».

Ο Κίσινγκερ είναι ο «γκουρού» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας για πάνω από μισό αιώνα. Παραμένει το πρόσωπο με το μεγαλύτερο κύρος παγκοσμίως σε θέματα διεθνούς πολιτικής. Η παρέμβασή του πρέπει να θεωρηθεί ενδεικτική της κρισιμότητας της διεθνούς κατάστασης. Ένας ανοιχτός πόλεμος των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Κίνα δεν μπορεί παρά να είναι πυρηνικός και να οδηγήσει τάχιστα στην καταστροφή της ανθρωπότητας.

Οι επιζήσαντες θα ζηλεύουν τους πεθαμένους. Έτσι περιέγραψαν το αποτέλεσμα μιας τέτοιας σύγκρουσης ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Κένεντι και ο γενικός γραμματέας Νικίτα Χρουστσόφ πριν από 70 χρόνια, όταν υπήρχαν πολύ λιγότερα και πολύ λιγότερο καταστροφικά όπλα από σήμερα.

Προ ημερών μια μελέτη του αμερικανικού Πανεπιστημίου Rutgers εκτίμησε σε πέντε δισεκατομμύρια τα θύματα ενός πολέμου Αμερικής – Ρωσίας. Ο βετεράνος Αμερικανός διπλωμάτης, συγγραφέας και πολιτικός υποστήριξε στη συνέντευξή του ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αποδεχθούν ότι χρειάζεται «ισορροπία» στον κόσμο και αυτό προϋποθέτει «αποδοχή της νομιμότητας ενίοτε αντιτιθέμενων αξιών».

Ο Κίσινγκερ υπενθύμισε ότι η Ουκρανία περιλαμβάνει ιστορικά ρωσικές περιοχές και δεν μπορεί να θεωρηθεί η ίδια περίπτωση με άλλους νέους συμμάχους των ΗΠΑ όπως η Πολωνία. Γι’ αυτό, εξήγησε, υποστήριξε στο παρελθόν, την ιδέα μιας ανεξάρτητης μεν, «φινλανδοποιημένης» (ουδέτερης) Ουκρανίας δε.

Η προειδοποίηση Κίσινγκερ συμπίπτει με την κλιμάκωση των απειλών και της έντασης γύρω από το πυρηνικό εργοστάσιο της Ζαπορίζια, μια νέα αποστολή του Κογκρέσου στην Ταϊβάν (που επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει ένα ενιαίο κέντρο εξουσίας στην Ουάσινγκτον), με την ανακοίνωση σχεδίων τριών γιγαντιαίων κινεζικών εταιρειών να φύγουν από το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και με την αναχαίτιση ενός βρετανικού αεροσκάφους που είχε μπει στον ρωσικό εναέριο χώρο στη χερσόνησο της Κόλα, στον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό. Η Βρετανία ειδικεύεται στον ρόλο του διεθνούς προβοκάτορα για λογαριασμό των εξτρεμιστών της δυτικής Αυτοκρατορίας. Πέρυσι, ο Μπόρις Τζόνσον είχε εγκρίνει προσωπικά τον πλου ενός βρετανικού καταδρομικού εντός των χωρικών υδάτων της Κριμαίας.

Ο Κίσινγκερ προειδοποίησε επίσης την Ουάσινγκτον να μη μεταβάλλει την πολιτική που ακολουθούσε έως τώρα στο θέμα της Ταϊβάν, μια πολιτική που, όπως τόνισε, υιοθετήθηκε και από τα δύο κόμματα των ΗΠΑ και «επέτρεψε την πρόοδο της Ταϊβάν σε μια αυτόνομη δημοκρατική οντότητα και διατήρησε την ειρήνη μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ επί 50 χρόνια».
Ζελένσκι, ΗΠΑ και Ε.Ε. εκβιάζουν με ουκρανική πυρηνική καταστροφή

Αναφερθήκαμε σε προηγούμενο άρθρο μας στην κατάσταση στον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια. Έκτοτε όμως η κατάσταση συνεχίζει να εκτραχύνεται.

Σύμφωνα με τηλεγράφημα του ρωσικού πρακτορείου TASS επαναλήφθηκαν οι βομβαρδισμοί του πυρηνικού εργοστασίου. Ο Ζελένσκι επανέλαβε τις απειλές του εναντίον των ρωσικών στρατευμάτων που βρίσκονται στην περιοχή του σταθμού, απειλές που για να υλοποιηθούν πρέπει να διακινδυνεύσει να τον πλήξει.

Οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. εκβιάζουν, εμμέσως πλην σαφώς, τη Ρωσία, να αποσύρει τα στρατεύματά της από τον πυρηνικό σταθμό του Ζαπορίζια και να τον παραδώσει στους Ουκρανούς, αν δεν θέλει να διακινδυνεύσει μια πυρηνική καταστροφή.

Η Μόσχα επανέλαβε στο μεταξύ τις εκκλήσεις της να πραγματοποιηθεί επιτέλους η επιθεώρηση του σταθμού από τη Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας που έχει επίσης ζητήσει ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ. Στο μεταξύ, η πλειοψηφία των μεγάλων δυτικών εφημερίδων και τηλεοράσεων εξακολουθούν να επαναλαμβάνουν το ψέμα ότι η Ρωσία δεν θέλει αυτή την επιθεώρηση.

Εντυπωσιάζει ιδιαίτερα η στάση της Ε.Ε. γιατί αν συμβεί μια πυρηνική καταστροφή στη Ζαπορίζια θα πληγεί και ολόκληρη η Ευρώπη. Είναι φανερό ότι δεν πρόκειται οι Ρώσοι να παραχωρήσουν την περιοχή του σταθμού, που κατέλαβαν στις 4 Μαρτίου και, επομένως, η εμμονή σε έναν τέτοιο όρο σημαίνει απλά ότι χρησιμοποιείται το θέμα του πυρηνικού κινδύνου αντί να αντιμετωπισθεί.

Τόσο η Ε.Ε., όσο και ο ίδιος ο Ζελένσκι μοιάζουν να μην είναι παρά παρά τυφλά όργανα της αμερικανικής και ΝΑΤΟϊκής πολιτικής, αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες της πολιτικής τους και στον ουκρανικό και στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς.

Να σημειωθεί επίσης ότι οι Ρώσοι κατηγόρησαν προχθές τις ουκρανικές δυνάμεις ότι βομβαρδίζουν παρακείμενο φράγμα από το οποίο διοχετεύεται νερό στους αντιδραστήρες στη Ζαπορίζια, χωρίς την ψύξη των οποίων το εργοστάσιο θα ανατιναχθεί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δυστυχώς όμως δεν είναι μόνο η Ευρώπη που χάνει τον πόλεμο της ενέργειας. Είναι η ανθρωπότητα που χάνει τώρα τον πόλεμο για την επιβίωσή της.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου - 3/8/22

Η Ευρώπη έχασε τον ενεργειακό πόλεμο, γράφει ο Thomas Fazi σε μια έξοχη ανάλυσή του για την πολύ άσχημη, χωρίς προοπτική και δυνάμει τραγική, αν κοπεί ολότελα το ρωσικό αέριο, οικονομική κατάσταση της ηπείρου.

Ο Fazi αποδίδει την ευρωπαϊκή «ήττα» εκτός από την εμμονή των ηγετών της Γερμανίας και της Ευρώπης στη λιτότητα και στην πολιτική της απέναντι στη Ρωσία και, τελικά, στην «ανικανότητα» των πολιτικών και αξιωματούχων της Γερμανίας και της Ευρώπης.

Διαφωνούμε. Όχι μόνο ανίκανοι δεν είναι, ικανότατοι αποδεικνύονται στο να εφαρμόζουν με παραδειγματική πειθαρχία (και ανεξαρτήτως του κόστους για τους λαούς και τις χώρες που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν) όσα ζητάει από αυτούς το παγκόσμιο Χρηματιστικό Κεφάλαιο και τα όργανά του, όπως οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Αν υπάρχουν ανίκανοι, εμείς είμαστε οι ανίκανοι. Γιατί φοβόμαστε να καταδικάσουμε και να αντιταχθούμε σε αυτές τις πολιτικές, μπας και μας πούνε φίλους του Πούτιν και μας κάνουν ζημιά στην τσέπη μας και στην καριέρα μας. Γιατί οι δυτικοί διανοούμενοι και οι δημόσιες προσωπικότητες κάθε είδους, δεν έχουμε το κουράγιο να καταδικάσουμε ανοιχτά τον δικό μας, τον δυτικό ιμπεριαλισμό, που οδηγεί στην καταστροφή της ανθρωπότητας, περιλαμβανομένης της ίδιας της Δύσης, και να ζητήσουμε, εδώ και τώρα, τον τερματισμό του πολέμου, των κυρώσεων και του εξοπλισμού της Ουκρανίας. Γιατί επιτρέψαμε, με τον α’ ή β’ τρόπο, εδώ και πολύ καιρό, στα πολιτικά κόμματα και στις οργανώσεις που υποστηρίζουμε, στα συνδικάτα των οποίων είμαστε μέλη, να διοικούνται είτε από καιροσκόπους, είτε από όργανα οικονομικών συμφερόντων και ξένων δυνάμεων.

Δυστυχώς όμως δεν είναι μόνο η Ευρώπη που χάνει τον πόλεμο της ενέργειας. Είναι η ανθρωπότητα που χάνει τώρα τον πόλεμο για την επιβίωσή της.

Κίνα και Κλίμα


Τον χάνει αυτόν τον πόλεμο η ανθρωπότητα στο μέτωπο της Ταϊβάν, όπου η Ουάσιγκτον πάει να ξεκινήσει με την προβοκάτσια Πελόζι μια δεύτερη σύγκρουση μεταξύ Δύσης και Κίνας. Τον χάνει και στο μέτωπο της κλιματικής αλλαγής, όπου όλες οι προειδοποιήσεις κατατείνουν στο ότι ελάχιστος χρόνος υπάρχει ακόμα, αν υπάρχει, για να ανακοπεί το φαινόμενο αυτό, δυνάμει ασύμβατο με την επιβίωση του Γένους των Ανθρώπων.

«Ο κόσμος απέχει ένα λάθος υπολογισμού από την πυρηνική εξολόθρευσή του», προειδοποιεί την ανθρωπότητα ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, που διάλεξε να πάει στη Χιροσίμα για την επέτειο του βομβαρδισμού της. Αλλά μετά βίας διεκδικούν οι προειδοποιήσεις του ένα μονόστηλο στις εφημερίδες και τα σάιτ μας – και αν το κερδίσουν και αυτό.

(Οι γραμμές αυτές γράφονται το πρωί της 3ης Αυγούστου. Αντιδρώντας στις ειδήσεις που δεν είναι εύκολο να φιλτραριστούν σε real time, τα ραδιόφωνα παίζουν πρώτη είδηση ή πάντως ψηλά τα της Ταϊβάν, όπως θα έκανε κάθε δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του. Όλες όμως οι ελληνικές καθημερινές εφημερίδες, πλην δύο, της «Δημοκρατίας» και της «Εστίας», υποβαθμίζουν κραυγαλέα ή και εξαφανίζουν την είδηση. Μια είδηση που αντικειμενικά αφορά ακόμα και την επιβίωση της ανθρωπότητας. Υποθέτουμε για να μη στενοχωρήσουν τους Αμερικανούς).

Ανεξαρτήτως του αν η Πελόζι πήγε στην Ταϊβάν έχοντας όντως την αντίθεση του Μπάιντεν και των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων και όλων των σουρεαλιστικών, αν δεν ήταν τραγικά για ένα τέτοιο θέμα, που διαβάσαμε για την αμερικανική θέση στο θέμα, ένα πράγμα γίνεται σαφές. Είτε μιλάμε για την περυσινή άσκηση Sea Breeze, όταν ο Μπόρις Τζόνσον έστειλε ένα αντιτορπιλικό στα χωρικά ύδατα της Κριμαίας (η προαλειφόμενη για διάδοχός του Λιζ Τρας, σημειωτέον, είναι πολύ χειρότερη), είτε μιλάμε για την παρ’ολίγον κρίση στο θύλακα του Καλίνινγκραντ και για την παρολίγο στρατιωτική αντιπαράθεση Σέρβων και Αλβανών (που ανεβλήθη επί ένα μήνα από την Ουάσιγκτον, από όπου όμως εκπορεύτηκε!), σε μια σειρά περιπτώσεις σε όλο τον πλανήτη διαπιστώνουμε την ύπαρξη μιας εξτρεμιστικής πτέρυγας στα κέντρα εξουσίας της «συλλογικής Δύσης», που επιδιώκει να βάλει φωτιά παντού και να δημιουργήσει συνθήκες χάους, πιστεύοντας ότι μόνο μια γενίκευση των συγκρούσεων μπορεί να προστατεύσει την απειλούμενη δυτική κυριαρχία στον πλανήτη. (Θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να συμβεί και στο ελληνοτουρκικό μέτωπο αυτό, όπου δυνάμεις στον άξονα Τραμπ-Νετανιάχου, της «Διεθνούς του Χάους» δηλαδή, μας έσπρωξαν συστηματικά σε πολιτικές που τροφοδοτούν την ένταση μετά το 2015. Ο τρόπος για να αχθούν Ελλάδα και Τουρκία σε καταστροφική μεταξύ τους σύγκρουση, είναι με επιδέξια εκμετάλλευση των ιδιοτήτων τους από τρίτες δυνάμεις. Οι ιδιότητες αυτές είναι ο έξαλλος τουρκικός υπερεθνικισμός από τη μια, η πλήρης εξάρτηση της Ελλάδας, δηλαδή η ουσιαστική εξαφάνισή της ως διεθνούς υποκειμένου, από την άλλη).


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η ιστορία μοιάζει απίστευτη. Σύμφωνα με την «Donbass Insider», την επιβεβαιώνουν γαλλικές στρατιωτικές πηγές.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η ιστορία μοιάζει απίστευτη. Την αποκάλυψε αρχικά ο διαπρεπής, πολύ γνωστός Γάλλος νομικός Ρεζίς ντε Καστελνώ με ανάρτησή του στο Τwitter, την επιβεβαίωσε το ρωσικό εργοστάσιο Ουραλβαγκόν Ζαβόντ και τη μετέδωσαν διάφορα μέσα ενημέρωσης του Ντονμπάς και της Ρωσίας, δίνοντας και περισσότερες λεπτομέρειες. Σύμφωνα με την «Donbass Insider» την επιβεβαιώνουν επίσης γαλλικές στρατιωτικές πηγές.

Δύο γαλλικά αυτοκινούμενα πυροβόλα τύπου Caesar (Καίσαρας) που η Γαλλία έστειλε στην Ουκρανία πουλήθηκαν από τους Ουκρανούς στους Ρώσους, που τα έχουν τώρα αποσυναρμολογήσει και τα μελετούν.

Απαντώντας στο tweet του Καστελνώ, η εταιρεία Ουραλβαγκόν Ζαβόντ, ανήρτησε το εξής μήνυμα στον επίσημο λογαριασμό της στο Telegram:

“Καλημέρα Κύριε Ρεζίς,
Παρακαλούμε να μεταφέρετε τις ευχαριστίες μας στον πρόεδρο Μακρόν για την παροχή αυτοκινούμενων πυροβόλων. Αυτό το υλικό δεν είναι βεβαίως τοπ όπως το δικό μας MSTA-S!
Εντούτοις είναι χρήσιμο. Στείλτε περισσότερα, θα τα αποσυναρμολογήσουμε.”

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, τρία από τα γαλλικά Ceasar που παραχωρήθηκαν στην Ουκρανία κατεστράφησαν στη διάρκεια αεροπορικών επιδρομών στο Κουράκοβο, ένα καταστράφηκε στη χερσόνησο Κουμπάνσκι, στην περιοχή της Οδησσού, και δύο πουλήθηκαν έναντι του ποσού των 120.000 δολαρίων έκαστο. Η τιμή, σημειωτέον, των πυροβόλων αυτών είναι περί τα 7 εκατομμύρια ευρώ το καθένα.

Το πώς ακριβώς «διευθετήθηκε» αυτή η συναλλαγή δεν έγινε γνωστό. Πιθανολογείται ότι ένας ενδιάμεσος (ένοπλη ομάδα ή έμπορος όπλων) αγόρασαν τα όπλα και τα μεταπούλησαν στους Ρώσους, που ενδιαφέρονται πάρα πολύ να αναλύσουν το σύστημα οδήγησης και συντονισμού των βολών του Caesar.

Σημειωτέον ότι για να σταλούν τα πυροβόλα στην Ουκρανία απογυμνώθηκαν αρκετές γαλλικές μονάδες και δεν απεστάλησαν αυτά που είχε υποσχεθεί να παράσχει το Παρίσι στο Μαρόκο.

Βέβαια, οι Γάλλοι δεν κινδυνεύουν από επίθεση, όπως εμείς που στείλαμε τα όπλα που έχουμε στα νησιά του Αιγαίου στην Ουκρανία ή τους αντιαεροπορικούς πυραύλους μας και το προσωπικό τους στη Σαουδική Αραβία, διεκδικώντας το παγκόσμιο βραβείο Νόμπελ ή Γκίνες αυτοκαταστροφικής υποτέλειας. Ευτυχώς που απετράπη την τελευταία στιγμή και η αποστολή ελληνικού στρατού στο Μαλί, όχι γιατί κάποιος στην Αθήνα χρησιμοποίησε το μυαλό του, αλλά γιατί οι Αφρικανοί πήραν στο φαλάγγι τους Γάλλους.

Όπως έγινε εξάλλου γνωστό χτες, όχι φυσικά από την κυβέρνηση, που αρνείται να ενημερώσει ακόμα και τους βουλευτές, η Ελλάδα έχει δωρίσει στην Ουκρανία όπλα αξίας 260 εκατομμυρίων δολαρίων, περισσότερα δηλαδή από τη Γαλλία και την Ιταλία. Τέτοιο είναι το αμόκ υποτέλειας.

Να σημειώσουμε επίσης ότι οι Ρωσόφωνοι του Ντονμπάς κατηγορούν τη Γαλλία για σύμπραξη σε εγκλήματα πολέμου, γιατί τα πυροβόλα της χρησιμοποιήθηκαν για τον βομβαρδισμό κατοικημένων περιοχών.

Η υπόθεση των πυροβόλων αναδεικνύει τον κίνδυνο όλα αυτά τα πολύ εξελιγμένα όπλα που παρέχουν οι Δυτικοί σε μια από τις πιο διεφθαρμένες χώρες του κόσμου, όπου κάνει κουμάντο ένα καθεστώς μαφιόζικου καπιταλισμού σε συνέργεια με τις δυτικές και άλλες υπηρεσίες και συμφέροντα, να καταλήξουν «Κύριος Οίδε» σε ποιες δυνάμεις και ομάδες.

Να σημειώσουμε τέλος ότι σύμφωνα με ρωσικά δημοσιεύματα, έχουν εντοπιστεί στην περιοχή Ρίβνα στοιχεία του 13ου συντάγματος αλεξιπτωτιστών της Γαλλίας που πήγαν εκεί να βοηθάνε τους Ουκρανούς στη χρήση των όπλων. Προσευχόμαστε να μην έχει σταλεί, μαζί με τα όπλα, και κανένας Έλληνας στην περιοχή γιατί, όπως λέγεται, ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον.

Πηγή: kosmodromio.gr




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Τον περασμένο Μάιο, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έδωσε στη δημοσιότητα την έκθεσή του με θέμα «Παγκόσμια ανασκόπηση του περιορισμού κινδύνων καταστροφών» (Global Assessment Report on Disaster Risk Reduction, GAR2022). Τα μεγάλα παγκόσμια ΜΜΕ αναφέρθηκαν σε αυτή την έκθεση, κυρίως τονίζοντας το συμπέρασμα ότι ο κόσμος υφίσταται μια επιταχυνόμενα τάση προς φυσικές καταστροφές και οικονομικές κρίσεις. Δεν αναφέρθηκαν όμως στο πιο εκρηκτικό από τα συμπεράσματα της έκθεσης, συμπέρασμα που διατυπώνει για πρώτη φορά σε επίσημο κείμενό του ο ΟΗΕ, ότι δηλαδή ο κόσμος αντιμετωπίζει μια αυξημένη πιθανότητα κατάρρευσης του ανθρώπινου πολιτισμού, των ανθρώπινων κοινωνιών. Σύμφωνα με την έκθεση οι κλιμακούμενες συνέργειες μεταξύ καταστροφών, οικονομικών προβλημάτων και διαταραχής των οικοσυστημάτων αυξάνουν τον κίνδυνο ενός σεναρίου «παγκόσμιας, ολικής (global) κατάρρευσης».

Η έκθεση δεν υποστηρίζει ότι ένα τέτοιο αποτέλεσμα είναι αναπόφευκτο, ούτε προσδιορίζει πόσο κοντά χρονικά μπορεί να βρίσκεται. Αυτό όμως που επισημαίνει είναι ότι χωρίς ριζικές αλλαγές πολιτικής εκεί πηγαίνει ο κόσμος.

Ο ΟΗΕ έχει υιοθετήσει μια σειρά επιδιώξεων (Sustainable Development Goals και το Sendai Framework) που περιλαμβάνουν κοινωνικά, οικονομικά, νομικά, πολιτικά και θεσμικά μέτρα έως το 2030 για τον περιορισμό των κινδύνων καταστροφών. Αλλά ήδη είναι πολύ πιθανό ότι ο κόσμος δεν θα επιτύχει αυτές τις επιδιώξεις. Η αποτυχία οφείλεται στον ρυθμό με τον οποίο οι ανθρώπινες δραστηριότητες επεμβαίνουν στη λειτουργία των φυσικών συστημάτων οδηγώντας σε ξεπέρασμα των «πλανητικών ορίων» στο άμεσο μέλλον.

Η έννοια των πλανητικών ορίων αναπτύχθηκε από το Resilience Centre της Στοκχόλμης το 2009 με σκοπό να παράσχει μια «επιστημονική ανάλυση των κινδύνων αποσταθεροποίησης του συστήματος της Γης σε πλανητική κλίμακα λόγω ανρθωπογενών διαταραχών». Το πλαίσιο αυτό εντοπίζει εννέα οικοσυστήματα που, αν πιεσθούν πέραν ενός ορίου (μιας «κόκκινης γραμμής»), θα περιορίσουν δραματικά τον χώρο ασφαλούς διαβίωσης του Ανθρώπου.

Σύμφωνα με την έκθεση του ΟΗΕ, τουλάχιστον τέσσερα από τα εννέα αυτά οικοσυστήματα βρίσκονται ήδη εκτός του πεδίου ασφαλούς λειτουργίας τους.

Το σύστημα αλλαγών του εδάφους και το σύστημα της κλιματικής αλλαγής βρίσκονται τώρα σε μια ζώνη «αβεβαιότητας αυξανόμενου κινδύνου» εξόδου από το πεδίο ασφαλούς λειτουργίας. Το σύστημα βιοχημικών ροών και το σύστημα νέων οντοτήτων (νέες τεχνητές χημικές ουσίες, υλικά ή οργανισμοί και φυσικά στοιχεία που κινητοποιεί η ανθρώπινη δραστηριότητα όπως βαρέα μέταλλα) έχουν φύγει κατά πολύ από τα όρια ασφαλούς λειτουργίας.

Να σημειώσουμε ότι αρκετοί επιστήμονες διεθνώς εκτιμούν ότι η κατάσταση είναι χειρότερη από όσο αναγνωρίζει ο διεθνής οργανισμός, που συνήθως άλλωστε δέχεται πιέσεις από κυβερνήσεις και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα να μην «πανικοβάλλει» το κοινό, οδηγώντας σε πίεση προς αυτά να μεταβάλλουν πολιτική. Για παράδειγμα ο Καθηγητής Will Steffen του Resilience Centre της Στοκχόλμης υποστηρίζει ότι δύο ακόμα κρίσιμα όρια, αυτά που αφορούν την οξείδωση των ωκεανών και την χρήση του ύδατος θα διαρραγούν εντός της τρεχούσης δεκαετίας. Με αυτό τον ρυθμό κινδυνεύουμε να έχουμε ξεπεράσει και τις εννέα «κόκκινες γραμμές» μέχρι το 2030. «Το ανθρώπινο υλικό και οικολογικό αποτύπωμα επιταχύνει την αλλαγή. ‘Ένα πιθανό αποτέλεσμα είναι όταν οι συστημικοί κίνδυνοι γίνονται αλυσσιδωτές καταστροφές τα συστήματα να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο κατάρρευσης», αναφέρει η έκθεση του ΟΗΕ.

Παρόλο που ο κίνδυνος συστημικής κατάρρευσης αναφέρεται σε διάφορα σημεία της έκθεσης αυτής, το σενάριο της «παγκόσμιας κατάρρευσης» δεν εξετάζεται αναλυτικά στην έκθεση, που κάνει όμως αναφορά σε μια άλλη εργασία που δημοσιεύτηκε από το Γραφείο του ΟΗΕ για τον περιορισμό των κινδύνων καταστροφών (Office for Disaster Risk Reduction) με τίτλο «Πανδημίες, Κλιματικές Ακρότητες, Σημεία Καμπής και ο Κίνδυνος Παγκόσμιας Καταστροφής – Πως επηρεάζουν τους παγκόσμιους στόχους». Η εργασία αυτή αναλύει σε βάθος και παρουσιάζει έναν αριθμό σεναρίων, εξετάζοντας τους κινδύνους παγκόσμιας κατάρρευσης επί τη βάσει του πως οι ανθρώπινες δραστηριότητες οδηγούν σε υπέρβαση των ορίων του πλανήτη.

Η εργασία αυτή υπογράφεται από τον Thomas Cernev, ερευνητή στο Κέντρο Μελέτης Υπαρξιακού Κινδύνου του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ (University of Cambridge’s Centre for the Study of Existential Risk). Το συμπέρασμα της εργασίας είναι ότι αν συνεχίσουμε να κάνουμε αυτά που κάνουμε (‘business as usual’) και αν αποτύχουμε να εφαρμόσουμε δραστικές αλλαγές πολιτικής, ο πολιτισμός του Ανθρώπου βαδίζει αναπόφευκτα προς την κατάρρευση. “Χωρίς φιλόδοξη πολιτική και σχεδόν παγκόσμια υιοθεσία της και επιτυχή εφαρμογή της, ο κόσμος βαδίζει συνεχώς προς το σενάριο της παγκόσμιας κατάρρευσης».

Η εργασία του Cernev εξετάζει τέσσερα σενάρια εξελίξεων: τη «σταθερή Γη», τη «Γη σε αβεβαιότητα», τη «Γη υπό απειλή» και την «Παγκόσμια κατάρρευση». Το πρώτο συνεπάγεται την πραγματοποίηση των παγκόσμιων στόχων που έχει θέσει ο ΟΗΕ για το 2030 (UN’s Sustainable Development Goals και Sendai Framework). ‘Όλα τα άλλα οδηγούν τελικά στο τέταρτο, δηλαδή στην κατάρρευση του πολιτισμού, αν και με διαφορετικούς ρυθμούς.

Χρησιμοποιώντας τις μεθόδους της συστημικής ανάλυσης, η εργασία καταδεικνύει πως το πέρασμα ενός πλανητικού ορίου οδηγεί συστηματικά και στο πέρασμα των άλλων και πως, το πέρασμα του ενός μετά το άλλο από αυτά τα όρια οδηγεί σε αποστεθροποίηση των κοινωνιών και πιθανά γεγονότα GCR.

Ta “γεγονότα GCR” (γεγονότα παγκόσμιου καταστροφικού κινδύνου (Global Catastrophic Risk events) ορίζονται ως εκείνα που μπορούν να οδηγήσουν σε περισσότερους από 10 εκατομμύρια νεκρούς και 10 τρις δολλάρια σε οικονομικές ζημιές.

Στο χειρότερο από τα σενάρια που εξετάζει η έκθεση του Κέιμπριτζ, η παγκόσμια κατάρρευση από την διάρρηξη πολλαπλών πλανητικών ορίων, αυξάνει την πιθανότητα γεγονότων GCR, που μπορούν να προκαλέσουν με τη σειρά τους μια ακολουθία οικονομικών και πολιτικών καταρρεύσεων, που με τη σειρά τους τροφοδοτούν διαδικασίες οικολογικής κατάρρευσης και αυξάνουν τον κίνδυνο πανδημιών και συγκρούσεων (περιλαμβανομένων και πυρηνικών).

Αν και λιγότερο δραματικά, τα δύο ενδιάμεσα σενάρια τείνουν και αυτά, απουσία δραστικών μέτρων αποτροπής στο τέταρτο και χειρότερο. ‘Αλλωστε, πρώτα στοιχεία του τέταρτου σεναρίου είναι ήδη ορατά δια «γυμνού οφθαλμού» σε κάθε στοιχειωδώς πληροφορημένο για την κατάσταση του κόσμου πολίτη.

Μόνο μια δραστική αλλαγή των παγκόσμιων πολιτικών μπορεί να αποτρέψει την κατάρρευση των ανθρώπινων κοινωνιών και του ανθρώπινου πολιτισμού, αν όχι και όλων των ανώτερων βιολογικών συστημάτων της Γης.

Ούτε στην έκθεση του ΟΗΕ, ούτε στην εργασία του Cernev του Κέιμπριτζ αναφέρονται ακριβείς προβλέψεις για τους πιθανούς χρόνους μέχρι την πραγματοποίηση των ενδεχόμενων καταστροφών, αν και τονίζεται ότι «ο χρόνος για αλλαγή πολιτικής είναι τώρα, όχι μετά το 2030». Αρκετοί επιστήμονες πιστεύουν άλλωστε ότι η διαδικασία κατάρρευσης έχει ήδη εκκινήσει, ακόμα και αν είναι προς το παρόν δυνατόν να ελεγχθεί. Σύμφωνα με ανώτερο αξιωματούχο του ΟΗΕ που μίλησε στον τύπο υπό τον όρο της ανωνυμίας, η έκθεση του διεθνούς Οργανισμού έχει υποστεί σοβαρές παρεμβάσεις για να εμφανιστούν τα πράγματα πιο ήπια από όσο πραγματικά είναι. Ο ίδιος δήλωσε ότι «ο κόσμος πέρασε το σημείο μη επιστροφής» και «η έκθεση GAR2022 του Οργανισμού δεν είναι παρά μια αποστεωμένη εκδοχή των όσων περιελάμβαναν τα πρώτα σχέδια».

Παρόλα αυτά, είτε είναι αληθινά είτε όχι, ήδη η έκθεση GAR2022 του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών έχει μια ιστορική σημασία, αφού είναι η πρώτη φορά που ο σημαντικότερος οργανισμός της ανθρωπότητας, με μέλη όλα τα κράτη του κόσμου, υπογραμμίζει τον επερχόμενο κίνδυνο «ολικής κατάρρευσης των κοινωνιών» αν το ανθρώπινο σύστημα εξακολουθεί να βγαίνει εκτός των ορίων του πλανήτη.

Αν όμως οι άνθρωποι – στρουθοκάμηλοι δεν αποφασίσουν να βγάλουν το κεφάλι τους από την άμμο των παγκόσμιων τηλεοράσεων και να δουν κατάματα την πραγματικότητα, η έκθεση δεν θα έχει καμμία σημασία. Δεν θα υπάρχει κανείς για να γράψει πως τελείωσε η ιστορία του Ανθρώπου.


Πηγή: www.amna.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η πολιτική γραμμή του Νίκου Ανδρουλάκη έχει το προσόν της απλότητας. Δεν χρειάζεται να σπαζοκεφαλιάζει η Ελλαδίτσα: ό,τι πει το ΝΑΤΟ, ό,τι πουν οι Αμερικανοί.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τηλεόραση βλέπω σπανίως. Προσπαθώ να διασώσω όσο χρόνο μου μένει και, μαζί, την ψυχοπνευματική μου ισορροπία. Ξέρω βέβαια ότι πρέπει να βλέπω από καιρού εις καιρόν για λόγους ενημέρωσης. Όχι ασφαλώς για να μαθαίνω τι γίνεται και τι σημαίνει αυτό που γίνεται. Αλλά για να μαθαίνω σε ποιο στάδιο έχει φτάσει η ηθική και πνευματική αποσύνθεση της πατρίδας μου, να ξέρω τι σανό θεωρεί σκόπιμο να σερβίρει στον ελληνικό λαό κάθε φορά το απέραντο «Εργολαβιστάν, Λαμογιστάν, Ρουσφετιστάν» που είμαστε εδώ και πολύ καιρό. Και ακόμα, για να ξέρω πως το «σύστημα» συγκροτεί, σε κάθε φάση της πορείας μας στο διάολο, την προπαγάνδα, την πολιτική και την ιδεολογία του.

Τις προάλλες πριν κοιμηθώ, πολύ κουρασμένος για να διαβάσω, άνοιξα την τηλεόραση να χαζέψω λίγο. Έπεσα στον Νίκο Ανδρουλάκη, τον νέο αρχηγό του κόμματος που ισχυρίζεται μάλιστα ότι είναι ο απόγονος του ΠΑΣΟΚ («στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις», όπως έλεγε και ο Τσαρούχης) και ο οποίος ήταν καλεσμένος του Χατζηνικολάου.

Ο νέος φέρελπις αρχηγός του ΚΙΝΑΛ-«ΠΑΣΟΚ», πέραν των όσων έμαθε στην Κρήτη, από όπου κατάγεται, μεγάλωσε και ανδρώθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο. Αυτός είναι ένας οργανισμός που δίνει κάθε μήνα μια περιουσία στα μέλη του (από λεφτά δικά μας, των Ευρωπαίων φορολογουμένων δηλαδή), για δύο λόγους κυρίως:

Πρώτον, να παριστάνουν ότι η Ε.Ε., το βαθύτερα ολοκληρωτικό (sui generis) κράτος της υφηλίου, είναι δήθεν δημοκρατικό και έχει μάλιστα και ένα είδος κοινοβουλίου.

Δεύτερο, να κάνουν προπαγάνδα υπέρ της Ε.Ε. και κατά των εθνικών συμφερόντων των ευρωπαϊκών λαών στις χώρες τους. Αν υπάρχει και καμιά εξαίρεση εδώ και εκεί, και ασφαλώς υπάρχει, χρησιμεύει μόνο για να συγκαλύψει τον ρόλο αυτής της φαρσοκωμωδίας.

Σημειωτέον ότι συνήθως ουδέν μαθαίνουμε για τις δραστηριότητες των Ευρωβουλευτών «μας». Ψηφίζουν π.χ. οι Γάλλοι και Έλληνες ευρωβουλευτές «της αριστεράς» διάφορες αποφάσεις που ζητάνε τον εξοπλισμό της Ουκρανίας, εγχωρίως όμως εκφράζουν σκεπτικισμό για αυτές τις πολιτικές! Ουδείς τους εγκαλεί για όσα λένε και ψηφίζουν στο Ευρωκοινοβούλιο, ούτε καν ψάχνει να βρει τι κάνουνε εκεί!

Είπα λοιπόν, βλέποντας τον κ. Ανδρουλάκη στην οθόνη μου: ας ακούσω λίγο αυτό το νέο πουλαίν της ελληνικής πολιτικής. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι με έπαιρνε κατά διαστήματα ο ύπνος και έτσι είναι πιθανό ότι έχασα ορισμένα από τα σοφά πράγματα που ξεστόμισε ασφαλώς όσο κοιμόμουν. Και έτσι όμως, άκουσα αρκετά για να μορφώσω γνώμη για το άτομο αυτό και, κατ’ επέκτασιν, το κόμμα του οποίου ηγείται.
Να καταργήσουμε την ομοφωνία στην Ε.Ε.!

Οι μικρές (ενίοτε όμως και μεγάλες) χώρες-μέλη στην Ε.Ε. έχουν ένα τελευταίο εναπομένον όπλο, αν χρειαστεί και θελήσουν να υπερασπιστούν τα πιο κρίσιμα συμφέροντα των λαών τους και αυτό είναι η υποχρέωση ομοφωνίας σε ορισμένες από τις αποφάσεις της Ένωσης, όπως αίφνης η επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία.

Το χρησιμοποίησε πρόσφατα η Ουγγαρία του Όρμπαν, που απειλούνταν με οικονομική καταστροφή, αν απαγόρευε την εισαγωγή ρωσικού πετρελαίου.

Ο κ. Όρμπαν δεν μου είναι συμπαθής για διάφορους άλλους λόγους, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι, εμποδίζοντας τη γενίκευση του εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο (μαζί με τη Βουλγαρία και τη Σλοβακία), δεν υπερασπίστηκε μόνο τα συμφέροντα της χώρας του, αλλά και τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα όλης της Ευρώπης. Γιατί ο πόλεμος της Ουάσιγκτον δεν είναι μόνο πόλεμος κατά της Μόσχας, είναι επίσης, εμμέσως πλην σαφώς, και πόλεμος της Αμερικής εναντίον της Ευρώπης.

Αν διαθέταμε μια ελάχιστα θαρραλέα, προετοιμασμένη και σοβαρή κυβέρνηση στην Ελλάδα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το όπλο της ομοφωνίας (δηλαδή το βέτο) για να προστατεύσει τη χώρα από τα προγράμματα οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής της που υιοθετήθηκαν από την Ε.Ε. (και ισχύουν πάντα) με τη συγκατάθεση διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων. Ακόμα και η απειλή χρήσης του βέτο, θα ανάγκαζε τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι να διαπραγματευθούν κάπως σοβαρά.

Αυτό ακριβώς το όπλο της χώρας μας και όλων των άλλων χωρών, που είναι στην πραγματικότητα και ένα όπλο της ευρωπαϊκής Δημοκρατίας, απέναντι στον Ολοκληρωτισμό του Χρήματος και του ΝΑΤΟ, όργανο των οποίων είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν), θέλει να καταργήσει ο κ. Ανδρουλάκης, όπως είπε στη συνέντευξή του.
Όταν το ΚΙΝΑΛ τα βάζει με τη Μέρκελ…

Ο κ. Ανδρουλάκης τα έβαλε επίσης στη συνέντευξή του και με την Άνγκελα Μέρκελ. Εκ των υστέρων βέβαια, γιατί πρέπει να είναι κανείς παράφρων για να φανταστεί το αστέρι μας να τα βάζει με την καγκελάριο της Γερμανίας, όσο αυτή ήταν καγκελάριος.

Όχι, δεν τα έβαλε μαζί της, γιατί η Γερμανίδα πολιτικός κατέστρεψε οικονομικά και κοινωνικά και ταπείνωσε χυδαία τον λαό της Ελλάδας, της χώρας καταγωγής του κ. Ανδρουλάκη, όπως κατέστρεψε εν πολλοίς και την ίδια την «ευρωπαϊκή ιδέα» (Τι Ένωση είναι αυτή όπου τα μεγαλύτερα κράτη συνασπίζονται για να καταστρέψουν ένα μικρότερο και ασθενέστερο;). Ούτε εγκάλεσε τη Μέρκελ γιατί ακολούθησε πειθήνια την Ουάσιγκτον στο Ουκρανικό, άφησε τους Αμερικανούς να κάνουν ό,τι γουστάρουν στο Κίεβο, έβαλε και αυτή κυρώσεις στη Ρωσία, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στη σημερινή τραγωδία, που απειλεί να μεταβληθεί σε παγκόσμια καταστροφή. Ούτε φυσικά επέκρινε τη Μέρκελ για την άρνησή της να καταβάλλει αποζημιώσεις για τις τρομακτικές καταστροφές που η Γερμανία προκάλεσε στην Ελλάδα στη δεκαετία του 1940.

Όχι, ο Ανδρουλάκης δεν κατηγόρησε για όλα αυτά τη Μέρκελ. Την κατηγόρησε για την «αστοχία» της έναντι του Πούτιν. Ότι δηλαδή προσπάθησε (ανεπιτυχώς, όπως φάνηκε) να διατηρήσει κάποιο υπόλειμμα σχέσεως της Γερμανίας και της Ευρώπης με την Μόσχα, χωρίς την οποία σχέση δεν υφίσταται ευρωπαϊκή ανεξαρτησία.

Αυτά υποστηρίζει ο ισχυριζόμενος ότι είναι διάδοχος του Ανδρέα Παπανδρέου, του πρωθυπουργού των αστερίσκων στο ΝΑΤΟ, που αρνήθηκε να συμπαραταχθεί με τη Δύση κατά της ΕΣΣΔ και υπήρξε ο ένας από τους ιδρυτές της παγκόσμιας Πρωτοβουλίας των Έξι για τον πυρηνικό αφοπλισμό.

Για τον Ανδρουλάκη τα προβλήματα της ελληνικής και παγκόσμιας πολιτικής δεν χρειάζεται να τον απασχολήσουν. Αν κρίνουμε από τη συνέντευξή του, η πολιτική γραμμή του έχει το προσόν της απλότητας. Δεν χρειάζεται να σπαζοκεφαλιάζει η Ελλαδίτσα: ό,τι πει το ΝΑΤΟ, ό,τι πουν οι Αμερικανοί.

Εκεί κατάντησε το κόμμα που προέκυψε εν πολλοίς από την εξέγερση των Ελλήνων εναντίον της Αμερικής και του ΝΑΤΟ για τον ρόλο τους στην εισβολή του 1974 στην Κύπρο και την προσπάθεια δολοφονίας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, το κόμμα που διακήρυξε «Η Ελλάδα στους Έλληνες».

Τώρα το σύνθημα είναι μάλλον «τα πάντα στους (εγχώριους και διεθνείς) «νταβατζήδες». Και δεν χρειάζεται άλλωστε να πέσει το σύνθημα, γιατί τους έχουν δοθεί τα πάντα.

Η ευρύτερη παρακμή και αποσύνθεση της χώρας όχι μόνο εκδηλώνεται και ως παρακμή και αποσύνθεση των κομμάτων της, γίνεται εκεί και πολύ εντονότερη και πολύ πιο γρήγορη. Στην περίπτωση του «ΠΑΣΟΚ» πρόκειται για την πλήρη αντιστροφή του σχεδίου που διακήρυξε ιδρυόμενο αυτό το κόμμα το 1974.
Για μια αμερικανική Ευρώπη

Ο κ. Ανδρουλάκης τάχθηκε επίσης υπέρ μιας σταθερής και δυνατής Ευρώπης, το οποίο, όπως περίπου εξήγησε, σημαίνει να πηγαίνουμε όλοι μαζί να ψηφίζουμε χωρίς πολλές κουβέντες που διχάζουν τις κυρώσεις που θέλουν οι Αμερικανοί κατά της Ρωσίας, ακόμα κι αν σημαίνουν την οικονομική καταστροφή της Ευρώπης και την οικολογική καταστροφή του πλανήτη.

Ούτε ο Γιάννος Παπαντωνίου δεν είχε σκεφτεί να αποδώσει τέτοιο περιεχόμενο στον «Σοσιαλισμό» του…

Η ισχύς της Ευρώπης είναι η αυτονομία της κατά τον Ανδρουλάκη. Όχι όμως από τους Αμερικανούς, όπως ήταν για τον Ντε Γκολ, τον Βίλι Μπραντ, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Όλαφ Πάλμε. Αλλά, όπως είπε, από τον Πούτιν (και τον Ερντογάν). Μάλιστα. Η Ευρώπη δεν είναι, κατά τη γνώμη του αρχηγού του «ΠΑΣΟΚ», εξαρτημένη από την Αμερική και το ΝΑΤΟ, είναι εξαρτημένη από τη Ρωσία και την Τουρκία!

Σημειωτέον ότι η Τουρκία και ο Ερντογάν έχουν συμπεριληφθεί για να καταστήσουν συμπαθέστερο σε μας τους Έλληνες τον κατά τα άλλα παράλογο ισχυρισμό ότι οι Ευρωπαίοι είμαστε εξαρτημένοι από τους Ρώσους και όχι από τους Αμερικανούς και τις υπηρεσίες τους, που είναι σε θέση να βάζουν ακόμα και τους αρχηγούς στα κόμματά μας. Στην πραγματικότητα βέβαια οι Αμερικανοί ήταν που επέβαλαν στην Ε.Ε. την πολιτική διεύρυνσης εν γένει και ιδίως με την Τουρκία, προκειμένου να διαλύσουν πολιτικά και οικονομικά την Ένωση.

Πηγή: kosmodromio.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Γίνεται τόση συζήτηση σήμερα για τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, που κανείς δεν δίνει σημασία στις όλο και σοβαρότερες «κυρώσεις» που επιβάλλει η Φύση στους ανθρώπους, παντελώς αδιάφορη για τα καμώματά τους.

Φαίνεται ότι ζούμε την αρχή όχι ενός, αλλά δύο Αρμαγεδδώνων. Ο ένας είναι η σύγκρουση Ανατολής-Δύσης, που εμπεριέχει τη δυνατότητα καταστροφής της ανθρωπότητας, αν δεν οδηγηθεί σε κάποια συμβιβαστική λύση. Κάτι που, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν μοιάζει ουδείς να το επιδιώκει ή να το προσπαθεί στα σοβαρά. Ο δεύτερος Αρμαγεδδών είναι ο πόλεμος της ανθρωπότητας κατά της φύσης που θα οδηγήσει με βεβαιότητα στην καταστροφή της πρώτης, αν δεν φροντίσει πολύ γρήγορα να υποταγεί και να προσαρμοστεί στους όρους της δεύτερης.

Αδιαφορώντας παντελώς για το τι συμβαίνει στην Ουκρανία και ποιος έχει δίκιο στην εκεί διαμάχη, η Φύση διάλεξε πρόσφατα τέσσερις εβδομάδες την ινδική υποήπειρο για να δείξει στους ανθρώπους τι τους περιμένει εν είδει «Νεμέσεως» για τη συνεχιζόμενη, άνευ ορίων και περιορισμών, «Ύβρι» που συνιστά πλέον η ανθρώπινη δραστηριότητα, δηλαδή η κατασπατάληση του φυσικού κεφαλαίου μας.

«Οι καύσωνες της Ινδίας δοκιμάζουν τα όρια της ανθρώπινης επιβίωσης», είναι ο τίτλος του άρθρου που αφιέρωσε το Bloοmberg στα «ακραία καιρικά φαινόμενα» που έπληξαν τον τελευταίο μήνα την ινδική υποήπειρο.

Πάνω από ενάμισι δισεκατομμύριο άνθρωποι, όσοι είναι οι κάτοικοι δηλαδή της ινδικής υποηπείρου, το αντελήφθησαν στο πετσί τους αυτό το νέο μάθημα της φύσης, που πρακτικά … κατήργησε την άνοιξη. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν έδωσε βέβαια καμία ιδιαίτερη σημασία, αφού όλη την ενέργεια και της Ανατολής και της Δύσης την έχει απορροφήσει τώρα το πώς η μία θα κάνει κακό στην άλλη και οι δύο στο παγκόσμιο κλίμα. Δυστυχώς όμως τα φαινόμενα αυτά δεν αφορούν μόνο την ινδική υποήπειρο, αφορούν όλο τον πλανήτη. Και σύμφωνα με τις επιστημονικές προβλέψεις δεν είναι μια σποραδική ακρότητα, αλλά κινδυνεύουν να αποτελέσουν μια όλο και επιδεινούμενη «κανονικότητα».

50 βαθμοί Κελσίου

Στο Μπαλουχιστάν του Πακιστάν, οι κάτοικοι δεν είχαν πάντως την «πολυτέλεια» να ασχολούνται με τον πόλεμο στην Ουκρανία, καθώς η επαρχία τους έγινε μια από τις πιο ζεστές περιοχές στον πλανήτη, με τη θερμοκρασία να φτάνει σχεδόν τους 50 βαθμούς Κελσίου. Οι κάτοικοι παρέμειναν αναγκαστικά στα σπίτια τους, μην μπορώντας να εργασθούν εκτός σπιτιού, παρά μόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας που πέφτει κάπως η θερμοκρασία, ενώ αντιμετώπισαν ταυτόχρονα σοβαρές ελλείψεις νερού και ενέργειας. Πέρυσι, η ίδια περιοχή είχε επίσης πληγεί από την κλιματική αλλαγή με τη θερμοκρασία τον Μάιο να πιάνει το ρεκόρ των 54 βαθμών.

Στο Νέο Δελχί, την πρωτεύουσα της Ινδίας, ήταν σαν η πόλη να φλεγόταν. Η ζέστη ερχόταν σαν διαδοχικές πύρινες σφαίρες από τους δρόμους και το νερό της βρύσης ήταν τόσο ζεστό που δεν μπορούσες να το αγγίξεις. Την ημέρα η θερμοκρασία έφτανε τους 44 βαθμούς και τη νύχτα δεν έπεφτε συχνά κάτω από τους 30 (η πτώση της νυκτερινής θερμοκρασίας έχει κρίσιμη σημασία για τη συνολική αντοχή των ανθρώπων. Μεγάλες πόλεις πολύ άσχημα κτισμένες, όπως η Αθήνα, έχουν μεγάλη θερμοχωρητικότητα και η θερμοκρασία δεν πέφτει τη νύχτα, ενώ οι απαράδεκτα στενοί δρόμοι δεν επιτρέπουν την επαρκή μεταφορά θερμότητας από τα κτίσματα με τη ροή των ανέμων).

Ένας τεράστιος ΧΥΤΑ στα περίχωρα της ινδικής πρωτεύουσας γεμάτος εκατομμύρια τόνους σκουπιδιών πήρε φωτιά από μόνος του και συνέχισε να σιγοκαίει επί μία εβδομάδα προσθέτοντας τις αναθυμιάσεις του στον επικίνδυνα μολυσμένο αέρα του Νέου Δελχί.

Το κύμα της ζέστης ενέτεινε τις μαζικές ελλείψεις ενέργειας και στην Ινδία και στο Πακιστάν, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να μην έχουν ηλεκτρικό ρεύμα πολλές ώρες της μέρας και να μη μπορούν να δουλέψουν τα κλιματιστικά και τα ψυγεία.

Οι καλοκαιρινές ζέστες έφτασαν φέτος δύο μήνες νωρίτερα από το συνηθισμένο και πολλούς μήνες προτού φυσήξουν οι μουσώνες που αφαιρούν ένα μέρος της θερμότητας. Η βορειοδυτική και η κεντρική Ινδία πέρασαν τον πιο ζεστό Απρίλη των τελευταίων 122 χρόνων, ενώ στο Τζαλαλαμπάντ του Πακιστάν η θερμοκρασία έφτασε τους 49 βαθμούς, μία από τις υψηλότερες θερμοκρασίες που έχουν σημειωθεί Απρίλιο σε όλο τον πλανήτη.

Καταστροφή στη γεωργία

Το κύμα της ζέστης έχει ήδη καταστροφικές συνέπειες στις σοδειές, περιλαμβανομένου του σιταριού και διαφόρων φρούτων και λαχανικών. Σε μερικές περιοχές η σοδειά του σιταριού ήταν η μισή του αναμενόμενου, γεγονός που, σε συνδυασμό με την μείωση της προσφοράς σιτηρών λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, δημιουργεί φόβους για έλλειψη αυτής της βασικής τροφής.

Η διάσημη για τις μηλιές και τις ροδακινιές της επαρχία Μασούνγκ του Μπαλουχιστάν είδε να καταστρέφονται οι σοδειές της. Τα δέντρα άνθισαν ένα μήνα πριν το κανονικό και μετά οι ανθοί ξεράθηκαν από την ασυνήθιστα έντονη ξηρασία χωρίς να δώσουν καρπούς. Οι αγρότες καταστράφηκαν οικονομικά.

Η υπουργός Κλίματος του Πακιστάν Sherry Rehman, δήλωσε στον βρετανικό Guardian ότι η χώρα της αντιμετωπίζει «υπαρξιακή κρίση» εξαιτίας των έκτακτων καιρικών φαινομένων, καθώς μάλιστα το κύμα ζέστης, εκτός των άλλων, οδηγεί σε λιώσιμο των παγετώνων στα βόρεια της χώρας με πρωτοφανή ταχύτητα, απειλώντας με πλημμύρες, ενώ η υψηλή ζέστη προκαλεί ταυτόχρονα και έλλειψη υδάτινων πόρων.

Η Rehman δήλωσε ότι ο καύσωνας που έπληξε την ευρύτερη περιοχή πρέπει να αποτελέσει προειδοποίηση αφύπνισης για την παγκόσμια κοινότητα: «το κλίμα και τα καιρικά φαινόμενα ήρθαν για να μείνουν και μπορούν μόνο να εντατικοποιηθούν, αν οι ηγέτες της ανθρωπότητας δεν δράσουν τώρα».

ΠΜΟ: Υπεύθυνη η κλιματική αλλαγή

Σε ανακοίνωσή του, ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός υπογραμμίζει ότι οι παρατηρηθείσες θερμοκρασίες στην Ινδία και το Πακιστάν συνάδουν «με ό,τι περιμένουμε από την κλιματική αλλαγή. Τα κύματα ζέστης είναι πιο συχνά και έντονα και αρχίζουν πιο νωρίς σε σχέση με το παρελθόν». Σύμφωνα με τους μετεωρολογικούς ορισμούς, ένας καύσων (heat wave) υφίσταται όταν η μέγιστη θερμοκρασία υπερβαίνει τους 40 βαθμούς και είναι τουλάχιστο 4,5 πάνω από το κανονικό.

Σύμφωνα με δορυφορικές παρατηρήσεις της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας, οι επιφανειακές θερμοκρασίες σε ορισμένα τμήματα της βορειοδυτικής Ινδίας υπερέβησαν τους 60 βαθμούς, γεγονός πρωτοφανές για αυτή την εποχή, όταν οι συνήθεις θερμοκρασίες επιφανείας στις περιοχές αυτές κυμαίνονται μεταξύ 45 και 55 βαθμών.

Υγρασία: ο κρίσιμος παράγοντας

Πιο κρίσιμος από τη θερμοκρασία είναι ο σύνθετος δείκτης «wet-bulb temperature», που συνδυάζει τις τιμές θερμοκρασίας και υγρασίας για να δείξει πόση εξάτμιση μπορεί να γίνει σε δοσμένη κατάσταση και άρα πόση θερμότητα μπορεί να αποβληθεί μέσω της εφίδρωσης. Όσο πιο ψηλή είναι η θερμοκρασία, τόσο μικρότερη πρέπει να είναι η υγρασία για να διατηρείται σε ανεκτά επίπεδα η wet-bulb temperature.

Σε wet-bulb temperatures άνω των 35 βαθμών, δεν μπορούμε να αποβάλουμε τη θερμότητα και μπορεί να υποστούμε ενδεχομένως θανάσιμη καρδιακή προσβολή μετά από μερικές ώρες έκθεσης, ακόμα και αν καθόμαστε στη σκιά και ρίχνουμε νερό. Ανάλογα αποτελέσματα μπορούν να σημειωθούν σε ανθρώπους που εργάζονται εκτός κτιρίων ακόμα και με wet bulb temperatures άνω των 32 βαθμών. Είχαμε περιπτώσεις που σημειώθηκαν δεκάδες χιλιάδες θάνατοι στους ευρωπαϊκούς και ρωσικούς καύσωνες του 2003 και του 2010 αντίστοιχα, ακόμα και με wet bulb temperatures 28 βαθμών.

Όταν τα σπάνια γίνονται συχνά

Στο παρελθόν τέτοια φαινόμενα θεωρούνταν εξαιρετικά σπάνια, με δεδομένο ότι συνήθως η υγρασία πέφτει όταν ανεβαίνει η θερμοκρασία. Μια μελέτη του 2018 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, στο «υπάρχον κλίμα σχεδόν ποτέ» δεν έχουμε wet bulb temperatures άνω των 35 βαθμών. Δυστυχώς όμως το «υπάρχον κλίμα» παύει να υπάρχει. Μια προσεκτική μελέτη των παρατηρήσεων από μετεωρολογικούς σταθμούς που έγινε το 2020 υποστηρίζει ότι ήδη τέτοιες καταστάσεις σημειώνονται σχετικά συχνά, ιδιαίτερα στην πολύ πυκνοκατοικημένη περιοχή από τον Κόλπο μέχρι το Πακιστάν και τη βορειοδυτική Ινδία.

Χωρίς κλιματιστικά

Η φτώχεια επιδεινώνει τα προβλήματα. Μόνο το 12% των 1,4 δισ. κατοίκων της Ινδίας διαθέτει αιρ κοντίσιον. Οι υπόλοιποι είναι στο έλεος των αυξανόμενων θερμοκρασιών και των καρδιακών προσβολών που τις συνοδεύουν. Αντίστοιχη κατάσταση επικρατεί και στο Πακιστάν. Όσο για τους εργάτες στους αγρούς, τα εργοστάσια και τις οικοδομές, ή αυτούς που καθαρίζουν τους δρόμους, δεν έχουν κανένα τρόπο διαφυγής.

Ήδη την πρώτη βδομάδα του Μαΐου διάφορες περιοχές της Ινδίας έφτασαν κοντά σε κρίσιμα επίπεδα wet-bulb temperatures, γλύτωσαν όμως τα χειρότερα γιατί δεν συνέπεσαν τα μέγιστα θερμοκρασίας κα υγρασίας. Μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου, η Καλκούτα, γνώρισε επίπεδα υγρασίας και θερμοκρασίας που, αν συνέπιπταν, θα ανέβαζαν τη wet-bulb temperatures στους 35 βαθμούς.

Ακόμα κι αποφεύχθηκε -τουλάχιστο μέχρι τώρα γιατί για να είμαστε βέβαιοι πρέπει να περιμένουμε την έναρξη των μουσσώνων τον Ιούνιο- ο κίνδυνος θα επαναλαμβάνεται σε κάθε εποχή και θα γίνεται μεγαλύτερος. Ο πλανήτης είναι άλλωστε τώρα στον κλιματικό κύκλο La Nina, που προκαλεί συνήθως ψυχρότερα καλοκαίρια στην Ινδία. Όταν περάσει στον El Nino, τα πράγματα θα αντιστραφούν και ο κίνδυνος θα μεγαλώσει.

Τα πράγματα χειροτερεύουν από την ανικανότητα της ινδικής κυβέρνησης και του κράτους να αντιμετωπίσουν μείζονες απειλές, όπως φάνηκε στην περίπτωση του κορονοϊού που οδήγησε σε πρωτοφανείς εκατόμβες θανάτων. Η χώρα διαθέτει ένα «Εθνικό πρόγραμμα δράσης για τις ασθένειες που συνδέονται με τη θερμοκρασία», που δεν φαίνεται όμως ιδιαίτερα επαρκές για να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Συστάσεις όπως το βρέξιμο των ταρατσών για να παραμένουν δροσερά τα κτίρια δεν φτάνουν για να αντιμετωπίσουν μεγάλο καύσωνα. Κι αν η ζέστη και η αυξημένη κατανάλωση για τα κλιματιστικά οδηγήσει σε παρατεταμένες διακοπές ηλεκτρικού, θα απειληθούν τα κέντρα υγείας και οι πιο ευάλωτοι πολίτες.

Πέρυσι, με τον κορονοϊό, οι πολίτες κατέφευγαν στα social media, ζητώντας απεγνωσμένα οξυγόνο και τα νοσοκομεία έδιωχναν ανθρώπους σε κρίσιμη κατάσταση, καθώς το υποχρηματοδοτούμενο σύστημα υγείας κατέρρεε υπό το βάρος δεκαετιών παραμέλησης. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εκτιμά ότι τουλάχιστο τέσσερα εκατομμύρια Ινδοί πέθαναν από την πανδημία και όχι οι 524.000 fatalities που ανακοίνωσε η κυβέρνηση.

Στην πραγματικότητα οι ινδικές αρχές δεν μέτρησαν ως όφειλαν τους νεκρούς από τον κορονοϊό, όπως δεν μετράνε και τους νεκρούς από τη ζέστη. Μη μετρώντας, υφίστανται και μικρότερη πίεση να λάβουν μέτρα.

Η περίπτωση της Ινδίας είναι χαρακτηριστική της βαθιάς αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε οικονομικά, κοινωνικά και οικολογικά προβλήματα, που δυσχεραίνει την αντιμετώπιση κάθε προβλήματος ξεχωριστά, όπως και την αντιμετώπισή τους σε εθνική ή περιφερειακή κλίμακα. Η σοβαρότητα και η περιπλοκότητα των προβλημάτων μοιάζει να υποδεικνύει την ανάγκη ενός σχεδιασμού σε παγκόσμια κλίματα.


Πίεση στα συστήματα ενέργειας

Οι υψηλές θερμοκρασίες άσκησαν πίεση στη ζήτηση ενέργειας στην Ινδία και στο Πακιστάν οδηγώντας σε πολύωρες διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ η Ινδία αντιμετωπίζει τη σοβαρότερη έλλειψη ενέργειας εδώ και έξι δεκαετίες.

Τα αποθέματα άνθρακα, το καύσιμο από το οποίο παράγεται το 70% της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας, είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο με κίνδυνο η χώρα να αντιμετωπίσει και νέα κρίση ενέργειας (κάτι που δεν εμπόδισε τις ΗΠΑ να της ζητήσουν να διακόψει τις εισαγωγές πετρελαίου από τη Ρωσία, κάτι που το Νέο Δελχί αρνήθηκε να κάνει).

ΥΓ. Είχαμε τελειώσει τη σύνταξη αυτού του άρθρου όταν πληροφορηθήκαμε την καταιγίδα σκόνης που έπληξε το Ιράκ και έστειλε 1.000 κατοίκους στα νοσοκομεία και τις πλημμύρες στο Κριγιζστάν. Και οι δύο χώρες είναι ιδιαίτερα τρωτές στην κλιματική αλλαγή.

Να υπενθυμίσουμε με την ευκαιρία και δια τα καθ’ ημάς, ότι η μεν Κύπρος ανήκει στην ευρύτερη γεωγραφική ζώνη της Μέσης Ανατολής, που κινδυνεύει να «αναφλεγεί» και η Ελλάδα στη νοτιοανατολική Ευρώπη, την πλέον απειλούμενη από την κλιματική αλλαγή σε όλη την ήπειρο.

Πηγή: www.amna.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το πιο μεγάλο εμπόδιο για να καταλάβουμε, να συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα είναι τα όρια της φαντασίας μας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Είναι τόσο δραματικά τα γεγονότα που συμβαίνουν σήμερα στον πλανήτη, είναι τόσο βαθείς οι μετασχηματισμοί του κόσμου μας, ώστε το μυαλό μας δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει τη σημασία τους. Εξακολουθούμε, από τη δύναμη της αδράνειας και του φόβου γι΄αυτό που μας περιμένει, να σκεφτόμαστε με όρους μιας εποχής και ενός διεθνούς συστήματος που παρέρχονται οριστικά. Ποτέ δεν ήταν τόσο επίκαιρο όσο σήμερα αυτό που είπε ο σπουδαίος Γάλλος γενετιστής Αλμπέρ Ζακάρ: Το πιο μεγάλο εμπόδιο για να καταλάβουμε, να συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα είναι τα όρια της φαντασίας μας.

Οι διεθνείς συζητήσεις που συνεχίζουν να γίνονται έχουν σαν σκοπό τους να αντιμετωπίσουν προβλήματα του κόσμου μας και να βελτιώσουν την κατάστασή του. Το πραγματικό όμως πρόβλημα που τίθεται τώρα αντικειμενικά είναι αυτή καθ’ εαυτή η επιβίωση της ανθρωπότητας, που έχει μπει ήδη στην πιο επικίνδυνη κρίση της ιστορίας της.

O κόσμος μας ήταν βαρύτατα άρρωστος προτού ξεσπάσει η ουκρανική κρίση. Η κλιματική αλλαγή απειλεί την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας, αν δεν ληφθούν, τα επόμενα δύο με τρία χρόνια, όπως μας λένε οι πιο σημαντικοί επιστήμονες όλου του κόσμου στην τελευταία έκθεση του IPCC, ριζικά μέτρα για να την αντιστρέψουν, μέτρα που κανένα κράτος δεν φαίνεται σήμερα διατεθειμένο να πάρει και που θα είναι εντελώς αδύνατο να ληφθούν σε κλίμα ψυχρών και θερμών πολέμων.

Και αυτή δεν είναι η μόνη σοβαρή απειλή κατά του φυσικού περιβάλλοντος που επέτρεψε και επιτρέπει τις ανώτερες μορφές ζωής στον πλανήτη. Ο κορονοϊός ήταν ενδεχομένως η πρώτη από μια σειρά υγειονομικών κρίσεων που κινδυνεύουν να είναι όλο και πιο σοβαρές. Η παγκόσμια οικονομία, ήδη προ του ουκρανικού, απειλούνταν με ύφεση. Το παγκόσμιο χρέος, δηλαδή οι απαιτήσεις μιας φούχτας ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων από την ανθρωπότητα, έχουν φτάσει σε ιστορικά πρωτοφανή επίπεδα. Το ίδιο συμβαίνει με τις ανισότητες και ανάμεσα στις χώρες, και στο εσωτερικό των χωρών. Περίπου η μισή ανθρωπότητα, 3,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, όπως το ορίζουν οι διεθνείς οργανισμοί, ενώ εκατοντάδες εκατομμύρια υποσιτίζονται και δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό και στοιχειώδη υγειονομική περίθαλψη.
Η Αμερική κηρύσσει πόλεμο στη Ρωσία

Σε αυτό το περιβάλλον ήταν που ξέσπασε η ουκρανική κρίση. Αντιδρώντας στη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ και οι δορυφόροι τους εξαπέλυσαν κατά της Ρωσίας, με προοπτική επέκτασης στην Κίνα και όσους ανθίστανται στην παγκόσμια ηγεμονία της Δύσης, ένα sui generis παγκόσμιο πόλεμο, πόλεμο στον οποίο χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα, όπως ο μαζικός εξοπλισμός των Ουκρανών με όλο και πιο φονικά όπλα (που δεν μπορούν να τους δώσουν τη νίκη, εξασφαλίζουν όμως την παράταση της σύγκρουσης, την καταστροφή της Ουκρανίας και το μάτωμα της Ρωσίας), άνευ προηγουμένου οικονομικές κυρώσεις, κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του ρωσικού κράτους και Ρώσων ιδιωτών, μια τεράστια προπαγανδιστική εκστρατεία που περιλαμβάνει ακόμα και την απαγόρευση του Τσαϊκόφσκι, του Προκόφιεφ και του Σοστακόβιτς. Μεμονωμένοι Ρώσοι γίνονται στόχος μόνο και μόνο εξαιτίας της εθνικής, φυλετικής τους καταγωγής, γιατί είναι Ρώσοι, κάτι που είχαμε να δούμε στην Ευρώπη από την εποχή των διώξεων κατά των Εβραίων και των Ρομά από τους Γερμανούς Ναζί και τους συνεργάτες τους, πριν και κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Δεν θα συζητήσω τώρα τα επιχειρήματα της Δύσης σχετικά με την Ουκρανία, ούτε τα σχετιζόμενα ζητήματα του πώς διαλύθηκε η Σοβιετική ‘Ενωση, πώς χαράχτηκαν τα σύνορα της Ουκρανίας, της επέκτασης του ΝΑΤΟ και του εμφυλίου που ξέσπασε σε αυτή τη χώρα, μετά το πραξικόπημα του 2014. Ούτε θα αντιπαραθέσω τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση με όσα έκαναν οι χώρες του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία, στο Σαχέλ, στην Υεμένη και σε τόσα άλλα μέρη, μόνο κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια. Δεν θα συγκρίνω τέλος το ενδιαφέρον της Δύσης για την Ουκρανία με την παντελή αδιαφορία της για μείζονες καταστροφές, όπως τη σφαγή μισού έως ενός εκατομμυρίου ανθρώπων στη Ρουάντα.

Ας υποθέσουμε προς στιγμήν ότι η Δύση έχει όλα τα επιχειρήματα με το μέρος της. Ας υποθέσουμε ότι έχει δίκιο σε όλη τη γραμμή. Δικαιολογεί άραγε αυτό τα μέτρα που έλαβε ως απάντηση στη ρωσική στρατιωτική επέμβαση; Πού οδηγούν την ανθρωπότητα αυτά τα μέτρα;
Η Αμερική οδηγεί την ανθρωπότητα στην καταστροφή

Ουσιαστικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δορυφόροι τους, ακολουθούν μια στρατηγική αλλαγής καθεστώτος στη Ρωσία, την ίδια που ακολούθησαν στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Συρία, το Ιράν, τη Λιβύη, τη Βόρειο Κορέα και τη Βενεζουέλα. Η πολιτική αυτή υποτίθεται ότι συνιστά τιμωρία της Ρωσίας και του καθεστώτος Πούτιν γιατί παραβίασαν το διεθνές δίκαιο, στην πραγματικότητα όμως παραβιάζει η ίδια μαζικά το διεθνές δίκαιο.

Το μόνο μέτρο που δεν έχουν υιοθετήσει οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δορυφόροι τους, είναι η άμεση εμπλοκή των δυνάμεών τους κατά των στρατιωτικών δυνάμεων της Ρωσίας, που θα οδηγούσε πιθανότατα σε παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο και την εξάλειψη του ανθρώπινου είδους και των άλλων ανώτερων μορφών ζωής. Αλλά και αυτό ακόμα το ενδεχόμενο, δηλαδή να τερματισθεί η ζωή πάνω στον πλανήτη εξαιτίας της χρήσης πυρηνικών και άλλων μέσων μαζικής καταστροφής, περιλαμβανομένων και νέων τεχνητών κορονοϊών, έχει γίνει τώρα πολύ πιο πιθανό λόγω του ολοκληρωτικού χαρακτήρα του πολέμου που εξαπέλυσε η Δύση.

Μια τέτοια καταστροφή μπορεί να συμβεί πολύ ευκολότερα στις συνθήκες που έχουν τώρα δημιουργηθεί από λάθος, από κακό υπολογισμό ή από προβοκάτσια εξτρεμιστικών δυνάμεων εντός του συστήματος, την ύπαρξη των οποίων έχουμε επανειλημμένα διαπιστώσει, εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, αλλά και στη διάρκεια του πρώτου Ψυχρού Πολέμου.

Δύσκολα μπορεί κανείς να φαντασθεί να συνεχίζεται και να κλιμακώνεται επ’ αόριστον μια τέτοια σύγκρουση μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας, παραμένοντας όμως εντός ασφαλών ορίων. Η στρατηγική «αλλαγής καθεστώτος» δεν πέτυχε να απομακρύνει τον Άσσαντ, τους Αγιατολά, το καθεστώς της Βόρειας Κορέας ή τον Μαδούρο από την εξουσία. Στο Αφγανιστάν ξαναπήραν στο τέλος την εξουσία οι Ταλιμπάν. Μετά από είκοσι και δέκα χρόνια αντίστοιχα τρομακτικών στρατιωτικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ και των «συμμάχων – δορυφόρων» τους κατά του Ιράκ και της Λιβύης, η επιρροή των ΗΠΑ και στις δύο χώρες είναι μάλλον περιορισμένη.

Οι πιθανότητες λοιπόν να πετύχει μια τέτοια στρατηγική κατά μιας χώρας με τη δύναμη της Ρωσίας είναι στην πραγματικότητα κοντά στο μηδέν. Η Αμερική δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει το ρωσικό καθεστώς και, αν το αλλάξει, αυτό θα γίνει σε μια κατεύθυνση που δεν θα της αρέσει καθόλου.

Αν όμως είναι απίθανο ο πόλεμος εναντίον του να ρίξει το ρωσικό καθεστώς και μάλιστα προς την κατεύθυνση του καθεστώτος Μπανανίας που επικρατούσε στη Ρωσία στα χρόνια του Γέλτσιν, μπορεί να έχει παρόλα αυτά τεράστια παγκόσμια αποτελέσματα, θέτοντας σε πολύ σοβαρό κίνδυνο και την ευημερία, αλλά και την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας. Και εξαιτίας της αυξημένης πιθανότητας πυρηνικού πολέμου (ή χρήσης άλλων μέσων μαζικής καταστροφής, χημικών ή βιολογικών), αλλά και για άλλους λόγους.
Προς κλιματικό Ολοκαύτωμα

Ο πόλεμος του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας, αν συνεχιστεί πέραν του έτους και αν δεν ληφθούν μέτρα για την άμεση επαναδημιουργία ενός κλίματος διεθνούς συνεργασίας, θα εξασφαλίσει το τέλος της ανθρωπότητας λόγω κλιματικής αλλαγής. Όπως μας έχουν επανειλημμένα προειδοποιήσει οι κλιματολόγοι, για τελευταία φορά με το πόρισμα του διακυβερνητικού πάνελ για την κλιματική αλλαγή του ΟΗΕ, που δημοσιοποιήθηκε στις 5 Απριλίου, μέτρα αντιστροφής της κλιματικής αλλαγής πρέπει να ληφθούν τώρα, γιατί ήδη οι μεταβολές του κλίματος γίνονται ανεπίστρεπτες. Στο μέλλον δεν θα μπορούν να ληφθούν μέτρα. Η Γη θα έχει μπει σε άλλη, αυτοτροφοδοτούμενη «κλιματική τροχιά» ασύμβατη με τη διατήρηση των ανώτερων μορφών ζωής.

Αλλά η λήψη τέτοιων μέτρων προϋποθέτει κλίμα πολύ βαθειάς παγκόσμιας συνεργασίας, είναι ασύμβατη με ψυχρούς και θερμούς πολέμους. Ήδη άλλωστε οι κυρώσεις συνεπάγονται πολλαπλή επιβάρυνση του περιβάλλοντος, ενώ σημειώνεται μαζική μεταφορά πόρων, απαραίτητων για οποιαδήποτε πράσινη μετάβαση, όπως και στην καταπολέμηση των ανισοτήτων και άλλων οικολογικών απειλών, σε νέα εξοπλιστικά προγράμματα.
Χάος στον πλανήτη

Δεύτερο, αυτός ο sui generis παγκόσμιος πόλεμος κατά της Ρωσίας που εξαπολύθηκε μπορεί να προκαλέσει μεγάλη οικονομική και κοινωνική κρίση και στις αναπτυγμένες και στις χώρες του Νότου.

Τρίτο, ο πόλεμος θα απειλήσει ακόμα και τους πιο στοιχειώδεις, εντελώς απαραίτητους θεσμούς διεθνούς συνεργασίας, όπως τον ΟΗΕ και τους G20. Ήδη, οι εκπρόσωποι τριων δυτικών κρατών αποχώρησαν από την τελευταία συνεδρίαση των G20. Ο κ. Μπάιντεν έχει συγκαλέσει διεθνή διάσκεψη για τον κορονοϊό. Θα αποκλείσει και από αυτή τη διάσκεψη τη Ρωσία;
Η Αμερική παίρνει στον τάφο όλη την ανθρωπότητα

Κανένα από τα μεγάλα παγκόσμια προβλήματα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί χωρίς τη συμμετοχή της Ρωσίας και της Κίνας. Παρακολουθώντας κανείς τα όσα αποφασίζουν τώρα οι δυτικοί ηγέτες, έχει την εντύπωση ότι το μυαλό τους έχει μείνει μερικούς αιώνες πίσω, όταν η Δύση ξεκίναγε την αποικιακή εκστρατεία της στην Αμερική, την Ασία και την Αφρική.

Μετά το 1945, η ανθρωπότητα απέκτησε παραγωγικές δυνάμεις και τεχνολογίες που καθιστούν παρωχημένη όχι απλώς την ιδέα της δυτικής κυριαρχίας, αλλά την ιδέα της κυριαρχίας γενικώς. Αν εξακολουθήσουμε να βασιζόμαστε σε έναν πολιτισμό που στηρίζεται στην κυριαρχία επί των άλλων ανθρώπων και στην χωρίς όρια κυριαρχία και εκμετάλλευση της Φύσης, αν δεν αλλάξουμε εξ βάθρων και πολύ γρήγορα τον ίδιο τιν ανθρώπινο πολιτισμό, η παρούσα, ή η γενηά των παιδιών μας, ή η γενηά των εγγονών μας έχει πάρα πολύ μεγάλη πιθανότητα να είναι η τελευταία που θα περπατήσει πάνω στον πλανήτη μας.

Τα προβλήματα αυτά είναι ήδη εμφανή. Σε πολλές χώρες του κόσμου, η αύξηση των τιμών των τροφίμων και της ενέργειας οδηγεί σε μαζικές διαδηλώσεις και απεργίες. Η οργάνωση Oxfam προειδοποιεί ότι απειλούνται με εξαφάνιση οποιεσδήποτε πρόοδοι έγιναν τα τελευταία 25 χρόνια για την καταπολέμηση της φτώχειας και εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι θα γνωρίσουν φέτος ακραία φτώχεια και πείνα. Αλλά η κρίση δεν θα περιοριστεί στον Νότο. Εκδηλώνεται ήδη και στην Ευρώπη. Και μιλάμε μόνο για τα κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα. ‘Όχι για τη μισή Σιβηρία και τον βόρειο Καναδά που καίγονταν πέρυσι, τις πλυμμύρες στη Γερμανία και την Κίνα, τον λιμό λόγω κλιματικής αλλαγής στη Μαδαγασκάρη, την απειλή καταστροφής της Αμαζονίας, πνεύμονα του πλανήτη, το λειώσιμο των πάγων της Αρκτικής και της Ανταρκτικής ή την Αθήνα, που απειλείται να γίνει η πρώτη μεγάλη πόλη που θα υποστεί «θερμικό θάνατο».

Για όλους αυτούς τους λόγους δεν υπάρχει σήμερα πιο επιτακτική ανάγκη από το να παλέψουμε για τη διακοπή του sui generis πολέμου που εξαπέλυσαν οι Δυτικοί. Δεν είναι βέβαιο ότι η ανθρωπότητα θα μπορέσει να σωθεί αν σταματήσει ο πόλεμος. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι θα χαθεί αν δεν σταματήσει.
Σκιρτήματα λαών στην Ευρώπη

Η πολιτική του πολέμου μοιάζει τώρα ανίκητη, γιατί έχει καταφέρει να συσπειρώσει γύρω της σχεδόν το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων στη Δύση και όλο το συγκρότημα των δυτικών ΜΜΕ, που ελέγχεται κατά τρόπο πρωτοφανή από το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο (με έδρα κυρίως το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη) και ένα σύστημα «δημοσιογραφίας» υπό την καθοδήγηση των δυτικών μυστικών υπηρεσιών, με προεξάρχουσες τις βρετανικές και τις αμερικανικές, που ελέγχουν άλλωστε και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές.

Όμως αυτό είναι μόνο προσωρινό. Παρά το μπαράζ προπαγάνδας που δέχεται, παρά το ότι ούτε ένας σχεδόν δυτικός πολιτικός δεν τολμάει να αμφισβητήσει το «αφήγημα» του Κόμματος του Πολέμου, η κοινή γνώμη, ιδίως σε έθνη της Ευρώπης που είχαν βαρύνοντα ρόλο στην ευρωπαϊκή ιστορία, όπως π.χ. οι Γάλλοι, οι Γερμανοί ή οι Έλληνες, και εξ αυτού απέκτησαν ένα βαθύ ένστικτο, διατρέχεται από βαθειά ρεύματα αμφιβολίας και αντίθεσης προς την ασκούμενη πολιτική. Είναι χαρακτηριστικό ότι περίπου το 65% των Γάλλων και το 75% των Ελλήνων είναι εναντίον της παροχής όπλων στην Ουκρανία. 65% των Ελλήνων ήταν εναντίον της πρόσκλησης στον Ζελένσκι να μιλήσει στη Βουλή τους και πάνω από το 50% των Γάλλων θεωρεί ότι η Ρωσία είχε τουλάχιστον ένα λόγο για να εισβάλει στην Ουκρανία, έστω κι αν δεν συμφωνούν με την εισβολή. Κι αυτά σε ένα περιβάλλον όπου το 99% των μέσων του λένε τα ακριβώς αντίθετα, πρωτοστατώντας σε μια πρωτοφανή εκστρατεία παραπληροφόρησης, ψευδολογίας και συκοφαντίας.

Και είμαστε ακόμα στην αρχή. Οι οικονομικές κυρώσεις θα πλήξουν όχι μόνο τη Ρωσία, αλλά και το βιοτικό επίπεδο της ίδιας της Ευρώπης. Οι Ευρωπαίοι καλούμαστε να πληρώσουμε πολύ ακριβό τίμημα, υποτίθεται για να διατηρηθεί η κυριαρχία της Δύσης στον πλανήτη, στην πραγματικότητα για να εντείνουμε την κυριαρχία των ΗΠΑ επί της Ευρώπης και για να έρθει πιο κοντά η πιθανότητα πλανητικών καταστροφών.

Ελπίζει κανείς ότι θα υπάρξουν γρήγορα δυνάμειας αμφισβήτησης, αντίστασης και ανατροπής στην δυτική Ευρώπη.
Αδέσμευτοι, η φωνή της Ανθρωπότητας

Με δεδομένη την εξάρτηση των δυτικών κρατών από τις ΗΠΑ, το κίνημα των Αδεσμεύτων, που εκπροσωπεί σήμερα την πλειοψηφία των κρατών του πλανήτη και κράτη με οικονομική ισχύ πολύ μεγαλύτερη από την εποχή που πρωτοδημιουργήθηκε έχει μια ιστορική ευκαιρία να παρέμβει, επιβάλλοντας και προστατεύοντας την ανεξαρτησία των μελών του, που η Αμερική θέλει να εντάξει εκβιαστικά στο στρατόπεδό της, και αυτά, προς τιμήν τους, αρνούνται ως επί το πλείστον να το πράξουν, προστατεύοντας όχι μόνο τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους και την ανεξαρτησία τους, αλλά προστατεύοντας και το ίδιο το γενικότερο συμφέρον επιβίωσης της ανθρωπότητας.

Οι Αδέσμευτοι πρέπει να αναλάβουν την πρωτοβουλία για να σταματήσει ο πόλεμος που ξεκίνησε, πράγμα που σημαίνει ταυτόχρονα

– Διακοπή των εχθροπραξιών και έναρξη διαπραγματεύσεων για την εξεύρεση μιας ειρηνικής λύσης που θα αναγνωρίζει τα δικαιώματα και τις προσδοκίες όλων των λαών που κατοικούν την Ουκρανία, θα προστατεύει το δικαίωμα όλων των πολιτών να ζουν χωρίς να τρομοκρατούνται από νεοναζιστικές συμμορίες και το δικαίωμα της Ρωσίας να υπάρχει σε συνθήκες ασφάλειας και μη απειλής από τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ που την έχουν περικυκλώσει.

– Διακοπή του διαρκούς εξοπλισμού της Ουκρανίας.

– Άμεση άρση όλων των μέτρων που έχουν ληφθεί κατά της Ρωσίας, περιλαμβανομένων και των μέτρων κατά κρατών που δεν θέλουν να εφαρμόσουν αντιρωσικές κυρώσεις.

– Άρση του συνόλου των κυρώσεων προς όλες τις χώρες, που έχει αποδειχθεί ότι είναι αναποτελεσματικές, ως προς τους λόγους που επικαλούνται όσοι τις επιβάλλουν, πλήττουν τους πληθυσμούς των χωρών – θυμάτων και, πάντως, οι ΗΠΑ δεν δικαιούνται να τις επιβάλλουν ως κράτος χωροφύλαξ και δικτάτωρ του πλανήτη.
Ένα πρόγραμμα επιβίωσης της ανθρωπότητας

Η πρωτοβουλία αυτή των Αδεσμεύτων θα μπορούσε να επεκταθεί και σε ένα μανιφέστο, που να μη περιορίζεται μόνο στην ανάγκη διακοπής του sui generis παγκόσμιου πολέμου που ξεκίνησε, αλλά και θα διαγράψει αδρά το περίγραμμα πρώτων επιδιώξεων για ένα συνολικό μετασχηματισμό του κόσμου μας σε μια κατεύθυνση περισσότερης ισότητας και πιο δημοκρατικής διεθνούς δομής, με παράλληλη και ταυτόχρονη αντιμετώπιση των μεγάλων οικολογικών, κοινωνικών και διεθνών προβλημάτων.

Η Ινδονησία, ως ιδρυτικό μέλος των Αδεσμεύτων, αλλά και πρεδρεύουσα των G20 θα μπορούσε να παίξει ένα σπουδαίο ρόλο σε αυτήν την κατεύθυνση και να μεταφέρει στους G20 τη φωνή και τη θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας της ανθρωπότητας.

Είναι μια ιστορική ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί.

(*) Το κείμενο αυτό είναι η εισήγηση του συγγραφέα σε μια διεθνή ημερίδα που οργάνωσε το δίκτυο για την αναβίωση του πνεύματος του Μπαντούγκ (https://bandungspirit.org/), με θέμα την ινδονησιακή προεδρία των G-20 εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης και συμμετοχή πανεπιστημιακών και αγωνιστών από όλες τις ηπείρους. Στο Μπαντούγκ της Ινδονησίας έγινε το 1955 η πρώτη διεθνής Διάσκεψη που δημιούργησε το Κίνημα των Αδεσμεύτων. Στο Μπαντούνγκ λειτουργεί επίσης ακόμα και σήμερα ένα καφέ με την ονομασία Μακάριος, από το όνομα του πρώτου Προέδρου της Κύπρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, που έπαιξε σπουδαίο ηγετικό ρόλο στους Αδέσμευτούς, μαζί με τους ηγέτες της Γιουγκοσλαβίας Τίτο, της Ινδίας Νερού και της Αιγύπτου Νάσερ.

Πηγή: kosmodromio.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Είπαμε να συμπαρασταθούμε στον ουκρανικό λαό. Δεν είπαμε όμως να ανατινάξουμε την ανθρωπότητα.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο sui generis παγκόσμιος πόλεμος με τον οποίο το ΝΑΤΟ απάντησε στη ρωσική στρατιωτική επέμβαση – κύριο στοιχείο του οποίου είναι οι οικονομικές κυρώσεις – ήρθαν να επιβαρύνουν μια ήδη επιβαρυμένη οικονομική και κοινωνική κατάσταση στις περισσότερες χώρες του κόσμου, ενισχύοντας παγκοσμίως τις πληθωριστικές τάσεις, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα εφοδιασμού, απειλώντας το επίπεδο ζωής δισεκατομμυρίων ανθρώπων και την ίδια την επιβίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων και προκαλώντας ήδη μεγάλη κοινωνική αναταραχή.

Βρισκόμαστε μάλιστα μόνο στην αρχή αυτής της υπόθεσης, καθώς δεν έχει φανεί ακόμα παρά ένα μικρό κλάσμα του οικονομικού και κοινωνικού σοκ που αναμένεται να προκαλέσουν ο πόλεμος, οι κυρώσεις και αντικυρώσεις σε ζωτικούς τομείς της παγκόσμιας οικονομίας περιλαμβανομένης της ενέργειας και των τροφίμων.

Ήδη, οι αυξήσεις του κόστους ζωής είναι τέτοιες που έχουν προκαλέσει μια «επιδημία» διαμαρτυριών διεθνώς, από κοινωνικά στρώματα που συνειδητοποιούν ότι απλά δεν μπορούν να επιβιώσουν. Και στην ίδια την Ελλάδα άλλωστε ένα στα πέντε νοικοκυριά έχει περιορίσει ακόμα και τις δαπάνες για τρόφιμα, που σημαίνει πρακτικά ότι τρώει και πολύ περισσότερα τρόφιμα – σκουπίδια, με επιβάρυνση της υγείας του. Ένα στα τέσσερα νοικοκυριά εξάλλου περιόρισε την αναγκαία θέρμανση του σπιτιού του. Όσο για τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού και του φυσικού αερίου, δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούμε. Θυμίζουμε μόνο ότι αυτά όλα είναι το ορντέβρ, δεν ήρθε ακόμα το κυρίως πιάτο.

Προς το παρόν βέβαια τα πιο έντονα προβλήματα εμφανίζονται στις πιο ευάλωτες χώρες και απειλούν την ίδια την επιβίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά δεν εξαιρούνται από αυτά και οι αναπτυγμένες. Άλλωστε έχουν και αυτές τον εσωτερικό «τρίτο κόσμο» τους, με πιο εντυπωσιακό παράδειγμα την κοινωνία των ΗΠΑ. Και στην Ελλάδα έχουμε πολλούς φτωχούς και πολύ φτωχούς ανθρώπους, έχουν όμως εξαφανισθεί και από την εικονική πραγματικότητα των ΜΜΕ που τους αγνοούν και από τον λόγο των πολιτικών, ακόμα και της υποτιθέμενης «αριστεράς» (ο Θεός να την κάνει).

Στη Βρετανία για παράδειγμα, οι οικογένειες δυσκολεύονται τώρα να αντιμετωπίσουν ακόμα και τις πιο βασικές δαπάνες. Μεγάλες διαμαρτυρίες για τη δραματική αύξηση του κόστους ζωής προηγήθηκαν άλλωστε του πολέμου στην Ουκρανία. Αν ο Μακρόν χάσει τις εκλογές στη Γαλλία, ουσιώδη ρόλο θα έχει παίξει η σημαντική φτωχοποίηση του γαλλικού πληθυσμού.
Διαδηλώσεις και απεργίες παντού, μπλακάουτ στο Πακιστάν

Μεγάλες διαδηλώσεις και απεργίες, σχετιζόμενες με την πτώση του βιοτικού επιπέδου, σημειώθηκαν πρόσφατα στο Περού, το Σουδάν, τη Σρι Λάνκα και το Ιράν μεταξύ άλλων, με τάση επέκτασης και σε πολλές άλλες χώρες.

Στην Ινδονησία, την τέταρτη σε πληθυσμό χώρα του κόσμου, έγιναν μεγάλες φοιτητικές διαδηλώσεις την περασμένη εβδομάδα με αφορμή την αύξηση της τιμής του μαγειρικού λαδιού, αλλά και την ανακοίνωση της πρόθεσης του προέδρου της χώρας Joko Widodo να παραμείνει για ακόμα μια θητεία στην εξουσία. Στην Τζακάρτα, το νότιο Sulawesi, τη δυτική Ιάβα και άλλες περιοχές οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν άγρια με την αστυνομία.

Στο Πακιστάν, στην έντονη δυσφορία για την αύξηση των τιμών των τροφίμων ήρθε τώρα να προστεθεί και ένα ενεργειακό κραχ. Η νέα κυβέρνηση της χώρας άρχισε διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ, μετά την ανατροπή του προηγούμενου Πακιστανού Προέδρου, που κατηγορεί τους Αμερικανούς ότι τον έριξαν, λόγω των καλών σχέσεων που διατηρούσε με τη Μόσχα και το Πεκίνο. Η γειτονική Ινδία προτίμησε να στείλει στο διάβολο τους Αμερικανούς, που επέμεναν να περιορίσει τις εισαγωγές της από τη Ρωσία.

Παρόλο που η Λατινική Αμερική δεν επηρεάζεται ιδιαίτερα από την μείωση των ρωσικών και ουκρανικών εξαγωγών, και σε αυτή την ήπειρο εμφανίστηκαν τα πρώτα αποτελέσματα της νέας οικονομικής κατάστασης. Μια μαζική διαδήλωση έγινε την περασμένη εβδομάδα στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής καθώς μια απεργία των φορτηγατζήδων σταμάτησε τις εξαγωγές σιτηρών. Η κοινωνική θερμοκρασία ανεβαίνει τώρα κατά τρόπο ανάλογο προς την πτώση της αγοραστικής αξίας του τοπικού νομίσματος, με τον ετήσιο πληθωρισμό να φτάνει το 55%. Μια μεγάλη απεργία φορτηγατζήδων, οδηγών ταξί και λεωφορείων παρέλυσε επίσης την περασμένη εβδομάδα την Ονδούρα.

Η Σρι Λάνκα, όπου ήδη ένας άνθρωπος σκοτώθηκε στις διαρκείς διαδηλώσεις με αίτημα την παραίτηση του Προέδρου, που τροφοδότησαν οι αυξήσεις στα τρόφιμα, ζήτησε ήδη επείγουσα βοήθεια του ΔΝΤ. Βεβαίως, τέτοια βοήθεια συνοδεύεται πάντα από σχεδόν τιμωρητικούς όρους, με καταστροφικές μακροχρόνιες επιπτώσεις στις χώρες που τη λαμβάνουν. Σοβαρά προβλήματα έχουν δημιουργηθεί και σε μια από τις πολυπληθέστερες χώρες της Μέσης Ανατολής, την Αίγυπτο.
«Τέλεια καταιγίδα» παγκόσμιας δυσαρέσκειας

Την περασμένη εβδομάδα τα Ηνωμένα Έθνη έδωσαν στη δημοσιότητα μια έκθεση για τις παγκόσμιες επιπτώσεις του πολέμου στην Ουκρανία επί των συστημάτων τροφίμων, ενέργειας και το χρηματοπιστωτικό (“Global impact of war in Ukraine on food, energy and finance system”). Σε αυτήν αναφέρεται ότι ο «πόλεμος στην Ουκρανία, σε όλες του τις διαστάσεις, προκαλεί αλυσιδωτά πολύ ανησυχητικά αποτελέσματα σε μια παγκόσμια οικονομία που ήδη έχει πληγεί από τον COVID-19 και την κλιματική αλλαγή, με ιδιαίτερα δραματικές επιπτώσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες».

Όπως σημειώνει η έκθεση το 60% των κυβερνήσεων αυτών των χωρών είναι τόσο βαριά χρεωμένες στις τράπεζες και τις επιχειρήσεις που δεν θα μπορέσουν να επιδοτήσουν αυτούς που επηρεάζονται από τις αυξανόμενες τιμές.

Αυτό που τώρα εμφανίζεται είναι, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, μια «τέλεια καταιγίδα» κοινωνικής δυσαρέσκειας, καθώς η αύξηση της τιμής των τροφίμων σημειώνεται σε ένα περιβάλλον ήδη υψηλού επιπέδου κοινωνικοοικονομικού στρες, εξαιτίας των συνεπειών του κορονοϊού και ενδέχεται να οδηγήσει σε μεγάλη κοινωνική αναταραχή.
Σε κίνδυνο εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι

Σε συνδυασμό με τις συνέπειες του κορονοϊού και την υπερχρέωση, ο πόλεμος, οι κυρώσεις και αντικυρώσεις, απειλούν τώρα να εξαφανίσουν κάθε πρόοδο που σημειώθηκε τα τελευταία 25 χρόνια για την καταπολέμηση της φτώχειας, απειλώντας άμεσα εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους και τη βιωσιμότητα των κρατών της Ανατολικής Αφρικής. Τόσο τα κράτη της Ανατολικής, όσο και της Δυτικής Αφρικής έχουν επιπλέον να αντιμετωπίσουν και τα πραξικοπήματα που οργανώνουν οι Αμερικανοί για να χτυπήσουν τη ρωσική και κινεζική επιρροή στην ήπειρο. Τα τρία από τα τέσσερα τελευταία έγιναν στο Μαλί και την Μπουρκίνα Φάσο, εκεί δηλαδή που ήθελαν οι φωστήρες της δικής μας κυβέρνησης να στείλουν ελληνικά στρατεύματα, σχέδιο που ματαιώθηκε (ελπίζουμε) μετά την επισημοποίηση του γαλλικού Βατερλώ στην Αφρική.

Είπαμε να συμπαρασταθούμε στον ουκρανικό λαό. Δεν είπαμε όμως να ανατινάξουμε την ανθρωπότητα, όπως θα πετύχει τελικά ο sui generis παγκόσμιος πόλεμος που εξαπέλυσε το ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας, με προοπτική επέκτασης και κατά … παντός άλλου μη ελεγχόμενου.

Μήπως η κυβέρνηση και τα πολιτικά μας κόμματα, που εφαρμόζουν απαρέγκλιτα και με αξιοσημείωτη πειθαρχία την πολιτική των ΗΠΑ, έχουν αλήθεια να πουν τίποτα επί όλων αυτών; Έχουν άποψη για τον κόσμο και την πολιτική για την Ελλάδα; (Αν δηλαδή κάνουμε την τολμηρή υπόθεση ότι υπάρχουν ακόμα ελληνικά πολιτικά κόμματα). Ή μήπως America First και σε αυτό και σε όλα τα άλλα θέματα;



Πηγή: kosmodromio.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου