Articles by "Περιβάλλον"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Περιβάλλον. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


 ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΟΜΗΣ!

 ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΑΣ! ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ

Ο Δήμος Θερμαϊκού έχει ήδη προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, με Αίτηση Ακύρωσης και Αίτηση Αναστολής Εκτέλεσης κατά της απόφασης που προβλέπει την αφαίρεση έως και 4 εκατ. κυβικών μέτρων αμμώδους υλικού από τον θαλάσσιο βυθό στο Ακρωτήριο Επανομής, για τις ανάγκες του έργου επέκτασης του 6ου Προβλήτα του Λιμένα Θεσσαλονίκης.

Μία απόφαση που ελήφθη χωρίς καμία διαβούλευση, εν αγνοία του Δήμου Θερμαϊκού και της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.

Ο δήμος στηρίζει την ηλεκτρονική εκστρατεία συλλογής υπογραφών για να αποτραπεί η περιβαλλοντικής καταστροφή και καλεί τους πολίτες από ολόκληρη τη χώρα να ενισχύσουν έμπρακτα τον αγώνα αυτό. 

(Σκανάρετε το QR στη φωτογραφία ή κάνε λινκ στον παρακάτω σύνδεσμο)

https://www.change.org/p/%CE%BF%CF%87%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AE%CF%82-%CF%83%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1%CE%BC%CF%8C%CF%82?sign_confirm_error=failed_token

Το petition:

Εμείς, οι πολίτες που υπογράφουμε αυτή την αναφορά, εκφράζουμε την κατηγορηματική μας αντίθεση στη σχεδιαζόμενη περιβαλλοντική καταστροφή στη θαλάσσια περιοχή του Φαναρίου Επανομής, στο πλαίσιο αμμοληψίας για την επέκταση του 6ου προβλήτα του λιμένα της Θεσσαλονίκης.

Το έργο αυτό, όπως έχει παρουσιαστεί, εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για το θαλάσσιο περιβάλλον, την ακτογραμμή, την τοπική κοινωνία, τον τουρισμό και την ανάπτυξη του τόπου μας, ενώ προχωρά χωρίς την απαραίτητη διαφάνεια και ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών.

Προς:

– Ο. Λ. Θ.

– Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας

– Υπουργείο Περιβάλλοντος & Ενέργειας

– Όλους τους αρμόδιους θεσμικούς φορείς



❗ Γιατί λέμε ΟΧΙ

🔹 Χωρίς επαρκή δημόσια διαβούλευση

Η διαδικασία προωθείται μέσω Τεχνικής Περιβαλλοντικής Μελέτης (ΤΕΠΕΜ), αντί για πλήρη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ), παρακάμπτοντας τη συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας και των αρμόδιων φορέων.

🔹 Τεράστια κλίμακα εξόρυξης

Προβλέπεται εξόρυξη περίπου 4 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων άμμου σε θαλάσσια περιοχή περίπου 3.000 στρεμμάτων, με επέμβαση έως και 20 μέτρα βάθος, γεγονός που μπορεί να μεταβάλει ανεπανόρθωτα τα θαλάσσια ρεύματα.

🔹 Κίνδυνος οικολογικής καταστροφής

Η εμπειρία από παρόμοιες επεμβάσεις δείχνει ότι η αμμοληψία οδηγεί σε καταστροφή του βυθού, απώλεια βιοποικιλότητας και πλήγμα στην αλιεία και τη φυσική ισορροπία της περιοχής.



🏖 Η παραλία Ποταμός σε άμεσο κίνδυνο

Η σχεδιαζόμενη αμμοληψία απειλεί άμεσα την παραλία Ποταμός Επανομής, μία από τις πιο δημοφιλείς και πολυσύχναστες παραλίες της Κεντρικής Μακεδονίας.

Η παραλία Ποταμός:

• φιλοξενεί χιλιάδες λουόμενους κάθε καλοκαίρι,

• αποτελεί αγαπημένο προορισμό για επισκέπτες από ολόκληρη την Ελλάδα,• προσελκύει τουρίστες από το εξωτερικό,

• στηρίζει την τοπική οικονομία, την εστίαση και τον ήπιο τουρισμό.

Η αλλοίωση του θαλάσσιου πυθμένα μπορεί να προκαλέσει:

• διάβρωση της ακτογραμμής,

• απώλεια άμμου,

• θολά και υποβαθμισμένα νερά,

• μείωση της επισκεψιμότητας και μακροχρόνια οικονομική ζημιά.

Η παραλία Ποταμός δεν είναι απλώς ένα σημείο κολύμβησης. Είναι δημόσιο αγαθό, τουριστικός πόρος και φυσική κληρονομιά, που αν χαθεί, δεν αντικαθίσταται.



✅ Τι ζητάμε

✔ Άμεση αναστολή κάθε διαδικασίας αμμοληψίας στην περιοχή Φανάρι – Επανομή

✔ Εκπόνηση πλήρους Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ)

✔ Ανοικτή δημόσια διαβούλευση με πολίτες, επιστήμονες και τοπικούς φορείς

✔ Προστασία της παραλίας Ποταμός και της παράκτιας ζώνης

✔ Εναλλακτικές λύσεις που δεν καταστρέφουν το περιβάλλον



✍ Υπογράφουμε γιατί

🌊 Η θάλασσα και οι παραλίες ανήκουν σε όλους

🏖 Ο τουρισμός και η φύση δεν είναι αναλώσιμα

🧑🧑🧒🧒 Θέλουμε καθαρές παραλίες για εμάς και τα παιδιά μας

🌍 Η ανάπτυξη πρέπει να είναι βιώσιμη, όχι καταστροφική



🇬🇧 🌍 Save Potamos Beach – Say NO to Sand Mining in Epanomi, Greece

The planned sand extraction project in the sea area of Fanari, Epanomi, poses a serious threat to the marine ecosystem and to Potamos Beach, one of the most popular summer destinations in Northern Greece.

Every year, thousands of visitors from Greece and abroad swim, relax, and enjoy this natural coastline. Sand mining may lead to coastal erosion, loss of beach sand, water turbidity, and long-term environmental damage that cannot be reversed.

Potamos Beach is not just a local beach.

It is a public natural asset, a tourism destination, and part of Greece’s coastal heritage.

We call on the authorities to:• Suspend the sand mining project immediately

• Conduct a full Environmental Impact Assessment

• Protect the coastline, the sea, and local communities

• Choose sustainable solutions that do not destroy nature

The sea belongs to everyone. Protect it.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από το RT France

Μια απλή προγονική τεχνική που έχει εγκατασταθεί στα άνυδρα βουνά του Σίντι Ίφνι, στο νότιο Μαρόκο, καθιστά δυνατή τη δέσμευση της υγρασίας της ομίχλης και τη μετατροπή της σε πόσιμο νερό, το οποίο παρέχεται σε εκατοντάδες ανθρώπους στις τοπικές κοινότητες σε μια περιοχή που πλήττεται σοβαρά από την ξηρασία.

Για την καταπολέμηση της λειψυδρίας, μια απλή αλλά εξαιρετικά αποτελεσματική λύση έφερε χαρά σε πολλά μαροκινά χωριά. Το μαροκινό ίδρυμα Dar Si Hmad εγκατέστησε 124 πάνελ πλέγματος σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στο όρος Boutmezguida στα βουνά Anti-Atlas του νοτιοδυτικού Μαρόκου. Αυτό το σύστημα αποτελείται από γιγάντια δίχτυα που συμπυκνώνουν την υγρασία από το θαλασσινό αεράκι και την ομίχλη που συχνά στεφανώνει τις βουνοκορφές, μετατρέποντάς την σε πόσιμο νερό, όπως ανέφερε ο μαροκινός τύπος στις 12 Απριλίου. Οι σταγόνες νερού που συλλαμβάνονται από τα δίχτυα διοχετεύονται στη συνέχεια σε μεγάλες δεξαμενές αποθήκευσης πριν διανεμηθούν στις αγροτικές κοινότητες των γύρω χωριών.


Έως και 100.000 λίτρα νερού την ημέρα

Χάρη σε αυτήν την αρχαία τεχνική που χρησιμοποιούσαν οι πρώτοι κάτοικοι των Καναρίων Νήσων, 160 νοικοκυριά έχουν πρόσβαση σε έως και 100.000 λίτρα πόσιμου νερού ημερησίως. Αυτό το νερό διανέμεται μέσω ενός υπόγειου δικτύου εξοπλισμένου με προπληρωμένους μετρητές. Επιπλέον, για τη βελτιστοποίηση της κατανάλωσης και την πρόληψη της σπατάλης, κάθε οικογένεια λαμβάνει μηνιαίο επίδομα 5.000 λίτρων νερού. Ως αποτέλεσμα, η ζωή γίνεται πολύ πιο εύκολη για τους κατοίκους, καθώς αυτό το σύστημα τους γλιτώνει από τον κόπο να μεταφέρουν νερό για τις καθημερινές τους ανάγκες με γαϊδουράκι από τις λίγες εναπομείνασες ενεργές πηγές στην περιοχή.


Ένα βιώσιμο έργο σε πλήρη ανάπτυξη

Μετά από έξι χρόνια ανάπτυξης, το έργο έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά του. Οι δικαιούχοι κοινότητες καταβάλλουν μια μέτρια συνεισφορά για τη συντήρηση των δικτύων. Η αποτελεσματικότητα και η απλότητα αυτού του βιώσιμου έργου έχουν προσελκύσει ξένους εταίρους και δωρητές, τα κεφάλαια των οποίων αναμένεται να χρησιμοποιηθούν για την εγκατάσταση 80 νέων πάνελ φέτος. Αυτά τα πάνελ θα παρέχουν ηλεκτρική ενέργεια σε άλλες κοινότητες που βρίσκονται στις πλαγιές των μαροκινών βουνών, προσφέροντας έτσι πολλά υποσχόμενες προοπτικές σε αυτήν την άνυδρη περιοχή του Μαρόκου.

Πηγή: RT France



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Γιώργου Γιακουμίδη

Αφού πέρασε 178 ημέρες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, ο αμερικάνος αστροναύτης Ron Garan επέστρεψε στη Γη μεταφέροντας κάτι πολύ βαρύτερο από τον εξοπλισμό του: μια διαφορετική και πιο ουσιαστική κατανόηση της ανθρωπότητας.

Γυρίζοντας ψηλά σε τροχιά, η Γη δεν μοιάζει με συλλογή χωρών ή συνόρων. Εμφανίζεται ως μια μοναδική, λαμπερή μπλε σφαίρα που αιωρείται στο σκοτάδι. Καμία γραμμή δεν χωρίζει τις ηπείρους. Δεν υπάρχουν σημαίες που σηματοδοτούν κάποια χώρα, κάποια περιοχή. Από 400 χιλιόμετρα ψηλά πάνω από την επιφάνεια, οι ανθρώπινες αντιπαλότητες και συγκρούσεις φαίνονται ξαφνικά μικρές και οι ανθρώπινες διασυνδέσεις αναπόφευκτες.

Ο Garan παρακολουθούσε τις καταιγίδες των κεραυνών να ξεδιπλώνονται κυματιστά στις ηπείρους, το ουράνιο σέλας να χορεύει με σχήματα σαν ζωντανές κουρτίνες πάνω από τους πόλους και τα φώτα της πόλης να λάμπουν απαλά απέναντι στη νυχτερινή πλευρά του πλανήτη. Αυτό που τον σόκαρε περισσότερο δεν ήταν η δύναμη της Γης, αλλά η ευθραυστότητα της. Η ατμόσφαιρα που προστατεύει όλη τη ζωή εμφανίστηκε ως ένα λεπτό μπλε φωτοστέφανο, μόλις ορατό, αλλά απόλυτα υπεύθυνο για όλα όσα αναπνέουν, μεγαλώνουν και επιβιώνουν.

Αυτή η θέαση πυροδότησε αυτό που οι αστροναύτες αποκαλούν αποτέλεσμα επισκόπησης - μια βαθιά αλλαγή στην επίγνωση. Η συνειδητοποίηση ότι η ανθρωπότητα μοιράζεται ένα ενιαίο, κλειστό σύστημα. Χωρίς αντίγραφα ασφαλείας. Δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής. Δεν υπάρχει δεύτερο σπίτι.

Από το διάστημα, ο Garan άρχισε να αμφισβητεί τις προτεραιότητες της ανθρωπότητας. Στη Γη, η οικονομική ανάπτυξη συχνά αντιμετωπίζεται ως ο απώτερος στόχος. Από τροχιά, αυτή η ιεραρχία καταρρέει. Η σωστή σειρά γίνεται ξεκάθαρη: πρώτα ο πλανήτης, δεύτερος η κοινωνία, τελευταία η οικονομία. Επειδή χωρίς έναν υγιή πλανήτη, ούτε κοινωνία ούτε οικονομία μπορούν να υπάρξουν.

Παρομοιάζει τη Γη με ένα διαστημόπλοιο που μεταφέρει δισεκατομμύρια μέλη πληρώματος, όπου όλοι εξαρτώνται από τα ίδια συστήματα υποστήριξης ζωής. Ωστόσο πολλοί συμπεριφέρονται σαν επιβάτες αντί για φύλακες ή φροντιστές.

Από τροχιά, η ρύπανση δεν έχει εθνικότητα. Το κλίμα αγνοεί τα σύνορα. Οι διαιρέσεις που υπερασπιζόμαστε στο έδαφος απλά δεν υπάρχουν από ψηλά.

Βλέποντας τη Γη από το διάστημα δεν τον έκανε να νιώσει μικρός.
Τον έκανε να νιώθει υπεύθυνος.

Επειδή μόλις καταλάβεις ότι όλοι οδηγούμε το ίδιο εύθραυστο διαστημόπλοιο μέσα στο σύμπαν, η ιδέα του "εμείς εναντίον αυτών" εξαφανίζεται.

Είμαστε μόνο εμείς...

Καλή Ανάσταση!!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στο Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς καταγράφεται από το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη ένα από τα σοβαρότερα περιστατικά μαζικής δηλητηρίασης άγριας ζωής της τελευταίας πενταετίας.

Μια «αλυσίδα» θανάτου, με καταγεγραμμένα θύματα μέχρι στιγμής, εννέα Μαυρόγυπες, τέσσερις Γερακίνες, τέσσερις Κόρακες, έναν λύκο, πέντε αλεπούδες και δύο κουνάβια, ενώ τρεις Μαυρόγυπες που δηλητηριάστηκαν κατάφεραν, μετά από έγκαιρο εντοπισμό να επιβιώσουν.

Τα άγρια ζώα δηλητηριάστηκαν από φόλες, οι οποίες είχαν τοποθετηθεί επιλεγμένα σε διαφορετικά σημεία εντός του Εθνικού Πάρκου.

Μάλιστα οι φόλες περιλάμβαναν υπολείμματα από Ζαρκάδι, προστατευόμενο είδος, του οποίου το κυνήγι απαγορεύεται στην Ελλάδα αυστηρά βάσει της ισχύουσας δασικής νομοθεσίας, γεγονός που ίσως μαρτυρά και την ταυτότητα των δραστών.

Από τις 11 Μαρτίου, όταν και εντοπίστηκαν τα πρώτα νεκρά ζώα έχουν κινητοποιηθεί αρμόδιοι και τοπικοί φορείς, ενώ το δάσος παρακολουθείται καθημερινά, με περιπολίες των Περιβαλλοντικών Οργανώσεων και πομπούς που έχουν τοποθετηθεί στα διασωθέντα πτηνά.

«Για εννιά μέρες έγιναν περιπολίες ώστε να εντοπίσουμε και να απομακρύνουμε τα δολώματα και τα νεκρά ζώα από το δάσος» επισημαίνει μιλώντας στα Μακεδονικά Νέα η Ελισάβετ Κρετ, περιβαλλοντολόγος και χειρίστρια του ειδικά εκπαιδευμένου σκύλου ανιχνευτή δηλητηριασμένων δολωμάτων της Εταιρείας Προστασίας Βιοποικιλότητας Θράκης.

Στις έρευνες συμμετείχαν τέσσερις σκύλοι, από την Εταιρεία Προστασίας Βιοποικιλότητας Θράκης, τον ΟΦΥΠΕΚΑ και τον Κυνηγετικό Σύλλογο Ορεστιάδος.

«Ήταν σημαντικό εκτός από τις φόλες να απομακρυνθούν και τα δηλητηριασμένα ζώα γιατί λειτουργούν ως δολώματα για άλλα ζώα. Συνελέγησαν λοιπόν από τις αρμόδιες υπηρεσίες και στάλθηκαν για τοξικολογικές αναλύσεις, ώστε να διαπιστωθεί και το δηλητήριο που χρησιμοποιήθηκε» αναφέρει η κα. Κρετ.

Αν και η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων έχει απαγορευτεί στην Ελλάδα από το 1993, σύμφωνα με την περιβαλλοντολόγο, αποτελεί κοινή κοινή πρακτική στην ύπαιθρο, για να εξοντώνονται άγρια ζώα, όπως λύκοι και αλεπούδες και αδέσποτα σκυλιά.

Στην προκειμένη περίπτωση τα σπάνια πτηνά που φιλοξενεί το Εθνικό Πάρκο Δάσους Δαδιάς αποτελούν περισσότερο παράπλευρη απώλεια παρά στόχο των ασυνείδητων.
«Μεγάλη οικολογική καταστροφή»

«Είναι λίγοι αυτοί που τοποθετούν τις φόλες αλλά δημιουργούν πολύ μεγάλη καταστροφή. Μιλάμε για εννέα νεκρά πουλιά, των οποίων ο πληθυσμός εδώ είναι περίπου 130 άτομα. Οπότε μιλάμε για θανάτωση του 10% του πληθυσμού Μαυρόγυπα στη Δαδιά. Πρόκειται για μεγάλη οικολογική καταστροφή» γνωστοποιεί η κα. Κρετ.

Με το περιστατικό δηλητηρίασης, όπως εκτιμά η ίδια, η ανάκαμψη του είδους πάει πίσω, μετά το ρεκόρ αναπαραγωγής του περασμένου έτους, που προκάλεσε αισιοδοξία για τη φυσιολογική λειτουργία του οικοσυστήματος.

«Μετά την καταστροφική πυρκαγιά ο Μαυρόγυπας είχε αρχίσει να βρίσκει και πάλι τους ρυθμούς του στο δάσος, είχαν αυξηθεί οι φωλιές, μόλις είχε ξεκινήσει η αναπαραγωγική περίοδος και έγινε αυτή η εγκληματική πράξη».



«Πρέπει σίγουρα να συνεχιστεί η παρακολούθηση του πληθυσμού» τονίζει η κα. Κρετ αναφορικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την προστασία του Μαυρόγυπα στη Δαδιά.

Τέλος στέκεται στη φύλαξη του Εθνικού Πάρκου από τις αρμόδιες Αρχές και στην ενδελεχή έρευνα για τον εντοπισμό των δραστών και την επιβολή προστίμων, ώστε να αποτραπούν μελλοντικά περιστατικά δηλητηρίασης άγριων ζώων.

Για το εν λόγω συμβάν έχουν συντάξει κείμενο οκτώ Περιβαλλοντικές Οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στην περιοχή και ζητούν από την Πολιτεία:Να κινήσει όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της για την εξιχνίαση κακουργημάτων, όπως ανακρίσεις, αξιοποίηση υλικού από κάμερες κυκλοφορίας, άρση απορρήτου τηλεπικοινωνιών κ.ά.
Να διεξαχθούν άμεσα εξονυχιστικές και πλήρεις επιτόπιες έρευνες, τοξικολογικές εξετάσεις στα ευρήματα, και νεκροψίες όλων των νεκρών ατόμων ώστε να συγκεντρωθεί μια εμπεριστατωμένη δικογραφία.
Να αναλάβει αποφασιστικά τον συντονισμό όλων των εμπλεκόμενων φορέων και υπηρεσιών για τη βέλτιστη επικοινωνία και αποτελεσματική συνεργασία τους στη διαλεύκανση της υπόθεσης.

Επιπροσθέτως όπως γνωστοποιείται, στο αμέσως επόμενο διάστημα θα ζητήσουν έκτακτη συνάντηση με την ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, για να συζητηθεί εκτενώς το ζήτημα, καθώς και τα επόμενα βήματα που πρέπει να γίνουν.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μια νέα, σοβαρή εξέλιξη καταγράφεται στη διαδικασία αδειοδότησης Αιολικών Σταθμών στην Οίτη. Η εταιρεία GREEN VELOCITY προχώρησε σε τροποποίηση των αρχικών Βεβαιώσεων Παραγωγού για τρεις από τους τέσσερις σχεδιαζόμενους ΑΣΠΗΕ, περιορίζοντας κάθε έργο σε μία ανεμογεννήτρια ισχύος 3,9 MW. Η πρακτική αυτή συνιστά προφανή κατάτμηση ενός ενιαίου βιομηχανικού σχεδιασμού σε μικρότερα τμήματα, με σκοπό την υπαγωγή τους σε απλούστερες διαδικασίες, μέσω Πρότυπων Περιβαλλοντικών Δεσμεύσεων (ΠΠΔ), χωρίς την υποχρέωση προηγούμενης Απόφασης Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ).

Ωστόσο, ακόμη και μια μεμονωμένη ανεμογεννήτρια προϋποθέτει εκτεταμένα συνοδά έργα: διάνοιξη και διαπλάτυνση δασικών δρόμων βαρέως τύπου, εκσκαφές και θεμελιώσεις μεγάλου όγκου, εγκατάσταση υποσταθμών, υπόγεια ή εναέρια δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και διασύνδεση με το εθνικό σύστημα. Τα έργα αυτά επιφέρουν σωρευτικές και μη αναστρέψιμες επιπτώσεις στο οικοσύστημα και δεν μπορούν νομικά και περιβαλλοντικά να εξετάζονται αποσπασματικά.

Η μεθόδευση αυτή αντίκειται στο πνεύμα και τη νομολογία του περιβαλλοντικού δικαίου, καθώς και στην αρχή της συνολικής εκτίμησης των επιπτώσεων, όπως προβλέπεται από την ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία. Ιδιαίτερα όταν αφορά την Οίτη, μια περιοχή υψηλής οικολογικής αξίας - Εθνικός Δρυμός, Περιοχή ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000, Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά και υπό καθεστώς Ειδικής Περιβαλλοντικής Μελέτης (ΕΠΜ).

Αυτή η εξέλιξη αναδεικνύει την ανάγκη άμεσης αναθεώρησης του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις ΑΠΕ, με ρητό αποκλεισμό της Οίτης από τέτοιες βιομηχανικές εγκαταστάσεις, καθώς και την ανάγκη συμμόρφωσης με την αρχή της προφύλαξης και της βιώσιμης ανάπτυξης. Η Στερεά Ελλάδα ήδη συγκεντρώνει δυσανάλογο ποσοστό, σχεδόν 45%, της εγκατεστημένης ισχύος ΑΠΕ της χώρας, γεγονός που εντείνει τις σωρευτικές περιβαλλοντικές πιέσεις.

Η κοινωνία και οι θεσμικοί φορείς, οι δύο Δήμοι Λαμίας και Δελφών, η Περιφέρεια, οφείλουν να αντιδράσουν άμεσα. Η κατάτμηση έργων δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως εργαλείο παράκαμψης της περιβαλλοντικής προστασίας. Η Οίτη αποτελεί φυσική κληρονομιά και προστατευόμενο οικοσύστημα, και όχι πεδίο διοικητικών τεχνασμάτων.

Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΟΙΤΗΣ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εμείς μιλάμε για Μητροπολιτικό Πάρκο στη Λαμία. Μια πόλη από τις πιο ζεστές της Ελλάδας, με ελάχιστο πράσινο ανά κάτοικο, με σκόρπια δέντρα και νησίδες πρασίνου, αντί για πνεύμονες ζωής.

Και την ίδια στιγμή, κάποιοι ονειρεύονται να διανείμουν το στρατόπεδο Τσαλτάκη, τη μοναδική ευκαιρία που έχει η πόλη να ανασάνει.

Ναι, η στέγαση των στρατιωτικών έχει τη σημασία της. Όμως το συμφέρον της πόλης δεν μπορεί να τεμαχίζεται σε οικόπεδα. Το Στρατόπεδο Τσαλτάκη δεν είναι «φιλέτο» προς αξιοποίηση κύριε βουλευτή [https://fonografos.net/o-giannis-sarakiotis-gia-tin-aksiopoiisi-tou-proin-stratopedou-tsaltaki/]. Είναι δημόσιος χώρος μέσα στην καρδιά της πόλης, που οφείλει να αποδοθεί στους πολίτες.

Ενώ η κοινωνία της Λαμίας εδώ και εξήντα πέντε χρόνια ζητά να αποδοθεί το Στρατόπεδο Τσαλτάκη στην πόλη, κάποιοι επιλέγουν να στηρίξουν μια πρόταση μερικής “αξιοποίησης” των χώρων του, που παρακάμπτει το πάγιο αίτημα των δημοτικών αρχών και των πολιτών.

Αν η Λαμία θέλει να πάψει να είναι η «τσιμεντούπολη της Ρούμελης», αν θέλουμε οι επόμενες γενιές να έχουν πράσινο, χώρους περίπατου, πολιτισμού και αναψυχής,
τότε το Στρατόπεδο Τσαλτάκη πρέπει να γίνει πάρκο ∙και μάλιστα μητροπολιτικό πάρκο. Αυτό που έκαναν τόσες πόλεις, που επανασχεδίασαν τον αστικό τους χώρο με κέντρο τον άνθρωπο και το περιβάλλον.

Και το ερώτημα: Τι λέει για όλα αυτά ο Δήμος Λαμίας, η Δημοτική Αρχή; Οι δημοτικοί σύμβουλοι;

Στέφανος Σταμέλλος




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Περί τους διακόσιους κορυφαίους επιστήμονες υπέγραψαν δραματική έκκληση προς τις ηγεσίες των κρατών του πλανήτη σχετικά με τους πολύ μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ανθρωπότητα από την κλιματική αλλαγή και τα επείγοντα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για να ανακοπεί (https://global-tipping-points.org/conference-2025/conference-statement/). H έκκληση υπεγράφη ενόψει της προσεχούς διάσκεψης του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή που θα γίνει στο Μπέλεμ της Βραζιλίας, τον προσεχή Νοέμβριο.

Η αύξηση της γήινης θερμοκρασίας υπολογίζεται να ξεπεράσει τον 1,5 ° C (σε σχέση με την προβιομηχανική εποχή) σε μερικά χρόνια, βάζοντας την ανθρωπότητα στην περιοχή κινδύνου όπου πολλαπλά κρίσιμα κλιματικά «σημεία καμπής» (ή ανατροπής αν προτιμάτε, tipping points στα αγγλικά) θα μπορούσαν να ξεπεραστούν, εκθέτοντας σε καταστροφικούς κινδύνους δισεκατομμύρια ανθρώπους, υπογραμμίζεται στην έκκληση των επιστημόνων.

Αυτό έχει ήδη συμβεί στους τροπικούς κοραλλιογενείς υφάλους που πεθαίνουν με πρωτοφανείς ρυθμούς, επιδεινώνοντας το επίπεδο ζωής εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που εξαρτάται από αυτούς. Ήδη, η υπάρχουσα θέρμανση έχει προκαλέσει μη αναστρέψιμες μεταβολές και ακόμα και η παραμικρή αύξηση της θερμοκρασίας από εδώ και πέρα αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο να ξεπεραστούν τα σημεία καμπής.

Ήδη έχουμε κατάρρευση του σχηματισμού βαθέων υδάτων (deep water formation) στις θάλασσες Labrador-Imminger, που προκαλεί απότομες κλιματικές αλλαγές και περιορίζει τη διατροφική και υδάτινη ασφάλεια στη Βορειοδυτική Ευρώπη και τη Δυτική Αφρική. Ιδιαίτερα ανησυχητικός, υπογραμμίζουν οι επιστήμονες, είναι ο κίνδυνος κατάρρευσης του συστήματος ωκεάνιων ρευμάτων «Atlantic meridional overturning circulation (Amoc)». Το Amoc είναι ένα σύστημα ρευμάτων που ρυθμίζει σε μεγάλο βαθμό το παγκόσμιο κλίμα, μεταφέροντας ζεστό επιφανειακό νερό από τους τροπικούς στο βόρειο ημισφαίριο και ψυχρό νερό από το βάθος της θάλασσας προς τον Ισημερινό. Μια ενδεχόμενη κατάρρευσή του θα προκαλούσε βαρείς και παρατεταμένους χειμώνες στη Βορειοδυτική Ευρώπη, ενώ θα υπονομεύσει την παγκόσμια διατροφική και υδάτινη ασφάλεια. «Πνεύμονας» του πλανήτη, το δάσος του Αμαζονίου, βρίσκεται επίσης σε κίνδυνο θανάτου μεγάλου τμήματός του από τα συνδυασμένα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής και της αποψίλωσής του.

Το «παράθυρο δυνατότητας αποτροπής» αυτών των αλυσιδωτών κλιματικών μεταβολών κλείνει γρήγορα, γεγονός που απαιτεί άμεση, πρωτοφανή δράση από τους σχεδιαστές πολιτικής παγκοσμίως και ιδίως τους ηγέτες στην COP30, τη διάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή που θα συνέλθει τον Νοέμβριο στο Μπέλεμ της Αμαζονίας στη Βραζιλία.

Πρόκειται για ένα θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιταγών πλανητικής υγείας και, τελικά (ultimately), για θέμα επιβίωσης της ίδιας της ανθρωπότητας, τονίζουν στην έκκλησή τους οι επιστήμονες.

Κρίσιμης σημασίας για την αποφυγή του ξεπεράσματος σημείων καμπής είναι η ελαχιστοποίηση του μεγέθους και της διάρκειας των υπερβάσεων του ορίου του 1,5 ° C. Για την ελαχιστοποίηση αυτών των υπερβάσεων είναι απαραίτητο οι παγκόσμιες εκπομπές αερίων θερμοκηπίου να φτάσουν το 2030 το ήμισυ των επιπέδων του 2010, κάτι που απαιτεί πρωτοφανή επιτάχυνση της αποανθρακοποίησης. Μόνο σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορέσει να ανακοπεί η αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας αρκετά κάτω από τους 2 ° C και εν συνεχεία να επιστρέψει προς τους 1,5 ° C και πιο κάτω.

Οι παρόντες εθνικοί στόχοι (Nationally Determined Contributions NDCs), εφόσον τηρηθούν, θα περιορίσουν την παγκόσμια υπερθέρμανση μόνο σε περίπου 2,1 ° C αντί της επιδίωξης του 1,5 βαθμού. Για αυτό τον λόγο οι επιστήμονες καλούν τις κυβερνήσεις να τους τροποποιήσουν επειγόντως, δηλαδή εντός της τρεχούσης διορίας που λήγει τον Σεπτέμβριο.

Οι επιστήμονες καλούν τις κυβερνήσεις να εφαρμόσουν πολιτικές που να συμβάλλουν στην πρόκληση θετικών «σημείων καμπής» στις οικονομίες και τις κοινωνίες, δηλαδή σημεία καμπής που προκαλούν αυτοπροωθούμενες (self-propelling) αλλαγές στις τεχνολογίες και τις συμπεριφορές, ενώ εκφράζουν την υποστήριξή τους προς την παγκόσμια πρωτοβουλία Mutirão. Η πρωτοβουλία αυτή αποβλέπει στη δημιουργία αποκεντρωμένων, από τη βάση προς την κορυφή, και αυτοοργανωμένων κινημάτων κινητοποίησης για την επιτυχία κοινών κλιματικών επιδιώξεων.

Οι επιστήμονες κάνουν επίσης μια σειρά προτάσεων για τον περιορισμό των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου που σχετίζονται με το ενεργειακό σύστημα (το 75% των συνολικών εκπομπών), όπως η απαγόρευση μελλοντικά της πώλησης πετρελαιοκίνητων αυτοκινήτων, φορτηγών που κινούνται με ντίζελ και βραστήρων που χρησιμοποιούν αέριο, ενώ ζητούν αυξημένες επενδύσεις για την ανάπτυξη τεχνολογιών που είναι ακόμα σε πρώιμο στάδιο, όπως το πράσινο υδρογόνο, η πράσινη αμμωνία και το πράσινο ατσάλι.

Το υπόλοιπο 25% των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου συνδέεται με την παραγωγή τροφίμων, τη γεωργία και την αποψίλωση. Γι’ αυτό το κομμάτι, οι επιστήμονες καλούν τους πολιτικούς να υιοθετήσουν εμπορικές πολιτικές που να ενισχύσουν τη βιώσιμη παραγωγή προϊόντων και να στρέψουν το δημόσιο χρήμα από την κτηνοτροφία στις φυτικές πρωτεΐνες, κάτι που θα βοηθήσει και στην αντιμετώπιση του κινδύνου υπέρβασης σημείων καμπής στη βιόσφαιρα -περιλαμβανομένου του θανάτου του δάσους του Αμαζονίου- και μπορεί να απελευθερώσει εδάφη για την αναγέννηση της φύσης.

Για να ευνοηθούν θετικές καμπές για την αναγέννηση της φύσης, που αυξάνουν τη βιώσιμη απομάκρυνση CO2 από την ατμόσφαιρα, οι επιστήμονες καλούν σε πολιτικές και δράση των κοινωνιών, προκειμένου να προστατευθούν τα δικαιώματα των αυτόχθονων λαών και να αποτιμηθεί με έντιμο και διαφανή τρόπο η αξία της φύσης. Αυτά θα συμβάλλουν στην επίτευξη των επιδιώξεων του παγκόσμιου πλαισίου στόχων για τη βιοποικιλότητα Kunming-Montreal που είναι η αποκατάσταση του 30% των υποβαθμισμένων οικοσυστημάτων και η διατήρηση του 30% των εδαφών, των υδάτων και των θαλασσών, κάτι ουσιώδες για την αποφυγή υπερβάσεων της γήινης θερμοκρασίας κατά 1,5 ° C.

Μόνο με παρόμοιες αποφασιστικές πολιτικής και δράση των κοινωνιών μπορεί ο κόσμος να σταματήσει τη σημερινή πορεία προς μη διαχειρίσιμες κλιματικές ανατροπές και να καταλύσει θετικές ανατροπές, τονίζουν οι επιστήμονες.

Αν όμως οι προειδοποιήσεις των επιστημόνων πολλαπλασιάζονται, στην πράξη δεν σημειώνεται πρόοδος αλλά μάλλον οπισθοδρόμηση. Όπως φάνηκε και με την υπόθεση του αναγκαίου δραστικού περιορισμού της παραγωγής και χρήσης πλαστικών, που συνιστούν μια από τις μεγαλύτερες απειλές για το φυσικό περιβάλλον και την υγεία των ανθρώπων, είναι τέτοιο το βάρος και η επιρροή των πολυεθνικών εταιρειών που πρακτικά εμποδίζουν τη λήψη οποιουδήποτε σοβαρού μέτρου. Στην περίπτωση της κλιματικής αλλαγής μάλιστα, χρηματοδοτούν με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως όσους -σε αντίθεση με ένα συντριπτικό όγκο επιστημονικών στοιχείων αλλά και την εμπειρικώς πλέον διαπιστούμενη ανά την υφήλιο πραγματικότητα- ισχυρίζονται ότι δεν υφίσταται κλιματική αλλαγή και αν υφίσταται δεν είναι ανθρωπογενής.

Ένα άλλο μεγάλο ερώτημα αφορά το ότι οι συνήθως προτεινόμενες λύσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι σε μεγάλο βαθμό «τεχνικές», με άλλα λόγια προϋποθέτουν ότι μπορεί να βρεθεί λύση του προβλήματος χωρίς να μεταβληθούν τα ίδια τα θεμέλια της οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης, του συστήματος διεθνών σχέσεων και του πολιτισμού της ανθρωπότητας, ότι δηλαδή θα ζούμε, θα δρούμε και θα σεβόμαστε με τον ίδιο βασικά τρόπο, αλλά θα περιορίσουμε το οικολογικό «αποτύπωμα» αυτών των δραστηριοτήτων. Κάτι τέτοιο φαίνεται, όμως, όλο και πιο απίθανο.

Παρότι δεν θέλουν να το πουν, για να μην οδηγήσουν σε παραίτηση λόγω αποθάρρυνσης, οι περισσότεροι κλιματικοί επιστήμονες είναι όλο και περισσότερο απαισιόδοξοι – και πως να μην είναι κανείς όχι κλιματικός επιστήμονας αλλά και άνθρωπος με στοιχειώδη κοινή λογική όταν βλέπει τον πολλαπλασιασμό των συγκρούσεων και των σφαγών διεθνώς αλλά και την πρωτοφανή εκτόξευση του ύψους των πολεμικών δαπανών παγκοσμίως.

Θα χρειαστεί ένα «θαύμα», ένα τεράστιο ποιοτικό άλμα στην παγκόσμια συνείδηση πολύ γρήγορα για να αποφευχθούν τα χειρότερα και να διασωθεί το ανθρώπινο είδος και ο πολιτισμός του. Αυτό είναι το διακύβευμα, τίποτα λιγότερο.

Πηγή:www.amna.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σήμερα 9 Αυγούστου 2025 επισκέφτηκα ως επισκέπτρια την παραλία από τις Λιβανάτες! Κατεβαίνοντας από την εθνική οδό στον δρόμο τον παραλιακό δεξιά μύριζε όλη η περιοχή σαν ατέλειωτος βόθρος, τα νερά της θάλασσας ήταν καφέ σαν νερά βόθρου επίσης. Ανυπόφορη η ατμόσφαιρα.

Εννοείται φύγαμε αμέσως και όταν ρωτήσαμε τι συμβαίνει, μας απάντησαν ότι αυτή η κατάσταση υπάρχει εδώ και μία δεκαετία, υπάρχει επιτροπή η οποία προσπαθεί και δικαστικά να μην πέφτουν οι βόθροι κάποιων έξυπνων-ανεύθυνων μέσα στους αγωγούς των ομβρίων της Εθνικής οδού, αλλά κατά όπως φαίνεται υπάρχει η γνωστή ομερτά της επαρχίας και η κατάσταση συνεχίζει απαράδεκτη και ρυπαρή όπως την αντίκρισα.

Είναι κρίμα τη στιγμή που προσπαθούμε να μαζέψουμε και το παραμικρό πλαστικό ή αποτσίγαρο για να έχουμε καθαρές ακτές, ολόκληρη η ακτή -εν γνώση του Δήμου, της περιφέρειας και όλων των εμπλεκομένων-να έχει γίνει βόθρος για κάποιους ασυνείδητους.

Απίστευτο και απαράδεκτο.

Ντρέπομαι κυριολεκτικά γι’ αυτό που βλέπω και που μυρίζω. Σας επισυνάπτω σχετικές φωτο

Σας παρακαλώ δημοσιοποιήσετε το μήπως και κάποιος κινητοποιήθηκε κι ενδιαφερθεί .

Ευχαριστώ

Pinelopi Giakoumaki




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

γράφει ο Στέφανος Σταμέλλος

Σε κάθε δημόσια συζήτηση για την ενέργεια επανέρχεται το ίδιο αφήγημα: πρέπει να αυξήσουμε την παραγωγή, να αντικαταστήσουμε τα ορυκτά καύσιμα με «καθαρές» μορφές ενέργειας και να διασφαλίσουμε ενεργειακή επάρκεια για τον αυξανόμενο πληθυσμό του πλανήτη. Όμως κάτω από αυτή την φαινομενικά ορθολογική στρατηγική, κρύβεται ένα βαθύτατο αδιέξοδο: δεν αναρωτιόμαστε τι ακριβώς θεωρούμε ανάγκη, και κυρίως, ποιος την ορίζει.

Αν δούμε το ζήτημα πιο στοχαστικά, θα διαπιστώσουμε πως η ενέργεια δεν είναι απλώς ένα τεχνικό μέγεθος. Είναι πολιτισμικό και φιλοσοφικό φαινόμενο. Ο τρόπος που τη ζητάμε, που τη χρησιμοποιούμε, που την απαιτούμε, καθρεφτίζει τη στάση μας απέναντι στον χρόνο, στη φύση, στον άλλο άνθρωπο και -τελικά- στον ίδιο μας τον εαυτό.

Πριν λίγες δεκαετίες, οι άνθρωποι ζούσαν χωρίς air condition, χωρίς ρεύμα 24 ώρες το 24ωρο, χωρίς συσκευές που επικοινωνούν μόνες τους μεταξύ τους. Η «ανάγκη» για απεριόριστη ηλεκτρική ενέργεια είναι προϊόν τρόπου ζωής∙ όχι όρος επιβίωσης. Σήμερα, απαιτούμε ενεργειακές λύσεις όχι για το απολύτως αναγκαίο, αλλά για να διατηρηθεί ένα καταναλωτικό μοντέλο βασισμένο στην αδιάκοπη τεχνική επέκταση. Και όταν αυτό το μοντέλο εκτείνεται στον παγκόσμιο πληθυσμό, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε ένα εκρηκτικό σχήμα: πληθυσμός που αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο και «ανάγκες» που αυξάνονται με εκθετική ορμή.

Πράγματι, ο πληθυσμός της Γης αυξάνεται διαρκώς. Αλλά δεν είναι η αύξηση αυτή καθαυτή που δημιουργεί την κρίση. Είναι ο τρόπος που ερμηνεύεται και χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να συνεχιστεί η ίδια οικολογικά καταστροφική λογική. Η ενεργειακή φτώχεια ενός αγροτικού νοικοκυριού στην Αφρική δεν έχει καμία σχέση με την ενεργειακή σπατάλη ενός δυτικού νοικοκυριού με 6 συνδεδεμένες συσκευές ανά άτομο! Όμως στον δημόσιο λόγο, οι ανάγκες όλων εξισώνονται. Και η απάντηση είναι πάντα: περισσότερη παραγωγή, περισσότερες εγκαταστάσεις, περισσότερη «πράσινη ανάπτυξη», ανεξαρτήτως κόστους για τα οικοσυστήματα.

Η υπόθεση ότι μπορούμε να επεκτείνουμε ατέρμονα τις ενεργειακές υποδομές, ακόμα και μέσα σε περιοχές Natura, ακόμα και σε βουνά όπως η Οίτη και η Όθρυς, που φιλοξενούν σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας και σπάνια είδη ορνιθοπανίδας, δεν είναι βιώσιμη λύση. Είναι η συνέχιση ενός σφάλματος: να επιδιώκουμε τεχνικές απαντήσεις σε ηθικά και πολιτισμικά ερωτήματα.

Ο Νορβηγός φιλόσοφος Άρνε Νες εισήγαγε τον όρο «βαθιά οικολογία» για να περιγράψει μια κοσμοαντίληψη, όπου ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο και το μέτρο όλων των πραγμάτων, αλλά μέλος ενός ευρύτερου πλέγματος ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο, η ενέργεια δεν είναι «αντικείμενο κατανάλωσης», αλλά ζήτημα σχέσης με τον κόσμο. Το ερώτημα δεν είναι «πώς θα έχουμε περισσότερη καθαρή ενέργεια», αλλά «πώς θα μάθουμε να ζούμε με λιγότερα∙ και να το θεωρούμε αυτό πρόοδο».

Δεν είναι η τεχνολογία που μας λείπει. Το μέτρο μας λείπει. Η ταπεινότητα. Η αποδοχή του ορίου. Σε αυτή την προοπτική, το να συνεχίζουμε να στήνουμε ανεμογεννήτριες σε βουνά, να θυσιάζουμε φυσικά οικοσυστήματα στον βωμό της «ενεργειακής ασφάλειας» και να βαφτίζουμε κάθε τεχνολογικό εγχείρημα «πράσινο», δεν είναι λύση. Είναι η επιμήκυνση της κρίσης με άλλο όνομα.

Η ενεργειακή κρίση δεν είναι κρίση προσφοράς. Είναι κρίση επιθυμίας.
Επιθυμούμε περισσότερα απ’ όσα αντέχει ο πλανήτης. Και συνεχίζουμε να το ονομάζουμε «ανάπτυξη». Ήρθε η ώρα να ξαναορίσουμε τι σημαίνει ευημερία. Να πάψουμε να συγχέουμε την πρόοδο με τη διαρκή κατανάλωση. Να βάλουμε τον σεβασμό, την ισορροπία και την απλότητα πάνω από την ταχύτητα, την απόδοση και το κέρδος. Γιατί το ερώτημα δεν είναι πώς θα παράγουμε περισσότερη ενέργεια. Το ερώτημα είναι: Ποια ζωή θέλουμε να τροφοδοτούμε; Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που οντολογικά στεκόμαστε μέσα στον κόσμο, καμία ενεργειακή στρατηγική δεν θα μας σώσει. Πρέπει να στραφούμε σε έναν πολιτισμό που δεν ζητά συνεχώς περισσότερα, αλλά μαθαίνει να ζει καλά με λιγότερα.

Και αυτό δεν είναι «οπισθοδρόμηση». Είναι σοφία.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Στέφανος Σταμέλλος

Όσο προσπαθούσα να γράψω κάτι για την δημόσια διαβούλευση της ΜΠΕ του έργου των 21 ανεμογεννητριών στην Περιοχή Natura του όρους Όθρυς, καρφώθηκε στο μυαλό μου η έννοια του ανθρωποκεντρισμού με τις ποικίλες υποκριτικές αντιφάσεις της βιωσιμότητας και της αειφορίας, του σεβασμού στη φύση, στο περιβάλλον και τόσα άλλα. Στα πλαίσια αυτά είπα να φρεσκάρω λίγο την φιλοσοφική θεώρηση του ανθρωποκεντρισμού κάτω από το πρίσμα της οικολογίας.

Ο ανθρωποκεντρισμός είναι κυρίαρχη αντίληψη στον κόσμο από την αρχαιότητα. Ορίζει τον άνθρωπο ως μέτρο όλων των πραγμάτων, το μόνο ον με συνείδηση, λογική, ψυχή ή, αλλιώς, με δικαιώματα. Στην πράξη, αυτό συνεπάγεται ότι τα άλλα όντα έχουν αξία μόνο σε σχέση με τον άνθρωπο: είναι χρήσιμα, είναι επικίνδυνα ή εκμεταλλεύσιμα∙ και ότι η φύση είναι πόρος και όχι η ίδια η ζωή.

Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στα παρακάτω παραδείγματα: 

1. Σε μια πυρκαγιά ακούγεται πάντα το «δεν απειλεί ανθρώπινες ζωές» και άρα δεν είναι τόσο σημαντική, ακόμη κι αν καίγονται δάση, φωλιές, ενδιαιτήματα, είδη που δεν θα επιστρέψουν ποτέ. 

2. Το κυνήγι εκλαμβάνεται ως «παράδοση», διασκέδαση ή «χόμπι», και το σκότωμα εκατομμυρίων άγριων ζώων κάθε χρόνο στην Ελλάδα είναι «φυσιολογική». 

3. Σε έναν πόλεμο, ο χαμός ανθρώπων είναι τραγωδία, ενώ η καταστροφή βιοσυστημάτων περνά απαρατήρητη. 

4. Ισοπεδώνουμε και τσιμεντώνουμε περιοχές Natura κατασκευάζοντας αιολικούς σταθμούς, κερδοσκοπώντας στο όνομα της πράσινης ενέργειας και αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στην προστατευόμενη απειλούμενη προς εξαφάνιση ορνιθοπανίδα και όχι μόνο.

Η οικολογική σκέψη, όπως διαμορφώθηκε από φιλοσόφους όπως ο Άρνε Νες ή ο Άλντο Λέοπολντ , αντιπροτείνει την οικοκεντρική ηθική: Όλα τα όντα έχουν εγγενή αξία, όχι επειδή μας εξυπηρετούν, αλλά επειδή υπάρχουν. Ο δε άνθρωπος είναι μέρος, όχι κύριος, της Γης. Οφείλουμε σεβασμό και φροντίδα σε κάθε μορφή ζωής, ακόμα και σ’ αυτές που δεν «καταλαβαίνουμε» ή δεν «ωφελούν» τον πολιτισμό μας.

Κάτω από αυτό το πρίσμα, η έλλειψη φροντίδας για την άγρια ζωή στις φυσικές καταστροφές, η αποδοχή του κυνηγιού ως διασκέδαση ή η ακύρωση στην πράξη των Περιοχών Natura με σκοπό το κέρδος, δεν είναι απλώς αδικία, είναι απόρροια ενός διαστρεβλωμένου αξιακού συστήματος, όπου η φύση έχει ξεπέσει και έχει γίνει θέαμα, πόρος ή σκηνικό. Το δε κυρίαρχο κοινωνικοοικονομικό νεοφιλελεύθερο σύστημα έχει μετατρέψει καθετί σε εμπορεύσιμο αντικείμενο. Επομένως, δεν είναι τυχαίο που η αξία της ζωής ενός ζώου ή ενός δάσους θεωρείται «δευτερεύουσα». Είναι συστημικό.

Η έξοδος από τον ανθρωποκεντρισμό δεν σημαίνει την απαξίωση του ανθρώπου, αλλά την επανατοποθέτησή του μέσα στο σύνολο της ζωής: Να πάψουμε να βλέπουμε τον κόσμο σαν σκηνικό ή ιδιοκτησία μας. Να αναγνωρίσουμε ότι η οικολογική κρίση δεν είναι τεχνικό πρόβλημα, αλλά ηθικό και φιλοσοφικό. Να δώσουμε φωνή σε όσους δεν έχουν φωνή: στα άγρια πλάσματα, στα ποτάμια, στα δάση. Να επαναφέρουμε τη συμπόνια και τον σεβασμό ως πολιτικές αρετές, όχι ως συναισθηματισμούς.

Λαμία, 14.7.2025


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Διαβάζαμε στο ρεπορτάζ πριν λίγες ημέρες, ότι το Υπουργείο Περιβάλλοντος εξετάζει τη δημιουργία έξι μονάδων καύσης απορριμματογενών καυσίμων και σύμμεικτων απορριμμάτων [https://www.kathimerini.gr/society/563587357/exi-monades-kaysis-aporrimmaton-poy-tha-chorothetithoyn/]. Μελέτη που παρουσιάστηκε στο ΥΠΕΝ «ονοματίζει» τις περιφερειακές ενότητες στις οποίες αυτές πρόκειται να δημιουργηθούν.

Ακούγαμε επίσης σε τοπικό ραδιόφωνο τον πρόεδρο του ΦΟΔΣΑ Στερεάς και δήμαρχο Λαμίας να ψελλίζει κυριολεκτικά κάτι μεταξύ ΜΕΑ, ΜΑΑ και εργοστασίων καύσης, χωρίς και ο ίδιος να ξέρει τι, πώς, πότε και με ποια ακριβώς χρηματοδότηση θα γίνουν όλα αυτά, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα και λέγοντας ότι «…η Χαλκίδα αυτή τη στιγμή έχει σοβαρότατο πρόβλημα, δεν έχει πού να τα πάει. Σε λίγο αυτό θα’ ρθει και σε μας», εννοώντας τον ΧΑΔΑ/ΧΥΤΑ της Λαμίας «…και αν φέτος καταφέρουμε τη χρονιά, θα’ ναι θαύμα». Τόσο απλά!

Δεν θέλω να κάνω τον κακό αναφέροντας τώρα το τι έλεγα και έγραφα εδώ και δεκαετίες για το πρόβλημα της διαχείρισης των Αστικών Στερεών Αποβλήτων (ΑΣΑ). Ας το αφήσουμε ίσως για μια άλλη φορά. Όμως η διαχείριση των ΑΣΑ παραμένει ένα εξαιρετικά επίκαιρο και σημαντικό θέμα. Η χώρα μας -σε όλη την κλίμακα- δείχνει να ξεχνά διαρκώς την γνωστή ανάστροφη πυραμίδα και την ιεράρχηση στη διαχείριση των Στερεών Αποβλήτων, την οποία προτάσσει η ευρωπαϊκή και διεθνής πρακτική: πρόληψη παραγωγής αποβλήτων, επαναχρησιμοποίηση υλικών, ανακύκλωση και κομποστοποίηση, ανάκτηση ενέργειας, τελική διάθεση (ταφή)∙ και πάει κατευθείαν στα εργοστάσια καύσης.

Η καύση -παρά τις τεχνολογικές της βελτιώσεις- δεν παύει να αποτελεί μια μορφή τελικής επεξεργασίας, που καταστρέφει τα υλικά, τα οποία θα μπορούσαν να επιστρέψουν στην παραγωγή. Άρα είναι αντίθετη με την κυκλική οικονομία. Τα εργοστάσια καύσης για να είναι βιώσιμα απαιτούν μακροχρόνιες συμβάσεις και σταθερό «καύσιμο», δηλαδή ροές σύμμεικτων απορριμμάτων. Αυτό δημιουργεί αντικίνητρα για την ανάπτυξη της Διαλογής στην Πηγή, της Ανακύκλωσης και της Κομποστοποίησης. Αντί να επιβραβεύεται η πρόληψη, δημιουργείται μια δομική εξάρτηση από την παραγωγή απορριμμάτων. Επίσης, παρά τα εξελιγμένα φίλτρα, τα εργοστάσια καύσης παράγουν εκπομπές ρύπων, διοξίνες και βαρέα μέταλλα, ενώ η στάχτη τους παραμένει επικίνδυνο απόβλητο, που χρήζει ταφής. Συχνά δε εγκαθίστανται κοντά σε ευάλωτες περιοχές, με κοινωνικές ανισότητες, προκαλώντας πρόσθετη περιβαλλοντική υποβάθμιση.

Σύμφωνα με τα παγκόσμια στατιστικά δεδομένα, το πραγματικό ποσοστό ανακύκλωσης για την Ελλάδα είναι μόλις 17% και είναι ουραγός στην Ευρώπη, ενώ ο στόχος για το 2025 είναι 55% [https://www.athensvoice.gr/life/perivallon/894944/pagosmia-imera-anakuklosis-giati-einai-simadiko-na-anakuklonoume]. Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, όπως το WWF, προτείνουν ότι η Ελλάδα μπορεί να μειώσει τα απορρίμματά της κατά 35% και να ανακυκλώνει το 90% των απορριμμάτων έως το 2040, χωρίς να καταφύγει σε επενδύσεις καύσης [https://www.emakedonia.gr/chronia-piso-i-ellada-sti-diacheirisi-apovliton-714229?utm_source

Η καύση με λίγα λόγια ΔΕΝ είναι η λύση. Είναι το σύμπτωμα του προβλήματος. Η όποια απόφαση ή μελέτη για την κατασκευή εργοστασίων καύσης εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη στρατηγική της χώρας στη διαχείριση των στερεών αποβλήτων. Δεν αποτελεί βιώσιμη λύση, μας απομακρύνει από την κυκλική οικονομία και μας φέρνει πιο κοντά σε ένα μοντέλο που εξαρτάται από τη σπατάλη. Η Ελλάδα πρέπει να επενδύσει σε υποδομές πρόληψης, επαναχρησιμοποίησης και ανακύκλωσης, ενισχύοντας την περιβαλλοντική συνείδηση και την ενεργή συμμετοχή των πολιτών. Είναι καιρός να αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητές μας και να επιλέξουμε μια πορεία που θα εξασφαλίσει ένα βιώσιμο και καθαρότερο μέλλον για όλους.

Και είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας και ιδιαίτερα στην Περιφέρεια Στερεάς. Πώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς μια τέτοια πολιτική χρόνων; Η διαχείριση απορριμμάτων είναι πολιτική πράξη. Είναι ώρα να αντιστρέψουμε όχι την πυραμίδα, αλλά τις προτεραιότητες των πολιτικών αποφάσεων. «…και αν φέτος καταφέρουμε τη χρονιά, θα’ ναι θαύμα»…

Λαμία, 9.5.2025

Στέφανος Σταμέλλος

 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η απόφαση της Κίνας το 2017 να σταματήσει την εισαγωγή ανακυκλώσιμων αποβλήτων έχει φέρει στην επιφάνεια τις αδυναμίες του παγκόσμιου συστήματος διαχείρισης απορριμμάτων. Οι χώρες, ιδιαίτερα εκείνες που βασίζονταν στην εξαγωγή των αποβλήτων τους, αναζητούν εναλλακτικές λύσεις. Χωρίς όμως σαφή στρατηγική και επαρκείς υποδομές, η βιώσιμη διαχείριση παραμένει ζητούμενο. Αυτό επιβάλλει την ανάγκη για επενδύσεις στην κυκλική οικονομία και την ανάπτυξη τοπικών μονάδων ανάκτησης, ώστε να μειωθεί η εξάρτηση από τρίτες χώρες.

Στη χώρα μας στον τομέα αυτό, της ανάκτησης/αξιοποίησης των ανακυκλώσιμων στερεών αποβλήτων, φαίνεται ότι δεν έχει παρθεί κανένα μέτρο. Έχω την εντύπωση ότι όλοι οι αρμόδιοι με έναν τρόπο προσπαθούν να κρύψουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Το ζήτημα γίνεται ιδιαίτερα σοβαρό, με τις πυρκαγιές σε αποθήκες ανακυκλώσιμων υλικών να έχουν γίνει σχεδόν… "κανονικότητα". Κάνοντας μια αναζήτηση στο διαδίκτυο, τον τελευταίο χρόνο καταγράφονται επτά (7) τέτοιες φωτιές: Στις 7.5.2024 στο ΚΑΛΟΧΩΡΙ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ, στις 14.8.2024 στη ΛΑΡΙΣΑ, στις 6.9.2024 στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, στις 2.10.2024 ξανά στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, στις 6.11.2024 στη ΒΙΠΕ ΒΟΛΟΥ, στις 25.11.2024 στο ΚΟΡΩΠΙ και στις 16.1.2025 στον ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟ. Στις 3.10.2020 δημοσίευμα της εφημερίδας ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ αναφέρεται σε «13 ακόμα πυρκαγιές που έχουν σημειωθεί τους τελευταίους 20 μήνες σε Αττική, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις» https://www.rizospastis.gr/story.do?id=10954163 Διαβάζουμε επίσης στις 3.9.2023 στο https://sikam.wordpress.com/2023/09/03/τα-ανακυκλωσιμα-υλικα-ομορφα-καιγοντ/ «Τα ανακυκλώσιμα υλικά όμορφα καίγονται τα βράδια (και όχι μόνο)» και αναφέρεται σε μια σειρά περιπτώσεις πρόσφατων πυρκαγιών.

Οι αιτίες μπορεί να είναι πολλές:

- Ανεπαρκείς υποδομές και έλεγχος: Πολλές εγκαταστάσεις λειτουργούν χωρίς επαρκή μέτρα ασφαλείας, με αποτέλεσμα οι πυρκαγιές να εκδηλώνονται εύκολα και να εξαπλώνονται ραγδαία.

- Σκοπιμότητα και "ατύχημα" με όφελος: Δεν λείπουν οι υποψίες για εμπρησμούς με στόχο την απαλλαγή από υλικά που δεν μπορούν να αξιοποιηθούν ή δεν συμφέρει η επεξεργασία τους. Οι ασφαλιστικές αποζημιώσεις ή η αποφυγή κόστους διαχείρισης είναι κίνητρα που έχουν ακουστεί πολλές φορές σε τέτοιες περιπτώσεις.

- Παραοικονομία στα ανακυκλώσιμα: Υπάρχει ένα ολόκληρο "παρασύστημα" στη διαχείριση αποβλήτων, όπου σκραπατζήδες, εταιρείες ανακύκλωσης και ενδιάμεσοι παίκτες λειτουργούν χωρίς διαφάνεια.

- Ελλιπής κρατική εποπτεία: Οι έλεγχοι είναι σπάνιοι και οι κυρώσεις αμελητέες. Οι περισσότερες εγκαταστάσεις λειτουργούν με τον δικό τους τρόπο, χωρίς να υπάρχει πραγματική πίεση για τήρηση προδιαγραφών ασφαλείας και περιβαλλοντικών όρων.

Το φαινόμενο των πυρκαγιών στις αποθήκες ανακυκλώσιμων είναι, λοιπόν, συνδυασμός προβληματικής διαχείρισης, έλλειψης ελέγχων και –σε κάποιες περιπτώσεις– πιθανής σκοπιμότητας. Αντί για ένα βιώσιμο μοντέλο κυκλικής οικονομίας, η χώρα μας εξακολουθεί να λειτουργεί με ημίμετρα και αποσπασματικές λύσεις, με αποτέλεσμα τα προβλήματα να συσσωρεύονται (ή… να καίγονται). Η λύση απαιτεί σοβαρό έλεγχο, διαφάνεια και μια πραγματική στρατηγική.

Λαμία, 7.4.2025

Στέφανος Σταμέλλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

γράφει ο Στέφανος Σταμέλλος

Το νέο «Σχέδιο για επανεξοπλισμό της Ευρώπης» και η «Λευκή Βίβλος» των 800 δις ευρώ σημαίνει μια σειρά από οικονομικές, πολιτικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις και προκλήσεις. Πολλές είναι οι αναφορές -και τεκμηριωμένες- από ειδικούς αναλυτές. Ας μην το ταλαιπωρήσουμε με ερασιτεχνικές προσεγγίσεις. Ως «οικολογών» όμως πιο πολύ θέλω, και με ενδιαφέρει, να υπογραμμίσω τα ζητήματα της ειρήνης, που συνδέονται με το συγκεκριμένο θέμα, αλλά και τις συνέπειες ενός τέτοιου εξοπλιστικού προγράμματος σ’ αυτό που ονομάζουμε «Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα».

Όλοι λένε ότι η Συμφωνία του Παρισιού αποτελεί ορόσημο στην παγκόσμια δράση για το Κλίμα, θέτοντας σαφείς στόχους και δεσμεύσεις για όλες τις χώρες. Η ΕΕ έχει δεσμευτεί να μειώσει τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά τουλάχιστον 55% έως το 2030 και να επιτύχει κλιματική ουδετερότητα έως το 2050. Η δική μου λογική, πιστεύω και η δική σας, λέει ότι, αντικειμενικά, η στρατιωτική βιομηχανία και οι πόλεμοι έχουν καταστροφικές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Η δε μείωση των στρατιωτικών δαπανών και ο αφοπλισμός μπορούν να συμβάλουν όχι μόνο στην ειρήνη, αλλά και στην προστασία του πλανήτη. Αυτό που προβληματίζει είναι ότι σε όλες τις Διασκέψεις αποσιωπώνται οι επιπτώσεις των στρατιωτικών δαπανών και του πολέμου στις κλιματικές παραμέτρους. Ας δούμε ποιες μπορεί να είναι οι βασικές αυτές επιπτώσεις στην κλιματική αλλαγή:

- Οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου σε τεράστιες ποσότητες από τις ένοπλες δυνάμεις: Ο στρατός των ΗΠΑ, για παράδειγμα, είναι ένας από τους μεγαλύτερους καταναλωτές καυσίμων στον κόσμο. Σύμφωνα με μελέτες, αν οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ήταν χώρα, θα ήταν ανάμεσα στους μεγαλύτερους ρυπαντές του πλανήτη. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις χρησιμοποιούν τεράστιες ποσότητες ορυκτών καυσίμων για αεροπλάνα, πλοία, τανκς και στρατιωτικές βάσεις. Η καύση αυτών των καυσίμων εκπέμπει CO₂ και άλλους ρύπους. Το ΝΑΤΟ και άλλοι στρατιωτικοί συνασπισμοί έχουν τεράστιο αποτύπωμα άνθρακα, το οποίο δεν περιλαμβάνεται στις διεθνείς αναφορές για τις εκπομπές.

- Η άμεση καταστροφή του περιβάλλοντος από τις πολεμικές συγκρούσεις: Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις προκαλούν αποψίλωση δασών, καταστροφή οικοσυστημάτων και ρύπανση υδάτων. Παραδείγματα; Ο αποψιλωτικός πόλεμος στο Βιετνάμ, όπου ο στρατός των ΗΠΑ χρησιμοποίησε τον «Πορτοκαλί Παράγοντα», καταστρέφοντας δάση και γεωργικές εκτάσεις. Η καύση των πετρελαιοπηγών στο Κουβέιτ κατά τον Πόλεμο του Κόλπου, που απελευθέρωσε τεράστιες ποσότητες ρύπων στην ατμόσφαιρα. Οι ραδιενεργές επιπτώσεις από τη χρήση απεμπλουτισμένου ουρανίου σε όπλα, που μολύνουν το έδαφος και τα υπόγεια ύδατα. Ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας κλπ κλπ…

- Η κατανάλωση πόρων από τη βιομηχανία όπλων: Η παραγωγή όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού απαιτεί τεράστιες ποσότητες πρώτων υλών και ενέργειας. Τα στρατιωτικά εργοστάσια και οι αμυντικές βιομηχανίες συμβάλλουν σημαντικά στις εκπομπές CO₂.

Εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι έχουμε μια υποκρισία στις διεθνείς δεσμεύσεις: Οι στρατιωτικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου εξαιρούνται συχνά, ή γίνονται προαιρετικά, από τις διεθνείς κλιματικές συμφωνίες, όπως η Συμφωνία του Παρισιού, λόγω πολιτικών πιέσεων από ισχυρές χώρες. «No war, no warming» (όχι πόλεμος, όχι υπερθέρμανση) γράφουν πολλά πλακάτ στις Παγκόσμιες Διασκέψεις για το Κλίμα (COP). Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο, που η δραστηριότητα του δεν καταγράφεται. Είναι ο μιλιταρισμός. Οι πόλεμοι παράγουν περισσότερες εκπομπές άνθρακα από ό,τι παράγουν πολλές χώρες, ενώ ο στρατός των ΗΠΑ είναι η μοναδική μεγαλύτερη θεσμική πηγή εκπομπών αερίων θερμοκηπίου, σύμφωνα με το Costs of War Project του Πανεπιστημίου Brown. Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Γάζα είχαν ως αποτέλεσμα όχι μόνο το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων, αλλά προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές στο περιβάλλον και άνοιξαν το δρόμο για εκατοντάδες εκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.

Το 2024 οι στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας ανήλθαν σε 7,5 δισ. ευρώ (7,77 δισ. δολάρια). Σε παγκόσμια κλίμακα, το 2024 οι αμυντικές δαπάνες ανήλθαν σε 2,46 τρις δολάρια φτάνοντας σε νέο ιστορικό υψηλό. Οι ευρωπαϊκές αμυντικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 11,7% σε πραγματικούς όρους φτάνοντας τα 457 δισ. δολάρια, με το 2024 να σηματοδοτεί τη δέκατη συνεχή χρονιά ανάπτυξης. https://www.insider.gr/oikonomia/353922/oi-dapanes-tis-elladas-gia-nato-apo-2008. Αυτή η συνεχής αύξηση, πού λέτε εσείς μπορεί να οδηγήσει; Και τι προϊδεάζει;

Η Ευρώπη δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι μάχεται για το κλίμα, ενώ επενδύει δισεκατομμύρια στην πολεμική της μηχανή. Η υποκρισία αυτή δεν είναι απλώς ηθικό ζήτημα∙ είναι μια επικίνδυνη αντίφαση με καταστροφικές συνέπειες.

Λαμία, 22.3.2025




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΤΕΛΗ ΤΑΦΗΣ και ολοκληρωμένη διαχείριση απορριμμάτων: Ήμουνα νιος και γέρασα. Έχουν περάσει πάνω από τριάντα χρόνια από τότε που κοιμόμασταν και ξυπνούσαμε με τις προσδοκίες και τις υποσχέσεις, με τα ευρωπαϊκά προγράμματα και τις ειδικές χρηματοδοτήσεις και δεσμεύσεις, τα Εθνικά, Περιφερειακά και Δημοτικά Σχέδια, την Ανακύκλωση, τους σύγχρονους ΧΥΤΑ και τις Μονάδες Επεξεργασίας Αποβλήτων – ΜΕΑ. Η κακοδιαχείριση των Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων και των ειδικών χρηματοδοτήσεων δεν επέτρεψε την υλοποίηση των Σχεδίων και την κατασκευή των υποδομών. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.

Οι ευθύνες υπάρχουν και είναι πολιτικές. Ευθύνες των συγκεκριμένων κυβερνήσεων και του συστήματος, που άφησαν να τους κατευθύνουν και να τους οδηγήσουν οι Εταιρείες και τα συμφέροντα. Ευθύνες έχει και η αυτοδιοίκηση, που βολεύτηκε στο να μεταθέτει τις ευθύνες διαρκώς: «με τα σκουπίδια θα ασχολούμαστε τώρα μπρρρρρ… μακριά από μας». Καμιά διεκδίκηση. Είδατε κάποια δημοτική αρχή να καταγγείλει ποτέ την κυβέρνηση για τις καθυστερήσεις και τις διαρκείς ανατροπές και αναθεωρήσεις των Εθνικών Σχεδίων - ΕΣΔΑ; Ένας δήμαρχος, να βγει στα κεραμίδια και να φωνάξει;… Στο μεταξύ τα ευρωπαϊκά πρόστιμα τα τρώγαμε σωρηδόν… Μήπως είναι μόνο για τα σκουπίδια που τρώγαμε τα πρόστιμα; θα μου πείτε. Ναι, έτσι κι αλλιώς τελευταίοι στην Ευρώπη είμαστε σε όλους τους δείκτες και τομείς…

Και τώρα, πάλι με απαίτηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το μπαλάκι έρχεται στους δημότες, που καλούνται να πληρώσουν τη νύφη∙ κι αυτό το λένε ΤΕΛΗ ΤΑΦΗΣ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ. Πώς αλλιώς θα χρηματοδοτηθεί η κατασκευή των υποδομών, τη στιγμή που έκλεισε η ευρωπαϊκή κάνουλα;

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ περίπτωση να αποφύγουν τα τέλη ταφής. Αυτό το ξέρουν καλά οι δήμαρχοι, οι ΠΕΔ και η ΚΕΔΕ. Το ξέρουν οι ΦΟΔΣΑ. Οι αντιδράσεις τους είναι για τα μάτια! Και ξέρετε τι τους λέει η κυβέρνηση; «μαζί τα κάναμε…» παραφράζοντας το γνωστό. Μήπως χρειάζεται να αναφερθώ και να περιγράψω την ιστορική διαδρομή των Μελετών, των Προγραμμάτων κατασκευής των υποδομών της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Λαμία και στη Φθιώτιδα; Όλοι κρύβουν το θέμα κάτω από το ΒΡΩΜΙΚΟ χαλί… Καληνύχτα!

Λαμία, 11.1.2025


Στέφανος Σταμέλλος




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στέφανος Σταμέλλος

Το χρηματοπιστωτικό νεοφιλελεύθερο σύστημα έχει δημιουργήσει/διαμορφώσει ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ τέτοια καταναλωτικά πρότυπα, τα οποία απαιτούν όλο και μεγαλύτερη χρήση ενέργειας. Και αυτό σιγά σιγά επεκτείνεται και στις αναπτυσσόμενες χώρες, γεγονός που νομοτελειακά θα οδηγήσει σε νέες οικολογικές και κοινωνικές κρίσεις και εκρήξεις. Αναμφισβήτητα είμαστε σ’ έναν φαύλο κύκλο, βαδίζουμε σε τεντωμένο σχοινί, με αποτέλεσμα τις βίαιες πολεμικές συγκρούσεις για την παγκόσμια ανακατανομή/αναδιανομή του πλούτου με εργαλείο την ενέργεια, εδώ και χρόνια.

Το γεγονός αυτό δημιουργεί ένα ηθικό και πολιτικό ζήτημα που αφορά την ίδια την ιδέα της αξιοβίωτης ανάπτυξης -ή της απο-ανάπτυξης- την αλλαγή του τρόπου ζωής, του τρόπου παραγωγής και κατανάλωσης, την δίκαιη κατανομή του πλούτου. Αυτό δεν είναι απλά μια οικονομική πρόταση και ιδέα, αλλά συνδέεται άμεσα με την ηθική και την πανανθρώπινη δικαιοσύνη.

Στον μικρόκοσμό μας: Απέναντι μας είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται τη φύση ως πόρο εκμετάλλευσης∙ και κάθε μη οικονομική πτυχή επαφής με την φύση την παραβλέπουν, αφού όλα πρέπει να αποτιμώνται σε χρήμα. Τους μιλάμε για την ήπια αξιοβίωτη ανάπτυξη της ορεινής Ελλάδας με σεβασμό στα οικοσυστήματα, την παράδοση, τον πολιτισμό, για το φυσικό απόθεμα των βουνών και αυτοί κοιτάζουν αλλού. Κυβερνώντες και φερόμενοι «επενδυτές» χέρι χέρι. Προσπαθούν να δουν μόνο πού φυσάει άνεμος και σε ποιο ρέμα κυλάει νερό! Και αυτό που επαναλαμβάνουν είναι: «πηγαίνετε στο Συμβούλιο Επικρατείας -να αποδείξετε το αυτονόητο- να βρείτε το δίκιο σας». Τόσο απλά.

Θα περίμενε κανείς η πολιτεία, το κράτος, η κυβέρνηση να αντισταθούν στις όποιες πιέσεις και να κρατήσουν υπό την προστασία τους το περιβάλλον και την ενέργεια, όπως και όλα τα δημόσια αγαθά. Άλλωστε, η υποβάθμιση του περιβάλλοντος αποβαίνει εις βάρος όλων, πλούσιων και φτωχών. Επομένως η προστασία του είναι ένα γενικεύσιμο, διαταξικό συμφέρον της κοινωνίας.

Στο μεταξύ, άκουγα στο ραδιόφωνο ότι πάνω από το ένα τρίτο (1/3) των επενδύσεων στην χώρα μας σήμερα αφορούν στην οικοδομική δραστηριότητα και το real estate, κυρίως στον τουρισμό. Αντιλαμβανόμαστε όλοι τι σημαίνει αυτό για την πολύπαθη φύση, τις παράκτιες περιοχές, τα νησιά, τις τουριστικές περιοχές και όχι μόνο. Κατά κύριο λόγο μιλάμε για το τσιμέντο και τα παράγωγά του.

Μόνο μια μικρή επισήμανση να κάνω μαζί με όλα τα άλλα, για να το συνδέσουμε με την εισαγωγή αυτής της θεωρητικής παρέμβασης. Το τσιμέντο είναι το τρίτο πιο πολυχρησιμοποιημένο υλικό στον κόσμο, μετά τον αέρα και το νερό και αποτελεί «κλειδί» για τον κατασκευαστικό κλάδο. Σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ενέργειας είναι υπαίτιο για το 8% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (CO2)∙ και μιλάμε μόνο για τις τσιμεντοβιομηχανίες. Ακούει κανείς;





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αναμφισβήτητα τα ρέματα στις οικιστικές περιοχές προκαλούν πολλά προβλήματα και ενέχουν σοβαρούς κινδύνους πλημμύρας. Τα προβλήματα που προκαλούν αντιμετωπίζονται κατά βάση με την οριοθέτηση και την διευθέτησή τους. Παράλληλα λαμβάνονται μέτρα για την προστασία των πρανών κοντά σε σπίτια και επιχειρήσεις, μέτρα για έργα ορεινής υδρονομίας και μικρά φράγματα για τη μείωση της ταχύτητας του νερού, καθαρισμό και διαμόρφωση της κοίτης, για μεγαλύτερο άνοιγμα στα γεφύρια κ.λπ. Ο Ξηριάς, ο χείμαρρος στο ανατολικό τμήμα της Λαμίας, περνάει μέσα από τον οικιστικό ιστό της πόλης.

Αν πούμε να ασχοληθούμε με τον Ξηριά, πρέπει να πούμε πολλά. Πολλά για όσα έγιναν και για όσα ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ. Δεν είναι όμως του παρόντος. Άλλωστε τα έχουμε πει και γράψει τόσες φορές. Ποια όμως ή ποιες και πόσες υπηρεσίες είναι υπεύθυνες για τη μελέτη οριοθέτησης του ρέματος και τη διευθέτησή του; Και πόσα χρόνια χρειάζονται για να γίνουν αυτά;

Η οριοθέτηση είναι μια διοικητική πράξη, με στόχο την εξασφάλιση της απρόσκοπτης απορροής των επιφανειακών νερών και την περιβαλλοντική προστασία του υδατορέματος. Η διευθέτηση είναι η επέμβαση στο υδατόρεμα, με την εκτέλεση των αναγκαίων έργων με σκοπό τη βελτίωση των συνθηκών ροής, τη μείωση των κινδύνων από πλημμύρες και τον έλεγχο των διαβρώσεων και των αποθέσεων φερτών υλικών.

Η Δημοτική Αρχή ουδέποτε ασχολήθηκε με το θέμα αυτό. Και νομίζω δεν ξέρει αν έγινε και σε ποιο στάδιο βρίσκεται η σχετική μελέτη διευθέτησης του ρέματος. Άλλωστε η άγνοια αλλά και η αδιαφορία της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής προκύπτει και από την έλλειψη οποιασδήποτε αναφοράς στα προγράμματα των υποψηφίων Δημάρχων, σε όλες τις δημοτικές εκλογές, για τα ρέματα της περιοχής∙ και όχι μόνο για τον Ξηριά.

Προφανώς η Δημοτική Αρχή δεν έχει αρμοδιότητα για τη μελέτη και την εφαρμογή της. Υπεύθυνη για την μελέτη της οριοθέτησης και διευθέτησης των ρεμάτων φαίνεται ότι είναι η Διεύθυνση Τεχνικών Έργων της Περιφέρειας Στερεάς. Θα μπορούσε όμως και πρέπει να πιέσει τις αρμόδιες υπηρεσίες να επισπεύσουν ένα έργο, από την υλοποίηση του οποίου θα ωφεληθούν οι δημότες της και θα αποφευχθούν ενδεχόμενες πλημμύρες. Η Διεύθυνση Τεχνικών Έργων πρέπει να κάνει την μελέτη και να υλοποιήσει τα προτεινόμενα έργα από τη μελέτη, αφού όμως μεσολαβήσουν και πολλές άλλες αρμόδιες υπηρεσίες.

Οπτικές ίνες βάλαμε, υπογειοποιήσαμε χιλιόμετρα καλωδίων και αγωγών φυσικού αερίου στην πόλη, αλλά και η Moody’s, αργά ή γρήγορα, θα μας δώσει καινούργια υψηλότερη επενδυτική βαθμίδα και η τεχνητή νοημοσύνη μπαίνει στη ζωή μας. Εμείς θα παραμένουμε στον κίνδυνο της πλημμύρας του Ξηριά, μέχρις ότου εφαρμοστεί η μελέτη οριοθέτησης και διευθέτησης του ρέματος. Και μετά βλέπουμε…

Λαμία, 19.11.2024

Στέφανος Σταμέλλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η εξπρές ιδιωτικοποίηση και τσιμεντοποίηση των υδάτινων οικοσυστημάτων της Θεσσαλίας είναι συνταγή για συνεχείς κλιματικές καταστροφές.
Ενώ μεγάλο μέρος του θεσσαλικού κάμπου ακόμα υποφέρει από τις δραματικές επιπτώσεις της καταιγίδας Ντάνιελ, η κυβέρνηση θεωρεί σαν μόνη ενδεδειγμένη λύση την ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων και την επιβάρυνση των οικοσυστημάτων με βαρύτατου οικολογικού αποτυπώματος επεμβάσεις.

Στηριζόμενη σε ένα εξαιρετικά κακής ποιότητας σχέδιο (master plan), μιας αμφιβόλου εγκυρότητας εμπορικής εταιρείας, συνεχίζει να αγνοεί επιδεικτικά τα εργαλεία που προσφέρει η ΕΕ για αποτελεσματική κλιματική θωράκιση, βιώσιμη διαχείριση των υδάτινων πόρων και προστασία από τις πλημμύρες. Μία τακτική που μόλις τον περασμένο μήνα οδήγησε στην παραπομπή της χώρας στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για παραβιάσεις οδηγιών για τα ύδατα (2000/60/ΕΚ) και τις πλημμύρες (2007/60/ΕΚ).

ΥΠΟΒΑΘΜΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ

Ενώ το σχέδιο της εμπορικής εταιρείας HVA βρισκόταν σε υποτυπώδη διαβούλευση στο opengov.gr μέχρι τις 19 Απριλίου και έχοντας πάρει ήδη δύο παρατάσεις (κάτι που δεν έχει συμβεί για πολύ πιο σημαντικές και απαραίτητες νομοθετικές πρωτοβουλίες στο παρελθόν), ένα βασικό του μέρος, το οποίο αφορά στην ίδρυση ιδιωτικού οργανισμού διαχείρισης των υδάτινων πόρων της Θεσσαλίας, διαμορφώθηκε σε νομοσχέδιο και τέθηκε σε παράλληλη διαβούλευση μόλις οκτώ ημερών (7 – 15 Απριλίου). Δυο μέρες αφότου έληξε η διαβούλευση επί του νομοσχεδίου ιδιωτικοποίησης των υδάτινων πόρων της Θεσσαλίας, το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) καταθέτει στη Βουλή το νομοσχέδιο για την ίδρυση της ανώνυμης εταιρείας με επωνυμία «Οργανισμός Διαχείρισης Υδάτων Θεσσαλίας Α.Ε.» (ΟΔΥΘ ΑΕ).

Για να το πούμε απλά: Όσο το master plan ήταν ακόμα ανοιχτό σε δημόσια συζήτηση, ένα μέρος του βγαίνει σε παράλληλη διαβούλευση, για να γίνει νόμος τους κράτους! Πόσο μεγαλύτερη περιφρόνηση μπορεί άραγε να σημειωθεί εις βάρος της θεμελιώδους για κάθε Δημοκρατία διαδικασίας της διαβούλευσης και κοινωνικής συμμετοχής;

Οι οργανώσεις εκφράζουν έντονη αγωνία για το μέλλον της Θεσσαλίας


ΕΝΑ ΔΥΣΤΟΠΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ

Οι τέσσερις (4) συνυπογράφουσες περιβαλλοντικές οργανώσεις έχουν ήδη καταθέσει λεπτομερή σχόλια στις υποτυπώδεις, όπως εξελίσσονται, διαβουλεύσεις, τιμώντας αυτόν τον σημαντικό θεσμό που το ΥΠΕΝ υποβαθμίζει τόσο βάναυσα. Από τη λεπτομερή ανάγνωση τόσο του νομοσχεδίου που τέθηκε σε πολύ μικρής διάρκειας διαβούλευση και λίγες ώρες μετά τη λήξη της κατατέθηκε στη Βουλή, όσο και του σχεδίου της εταιρείας HVA, οι οργανώσεις εκφράζουν έντονη αγωνία για το μέλλον της Θεσσαλίας για τους εξής λόγους:

  • Ιδιωτικοποίηση των υδάτινων πόρων της Θεσσαλίας: Ο Ο.Δ.Υ.Θ. Α.Ε., όπως ζητάει η εμπορική εταιρεία HVA, προβλέπεται ότι θα λειτουργεί με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας. Είναι εξαιρετικά απογοητευτική η πολιτική αδυναμία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τις πρωτοφανείς κλιματικές καταστροφές που έπληξαν τα τελευταία χρόνια τη Θεσσαλία, προβάλλοντας ως εμβληματική πρωτοβουλία της την ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των υδάτινων οικοσυστημάτων και γενικότερα του νερού στη Θεσσαλία.

Μια από τις εξουσίες με τις οποίες προικοδοτείται ο νέος οργανισμός, είναι η διαμόρφωση τιμολογιακής πολιτικής, δηλαδή τιμολόγησης του νερού. Όπως ρητά προβλέπει, η παραπάνω διάταξη, ο ΟΔΥΘ θα εμπορεύεται το νερό. Ακόμα,σημαντικότερο είναι ότι η τιμολογιακή του πολιτική θα πρέπει να καλύπτει τις λειτουργικές δαπάνες του οργανισμού. To master plan της HVA προβλέπει υψηλότατη μισθολογική πολιτική για τα ανώτερα διοικητικά στελέχη του Water Management Organisation (για 10 διευθυντές και έναν δικηγόρο από την ελεύθερη αγορά ζητάει ετησίως 3 εκατομμύρια ευρώ). Παράλληλα, το νομοσχέδιο προβλέπει (άρθρο δέκατο του καταστατικού) αμοιβές για τα 13 μέλη του ΔΣ του ΟΔΥΘ, εκ των οποίων οι Πρόεδρος, Αντιπρόεδρος, Διευθύνων Σύμβουλος και Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος, προσεγγίζουν τις ετήσιες αποδοχές του ανώτατου δικαστικού λειτουργού της χώρας, δηλαδή του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Από αυτές τις διατάξεις γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι τους υπέρογκους μισθούς θα τους πληρώνουν οι Θεσσαλοί αγρότες και καταναλωτές του νερού. Το νομοσχέδιο προβλέπει επίσης (άρθρο πέμπτο του καταστατικού) ότι ο ΟΔΥΘ θα επιβάλει και πρόστιμα, τα οποία θα εισπράττει για να καλύπτει τους υπέρογκους μισθούς, ενώ έσοδα θα μπορεί να εισπράττει και από «την εκμετάλλευση της περιουσίας του», η οποία πιθανότατα θα είναι τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα τα οποία προτείνει η HVA στο master plan της και, βεβαίως, τα υδάτινα οικοσυστήματα της Θεσσαλίας.

  • Καταστροφικές, παρωχημένης λογικής επεμβάσεις: Ο νέος ιδιωτικός οργανισμός θα “μεριμνά για την εκπόνηση Στρατηγικού Σχεδίου Έργων Αντιπλημμυρικής Προστασίας (Master Plan)”. Πρόκειται προφανώς για το master plan που έχει ήδη εκπονηθεί από την ιδιωτική εμπορική εταιρεία και προβλέπει εντελώς παρωχημένης λογικής καταστροφικές επεμβάσεις που αποδεδειγμένα δημιουργούν μεγαλύτερους κινδύνους.
  • Αγνοείται το δίκαιο της ΕΕ για τα ύδατα: Με εξαίρεση την ανάθεση στον ΟΔΥΘ της ευθύνης εκπόνησης των σχεδίων που προβλέπονται από τις οδηγίες 2000/60/ΕΚ (οδηγία πλαίσιο για τα νερά) και 2007/60/ΕΚ (οδηγία για τις πλημμύρες), επί της ουσίας απουσιάζει εντελώς από το νομοσχέδιο οποιαδήποτε σχέση με τις απαιτήσεις εφαρμογής τους. Επίσης, δεδομένου ότι προβλέπει το πλαίσιο για τη μελλοντική εκπόνηση μεγάλων έργων, η έκθεση θα έπρεπε να έχει πρώτα υποβληθεί σε στρατηγική εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων, αλλιώς σαφέστατα παραβιάζει την οδηγία 2001/42/ΕΚ (οδηγία στρατηγικής περιβαλλοντικής εκτίμησης).
  • Αγνόηση της κλιματικής κρίσης και προφανών λύσεων: Το master plan που προβλέπεται από το νομοσχέδιο και έχει ήδη εκπονήσει η εμπορική εταιρεία που επιλέχθηκε με απευθείας ανάθεση από την κυβέρνηση, αγνοεί ότι προφανής λύση προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή, για τη φύση αλλά και τις κοινωνίες, είναι η ανασυγκρότηση και θωράκιση της αγροτικής παραγωγής με βάση τα νέα κλιματικά δεδομένα και με επίκεντρο τις εξής δύο επείγουσες και απολύτως επίκαιρες προτεραιότητες: (α) Ενίσχυση της ανθεκτικότητας των αγροσυστημάτων και (β) Προστασία της βιοποικιλότητας που αποτελεί κλειδί για τις υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει ένα οικοσύστημα. Όταν όλη η Ευρώπη στρέφεται προς την αξιοποίηση των οικοσυστημικών υπηρεσιών κλιματικής θωράκισης και προστασίας των υδάτινων πόρων (Nature-based Solutions), η Ελλάδα παραμένει προσκολλημένη σε μεγάλης κλίμακας κατασκευαστικές επεμβάσεις και εκτροπές ποταμών.
  • Απορίες σχετικά με την επιλογή της εταιρείας: Πουθενά δεν υπάρχει αιτιολόγηση της επιλογής της συγκεκριμένης εταιρείας, στην οποία ανατέθηκε το τιτάνιο έργο του σχεδιασμού της κλιματικής θωράκισης της αγροτικής πρωτεύουσας της Ελλάδας. Σημειώνεται πως η εμπορική εταιρεία Handelsvereniging Amsterdam-HVA (μτφ. Εμπορική Εταιρεία του Άμστερνταμ) ιστορικά εξειδικεύεται στην εκμετάλλευση μεγάλων γεωργικών εκτάσεων σε πρώην ολλανδικές αποικίες και στο εμπόριο των προϊόντων τους. Ως εκ τούτου, η επιλογή αυτής της εταιρείας προκαλεί ερωτηματικά σχετικά με την επιστημονική επάρκεια και την απαραίτητη εξειδίκευση στα κρίσιμα ζητήματα της θωράκισης από πλημμύρες και από τις κλιματικές καταστροφές, που πλέον συμβαίνουν ολοένα και συχνότερα και τείνουν δυστυχώς να γίνουν νέα κανονικότητα.
Το master plan που προβλέπεται από το νομοσχέδιο αγνοεί ότι προφανής λύση προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή, για τη φύση αλλά και τις κοινωνίες, είναι η ανασυγκρότηση και θωράκιση της αγροτικής παραγωγής


Οι συνυπογράφουσες περιβαλλοντικές οργανώσεις ζητούν από τα μέλη της Βουλής των Ελλήνων την απόσυρση των προβληματικών διατάξεων του νομοσχεδίου σχετικά με τη σύσταση του Οργανισμού Διαχείρισης Υδάτων Θεσσαλίας Α.Ε.

Οι συνυπογράφουσες περιβαλλοντικές οργανώσεις:

Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης
Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία
Greenpeace
WWF Ελλάς


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Πενήντα κάτοικοι και φορείς της περιοχής των Δημοτικών Ενοτήτων Φουρνά, Κτημενίων, Ρεντίνας και Μενελαίδας κατέθεσαν στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών Αίτηση Ακύρωσης της Άδειας Παραγωγής, που έχει εκδώσει η Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ) στην εταιρεία WPD ΑΙΟΛΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ 3 ΜΙΚΕ για την εγκατάσταση Αιολικού Σταθμού Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ) 25 ανεμογεννητριών στη θέση «Λυκομνήματα – Ρέλια – Ταμπούρια».

Η θέση είναι στην κορυφογραμμή από τον Αη-Λιά Βελουχίου (Αγίας Τριάδας – Νεοχωρίου) έως το Ζαχαράκι, στα σύνορα Ευρυτανίας, Φθιώτιδας και Καρδίτσας. Η αρχική Αίτηση Ακύρωσης απορρίφθηκε σιωπηρά από την ΡΑΑΕΥ.

Είναι γνωστό πως αναφερόμαστε σε ένα συνολικό σχέδιο εγκατάστασης 83 ανεμογεννητριών, σε πρώτη φάση, στο πανέμορφο ελατόδασος του Φουρνά από τις παρυφές του Βελουχίου έως τον Κόμπολο, την Βουλγάρα και το Καπροβούνι. Η εμπειρία και από άλλες περιοχές λέει πως, αν ξεκινήσουν, δεν θα σταματήσουν. Προβλέπεται επίσης όλες αυτές να συγκεντρωθούν και να συνδεθούν με τις άλλες εκατό περίπου ανεμογεννήτριες, που μεθοδεύεται να εγκατασταθούν από το Πικροβούνι του Βελουχιού έως τα Βορειοδυτικά Βαρδούσια και την Οξιά. Έχουν κοινή διαδρομή μεταφοράς, από τον Ε65 - Λουτρά Σμοκόβου – Ρεντίνα – Βρύση Ζαχαράκη – Σερμιντζέλι – Αηλιάς κλπ κσι ανοίγοντας τεράστιους δρόμους θα μοιράζουν ανεμογεννήτριες δεξιά και αριστερά ισοπεδώνοντας την κορυφογραμμή και το ελατόδασος.

Η εγκατάσταση αυτών των αιολικών σταθμών με τις εκατοντάδες ανεμογεννήτριες, προβλέπεται να αλλάξει εντελώς τον χαρακτήρα όλης της περιοχής, καθιστώντας την βιομηχανική περιοχή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.


Καλούμε τους κατοίκους, τις κοινότητες, τους Πολιτιστικούς Συλλόγους και τους Συλλόγους των Απανταχού των χωριών να πάρουν θέση και να συζητήσουν το θέμα στις Συνελεύσεις των Κατοίκων του καλοκαιριού. Να ακουστεί η φωνή της λογικής και της ήπιας βιώσιμης προοπτικής της περιοχής. Και να μην ξεχνάμε ότι η Ευρυτανία έχει χαρακτηριστεί στο Περιφερειακό Χωροταξικό Πλαίσιο (ΠΧΠ) Στερεάς ως "Περιφερειακό Πάρκο Ορεινής Αμιγούς Φύσης και Ορεινής Μεσογειακής Παραδοσιακής Κληρονομιάς"!

16.5.2024



Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΓΙΑ ΤΑ ΑΙΟΛΙΚΑ ΣΤΙΣ ΔΕ ΦΟΥΡΝΑ ΚΑΙ ΚΤΗΜΕΝΙΩΝ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Διαβάζουμε: «Την παραπομπή της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάσισε σήμερα η Κομισιόν καθώς δεν ολοκλήρωσε την αναθεώρηση των σχεδίων διαχείρισης λεκανών απορροής ποταμών, όπως απαιτείται βάσει της οδηγίας-πλαίσιο για τα ύδατα (οδηγία 2000/60/ΕΚ) και των σχεδίων διαχείρισης των κινδύνων πλημμύρας, όπως απαιτείται από την οδηγία για τις πλημμύρες (οδηγία 2007/60/ΕΚ).»

Στο μεταξύ άκουγα τον Γενικό Γραμματέα Φυσικού Περιβάλλοντος και Υδάτων Πέτρο Βαρελίδη να λέει για τα σχέδια διαχείρισης λεκανών απορροής ποταμών, ότι εδώ και τρεις μήνες έχει πέσει το σύστημα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και δεν μπορέσαμε να καταθέσουμε τους χάρτες… Να τον πιστέψουμε; Λέω να στείλω επιστολή στην Κομισιόν και αν ισχύει, να απαιτήσουμε την παραπομπή της αρμόδιας Διεύθυνσης για άδικη συκοφάντηση της χώρας μας…

Για δε τα σχέδια διαχείρισης των κινδύνων πλημμύρας, μέχρι να καθαρογραφτεί το πόρισμα της παραπομπής, θα τα έχουμε υποβάλει λέει ο κ Βαρελίδης. Οπότε, θα γλυτώσουμε τα πρόστιμα… Δεν είπε τίποτα βέβαια για τους λόγους της καθυστέρησης, ούτε για το ότι η Κομισιόν έστειλε προειδοποιητική επιστολή στην Ελλάδα από τον Φεβρουάριο του 2023. Όμως, όταν επικαλείσαι τα σχέδια διαχείρισης για τα ΜΥΗΕ στα ρέματα και στα ποτάμια ακόμα και στα δικαστήρια, σου λένε: «ποια σχέδια;»

Από την άλλη λέω, πώς συμβαίνει αλήθεια η χώρα μας να τρώει πρόστιμα και να παραπέμπεται κάθε τρεις και λίγο στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για όλα τα περιβαλλοντικά θέματα; Αυτό οφείλεται, λέει ο Γενικός Γραμματέας, γενικά στην έλλειψη υποδομών. Ε, ναι, και ποιος φταίει; Ποιος φταίει για την έλλειψη Βιολογικών Καθαρισμών και τη κακή διαχείριση των υγρών αποβλήτων, την μη επαρκή προστασία των φυσικών οικοτόπων και των ειδών, την μη θέσπιση μέτρων διατήρησης στις περιοχές του δικτύου Natura 2000, για τους χώρους υγειονομικής ταφής αποβλήτων μέσα σε περιοχές Natura, για τις ανεξέλεγκτες χωματερές (ΧΑΔΑ), την μη συμμόρφωση με την οδηγία για τους οικοτόπους 92/43/ΕΟΚ κατά τον σχεδιασμό αιολικών σταθμών, τις καθυστερήσεις στην ανακύκλωση, την μη επικαιροποίηση του Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού για τις ΑΠΕ, την ατμοσφαιρική ρύπανση των πόλεων, την υποβάθμιση του ρόλου και της λειτουργίας των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος - μερικά από αυτά που μου έρχονται πρόχειρα στον νου.

Όπως προκύπτει από τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η Ελλάδα είναι δεύτερη σε συνολικό αριθμό ανοιχτών υποθέσεων παράβασης και πρώτη σε συνεχόμενες παραβιάσεις αποφάσεων του Δικαστηρίου της ΕΕ.

«We will survive», όμως λένε. «Πάμε κι όπου βγει» δηλαδή… Τι δεν καταλαβαίνετε;;


Λαμία, Μάρτης 2024

Στέφανος Σταμέλλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο ανελέητος βασανισμός των δέντρων στην Λαμία συνεχίζεται. Γράφουν πολλοί πως το ίδιο συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα. Αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα. Παρατηρήστε απλά τα δέντρα σε έναν δρόμο, σε οποιονδήποτε δρόμο της πόλης. Χρόνια τώρα, τι κάνουν; Φυτεύουν ένα δέντρο τσιμεντώνοντας ολόγυρα το έδαφος έτσι που να μην ποτίζεται, να μην λιπαίνεται και να μην έχει ζωτικό χώρο∙ και να υποφέρει αντικειμενικά. Όταν μεγαλώσει, αν μεγαλώσει, αρχίζουν τα επόμενα βασανιστήρια. Ανελέητα κλαδέματα χωρίς καμιά επιστημονική φροντίδα και εφαρμογή των κανονισμών, τραυματισμοί στον κορμό και στις ρίζες, έτσι ώστε να είναι πάντα εξασθενημένο και εκτεθειμένο να προσβληθεί εύκολα από τους μύκητες, τα βακτήρια και τα έντομα. Κάποια στιγμή υποκύπτει στα βασανιστήρια και σαπίζει. Τότε το αποτελειώνουν, το κόβουν για να μην πέσει σε κανένα κεφάλι ή στα αυτοκίνητα. Κομμένο είναι πιο χρήσιμο ως καύσιμη ύλη.

Να θυμίσουμε μια φορά ακόμα -και επιγραμματικά- τα οφέλη που αποκομίζονται από τα δέντρα και το αστικό πράσινο γενικά. Είναι: η εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας, η μείωση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, η βελτίωση της ποιότητας του αέρα, η μείωση της απορροής των νερών της βροχής, ο έλεγχος του θορύβου κατά αρκετά decibel, αλλά και αισθητικά, κοινωνικά και άλλα οικονομικά οφέλη. Θα μου πείτε ποιος ασχολείται μ’ αυτά τώρα…

Όσα και να γράψουμε, όσα και να τους πούμε, στου κουφού την πόρτα. Στο μεταξύ κάθε χρόνο εγκρίνονται σημαντικές δαπάνες για το κλάδεμα και την κοπή των δέντρων. Ούτε ένα ευρώ όμως δεν έχει δαπανηθεί για την βελτίωση της ζωής τους. Και όταν λέω βελτίωση της ζωής, εννοώ την απελευθέρωση του ριζικού τους συστήματος με την δημιουργία ζωτικού χώρου γύρω από τον κορμό, το πότισμα, την λίπανση και το καθάρισμα από τα ζιζάνια και τα λαίμαργα. Αυτό δηλαδή που κάνει ο καθένας μας στον κήπο του.

Αν το κάνει ένας από μας, αυθαίρετα και εθελοντικά, θα του πουν δεν έχεις άδεια να σπάσεις το τσιμέντο και τις πλάκες. Λες και πας να ελευθερώσεις παράνομο από την φυλακή. Αλλά έτσι τελικά είναι. Τα δέντρα στην πόλη είναι κάτι χειρότερο από φυλακισμένα, γιατί και οι φυλακισμένοι έχουν δικαιώματα. Τα δέντρα βασανίζονται ανηλεώς μέχρι και για να πεθάνουν!

Τι δεν καταλαβαίνετε;

Λαμία, Μάρτης 2024

Στέφανος Σταμέλλος




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου