Articles by "Ευρώπη"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων



Σύμφωνα με όσα υπογραμμίζονται στην τελευταία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η ισχυρή άνοδος του ΑΕΠ της Σερβίας οδήγησε στην ανάπτυξη των οικονομιών των Δυτικών Βαλκανίων το τρίτο τρίμηνο του 2019.

Η Σερβία, η μεγαλύτερη οικονομία στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων, κατέγραψε τη μεγαλύτερη επιτάχυνση στον ρυθμό ετήσιας αύξησης του ΑΕΠ (σε 4,8% από 2,9% το προηγούμενο τρίμηνο του 2019), κυρίως λόγω της έντονης αύξησης των επενδύσεων. Εξίσου σημαντική για την θετική αυτή εξέλιξη ήταν και η ανοδική πορεία της ιδιωτικής και δημόσιας κατανάλωσης, επισημαίνεται στην ίδια έκθεση σχετικά με τις οικονομικές τάσεις στις υποψήφιες προς ένταξη χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διατήρησε τις προβλέψεις του ρυθμού ανάπτυξης της Σερβίας (του φθινοπώρου του 2019) για το 2020 και 2021, σε 3,8% και 3,7%, αντίστοιχα.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τι αξία έχουν τα μεταχειρισμένα ρούχα; Μεγάλη, απαντούν Ευρωπαίοι ερευνητές.

Έχουν αναπτύξει μια σύνθετη γραμμή παραγωγής που μετατρέπει τα μεταχειρισμένα ρούχα σε πρώτες ύλες όπως γλυκόζη, γλυκόλη ή οξέα που αργότερα μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην χημική βιομηχανία.

Ερευνητές λένε πως το σύστημα αυτό θα μπορούσε να συμβάλει στη μείωση των περίπου 8 εκατομμυρίων τόνων υφασμάτινων αποβλήτων που παράγονται κάθε χρόνο στην Ευρώπη.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση κάθε χρόνο παράγονται 8 τόνοι υφασμάτινα απορρίμματα. Μεταχειρισμένα ρούχα αλλά και σεντόνια, χαλιά, κουρτίνες και πολλά άλλα. Από αυτά, ανακυκλώνεται μόνο το 20%. Τα υπόλοιπα καταλήγουν σε χωματερές ή οδηγούνται σε καύση.

Πώς θα αλλάξει η κατάσταση; 


Ευρωπαίοι ερευνητές έχουν σχεδιάσει και κατασκευάσει εδώ στο Μάριμπορ της Σλοβενίας μια πιλοτική εγκατάσταση για να δώσουν απάντηση ακριβώς σε αυτό το ερώτημα”.

Στην πόλη του Μάριμπορ συγκεντρώνονται κάθε χρόνο 400 τόνοι υφασμάτινων απορριμμάτων. Μόνο ένα μικρό ποσοστό τελικά ανακυκλώνεται. Ο λόγος είναι ότι τα υφάσματα είναι υλικά που έχουν υποστεί πολύ μεγάλη επεξεργασία. Η ανακύκλωσή τους είναι ιδιαίτερα δύσκολη.

Η Μότζα Πόμπερζνικ, μηχανικός περιβάλλοντις στο Ινστιτούτο για την Προστασία της Προστασίας Περιβάλλοντος - IOS: «Γνωρίζουμε όλοι ότι τα υφάσματα πρέπει να βαφτούν. Επίσης, χρησιμοποιούνται χημικά σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες ενώ συχνά γίνεται και επεξεργασία αδιαβροχοποίησης. Ένα ύφασμα μπορεί να αποτελείται από πολλά διαφορετικά υλικά όπως μέταλλα ενώ συχνά χρησιμοποιούνται και πλαστικά».

Οι επιστήμονες στο ευρωπαϊκό ερευνητικό πρόγραμμα του Μάριμπορ έχουν μια πρόταση για να αντιμετωπιστεί δυσεπίλυτο ζήτημα της ανακύκλωσης.

Τρεις αντιδραστήρες μετατρέπουν μεταχειρισμένα ρούχα σε δευτερογενείς πρώτες ύλες χωρίς ορυκτά καύσιμα.

Μετά την πρώτη διαλογή, μάλλινα, βαμβακερά ή υφάσματα από πολυεστέρα περνούν από γνωστές διαδικασίες όπως αποχρωματισμό, βιοχημικό πολυμερισμό και επεξεργασία που βασίζεται στην υδρόλυση.

Και προσθέτει: «Είναι πραγματικά πολύ σημαντικό στα απορρίμματα που εισάγουμε στο σύστημα για να δημιουργήσουμε δευτερογενείς πρώτες ύλες να έχει γίνει πολύ καλή διαλογή. Αυτό σημαίνει ότι όσο πιο καθαρό είναι το εισαγόμενο τόσο καθαρότερο και υψηλότερης ποιότητας θα είναι το εξαγόμενο».

Το τελικό παραγόμενο προϊόν εξαρτάται από τη φύση του πρωτογενούς υλικού. Από τον πολυεστέρα για παράδειγμα, οι ερευνητές μπόρεσαν να εξάγουν χημικά που αργότερα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή πλαστικών.

Οι επιστήμονες όμως έχουν κι άλλες συνταγές. Η Αλεξάντρα Λόμπνικ, καθηγήτρια Μηχανικής Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο του Μάριμπορ και συντονίστρια του προγράμματος RESYNTEX εξηγεί: «Επεξεργαζόμαστε βαμβακερά για παράδειγμα. Από τα οποία εξάγουμε γλυκόζη που μετατρέπεται σε βιοαιθανόλη. Στη συνέχεια έχουμε το μαλλί. Από το μαλλί παίρνουμε πρωτεΐνες που μετατρέπονται σε ρητίνες για ξύλα αντί για τοξικές ρητίνες φορμαλδεϊδης».

Η εργαστηριακή έρευνα αποσκοπεί στη βελτίωση της διαδικασίας ανακύκλωσης που απαιτεί βιοχημικά μίγματα και υψηλή πίεση και θερμοκρασίες. Αυτό βοηθά στη σταθεροποίηση του παραγόμενου αποτελέσματος.

Η Τζουλίγια Φόλμαγερ Βαλγ, χημικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Μάριμπορ λέει: «Θέλουμε να παραλάβουμε στο τέλος της διαδικασίας ένα προϊόν που να έχει την ίδια ποιότητα με τα υλικά που λαμβάνουμε από τα ορυκτά καύσιμα. Είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα που το εγγυόμαστε με την διαδικασία καθαρισμού».

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η ίδια τεχνολογία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να τονωθούν τα επιχειρηματικά μοντέλα κυκλικής οικονομίας άλλων αποβλήτων.

Η Μότζα Πόμπερζνικ συμπληρώνει: «Εξελίσσουμε την τεχνολογία αυτή και στα πλαστικά, πλαστικά πολυαιθυλενίου για μπουκάλια, για παράδειγμα. Θα προσπαθήσουμε επίσης να αποικοδομήσουμε τα υλικά συσκευασίας από κυτταρίνη που είναι ένα από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά προβλήματα».

Οι επιστήμονες ελπίζουν πως η δουλειά τους θα συμβάλει στο να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση του κόσμου σχετικά με την περιβαλλοντική και οικονομική σημασία της σωστής διαλογής και ανακύκλωσης υφασμάτινων αποβλήτων.



πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η πρόσβαση στη στέγη, τη δημόσια υγεία και την εργασία γίνεται όλο και πιο δύσκολη, ακόμα και στις αναπτυγμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ προστίθενται νέες μορφές φτώχειας, όπως η ενεργειακή (ηλεκτρικό, θέρμανση κλπ), σύμφωνα με το Ελληνικό Δίκτυο για την Καταπολέμηση της Φτώχειας, όπως ανέφεραν οι ομιλητές στην εκδήλωση «Άνθρωποι που βιώνουν Φτώχεια», η οποία αφορά την εξελισσόμενη φτώχεια και τους ανθρώπους που τη βιώνουν σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Κεντρική θέση της εκδήλωσης ήταν ότι η «εξάλειψη της φτώχειας αποτελεί πολιτική επιλογή».

Χώρες ΕΕ: Το κοινωνικό κράτος, υποβαθμίζεται, προς όφελός των ιδιωτών

Είκοσι εκατομμύρια υπολογίζονται πλέον οι άστεγοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρουσιάζοντας αύξηση τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα εξαιτίας του μπαράζ εξώσεων σε χώρες όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, εξήγησε η Δέσποινα Καραχλάνη, συντονίστρια της ελληνικής ομάδας στην Ευρωπαϊκή Συνάντηση «Φωνές των ανθρώπων που βιώνουν φτώχεια» (Voices of Poverty ), που διεξήχθη για 18η συνεχόμενη χρονιά στις Βρυξέλλες.

Ακόμα και σε αναπτυγμένες χώρες, όπως το Βέλγιο, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο μπαίνουν όλο και περισσότερα εμπόδια στην πρόσβαση στη δημόσια υγεία και περίθαλψη, καθώς οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ΕΕ προτείνουν όλο και περισσότερο ιδιωτικές δομές, υποβαθμίζοντας τις δημόσιες παροχές, συνέχισε η κ. Καραχλάνη, παρουσιάζοντας τα συμπεράσματα της συνάντησης.

Σε πολλές χώρες , όπως Ιταλία, Λετονία, Μάλτα, Πορτογαλία, Ελλάδα παρατηρούνται μεγάλα κενά στην εύρεση εργασίας, ενώ προσφέρονται κυρίως εργασίες χαμηλών προσόντων. Σημειώνεται μεγάλη αύξηση των «ευέλικτων» μορφών και της αδήλωτης εργασίας, μεταξύ άλλων. Οι εργοδότες εκμεταλλεύονται τον ξένο πληθυσμό με πενιχρά ημερομίσθια, χωρίς ασφάλεια, γεγονός που συμπαρασύρει και τα ημερομίσθια των ντόπιων πληθυσμών, πρόσθεσε.
«Ο πλούσιος Βορράς της Ευρώπης σταθερά απομυθοποιείται. Το κοινωνικό κράτος δεν είναι πια ορατό», υπογράμμισε η κ. Καραχλάνη.

Ελλάδα: Θλιβερές πρωτιές, παρότι οι άνθρωποι δουλεύουν περισσότερο από τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη

Οι άνθρωποι στην Ελλάδα δουλεύουν περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, με συνταξιοδοτικό δικαίωμα στα 67 έτη, τόσο για άνδρες, όσο και για γυναίκες, ανέφερε ο Λάζαρος Πετρομελίδης, παρουσιάζοντας τη σχετική έρευνα του Ελληνικού Δικτύου για την Καταπολέμηση της Φτώχειας. Από τα μέσα του 2012 ως το 2019 οι μισθοί παρέμειναν στάσιμοι.

Το 31,3% των Ελλήνων βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας με στοιχεία του 2018, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό το 2005 ήταν 19,6%. Συγκεκριμένα η Ελλάδα έχασε το 25% του ΑΕΠ της κατά τη διάρκεια της κρίσης, πολύ μακριά από οποιαδήποτε χώρα της ΕΕ.
Οι νέοι που εργάζονται, αλλά παραμένουν φτωχοί, είναι σε όλη την Ευρώπη, και στην Ελλάδα, η μοναδική ηλικιακή ομάδα με αυξητική τάση. Η Ελλάδα, όμως είναι η πρώτη χώρα στην ΕΕ, όπου οι νέοι αφότου τελειώσουν της σπουδές ή την εκπαίδευσή τους δεν εργάζονται (ποσοστό 50,5%).

Σε λογαριασμούς και φόρους το 44% του εισοδήματος

Έρευνα του ΣΕΠΕ του 2019 αναφέρει, ότι οι καταναλωτές δαπανούν το 44% του εισοδήματός τους για λογαριασμούς και φόρους και το 14% για ενοίκια. Παράλληλα, το 10% του πληθυσμού ξοδεύει περισσότερο από το 100% του εισοδήματός του, δηλαδή πρακτικά δανείζεται.

Σύμφωνα με τη EUROSTAT το 35,6% των ελληνικών νοικοκυριών αδυνατεί να πληρώσει τους λογαριασμούς, ενώ το 39,6% δεν μπορεί να συντηρήσει το σπίτι του, είτε είναι ενοικιαζόμενο, είτε ιδιόκτητο. Η αύξηση των τιμών των κατοικιών κατά 7,4% το 2019, ακολουθούμενη από μεγαλύτερη αύξηση των ενοικίων, αναμένεται να ενισχύσει τα φαινόμενα φτώχειας.
1,5 εκατομμύριο φορολογικές δηλώσεις το 2017, δηλαδή το 25% του συνόλου, δήλωσαν εισοδήματα μέχρι 2.000 ευρώ, εκ των οποίων οι 650.000 είχαν μηδενικό εισόδημα. Το παραπάνω σημαίνει μεγάλος αριθμός αδήλωτης εργασίας, ή βαθιά φτώχεια, που δεν έχει γίνει αντιληπτή, σημείωσε ο κ. Πετρομελίδης. 

Από την άλλη, εμφανής είναι η κοινωνική ανισότητα, καθότι τέσσερα εκατομμύρια φορολογικές δηλώσεις αντιστοιχούν σε εισόδημα 20.000 δηλώσεων ύψους άνω των 100.000 ευρώ.
Το χρέος της χώρας, αναφορικά με το ΑΕΠ, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο, με πρώτο το χρέος της Ιαπωνίας. Οι άνεργοι ξεπερνούν το 1 εκατ., εκ των οποίων οι μισοί μακροχρόνιοι.

Έχουν ανάγκη τα επιδόματα

507.000 πολίτες επιβιώνουν χάρη στο Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ), 602.000 άτομα αδυνατούν να πληρώσουν το ενοίκιο χωρίς υποστήριξη. Περισσότερα από 450.000 άτομα πήραν τρόφιμα από ΤΕΒΑ (Ταμείο Ευρωπαϊκής Βοήθειας προς τους Απόρους) και πάνω από 80.000 βασίστηκαν στα κοινωνικά παντοπωλεία.
517.000 παιδιά βιώνουν τη φτώχεια, ποσοστό τριπλάσιο σε σχέση με το 2005. Πάνω από 750.000 εργαζόμενοι αμείβονται με μισθό κάτω των 500 ευρώ.

Σημειώνεται, ότι 100 με 200.000 παράτυποι μετανάστες παραμένουν αόρατοι από όλα τα υποστηρικτικά συστήματα, ενώ η μειωμένη στήριξή τους από επιδοματικές πολιτικές αναμένεται να χειροτερέψει τη θέση τους, υπογράμμισε ο κ. Πετρομελίδης.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

· Pascal Boniface/Réseau International/28 décembre 2019
· Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προ ημερών υπέγραψε προεδρικό διάταγμα που επιβάλλει «το πάγωμα» όλων των περιουσιακών στοιχείων των εταιρειών που συμμετέχουν στην κατασκευή του αγωγού Nord Stream 2, ο οποίος θα επιτρέπει την εξαγωγή ρωσικού πετρελαίου στην Ευρώπη μέσω της Θάλασσας της Βαλτικής. Πρόκειται επομένως για αμερικανική απειλή επιβολής βαρειών ποινών σε μη αμερικανικές εταιρείες, για έργα τους εκτελούμενα έξω από την αμερικανική επικράτεια. Βλέπουμε εδώ όλη την «γοητεία» του υπερεθνικού χαρακτήρα της αμερικανικής νομοθεσίας: ΄Ενας νόμος κομμένος στα μέτρα των αμερικανικών συμφερόντων που μπορεί να έχει συνέπειες διεθνούς εμβέλειας.

Η ελβετική εταιρεία Allseas διέκοψε αμέσως τις εργασίες της και το μέλλον του αγωγού έδειχνε αβέβαιο. Το σύνολο των σημαντικών επιχειρήσεων που έχουν επενδύσει σε αυτό το έργο δραστηριοποιούνται επίσης και στις ΗΠΑ και επομένως η απειλή των κυρώσεων τις παραλύει. Δυο Αμερικανοί γερουσιαστές, ο Τεντ Κρουζ και ο Ρον Τζόνσον είχαν ειδοποιήσει τον γενικό διευθυντή της Allseas να σταματήσει αμέσως τις εργασίες και να αφήσει τον αγωγό ανολοκλήρωτο. Τον τρομοκράτησε με την απειλή ότι εάν αποτολμούσε να τελειώσει τον αγωγό η επιχείρησή του θα ριψοκινδύνευε την χρεωκοπία.

Η δολαριοποίηση της διεθνούς οικονομίας και η επιβεβαίωση της υπερεθνικής ισχύος της αμερικανικής νομοθεσίας καθιστούν αυτήν την απειλή αξιόπιστη. Πολύ προ της εκλογής του Προέδρου Τραμπ, πολλές ευρωπαϊκές εταιρείες είχαν καταδικαστεί σε βαρύτατες οικονομικές ποινές, που κατά τα τελευταία δέκα χρόνια έφτασαν τα 40 δισεκατομμύρια δολάρια. Υπενθυμίζουμε ότι η γαλλική τράπεζα BNP (επί προεδρίας Ομπάμα) είχε καταδικαστεί σε πρόστιμο εννέα δισεκατομμυρίων για τις συναλλαγές της με το Σουδάν και το Ιράν.

Αυτή η απόφαση οφείλεται κατ΄ επίφαση στο να μην ενισχυθεί η Ρωσία, που είναι ένοχη για την προσάρτηση της Κριμαίας. Η Ρωσία, που εξαρτάται κατά τα 2/3 από τις εξαγωγές ενεργειακών πρώτων υλών για την απόκτηση διεθνούς συναλλάγματος, είναι πράγματι το πρώτο θύμα. Αλλά πλήττεται επίσης η Γερμανία, η οποία θα ήταν ο κύριος παραλήπτης του φυσικού αερίου,. Η Καγκελάριος Μέρκελ έχει καταγγείλει την εξωτερικήν ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Γερμανίας. Θα προχωρήσει όμως πέραν αυτών των ρητορικών διαμαρτυριών;

Ο αγωγός Nord Stream 2 παρακάμπτει τις Βαλτικές Χώρες, την Πολωνία και την Ουκρανία, χώρες προσκολλημένες στις ΗΠΑ. Η αμερικανική πρεσβεία στην Γερμανία δεν δίστασε να παρουσιάσει αυτό το μέτρο ως φίλο-ευρωπαϊκό. Αλλά πίσω από αυτήν την απόφαση κρύβεται κυρίως η επιδίωξη της Ουάσιγκτον να μπορεί εύκολα να εξάγει στην Ευρώπη το δικό της πετρέλαιο και το σχιστολιθικό αέριο, όσο και αν είναι ακριβότερα από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν επομένως την απειλή των κυρώσεων για την προώθηση των οικονομικών συμφερόντων τους. Και κυρίως για να επιβάλλουν τις αποφάσεις τους σε άλλες χώρες, τόσο ανταγωνιστικές όσο και συμμάχους και να στερήσουν τις άλλες χώρες από το δικαίωμα να παίρνουν κυρίαρχα τις αποφάσεις τους.

Μετά την απαγόρευση της αγοράς πετρελαίου από το Ιράν, τις απειλές κατά των επενδύσεων στην Κούβα, έχουμε μιαν νέαν θεμελιώδη παραβίαση της κυριαρχίας των ευρωπαϊκών χωρών.

Υπάρχει μια κεφαλαιώδης αντίφαση ανάμεσα στο να είσαι μέλος της ίδιας συμμαχίας και να σε λογαριάζει τόσο ελάχιστα ο ηγέτης της σημαντικότερης χώρας της συμμαχίας.

Καμιά χώρα δεν πλήττει βαρύτερα σήμερα την κυριαρχία των χωρών της Ευρώπης από τον Αμερικανό σύμμαχό τους. Επί πόσον καιρό ακόμη οι ευρωπαϊκές χώρες θα ανεχθούν αυτήν την κατάσταση;

Ουσιαστικά οι Αμερικανοί υιοθετούν τώρα την αρχή της «περιορισμένης κυριαρχίας», που είχε εισαγάγει το Μπρέζνιεφ (επικεφαλής της Σοβιετικής ΄Ενωσης) το 1968 για την Τσεχοσλοβακία και γενικώτερα για τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Ο Εμμανουέλ Μακρόν διακήρυξε ότι το ΝΑΤΟ έχει υποστεί «εγκεφαλική νέκρωση.» Είναι, στην πραγματικότητα, μια αισιόδοξη άποψη. Το ΝΑΤΟ είναι πάντοτε πολύ ζωντανό και μάλιστα πολύ εξαναγκαστικό, αλλά δεν παίζει πλέον τον ρόλο του προστάτη, μέσω ΗΠΑ, των Ευρωπαίων. Διαδραματίζει τον ρόλο του στρατηγικού ευνουχιστή των ευρωπαϊκών φιλοδοξιών.

Ήρθε πράγματι η ώρα για τους Ευρωπαίους να βγουν από την κατάσταση στρατηγικής υπνοβασίας που τους οδηγεί να μην αντισταθούν στους Αμερικανούς, σε αντάλλαγμα της προστασίας τους από μιαν απειλή, χθες σοβιετική και πράγματι υπαρκτή, σήμερα Ρωσική και τεχνητά φουσκωμένη, για να διατηρεί τον αυτοκρατορικό έλεγχο των Ευρωπαίων.




Ο Πασκάλ Μπονιφάς είναι Γάλλος Πολιτειολόγος, ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου των Διεθνών και Στρατηγικών Σχέσεων, (l’Institut de relations internationales et stratégiques (IRIS)


Source : pascalboniface.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Tom Luongo, Zero Hedge, Sun, 22/12/2019

[ Το κατωτέρω άρθρο Αμερικανού δημοσιογράφου φωτίζει την βαρύτητα, τις διαστάσεις και τις συνέπειες γεγονότος των τελευταίων ημερών, που διαγράφεται ήδη ως το σημαντικότερο του χρόνου που λήγει και που πιθανώτατα θα κριθεί από μελλοντικούς ιστορικούς ως ο αποφασιστικός καταλύτης ριζικών γεωπολιτικών ανατροπών και μεταμορφώσεων.]

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι ΗΠΑ αυτήν την βδομάδα πέρασαν τον Ρουβίκωνα. Και δεν αναφέρομαι στην γελοία παραπομπή του Προέδρου Τραμπ επειδή έκανε την δουλειά του.

Αναφέρομαι στο ψήφισμα NDAA*, που περιλαμβάνει και διατάξεις βαρύτατων κυρώσεων σε βάρος όσων συνδέονται με την αποπεράτωση του αγωγού Nord Stream 2.

Oι HΠΑ δια νόμου απολύουν τώρα κάθε σύμμαχο ή εταίρο που προβαίνει σε οικονομική δραστηριότητα την οποία αυτές δεν εγκρίνουν. Το κάναμε αυτό κάθε φορά σε χώρες τις οποίες θεωρούμε ανταγωνιστικές, ή που έχουν διαπράξει «παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων», ή παραβίασαν το Διεθνές Δίκαιο και τους κοινωνικούς κανόνες…

Εδώ πρόκειται για μιαν απλή εμπορική συναλλαγή. Ναι, έχει γεωπολιτικές επιπτώσεις, αλλά αυτές είναι δευτερεύουσες. Κανείς δεν θα υποστεί βλάβη από τον αγωγό Nord Stream 2. Η πραγματική βλάβη αφορά στην ικανότητα των ΗΠΑ να αναγκάζουν τις χώρες της Ευρώπης να ακολουθούν τις αντιρωσικές πολιτικές τους.

Γι΄αυτόν τον αγωγό δεν πέφτει λόγος στις ΗΠΑ. Είναι ένα ενεργειακό πρόγραμμα στο οποίο ελεύθερα εντάχθηκαν έξη εταιρείες τηρώντας τους κανονισμούς της Ε.Ε. (που, χάρις στις πιέσεις των ΗΠΑ, μεταβλήθηκαν κατά την κατασκευή του) . Είναι ένα πρόγραμμα που προορίζεται να εξασφαλίσει ενεργειακή ασφάλεια στην Γερμανία.

Η Γερμανία έχει ανάγκη τον αγωγό, και ανάγκη επίσης τον έχει η περισσότερη Ευρώπη, με μεταπώληση του αερίου.

Οι ΗΠΑ προβαίνουν τώρα σ’ αυτό το βήμα με αυτοκρατορικό ουκάζιο, επειδή κάθε άλλη προσπάθεια τους απέτυχε. Αυτό προϋποθέτει ότι η Ρωσία και οι Ευρώπη είναι εχθροί. Αλλά δεν είναι. Εάν ο γερουσιαστής Τεντ Κρούζ ( Σημ. μτφ: εισηγητής του ψηφίσματος) επιθυμεί να προσδιορίσει έτσι την σχέση μαζί τους θα έπρεπε να εισαγάγει την κήρυξη πολέμου κατά της Ρωσίας και να επιβάλει μιαν ανάλογη απόφαση του ΝΑΤΟ.

Αυτό δεν το κάνει. Απλά προκαλεί ένα διεθνές επεισόδιο και εξασφαλίζει ότι η διάσπαση του ΝΑΤΟ θα έρθει πολύ πιο γρήγορα.

Μα σοβαρά αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο εγκεφαλικά νεκροί;

΄Ετσι νομίζω τελικά.
Και αυτό δείχνει πόσο σημαντικό είναι το ζήτημα, όχι μόνο για την Ρωσία αλλά και για την Γερμανία και την Ε. Ε.

Η Ευρώπη είναι έτοιμη να αντιταχτεί στις ΗΠΑ στο θέμα του Αγωγού, σε βαθμό που να αναγκάσει τις ΗΠΑ να καταστρέψουν την φήμη τους απροκάλυπτα και απροσχημάτιστα τους στους Ευρωπαίους επιχειρηματίες και στις κυβερνήσεις, μόνο και μόνο για να σταματήσουν έναν αγωγό σε μια περιοχή όπου θα απαιτηθούν πολλαπλοί αγωγοί αερίου για την μελλοντική της ανάπτυξη.

Αυτό είναι το ισοδύναμο της επιλογής πυρηνικού πολέμου.

Και οι νεοσυντηρητικοί και η Γερουσία μόλις πάτησαν το κουμπί.

Η Ευρώπη καταλαβαίνει τι ακριβώς σημαίνει αυτό, οι ΗΠΑ επιμένουν στην αυτοκρατορική τους θέση του άρχοντα που καθορίζει την πολιτική για όλο τον κόσμο. Εάν μπορεί να καθορίζει την ενεργειακή πολιτική για την Ευρώπη τότε μπορεί να καθορίζει τα πάντα.

Και είναι φανερό ότι η ηγεσία στην Ευρώπη έχει απαυδήσει με το σημερινό καθεστώς. Η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποίησε εξ αρχής το ΝΑΤΟ σαν προκάλυμμα για να μεταμφιέσει τις πραγματικές προθέσεις της , που είναι η συνέχιση της κυριαρχίας της στις ευρωπαϊκές πολιτικές επιλογές.

Ο Τραμπ παραπονείται ότι οι ΗΠΑ πληρώνουν το ΝΑΤΟ για να προστατεύει την Ευρώπη, αλλά η Ευρώπη αγοράζει την ενέργειά της από την Ρωσία. Αυτό είναι άδικο, γκρινιάζει ο Τραμπ, σαν μικρή σκυλίτσα, αν και επιφανειακά έχει δίκιο. Αλλά, εάν η τελευταία σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ αποτελεί μιαν ένδειξη, η Ευρώπη δεν ενδιαφέρεται πια γι΄αυτήν την λειτουργία του ΝΑΤΟ. Ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν θέλει τον αναπροσανατολισμό του ΝΑΤΟ στην καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας -μια τρομερή ιδέα.

Το ΝΑΤΟ πρέπει απλά να τερματιστεί

Αλλά θα προσέξατε πως ο Τραμπ έπαψε να μιλά πια γι’ αυτό. Θέλει να προικιστεί το ΝΑΤΟ με περισσότερα εκατομμύρια, ενώ τις πολιτικές κατευθύνσεις του να καθορίζουν πάντοτε οι ΗΠΑ. Και αυτό δεν είναι μια δημαγωγική ρητορική, είναι η σπάθη του Δαμοκλέους πάνω από το κεφάλι της Ευρώπης.

Η αμερικανική ανάμειξη θα όφειλε να τερματιστεί άμεσα, τα στρατεύματα να επιστρέψουν στις ΗΠΑ και τα δισεκατομμύρια δολάρια να δαπανώνται εδώ στις ΗΠΑ, αντί να ξοδεύονται στην Ευρώπη για το στήσιμο πυραύλων εναντίον μιας Ρωσίας τελείως άσχετης με αυτοκρατορικά σχέδια και εντελώς αδιάφορης γι’ αυτά. Και ο Τραμπ επίσης το ξέρει αυτό, αλλά πιστεύει ότι η ματαίωση της εγκατάστασης του Αγωγού Nordstream 2 είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει η Ευρώπη.

Η ώρα σήμανε για την Ευρώπη να λειτουργεί ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ. Όσο και αν περιφρονώ την Ε.Ε., το να αποδεσμευτεί από τις ΗΠΑ στην ενεργητική πολιτική είναι ένα μέσο για να μπορέσει να αντιμετωπίσει στην συνέχεια τα εσωτερικά προβλήματά της. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει όσο οι ΗΠΑ την απειλούν. Πρώτα οχύρωση κατά της άμεσης απειλής.

Και αυτό σημαίνει προστασία των επιχειρήσεων και των πολιτών της από τις πειρατικές επιθέσεις των εξουσιομανών νεοσυντηρητικών στην αμερικανική Γερουσία, όπως ο Τεντ Κρουζ και ο Λίντσεϋ Γκράχαμ.

Η ελβετική εταιρεία Allseas, που εγκαθιστά τον αγωγό Nordstream 2, ανέστειλε προς το παρόν τις εργασίες της, αναμένοντας οδηγίες από τις ΗΠΑ. Η Gazprom πιθανώς θα παρέμβει για να τελειώσει το έργο και η Γερμανία θα δώσει το πράσινο φως και τις απαραίτητες άδειες για την αποπεράτωση της εγκατάστασης του αγωγού.

Οι εκεί εργαζόμενοι θα απολυθούν παραμονές Χριστουγέννων, στρέφοντας χιλιάδες κόσμου εναντίον των ΗΠΑ. Και η βιασύνη να τελειώσει γρήγορα ο αγωγός έπαψε τώρα να έχει λόγο υπάρξεως αφού, Ουκρανία και Ρωσία συμφώνησαν για ένα νέο πενταετές συμβόλαιο ενοικίασης του ουκρανικού αγωγού. Αυτό εξασφαλίζει στην Γκαζπρόμ την δυνατότητα να τηρήσει τις συμβατικές υποχρεώσεις της, με παραδόσεις αερίου στην Ευρώπη που κανείς δεν πίστευε πως θα γίνονταν έγκαιρα.

Αλλά όταν δεν πραγματοποιήθηκε η απειλή των Ουκρανών ναζιστών εναντίον της συνάντησης του νέου Προέδρου Ζελένσκι με τους Μέρκελ, Μακρόν και Πούτιν στο Παρίσι, μια συμφωνία για το αέριο ήτανε να αναμένεται. ΄Ετσι, με αυτήν την εξέλιξη, το αμερικανικό υγραέριο LNG στερήθηκε τον βοηθητικό λεβιέ εκβιασμού για την ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης. Ο Πούτιν με τον Ζελένσκι υπερφαλάγγισαν τον ελιγμό των Κρουζ, Γκράχαμ και Τραμπ.

Επειδή περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Ο αποκλεισμός του ρωσικού αερίου από την Ευρώπη προοριζόταν να συμπιέζει όχι μόνο την ανάπτυξη της Ρωσίας αλλά και της Ευρώπης. Επειδή τότε η αμερικανική κυβέρνηση θα μπορούσε να ελέγχει ποιος και πόση ενέργεια μπορεί να εισαγάγει στις ευρωπαϊκές αγορές σε πολιτικά κρίσιμες περιόδους.

Αυτό ήταν το Δόγμα Μπόλτον για την εθνική ασφάλεια, το οποίο δεν έφερε παρά δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Και αν κοιτάξετε πίσω, στις Ευρω-Αμερικανικές σχέσεις της τελευταίας πενταετίας, θα δείτε τι ακριβώς ήταν το στρατήγημα: Μια μέθοδος παράτασης της ευρωπαϊκής υποδούλωσης στις επιθυμίες της Ουάσιγκτον, εκβιάζοντας την εκχώρηση μεριδίου των ευρωπαϊκών αγορών σε Αμερικανούς προμηθευτές.

Αυτό μας φέρνει πίσω στις ιδέες του Τραμπ για ενεργειακή κυριαρχία και να καταστήσει τις ΗΠΑ τον προμηθευτή του απαραίτητου ενεργειακού συμπληρώματος σε σημαντικές οικονομίες σε όλο τον κόσμο.

Η έξυπνη απάντηση της Ευρώπης, τώρα μετά την συμφωνία για τον ουκρανικό αγωγό, θα ήταν να απειλήσει αντι-κυρώσεις κατά των ΗΠΑ και να απαγορεύσει κάθε εισαγωγή αμερικανικού υγραερίου στην Ευρώπη. Οι τιμές φυσικού αερίου βρίσκονται σε ιστορική πτώση και οι προσφορές ξεχειλίζουν λόγω του φόβου πως δεν θα υπάρξει συμφωνία. ΄Ετσι, ένα τρίμηνο ως εξάμηνο εμπάργκο για το αμερικανικό υγραέριο LNG στην Ευρώπη, για να αιμορραγήσουν οι Αμερικανοί εξαγωγείς μέχρι να τελειώσει ο ρωσικός αγωγός, θα ήταν η πολιτικά κατάλληλη απάντηση στις κυρώσεις

Αλλά δεν χρειάζεται, γιατί οι ΗΠΑ δεν θα μπορέσουν να εξαγάγουν πολύ υγραέριο στην Ευρώπη με τις παρούσες τιμές και τις συνθήκες στην αγορά. Και μόλις αποπερατωθεί ο Nordstream 2, οι πωλήσεις του LNG στην Ευρώπη θα πιάσουν πάτο.

Τελικά πιστεύω πως δυστυχώς για τον Κρούζ, η οικονομία και η ανθρώπινη επινοητικότητα είναι ισχυρότερες από τις νομοθετικές αρχές. Επειδή ο Nordstream 2 θα αποπερατωθεί. Ο ρωσικός αγωγός Turkstream θα προχωρήσει στην Ευρώπη. Και άλλοι αγωγοί θα εγκατασταθούν. Η Βενεζουέλα θα συνεχίσει να αναπτύσσει τον ενεργειακό τομέα της με ρωσική και κινεζική βοήθεια.

Δεν υπάρχει θέση για αμερικανικό LNG στην Ευρώπη, εκτός από τους Πολωνούς που καίνε λεφτά για να σηματοδοτήσουν την Ρωσοφοβία τους.

Το Bottom of FormNordstream 2 ήταν η απάντηση στην καθεστωτική ανατροπή στην Ουκρανία, προκειμένου να αναπληρώσει τις πιθανές απώλειες του ρωσικού μερίσματος στην αγορά της Ευρώπης. Τώρα η Ρωσία θα έχει ότι είχε πριν, περνώντας μέσω Ουκρανίας, και επιπλέον τον Nordstream 2. Μέχρι το 2024 στην Ευρώπη θα υπάρχουν επίσης τουλάχιστον δυο κλάδοι του Turkstream. Το Ιράν θα συνεχίσει να αυξάνει τις εξαγωγές του, οργανώνοντας το εμπόριό του μέσω ρωσικών τραπεζών. Και οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να ωρύονται και να γίνονται ολοένα και λιγώτερο άξιες προσοχής, με το πέρασμα του χρόνου.

Αυτό που άνθρωποι σαν τον Τεντ Κρουζ και Ντόναλντ Τραμπ αρνούνται να καταλάβουν είναι ότι όταν διαλέγεις το πυρηνικό όπλο, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. Εάν απειλήσεις με πυρηνικό βομβαρδισμό, δεν έχεις που να υποχωρήσεις.

Και όταν αυτοί που απείλησες με εκμηδένιση επιζήσουν, έχουν γίνει πολύ πιο ισχυροί, έχοντας περάσει από το μάτι της βελόνας.

Κοιτάζοντας ακριβώς τώρα το ισοζύγιο της Gazprom, αυτό είναι το συμπέρασμά μου.


*Σημ.Μτφ :Ο νόμος NDAA ( National Defense Authorization Act), που ψηφίστηκε προ ημερών και υπογράφτηκε από τον Τραμπ, περιλαμβάνει και άλλες εκρηκτικές διατάξεις, όπως τον εξοπλισμό και αμερικανικό έλεγχο του Διαστήματος και την ενίσχυση της Ουκρανίας με επιθετικά όπλα, όπως πυραύλους Κρούζ και πυραύλους θαλάσσης, εναντίον του «ρωσικού ελέγχου της Μαύρης Θάλασσας», συνολικής αξίας 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Σημειωτέον επίσης ότι το ΝΑΤΟ έχει ήδη σημαντική παρουσία στην Μαύρη Θάλασσα, με την Ρουμανία, Βουλγαρία και την Τουρκία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, Fri, 11/22/2019

Η ΄Αγκελα Μέρκελ και το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα της έχασαν τον τίτλο των ηγετών που απολαμβάνουν το μεγαλύτερο κύρος και εμπιστοσύνη στην Γερμανία. Και στην θέση τους ανεβαίνει ένα νεογέννητο αριστερό κίνημα.

Σύμφωνα με το δίκτυο ΡΤ, η Γερμανίδα πολιτικός Σάρα Βάγκενκνεχτ, ηγέτις της αριστεράς στην γερμανική Βουλή, υπερσκέλισε την Μέρκελ στην τελευταία δημοσκόπηση που πραγματοποίησε ο έγκυρος δημοσκοπικός οργανισμός INSA για λογαριασμό του γερμανικού περιοδικού Focus, ξεπερνώντας την κατά τρεις μονάδες. Το ερώτημα που τέθηκε στους Γερμανούς ήταν ποιος πολιτικός εξέφραζε πιστότερα τα συμφέροντά τους.

Σάρα Βάγκενκνεχτ και ΄Αγκελα Μέρκελ: Δυο όψεις της Γερμανίας

Αυτή είναι μια σημαντική καμπή στην κλίμακα των γερμανικών δημοσκοπήσεων, αλλά ο κατήφορος της Μέρκελ δεν είναι μια νέα εξέλιξη. Η δημοτικότητά της άρχισε να κατρακυλά κατά την μεταναστευτική κρίση του 2015, όταν η Μέρκελ διακήρυξε ότι η Γερμανία θα ακολουθήσει μια πολιτική «ανοικτών θυρών» για τους αιτούντες άσυλο.

Το κόμμα CDU της Μέρκελ ζημιώθηκε πολιτικά από αυτήν την απόφαση και έκτοτε υπέστη απώλειες σε διάφορες τοπικές και εθνικές εκλογές.

Από την άλλη πλευρά η Βάγκενκνεχτ *έγινε δημοφιλής πέρυσι, όταν ίδρυσε ένα νέο πολιτικό κίνημα, με την ονομασία «Όρθιοι», το οποίο φιλοδοξεί –όπως δηλώνει- να είναι η φωνή των εργαζομένων της Ευρώπης. Το νέο κίνημα της Αριστεράς υπερασπίζεται τα δικαιώματα των εργαζομένων, ενώ παράλληλα ζητεί να τεθούν όρια στην είσοδο μεταναστών στην Γερμανία.

Η δημοτικότητα της Βάγκενκνεχτ είναι το πιο πρόσφατο πλήγμα για το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, το οποίο αγωνίζεται να αναπροσδιοριστεί για την μετά-Μέρκελ εποχή. Η κάποτε χρισμένη από την Μέρκελ διάδοχός της, υπουργός της ΄Αμυνας Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρερμπάουερ, κατέλαβε στην δημοσκόπηση την 18η θέση.

Η ΚΚΚ, όπως συχνά την αποκαλούν, πρόβαλε στο προσκήνιο πέρυσι, όταν ορίστηκε διάδοχος της Μέρκελ, αλλά μια σύγκρουσή της με την Καγκελάριο εφέτος εσκίασε την θέση της και κατέστησε το μέλλον της αβέβαιο. Η ΚΚΚ επίσης διέπραξε μια σειρά γκάφες που έπληξαν την δημοτικότητά της. Στην άλλη πλευρά του κόμματος της Μέρκελ, το κόμμα της δεξιάς, AfD, ή Εναλλακτική για την Γερμανία, ξεπήδησε από το μηδέν για να καταλάβει τον περασμένο μήνα κορυφαία θέση στις τοπικές εκλογές της Θουριγγίας . Ωστόσο οι ηγέτες του AfD δεν καταλαμβάνουν περίοπτη θέση στην τελευταία δημοσκόπηση του περιοδικού Focus. Οπωσδήποτε εδώ πρόκειται για το τελευταίο σήμα κινδύνου για το κόμμα της Μέρκελ. Αν θέλει να μείνει στην εξουσία του χρειάζεται αναθεώρηση θέσεων

*Σημ. Μετφρ: Η Σάρα Βάγκενκνεχτ έχει χαρακτηρίσει Προδοσία την απιστία του Τσίπρα στην ετυμηγορία του ελληνικού δημοψηφίσματος και έχει ταχθεί υπέρ του ελληνικού αιτήματος για το γερμανικό πολεμικό χρέος στην Ελλάδα.


Μετάφραση: Μ.Στυλιανού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Hunor BOTH, MTI, Réseau International / 25 septembre 2019
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Θερμοκαυτήρα στην πομφόλυγα της ελλαδικής πολιτικής μυθολογίας, που συντηρεί την σταθερή πορεία προς τον εθνικό αφανισμό, εισάγουν τα στοιχεία του κατωτέρω άρθρου Ουγγρικών μέσων ενημέρωσης.

Αποκαλύπτουν ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε με μεγάλη πλειοψηφία να τριπλασιάσει την χρηματοδότηση των ΜΚΟ του Συστήματος Σόρος, στο ύψος των σχεδόν δύο δισεκατομμυρίων Ευρώ, με τον νέο προϋπολογισμό δαπανών της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Αυτή η πληροφορία και τα συμπληρωματικά επεξηγηματικά στοιχεία που την πλαισιώνουν, επιβεβαιώνουν ότι: Παράλληλα προς την παγερή απόρριψη των δουλικών ικεσιών της εκάστοτε ελλαδικής ηγεσίας από τους συμμαχικούς και εταιρικούς «θεσμούς», για την χαλάρωση του τοκογλυφικού βρόχου λεηλασίας της χώρας μας και αποστέρησης της από κάθε δυνατότητα εθνικής ανάνηψης και επιπλέον της φανατικής σύμπραξής τους εναντίον της χώρας μας στο «Μακεδονικό», έχουμε εδώ το τεκμήριο της συνέργειας των ίδιων θεσμών της ελλαδικής πολιτικής θρησκείας και στην άλλη εταίρο-συμμαχική υποβρύχια συνέργεια με την επίσης σύμμαχο Τουρκία, σε άλλη δραστική σύμμαχο-εταιρική επίδοση:

Την επιταχυνόμενη και εντεινόμενη επιχείρηση μεταβολής της Ελλάδος σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως πανσπερμίας αλλοφύλων και αλλόδοξων μεταναστών, εχθρικά διακείμενων προς τον πληθυσμό της απογοητευτικής επικράτειας αναγκαστικού περιορισμού τους. Κατάσταση που υπολογισμένα οδηγεί σε εσωτερική ζούγκλα αιματηρών συγκρούσεων - εθνικών, θρησκευτικών και δογματικών- που θα οδηγήσουν στο παλαιότατα επιθυμητό αποτέλεσμα αφανισμού του γηγενούς πληθυσμού - με την δημογραφική νομοτέλεια και την αναγκαστική μεταναστευτική διασπορά στους τέσσερεις ανέμους. ΄Ετσι οι περιζήτητοι τίτλοι κληρονομιάς του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού θα μείνουν, χωρίς αμφισβήτηση, στην κυριότητα της φωτοδότριας Δύσης.

Αλλά ιδού τι αναφέρει το προτεινόμενο αφυπνιστικό άρθρο:

΄Αξιζε λοιπόν τον κόπο για τον Τζωρτζ Σόρος να δαπανήσει εκατομμύρια ευρώ στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, ιδιαίτερα για «ψήσιμο» (lobbying) της Κομισιόν, να έχει πάει περισσότερες από είκοσι φορές να συναντήσει τους επικεφαλής της και να έχει τοποθετήσει μόνιμους εισηγητές- προπαγανδιστές του (lobbyistes) μέσα στους κόλπους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Ο θεαματικός Αμερικανός Χρηματιστής πέτυχε τώρα να τριπλασιάσει την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην «προστασία των δημοκρατικών αξιών» και συγκεκριμένα στις Μ.Κ.Ο. της αυτοκρατορίας Σόρος, στον προϋπολογισμό-πλαίσιο 2021-2027 της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στην σύνοδο της ολομέλειας της Ευρωβουλής, την 17 Ιανουαρίου στο Στρασβούργο. Σύμφωνα με την σχετική έκθεση, που εγκρίθηκε με 426 ψήφους έναντι 152, η Ε.Ε. θα διαθέσει 1,8 δισεκατομμύριο Ευρώ στο νέο ευρωπαϊκό πρόγραμμα «Δικαιώματα και Αξίες» στον προϋπολογισμό της προσεχούς επταετίας, αντί των 642 εκατομμυρίων που είχαν προβλεφθεί αρχικά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Το δεύτερο νομοθετικό όργανο της Ε.Ε., το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, που αποτελείται από τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών, απομένει να καθορίσει την θέση του για την δημιουργία και την χρηματοδότηση του προγράμματος των ΜΚΟ και στην συνέχεια θα αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο θεσμών.

Ο Σόρος έχει τακτικές συνομιλίες με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προσωπικά ο ίδιος και μέσω των πρακτόρων εισηγητών του.

Όπως το είχε συνοψίσει η ηλεκτρονική εφημερίδα Origo , βάσει της έρευνας που είχε πραγματοποιήσει η Ουγγρική εφημερίδα Magyar Idök, από τα προσιτά στο κοινό στοιχεία προκύπτει ότι ο Τζωρτζ Σόρος είχε περισσότερες από 20 συσκέψεις με τις κυριότερες ευρωπαϊκές επιτροπές από την έναρξη της θητείας του Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, την 1η Νοεμβρίου 2014.


Βασιζόμενοι στο ημερολόγιο της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης ή στις ανακοινώσεις των ίδιων των ΜΚΟ του Σόρος, μπορούμε να διαβεβαιώσουμε ότι το Ινστιτούτο Ευρωπαϊκής Πολιτικής της Ανοικτής Κοινωνίας (της Διεθνούς Οργάνωσης Σόρος) διαθέτει διαπίστευση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Οι 12 εισηγητές-πράκτορές του συναντήθηκαν 52 φορές κάθε χρόνο με τους εκπροσώπους των ευρωπαϊκών επιτροπών, τουτέστιν μια φορά την εβδομάδα. Η εφημερίδα Magyar Idöka βρήκε έναν κατάλογο συσκέψεων με επιτρόπους, μέλη του επιτελείου ή τους γενικούς διευθυντές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τον Νοέμβριο του 2014. Η Κομισιόν δεν δημοσιεύει πληροφορίες για την δράση των πρακτόρων-εισηγητών πλησίον του προσωπικού χαμηλότερου βαθμού.

Στα πρακτικά των 45 συσκέψεων, ανακαλύψαμε επίσης ότι, από το 2015, ο Φραντς Τίμερμαν και ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ συζητούν με τον Σόρος για τα θέματα της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, αλλά ασφαλώς και για την Ουγγαρία…*

Τα εκατομμύρια Ευρώ που ξόδεψε ο Σόρος για τον επηρεασμό της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης αποδείχτηκαν καρποφόρα.

Η Magyar Idöka γράφει επίσης ότι η οργάνωση του Σόρος έχει επιτύχει μιαν εκπληκτική διείσδυση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Σημαντική λεπτομέρεια, τα μέλη του Ιδρύματος Ανοικτή Κοινωνία ήταν παρόντα στις Βρυξέλλες ήδη από το 2008, αλλά δραστηριοποιήθηκαν συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις τους στις εκλογές του 2014.

΄Επειτα, από την αρχή του μεταναστευτικού κύματος εντατικοποίησαν στο μέγιστο την δράση τους, χρησιμοποιώντας δεκάδες λομπίστες πράκτορες επιρροής, με επίσημη (Ευρω-Ενωσιακή) αναγνώριση αποστολής, οι οποίοι βρίσκονταν καθημερινά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μεταξύ μόνο της 1ης Ιανουαρίου και της 1ης Δεκεμβρίου 2016, περίοδο κατά την οποία 10 από τους 17 τέτοιους λομπίστες είχαν ήδη διαπιστευθεί, οι δαπάνες της εκστρατείας επηρεασμού των Ευρωβουλευτών είχαν φτάσει, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, μεταξύ των 2.250.000 και Δυόμιση εκατομμυρίων Ευρώ.

Το 2017, η αποστολή συμπληρώθηκε με δύο ακόμη πράκτορες-εισηγητές του Σόρος, οι οποίοι συνάντησαν πενήντα φορές (!) τους επικεφαλής της Κομισιόν.

΄Ετσι συμβαίνει ώστε το ένα τρίτο των Ευρωβουλευτών να είναι μέσα στην Τσέπη του Σόρος.

Η απόφαση του Κοινοβουλίου για την νέα χρηματοδότηση δεν έχει τίποτα το εκπληκτικό, όταν έχει δημοσιευτεί ότι ανακαλύφτηκε στην βάση των δεδομένων της ίδιας της οργάνωσης του Σόρος, Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας, μια λίστα ευρωβουλευτών «προσκείμενων» στον δισεκατομμυριούχο.

Υπό τον τίτλο «Πιστοί Σύμμαχοι», διαβάζουμε τα ονόματα των προσώπων που ψηφίζουν αποφάσεις και διαπιστώνουμε ότι ο Σόρος ασκεί άμεση επιρροή στους 226 από τους 751 Ευρωβουλευτές.

΄Ετσι, ο Σόρος αντιπροσωπεύει την μεγαλύτερη φατρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με το ένα τρίτο των ευρωβουλευτών στην τσέπη του.

Source : http://www.origo.hu/nagyvilag/20190117-civil-szervezetek.html


* Υπαινιγμός για την υποκίνηση της διωκτικής εκστρατείας της Κομισιόν κατά της ουγγρικής κυβέρνησης, λόγω των μέτρων που έχει πάρει εναντίον της υπονομευτικής δράσης του Σόρος στο εσωτερικό της Ουγγαρίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Εκατοντάδες άνθρωποι κατέκλυσαν τους δρόμους του Λονδίνου, της Βαρκελώνης, του Άμστερνταμ, της Γενεύης και του Δουβλίνου για να απευθύνουν έκκληση για τη διάσωση του Αμαζονίου, που βρίσκεται στο έλεος πυρκαγιών, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα για κινητοποίηση σε ολόκληρο τον κόσμο για τον «πνεύμονα του πλανήτη που καίγεται».

Μπροστά από την πρεσβεία της Βραζιλίας στο Λονδίνο, οι διαδηλωτές κρατούσαν πανό με συνθήματα όπως «Σταματήστε την καταστροφή τώρα» ή «Σώστε τον πλανήτη μας», όπως και το λογότυπο του οικολογικού κινήματος Extinction Rebellion (XR), που απηύθυνε το κάλεσμα για την κινητοποίηση με το σύνθημα «Οι πνεύμονές μας καίγονται».
Μεταξύ των διαδηλωτών, βρίσκονταν πολλά παιδιά, συνοδευόμενα από τις μητέρες τους.
«Φρικτές εικόνες»
«Όλοι μας είδαμε αυτές τις φρικτές εικόνες και θέλουμε να κάνουμε κάτι ως ένδειξη αλληλεγγύης προς τους ανθρώπους της Βραζιλίας» είπε η Λουίζα Στιούαρτ, καθηγήτρια αγγλικών, ηλικίας 36 ετών.
«Έχουμε παιδιά και θέλουμε να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο που θα έχει ακόμα τους πνεύμονές του» υπογράμμισε.
Διαδηλώσεις προγραμματίστηκαν για σήμερα στο Σάο Πάολο και το Ρίο, όπως και μπροστά από πρεσβείες και προξενεία της Βραζιλίας έπειτα από το κάλεσμα της Extinction Rebellion και του "Fridays for Future", του κινήματος της έφηβης ακτιβίστριας Γκρέτα Τούνμπεργκ, μεταξύ άλλων στο Βερολίνο, τη Μαδρίτη και το Τορίνο.
Στη Βαρκελώνη, μερικές εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν μπροστά από το προξενείο της Βραζιλίας για να επικρίνουν την κυβέρνηση του Ζαΐχ Μπολσονάρου.
«Αυτές οι πυρκαγιές προκλήθηκαν με τη συναίνεση της κυβέρνησης της Βραζιλίας που δεν έκανε τίποτα για να τις σταματήσει. Εάν υπάρχει κάποιος να επιρρίψουμε τις ευθύνες, είναι ο κύριος Ζαΐχ Μπολσονάρου» σημείωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Έτορ Ορουτικοτσέα, ο εκπρόσωπος τύπου του "Fridays for Future" στην ισπανική πόλη.
Στην Ολλανδία, η κινητοποίηση έλαβε χώρα στην πλατεία Νταμ. Σύμφωνα με το ολλανδικό πρακτορείο ειδήσεων ANP, οι διαδηλωτές πραγματοποίησαν διαμαρτυρία die-in για περίπου 10 λεπτά, ξαπλώνοντας στο έδαφος, υποδυόμενοι τους νεκρούς.
Στη Γενεύη, περίπου 100 άνθρωποι διαδήλωσαν μπροστά από το προξενείο της Βραζιλίας και στο Δουβλίνο καμιά εκατοστή διαδηλωτές απέκλεισαν την είσοδο του κτιρίου, όπου στεγάζεται η πρεσβεία της Βραζιλίας.


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός των μελισσών εξακολουθεί να συρρικνώνεται, μια πόλη της Ολλανδίας, η Ουτρέχτη, πήρε μέτρα για να προμηθεύσει καινούργια οικοσυστήματα σε αυτά τα τόσο σημαντικά για την επικονίαση - άρα και για τη διατήρηση της φυτικής βιοποικιλότητας του πλανήτη - μικρά πετούμενα.

Οι αρχές της τέταρτης μεγαλύτερης πόλης της Ολλανδίας δημιούργησαν στέγες πράσινου στις 316 στάσεις λεωφορείων, τις οποίες εξόπλισαν με φωτισμό LED και παγκάκια από μπαμπού. Πάνω από το 50% των 358 ειδών μέλισσας στην Ολλανδία κινδυνεύουν.

Στις πράσινες στέγες των στάσεων έχουν φυτέψει φυτά του γένους σέδου, τα οποία δεν χρειάζονται μεγάλη φροντίδα, αλλά προσελκύουν τις μέλισσες. Επιπλέον, οι στέγες των στάσεων κατακρατούν πια, βρόχινο νερό και σωματίδια σκόνης.

Οι «πράσινες» στάσεις λεωφορείων δεν είναι το μόνο μέτρο που παίρνει η Ουτρέχτη για να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής: λόγω δέσμευσης ότι έως το 2028 το ίχνος άνθρακα των μεταφορών στην πόλη θα είναι μηδενικό, θα προσθέσουν έως τα τέλη του 2019 στον στόλο των λεωφορείων 55 ηλεκτροκίνητα.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Manlio Dinucci, Comité Valmy, 3 août 2019

[Το κατωτέρω πολύ σημαντικό άρθρο του έγκυρου Ιταλού στρατιωτικού εμπειρογνώμονα αποκτά πυρηνικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα στον εν εξελίξει ελληνο-αμερικανικό «στρατηγικό διάλογο», για την αναβάθμιση και τον πολλαπλασιασμό των αμερικανικών βάσεων στην χώρα.]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο ανακοίνωσε στις 2 Αυγούστου μετά από έξη μήνες αναμονής, την οριστική αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συνθήκη για τους Πυρηνικούς Πυραύλους Ενδιαμέσου Βεληνεκούς, κατηγορώντας την Ρωσία ότι «την έχει εσκεμμένα παραβιάσει, εκθέτοντας σε κίνδυνο τα ανώτατα συμφέροντα των ΗΠΑ». Αυτή η είδηση δεν είχε στην Ιταλία παρά ελάχιστη απήχηση στην πολιτική και στα ΜΜΕ. Το εθνικό πρακτορείο ειδήσεων δεν της αφιέρωσε παρά λίγες αράδες. Και όμως βρισκόμαστε μπροστά σε μιαν απόφαση που θα έχει δραματικές συνέπειες για την Ιταλία, εκτιθέμενη όπως και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να βρεθεί στην πρώτη γραμμή σε μιαν πυρηνική αναμέτρηση ΗΠΑ-Ρωσίας, όχι λιγότερο επικίνδυνη από του πρώτου Ψυχρού Πολέμου....

Η Συνθήκη INF, που υπογράφτηκε το 1987 από τους προέδρους Γκορμπατσώφ και Ρέιγκαν, κατήργησε όλους τους χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους μικρού και μέσου βεληνεκούς (μεταξύ 500 και 5,500χλμ), προπάντων τους αμερικανικούς βαλλιστικούς πυραύλους Pershing 2, εγκατεστημένους στην Βρετανία, στην Ιταλία, στην Δυτική Γερμανία, στο Βέλγιο και στην Ολλανδία και ταυτόχρονα τους βαλλιστικούς πυραύλους SS20 που είχε εγκαταστήσει η Σοβιετική ΄Ενωση στα εδάφη της.

Το 2014 η κυβέρνηση Ομπάμα κατηγόρησε την Ρωσία, χωρίς να παρουσιάσει καμιάν απόδειξη, ότι δοκίμασε έναν πύραυλο κρουαζιέρας της απαγορευμένης από την Συνθήκη κατηγορίας και το 2015 ανήγγειλε ότι «απέναντι στην παραβίαση της Συνθήκης IFN από την Ρωσία, οι ΗΠΑ εξετάζουν την εγκατάσταση χερσαίων πυραύλων στην Ευρώπη”. Το σχέδιο επικυρώθηκε από την κυβέρνηση Τραμπ. Το 2018 το Κογκρέσο εξουσιοδότησε την χρηματοδότηση «ενός προγράμματος έρευνας και ανάπτυξης ενός πυραύλου κρουαζιέρας, εκτοξευόμενου από χερσαία αυτοκίνητη βάση» .

Η Μόσχα διέψευδε ότι ο δικός της πύραυλος κρουαζιέρας παραβίαζε την συνθήκη και κατηγορούσε, από την πλευρά της την Ουάσιγκτον ότι οι βάσεις εκτόξευσης αντιπυραύλων που είχε εγκαταστήσει στην Ρουμανία και Πολωνία εναντίον υποτιθέμενων ιρανικών πυραύλων, μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την εκτόξευση πυραύλων κρουαζιέρας με πυρηνικές κεφαλές. Μπροστά σε αυτή την αντιπαράθεση θα πρέπει να έχει κανείς κατά νουν τον γεωγραφικό παράγοντα: Ενώ ένας αμερικανικός πυρηνικός πύραυλος ενδιάμεσου βεληνεκούς, εγκατεστημένος στην Ευρώπη, μπορεί να πλήξει την Μόσχα (εντός ολίγων λεπτών), ένας ανάλογος ρωσικός πύραυλος, εγκατεστημένος στο ρωσικό έδαφος, μπορεί να πλήξει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες , αλλά όχι την Ουάσιγκτον. Σε αναστροφή της εικόνας θα είχαμε την εγκατάσταση ρωσικών πυρηνικών πυραύλων κρουαζιέρας ενδιαμέσου βεληνεκούς στο Μεξικό.

« Οι Ηνωμένες Πολιτείες – υπογράμμισε ο Μάϊκ Πομπέο στην διακήρυξή του- εκτιμούν ιδιαίτερα την σταθερή συνεργασία και αποφασιστικότητα των συμμάχων του ΝΑΤΟ στην απάντηση τους στην ρωσική παραβίαση της Συνθήκης». Εγκώμιο που τους άξιζε: Οι σύμμαχοι, της Ιταλίας περιλαμβανομένης, εκήρυξαν την Ρωσία ένοχη παραβίασης της Συνθήκης, υιοθετώντας με κλειστά τα μάτια την κατηγορία που εκτόξευσαν οι ΗΠΑ χωρίς την παραμικρή απόδειξη.

Η εξάλειψη της Συνθήκης IΝF, που ανέστειλε στην συνέχεια και η Ρωσία στις 3 Ιουλίου, εντάσσεται στην κούρσα των εξοπλισμών, η οποία βασίζεται πλέον όχι τόσο στην ποσότητα αλλά στην ποιότητα των πυρηνικών όπλων, των συστημάτων εκτόξευσης και των χώρων εγκατάστασής τους. Πληροφορίες στρατιωτικών πηγών αναφέρουν ότι οι ΗΠΑ ετοιμάζουν νέους χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους τόσο κρουαζιέρας όσο και βαλλιστικούς ( ικανούς να πλήξουν τον στόχο τους σε έξη με οκτώ λεπτά από την εκτόξευση). Η Ρωσία έχει προειδοποιήσει ότι εάν έχουν την βάση τους στην Ευρώπη, θα στοχεύσει τους ρωσικούς (πυρηνικούς) πυραύλους στα εδάφη όπου είναι εγκατεστημένοι οι αμερικανικοί πύραυλοι.

Ο ενταφιασμός της Συνθήκης IΝF έχει ως παράλληλο στόχο την Κίνα. Το αποκάλυψε ο ίδιος ο Πομπέο κατηγορώντας την Κίνα ότι αναπτύσσει ( στο δικό της έδαφος) χερσαίους πυρηνικούς πυραύλους ενδιαμέσου βεληνεκούς με τους οποίους «απειλεί τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στην Ασία». Οι ΗΠΑ ετοιμάζονται επομένως να αναπτύξουν νέους πυρηνικούς πυραύλους ενδιαμέσου βεληνεκούς όχι μόνο κατά της Ρωσίας αλλά και εναντίον της Κίνας. Δύο δυνάμεων ικανών να απαντήσουν με νέα πυρηνικά όπλα.

Η Στάση της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης είναι και εδώ χαρακτηριστική: Στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών (21 Δεκεμβρίου 2018) συνέβαλε στον ενταφιασμό της Συνθήκης IΝF, ψηφίζοντας σύσσωμη την απόρριψη του ψηφίσματος με το οποίο η Ρωσία πρότεινε την διατήρηση της Συνθήκης και την καθιέρωση μηχανισμών ελέγχου συμμόρφωσης και διαπραγματεύσεων.

Και ενώ έδωσε έτσι την συγκατάθεσή της για την εγκατάσταση νέων αμερικανικών πυρηνικών όπλων στις χώρες της Ευρώπης, είχε προχθές τον απίθανο τουπέ να εκδώσει την ακόλουθη ανακοίνωση: «Ενθαρρύνουμε την διατήρηση των αποτελεσμάτων της Συνθήκης IΝF . Οφείλουμε να προσέξουμε να μη ακολουθήσουμε τον δρόμο μιας νέας κούρσας στους εξοπλισμούς, που θα εμείωνε τα σημαντικά αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου»…


Manlio Dinucci Édition de samedi 3 août 2019 de il manifesto
Traduit de l’italien par Marie -Ange Patrizio.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αρκετός κόσμος συνδέει το καλοκαίρι με διακοπές, ταξίδια, ήλιο και θάλασσα. Πράγμα απολύτως εύλογο. Ωστόσο, εάν και τα δύο τελευταία τα προσφέρει απλόχερα η φύση, τα δύο πρώτα δεν εξαρτώνται από αυτήν, αλλά... από την τσέπη μας. Απαραίτητη προϋπόθεση για να απολαύσει κανείς τις διακοπές του είναι να έχει χρήματα ώστε να πληρώσει τα έξοδά του, ακόμη και όταν πρόκειται για αποδράσεις μιας εβδομάδας. Για ορισμένους αυτό δεν είναι δεδομένο, με αποτέλεσμα οι διακοπές να θεωρούνται γι’ αυτούς είδος πολυτελείας.

Το 2018, αρκετοί πολίτες της Ε.Ε. και ιδίως οι Ελληνες δεν κατόρθωσαν να πάνε διακοπές για μία εβδομάδα. Μια ματιά στα στοιχεία της Eurostat μπορεί να το επιβεβαιώσει. Συγκεκριμένα, το 28,3% του πληθυσμού της Ε.Ε. από 16 χρόνων και άνω δεν μπόρεσε να πάει διακοπές για μία εβδομάδα μέσα στον χρόνο μακριά από τον χώρο όπου διαμένει. Ωστόσο, το αντίστοιχο ποσοστό το 2013 –στο αποκορύφωμα της κρίσης χρέους στην Ευρώπη– ήταν 39,5% και 39,7% το 2012, σημειώνοντας το 2018 μια αποκλιμάκωση που αγγίζει τις 11,2 ποσοστιαίες μονάδες.

Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό είναι αρκετά αυξημένο, καθώς οι μισοί περίπου Ελληνες, ήτοι το 51%, αδυνατούσαν το 2018 να πάνε μία εβδομάδα διακοπές μακριά από το σπίτι τους. Μεταξύ των κρατών-μελών, οι χώρες που κατέγραψαν τα υψηλότερα ποσοστά με άτομα τα οποία βρίσκονται σε αυτή τη δυσμενή κατάσταση, ήταν η Ρουμανία (58,9%), η Κροατία (51,3%), η Ελλάδα και η Κύπρος με ποσοστό 51%. Στην περίπτωση της Ελλάδας, παρότι παρατηρείται σταδιακή μείωση, το ποσοστό αυτό εξακολουθεί να κινείται σε υψηλά επίπεδα. Μάλιστα, σύμφωνα με τη Εurostat, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ε.Ε. που το ποσοστό αυξήθηκε κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες την τελευταία πενταετία, από 49% το 2013 σε 51% το 2018. Το 2009, λίγο πριν η Ελλάδα εισέλθει σε περίοδο ύφεσης, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν στο 46,3% ενώ το 2015, χρονιά που επιβλήθηκαν τα capital controls, το ποσοστό εκτοξεύθηκε στο 53,7%. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό κατά την περίοδο 2009-2018.

Σε γενικές γραμμές, στις χώρες του Νότου, όπως η Πορτογαλία, η Ιταλία αλλά και η Ισπανία, τα ποσοστά όσων δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να λείψουν έστω και μία εβδομάδα τον χρόνο από το σπίτι τους κινούνται σε υψηλά επίπεδα. Στην Ισπανία, παρότι είναι σημαντικά μειωμένο σε σχέση με τις υπόλοιπες δύο χώρες, εξακολουθεί να κινείται πάνω από το αντίστοιχο της Ε.Ε. (34,2%). Η Πορτογαλία αλλά και η Ιταλία οι οποίες επλήγησαν από την κρίση καταγράφουν ποσοστό 41,3% και 43,7% αντιστοίχως, με τα ποσοστά να σημειώνουν πτώση –ιδίως της Πορτογαλίας– κατά την πενταετία 2013-2018.

Αντίθετα, οι χώρες της Ε.Ε. με το χαμηλότερο ποσοστό ατόμων που δεν κατάφεραν να πάνε διακοπές μιας εβδομάδας μέσα στον χρόνο το 2018, ήταν το Λουξεμβούργο (10,9% με βάση στοιχεία του 2017) και η Σουηδία (9,7%), χωρίς ωστόσο να παρουσιάζουν σημαντικές μεταβολές κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Αξίζει να σημειωθεί ότι σημαντική μείωση του ποσοστού αυτού, καταγράφουν την τελευταία πενταετία χώρες όπως η Βουλγαρία αλλά και η Πολωνία. Ετσι, το ποσοστό αυτό στη γειτονική Βουλγαρία από 66,3% το 2013 έπεσε στο 30,5% το 2018, καταγράφοντας πτώση 35,8 ποσοστιαίων μονάδων. Αντίστοιχα θεαματική είναι και η πτώση του ποσοστού αυτού στην Πολωνία, που μειώθηκε το 2018 στο 34,6% από 60,6% το 2013.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το νέφος είχε ανιχνευτεί και στην ατμόσφαιρα στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 2017. Επρόκειτο για την μεγαλύτερη διαρροή ραδιενεργού υλικού μετά τη Φουκουσίμα το 2011

Τον Σεπτέμβριο του 2017 ένα ραδιενεργό σύννεφο σκέπασε όλη την Ευρώπη, αποτελώντας την μεγαλύτερη διαρροή ραδιενεργού υλικού από το 2011 και το περιστατικό στη Φουκουσίμα. Μέχρι πρόσφατα, ωστόσο, η πηγή του ραδιενεργού υλικού αποτελούσε σημείο αντιπαράθεσης και αμφισβήτησης.

Νέα μελέτη από διεθνή ομάδα επιστημόνων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το ραδιενεργό υλικό προήλθε από τη νότια Ρωσία και πιθανότατα ήταν αποτέλεσμα ατυχήματος σε πυρηνικό εργοστάσιο στα Ουράλια όρη. Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο Proceedings of the National Academy of Sciences, έγινε από μια ομάδα 70 εμπειρογνωμόνων από όλη την Ευρώπη, η οποία εξέτασε 1.300 μετρήσεις του ραδιενεργού ισοτόπου ρουθηνίου-106 από τοποθεσίες σε ολόκληρη την Ευρωσιατική ήπειρο. Σύμφωνα μ' αυτήν, η μεγαλύτερη ποσότητα του ρουθηνίου-106 απελευθερώθηκε από κάπου στα νότια Ουράλια, κοντά στα σύνορα της Ρωσίας με το Καζακστάν, όπως ανέφεραν οι αρχικές εκτιμήσεις.
Ραδιενεργό νέφος σκέπασε όλη την Ευρώπη το 2017 - Έρευνα αποκαλύπτει τώρα πώς προέκυψε
Αξίζει να σημειωθεί ότι το μέρος στα Ουράλια φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες πυρηνικές εγκαταστάσεις στη Ρωσία, το Μαγιάκ, το οποίο ειδικεύεται στην επανεπεξεργασία πυρηνικών υλικών από πυρηνικούς αντιδραστήρες και πλουτωνίου από όπλα. Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν επίσημη τοποθέτηση από τη διοίκηση του Μαγιάκ ή τις ρωσικές αρχές για τα νέα ευρήματα, η φύση του συμβάντος έγινε πολύ πιο σαφής με αυτή τη μελέτη, υποστηρίζουν οι ερευνητές.

"Ήταν αποδέσμευση με παλμικό τρόπο που τελείωσε πολύ γρήγορα. Ήμαστε σε θέση να δείξουμε ότι το ατύχημα συνέβη κατά την επανεπεξεργασία στοιχείων αναλωμένου υλικού, σε πολύ προχωρημένο στάδιο, λίγο πριν το τέλος της διαδικασίας επεξεργασίας" δήλωσε ο καθηγητής Georg Steinhauser, ειδικός ακτινοβολίας από το πανεπιστήμιο του Ανόβερου.

Η συγκέντρωση ρουθηνίου-106 στην Ευρώπη τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο 2017
Η συγκέντρωση ρουθηνίου-106 στην Ευρώπη τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο 2017  PROCEEDINGS OF THE NATIONAL ACADEMY OF SCIENCES
Το εργοστάσιο Μαγιάκ έχει συνδεθεί με διάφορα περιστατικά στο παρελθόν, με πιο σημαντικό τον όλεθρο του Κιστίμ, τον Σεπτέμβριο του 1957. Τότε το σύστημα ψύξης σε μια από τις δεξαμενές αποθήκευσης αποβλήτων χάλασε, με αποτέλεσμα την καύση 70-80 τόνων ραδιενεργών αποβλήτων. Τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να φύγουν από τα σπίτια τους και εκατοντάδες εκτιμάται ότι έχασαν τη ζωή τους. Πρόκειται για το τρίτο πιο σοβαρό πυρηνικό δυστύχημα που έχει συμβεί ποτέ.

Ευτυχώς, πάντως, το ραδιενεργό νέφος του 2017 ποτέ δεν έθεσε σε κίνδυνο την δημόσια υγεία. Οι ρωσικές αρχές αρνήθηκαν την ευθύνη για τη ραδιενέργεια. Η Μόσχα επέμενε ότι τα συστήματα παρακολούθησης της ατμόσφαιρας βρήκαν αμελητέες ποσότητες ρουθηνίου-106 στη χώρα αλλά ανίχνευσαν υψηλά επίπεδα στη Ρουμανία, την Ιταλία και την Ουκρανία.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ένα ντοκιμαντέρ που αναρτήθηκε το Σάββατο στο YouTube και το οποίο παρουσιάζει τις μαρτυρίες θυμάτων παιδόφιλων ιερέων έχει προκαλέσει σοκ στην Πολωνία, ενώ είχε 5 εκατομμύρια views σε διάστημα 32 ωρών.

Επιπλέον, το ντοκιμαντέρ του ανεξάρτητου δημοσιογράφου Τόμας Σεκίλσκι κατηγορεί την ιεραρχία της καθολικής εκκλησίας για τη χαλαρή αντιμετώπιση των ιερέων που κατηγορούνται για παιδοφιλία, στην ουσία την απουσία κυρώσεων εναντίον τους, ενώ θέτει και το ζήτημα της έλλειψης αντίδρασης από τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β’.

Με τίτλο «Απλώς μη το πείτε σε κανένα», ένα μέρος του ντοκιμαντέρ έχει γυριστεί με κρυφή κάμερα. Πολλοί από τους ιερείς που εμφανίζονται σε αυτό, και οι οποίο πλέον είναι πολύ ηλικιωμένοι, ζητούν συγγνώμη για τη συμπεριφορά τους, ενώ κάποιοι προτείνουν να δώσουν χρήματα στα θύματα.

Το ντοκιμαντέρ κυκλοφόρησε οκτώ μήνες μετά την ταινία «Ο κλήρος», το οποίο είχε προκαλέσει σοκ στην Πολωνία, μια χώρα όπου η πλειονότητα των 38 εκατομμυρίων κατοίκων είναι καθολικοί πιστοί, καταγγέλλοντας τις αμαρτίες των ιερέων, ανάμεσα στις οποίες και η παιδοφιλία.

Δύο εβδομάδες πριν τις ευρωεκλογές το ντοκιμαντέρ ενδέχεται να επιφέρει πλήγμα στο συντηρητικό κυβερνών κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνης (PiS), που βρίσκεται στην εξουσία από το 2015 και τονίζει τη στενή του σχέση με την καθολική εκκλησία.

Χωρίς να σχολιάσει άμεσα το ντοκιμαντέρ ο επικεφαλής του PiS Γιάροσλαβ Κατσίνσκι δήλωσε χθες Κυριακή ότι οι δράστες σεξουαλικών επιθέσεων εναντίον ανηλίκων θα τιμωρούνται αυστηρά, ακόμη κι αν πρόκειται για ιερείς ή διάσημους. Αναφέρθηκε μάλιστα, χωρίς να τον κατονομάσει, στην περίπτωση του Ρόμαν Πολάνσκι.

«Είμαστε έτοιμοι να τροποποιήσουμε τον ποινικό κώδικα, κάτι που σημαίνει ότι αυτό το έγκλημα (η παιδεραστία) θα τιμωρείται πολύ αυστηρά (…) δεν θα υπάρχει αναστολή στις ποινές, θα υπάρχουν αυστηρές ποινές, ίσως και έως και 30 χρόνια κάθειρξη», τόνισε ο Κατσίνσκι.

Προς το παρόν η σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων κάτω των 15 ετών τιμωρείται με έως και 12 χρόνια κάθειρξη.

Η ανακοίνωση του Κατσίνκσι έγινε εν μέσω έντασης μεταξύ των φιλελεύθερων, που πιστεύουν ότι η εκκλησία έχει μεγάλη εξουσία στην Πολωνία, και τους συντηρητικούς, που θεωρούν ότι η καθολική πίστη είναι βασικό στοιχεία της εθνικής ταυτότητας και ότι η επιρροή της πρέπει να διαφυλαχθεί.

Την προηγούμενη Δευτέρα μια γυναίκα συνελήφθη επειδή κόλλησε αφίσες κοντά σε εκκλησία στις οποίες εμφανιζόταν η Παναγία με το φωτοστέφανό της να μοιάζει με τη σημαία στα χρώματα του ουράνιου τόξου της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ.

Η αντίδραση της εκκλησίας στο ντοκιμαντέρ ήταν μετριοπαθής.

«Είμαι βαθιά συγκινημένος από τα όσα είδα στην ταινία του Τόμας Σεκίλσκι. Ζητώ συγγνώμη για όλα τα τραύματα που προκάλεσαν άνθρωποι της εκκλησίας», δήλωσε ο αρχιεπίσκοπος Πολωνίας Βότσιεκ Πόλακ σε ανακοίνωσή του.

Ωστόσο η Άννα Φράνκοφσκα της οργάνωσης “Have no fear” που στηρίζει θύματα κακοποίησης, κατήγγειλε ότι η καθολική εκκλησία της Πολωνίας δεν έχει λάβει συγκεκριμένα μέτρα για να προσαχθούν οι παιδόφιλοι ιερείς στη δικαιοσύνη.

«Πρόκειται για μία ακόμη συγγνώμη, μοιάζει σαν η ανακοίνωση να είχε προετοιμαστεί προτού οι αξιωματούχοι της εκκλησίας δουν το ντοκιμαντέρ», πρόσθεσε.




πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

H Δημοσιονομική Υγεία της Ιταλίας σε σοβαρή και πάλι κρίση

Don Quijones, WolfStreet, Zero Hedge, 16-4-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


Η κυβέρνηση συνασπισμού της Ιταλίας περιέκοψε προ ημερών την πρόβλεψη οικονομικής ανάπτυξης της χώρας το 2019 στο 0,2% -την ασθενέστερη πρόβλεψη της Ευρωζώνης, μετά μια προηγούμενη εκτίμηση για 1%. Η Ιταλία τελεί ήδη σε τεχνική ύφεση, αφού είχε σημειώσει ήδη δύο ολόκληρα τρίμηνα αρνητικής ανάπτυξης του ΑΕΠ στο δεύτερο εξάμηνο του 2018.


Ο κρατικός προϋπολογισμός για το τρέχον έτος βασιζόταν στην υπόθεση ότι η οικονομία θα αναπτυσσόταν εφέτος κατά 1%. Τώρα φαίνεται ότι η οικονομία μπορεί να μη σημειώσει καθόλου ανάπτυξη, θα μπορούσε μάλιστα και να συρρικνωθεί.

΄Ένα άμεσο αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης θα ήταν το σημερινό έλλειμμα τρεχόντων λογαριασμών της Ιταλίας για το 2019 να είναι σημαντικά μεγαλύτερο του 2,04% του ΑΕΠ, το οποίο είχε πέρυσι υποσχεθεί να μην υπερβεί η ιταλική κυβέρνηση. Και αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: μιαν ακόμη σύγκρουση, της Ρώμης με τις Βρυξέλλες, για την πορεία της δημοσιονομικής πολιτικής της Ιταλίας.

Η Ιταλία μπορεί ήδη να διεκδικεί τον τίτλο του μεγαλύτερου χρεοφειλέτη της Ευρώπης σε ονομαστικούς όρους και του δεύτερου σε σχετικούς όρους, μετά την δυο φορές «διασωσμένη» οικονομία της Ελλάδας. Η Ρώμη πρόβλεψε τελευταία ότι το δημόσιο χρέος θα σημειώσει εφέτος νέο ρεκόρ ύψους με 132% του ΑΕΠ. Αυτό το επίπεδο είναι απίθανο να διατηρηθεί για πολύ, με δεδομένη την στασιμότητα της ιταλικής οικονομίας και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να μειώσει τους φόρους, να χαμηλώσει την ηλικία συνταξιοδότησης και να καθιερώσει το βασικό εισόδημα του πολίτη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ιταλικής οικονομίας είναι ότι πολλά από τα προβλήματά της είναι χρόνια και έχουν βαθιές ρίζες. Πολλά από αυτά ξεκινούν από την υιοθέτηση του Ευρώ, το 2000, ή στην περίπτωση της Ρώμης, στον μαζικό εθισμό στο δημόσιο χρέος, στην δεκαετία του 1980.΄Όπως επισημαίνει ο ΟΟΣΑ, το πραγματικό ΑΕΠ στην Ιταλία είναι σημαντικά πιο κάτω από το επίπεδό του πριν από την κρίση. Η Ιταλία είναι επίσης η μόνη χώρα-μέλος του ΟΟΣΑ όπου τα εισοδήματα (υπολογιζόμενα ως ποσοστό του ΑΕΠ κατά κεφαλήν) είναι χαμηλότερα από το 2000. Αντίθετα, στην Γαλλία, την Ισπανία, την Βρετανία και την Γερμανία αυξήθηκαν στην ίδια περίοδο κατά 13%, 17%, 21% και 23% αντίστοιχα.

Το ΔΝΤ προβλέπει τώρα αύξηση του ποσοστού του δημοσίου χρέους της Ιταλίας από 134% του ΑΕΠ το 2020, και σε 138,5 το 2024. Όπως αυξάνει το χρέος, έτσι θα αυξάνουν και τα επιτόκια επί του χρέους. Αυτό γίνεται αβάστακτο, ιδιαίτερα καθώς η προθεσμία εξόφλησης για μέγα μέρος του χρέους λήγει τα προσεχή λίγα χρόνια. Μόνο το 2019 η Ιταλία έχει να εξαγοράσει ομόλογα 250 δις Ευρώ, ποσό περίπου ισοδύναμο με το σύνολο των ομολόγων όλης της Ευρωζώνης που φθάνουν εφέτος σε ωρίμανση.

Και τώρα η Ρώμη δεν έχει πια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αγοράζει τα μισά ομόλογα που εκδίδει. Φυσικά στους τωρινούς πεινασμένους για αποδόσεις καιρούς, επενδυτές θα σπεύσουν για τα υψηλά επιτόκια των ιταλικών ομολόγων, τουλάχιστο στην αρχή. Αλλά υπάρχει το ρίσκο ότι οι αποδόσεις θα φτάσουν σε υπερβολικά επίπεδα, όπου οι θεσμοί περιφρούρησης θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, όπως συνέβη το 2012, όταν τα επιτόκια των 10ετών ιταλικών ομολόγων έφτασαν το 7%.

Πριν αυτό ξανασυμβεί, κάτι πρέπει να γίνει. Εάν η Ιταλία είχε το δικό της νόμισμα και είχε η ίδια τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής της θα μπορούσε μέσω του πληθωρισμού να προσπαθήσει να απαλλαγεί από το χρέος της –ότι και αυτό μπορούσε να στοιχίσει στο δικό της νόμισμα. Αλλά δεν το έχει και δεν μπορεί. Εναλλακτικά, θα μπορούσε, όπως η Ελλάδα, να κηρύξει αδυναμία εξόφλησης, με σκληρές συνέπειες για τους αγοραστές αυτών των ομολόγων, μεταξύ των οποίων ιταλικές οικογένειες και ντόπιες και ξένες τράπεζες.

Η μόνη άλλη επιλογή της Ρώμης είναι αυτή που δοκιμάστηκε ήδη, αλλά με περιορισμένη επιτυχία, από την Ελλάδα –τουτέστιν να περικόψει δραστικά τις δημόσιες δαπάνες, να αυξήσει τους φόρους, να ιδιωτικοποιήσει την δημόσια περιουσία και να επιβάλει ένα καθεστώς αυστηρής λιτότητας. Αυτή είναι η συνταγή που συνέστησε ο ΟΟΣΑ, αλλά θα συνεπήγετο εκλογική αυτοκτονία για τους εταίρους του κυβερνητικού συνασπισμού, που θα κάνουν ότι μπορούν για να μην αποδιώξουν τους ψηφοφόρους που τους έδωσαν την πρώτη πραγματική γεύση της εξουσίας.

Με άλλα λόγια, καμιά από αυτές τις κλασσικές λύσεις δεν α αντιπροσωπεύει ρεαλιστική επιλογή για μια χώρα τόσο μεγάλη και τόσο σημαντική για το σύστημα όπως η Ιταλία. Το ρίσκο ότι οι συνθήκες θα επιδεινωθούν πέραν ελέγχου αυξάνεται κάθετα από το γεγονός ότι η χώρα κυβερνάται τώρα από δύο σχετικά νεογέννητα κόμματα, εχθρικά σε κάθε ιδέα λιτότητας, που δεν διακατέχοντα από ερωτικό πάθος για τα την Ευρωπαϊκή Ιδέα και ως εκ τούτου είναι διατεθειμένα να αγνοήσουν τις εντολές των Βρυξελλών, τουλάχιστον μέχρις ενός σημείου.

Η Ιταλία είναι ο οίκος ενός εξαιρετικά εύθραυστου τραπεζικού τομέα, με το μεγαλύτερο ποσοστό μη εξυπηρετουμένων δανείων και την χαμηλότερη απόδοση κεφαλαίων από τις άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Η γαλλική κυβέρνηση έχει ήδη προειδοποιήσει ότι μια οικονομική ύφεση στην Ιταλία θα προκαλέσει τον ίδιο, αν όχι μεγαλύτερο κίνδυνο στην Ευρωζώνη, από την έξοδο της Βρετανίας.

Και είναι λογικό η γαλλική κυβέρνηση να ανησυχεί. Οι οικονομίες των δύο χωρών, Γαλλίας και Ιταλίας, διαπλέκονται στενά, με ετήσιες εμπορικές συναλλαγές ύψους 90 δις ευρώ. Ακόμη σημαντικότερο: Οι γαλλικές τράπεζες είναι οι κατά πολύ μεγαλύτεροι κάτοχοι δημόσιου και ιδιωτικού ιταλικού χρέους, συνολικού ύψους 311 δις ευρώ, ως το τρίτο τρίμηνο του 2018, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Εάν η Ιταλία κηρύξει αδυναμία πληρωμών, οι γαλλικές τράπεζες θα δεχτούν ένα συντριπτικό πλήγμα στους ισολογισμούς τους.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πως αναπόδραστα μεταβάλλεται η παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

του Federico Pieraccini, Zero-Hedge,4-4-19
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού


H πολυκεντρική μεταμόρφωση που πραγματοποιείται σε όλη την ευρασιατική ήπειρο επιβεβαιώνει την βιομηχανική και διπλωματική συνεργασία μεταξύ Κίνας και Ευρωπαϊκής ηπείρου, παρά την ισχυρή αντίθεση των ΗΠΑ.

Η επίσκεψη του Ξι Ζιπίνγκ στην Ευρώπη επιβεβαιώνει ότι πολλοί από εμάς γράφαμε εδώ και μήνες και χρόνια, δηλαδή για την πραγματικότητα μιας εξελισσόμενης μεταμόρφωσης ενός κόσμου κυριαρχούμενου από τις ΗΠΑ, σε έναν πολυμερή, συναποτελούμενο από διαφορετικές δυνάμεις, συλλογικά συνθέτουσες έναν πολυκεντρικό κόσμο.

Η Ευρώπη συνεπώς βρίσκεται σε απρόβλεπτη θέση, καθώς αιωρείται μεταξύ των παλαιών δεσμών της με τις ΗΠΑ από την μια πλευρά και την απειρία της μπροστά σε ότι προσφέρει η Ρωσία και η Κίνα από την άλλη.

Χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία, αλλά ακόμη και η Βρετανία, από μακρού εφαρμόζουν εμπορικές πολιτικές που ενθαρρύνουν την ένωση μεταξύ χωρών της Ευρασιατικής υπερηπείρου. Το 2015, η Βρετανία ήταν η πρώτη από τις χώρες της Δύσης που εντάχθηκε στην κινεζική Τράπεζα Επενδύσεων Ασιατικών Υποδομών (ΑΙΙΒ), η οποία χρηματοδοτεί προγράμματα της Πρωτοβουλίας Ζώνης και Δρόμου (BRI).

Το κινεζικό μέγα πρόγραμμα BRI (Δρόμοι του Μεταξιού) ξεκίνησε το 2014 με τον φιλόδοξο στόχο να ενώσει το εμπόριο μεταξύ Κίνας και Ευρώπης δια θαλάσσης και ξηράς, ενσωματώνοντας κατά την διαδικασία τις ενδιάμεσες χώρες. Η ιδέα, σαν φυσική σταθεροποίηση του εμπορίου, είναι να συντμηθεί ο χρόνος παράδοσης των εμπορευμάτων σιδηροδρομικώς και να συνδυασθούν οι θαλάσσιες οδοί. Το πρόγραμμα καλύπτει όχι μόνο λιμένες και σιδηροδρομικές γραμμές αλλά και έργα τεχνολογικής υποδομής , για την επίτευξη ολικής διασύνδεσης με την χρήση τεχνολογίας 5ης γενεάς (5G), που ανέπτυξε ο κινεζικός τεχνολογικός γίγας Huawei.

Η Γερμανία και η Γαλλία εμβάθυναν, με την πάροδο των χρόνων, την συνεργασία τους με το Πεκίνο. Το Παρίσι ιδιαίτερα, καυχάται για ιστορικούς δεσμούς με το Πεκίνο, που ξεκινούν με την πυρηνική συνεργασία μεταξύ του Κινεζικού Βιομηχανικού Συγκροτήματος Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας και της γαλλικής Électricité de France, που άρχισε το 1978, όπως και στον τομέα της αεροπορικής βιομηχανίας, μεταξύ της Airbus και των κινεζικών εταιρειών αεροπορίας, που συνεχίζεται από το 1985.

Η Ιταλία προσέγγισε το πρόγραμμα Δρόμοι του Μεταξιού τους τελευταίους μήνες, μετά την συγκρότηση νέας κυβέρνησης από την Λίγκα του Βορρά και το Κίνημα Πέντε Αστέρων. Η απόφαση να υπογραφεί ένα μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ Πεκίνου και Ρώμης υπογραμμίζει πόσο η νέα κυβέρνηση επιθυμεί να διατηρήσει μια θέση ισορροπίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου σε ορισμένους τομείς. Αυτή ακριβώς είναι και η στάση της Γερμανίας, η οποία επέλεξε να συνεχίσει την εμβάθυνση των δεσμών της με την Μόσχα, στον τομέα των υδατανθράκων και του Nord Stream 2 , παρά την πίεση της Ουάσιγκτον. Επιπλέον , τόσο η Γερμανία όσο και η Ιταλία επιβεβαίωσαν ότι θέλουν να εμπιστευθούν στην κινεζική εταιρεία Huawei την εφαρμογή και την διαχείριση της δικτύωσης 5G, που είναι θεμελιώδης ανάγκη σε ένα κόσμο κυριαρχούμενο από την διαδικτύωση των πραγμάτων.

Οι αποφάσεις της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας να συνεχίσουν την συνεργασία τους με την Μόσχα και το Πεκίνο σε διάφορους τομείς έρχονται να καταδείξουν την αναποτελεσματικότητα των προσπαθειών που, κατά τα υπό αμερικανικό έλεγχο ΜΜΕ, καταβάλλονται για την αποτροπή της συνεργασίας των ευρωπαϊκών χωρών με την Ρωσία και την Κίνα.

Αυτό που η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει είναι γιατί ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες είναι τόσο αποφασισμένες να επωφεληθούν των ευκαιριών που προσφέρονται από την Ανατολή. Το πρόσφατο παράδειγμα της Ιταλίας είναι ευνόητο. Οι Ιταλοί ελπίζουν ότι οι Δρόμοι του Μεταξιού θα δώσουν ένα αναγκαίο κέντρισμα στην παραγωγική βιομηχανία τους,η οποία βρίσκεται σε στασιμότητα τα τελευταία χρόνια. Η επιθυμία για κινεζικά κεφάλαια, που να δώσουν ώθηση στις εξαγωγές ιταλικών προϊόντων, είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την προτεινόμενη συμφωνία Ρώμης και Πεκίνου.

Επιπλέον της προφανούς και φυσικής επιθυμίας για κεφάλαια, υπάρχει επίσης η φροντίδα για την εξασφάλιση του εφοδιασμού σε ενέργεια, όπως κάνει η Γερμανία με την εγκατάσταση του αγωγού Nord Stream 2 με την Ρωσία. Σε πείσμα της αμερικανικής αντίθεσης, το Βερολίνο προτίμησε το δικό του συμφέρον για πολλαπλότητα πηγών εφοδιασμού, από του να ενδώσει στις πιέσεις της Ουάσιγκτον, που ήθελε την Γερμανία εξαρτημένη από το αμερικανικό υγραέριο, σε υπερβολικό κόστος σε σύγκριση με το ρωσικό προϊόν.

Υπάρχουν εντυπωσιακές ασυμφωνίες μεταξύ πολιτικών της Ευρώπης, ιδιαίτερα αν κοιτάξετε τις σχέσεις μεταξύ του Μακρόν και του Σαλβίνι στην Ιταλία, η μεταξύ της Τερέζας Μέι και των Ευρωπαίων συναδέλφων της. Ακόμη και μεταξύ της Μέρκελ και του Μακρόν φαίνεται να υπάρχουν έκδηλες προστριβές στο θέμα της ενεργειακής ανεξαρτησίας. Ωστόσο, παρά αυτές τις προφανείς αποκλίσεις, το κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι σε τελική ανάλυση η κοινή επιθυμία διαφυγής από την αποπνικτική κυριαρχία της Ουάσιγκτον, υπέρ μιας μεγαλύτερης συμμετοχής στην επιδίωξη ενός πολυκεντρικού κόσμου.

Καμιά ευρωπαϊκή πρωτεύουσα –είτε είναι το Παρίσι, η Ρώμη, το Βερολίνο ή το Λονδίνο- δεν προτίθεται να διαρρήξει το Ατλαντικό σύμφωνο με την Ουάσιγκτον. Αυτό επιβεβαιώνεται σε κάθε επίσημη περίσταση. Ωστόσο, καθώς το Πεκίνο γίνεται όλο και περισσότερο κεντρικός παράγων σε ερωτήματα σχετικά με την τεχνολογία ή την εξασφάλιση ρευστού κεφαλαίου για επενδύσεις, ή για επέκταση επιχειρήσεων, οι αλλαγές στην παγκόσμια τάξη εμφανίζονται αναπόφευκτες.

Πως αναπόδραστα μεταβάλλεται η παγκόσμια τάξη πραγμάτων.Το τελευταίο εμπόδιο που απομένει είναι οι χώρες που εξακολουθούν να είναι σφιχτοδεμένες στις Ατλαντικές πολιτικές και αυτοί που βρίσκουν στο Πεκίνο και προπάντων στην Μόσχα ένα θαυμάσιο πρόσχημα για να προσκαλέσουν την Ουάσιγκτον σε μεγαλύτερη ανάμειξη στις κυρίαρχες υποθέσεις της Ευρώπης. Οι Βαλτικές Χώρες και η Πολωνία μοιάζουν να προσφέρουν τις μεγαλύτερες ευκαιρίες σε Αμερικανούς πολιτικούς σχεδιαστές να προσπαθούν να χειραγωγήσουν την ευρωπαϊκή συζήτηση σε ότι αφορά τους δεσμούς με την Ανατολή. Οι τεχνητές κρίσεις που προκλήθηκαν στην Ουκρανία, στη Συρία και στην Βενεζουέλα χρησιμεύουν επίσης ως εργαλεία για να διαιρέσουν τους Ευρωπαίους ηγέτες σε αντίπαλα στρατόπεδα, δημιουργώντας συνθήκες για την δολιοφθορά της ευρωπαϊκής συνεργασίας με την Ανατολή.

Δεν είναι σύμπτωση ότι για τους Αμερικανούς σχεδιαστές στρατηγικής οι δύο μεγαλύτεροι κίνδυνοι βρίσκονται στο ενδεχόμενο Μόσχα και Πεκίνο, ή Μόσχα και Βερολίνο, να συνεργαστούν και να συντονίσουν τις προσπάθειές τους. Το τρίγωνο Βερολίνο,-Μόσχα-Πεκίνο, με την προσθήκη Ρώμης και Παρισιού, αντιπροσωπεύει για την Ουάσιγκτον ένα σενάριο που δεν έχει προηγούμενο σαν αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη.

Ο Wang Yiwei, Παλαιός Συνεργάτης Ερευνητής στο Κέντρο Μελετών για την Κίνα και την Παγκοσμιοποίηση, κατά την ιστορική επίσκεψη του Ξι Ζιπίνγκ στην Ρώμη, περιέγραψε με συγκεκριμένους όρους την μεταβαλλόμενη παγκόσμια τάξη:

«Μέχρι τώρα 16 χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης έχουν υπογράψει μνημόνια κατανόησης με την Κίνα για την συνεργασία με την Κίνα στους Δρόμους του Μεταξιού. ΄Ετσι, σήμερα 171 συμφωνίες έχουν επιτευχθεί με 123 χώρες και 29 διεθνείς οργανισμούς για συνεργασία στο κινεζικό αυτό πρόγραμμα.»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Pepe Escobar, Asia Times, Zero Hedge 29-3-2019

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ας αρχίσουμε με το απαραίτητο πλαίσιο δεδομένων περί την συνάντηση στο Παρίσι του Κινέζου Προέδρου Ξι Ζιπίνγκ και των τριών σημαντικότερων παραγόντων της ΕΕ –του Γάλλου Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν, της Καγκελαρίου Μέρκελ και του προέδρου της κομισιόν Κλωντ Γιούνκερ. ’Όσο και αν είναι ατελείς αυτές οι τρεις φιγούρες, η οικονομική ανάπτυξη στα δέκα τελευταία χρόνια, μετά την οικονομική κρίση του 2008 –που υπήρξε φαινόμενο Δυτικής παραγωγής- αφηγείται μιαν διαφωτιστική ιστορία.

Κινεζική ανάπτυξη: 139%. Ινδική ανάπτυξη: 96%. Αμερικανική ανάπτυξη: 34%. Ανάπτυξη ΕΕ: Αρνητική 2%.

Τα παραδοσιακά γαλλικά ΜΜΕ, που ελέγχονται από μιαν μικρή ομάδα ολιγαρχών, πλάθουν μιαν καταγέλαστη αφήγηση ότι ο Μακρόν «επέβαλε» αυτήν την τετραμερή συνάντηση στον Ξι Ζιπίνγκ για να του εμπεδώσει την στρατηγική της ΕΕ για την εισαγωγή «σαφήνειας» στην κινεζική ασάφεια σε ότι αφορά τους Δρόμους του Μεταξιού, ή την Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου (BRI).

Τελευταία Η ΕΕ χαρακτηρίζει την Κίνα «συστηματικό ανταγωνιστή» και φαίνεται να έχει αντιληφτεί ότι η Κίνα είναι «ένας οικονομικός ανταγωνιστής που επιδιώκει την τεχνολογική ηγεσία». Και αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ως απειλή στις γαλλικές αρχές και συνήθειες.»

Ο Ξι είχε μόλις έρθει από την Ρώμη –όπου η ευρω-σκεπτικιστική, «λαϊκιστική» κυβέρνηση Λίγκας- Πέντε Αστέρων ήταν το πρώτο ΄Εθνος των G7 που υπέγραψε την συμμετοχή του στους Νέους Δρόμους του Μεταξιού ( BRΙ), πυροδοτώντας πλήθος σπινθήρων φόβου στους Ατλαντιστές.

Και τελικά τι είχαμε από την καγκελάριο Μέρκελ, καθώς η ΕΕ αντιμετώπιζε την προοπτική μιας διαδικασίας που οι κυρίαρχες στην Γαλλία δυνάμεις περιγράφουν ως «Σινο-παγκοσμιοποίηση»; Είχαμε «ρεάλ πολιτίκ». Η Μέρκελ τόνισε πως το BRΙ είναι ένα «σημαντικό» πρόγραμμα. «Εμείς, ως Ευρωπαίοι. Επιθυμούμε να διαδραματίσουμε ένα ενεργό μέρος και αυτό πρέπει να οδηγήσει σε κάποιαν αμοιβαιότητα και σε αυτό εξακολουθούμε να διαπληκτιζόμαστε λίγο», πρόσθεσε. « Βλέπουμε το πρόγραμμα σαν μια καλή σύλληψη συνέργειας, αμοιβαίων σχέσεων και αλληλεξάρτησης.»

Η Μέρκελ ουσιαστικά μετέφερε την θέση της ηγεσίας των γερμανικών επιχειρήσεων. Ως εμπορικό Εργοτάξιο, το μέλλον της Γερμανίας εξαρτάται από την πολλαπλασιαστική ανάπτυξη των συναλλαγών της με την Ασία και ειδικότερα με την Κίνα. ΄Ετσι, αντί να δαιμονοποιεί την Ρώμη, το Βερολίνο στην πράξη θα μπει βαθμιαία στον ίδιο δρόμο. Στο κάτω-κάτω, το Ντούισμπουργκ, στην κοιλάδα του Ρουρ, είναι ήδη ο εκ των πραγμάτων τερματικός σταθμός του BRI στην βόρεια Ευρώπη.

Ο Ξι Ζιπίνγκ και οι εταίροι του δεν παρέλειψαν να τονίσουν την πολυεθνικότητα. Δεν μπορούσε να υπάρξει τρανότερος αντίλογος σ το αφήγημα της κυβέρνησης Τραμπ, ότι η Κίνα αποτελεί απειλή και ότι το BRI δεν είναι παρά κινεζική «ματαιοδοξία». Ο Γιούνκερ μάλιστα προσπάθησε να αποφορτίσει την «συστημική» ένταση: «Αντιλαμβανόμαστε ότι στην Κίνα δεν αρέσει η έκφραση «ανταγωνιστές», αλλά είναι φιλοφρόνηση που περιγράφει τις κοινές μας φιλοδοξίες».

Προσθέστε ότι και ο Ξι Ζιπίνγκ αισθάνθηκε την ανάγκη να θυμίσει στους ηγέτες της ΕΕ το εξόφθαλμο: Η Κίνα θα εξακολουθήσει να «ξανοίγεται», όπως κατάφερε μέσα σε 40 χρόνια να πραγματοποιήσει όσα η Ευρώπη έκανε σε όλη την διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης.

Άλλος για ιπτάμενο μετάξι;

Στο επίμαχο μέτωπο του Μακρόν, περισσότερο από Νέους Δρόμους του Μεταξιού, μια ντε φάκτο Νέα Αερογραμμή του Μεταξιού βρέθηκε στην επικαιρότητα.

Κανείς –εκτός από την Μπόινγκ- δεν μπορούσε να διαπραγματεύεται για 30 δισεκατομμύρια ευρώ συν μια κινεζική παραγγελία για την αγορά 300 Αιρμπάς (Airbus). Και αυτό να είναι μόνο η αρχή. To γεγονός ότι το Πεκίνο θα χρησιμοποιήσει την τεχνολογία του Αιρμπάς για να ενισχύσει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της αεροπορίας του, στα πλαίσια των στόχων του «Made in China 2025», αποτελεί θέμα τελείως άλλου μεγέθους.

Έτσι το Παρίσι μπορεί να μην έγινε, όπως η Ρώμη, ένας επίσημος εταίρος στους Νέους Δρόμους του Μεταξιού -τουλάχιστον όχι ακόμη. Αλλά οι υποσχέσεις είναι αρκετά εύγλωττες, τουλάχιστον σε τρία μέτωπα:

1.- Η έμφαση στην πολυμέρεια/πολυεθνικότητα «ισχυρή και αποτελεσματική». Αυτό δεν είναι ακριβώς από την ρητορική του Τραμπ.

2.- Η κοινή δράση με το Πεκίνο στον τομέα της κλιματικής αλλαγής και της βιοποικιλίας.

3.- ΄Ενας οικονομικός/εμπορικός συνεταιρισμός που σέβεται τα αμοιβαία συμφέροντα. Αυτή είναι, στην πράξη, η επίσημη πολιτική των Νέων Δρόμων Μεταξιού- BRI, από την αρχή, το 2013.

΄Ετσι όταν συγκρίνουμε τις διαφορετικές στρατηγικές Ρώμης και Παρισιού, ο Ξι βγήκε στην πραγματικότητα νικητής σε όλα τα σημεία.

Η Μέρκελ, όπως ήταν προβλέψιμο, πρόσεξε να τηρήσει τις ισορροπίες: «Το τρίγωνο ΕΕ, Κίνας και ΕΕ είναι πολύ σημαντικό. Χωρίς την Ουάσιγκτον δεν θα μπορέσουμε να έχουμε πολυεδρικότητα

Ταυτόχρονα τόνισε ότι ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ-Κίνας «πλήττει την αμερικανικήν οικονομία».

Όσο για την ομάδα Μακρόν, με τον ηγέτη της περίφροντι να ποζάρει ως σωτήρας της ΕΕ εν όψει των εκλογών του Μαΐου στην Ευρωβουλή, δεν μπορούσαν να μην επιτεθούν στην κυβέρνηση της Ρώμης.

Σύμφωνα με έναν ακόλουθο του Μακρόν: « Υπάρχει αυτή η κακή ευρωπαϊκή συνήθεια να έχουμε 28 διαφορετικές πολιτικές, με χώρες που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την προσέλκυση επενδύσεων. Πρέπει να μιλούμε με μια φωνή αν θέλουμε να υπάρχουμε. Στο θέμα του 5G ( ηλεκτρονικών δικτύων 5ης Γενεάς ) έχουμε την ίδια θέση, αποφεύγοντας τις 28 διαφορετικές αποφάσεις»*

Το 5G Grand Prix του Μονακό

Πράγμα που μας φέρνει στο Μονακό, όχι αμελητέο στόχο και το οποίο θέλησε να επισκεφτεί ο Ξι Ζιπίνγκ, όπου έτυχε βασιλικής κυριολεκτικά υποδοχής. Το Πριγκιπάτο διψάει να καταπιεί την γοργά διογκούμενη κινεζική τουριστικά αγορά και αυτό εξηγεί γιατί το Μονακό έχει υπογράψει μια συμφωνία με την εταιρεία Ουάουέϊ να είναι η πρώτη χώρα που θα καλύπτεται εξ ολοκλήρου με το δίκτυο 5G πριν το τέλος του 2019.

Το Παρίσι, παρεμπιπτόντως, δεν απέκλεισε την χρήση εξοπλισμού Ουάουέι. Και σαν κερασάκι στην τούρτα, η πόλη που διάλεξε η Ουάουέι (σημ: στόχος παγκόσμιου διωγμού από τον Τραμπ) για την διεθνή αποκάλυψη της νέας εντυπωσιακής σειράς της ,του νέου Σμάρτφον 30 είναι… το Παρίσι.

Φυσικά, για το Πεκίνο, από την άποψη του εμπορίου και των οικονομικών σχέσεων, το Βερολίνο είναι ασύγκριτα σημαντικότερο από το Παρίσι. Αλλά όλοι αυτοί οι τρείς μεγάλοι –Βερολίνο, Παρίσι και Ρώμη- έχουν να παίξουν σημαντικούς ρόλους.

Οι Νέοι Δρόμοι του Μεταξιού, όταν, μετά από μισή χιλιετία, ξανασυνδεθούν με την Ιταλία, θα επιταχύνουν την Ευρω-Ασιατική ενοποίηση και, μακροπρόθεσμα, την αύξηση της επιρροής τόσο της Ευρασιατικής Οικονομικής ΄Ενωσης (EAEU) και της Οργάνωσης Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO).

Οι επιχειρήσεις της ΕΕ, αν όχι οι πολιτικοί Ευρωκράτες, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι η Ευρώπη δεν αντέχει να γίνει το πεδίο μάχης του 2ου Ψυχρού Πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, δεν μπορεί να γίνει όμηρος του κουρελιάσματος του Διεθνούς Δικαίου από την Ουάσιγκτον –με, για παράδειγμα, την ανατίναξη της πυρηνικής συνθήκης με το Ιράν, και την αναγνώριση των κατεχομένων υψωμάτων του Γκολάν ως έδαφος του Ισραήλ- και δεν μπορεί να γίνει θύμα των εμπορικών καπρίτσιων της Ουάσιγκτον.

Δεν είναι περίεργο ότι αργά αλλά σταθερά, η ΕΕ μεταθέτει τις προτεραιότητές της στην Ανατολή, περιλαμβανομένου του συστημικού της ανταγωνιστή.

----------

Σημ. μετφρ: * Η με αστερίσκο, υπογραμμισμένη και τονισμένη δήλωση συνεργάτη του Μακρόν υποδεικνύεται στην προσοχή του αναγνώστη για τον αποκαλυπτικό χαρακτήρα της, αναφορικά με τον ήδη υιοθετημένο διαχωρισμό των κρατών-μελών της ΕΕ στην τάξη των Δυο Κυρίων και εκείνη των 26 Υπηκόων.                                      



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου