Articles by "Ευρώπη"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι ανώτερος και πρέπει να του μοιάσουμε. 

Από το 2014, αναμεταδίδεται από το πρώην κρατικό "Κανάλι 5" του BBC, ένα Reality σόου που αναδεικνύει τις «ηρωικές προσπάθειες» των enforcement officers (Δυνάμεις Επιβολής) του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου... να εισβάλουν και να πετάξουν ανθρώπους και προσωπικά αντικείμενα έξω από τα σπίτια οφειλετών!

Τίτλος της ψυχαγωγικής σειράς Can't pay? We'll take it away (Δεν μπορείς να πληρώσεις; Στο παίρνουμε).

Παραθέτουμε στο τέλος τα διαφημιστικά της (trailers), για να το δείτε με τα μάτια σας. Σε αυτά, ο εκφωνητής δίνει το στίγμα της εκπομπής: «Τέλος τα λεφτά; Τέλος και οι δικαιολογίες!»
Έγραψε στο πρώτο video ένας σχολιαστής πως είναι απαράδεκτο να εξακολουθεί να παίζει σειρά η οποία παρουσιάζει ως ψυχαγωγία το να βλέπεις ανθρώπους [πολλοί εκ των οποίων, αν δειτε μερικά επεισόδια, είχαν πράγματι οικονομικά προβλήματα και δεν ήταν λαθρομετανάστες ή εκμεταλλευτές], να χάνουν βιαίως τα σπίτια τους ή τα μέσα μετακίνησής τους. Το σχόλιο αυτό πήρε τα περισσότερα "like". (ΠΑΝΤΟΥ , ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ).

Αυτά, λοιπόν, από το ηνωμένο φραγκολίβαδο της λατρεμένης μας χαμογελαστής βασιλικής οικογένειας. Αυτά, απ΄ τη «ανεξίθρησκη» πολυπολιτισμική χώρα, την πάλαι ποτέ αυτοκρατορία, που διέδωσε σε όλο τον κόσμο τις ευρωπαϊκές αξίες της αποικιοκρατίας.
Από την προσευχή του Κυρίου "Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών..." περάσαμε στο προτεσταντικό "Όποιος χρωστά πρέπει να πληρώνει". (Στο ενδιάμεσο ο Λούθηρος και οι επίγονοι του σε όλη τη γη φρόντισαν να μεταφράσουν τα "οφειλήματα" με τις λέξεις "αμαρτίες", "παραπτώματα" και άλλες παρόμοιες. Για να ξεχαστεί το επί 15 αιώνες "Κατά τοκιζόντων και δανειστών" του Γρηγορίου Νύσσης).
 
Σήμερα, οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως πατριώτες, εθνικιστές,αριστεροί, πολυπολιτισμικοί και οι κάθε είδους ιδεολόγοι δεν τολμούν να ακουμπήσουν αυτή τη βασική αρχή του ευρωπαϊκού πνεύματος: "Όποιος χρωστά, άσχετα από το αν φταίει ή όχι, πρέπει να πληρώνει". Κι ας φταίνε οι τραπεζίτες και οι πολιτικοί. Κι ας είναι σχεδιασμένη άνωθεν η πολιτική της υπερχρέωσης και της χρεοκοπίας. .

Δεν είμαι χριστιανός, αν αυτοί είναι χριστιανοί. Δεν δηλώνω πατριώτης, αν αυτοί είναι πατριώτες. Δεν έχω ιδεολογία. Έχω ιδέες και είμαι Έλληνας, ορθόδοξος και άνθρωπος. Παράδειγμα μου είναι η αρχαιοελληνική και ελληνοχριστιανική σχέση εκκλησίας. Να αγαπώ τον δυπλανό μου σαν εαυτό μου, να αγαπώ ακόμα και τους εχθρούς μου, να βοηθώ τον διπλανό μου στην ανάγκη του (Και όχι να χαίρομαι και να διασκεδάζω με τα παθήματα του).

- Θέλω το βαυαρικό -αγγλικανικό και ρωμαιοκαθολικό- κατασκεύασμα ΝΠΔΔ "Εκκλησία της Ελλάδος", το οποίο εκπέμπει δοξολογίες και ύμους υπέρ των τραπεζιτών, να επιστρέψει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως ήταν πριν υποτάξουν την Ελλάδα οι Βαυαροί, οι Άγγλοι και οι λοιποί "προστάτες" και "δανειστές".
 
- Θέλω απελευθέρωση κράτους και λαού από τη χρεοκρατία. Θέλω το χρήμα να είναι δημόσιο εργαλείο, δημοκρατικά διαχειριζόμενο κι όχι εμπόρευμα στα χέρια των ιδιωτών τραπεζιτών. 

- Θέλω Ανεξαρτησία για την πατρίδα και Ελευθερία για τους ανθρώπους. 
Σ' αυτό το σημείο, θέλουμε να πούμε κάτι στους ραγιαδιστές ψευτοπατριώτες του "άρδην", οι οποίοι χαρακτήρισαν "μαξιμαλιστικό" τον στόχο της Ανεξαρτησίας και στα "θέλω" μας απάντησαν "Είναι η Γεωπολιτική, ηλίθιοι":
Επειδή λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη την Γεωπολιτική και τους διεθνείς συσχετισμούς δύναμης και επειδή ξέρουμε ότι το πρόβλημα με το χρήμα - χρέος των τραπεζιτών είναι παγκόσμιο,

- Αγωνιζόμαστε για σμίξιμο και οργάνωση με όσους σε όλο τον κόσμο πλήττονται από την επικυριαρχία του 1% των πλουσίων.

- Επιδιώκουμε σμίξιμο και κοινό αγώνα με όσους πιστεύουν ακόμα στην αληθινή ορθοδοξία και στην επανίδρυση του παγκόσμιου ελληνορθόδοξου έθνους και της δημοκρατίας, φτωχών.

- Θέλουμε ενότητα κι οργάνωση με όσους ακόμα παραμένουν άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.
 
- Επιδιώκουμε τον μοναδικό τρόπο οργάνωσης του λαού που μπορεί να απελευθερώσει πατρίδα και ανθρώπους: 

Εκκλησίες του δήμου , παντού. Κοινότητες ανθρώπων, που νοιάζονται ο ένας για τον άλλον παντού.

----

To κατεστημένο γνωρίζει πολύ καλά τη δύναμη της εικόνας και πως αυτή μπορεί να διευθετήσει συναισθηματικά τα πλήθη, όσο ημιμαθή και αν είναι αυτά σε ορισμένα ζητήματα. Γι΄ αυτό φροντίζει να ενστερνίζεται ο,τιδήποτε αποκτάει μαζική απήχηση.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Στρατηγός Henri ROURE, Comité Valmy,17 février 2019

[Tο κατωτέρω άρθρο Γάλλου στρατηγού αποκαλύπτει τις πολλές εστίες σαθρότητας στα θεμέλια της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, που συνεχώς συντομεύουν τον χρόνο επιβίωσης της ανισόρροπης κατασκευής. Εξεικονίζει πρώτα τον ψυχολογικό και πρακτικό διχασμό της «Ένωσης», σε δύο τάξεις «εταίρων» και σε δύο στρατόπεδα (των 2 «κορυφαίων» και των 25 της ακολουθίας). Αποκαλύπτει δεύτερον την σαθρότητα των θεμελίων και αυτού του θεωρούμενου (γάλλο-γερμανικού) πυρήνα της ΕΕ, με την πολιτική ηγεσία του γαλλικού συντελεστή υπό ευρύτατη λαϊκή αμφισβήτηση και την «γερμανοτροπία» της γαλλικής «ελίτ» σε σύγκρουση με το πατριωτικό αίσθημα. Και τρίτον αποκαλύπτει ότι η συνεχώς διευρυνόμενη εξέγερση κατά της δομής, της πολιτικής και του ακραία αντιδημοκρατικού χαρακτήρα του ευρω-ενωσιακού καθεστώτος, προσλαμβάνει συγκρουσιακές μορφές, στα όρια της διακοπής σχέσεων μεταξύ των εταίρων. Φαινόμενα που θα επιταθούν με την προσέγγιση των εκλογών για την Ευρωβουλή και με το αποτέλεσμά τους.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

 παράξενα πράγματα σ’ αυτήν την Ευρώπη που ο σημερινός πρόεδρος της Γαλλίας την θέλει όλο και πιο ομοσπονδιακή. ΄Εχω κατά νουν δυο γεγονότα. Το πρώτο είναι η εμπλοκή του Λουίτζι Ντι Μάγιο, αντιπροέδρου της ιταλικής κυβέρνησης, στην υποστήριξη των «κίτρινων γιλέκων». Το δεύτερο αφορά σε αυτή την Συνθήκη του Εξ Λα Σαπέλ, που εκφράζει αυτήν τη λυσσώδη επιθυμία εγκατάλειψης της εθνικής μας κυριαρχίας, μέσω μιας υποταγής στην Γερμανία και που δεν αναφέρεται παρά μόνο στις δυο συμβαλλόμενες χώρες.
Αν καλά κατάλαβα αυτήν το πρόγραμμα, πρόκειται να προχωρήσουμε προς μια συγχώνευση όλων των κρατών που συναπαρτίζουν την ΕΕ, καταργώντας τα σύνορα και προσφέροντας στους πολίτες κάθε χώρας τα ίδια δικαιώματα σε οποιαδήποτε χώρα μέλος αυτής της Ένωσης. Δηλαδή να καθιερώσουμε μιαν ενιαία υπηκοότητα. Ο κ. Ντι Μάγιο, ερχόμενος στην Γαλλία κοντά στα κίτρινα γιλέκα δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από το να εμπνευστεί από αυτή την θέληση της συγχώνευσης και από την διακηρυγμένη θέληση του σημερινού προέδρου της Γαλλίας για την συρρίκνωση των εθνών, που συστηματικά επιδιώκουν οι Βρυξέλλες. Ο άλλος Ιταλός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Ματέο Σαλβίνι, επικρίνοντας την στάση της Γαλλίας σε κοινά προβλήματα, όπως η μετανάστευση και χαρακτηρίζοντας τον επικεφαλής του γαλλικού κράτους «κακό πρόεδρο», δεν έκανε, στο κάτω-κάτω, παρά το καθήκον του, ως Ευρωπαίου πολιτικού, αντιτιθέμενος στην σημερινή πολιτική του Παρισιού στα θέματα της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, πολιτική που θεωρεί επικίνδυνη. Και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει.
΄Ετσι η ενέργεια της γαλλικής κυβέρνησης να ανακαλέσει τον πρεσβευτή της από την Ρώμη προκαλεί κατάπληξη. Στην διπλωματία τέτοιας μορφής ενέργεια παραμένει εξαιρετική. Στην ιεραρχία των σοβαρών μέτρων, προηγείται της διακοπής των διπλωματικών σχέσεων. Εάν μια εσωτερική φιλονικία μεταξύ δύο κρατών ιδρυτικών μελών της Κοινής Αγοράς δεν μπορεί να επιλυθεί μεταξύ τους, ούτε από τις Βρυξέλλες, είμαι αναγκασμένος να συμπεράνω ότι η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη για ενότητα. Θα πρόσθετα ότι αυτή η κρίση είναι τόσο πιο δυσάρεστη όταν, παραμερίζοντας το ευρωπαϊκό τέρας, η Ιταλία είναι μια χώρα αδελφή, με προφανείς πνευματικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με την Γαλλία. Οι Ιταλοί πολιτικοί ηγέτες, αν θέλουμε να δούμε την ουσία του μηνύματός τους, δεν εξέφρασαν παρά την απογοήτευσή τους να βλέπουν την Γαλλία να προσηλώνεται σε μια πολιτική που ευνοεί μόνο την Γερμανία.
Πράγματι, από την άλλη πλευρά έχουμε αυτή την πολιτική απέναντι στην Γερμανία που αδιαφορεί για την ύπαρξη των 25 άλλων μελών της ΕΕ. Υπάρχει μια εκπληκτική γερμανοτροπία στις κυβερνήσεις μας. Οι κυβερνητικοί μας υπεύθυνοι δίνουν την εντύπωση πως διακατέχονται από ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στους γείτονές μας, ένα συναίσθημα μειονεξίας που τους κάνει να πιστεύουν πως πρέπει να διαγραφούν τα επακόλουθα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Κυρίως δίνουν την εντύπωση πως θέλουν να κάνουν τα πάντα για να ξεχάσει η Γερμανία ότι η Γαλλία βρισκόταν μαζί με τους νικητές, αφού είχε νικηθεί, υποστεί εισβολή και κατακτηθεί από τον γερμανικό στρατό. Η διεθνής θέση της Γαλλίας τους φαίνεται ανάρμοστη, αποτέλεσμα μόνο της καλής θέλησης των συμμάχων της. Αγνοούν τον Ντεγκωλλικό αγώνα και δεν έχουν απομνημονεύσει παρά την σκοτεινή πτυχή στην ιστορία της χώρας μας. Ας μην λησμονούμε αυτήν την βαριά σε σημασία φράση του στρατάρχη Βίλχελμ Κάϊτελ, όταν μπήκε στην αίθουσα για την υπογραφή της συνθηκολόγησης της Γερμανίας, στις 8Μαίου 1945: «Μπα, και οι Γάλλοι παρόντες;»
Η Συνθήκη του Αιξ Λα Σαπέλ (‘Άαχεν) επικυρώνει αυτή την άποψη. Η Γαλλία θα μπορεί να εκχωρήσει πολλά από τα ατού της, χωρίς η Γερμανία να παραχωρήσει το παραμικρό από ότι συνοψίζει τον χαρακτήρα και την ισχύ της. Αλλά η αξίωση του διαμοιρασμού του πυρηνικού αποτρεπτικού και της μόνιμης έδρας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που διατύπωσαν υψηλόβαθμοι υπεύθυνοι της γερμανικής εξουσίας, απόδειξη παταγώδης και εξωφρενική της αλαζονείας των γειτόνων μας, είναι απείρως πιο προσβλητικές από τις όξυνες φράσεις του Ματέο Σαλβίνι.
Αλλά η γαλλική κυβέρνηση δεν εθύμωσε. ΄Εμεινε μάλιστα τόσο ασυγκίνητη ώστε η Συνθήκη του Αιξ Λα Σαπέλ (Άαχεν) προβλέπει ότι οι διπλωματικές υπηρεσίες της Γαλλίας και της Γερμανίας θα εργασθούν από κοινού ώστε η Γερμανία –δεν λέει πως- να εισαχθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ως μόνιμο μέλος. ΄Οσο για την πυρηνική αποτροπή -όργανο συμβολικό της εθνικής κυριαρχίας- γιατί να μην την μοιραστούμε; Με την Γερμανία, ωστόσο, καλύτερα να αποφεύγουμε την λέξη «συνεργάτες».*
Αυτή η συνθήκη ήταν περιττή. Δεν προστατεύει την ειρήνη στην Ευρώπη όπως η Συνθήκη των Ηλυσίων του 1963, που υπέγραψαν ο Ντε Γκωλ και ο Αντενάουερ. Αυτή η ειρήνη είχε οικοδομηθεί από την δημοκρατία και μόνο απειλές από το εξωτερικό της ηπείρου μπορούσαν να την απειλήσουν. Η νέα συνθήκη μπορεί να εξυπηρετεί μόνο την Γερμανία, η οποία ελέγχει την οικονομία και το νόμισμα της Ευρώπης, καθώς προβλέπει μιαν γάλλο-γερμανική οικονομική ζώνη, υποκείμενη σε κοινούς κανόνες και εναρμόνιση του δικαίου των επιχειρήσεων μεταξύ των δύο χωρών. Και προ πάντων, παραμερίζει 25 χώρες, μερικές από τις οποίες θα μπορούσαν να είναι εταίροι, πολύ πιο έντιμοι, της Γαλλίας. Η Γερμανία είναι κυρίαρχος της Ευρώπης. Το να της δώσεις μεγαλύτερη δύναμη μπορεί να οδηγεί στην ηγεμονία και προδίδει μιαν αφέλεια και έλλειψη οξυδέρκειας εκ μέρους αυτών που μας κυβερνούν.
Γνωρίζουμε, χωρίς ποτέ να τολμούμε να το φωνάξουμε, ότι όλες οι σημαντικές θέσεις στους ευρωπαϊκούς θεσμούς έχουν καταληφθεί από Γερμανούς. Οι γενικοί γραμματείς της Κομισιόν όπως και της Ευρωβουλής στο Στρασβούργο είναι Γερμανοί. Οι πρόεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και ο γενικός διευθυντής του Μηχανισμού Σταθερότητας είναι Γερμανοί. Στο  ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τέσσερεις από τους οκτώ προέδρους ομάδων είναι Γερμανοί. Αρκεί να διαβάσεις το Σπίγκελ ή την Φρανκφούρτερ Τσάϊτουγκ για να μετράς τις γεμάτες κομπασμό δηλώσεις των πολιτικών προσώπων της Γερμανίας.
Η Airbus δεν έχει σχεδόν τίποτε πια γαλλικό, και ότι δεν άρπαξε από την Alsthom η αμερικανική General Electric το καταβρόχθισε η Siemens, χωρίς καμιάν επέμβαση της Κομισιόν. Μερικές από τις γαλλικές βιομηχανίες όπλων έχουν πρόβλημα, επειδή, τα προϊόντα τους εμπεριέχουν γερμανικά εξαρτήματα και το Βερολίνο απαγορεύει κάθε εξαγωγή σε συγκεκριμένο προορισμό, όπως ισχύει για τον πύραυλο αέρος-αέρος METEOR, τον οποίο η Γαλλία δεν μπορεί να πουλήσει στην Σαουδική Αραβία… Θα τολμούσε η Γερμανία να συμπεριφέρεται έτσι πριν δέκα χρόνια; Και θα μπορούσα να πολλαπλασιάσω τα παραδείγματα.
΄Εχουμε αλλού στην Ευρώπη πραγματικούς φίλους. Μας απευθύνουν ισχυρά μηνύματα. Ωστόσο τους αγνοούμε χάριν μιας ψεύτικης φιλίας. Είναι καιρός η χώρα μας να αλλάξει προσανατολισμούς και οι ηγέτες της να αφομοιώσουν την γαλλική ιστορία στην ολότητά της και όχι μόνο στις αρνητικές της πτυχές. Να την γνωρίζουν και να εμπνέονται από αυτήν είναι στοιχειώδες για όποιους θέλουν να ηγηθούν.


*Σημ. Μετφρ: Η λέξη «συνεργάτες» («collabo»… συντετμημένο γαλλικά) βαρύνεται με το στίγμα από την συνεργασία με τους Γερμανούς κατακτητές στον 2ο Π.Π.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
H Μέρκελ Υπερασπίζεται τον Ρωσικό Αγωγό Αερίου 
Από τις Συνεχείς Επιθέσεις της Κυβέρνησης Τραμπ


Από Zero Hedge, 21-2-2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ντόναλντ Τραμπ αρχίζει να εκνευρίζει την ΄Ανγκελα Μέρκελ, καθώς η Γερμανίδα καγκελάριος αναγκάζεται να αποκρούει επιθέσεις της αμερικανικής κυβέρνησης για τον αξίας 9,5 δις Ευρώ και μήκους 1.220 χιλιομέτρων, υποβρύχιο αγωγό φυσικού αερίου 'Nord Stream 2', μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας, σύμφωνα με το Μπλούμπεργκ.

Αμερικανοί διπλωμάτες πλησίαζαν το τελευταίο δεκαήμερο αξιωματούχους στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες για να τους πείσουν να ενταχτούν στην αντίσταση εναντίον του αγωγού, ενώ η Μέρκελ συζητούσε μια συμφωνία για το σχέδιο με την Γαλλία, έλεγαν οι γνωρίζοντες, κατά το Μπλούμπεργκ.

Τον Ιανουάριο, ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Βερολίνο, Ρίτσαρντ Γκρένελ, έστειλε επιστολές στις γερμανικές εταιρείες που δουλεύουν για το αγωγό, προειδοποιώντας της για «τους σημαντικούς κινδύνους κυρώσεων», εάν δεν εγκατέλειπαν το έργο. Η επιστολή ανέφερε ότι ο αγωγός θα καθιστούσε την Ευρώπη εξαρτημένη από την Μόσχα, αυξάνοντας την απειλή ρωσικών επεμβάσεων.

Επικεφαλής του προγράμματος Nord Stream 2 είναι ο Γερμανός πρώην καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, που είναι επίσης σύμβουλος της τράπεζας Ρότσιλντ.


Το περασμένο Σάββατο, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς συνέστησε στα μέλη της ΕΕ να απορρίψουν τον υποβρύχιο αγωγό, μιλώντας παρουσία της Μέρκελ και άλλων διεθνών ηγετών, στην Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.

Η Μέρκελ αντεπιτίθεται


Γερμανίδα καγκελάριος χρησιμοποίησε σκληρές εκφράσεις για την κυβέρνηση Τραμπ, μιλώντας με πάθος προς τους συμμετέχοντες στην Διάσκεψη Ασφαλείας, υπερασπιζόμενη την πολυμερή διεθνή τάξη «που αμφισβητεί ο Τραμπ» και αποσπώντας τις επευφημίες όρθιων των μελών ενός ακροατηρίου γεμάτου προέδρους, πρωθυπουργούς και ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους.

Σε μήνυμά του στο Τουίτερ ο Καρλ Μπιλτ εσχολίασε: «Η Μέρκελ ήταν φωτιά. Ο λόγος της είχε δύναμη και πεποίθηση, όσο ποτέ άλλοτε. Μια δυναμική παρουσίαση των διεθνών προβλημάτων και ισχυρή συνηγορία υπέρ των συνεργασιών και του πολυκεντρισμού.»

Η Μέρκελ ήταν προφανώς ευχαριστημένη με την ανταπόκριση στην ομιλία της, σύμφωνα με τον εκπρόσωπό της Στέφεν Σάιμπερτ, ο οποίος πρόσθεσε ότι η καγκελάριος είχε «στην συνέχεια μερικές πολύ καλές συνομιλίες», με συμμάχους από άλλα έθνη.

Οι επικρίσεις του Τραμπ κατά της Γερμανίας, ότι εξαρτάται από το ρωσικό αέριο δεν είναι κάτι καινούργιο. Τον Ιούλιο στηλίτευε την Γερμανία, ότι «είναι υποχείρια της Ρωσίας, αφού από αυτήν προμηθεύεται τόση από την ενέργεια που χρειάζεται.»

Διμερές πρόγευμα του Τραμπ με τον Γεν. Γραμματέα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες

«Είναι πολύ θλιβερό όταν η Γερμανία πηγαίνει και κάνει μια τεράστια συμφωνία για αέριο με την Ρωσία όταν εμείς είμαστε για να την φυλάμε από την Ρωσία και αυτή πηγαίνει και πληρώνει δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο στην Ρωσία», είπε ο Τραμπ, πριν να συναντηθεί με τον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Γιενς Στόλντεμπεργκ.


Και η εγκατάσταση του αγωγού πλησιάζει στην ολοκλήρωση

Οι επικρίσεις του Τραμπ απείλησαν να φέρουν την Μέρκελ σε απομόνωση μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων της, όπου κάποιοι ηγέτες εξέφρασαν ανησυχία για την αυξανόμενη εξάρτησή τους από την Ρωσία, όσο και για τους κινδύνους υπονόμευσης της Ουκρανίας, η οποία κερδίζει 2 δις δολάρια τον χρόνο από τέλη διέλευσης του ρωσικού αερίου από προηγούμενο αγωγό.

Η αμερικανική επίθεση φάνηκε να κερδίζει έδαφος στις 6 Φεβρουαρίου, όταν δημοσίευμα της Σουντώϋτσε Τσάϊτουγκ ανέφερε ότι η Γαλλία θα αντιταχτεί στην Γερμανία και θα ψηφίσει κανονισμούς τη ΕΕ που εγείρουν εμπόδια τον αγωγό. Αυτό προκάλεσε έναν οργασμό συνομιλιών, που κατέληξαν σε μιαν γερμανό-γαλλική συμφωνία στις 8/2, που «νέρωνε» τους περιορισμούς στη Οδηγία της Ε.Ε.

Σε ερώτηση Ουκρανού βουλευτή το Σάββατο, η Μέρκελ υποσχέθηκε ότι ο αγωγός στην Βαλτική δεν θα υπονομεύσει την θέση της Ουκρανίας ως χώρας διέλευσης φυσικού αερίου.

« Συνειδητά να αποκλείσουμε την Ρωσία από τον πολιτικό στίβο, νομίζω ότι αυτό είναι επίσης λάθος», είπε η Μέρκελ για το πρόγραμμα του οποίου ηγείται Γερμανός πρώην καγκελάριος. « Η διακοπή κάθε σχέσεως με την Ρωσία δεν μπορεί να είναι προς το γεωπολιτικό συμφέρον της Ευρώπης.»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


[Το κατωτέρω άρθρο βρετανού δημοσιογράφου, που επί δεκαετίες διέπρεψε ως ανταποκριτής και σχολιαστής μεγάλων βρετανικών και αμερικανικών εφημερίδων -όσο αυτές υπηρετούσαν το λειτούργημα της λαϊκής ενημέρωσης και όχι τους στόχους δισεκατομμυριούχων σφετεριστών της-  παρέχει έναν μεγάλο, περιεκτικό, ρεαλιστικό, συναρπαστικό πίνακα της κατάστασης των θεμελίων του οικοδομήματος της «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης», της  ευστάθειας των πυλώνων του  και του προσδόκιμου επιβίωσής του.                             Χρησιμότατη προσφορά για την έγκαιρη γνώση -ή αφύπνιση- των πολιτών της ηπείρου, είναι ωστόσο αυστηρώς ακατάλληλη δι’ ανηλίκους  και (για λόγους υγείας) για πορφυρογέννητους  ιππότες  των ταγμάτων Ρότσιλντ, Σόρος και Σια,  υπερασπιστές της πολιτικής ορθότητας, από την μάστιγα των «λαϊκιστών», των αντιδραστικών νοσταλγών του έθνους/κράτους και των εμπρηστών της παγκοσμιοποίησης. Επειδή, ιδού τι γράφει:]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Η Γερμανίδα Καγκελάριος Μέρκελ και ο Γάλλος  Πρόεδρος Μακρόν υπέγραψαν προ ημερών μια νέα γάλλο-γερμανική συνθήκη, στην ιστορική πόλη του Άαχεν, παρουσία πρωθυπουργών, του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, με τελετουργία και ρητορική μεγάλου ιστορικού γεγονότος.
 
Αλλά στις σκέψεις τους πρέπει να εβάρυναν τα βασανιστικά πολιτικά προβλήματα που κοχλάζουν στις αντίστοιχες  πατρίδες τους, όπως και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση και σε  διεθνή κλίμακα.
Εάν η τοποθεσία της πόλης του Άαχεν, κέντρου της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου στον 9ο Αιώνα, επελέγη σαν σύμβολο ενότητας, μπορεί  όμως θαυμάσια να εμπνέει και την εικόνα της αποσύνθεσης. ΄Ολες, άλλωστε, οι αυτοκρατορίες καταλήγουν στην διάλυση. Γιατί η υπερεθνική ΕΕ θα διέφευγε αυτήν την μοιραία κατάληξη;
Η γάλλο-γερμανική  συνθήκη που υπέγραψαν οι Μέρκελ και Μακρόν θεωρείται περισσότερο  ως  μια  επινόηση δημοσίων σχέσεων παρά  ως εξέλιξη με ουσιαστικό περιεχόμενο.
Καταρχήν, υπάρχει ήδη μια συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών. Η Συνθήκη των Ηλυσίων, που υπεγράφη το 1963 από τον Σαρλ Ντε Γκωλ και  τον Κόνραντ Αντενάουερ και θεωρείται ως ένας ιστορικός σταθμός μεταπολεμικής συμφιλίωσης μεταξύ δύο μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, που άνοιξε τον δρόμο για την σύγχρονη Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.
Αρκετοί παρατηρητές αμφισβήτησαν την χρησιμότητα  σύναψης νέας συνθήκης από τους Μακρόν και Μέρκελ. Ο Γάλλος ιστορικός Marion Gaillard  είπε στον σταθμό France 24 πως μοιάζει ένα ζευγάρι γερόντων που ξαναπαντρεύεται.

Η νέα συνθήκη αποβλέπει στην στενότερη γάλλο-γερμανική συνεργασία στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της άμυνας, της ασφάλειας, της οικονομικής πολιτικής και στην ενίσχυση του ευρύτερου ευρω-ενωσιακού σχεδίου. Φιλοδοξεί «να καταστήσει την ΕΕ ικανή να δρα ανεξάρτητα.»*
Την επομένη της υπογραφής, Η ΄Ανγκελα Μέρκελ, είπε στο Οικονομικό Συνέδριο του Νταβός ότι η νέα γάλλο-γερμανική συνθήκη είναι ένα πραγματικό βήμα προς την δημιουργία Ευρωπαϊκού Στρατού.

Η φιλοδοξία να αποκτήσει η Ευρώπη ανεξαρτησία στην εξωτερική πολιτική και στην άμυνα είναι προφανώς η αντίδραση στις αυξανόμενες εντάσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ, οι οποίες ανέκυψαν ανοίκεια  αφ’ ότου ο Ντόναλντ Τραμπ έγινε Πρόεδρος.

Η επιτίμηση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, και ιδιαίτερα της γερμανικής από τον Τραμπ, για το εμπόριο, την εξωτερική πολιτική και τις δαπάνες στο ΝΑΤΟ, ώθησε το Βερολίνο και το Παρίσι να συνενώσουν τις δυνάμεις τους σε κάποια προσπάθεια να περισώσουν ίσως κάποιο γόητρο, και να μήνφαίνονται απλά ανδρείκελα της Ουάσιγκτον.

Ωστόσο οι οιωνοί δεν είναι αίσιοι. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις  συνεχίζουν να ακολουθούν δουλικά την γραμμή  της Ουάσιγκτον με την υιοθέτηση εχθρικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Επίσης, την περασμένη βδομάδα, ήταν επαίσχυντο το θέαμα της Ε.Ε. να συνοδεύει πειθήνια την Ουάσιγκτον στην απροκάλυπτη  πραξικοπηματική επιχείρηση κατά της Βενεζουέλας. Τέτοιο δείγμα θέλησης για ανεξαρτησία !
                                                                                                                            Οι Μέρκελ και Μακρόν  έχουν όμως κυρίως να νοιάζονται για τις αυξανόμενες φουρτούνες στο εσωτερικό μέτωπο της Ε.Ε.

Οι δύο ηγέτες θρηνολόγησαν για την άνοδο του «λαϊκισμού και του εθνικισμού» ως αρνητικών δυνάμεων, που υπονομεύουν και θρυμματίζουν το ευρωπαϊκό  οικοδόμημα των 28 κρατών. Με την υπογραφή της συνθήκης στο Άαχεν απέβλεπαν έτσι να «εμπνεύσουν ενότητα» και «συνοχή».
                                                                                          
Και εδώ πάλι. Η προσπάθειά τους μοιάζει περισσότερο πομπώδες  θέαμα για εντυπωσιασμό παρά  γεγονός υποσχόμενο πρακτικό αποτέλεσμα.
 Ενώ ο Μακρόν σέρβιρε το τσάι στην Μέρκελ και αντάλλαζαν γλυκοκουβέντες στο Άαχεν, και οι δυο χώρες τους σείονταν από κοινωνική αναταραχή, από λόγους οικονομικής απόγνωσης και ανεξέλεγκτης  μεταναστευτικής εισροής. Και οι δυο τους έχουν υποστεί σοβαρή καθίζηση πολιτικού κύρους. Είναι φιγούρες εξασθενημένες στα μάτια των πολιτών τους, αντίθετα με τους συμβαλλόμενους της συνθήκης του 1963, Ντε Γκωλ και Αντενάουερ, που απολάμβαναν του γενικού σεβασμού ως  εθνικοί ηγέτες.

Ο Μακρόν της Γαλλίας, ειδικώτερα,  συγκεντρώνει την απέχθεια ολοένα περισσότερων Γάλλων πολιτών. Οι διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων, που περισφίγγουν την Γαλλία επί σχεδόν τρείς μήνες, αξιώνουν την παραίτησή του και τον χαρακτηρίζουν «πρόεδρο των βαθύπλουτων».
Η Μέρκελ είναι  επίσης μιας σκιά της  πρώην «Σιδηράς Καγκελαρίου», όπως την έβλεπαν κάποτε. Στο τελευταίο στάδιο της θητείας της, αναμένεται να αποχωρήσει με την φήμη της  κουρελιασμένη από την  διογκούμενη οικονομική ανέχεια και  την άνοδο του  αντιμεταναστευτικού κινήματος, του ευρωσκεπτικισμού και του κόμματος Εναλλακτική για την Γερμανία.                                                                                                               

Η πολιτική «ανοικτών θυρών», που επέβαλε η Μέρκελ στο μεταναστευτικό, λειτούργησε σαν μπούμερανγκ σε βάρος του κέντρο-δεξιού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος . Η υπογραφή της γάλλο-γερμανικής συνθήκης προ ημερών εμφανίζεται έτσι σαν μια κούφια απόπειρα των δυο πρωταγωνιστών να περιβληθούν κάποιο  ένδυμα κύρους, απέναντι στην ογκούμενη κατακραυγή και το μίσος των ψηφοφόρων. Ωστόσο, αντί άλλου αποτελέσματος, η επιχείρηση του Άαχεν κατάφερε να επισύρει ακόμη μεγαλύτερη λαϊκή καταφρόνηση.

΄Οσον αφορά την «έμπνευση ενότητας», από τον Μακρόν και την Μέρκελ στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι θεαματικές τελετουργίες τους στο Άαχεν συγκρούονται με την αγανάκτηση και αποστροφή, που υπάρχει  σε όλη την Ευρώπη, γι’ αυτό που οι πολίτες βλέπουν σαν στάση υπεροπτικής αδιαφορίας του ευρωπαϊκού κατεστημένου, του οποίου οι νεοφιλελεύθερες καπιταλιστικές πολιτικές σωρεύουν αμετανόητα την κοινωνική δυστυχία.

Ο Μακρόν χαρακτηρίζει τον λεγόμενο «λαϊκισμό» ως απεχθή μάστιγα που επέπεσε σε μιαν υποτίθεται πάναγνη Ευρώπη. Χαρακτήρισε μάλιστα την «λαϊκίστικη» πολιτική σαν «λέπρα», που κατατρώγει το πολιτικό σώμα της Ε Ε. Αυτοί οι ανακτορικού  ύφους χαρακτηρισμοί του κρίνονται ως επιθέσεις εναντίον των κυβερνήσεων της Ιταλίας και της Ουγγαρίας.
Ο αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης Ματέο Σαλβίνι έχει καταστεί κάρφος στο πλευρό του Μακρόν. Πρόσφατα δήλωσε για τον Γάλλο πρόεδρο πως είναι «όλο λόγια και  μηδενικό έργο» και πρόσθεσε πως ελπίζει οι Γάλλοι να ξεφορτωθούν γρήγορα τον τραγικό Μακρόν.

Kαι ο  Λουίτζι Ντι Μάγιο, δεύτερος αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης, έδωσε μια φραστική κλωτσιά στις φαντασιώσεις του Γάλλου προέδρου την περασμένη εβδομάδα. Κατήγγειλε την Γαλλία πως εκμεταλλεύεται την Αφρική «με τις οικονομικές πολιτικές  που εφαρμόζει στις πρώην αποικίες της και με τον τρόπο αυτό - ισχυρίστηκε ο Ντι Μάγιο- οι γαλλικές κυβερνήσεις  προκαλούν την μετανάστευση στην Ευρώπη.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ιταλία είναι μια από τις ιδρυτικές χώρες της Ε Ε  -με την Γαλλία και την Γερμανία- η κλιμακούμενη οξύτητα των διαπληκτισμών δείχνει  την σοβαρότητα των ρηγμάτων στην «Ένωση».

Πανικό πρέπει να προκαλεί στους  Ευρώφιλους, όπως ο Μακρόν και η Μέρκελ, ότι τόσα κόμματα σε όλη την Ευρώπη έχουν συνταχτεί με την απόφαση της Βρετανίας για έξοδο από την Ε Ε , παρά το χάος που έχουν προκαλέσει οι  Βρετανοί γύρω από  την αποχώρησή τους.


Αυτό που η Μέρκελ και ο Μακρόν και άλλοι του Ευρωσυστήματος δεν φαίνονται ικανοί να αντιληφθούν είναι ότι ο «λαϊκισμός» είναι απλά μια δημοκρατική εξέγερση εναντίον του  ιερού -γι’ αυτούς- κανόνα  ότι η οικονομική πολιτική πρέπει να ικανοποιεί τις μεγάλες τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ ο απλός κόσμος πρέπει να υφίσταται την φτώχια, τους χαμηλούς μισθούς, τις ανερχόμενες τιμές, την απρόσιτη στέγη και τις συνεχώς  χειρότερες δημόσιες υπηρεσίες.

 Με άλλα λόγια, οι όμοιοι της Μέρκελ και του Μακρόν είναι οι ίδιοι δημιουργοί  του εφιάλτη τους, της λαϊκής οργής και των αποτυχιών τους,  με την εφαρμογή χρεωκοπημένων καπιταλιστικών  πολιτικών.

Στη διάσκεψη του Νταβός, των  διευθυντών επιχειρήσεων, ο Ιταλός πρωθυπουργός Γκιουζέπε Κόντε, στιγμάτισε τις οικονομικές πολιτικές της Ε Ε, καταγγέλλοντας ότι «σπέρνουν απελπισία και δυσφορία από άκρου σε άκρο της Ευρώπης». Και πρόσθεσε: «Μας λένε εξτρεμιστές επειδή θέλουμε να δώσουμε την εξουσία πίσω στον λαό.»

Η Γάλλο-Γερμανική Συνθήκη, που υπογράφτηκε στις 22 Ιανουαρίου είναι ένα άχρηστο τσιρότο για να καλύψει τις ρωγμές μιας  κατακερματιζόμενης  Ευρώπης. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι η Ευρώπη να ανοικοδομηθεί, με ένα οικονομικό /πολιτικό σύστημα γνήσια δημοκρατικό, στην υπηρεσία αντιμετώπισης των αναγκών των απλών ανθρώπων. Και να δημιουργηθεί μια Ευρώπη πραγματικά ανεξάρτητη από τις πολεμικές επιχειρήσεις  της Ουάσιγκτον και την ψυχρο-πολεμική ιδεοληψία της εναντίον της Ρωσίας.


*Σημείωση: Στην Γαλλία ο Μακρόν καταγγέλθηκε, ότι με αυτή την Συνθήκη  1) υποτάσσει την Γαλλία σε γερμανική ηγεσία,2) παραδίδει και από τα υπολείμματα της εθνικής κυριαρχίας που άφησε στην Γαλλία η Ε Ε και 3) ότι ξεπούλησε την επαρχία της Λωρραίνης στους Γερμανούς, με την καθιέρωση μεικτού διοικητικού καθεστώτος και διγλωσσίας σε παραμεθόριες επαρχίες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Colonel Jacques Hogard , Geo Strategy, R.Insider, 7-1-19

[Είναι ο τίτλος του βιβλίου του Διοικητή των Γαλλικών Ειδικών Δυνάμεων στην Γιουγκοσλαβία, κατά την εκστρατεία του ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας το 1999. Την προσωπική μαρτυρία του για όσα συνέβησαν τότε εναντίον μιας παλαιάς συμμάχου της Γαλλίας συνώψισε σε πρόσφατη ομιλία του στα πλαίσια του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, με πρόσκληση του Κέντρου Γεωστρατηγικών Μελετών του Βελιγραδίου, που δημοσιεύεται με τίτλο « Η Ευρώπη πέθανε όταν το ΝΑΤΟ παράνομα ξερίζωσε την καρδιά της Σερβίας». Υπενθυμίζουμε ότι και ο τότε αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της Γαλλίας, στρατηγός Γκαλουά, είχε προ του θανάτου του, προ τριετίας, προβεί σε αποκαλυπτική συνέντευξη/εξομολόγηση, στην οποία καταδίκαζε το «σφάλμα» της γαλλική συμμετοχής στο έγκλημα, που συνέβη επί προεδρίας του βραβευμένου από τον Πεταίν, «σοσιαλιστή» Φρανσουά Μιτεράν. Την θρυαλλίδα για το ολοκαύτωμα της Γιουγκοσλαβίας έθεσε βέβαια ο γερμανικός εγκέφαλος, με την υποκίνηση ανεξαρτητοποίησης της Κροατίας.                  Η μαρτυρία του συνταγματάρχη Ζακ Ογκάρντ παρουσιάζει επίκαιρο ενδιαφέρον με τα εξελισσόμενα μαγειρέματα μεταξύ ΝΑΤΟ-Ράμα-Χαραντινάϊ- Ζάεφ-Μέρκελ και Σία… Ιδού τι είπε:]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Ως ανώτερος Γάλλος αξιωματικός υπηρέτησα στην «Μακεδονία» και έπειτα στο Κόσσοβο, το πρώτο εξάμηνο του 1999. Όταν μετατέθηκα στην διοίκηση των ειδικών δυνάμεων, τοποθετήθηκα επικεφαλής της ομάδας ειδικών δυνάμεων που επενέβη πριν την γαλλική ταξιαρχία της δύναμης ΚFOR του ΝΑΤΟ.
Όταν μιλάμε για το Κοσσυφοπέδιο, το πλήρες όνομα είναι Κόσσοβο-Μετόχια και δεν μπορείς να αγνοείς το παρελθόν αυτής της περιοχής, το απώτερο παρελθόν, την πολιτισμική και θρησκευτική ιστορία, την ιστορία της Σερβικής και Ορθόδοξης ταυτότητας, πάντοτε παρούσας σε αμέτρητα και πολύ παλαιά μνημεία, εκκλησίες, σερβικά μοναστήρια, που συναντάς σε όλη την επαρχία, αλλά επίσης και στο πρόσφατο παρελθόν της περιοχής  και ιδιαίτερα στα γεγονότα της δεκαετίας 1990, που αποκορυφώθηκαν το 1999, με τον πόλεμο που επιβλήθηκε στην Σερβία, με την υποστήριξη του  ΝΑΤΟ και της  Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στους Αλβανούς  του Ου Τσε Κα . Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο ήταν που βρέθηκα και εγώ στο Κόσσοβο, επικεφαλής γαλλικών ειδικών δυνάμεων, υπό βρετανική διοίκηση.


Αυτό που με εντυπωσίασε στο Κόσσοβο το 1999 ήταν, πρώτα από όλα, η πολύ μεγάλη ψευδόλογη πληροφόρηση που προηγήθηκε και δικαιολόγησε την επιδρομή του ΝΑΤΟ. ΄Ηταν πράγματι η λέξη «γενοκτονία», που εξεστόμισε ο Αμερικανός πρόεδρος Κλίντον
και εξειδίκευσε η υπουργός του των Εξωτερικών Μαντλέν Ωλμπράϊτ – η οποία ανήγγειλε και τον μοιραίο και ψεύτικο αριθμό «100 χιλιάδες νεκροί» στο Κόσσοβο- που  υποτίθεται κίνησε την επίθεση του  ΝΑΤΟ στην Σερβία, τον Μάρτιο του 1999, μετά τις απαράδεκτες απαιτήσεις που διατύπωσαν οι σύμμαχοι στους Σέρβους, στην διάσκεψη στο Ραμπουγιέ, οι οποίες τους ανάγκασαν να απορρίψουν τους όρους (υποδούλωσης) που τους έθεταν.
 Αλλά, όπως αποδείχτηκε μετά τον πόλεμο του 1999, ο αριθμός των θυμάτων κάθε προέλευσης, όλων των εθνικών ομάδων, στρατιωτικών και αμάχων, ήταν μικρότερος από 6.000. Που είναι μεγάλος φυσικά, αλλά που καμιά σχέση δεν έχει με «γενοκτονία».
Το δεύτερο που με εντυπωσίασε ήταν η δυσαναλογία των στρατιωτικών μέσων που χρησιμοποιήθηκαν από τον συμμαχικό συνασπισμό εναντίον της μικρής Σερβίας. Ειδικότερα θυμάμαι τους μαζικούς και ατέλειωτους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, ο οποίοι προκάλεσαν πάρα πολλά θύματα, για να μην αναφέρουμε τα φυσικά και ψυχικά τραύματα.


΄Ηταν φανερό ότι σκοπός ήταν η  βίαιη αποκοπή της Σερβίας από την επαρχία της του Κοσσόβου, θα μπορούσε να πει κανείς ο ακρωτηριασμός της χώρας από μια από τις σημαντικότερες εδαφικές εκτάσεις της. Και όχι οποιασδήποτε, επειδή ενώ το Κόσσοβο-Μετόχια κατοικείται σήμερα κυρίως  από Αλβανούς, αυτό δεν ήταν πάντοτε έτσι. Η επαρχία αυτή παραμένει πάντοτε για τους Σέρβους ο ιστορικός, πνευματικός και πολιτιστικός πυρήνας της εθνικής τους ταυτότητας.
Η απόφαση 1244 των Ηνωμένων Εθνών του 1999, ( που δεν ανατράπηκε ποτέ και ισχύει πάντοτε) επέτρεψε μεν έναν «ντε φάκτο» διαχωρισμό, μιαν ξεχωριστή διοίκηση για μιαν απροσδιόριστη περίοδο, αλλά σαφώς θυμίζοντας την συμμετοχή του Κοσσόβου στην Σερβική Δημοκρατία. Παρά ταύτα, ο στόχος είχε επιτευχθεί και μετά τους διωγμούς των Σέρβων του 2004, που απέβλεπαν να συνεχίσουν και να επιταχύνουν την εθνοκάθαρση, το σενάριο που εφαρμόστηκε το 2008 απέβλεπε στην πραγματοποίηση  του στόχου που είχε θέσει η αλβανική εξέγερση του Ου Τσε Κα με την συνενοχή του ΝΑΤΟ: Την μονομερή ανακήρυξη «ανεξαρτησίας», της λεγόμενης «Δημοκρατίας του Κοσσόβου».
Το νέο «κράτος» γεννήθηκε έτσι από έναν άδικο  πόλεμο, που προκλήθηκε στην  ευρωπαϊκή ήπειρο εναντίον ενός ευρωπαϊκού κράτους  από  άλλα ευρωπαϊκά κράτη, ελεγχόμενα εξ αποστάσεως από τις ΗΠΑ, για να «τιμωρήσουν» την Σερβία επειδή θέλησε να διατηρήσει την κυριαρχία της και την εδαφική της ακεραιότητα, αγωνιζόμενη εναντίον μιας ένοπλης εξέγερσης σε μιαν επαρχία της.
Τι θα λέγαμε αύριο στην Γαλλία εάν η περιφέρεια του Seine Saint Denis, που τώρα κατοικείται από Βόρειο-Αφρικανούς, αποφάσιζε να ανακηρυχτεί σε «ανεξάρτητη δημοκρατία»;
Αυτό είναι βασικά το πρόβλημα του Κοσσόβου.
Αυτή η επίθεση του ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας για το Κόσσοβο το 1999 αποτελεί μιαν παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, μια παραβίαση του σεβασμού της κυριαρχίας των κρατών, μια καταπάτηση του απαραβίαστου των συνόρων.
Και αυτό το κράτος μαριονέτα  -χωρίς φανερούς πόρους- μη βιώσιμο καθεαυτό- είναι τώρα μια εστία ισχυρών εντάσεων στα Βαλκάνια. Το βλέπουμε κάθε μέρα, η σχεδόν.
Τα Ηνωμένα Έθνη δεν αναγνωρίζουν την λεγόμενη « Δημοκρατία του Κοσσόβου», η οποία δεν αναγνωρίζεται ακόμη από μεγάλο αριθμό κρατών στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων ευρωπαϊκών κρατών, μελών της ΕΕ. Και σχεδόν 10 κράτη που είχαν αναγνωρίσει την  λεγόμενη «Δημοκρατία του Κοσσόβου» τελικά ακύρωσαν την αναγνώρισή της.
Η  απόφαση 1244 των Ηνωμένων Εθνών, η οποία υπενθύμιζε τις βασικές αρχές  της αναπαλλοτρίωτης  ιδιότητας του Κοσσόβου  ως  εδάφους της Δημοκρατίας της Σερβίας, κληρονόμου της Ομοσπονδιακής  Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και  της εντολής αφοπλισμού του Ου Τσε Κα, βιάσθηκε έτσι δύο φορές:
Πρώτα με την μονομερή ανακήρυξη «ανεξαρτησίας» των Αλβανών ανταρτών του Ου Τσε Κα. Και τώρα με την ενέργειά τους να μετατρέψουν την τοπική αστυνομική δύναμή τους σε πραγματικό στρατό. Αυτό το απαγορεύει αυστηρά η πάντοτε ισχύουσα απόφαση 1244 του ΟΗΕ.
Σήμερα οι αρχές του Κοσσόβου εφαρμόζουν μιαν ύπουλη πολιτική διωγμού σε βάρος των μειονοτήτων, Σερβικής, Ρομά και Γκοράνι, ιδιαίτερα εχθρική κατά της διατήρησης ορθοδόξων μοναστηριών και θρησκευτικών κοινοτήτων. Σε καθημερινή βάση  είναι μαρτύριο να είσαι Σέρβος, Ρομά ή Γκοράνι στην επαρχία του Κοσμέτ σήμερα. Κάθε είδους διωγμοί, ενοχλήσεις, αρπαγές και φυσική βία απειλούνται ανά κάθε στιγμή.
Το είδαμε πολλές φορές τελευταία, όπως κατά την επίσκεψη του Σέρβου επίσημου απεσταλμένου Μάρκο Τζούριτς, ο οποίος συνελήφθη αυθαίρετα από την κοσοβάρικη αστυνομία, κατά την επίσκεψη του σε σερβική κοινότητα, όπως και με την σύλληψη του Γάλλου  Αρνώ Γκουγιόν, προέδρου της γαλλικής ΜΚΟ «Αλληλεγγύη Κοσσόβου» και το ξαναείδαμε προ ημερών με την βίαιη επίθεση, ξημερώματα, της ίδιας «αστυνομίας», εναντίον Σέρβων κατοίκων της Κόσσοβκα Μιτρόβιτσα, των οποίων η τύχη αγνοείται μέχρι σήμερα. Και επιπλέον, οι αρχές του Κοσσόβου εισήγαγαν τελευταία υψηλούς φόρους σε όλα τα εισαγόμενα από την κεντρική Σερβία προϊόντα, ακόμη και φάρμακα και τρόφιμα, θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή πολλών Σέρβων στην επαρχία.
Είναι ολοφάνερο ότι η καλούμενη «Δημοκρατία του Κοσσόβου» είναι κάθε άλλο παρά ένα κράτος δικαίου, η δημοκρατικό κράτος, όπου τα δικαιώματα και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου είναι σεβαστά.
Το γεγονός ότι αυτό το «κράτος-μαριονέτα» συντηρείται με μεγάλα ποσά δημοσίου χρήματος από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση είναι για μένα αιτία ντροπής και αγανάκτησης. Και αληθινά, βλέποντας τον «πρόεδρο» του Κοσσόβου να γίνεται αντικείμενο επίσημης υποδοχής στο Παρίσι, στις τελετές της εκατονταετηρίδας της νίκης του 1918, ήταν λόγος ντροπής για μένα, εγγονό δυο Γάλλων αξιωματικών βαριά πληγωμένων στον Μεγάλο Πόλεμο και μικρανεψιό ενός νέου αξιωματικού που σκοτώθηκε το 1917 στα βόρεια τη Μακεδονίας.
Επιπλέον, έμαθα προχθές ότι ο Αλβανός πρωθυπουργός ΄Εντι Ράμα παρουσίασε, σε μια συγκέντρωση των κυβερνήσεων της Αλβανίας και του Κοσσόβου στο Πετς την ιδέα ενός «εθνικού σχεδίου ενώσεως της Αλβανίας και του Κοσσόβου». Ο ΄Εντι Ράμα προσκάλεσε τον πρωθυπουργό του Κοσσόβου Ραμούς Χαραντινάι να αρχίσει  την κατάστρωση μιας «κοινής στρατηγικής για την ενοποίηση των Αλβανών μέχρι το 2025». Πάμε για την πραγματοποίηση του παλαιού ονείρου του Πρίζρεν;
Σε κάθε περίπτωση, εγώ προσωπικά ποτέ δεν πίστεψα ότι η «Δημοκρατία του Κοσσόβου» θα έχει μέλλον. Το είπα και το έχω γράψει: Αυτό το κράτος μαριονέτα δεν έχει άλλη διέξοδο, παρά να επανενταχτεί  στην Πατρίδα, Σερβία, ή να συγχωνευτεί με την Αλβανία. Αλλά το δεύτερο θα αποτελούσε μια τόσο  άνομη και απίστευτη  -πραγματική γκανγκστερική αρπαγή (hold-up)- που θα μπορούσε  να γίνει, από τις μαφιόζικες συμμορίες του Κοσσόβου, μόνο με τις ευλογίες των διεθνών οργανισμών. Εάν συμβεί αυτό, τότε θα είναι η αρχή μιας περιόδου μεγάλης αναταραχής σε όλα τα Βαλκάνια.
Εμείς οι Γάλλοι είδαμε τι έγινε το 1871 με την προσάρτηση της Αλσατίας-Λορένης από την Γερμανία. Χρειάστηκαν πενήντα χρόνια, έπειτα ένας πόλεμος και εκατομμύρια νεκρών, για να επιστρέψουν τελικά αυτές οι επαρχίες στην Γαλλία, την πατρίδα τους. Το ίδιο θα γίνει τελικά με το Κόσσοβο. Γι’ αυτό, αν θέλουμε να αποφύγουμε μιαν νέα ανάφλεξη της περιοχής, είναι απαραίτητο να επιστρέψουμε στα θεμελιώδη, που η απόφαση 1244 του ΟΗΕ εκφράζει πολύ καλά με τον τρόπο της.
Το Κόσσοβο-Μετόχια αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Δημοκρατίας της Σερβίας. Το να έχει καθεστώς αυτονομίας είναι απολύτως νοητό, αλλά με σεβασμό της κυριαρχίας του σερβικού κράτους. Το οποίο πρέπει να αποκατασταθεί και η Ε.Ε. θα κερδίσει  σε ανάστημα, βοηθώντας το με όλη την επιρροή της. Αυτό είναι ο μόνος πραγματικός τρόπος να εγγυηθεί μια δίκαιη και ανθεκτική ειρήνη στις μέλλουσες γενεές αυτού του κομματιού της Ευρώπης.

Τέλος, πρέπει να προσθέσω ότι η συμφιλίωση μεταξύ των διαφόρων κοινοτήτων που κατοικούν στο Κόσσοβο θα καταστεί δυνατή μόνο εάν όλη η αλήθεια της ιστορίας αποκατασταθεί και οι ευθύνες του καθενός καταμερισθούν ακριβοδίκαια. Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι αναγκαίο, η δικαστική έρευνα που άρχισε το 2013 μέσα στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση για τα εγκλήματα πολέμου του Ου Τσε Κα και ειδικώτερα το αποτρόπαιο εμπόριο οργάνων, που κατήγγειλε η Έκθεση Dick Marti -και η οποία δικαστική έρευνα αναμενόταν να καταλήξει σε συμπεράσματα το  2015- θα πρέπει να αναδραστηριοποιηθεί και να ολοκληρωθεί.*                                                                              
Επειδή διακυβεύεται η αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η Σοφία Σακοράφα Ευρωβουλευτής GUE/NGL - ΜέΡΑ25 και ο Γιάνης Βαρουφάκης Γραμματέας του ΜέΡΑ25 και συνιδρυτής του DiEM25, προτείνουν μια Νέα Συμφωνία για την Ευρώπη. 

Μια Νέα Συμφωνία για την Ευρώπη των λαών, κοινό αίτημα ελπίδας μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, που μόνο η σωστή οικοδόμησή της μπορεί να αποτρέψει έναν Τρίτο.

Σε συνέντευξη Τύπου την Τετάρτη 16 Ιανουαρίου, 3 μ.μ., στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αίθουσα DAPHNÉ CARUANA GALIZIA, LOW N-1/201, στο Στρασβούργο. 

Έχει πεθάνει το όνειρο της Ενωμένης Ευρώπης; Κάποιοι θα επιχειρηματολογήσουν ότι συνέβη κάτι χειρότερο: Πραγματοποιήθηκε! Αυτό που πεθαίνει είναι μια Ένωση ισχυρών λόμπι και ολιγαρχικών συμφερόντων, που επιμένει να αποφασίζει για τους πολίτες απαξιώντας τη βούληση τους και περιφρονώντας τις ανάγκες τους. Μια ελίτ, που επειδή αδυνατεί πλέον να πουλήσει έστω και ψεύτικες ελπίδες στους πολίτες, επιχειρεί να τους τρομοκρατήσει με αυτοεκπληρούμενες απειλές μιας Ακροδεξιάς μισάνθρωπης επέλασης που οι ίδιες οι πολιτικές της εξέθρεψαν. Υπάρχει άλλος δρόμος; Υπάρχει! Μια Ευρώπη γι’ αυτούς που τη ζουν. Όχι γι’ αυτούς που την απομυζούν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Rostislav Ishchenko, Zero Hedge, 10-1-2019

[ Συντάκτης του άρθρου είναι  ο πρόεδρος του  Ρωσικού Κέντρου Συστημάτων Ανάλυσης και Πρόγνωσης και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του  συνίσταται  στο ότι παρουσιάζει την εικόνα της «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης» όπως ειδικό ρωσικό όργανο έρευνας , ανάλυσης και πρόγνωσης  την εκθέτει -προφανώς  και  στους υπεύθυνους κατάστρωσης της ρωσικής πολιτικής. Για το ιστορικό της γένεσης της ΕΕ  και την διάγνωση της  υπαρξιακής κρίσης που διέρχεται τώρα,  αδέκαστος  Δυτικός ιστορικός ερευνητής  θα δυσκολευτεί να διαφωνήσει. Η  πραγματικότητα , πίσω από το πανηγυρικό σκηνικό περί την κοσμογονία της «Ενωμένης Ευρώπης» είναι όπως εκτίθεται –  διπλωματικά καλλωπισμένη. ΄Οσο για την ρωσική άποψη, για την σωστή πορεία αποφυγής  της επερχόμενης «σύγκρουσης του σκάφους της ΕΕ στα βράχια», αυτή εκτίθεται βέβαια σε συζήτηση και στην κρίση  του αναγνώστη.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

H Ευρωπαϊκή ΄Ενωση μπαίνει στο 2019 με ένα πλήθος άλυτων προβλημάτων, και  επιπλέον σπαρασσόμενη από οξύτατες αντιφάσεις.
To πρώτο και κύριο πρόβλημα είναι ότι η ΕΕ δημιουργήθηκε ως ένας  από τους αμερικανικούς μηχανισμούς  ελέγχου της Δυτικής Ευρώπης. Χωρίς το αμερικανικό Σχέδιο Μάρσαλ χωρίς το άνοιγμα των αμερικανικών αγορών στα ευρωπαϊκά προϊόντα, χωρίς τα αμερικανικά στρατεύματα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, χωρίς το ΝΑΤΟ τελικά, η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση δεν θα ήταν δυνατή.
 Είναι αλήθεια αυτό που λέγεται ότι το σχέδιο της ενωμένης Ευρώπης  ήταν, μεταξύ άλλων, στην σκέψη αυτών που το συνέλαβαν, ένας τρόπος  άρσης των γάλλο-γερμανικών αντιθέσεων , προκειμένου να αποτραπούν μελλοντικές συγκρούσεις, σαν αυτές που οδήγησαν στους δύο παγκοσμίους πολέμους. Αλλά θα πρέπει να έχει κανείς στον νου του ότι η γάλλο-γερμανική ενότητα ήταν αναγκαία  και αποκλειστικά εξυπηρετική για τις ΗΠΑ. Η Βρετανία, αντίθετα, , σε όλη την ιστορία της αγωνιζόταν να κρατήσει την Ευρώπη διαιρεμένη και να αποτρέψει κατάσταση  όπου ένα κράτος ή μιας συμμαχία κρατών θα μπορούσε να κυριαρχήσει στην ήπειρο.
Τις ΗΠΑ χώριζε από την Ευρώπη ένας ωκεανός, όχι κάποια στενά. Επιπλέον αυτές ήταν πολύ ισχυρότερες από ότι ήταν η Βρετανία στην ακμή της ισχύος της. Μια ισχυρή και ενωμένη Ευρώπη ήταν αναγκαία στις ΗΠΑ σαν σύμμαχος στην αναμέτρηση με την Σοβιετική ΄Ενωση. Και αυτή η εκτίμηση εξασφάλιζε εμπορικές προτιμήσεις και στρατιωτική προστασία στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια οι ΗΠΑ επέτρεψαν στην ΕΕ να κερδίζει χρήματα στην αγορά τους, μοιράζονταν τα οφέλη από την νεοαποικιακή της πολιτική και σε αντάλλαγμα επωμίζονταν το κύριο βάρος της ένοπλης προστασίας της, απαλλάσσοντας την Ευρώπη από σημαντικό μέρος των αμυντικών δαπανών της.              Από την άλλη πλευρά όμως, η Ευρώπη γινόταν ένα θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων στον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα που ετοιμαζόταν, επιτρέποντας στις ΗΠΑ να μείνουν άλλη μια φορά σε ασφαλή απόσταση.. Τουλάχιστον έτσι σκεφτόταν η Ουάσιγκτον.
Στον 21ο Αιώνα η κατάσταση άρχισε να αλλάζει σιγά-σιγά και το 2017, με την άνοδο του Τραμπ στην εξουσία στις ΗΠΑ, η κατάσταση άλλαξε άμεσα και δραματικά. Οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν ένα έλλειμμα πόρων, το οποίο αρχικά ενόμιζαν πως θα μπορούσε να καλυφτεί με την λεηλασία της Ρωσίας και της Κίνας. Αλλά όταν έγινε φανερό πως αυτό το σχέδιο δεν είναι  εφαρμόσιμο, οι περικοπές των αμερικανικών δαπανών στην Ευρώπη έγιναν ο μόνος τρόπος μείωσης του ελλείμματος. Επιπλέον, από την αρχή της δεκαετίας του 2010, η Ουάσιγκτον άρχισε να θεωρεί τους Ευρωπαίους συμμάχους σαν μιαν νόμιμη λεία. Η λεηλασία της ΕΕ θα μπορούσε επίσης να λύσει, προσωρινά και εν μέρει, το αμερικανικό πρόβλημα του ελλείμματος διαθέσιμων πόρων.
Υπό αυτές τις συνθήκες, άρχισε στην Ευρώπη η αναγέννηση των συντηρητικών δυνάμεων που αμφισβητούν την εξουσία των οπαδών της παγκοσμιοποίησης . Και καθώς αυτοί έκλιναν προς τις ΗΠΑ και ζητούσαν την υποστήριξη της Ουάσιγκτον, οι συντηρητικοί, τουλάχιστον ορισμένοι από αυτούς, άρχισαν να στρέφουν την κεφαλή τους προς την Ρωσία.
Η διάβρωση των θεμελίων της Ευρω-Αμερικανικής ΄Ενωσης, όπως και ο διχασμός των ευρωπαϊκών ηγετικών τάξεων («ελίτ») και ο αναπροσανατολισμός ορισμένων από αυτές προς την Ρωσία, οδήγησε στην (ολική ή μερική) απώλεια από την Ουάσιγκτον των μηχανισμών που της επέτρεπαν να ελέγχει την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Ο κίνδυνος της μεταστροφής της ΕΕ προς μιαν οικονομική και αργότερα στρατιωτικό-πολιτική ένωση με την Ρωσία  επικαιροποίησε για τις ΗΠΑ την παλιά βρετανική ιδέα μιας τεμαχισμένης Ευρώπης. Η Ουάσιγκτον δεν είχε ούτε έχει καμιάν επιθυμία να παραχωρήσει στην Μόσχα έναν τόσο αποτελεσματικό μηχανισμό διαχείρισης της Ευρώπης όσο η ΕΕ. Και με αυτή την οπτική η Ουάσιγκτον άρχισε την αποσυναρμολόγηση  της ΕΕ.
Η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ, η αναταραχή στην Γαλλία και  στην Ουγγαρία και οι απόπειρες να επεκταθεί αυτή η αναστάτωση στην Γερμανία (μέχρι τώρα ανεπιτυχείς), η ενεργοποίηση από την Βαρσοβία των πολωνό-γερμανικών αντιθέσεων, γενικά ή όρθωση της Ανατολικής Ευρώπης κατά της Δυτικής (Πολωνό-Βαλτικό-Ρουμανικό στρατόπεδο εναντίον γερμανό-γαλλικού). Και  σε αυτό το φόντο,  υπάρχουν και οι αντιθέσεις μεταξύ της ομάδας των πλουσίων του Βορρά και των πτωχών του Νότου, οι οποίες  κυριαρχούσαν μέχρι πρόσφατα στην ΕΕ, ξεθώριασαν προσωρινά στο περιθώριο, αλλά θα αναφλεγούν με νέα  ορμή, ανά πάσα στιγμή.
Μπορούμε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι οι  ενδο-ευρωπαϊκές αντινομίες είναι πάρα πολύ ισχυρές και ότι οι κεντρομόλες δυνάμεις δεν διαθέτουν αξιόλογη υπεροχή έναντι των κεντρόφυγων δυνάμεων. Και γι’ αυτό η διατηρήσιμη και σταθερή  ανάπτυξη της ΕΕ είναι δυνατή μόνο υπό συνθήκες όπου η ιδέα μιας Ενωμένης Ευρώπης και οι δυνάμεις εφαρμογής της διαθέτουν την πολιτική υποστήριξη ενός ισχυρού εξωτερικού συμμάχου, ενδιαφερόμενου για την ενότητα της Ευρώπης. Σήμερα μόνον η Ρωσία μπορεί να είναι ένας τέτοιος σύμμαχος, ιδιαίτερα όταν η Μόσχα βλέπει τα πλεονεκτήματα μιας συμμαχίας με την ΕΕ όχι στο να πληρώνει την Ευρώπη για μιαν αυτό-καταστρεπτική πολιτική, αλλά για την επίτευξη ενός σωρευτικού αποτελέσματος οικονομικής διαδραστικής συνύπαρξης.
Η Ρωσία άπλωσε το χέρι προς την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση επί περισσότερο της εικοσαετίας. Ωστόσο, παραδόσεις ευρωκεντρισμού, πολιτική αδράνεια, ιδεολογική μυωπία και επίσης μια αρχική έλλειψη εμπιστοσύνης προς την ικανότητα της Ρωσίας να ανακτήσει την θέση της ως παγκόσμιας δύναμης εμπόδισαν την ΕΕ να στραφεί προς την συνεργασία με την Ρωσία. Το αποτέλεσμα είναι ότι  η στιγμή  όπου η Ευρώπη θα μπορούσε μάλλον ανώδυνα, χωρίς  βιασύνη, και αθόρυβα να πραγματοποιήσει μια στρατηγική στροφή, χάθηκε αδέξια από τους ευρω-πολιτικούς και την ευρω-γραφειοκρατία.

Σήμερα η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση υφίσταται τριπλή πίεση
Πρώτα, πρόκειται για την γενική πίεση των λαών, που δεν ανέχονται την αναπόφευκτη μείωση του επιπέδου διαβίωσης. Είχαν συνηθίσει να θεωρούν εαυτούς  ως το «άλας της γης» και είναι πεπεισμένοι ότι δικαιούνται υψηλά κοινωνικά αγαθά.
Δεύτερο, Είναι επίσης η πίεση των εθνικών κρατών, που τραβούν προς διαφορετικές κατευθύνσεις.
΄Εχοντας χάσει την ευκαιρία να εξασφαλίσουν χρηματοδότηση σε μιαν πολιτική παγκοσμιοποίησης με δαπάνες των ΗΠΑ, η ευρω-γραφειοκρατία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα για τις εθνικές κυβερνήσεις.  Αλλά βγάζει πολλά βελάσματα, αλλά δεν έχει αρκετό μαλλί. Αντίστοιχα, οι εθνικές αντινομίες, που στο παρελθόν μαλάκωναν με την πανευρωπαϊκή πολιτική, έρχονται ξανά σε  πρώτη γραμμή, σχίζοντας σε  λωρίδες την «Ενωμένη Ευρώπη».
Τρίτο, οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται πια για την διατήρηση ενός υψηλού βιοτικού επιπέδου στην ΕΕ,  της κλείνουν τις αγορές τους και προσπαθούν να στραγγαλίσουν την ευρωπαϊκή βιομηχανία ως ανταγωνιστική της δικής τους. Η Ουάσιγκτον σχεδιάζει επίσης την αναδιανομή υπέρ της ίδιας των πλουτοπαραγωγικών πηγών που ελέγχει η Ευρώπη. Και τέλος, βλέποντας τον κίνδυνο της εν κινήσει (έστω βραδείας) στροφής της ΕΕ προς την Ρωσία, οι ΗΠΑ δεν θέλουν να αφήσουν στην Μόσχα μιαν  ενιαία Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, η οποία μπορεί να ανορθωθεί μάλλον γρήγορα. Η πολιτική της Ουάσιγκτον τα δυο τελευταία χρόνια αποβλέπει στην καταστροφή της ΕΕ.
Το τι θα συμβεί στην συνέχεια εξαρτάται από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Η σωτηρία της βρίσκεται στην επιτάχυνση του αναπροσανατολισμού της προς την πολιτικο-οικονομική συνεργασία  της με την Ρωσία. Η αμερικανική πίεση δεν μπορεί να διεισδύσει σε ένα ευρω-ρωσικό δεσμό. Σήμερα αυτός ο αναπροσανατολισμός επιβραδύνεται αποφασιστικά από τις «Ευρω-Ατλαντικές δομές», οι οποίες δεν έχουν θέση στον νέο ευρωπαϊκό κόσμο. Και αυτές είναι οι χιλιάδες πολιτικοί  και στρατιωτικοί με επιρροή όπως και οι αντιπρόσωποι της γραφειοκρατίας της παγκοσμιοποίησης. Άτομα που έχτισαν την  καριέρα τους τα τελευταία 20-30 χρόνια στην άνευ όρων υποταγή της Ευρώπης τα συμφέροντα των ΗΠΑ δεν μπορούν να αλλάξουν την πολιτική τους. Αυτό  θα ήταν αντίθετο με το συμφέρον τους και επιπλέον έχουν περάσει από μιαν αρνητική επιλογή και  τα διανοητικά χαρακτηριστικά τους  απλά δεν τους επιτρέπουν να αντιληφθούν τον κίνδυνο που διατρέχει η Ευρώπη.
Η αντικατάσταση των υπερμάχων της παγκοσμιοποίησης από τους υπερασπιστές του έθνους-κράτους  επιταχύνεται στην Ευρώπη. Ακόμη και ο σημαιοφόρος της παγκοσμιοποίησης Μακρόν αναγκάζεται να  εφαρμόσει ιδέες συντηρητικών εθνικιστών. Αλλά δεν είναι ακόμη σαφές εάν η αντικατάσταση των  ελίτ (κατεστημένου) θα έχει τον χρόνο να εδραιωθεί και εάν η νέα πολιτική ηγεσία θα μπορέσει ή όχι να αλλάξει την πορεία του ευρωπαϊκού σκάφους, προτού τελικά συντριβεί στα βράχια.
Πολλά θα εξαρτηθούν από τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2019. Εάν οι εθνικιστές επιτύχουν να εξασφαλίσουν μια πλειοψηφία στην Ευρωπαϊκή Βουλή και στην συνέχεια να εξοστρακίσουν τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης από τα υψηλά αξιώματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλες ηγετικές δομές της ΕΕ, τότε η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση μπορεί να έχει ελπίδα. Εάν η σημερινή κατάσταση πραγμάτων συνεχιστεί αμετάβλητη, τότε το πιθανότερο είναι ότι θα αναγκαστούμε να ξεχάσουμε για μιαν ενωμένη Ευρώπη για πολύ καιρό και να αρχίσουμε να οικοδομούμε ένα σύστημα ενώσεων ορισμένων κρατών –ειδικώτερα με την Γερμανία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου