Articles by "Ευρώπη"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Observateur Continental 30-5-21

Ο βρετανικός Τύπος παρακολουθεί τη στρατιωτική κατάσταση στην ΕΕ μετά την έξοδο της Βρετανίας. Για την Guardian, οι επικριτές διερωτώνται γιατί, εάν η αποστολή της ΕΕ είναι η προώθηση της ειρήνης, θέλει να χρησιμοποιήσει το δημόσιο χρήμα για να χρηματοδοτήσει την προμήθεια όπλων σε ξένους στρατούς. Ένας ευρωβουλευτής καταγγέλλει τη χρηματοδότηση των εξοπλισμών με το σύνθημα της ειρήνης.

Επέκταση της στρατιωτικής χρηματοδότησης στην ΕΕ και πέραν αυτής.

Η ΕΕ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2012 σε αναγνώριση των «έξι δεκαετιών προώθησης της ειρήνης και της συμφιλίωσης» στην Ευρώπη. Στην ομιλία αποδοχής του βραβείου στο Όσλο, ο τότε Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Χοσέ Μανουέλ Μπαρόσο, δήλωσε ότι ο κόσμος μπορεί να «βασιστεί στις προσπάθειές μας να αγωνιστούμε για διαρκή ειρήνη, ελευθερία και δικαιοσύνη», υπενθυμίζει η αγγλική εφημερίδα.

Ωστόσο, λιγότερο από μια δεκαετία αργότερα, η ΕΕ λαμβάνει δύο σημαντικά μέτρα για να ενισχύσει την αμυντική της ικανότητα και να εμπλακεί σε στρατιωτικές συγκρούσεις, εκπαιδεύοντας και εξοπλίζοντας κυβερνήσεις εκτός της ΄Ενωσης. Εν μέσω της πανδημίας Covid-19, αυτές οι εξελίξεις έχουν διαφύγει της προσοχής, αλλά αντιπροσωπεύουν μια σημαντική επέκταση της πολιτικής ασφάλειας με ευρείες συνέπειες, επιμένει ο Guardian.

Για παράδειγμα, τον περασμένο Δεκέμβριο συμφωνήθηκε ένα Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας (ΕΤΑ) ύψους 8 δισεκατομμυρίων ευρώ για την ανάπτυξη και την απόκτηση νέων όπλων και τεχνολογιών για τον στρατό στην ΕΕ και στο εξωτερικό. Η ΕΕ εγκαινίασε επίσης πρόσφατα τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Ειρήνης (EPF), έναν μηχανισμό που θα ενισχύσει την ικανότητα της ΕΕ να παρέχει εκπαίδευση και εξοπλισμό -συμπεριλαμβανομένων, για πρώτη φορά, όπλων σε μη ευρωπαϊκές στρατιωτικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο.

Η Γαλλία και η Γερμανία, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η πλειοψηφία των βουλευτών του ΕΚ άσκησαν πιέσεις για αυτά τα εργαλεία για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής εξουσίας στο εξωτερικό. Τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, το Σαχέλ και την Ουκρανία αναφέρουν ως δικαιολογία και την πιο απομονωτική κατεύθυνση που έλαβαν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό την κυβέρνηση Τραμπ.

Η ρωσική απειλή ως δικαιολογία.

Οι πρωτοβουλίες αυτές θα ενισχύσουν την οικονομική και διπλωματική επιρροή της ΕΕ με υψηλή δόση «σκληρής δύναμης» (εξαναγκασμό), αναφέρουν οι υποστηρικτές, οι οποίοι επισημαίνουν επίσης την αναποτελεσματικότητα 27 εθνικών στρατών που εφοδιάζονται με τα δικά τους νέα οπλικά συστήματα. Ωστόσο, τα μέτρα θα ωφελήσουν επίσης την ευρωπαϊκή βιομηχανία όπλων παρέχοντας κονδύλια έρευνας και ανάπτυξης και νέες ευκαιρίες για πωλήσεις όπλων στο εξωτερικό, επισημαίνει η Guardian, αναφερόμενη στην πολιτική των ΗΠΑ, η οποία καλεί την ΕΕ να δαπανήσει περισσότερα για την άμυνά της.

Ο Γερμανός συντηρητικός βουλευτής Michael Gahler (CDU), ο οποίος συμμετέχει στην Υποεπιτροπή Ασφάλειας και Άμυνας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δήλωσε:«Στην εποχή του Brexit και του Ντόναλντ Τραμπ, η ευθύνη για τη βελτίωση της ευρωπαϊκής ασφάλειας βαρύνει πρωτίστως τους Ευρωπαίους. Δεν μπορούμε πάντα να βασιζόμαστε σε άλλους, όπως κάναμε στο παρελθόν. Ακόμα και ως ενισχυμένος Ευρωπαϊκός πυλώνας του ΝΑΤΟ, η ΕΕ πρέπει να αναπτυχθεί και να φροντίσει τον εαυτό της».

Χρησιμοποιώντας την κατάσταση στην Ουκρανία, ο Γερμανός ευρωβουλευτής κάνει λόγο για «ρωσικές κινήσεις στρατευμάτων», οι οποίες, κατά τη γνώμη του, είναι «βαθιά ανησυχητικές» και επικαλείται την αμυντική αρχή της ΕΕ, δηλώνοντας «πρέπει να παράσχουμε στήριξη στην Ουκρανία», επειδή «είναι ευρωπαϊκό καθήκον».

Η ΕΕ χρηματοδοτεί τους εξοπλισμούς.

Η Guardian προειδοποιεί ότι ένα θορυβώδες δίκτυο ακτιβιστών για την ειρήνη, επικριτικών βουλευτών και ακτιβιστών κατηγορεί την ΕΕ ότι εγκατέλειψε τις θεμελιώδεις αρχές της και ενέδωσε στις ομάδες πιέσεων (lobbying ) της βιομηχανίας όπλων για περισσότερη δημόσια χρηματοδότηση.

Ο Γερμανός ευρωβουλευτής Özlem Demirel (Die Linke), αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ασφάλειας και Άμυνας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, επέκρινε την έκθεση του Michael Gahler σχετικά με τη συμφωνία σύνδεσης ΕΕ-Ουκρανίας: «Η έκθεση του Michael Gahler σχετικά με την ΕΕ-Ουκρανία είναι πολύ μονόπλευρη. Ειδικότερα, η έκθεση διαστρεβλώνει αυτό που οδήγησε στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση στην Ουκρανία και ποιος είναι υπεύθυνος για αυτήν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση, ειδικότερα, έχουν συμβάλει στην επιδείνωση της κατάστασης στην Ουκρανία».

Επιπλέον, καταγγέλλει τη χρηματοδότηση στρατιωτικών συνιστωσών από την ΕΕ μέσω γραμμών του προϋπολογισμού: «Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποκτήσει στρατιωτικό προϋπολογισμό κατανεμημένο σε διάφορα κονδύλια με το νέο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο (ΠΔΠ). Ο Özlem Demirel καταγγέλλει το γεγονός ότι το αργότερο, με αυτό το μέσο [χρηματοδότησης], η περίφημη αστική δύναμη της Ευρώπης θα ταφεί τελικά - μια εξέλιξη η οποία, έχει δυστυχώς, συγκεντρώσει ελάχιστη προσοχή».

Στο δελτίο Τύπου της 21ης Ιουλίου 2020 (εν μέσω της κρίσης του Covid-19), ο βουλευτής του Linke εξηγεί πως κατανέμονται οι στρατιωτικοί προϋπολογισμοί, καταγγέλλοντας την εξαπάτηση: «Προβλέπεται να συσταθεί ένα «Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας»με δαπάναις 7,014 δισεκατομμυρίων ευρώ για την έρευνα και την ανάπτυξη των εξοπλισμών.

Για την «στρατιωτική κινητικότητα» που αποβλέπει κυρίως στην «εξασφάλιση της ταχείας μεταφοράς στρατευμάτων και εξοπλισμού στα ρωσικά σύνορα, σχεδιάζεται δαπάνη 1,5 δισεκατομμυρίου ευρώ. Επιπλέον, 13,202 δισεκατομμύρια ευρώ έχουν διατεθεί για τα σημαντικά στρατιωτικά διαστημικά προγράμματα της ΕΕ (ιδίως το Galileo και το Copernicus). Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων συμφώνησαν επίσης σε έναν παραπλανητικό προϋπολογισμό για τον «Ευρωπαϊκό Ειρηνευτικό Μηχανισμό» ύψους 5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αν και δεν αποτελεί επίσημα μέρος του προϋπολογισμού της ΕΕ, αποσκοπεί στη χρηματοδότηση «μελλοντικών στρατιωτικών επιχειρήσεων της ΕΕ».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Αφρικανοί μετανάστες περιμένουν στη σειρά μπροστά στο κέντρο μεταναστών CETI, στον ισπανικό θύλακα Θέουτα, αφού περίπου 200 πρόσφυγες διέσχισαν τον συνοριακό φράχτη από το Μαρόκο.

του Damian Wilson R.T.4 -6-21

[Το κατωτέρω αποκαλυπτικό άρθρο παρέχει πιθανώτατα την κλείδα αποκρυπτογράφησης της πρόσφατης ιστορικής δήλωσης της κυρίας προέδρου της δημοκρατίας για την «ανάγκη» υποδοχής μεταναστών στην Ελλάδα, για την «θεραπεία του επιδεινούμενου δημογραφικού μας προβλήματος»]

Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Μια ηγετική φυσιογνωμία του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία», που προηγείται για τη νίκη σε μια γερμανική εκλογή αυτή την εβδομάδα, ο Γκούναρ Μπεκ, επιτίθεται στο «βαθιά επικίνδυνο» σύμφωνο μετανάστευσης της ΕΕ προτού θεσπιστεί υπό την κάλυψη μιας καλοκαιρινής αμεριμνησίας .

Καθώς η «πολύ-εκλογική χρονιά» της Γερμανίας επικεντρώνεται στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ αυτή την Κυριακή, οι «ταραξίες» του μεγαλύτερου αντιπολιτευόμενου κόμματος του έθνους, Αlternative für Deutschland (AfD) (Εναλλακτική για την Γερμανία) είναι έτοιμοι για μια νίκη σοκ καθώς το αντιμεταναστευτικό μήνυμά τους αντηχεί στα εδάφη της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.

Στην κορυφή της πιο πρόσφατης δημοσκόπησης του INSA με 26% και έχοντας μόλις ανακοινώσει τους δύο κορυφαίους υποψηφίους της για τις ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου – και οι δύο υποστηρικτές μιας σκληρής γραμμής για τη μετανάστευση – η AfD δεν πρόκειται να αμβλύνει το μήνυμά της.

Γερμανία (περιφερειακές εκλογές Σαξονίας-Άνχαλτ), δημοσκόπηση INSA:AfD-ID: 26% (+2)CDU-ΕΛΚ: 25% (-1)LINKE-LEFT: 13%GRÜNE-G/EFA: 11% (-1)SPD-S&D: 10%FDP-RE: 8% (+2)+/- έναντι 20-27 AprFieldwork: 17-23 Μαΐου 2021Αμπλέ μέγεθος: 1.000✅ https://t.co/obOCVirbpF#ltwlsa#Ltw#ltwsapic.twitter.com/swS8fdXXmf

— Η Ευρώπη εκλέγει (@EuropeElects) 26 Μαΐου 2021

Ανώτερο στέλεχος του AfD και ευρω-βουλευτής Γκούναρ Μπεκ δήλωσε ότι ένα ισχυρό εκλογικό αποτέλεσμα θα αποδειχθεί χρήσιμο όπλο στη μάχη του κόμματός του ενάντια στο αμφιλεγόμενο προτεινόμενο Σύμφωνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, το οποίο προσπαθεί να στρατολογήσει τα μέλη του σε μια κεντρική ανακατανομή των αιτούντων άσυλο σε ολόκληρο το μπλοκ.

«Έχω εργαστεί κατά του συμφώνου μετανάστευσης της ΕΕ εδώ και αρκετό καιρό και για μένα η θέσπιση ενός τέτοιου συμφώνου θα ήταν καταστροφική» δήλωσε ο Μπεκ στο RT.com. «Επειδή η ΕΕ πριν από λίγο καιρό μιλούσε για εισαγωγή έως και 70 εκατομμυρίων Αφρικανών στην Ευρώπη μέχρι το 2035. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να εκσυγχρονίσουμε την οικονομία μας».

«Και ενώ ο αριθμός φαίνεται υψηλός, όταν τα μέλη της εκστρατείας μας κατά του συμφώνου για τη μετανάστευση - συμπεριλαμβανομένων των αντιπροσώπων από τη Δανία, την Εσθονία, τη Γαλλία και το Βέλγιο - συναντήθηκαν με την Επιτροπή μόλις πέρυσι, ο αριθμός αυτός για τη μετανάστευση αναφέρθηκε, αλλά κανείς στην Επιτροπή δεν επέλεξε να το αρνηθεί.»

Αυτή η πρόταση για ενεργό ενθάρρυνση της εισαγωγής μεταναστών από την ΕΕ αιωρείται εδώ και λίγο καιρό στις Βρυξέλλες, καθώς οι κυβερνήσεις σε ολόκληρο το μπλοκ εξετάζουν τρόπους αντιμετώπισης του φαινομένου που είναι γνωστό ως «γκρίζο της Ευρώπης», όπου οι γηράσκοντες πληθυσμοί ηλικίας 65 ετών και άνω και τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων αποτελούν «σημαντικές κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές προκλήσεις σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ιταλία», σύμφωνα με το Pew Research Center, μια δεξαμενή σκέψης με έδρα την Ουάσινγκτον.

Ορισμένοι πολιτικοί, όπως ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ πιστεύουν ότι η εισροή νεότερων εργαζομένων από την Αφρική είναι η λύση .

Εν τω μεταξύ, το σύμφωνο μετανάστευσης φαίνεται επί του παρόντος κολλημένο στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, οι φήμες λέγουν ότι καθυστερεί σκόπιμα μέχρι να γίνει γνωστό το αποτέλεσμα των γερμανικών ομοσπονδιακών εκλογών το Σεπτέμβριο.

Ο Μπεκ προτείνει έναν εναλλακτικό λόγο για την ασυνήθιστη καθυστέρηση.

«Δεν έχει περάσει από όλες τις επιτροπές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και οι διαπραγματεύσεις του Συμβουλίου [της Ευρώπης] δεν έχουν ξεκινήσει, αλλά πιστεύω ότι η ΕΕ θα ήθελε να προωθήσει τη νομοθεσία από τον Ιούλιο και μετά».ανέφερε.

«Τώρα που όλες οι χώρες καταργούν σταδιακά τον εγκλεισμό και οι άνθρωποι γενικά αισθάνονται καλύτερα για τον εαυτό τους και είναι σε θέση να εγκαταλείψουν και πάλι τα σπίτια τους. Έτσι, η πιθανότητα είναι ότι θα προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν τη γενική ατμόσφαιρα ευεξίας– το καλοκαίρι σε συνδυασμό με τις χαλαρώσεις του κορωναϊού – για να προωθήσουν αυτό το εξαιρετικά επικίνδυνο νομοθετικό πακέτο», δήλωσε ο Beck.

Και ίσως ο Μπεκ έχει δίκιο. Επειδή η τελευταία σύνοδος ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι στις αρχές Ιουλίου και στη συνέχεια δεν συνεδριάζει μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου. Εάν οι προτάσεις του συμφώνου τεθούν στους βουλευτές του ΕΚ τον Ιούλιο και αναπόφευκτα ψηφιστούν, υπάρχει αρκετός χρόνος για να χάσει το θέμα την οξύτητά του κατά τη διάρκεια των παρατεταμένων καλοκαιρινών διακοπών. Θα είναι σαν να υπήρχε πάντοτε.

Αυτό θα πρέπει να λειτουργήσει ευνοϊκά για το AfD στις ομοσπονδιακές εκλογές, οι οποίες έχουν προγραμματιστεί για τις 22 Σεπτεμβρίου, αλλά ο Μπεκ δεν είναι τόσο σίγουρος.

«Είναι πιθανό η μετανάστευση να αποτελέσει σημαντικό ζήτημα στις ομοσπονδιακές εκλογές», ανέφερε. «Και το σύμφωνο της ΕΕ για τη μετανάστευση σε όσους από εμάς είμαστε στην αντιπροσωπεία της ΕΕ είναι μια σημαντική εκστρατεία, αλλά το αν αυτό μπορεί να μετατραπεί σε προεκλογική εκστρατεία είναι μια διαφορετική ιστορία».

Ωστόσο, μια νίκη την Κυριακή για το AfD θα έδειχνε ότι παρά την τεράστια αύξηση της δημοτικότητας των Πρασίνων σε εθνικό επίπεδο, οι Γερμανοί ενδιαφέρονται για κάτι περισσότερο από την κλιματική αλλαγή, ιδιαίτερα σε κράτη όπως η Σαξονία-Άνχαλτ, όπου βρίσκεται ένα από τα τρία κύρια ανθρακωρυχεία της Γερμανίας. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση εκεί διαπίστωσε ότι η κλιματική αλλαγή θεωρήθηκε σημαντική από μόλις το 6% των ερωτηθέντων, ενώ μια εθνική έρευνα διαπίστωσε ότι το 75% των ανθρώπων ανησυχούν για τον πλανήτη.

Οι παρατηρητές παρομοιάζουν τους ψηφοφόρους της Σαξονίας-Άνχαλτ – η οποία έχει πληθυσμό 2,2 εκατομμυρίων – με εκείνους τους «αριστερούς» που γοήτευσε ο Ντόναλντ Τραμπ και τους λεγόμενους ψηφοφόρους του «Κόκκινου Τείχους» στο Ηνωμένο Βασίλειο που ένιωθαν ότι το παραδοσιακό κόμμα τους δεν τους εκπροσωπούσε πλέον. Ο Μπεκ συμφωνεί.

«Οι εκλογές αυτή την εβδομάδα θα είναι πιθανότατα η πρώτη φορά που θα γίνουμε το ισχυρότερο ενιαίο κόμμα και αυτό θα είναι τεράστια επιτυχία»,ανέφερε. Υπάρχει ευρεία δυσαρέσκεια στην ανατολική Γερμανία για την κατάσταση της πολιτικής σε αυτή τη χώρα και η δυσαρέσκεια μπορεί να μεταφραστεί χωρίς τριβή σε αυξανόμενη υποστήριξη για το AfD επειδή το κόμμα μας δεν στιγματίζεται εκεί. Στη δυτική Γερμανία είναι σαφώς πιο δύσκολο. Η εκστρατεία στιγματισμού ήταν πιο επιτυχής και ορισμένα από τα άλλα κόμματα επωφελούνται από αυτή τη δυσαρέσκεια. Αλλά όχι εμείς.»

Αυτές οι προσπάθειες δυσφήμησης ενός κόμματος, το οποίο στην Βρετανία πιθανότατα θα καθόταν δίπλα στη συντηρητική δεξιά, έχουν τεράστιο εκλογικό τίμημα. Παρά το γεγονός ότι οι συνασπισμοί είναι συνηθισμένοι στη Γερμανία, κανείς δεν τολμά να συνεργαστεί με το AfD.

Έτσι, παρά την κορυφή των δημοσκοπήσεων της περασμένης εβδομάδας στη Σαξονία-Άνχαλτ, ακόμα και αν το AfD κερδίσει το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων την Κυριακή, θα υποβιβαστεί στα έδρανα της αντιπολίτευσης, χάρη σε μια άνετη τρι-κομματική συμφωνία συνασπισμού, μεταξύ των Πρασίνων, των Σοσιαλδημοκρατών και των Χριστιανοδημοκρατών, με το παρατσούκλι Κένια, επειδή τα αντίστοιχα χρώματα του κόμματος τους από πράσινο, κόκκινο και μαύρο συνθέτουν τη σημαία του αφρικανικού έθνους.

Αλλά μια νίκη του AfD θα έχει κάποια επίδραση. Δεν θα προκαλούσε μικρή αμηχανία για το κυβερνών κατεστημένο, ιδιαίτερα το CDU, το οποίο θα αντιμετωπίσει τις εκλογές του Σεπτεμβρίου χωρίς την Άνγκελα Μέρκελ και θα επωμισθεί τις δικές του εσωτερικές μάχες, καθώς ορισμένα μέλη προτρέπουν σε κλίση προς τα δεξιά υπό την ηγεσία του στερημένου χαρίσματος υποψηφίου Άρμιν Λάσετ.

Προς το παρόν, ωστόσο, φαίνεται ότι το AfD θα πάρει τη νίκη και, ενώ θα ενοχλήσει το κόμμα να στερηθεί την έδρα της εξουσίας, τουλάχιστον οι υποστηρικτές του μπορούν να είναι βέβαιοι ότι προβάλλουν την διαφορετική επιλογή.



Ο Damian Wilson είναι βρετανός δημοσιογράφος, πρώην συντάκτης της Fleet Street, σύμβουλος χρηματοπιστωτικής εταιρείας και ειδικός σύμβουλος πολιτικών επικοινωνιών στην βρετανία και την ΕΕ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ανακοίνωση της Π.Γ. του ΕΠΑΜ

Η επίσκεψη στη Θράκη του αντιπροέδρου της Ε.Ε., Μαργαρίτη Σχοινά,στις 3, 4 και 6 Ιουνίου,αμέσως μετά από την επίσκεψη Τσαβούσογλου στην ίδια περιοχή, επιβεβαιώνει ότι η άσκηση κυριαρχίας στη Θράκη δεν ανήκει πλέον στην Ελλάδα, αλλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όχι για να την «προφυλάξει» από τις βλέψεις και τις στοχεύσεις της Τουρκίας, αλλά για να την καταστήσει σε σύντομο χρόνο αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη από το Νέστο μέχρι τον Έβρο, χωρίς την παρουσία ελληνικού στρατού που θα τον αποσύρουν, αφήνοντας μόνο την Frontex υπό την εποπτεία της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.

Στο όνομα και με «σημαία» το νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου, η Θράκη χάνεται από τα ελληνικά χέρια και μετατρέπεται σε περιφέρεια του ευρωενωσιακού μορφώματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο αντιπρόεδρος της Ε.Ε., μίλησε μόλις χθες για πολυπολιτισμική Θράκη κατά το πρότυπο των ευρωπαϊκών περιφερειών που έχουν κατά νου, όπου η ελληνικότητά της χάνεται σ' αυτό που κατά τον κ. Σχοινά είναι «μια απόδειξη αυτού που λέμε ευρωπαϊκός τρόπος ζωής, όπου συμμετέχουν πολιτισμοί, διάφορες παραδόσεις, μέσα σε ένα ευρωπαϊκό κλίμα με ισονομία και ίσες ευκαιρίες για όλους. Με χαρά προσβλέπω αυτήν την ευκαιρία, με αυτήν την επίσκεψη, να περάσω αυτά τα μηνύματα».

Οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες δεν αναγνωρίζουν λοιπόν τον ελληνικό χαρακτήρα και την ελληνική ταυτότητα της Θράκης, ως αναπόσπαστο μέρος της εθνικής μας επικράτειας, αλλά ως πανσπερμία πολιτισμών, παραδόσεων και μειονοτήτων υπό την αποικιοκρατική λογική του «κοινού ευρωπαϊκού τρόπου ζωής και κλίματος». Γνώριζε συνεπώς ο Τσαβούσογλουόταν κήρυττε περί «τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη» κατά την πρόσφατη επίσκεψή του, ότι η Ε.Ε. του αναγνωρίζει επίσημα πλέον να αναφέρεται σε τουρκικό πολιτισμό και σε τουρκική παράδοση στην ελληνική Θράκη, που αποτελούν το υπόβαθρο για να στηθούν προσχήματα περί «ιστορικών δικαιωμάτων» της Τουρκίας στην περιοχή.

Η Θράκη εάλω! Ένα μόλις έτος μετά την 100η επέτειο τηςαπελευθέρωσής της από τον Οθωμανικό ζυγό. Το παλιό όνειρο του Κάιζερ αφενός και αφετέρου του Λόρδου Κώρζον, να δουν τη Θράκη υπό καθεστώς «ουδετερότητας» προς όφελος της αποικιοκρατικής Ευρώπης, γίνεται επιτέλους πραγματικότητα διαμέσου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρόξενος αυτού του μηνύματος προς τον ντόπιο πληθυσμό προκειμένου να επιτευχθεί ομαλά και δίχως αντιδράσεις ο εισοδισμός, επιλέχθηκε ένας ελληνόφωνος, σύγχρονος γενίτσαρος, γαλουχημένος στα σαλόνια των Βρυξελλών, ο κ. Σχοινάς.

Το μόνο που μένει είναι να δούμε υπό ποιο καθεστώς θα κληθούν ζήσουν οι Έλληνες πολίτες της Θράκης. Και κυρίως, αν θα αποδεχθεί ο ελληνικός λαός την επί της ουσίας απώλεια ελληνικής επικράτειας από τον εθνικό κορμό, προς χάριν των σχεδιασμών της ευρωένωσης και του ΝΑΤΟ.

Αθήνα, 4 Ιουνίου 2021
Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
B-52 Αμερικανικές Αεροπορικές Δυνάμεις στην Ευρώπη και αεροπορικές δυνάμεις Αφρική

Zero Hedge,2-6-21
Authored by Rick Rozoff μέσω AntiWar.com, Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Οι Αμερικανικές Αεροπορικές Δυνάμεις στην Ευρώπη και οι Αεροπορικές Δυνάμεις της Αφρικής ανακοίνωσαν ότι αμερικανικά στρατηγικά βομβαρδιστικά B-52H Stratofortress συνοδευόμενα από στρατιωτικά αεροσκάφη από είκοσι ένα άλλα έθνη του ΝΑΤΟ πέταξαν πάνω από τα 30 κράτη μέλη του ΝΑΤΟ την Ημέρα Μνήμης. Αυτά θα περιλαμβάνουν φυσικά τα πέντε που συνορεύουν με τη Ρωσία – τη Νορβηγία, την Πολωνία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία.

Τα B-52 (σχεδιασμένα για τη μεταφορά πυρηνικών όπλων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου), όπως και τα άλλα πυρηνικά βομβαρδιστικά μεγάλου βεληνεκούς B-1 και B-2, ξεκίνησαν την ανάπτυξή τους στην Ευρώπη το 2018 υπό την αιγίδα της Ειδικής Ομάδας Βομβαρδιστικών του Πενταγώνου και μέχρι στιγμής φέτος έχουν διατηρήσει παρουσία ετοιμότητας στην Ευρώπη, σε μία περίπτωση προσγειωνόμενα σε νορβηγική αεροπορική βάση εντός του Αρκτικού Κύκλου.

Οι διηπειρωτικές πτήσεις της Δευτέρας είχαν την κωδική ονομασία Επιχείρηση Συμμαχικός Ουρανός και ήταν οι δεύτερες από τον περασμένο Αύγουστο, όταν έξι Β-52 συνοδευόμενα από 80 μαχητικά αεροσκάφη του ΝΑΤΟ πέταξαν πάνω από τα τριάντα κράτη μέλη σε μία μόνο ημέρα. Το μήνυμα που αποστέλλεται από τις επιχειρήσεις δεν θα πρέπει να είναι δύσκολο να κατανοηθεί.

Επί του παρόντος, τα B-52 έχουν την έδρα τους στην αεροπορική βάση Morón στην Ισπανία στο πλαίσιο των ρυθμίσεων του ΝΑΤΟ, καθώς τέσσερα, σύντομα έξι, αντιτορπιλικά κατευθυνομένων πυραύλων των ΗΠΑ εξοπλισμένα με πυραύλους αναχαίτισης έχουν την έδρα τους στον Ναυτικό Σταθμό Ρότα στο ίδιο έθνος, επίσης υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ.

Οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ που παρείχαν πολεμικά αεροπλάνα για να συνοδεύσουν τα αμερικανικά βομβαρδιστικά της πυρηνικής εποχής ήταν το Βέλγιο, η Βρετανία, η Βουλγαρία, ο Καναδάς, η Κροατία, η Τσεχική Δημοκρατία, η Δανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ουγγαρία, η Ιταλία, οι Κάτω Χώρες, η Νορβηγία, η Πολωνία, η Πορτογαλία, η Ρουμανία, η Σλοβακία, η Ισπανία και η Τουρκία.

Εάν είστε ένα από τα δύο έθνη στην Ευρώπη που δεν είναι εγγεγραμμένα (στρατολογημένα, πειθαρχημένα) στην ηπειρωτική στρατιωτική φάλαγγα του ΝΑΤΟ - με άλλα λόγια, αν είστε η Ρωσία και η Λευκορωσία - το μήνυμα για σας είναι γραμμένο στον ουρανό.

Ο στρατηγός Jeff Harrigian, διοικητής της ενιαίας συμμαχικής αεροπορικής διοίκησης του ΝΑΤΟ και διοικητής των Αμερικανικών Αεροπορικών Δυνάμεων στην Αφρική (για να αποδείξει ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του Πενταγώνου και του ΝΑΤΟ), δήλωσε για το εύγλωττο θέαμα της Δευτέρας: «Η σημερινή αποστολή είναι μια φοβερή επίδειξη αεροπορικής υπεροχής του ΝΑΤΟ και μαζί ότι δεν υπάρχει καμία πρόκληση που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε».

Οι Harrigians του κόσμου, τόσο στη Βόρεια Αμερική όσο και στην Ευρώπη, φαίνεται να ετοιμάζουν ένα πυροτεχνικό υπερθέαμα, του είδους που η ανθρωπότητα έχει γλιτώσει μέχρι σήμερα. Ένα που θα μπορούσε να επισκιάσει σε σύγκριση τις φρικαλεότητες του Ναγκασάκι και της Χιροσίμα – κατά διάφορες τάξεις μεγέθους.

Αλλά είναι όλα μιας μέρας δουλειά. Τίποτα για να λάβει υπόψη ο κόσμος - έτσι φαίνεται.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Jean-Pierre Marongiu / Reseau International
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Ο λομπίστας είναι σίγουρα το παλαιότερο επάγγελμα στον κόσμο. Υπάρχουν ανά πάσα στιγμή και κάτω από όλα τα καθεστώτα. Είτε ονομάζονται ομάδες πίεσης, βραδινοί επισκέπτες, γκρίζες προσωπικότητες ή δόλιες ιδιοφυίες, πάντα υπήρχαν και πάντα προσπαθούσαν να επηρεάσουν τους κύκλους της εξουσίας προς όφελός τους. Για τους εκπροσώπους ομάδων συμφερόντων, η ηθική, οι νόμοι ή η κοινή γνώμη δεν υπερισχύουν του σκοπού τους. Πρωτεύει η διεκδίκηση των συμφερόντων των ιδιωτικών ομάδων που εκπροσωπούν.

Τα μέσα άσκησης πίεσης στην διάθεσή τους είναι ανθεκτικά στην διαδοχή των εποχών και είναι πάντα τα ίδια: διαφθορά, πορνεία, εξαναγκασμός.

Οι επιλεγμένοι και πληρωμένοι αναλυτές του κόσμου των μέσων ενημέρωσης μας εξηγούν ότι είναι απαραίτητο να γίνεται διάκριση μεταξύ άσκησης πίεσης και διαφθοράς. Οι πιέσεις τείνουν να επηρεάζουν μια απόφαση και η διαφθορά τείνει να ελέγχει ένα άτομο. Αυτός ο ισχυρισμός είναι πολύ επικίνδυνος αν όχι υποκριτικός, καθώς το όριο είναι τόσο ισχνό. Δεν ελέγχουμε κάποιον υπό επήρεια;

«Δεν έχω ηθική. Πηγαίνω όπου τα συμφέροντά μου και αυτά των πελατών μου θα εκπροσωπούνται καλύτερα. Επιστρέφω όπως θέλω στο Υπουργείο Εσωτερικών και στα Ηλυσία.»
Τιερί Κόστε, λομπίστας για την αγροτική ανάπτυξη και τα πυροβόλα όπλα παρά τω Πρόεδρω Μακρόν.

Η αυξανόμενη επιρροή των λόμπι δεν είναι μια γαλλική ιδιαιτερότητα, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Ωστόσο, η γηραιά ήπειρος διεκδικεί ένα μερίδιο επιλογής στον παράδεισο των λόμπι. Οι Βρυξέλλες έχουν περισσότερους από 10 000 οργανισμούς εγγεγραμμένους στο επίσημο μητρώο των ομάδων πιέσεως. Σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια,30.000 εκπρόσωποι ομάδων συμφερόντων στοιχειώνουν τους διαδρόμους της Ένωσης με μοναδικό σκοπό να επηρεάσουν πολιτικές αποφάσεις, δηλαδή διπλάσιοι από τον αριθμό των υπαλλήλων. Χωρίς να προδικάσουμε την ηθική των βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η πίεση που ασκείται σε αυτούς τους βουλευτές του ΕΚ είναι τεράστια.

Υπάρχουν 40 σκληρά εργαζόμενοι λομπίστες για κάθε ευρωβουλευτή.

«Πρέπει κάποια στιγμή να θέσουμε αυτό το πρόβλημα στο τραπέζι, καθώς αποτελεί πρόβλημα δημοκρατίας: ποιος έχει την εξουσία, ποιος κυβερνά;»
Νικολά Χουλότ

Το πρόβλημα όσον αφορά την ηθική των εκπροσώπων ομάδων συμφερόντων είναι το ίδιο με αυτό που τίθεται σε μια φιλελεύθερη κοινωνία από την ύπαρξη μυστικών κοινωνιών όσον αφορά την διαφάνεια. Το κατά πόσον οι πρακτικές των δικτύων επιρροών, των ομάδων συμφερόντων, των επιρροών, των αδελφοτήτων μπορούν να εφαρμοστούν στον ιδιωτικό τομέα και στους πολίτες είναι αναμφίβολα συζητήσιμο, αλλά τελικά ανεκτό με τον ίδιο τρόπο όπως η διαφήμιση ή η παροχή συμβουλών.

Ωστόσο, ο στόχος των εκπροσώπων ομάδων συμφερόντων, σε αντίθεση με αυτόν των παραγόντων επιρροής στα κοινωνικά δίκτυα, είναι εκλεγμένοι αξιωματούχοι υπεύθυνοι για τη νομοθεσία στους τομείς της κατανάλωσης, της βιομηχανίας, του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας -όταν δεν πρόκειται για υπευθύνους στην ανάθεση ζουμερών κρατικών συμβάσεων.

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της HATVP (Ανωτάτης Αρχής διαφάνειας της δημόσιας ζωής), η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο είναι στόχοι του 60% της δράσεως των εκπροσώπων συμφερόντων. Πρόκειται για μια εξαιρετικά σοβαρή επίθεση κατά της δημοκρατίας.



Στην πραγματικότητα, η εκτελεστική εξουσία πολιορκείται από λόμπι από όλα τα κοινωνικά στρώματα σε σημείο που ο Εμανουέλ Μακρόν τα έχει ενσωματώσει στο μοντέλο διακυβέρνησής του, εκτός αν συμβαίνει το αντίθετο και είναι το προϊόν τους. Ακόμη και πριν από την έναρξη μιας νομοθετικής μεταρρύθμισης, και πριν από τον διορισμό μιας επιτροπής που υποτίθεται ότι προέρχεται από την κοινωνία των πολιτών, διεξάγονται πολυάριθμες διαβουλεύσεις με τα διάφορα ενδιαφερόμενα λόμπι, τα ίδια που ξεκίνησαν την εν λόγω μεταρρύθμιση. Το θέμα δεν είναι πλέον να περιβάλλουμε τον εαυτό μας με ειδικούς ή«ειδικούς», ή ακόμη και εκπροσώπους ενώσεων πολιτών, αλλά με απεσταλμένους ομάδων συμφερόντων των οποίων η μόνη νομιμότητα είναι το κέρδος των ιδιωτών μετόχων.

Η ηθική αντίσταση ενός εκλεγμένου εκπροσώπου στα άσματα της σειρήνας, ανεξάρτητα από τις ευρωπαϊκές, εθνικές, δημοτικές ή συνδικαλιστικές αρμοδιότητές του, συνδέεται με τη χρονική διάρκεια της θητείας του και τη δυσαναλογία των προϋπολογισμών που διαχειρίζεται σε σχέση με το εισόδημά του.

Θυμόμαστε τη φράση του Ντόναλντ Τραμπ, ειδικού στον τομέα, κατά τη διάρκεια της αμερικανικής προεδρικής εκστρατείας: «Αφήστε τους να έρθουν και να προσπαθήσουν να με δωροδοκήσουν για να δουν! Είμαι πιο πλούσιος από αυτούς! »

Όταν οι πολιτικές τους εντολές λήγουν ή πλησιάζουν στο τέλος, οι πειρασμοί βρίσκονται στο ζενίθ τους. Το 50% των πρώην Ευρωπαίων Επιτρόπων και το 30% των βουλευτών του ΕΚ συμμετέχουν στα λόμπι.

Ο Manuel Barroso, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εδώ και δέκα χρόνια, τώρα λομπίστας της αμερικανικής τράπεζας Goldman Sachs, είναι το πιο προκλητικό παράδειγμα του φαινομένου. Με κάθε αντικειμενικότητα, πώς μπορούμε να ελπίζουμε ότι μια πολιτική απόφαση που θα υπόκειται σε τέτοιες καθημερινές πιέσεις μπορεί να υπηρετήσει το γενικό συμφέρον;

Ο αγώνας κατά της φοροδιαφυγής, μία από τις προτεραιότητες της ευρωπαϊκής εκτελεστικής εξουσίας, είναι ένα άλλο αποκαλυπτικό παράδειγμα. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Εταιρικής Ευρώπης, οι σύμβουλοι στους οποίους έχει ανατεθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η διενέργεια οικονομικών ελέγχων – Deloitte, PwC, Ernst & Young και KPMG – είναι οι ίδιοι που ειδικεύονται να συμβουλεύουν τις επιχειρήσεις στις ρυθμίσεις για να απαλλαγούν από τους φόρους.

Είναι σαν να αναθέσουμε σε Επιστημονικό Συμβούλιο, του οποίου τα δώδεκα μέλη αμείβονται πλουσιοπάροχα από φαρμακευτικά εργαστήρια, να διεξαγάγει την πολιτική υγείας της χώρας ή να αναθέσεις σε μιαν αρκούδα να φυλάει ένα απόθεμα μελιού.


Γαλλική αποστροφή προς τις ομάδες συμφερόντων.

Στο γαλλικό σύνταγμα αντικατοπτρίζεται η έντονη εχθρότητα προς τις ιδιωτικές ομάδες συμφερόντων, ύποπτες για αλλαγή της ομαλής λειτουργίας της δημοκρατίας. Από την άλλη, η αγγλοσαξονική έννοια προτιμά να ενθαρρύνει την παρέμβαση των εκπροσώπων ομάδων συμφερόντων στη δημόσια σφαίρα, ρυθμίζοντας παράλληλα τις πρακτικές τους.

Στη Μακρονική πραγματικότητα, η εκτελεστική εξουσία απευθύνει μαζικά έκκληση στα λόμπι να θεσπίσουν μια πολιτική γραμμή πορείας χωρίς να ρυθμίζουν πραγματικά τις εγκληματικές πρακτικές και τις υπερβολές. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα όταν επρόκειτο για τη σύσταση του επιστημονικού συμβουλίου που είναι υπεύθυνο για τον καθορισμό της πολιτικής υγείας της κρίσης covid-19. Δεδομένου ότι όλα τα μέλη αυτού του δήθεν ανεξάρτητου συμβουλίου αποτελούνται από προσωπικότητες αμειβόμενες από τη φαρμακευτική βιομηχανία, μπορούμε δικαιολογημένα να αμφισβητήσουμε την αξία των συμβουλών τους.


Η ίδια η ύπαρξη ενός λόμπι είναι η προώθηση των συμφερόντων μιας ομάδας, γεγονός που εξαλείφει κάθε δυνατότητα για αμερόληπτη πληροφόρηση. Πράγματι, όταν οποιαδήποτε ομάδα συμφερόντων παρεμβαίνει σε μια δημόσια απόφαση, είναι σε σχέση με τις οικονομικές συνέπειες για τα δικά της κέρδη, το ίδιο ισχύει και για τις διάφορες ενώσεις που συχνά χρησιμεύουν ως άλλοθι για κρυμμένα συμφέροντα.


Η διείσδυση και η πανταχού παρουσία σωμάτων εντός των ενδιάμεσων οργάνων της Δημοκρατίας έχουν δημιουργήσει μια γκρίζα ζώνη απρόσιτη για κάθε δημοκρατικό έλεγχο.


Τα ιδιωτικά συμφέροντα δαπανούν χωρίς να υπολογίζουν σε ταξίδια, δεξιώσεις και προσκλήσεις για να προσπαθήσουν να εκτρέψουν εκλεγμένους αξιωματούχους και δημόσιους υπαλλήλους από την υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος. Η πολιτική εξουσία γίνεται όμηρος μικρών, οργανωμένων και παράνομα οργανωμένων ομάδων σκιάς. Αυτή η δήμευση της δημοκρατίας στρεβλώνει τη δημόσια δράση στην υπηρεσία ιδιωτικών συμφερόντων.

Υπάρχουν λύσεις για τον συνδυασμό της ανάγκης για αμερόληπτες επιτόπιες πληροφορίες, εμπειρογνωμοσύνη και επιστημονικές συμβουλές. Ανήκουν στον τομέα των μη κερδοσκοπικών ομάδων προβληματισμού, των ανεξάρτητων ομάδων προβληματισμού, των οποίων μοναδικός ρόλος είναι να τροφοδοτούν τη δημόσια συζήτηση και να συμβάλλουν στις διάφορες νομοθετικές επιτροπές. Είναι σαφές ότι αυτές οι ομάδες προβληματισμού πρέπει επίσης να παρακολουθούνται για να διασφαλιστεί ότι είναι πραγματικά ανεξάρτητες από κρυμμένα συμφέροντα.
  • Καταρχάς, σε εκλεγμένους αντιπροσώπους και στενούς συμβούλους τους θα πρέπει να απαγορεύεται κάθε παθητική ή ενεργός άσκηση πίεσης εκτός της εντολής τους. Επιπλέον, οι δηλώσεις συμφερόντων των εκλεγμένων αντιπροσώπων πρέπει να περιγράφονται και να παρακολουθούνται σχολαστικά.
  • Οι υπεύθυνοι για τη λήψη πολιτικών αποφάσεων πρέπει να υπόκεινται, κατά τη διάρκεια της θητείας τους, σε απαγόρευση των ιδιωτικών σχέσεων με εκπροσώπους ομάδων συμφερόντων με τον ίδιο τρόπο που οι δικαστές δεν μπορούν να συναντώνται κατ' ιδίαν με διαδίκους.
  • Οι διασταυρώσεις και οι εναλλακτικές λύσεις μεταξύ της δημόσιας σφαίρας και του ιδιωτικού τομέα πρέπει να είναι περιορισμένες και εξαιρετικές.
  • Οι περίοδοι αναμονής πρέπει να τηρούνται στο τέλος των εντολών. Όπως ο Καναδάς, όπου είναι αδύνατο για τους υπουργούς και τις ομάδες τους να λειτουργούν ως παράγοντες επιρροής για πέντε χρόνια μετά τη δημόσια υπηρεσία τους.

«Οποιαδήποτε επιρροή είναι ανήθικη. Επηρεάζοντας κάποιον κλέβεις την ψυχή του»

Oscar Wilde, «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι



Σύμφωνα με την Διεθνή Διαφάνεια, οι Βρυξέλλες, έδρα των βασικών ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, αποτελούν μια πραγματική μήτρα ορδής περισσότερων από 30.000 εκπροσώπων ομάδων συμφερόντων που αλωνίζουν στους διαδρόμους της ευρωπαϊκής εξουσίας.



Οι δραστηριότητές τους, που καλύπτονται από μια ανησυχητική αδιαφάνεια, εμπνέουν αυξανόμενη δυσπιστία μεταξύ των Γάλλων, που τρέφονται από μια θεσμική αντίληψη της πολιτικής δράσης και οι οποίοι δεν ανέχονται κανέναν μεσάζοντα μεταξύ του λαού και της κυβέρνησής τους.

Πηγή: https://planetes360.fr




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Με πρόσφατη επιστολή της, η Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης κ. Dunja Mijatovic αποφάσισε να “τραβήξει το αυτί” της Ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα του μεταναστευτικού. “Βαθιά ανησυχία” προκάλεσαν, όπως η ίδια ισχυρίστηκε, μαρτυρίες για παράνομες ενέργειες από ελληνικής πλευράς, αποτροπής εισόδου (pushback) μεταναστών προερχόμενων από τα παράλια της Τουρκίας.

Τις ανησυχίες της κ. Επιτρόπου ανέλαβαν να καθησυχάσουν οι Υπουργοί Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοΐδης, Μετανάστευσης Ν. Μηταράκης και Ναυτιλίας, Ι. Πλακιωτάκης. Σε μια αρκετά εκτενή επιστολή τους, με έντονα αμυντικό και απολογητικό ύφος, οι τρεις υπουργοί τονίζουν τις ενέργειες διάσωσης των παράνομων μεταναστών από τις Ελληνικές Αρχές και ουσιαστικά χαρακτηρίζουν ως “ψευδείς ειδήσεις” το ενδεχόμενο αυτοί να επαναπροωθήθηκαν στα τουρκικά παράλια ή να τους εμποδίστηκε η είσοδος στην ελληνική επικράτεια.

Συγκεκριμένα, η επιστολή των τριών υπουργών αναφέρει: «οι ισχυρισμοί σχετικά με τις ενέργειες των Ελληνικών Αρχών δεν έχουν σχέση με τις προβλεπόμενες αρχές λειτουργίας που ακολουθούν οι Ελληνικές Αρχές και έχουν μέχρι στιγμής αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό, αβάσιμοι.» Επιπλέον, τονίζουν τον σημαντικό ρόλο της Frontex στον τομέα της διάσωσης, με την οποία, όπως αναφέρουν, οι Ελληνικές Αρχές βρίσκονται σε άριστη συνεργασία, όπως και με τις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται για το μεταναστευτικό στη χώρα μας.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο η Ε.Ε. να μας επιπλήττει διότι δεν επιτρέπουμε την παράνομη είσοδο αλλοδαπών στη χώρα μας και η Ελληνική Κυβέρνηση να εξανίσταται για την άδικη κατηγορία και να διαβεβαιώνει ότι, αντιθέτως, την διευκολύνουμε!

Οι τρεις υπουργοί, παρότι κάνουν σαφή αναφορά στην “ασύμμετρη απειλή” που δέχεται η Ελλάδα και η Ε.Ε. με όπλο τους παράνομους μετανάστες, όπως και στον ρόλο που παίζει η Τουρκία διευκολύνοντας τα κυκλώματα ανθρώπινης δουλεμπορίας, περιορίζουν όλα τα παραπάνω μόνο στα γεγονότα που συνέβησαν πριν ένα χρόνο στα σύνορα του Έβρου. Σαν να επρόκειτο για ένα μεμονωμένο και στιγμιαίο περιστατικό και όχι για μια πάγια και συνεχιζόμενη τακτική της Τουρκίας.

Επιπλέον, οι κ.κ. Υπουργοί, στην προσπάθειά τους να διαψεύσουν τις φήμες περί επαναπροωθήσεων των παράνομων μεταναστών, τονίζουν ότι οι ενέργειες των ελληνικών αρχών στα θαλάσσια σύνορά μας «εκτελούνται σε πλήρη συμμόρφωση με τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας», δηλαδή με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Μια δήλωση, προφανώς με σκοπό την παραπλάνηση του ελληνικού κοινού, ότι – δήθεν – η συμμόρφωση με το Διεθνές Δίκαιο επιβάλλει την ανεξέλεγκτη είσοδο αλλοδαπών και την υποδοχή τους “με ανοιχτές αγκάλες” από ένα ανεξάρτητο, κυρίαρχο κράτος!

Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο μακριά από την αλήθεια! Στην πραγματικότητα, όπως πολλές φορές έχουμε τονίσει, αν υπάρχει πρόβλημα στην Ελλάδα με την παράνομη μετανάστευση, αυτό οφείλεται στο ότι οι κυβερνήσεις έως τώρα αρνούνται πεισματικά να εφαρμόσουν το Διεθνές Δίκαιο, απεμπολούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και καταπατούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, τόσο των μεταναστών όσο και των Ελλήνων πολιτών.

Η φύλαξη των συνόρων και η αποτροπή της παράνομης εσόδου αλλοδαπών είναι απαράγραπτο κυριαρχικό δικαίωμα ενός ανεξάρτητου κράτους. Ακόμα και στο πλαίσιο της Συνθήκης Σένκεν, ορίζεται ότι «ο έλεγχος των συνόρων πρέπει να συμβάλλει στην καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης και της εμπορίας ανθρώπων και στην πρόληψη κάθε απειλής για τα κράτη μέλη, την διαφύλαξη της εσωτερικής ασφάλειας, της δημόσιας τάξης, της δημόσιας υγείας και τις διεθνείς σχέσεις».

Από την απάντηση των τριών υπουργών προκύπτουν κάποια πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα:

· Οι τρεις υπουργοί μας διαβεβαίωσαν την κ. Επίτροπο ότι η Ελλάδα δεν είναι ένα κυρίαρχο κράτος και ότι ακόμα κι αν κάποια στιγμή, έστω και εν μέρει, άσκησε κάποιο κυριαρχικό της δικαίωμα, αυτό της επαναπροώθησης, στο μέλλον δεν πρόκειται να υποπέσει ξανά σε τέτοιο “σφάλμα”.

· Η κ. Επίτροπος μπορεί να είναι ήσυχη ότι η Ε.Ε. θα εξακολουθήσει ανενόχλητη τα αλισβερίσια της με την Τουρκία, αφού η Ελλάδα δεν δείχνει να έχει καμία διάθεση να καταγγείλει τη γείτονα χώρα στη διεθνή κοινότητα ως κράτος που επίσημα χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως ομήρους για την επίτευξη γεωπολιτικών και άλλων συμφερόντων, και υποθάλπει το ανθρώπινο δουλεμπόριο που διεξάγεται με ορμητήριο τα παράλια και τα χερσαία σύνορά της.

· Η Ελλάδα δεν πρόκειται να αντιδράσει απέναντι στην “ασύμμετρη απειλή” που δέχεται από την Τουρκία, αφού ούτε καν την αναγνωρίζει ως τέτοια. Όπως φαίνεται από την επιστολή, οι υπουργοί μας θεωρούν ότι δεχτήκαμε αυτήν την απειλή μόνο κατά τα περσινά γεγονότα στα σύνορα του Έβρου.

· Η Ελλάδα θα συνεχίσει να δέχεται αδιαμαρτύρητα όλες τις μεταναστευτικές “ροές”, είναι μάλιστα έτοιμη να δεχτεί ακόμα μεγαλύτερο όγκο παράνομων μεταναστών, ανάλογα με τα “κέφια” του καθεστώτος Ερντογάν, και να τους εγκλωβίσει εντός της χώρας, για όσο διάστημα επιθυμούν οι Ευρωπαίοι “εταίροι” μας.


Όσο έχουμε κυβερνήσεις που δίνουν τα “διαπιστευτήριά” τους στα αφεντικά των Βρυξελλών και όχι στο πραγματικό αφεντικό τους που είναι οι Έλληνες πολίτες, η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να είναι σίγουρη ότι τα συμφέροντά της θα εξυπηρετούνται με τον καλύτερο τρόπο και ο ελληνικός λαός μπορεί να είναι σίγουρος ότι θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο!


Αθήνα, 16 Μαΐου 2021
Η Π.Γ. του ΕΠΑΜ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Manlio Dinucci/ Reseau International/ 12-5-21
Mετάφραση Μ. Στυλιανού

Η χερσαία κινητικότητα των ανθρώπων στην Ευρωπαϊκή Ένωση παρέλυσε το 2020 λόγω εγκλεισμών, κυρίως ως αποτέλεσμα του αποκλεισμού του τουρισμού. Το ίδιο συνέβη και στην αεροπορική κινητικότητα: Σύμφωνα με μελέτη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Μάρτιος 2021), προέκυψε καθαρή απώλεια 56 δισεκατομμυρίων ευρώ και 191.000 άμεσων θέσεων εργασίας και πάνω από ένα εκατομμύριο μεταξύ υπεργολάβων. Η ανάκαμψη το 2021 αναμένεται να είναι πολύ προβληματική. Μόνο ένας τομέας, σε αντίθεση, έχει αυξήσει σημαντικά τη δική του κινητικότητα: ο στρατός.

Αυτή τη στιγμή, στην Ευρώπη, περίπου 28.000 στρατιωτικοί περνούν, με άρματα μάχης και αεροπλάνα, από τη μία χώρα στην άλλη: συμμετέχουν στο Defender Europe 2021, τα μεγάλα γυμνάσια όχι του ΝΑΤΟ αλλά του αμερικανικού στρατού στην Ευρώπη, στον οποίο συμμετέχουν 25 Ευρωπαίοι σύμμαχοι και εταίροι. Η Ιταλία συμμετέχει όχι μόνο με τις δικές της ένοπλες δυνάμεις, αλλά και ως χώρα υποδοχής. Την ίδια στιγμή, πρόκειται να ξεκινήσει η Άσκηση του ΝΑΤΟ Steadfast Defender, (Αποφασιστικός Υπερασπιστής), η οποία κινητοποιεί περισσότερους από 9.000 Αμερικανούς και Ευρωπαίους στρατιωτικούς, συμπεριλαμβανομένων Ιταλών. Είναι η πρώτη μεγάλης κλίμακας δοκιμή των δύο νέων εντολών του ΝΑΤΟ: Διοίκηση Κοινής Δύναμης, με έδρα το Νόρφολκ των ΗΠΑ και Διοίκηση Υποστήριξης, με έδρα το Ουλμ της Γερμανίας. Η «αποστολή» της Διοίκησης Νόρφολκ είναι να «προστατεύσει τις ατλαντικές διαδρομές μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Ευρώπης», οι οποίες, σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, θα απειλούνταν από ρωσικά υποβρύχια. Η Διοίκηση Ουλμ είναι «για να εξασφαλίσει την κινητικότητα των στρατευμάτων διαμέσου των ευρωπαϊκών συνόρων για να επιτρέψει την ταχεία ενίσχυση της Συμμαχίας στο Ανατολικό Μέτωπο», η οποία, σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, θα απειληθεί από τις ρωσικές δυνάμεις.

Για τη δεύτερη αυτή «αποστολή» διαδραματίζει σημαντικό ρόλο η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία ο αμερικανικός στρατός της Ευρώπης ζήτησε τη δημιουργία ενός «στρατιωτικού χώρου Σένγκεν». Το σχέδιο δράσης για τη στρατιωτική κινητικότητα, το οποίο παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2018, προβλέπει την τροποποίηση «των υποδομών (γέφυρες, σιδηρόδρομοι και δρόμοι) που δεν είναι προσαρμοσμένες στο βάρος ή το μέγεθος των στρατιωτικών οχημάτων». Για παράδειγμα, εάν μια γέφυρα δεν μπορεί να αντέξει το βάρος μιας δύναμης αρμάτων μάχης 70 τόνων, πρέπει να ενισχυθεί ή να ανακατασκευαστεί.

Αφού αποφάσισαν μιαν αρχική διάθεση περίπου 2 δισεκατομμυρίων ευρώ δημοσίου χρήματος, που αφαιρέθηκαν από τις κοινωνικές δαπάνες, οι υπουργοί Αμύνης της ΕΕ αποφάσισαν στις 8 Μαΐου να συμπεριλάβουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και τη Νορβηγία στο σχέδιο στρατιωτικής κινητικότητας της ΕΕ. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Στόλτενμπεργκ, ο οποίος ήταν παρών στη συνεδρίαση, τόνισε ότι «αυτοί οι σύμμαχοι εκτός ΕΕ διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο στην άμυνα της Ευρώπης». Με τον τρόπο αυτό, το ΝΑΤΟ (στο οποίο ανήκουν 21 από τις 27 χώρες της ΕΕ), αφού έχει δώσει εντολή στην ΕΕ να πραγματοποιήσει και να πληρώσει για την αναδιάρθρωση των ευρωπαϊκών υποδομών για στρατιωτικούς σκοπούς, αναλαμβάνει ουσιαστικά τη διαχείριση του «στρατιωτικού χώρου Σένγκεν».

Σε μια Ευρώπη που μετατράπηκε σε αποθήκη όπλων, η προσαρμογή των υποδομών στην κινητικότητα των δυνάμεων των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ δοκιμάζεται σε πολεμικές ασκήσεις, οι οποίες προβλέπουν «την ανάπτυξη χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων από τη Βόρεια Αμερική στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας» και χρησιμεύουν, σύμφωνα με τα λόγια του Στόλτενμπεργκ, για να «αποδείξουν ότι το ΝΑΤΟ έχει την ικανότητα και τη βούληση να προστατεύσει όλους τους συμμάχους από οποιαδήποτε απειλή».

Ποια είναι η απειλή θα διακηρυχθεί από τους υπουργούς Εξωτερικών των G7 (Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και Ιαπωνία), οι οποίοι συναντήθηκαν στις 5 Μαΐου στο Λονδίνο.

Οι επτά υπουργοί (για την Ιταλία Luigi Di Maio, για τη Γαλλία Jean-Louis Le Drian), αντιστρέφοντας τα γεγονότα, κατηγορούν τη Ρωσία ότι «υιοθετεί ανεύθυνη και αποσταθεροποιητική συμπεριφορά: μαζική συσσώρευση ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα της Ουκρανίας και στην παράνομα προσαρτημένη Κριμαία, κακόβουλες κυβερνοεπιθέσεις για να υπονομεύσουν τα δημοκρατικά καθεστώτα άλλων χωρών, κακόβουλες δραστηριότητες και προσφυγή στην παραπληροφόρηση [...] Τονίζουμε τη σημασία του σεβασμού της Σύμβασης της Βιέννης [...] ».

Το γεγονός ότι οι G7 προβαίνουν σε τέτοιες κατηγορίες με τα ίδια λόγια του Πενταγώνου, που επαναλαμβάνει το ΝΑΤΟ, επιβεβαιώνει την ύπαρξη του ίδιου σχεδίου στην στρατηγική έντασης, που ωθεί την Ευρώπη σε μια ολοένα επικίνδυνη κατάσταση.

Μάνλιο Ντινούτσι



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Αντίθετα με τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγουν οι δημοσκοπήσεις των ελληνικών εταιρειών ανίχνευσης της κοινής γνώμης είναι ποσοστά επί των απαντήσεων των Ελλήνων πολιτών που δημοσιεύονται από το Ευρωβαρόμετρο και αφορούν τον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες αυτής της χώρας αντιλαμβάνονται την πανδημία, τον τρόπο διαχείρισής της από την κυβέρνηση, αλλά και τον τρόπο και τα μέσα καταπολέμησης του Covid-19

Έτσι, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο και σε πλήρη αντίθεση με τις απαντήσεις που κατά καιρούς δημοσιεύονται από τις ελληνικές εταιρείες δημοσκοπήσεων, το 31% των Ελλήνων πολιτών αμφισβητούν πως τα εμβόλια είναι ο μοναδικός τρόπος αποτελεσματικής αντιμετώπισης της πανδημίας.

Όμως πολύ αρνητικές είναι και οι τοποθετήσεις των Ελλήνων πολιτών πάνω σε μια σειρά από καίρια ζητήματα, όπως είναι η οικονομία, η ανεργία, το επίπεδο ζωής, καθώς και η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση. Πολύ χαμηλά λοιπόν είναι το ποσοστό των Ελλήνων πολιτών που κρίνουν θετικά την πορεία της οικονομίας, την εξέλιξη της ανεργίας, καθώς και το επίπεδο ζωής στη χώρα, ενώ πολύ χαμηλά είναι και τα ποσοστά εμπιστοσύνης προς τους κυβερνητικούς χειρισμούς.

Με λίγα λόγια, το Ευρωβαρόμετρο δίνει μια εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη που επιχειρούν να καταδείξουν συστηματικά και μεθοδικά οι ελληνικές εταιρείες δημοσκοπήσεων, ήδη από την πρώτη στιγμή ανάληψης εξουσίας από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ας ρίξουμε μια ματιά στα βασικά σημεία του Ευρωβαρόμετρου:



Οι απαντήσεις των Ευρωπαίων

Όπως ανακοινώνει το Ευρωβαρόμετρο:

Την περίοδο αυτή που η καθημερινότητα των Ευρωπαίων επηρεάστηκε από την πανδημία του κορωνοϊού, εδώ και πάνω από ένα έτος, η στάση τους απέναντι στην ΕΕ παραμένει θετική, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του τελευταίου τακτικού Ευρωβαρόμετρου που διενεργήθηκε τον Φεβρουάριο-Μάρτιο 2021.

Η εικόνα της ΕΕ και η εμπιστοσύνη σε αυτή ενισχύθηκαν και ανέρχονται στα υψηλότερα ποσοστά τους εδώ και πάνω από μία δεκαετία. Οι Ευρωπαίοι πολίτες ξεχωρίζουν την υγεία και την οικονομική κατάσταση ως τις δύο κορυφαίες ανησυχίες τους τόσο σε επίπεδο ΕΕ όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Σύμφωνα με την έρευνα, σημειώθηκε επίσης αύξηση της ανησυχίας για την παρούσα κατάσταση των εθνικών οικονομιών: το 69% των Ευρωπαίων πιστεύει ότι η κατάσταση είναι επί του παρόντος «κακή» και το 61% των Ευρωπαίων εξέφρασε τον φόβο ότι η οικονομία της χώρας τους θα ανακάμψει από τις επιπτώσεις της πανδημίας «το 2023 ή αργότερα».


1. Εμπιστοσύνη και εικόνα της ΕΕ

Την Ευρωπαϊκή Ένωση εμπιστεύονται σχεδόν οι μισοί Ευρωπαίοι (49%), καθώς ο σχετικός δείκτης σημείωσε άνοδο κατά 6 εκατοστιαίες μονάδες σε σχέση με το Τακτικό Ευρωβαρόμετρο το καλοκαίρι του 2020 και βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί από την άνοιξη του 2008. Η εμπιστοσύνη στις εθνικές κυβερνήσεις (36%) και στα εθνικά κοινοβούλια (35%) έχει υποχωρήσει, αν και στις δύο περιπτώσεις παραμένει υψηλότερη από ό,τι το φθινόπωρο του 2019.

Σε 20 κράτη μέλη η πλειονότητα όσων απάντησαν δήλωσε ότι εμπιστεύονται την ΕΕ, με τα υψηλότερα επίπεδα να παρατηρούνται στην Πορτογαλία (78%) και την Ιρλανδία (74%).

Η θετική εικόνα της ΕΕ (46%) έχει φτάσει στο υψηλότερο σημείο της από το φθινόπωρο του 2009, αφότου σημείωσε αύξηση κατά 6 εκατοστιαίες μονάδες από το φθινόπωρο του 2020. Λιγότερα άτομα έχουν ουδέτερη εικόνα για την ΕΕ (38%, -2 εκατοστιαίες μονάδες), ενώ 15% (-4 εκατοστιαίες μονάδες) έχουν αρνητική εικόνα για την ΕΕ.

Η πλειονότητα όσων απάντησαν σε 25 κράτη μέλη της ΕΕ έχουν θετική εικόνα για την ΕΕ (το καλοκαίρι του 2020 αυτό ίσχυε για 13), με τα υψηλότερα ποσοστά να παρατηρούνται στην Πορτογαλία (76%) και στην Ιρλανδία (75%).


2. Βασικές πηγές ανησυχίας σε επίπεδο ΕΕ και σε εθνικό επίπεδο

Περίπου τέσσερις στους δέκα πολίτες της ΕΕ θεωρούν την υγεία ως το σημαντικότερο ζήτημα που αντιμετωπίζει επί του παρόντος η ΕΕ: το ζήτημα αυτό ξεχώρισε το 38% όσων απάντησαν, κάτι που αποτελεί απότομη αύξηση κατά 16 εκατοστιαίες μονάδες από το καλοκαίρι του 2020. Κατέλαβε την πρώτη θέση, πριν από την οικονομική κατάσταση (35%, αμετάβλητη), ενώ η κατάσταση των δημόσιων οικονομικών των κρατών μελών έπεσε στην τρίτη θέση (21%, -2 εκατοστιαίες μονάδες). Το περιβάλλον και η κλιματική αλλαγή κατέχουν πλέον την τέταρτη θέση (20%, αμετάβλητη), ενώ η μετανάστευση -στο 18% ύστερα από μείωση κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες- δεν αποτελεί πλέον μια από τις τρεις κυριότερες πηγές ανησυχίας για πρώτη φορά από το φθινόπωρο του 2014. Η ανεργία είναι στην έκτη θέση, με 15% των απαντήσεων (-2 εκατοστιαίες μονάδες).

Όσον αφορά τις κύριες πηγές ανησυχίας σε εθνικό επίπεδο, η υγεία θεωρείται επίσης ως το σημαντικότερο ζήτημα (44%), κάτι που συνιστά αύξηση κατά 13 ποσοστιαίες μονάδες από το καλοκαίρι του 2020. Η οικονομική κατάσταση έρχεται σε δεύτερη θέση, όπως ανέφερε το ένα τρίτο των Ευρωπαίων (33%, αμετάβλητο ποσοστό), ενώ το ένα τέταρτο ξεχώρισε την ανεργία (25%, -3 εκατοστιαίες μονάδες).


3. Η οικονομική κατάσταση και το ευρώ

Οι απόψεις για την εθνική οικονομία εξακολουθούν να επιδεινώνονται: μόνο το 29% των πολιτών της ΕΕ κρίνουν επί του παρόντος ότι η κατάσταση είναι «καλή» (-5 εκατοστιαίες μονάδες από το καλοκαίρι του 2020, -18 από το φθινόπωρο του 2019), το χαμηλότερο επίπεδο για τον συγκεκριμένο δείκτη από την άνοιξη του 2013. Η αναλογία των Ευρωπαίων που θεωρούν ότι η κατάσταση αυτή είναι «κακή» κερδίζει έδαφος αντίστοιχα (69%, +5%).

Οι θετικές απόψεις σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση της εθνικής οικονομίας διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ, από 86% στο Λουξεμβούργο έως 7% στην Ιταλία.

Η στήριξη για το ευρώ παραμένει πολύ υψηλή: Το 79% (+4) των πολιτών στη ζώνη του ευρώ είναι υπέρ του κοινού νομίσματος, το υψηλότερο επίπεδο από το 2004, με ποσοστά που κυμαίνονται από 95% στην Πορτογαλία έως 70% στη Γαλλία και την Αυστρία. Συνολικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επτά στους δέκα Ευρωπαίους είναι υπέρ του ευρώ (70%, +3), το υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί ποτέ.


4. Η πανδημία του κορωνοϊού

Το 43% των Ευρωπαίων είναι ικανοποιημένο με τα μέτρα που έχουν μέχρι στιγμής λάβει οι εθνικές κυβερνήσεις για να καταπολεμήσουν την πανδημία (-19 εκατοστιαίες μονάδες από το περασμένο καλοκαίρι), ενώ το 56% δηλώνει δυσαρεστημένο (+19).

Η ίδια αναλογία παρατηρείται ως προς την ικανοποίηση των ατόμων που απάντησαν με τα μέτρα που έλαβε η ΕΕ (43%, -2), ενώ το 49% είναι δυσαρεστημένο (+5). Ωστόσο, το 59% εμπιστεύεται την ΕΕ να λάβει τις σωστές αποφάσεις για την αντιμετώπιση της πανδημίας στο μέλλον.

Πάνω από έξι στους δέκα Ευρωπαίους (61%) πιστεύουν ότι η οικονομία της χώρας τους θα ανακάμψει από τις επιπτώσεις της πανδημίας του κορωνοϊού το 2023 ή αργότερα. Λιγότερο από το ένα τέταρτο πιστεύει ότι η ανάκαμψη θα έρθει το 2022 (23%) και μόλις το 5% πιστεύει ότι αυτό θα γίνει φέτος, το 2021. Σχεδόν ένας στους δέκα φοβούνται ότι η οικονομία της χώρας τους δεν θα ανακάμψει ποτέ από τις επιπτώσεις της πανδημίας (8%).

Η πλειονότητα των Ευρωπαίων πιστεύει ότι το NextGenerationEU, το σχέδιο ανάκαμψης της ΕΕ ύψους 750 δισ. ευρώ, αποτελεί αποτελεσματικό μέσο για την αντιμετώπιση των οικονομικών επιπτώσεων της πανδημίας του κορωνοϊού (55%). Σχεδόν τέσσερις στους δέκα πιστεύουν ότι δεν είναι αποτελεσματικό (38%).

Από το καλοκαίρι του 2020, η προσωπική εμπειρία των Ευρωπαίων όσον αφορά τα μέτρα για την καταπολέμηση της πανδημίας, όπως ο εγκλεισμός, έχει επιδεινωθεί: οι περισσότεροι πολίτες της ΕΕ θεωρούν τώρα ότι ήταν δύσκολο να προσαρμοστούν σε αυτά (40%, +8 εκατοστιαίες μονάδες από το καλοκαίρι του 2020), ενώ λιγότεροι από τρεις στους δέκα δηλώνουν ότι τους ήταν «εύκολο να προσαρμοστούν σε αυτά» (29%, -9). Η αναλογία όσων δηλώνουν ότι «το να προσαρμοστούν σε αυτά ήταν εύκολο αλλά και δύσκολο» παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητη, σε 31% (+1).


5. Εμβολιασμός κατά της νόσου Covid-19

Το 45% των Ευρωπαίων απάντησε ότι θα επιθυμούσαν να εμβολιαστούν το συντομότερο δυνατόν, ή είχαν ήδη εμβολιαστεί κατά την έρευνα, και το 20% ότι θα επιθυμούσε να εμβολιαστεί κάποια στιγμή εντός του 2021. Το 21% θα επιθυμούσε να εμβολιαστεί αργότερα. Μόνο το 12% δηλώνει ότι δεν θα εμβολιαστεί ποτέ και 2% απάντησε ότι δεν γνωρίζει.

Σε 21 χώρες η πλειονότητα των ατόμων που απάντησαν θα επιθυμούσε να εμβολιαστεί το συντομότερο δυνατόν ή έχει ήδη εμβολιαστεί, με επικεφαλής την Ιρλανδία (74%), τη Δανία (73%) και τη Σουηδία (71%). Από την άλλη, λιγότεροι από ένας στου πέντε απαντήσαντες επιθυμεί να εμβολιαστεί το συντομότερο δυνατόν στη Βουλγαρία (19%) και στην Κύπρο (16%).





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το 71% των πολιτών δεν εμπιστεύεται την κυβέρνηση Μητσοτάκη σύμφωνα με τα αποτελέσματα του ΕΥΡΩΒΑΡΟΜΕΤΡΟΥ 94 (Μάρτης 2021).



Στην 5η χειρότερη θέση στην Ε.Ε. εμφανίζεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Στην πρώτη θέση εμφανίζονται η Τσεχία και η Σλοβενία (81%), στην δεύτερη θέση η Λετονία (77%), στην τρίτη η Κροατία (75%). Την τέταρτη θέση μοιράζονται η Ισπανία με την Σλοβακία (74%) ενώ στην πέμπτη η κυβέρνηση Μητσοτάκη με το 71% των πολιτών να δηλώνει πως δεν την εμπιστεύεται.

Αναλυτικά τα αποτελέσματα για τις χώρες της Ε.Ε. έχουν ως εξής:
                        Εμπιστεύονται   Δεν εμπιστεύονται    ΔΞ / ΔΑ
Τσεχία                 19                             81                             0
Σλοβενία             19                             81                             0
Λετονία               23                             77                             0
Κροατία               22                             75                             3
Ισπανία                20                             74                             6
Σλοβακία             24                             74                             2
ΕΛΛΑΔΑ            28                             71                             1
Πολωνία              26                             70                             4
Κύπρος                26                             69                             5
Ρουμανία             29                             67                             4
Βουλγαρία           23                             66                            11
Ιταλία                  26                             65                              9

Χώρες της ΕΕ
(εκτός ΕΥΡΩ)     32                             64                              4

Γαλλία                31                             64                               5
Πορτογαλία        38                             62                               0

Μέσος όρος Ε.Ε.
 (27 χώρες)         36                             60                                4
Βέλγιο                41                             59                                0

Χώρες της ευρωζώνης     37               58                                5
Αυστρία             38                             57                                5
Λιθουανία          44                             56                                0
Ουγγαρία           39                             56                                5
Ιρλανδία            49                             51                                0
Εσθονία             53                             47                                0
Γερμανία           54                             42                                4
Μάλτα               49                             39                               12
Φινλανδία         63                             37                                 0
Σουηδία            62                             37                                 1
Δανία                65                             35                                 0
Ολλανδία          68                             31                                 1
Λουξεμβούργο  72                            27                                  1




πηγή: ΕΥΡΩΒΑΡΟΜΕΤΡΟ 94 (Μάρτης 2021)




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Edouard Husson. /Réseau International/ 7-4-21 
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το «γαλλογερμανικό ζευγάρι» δεν υπάρχει εδώ και πολύ καιρό. Οι Γερμανοί το γνωρίζουν αυτό και έχουν την πολιτική νοημοσύνη να μην το λένε. Επειδή οι Γάλλοι ηγέτες εξακολουθούν να πιστεύουν σε αυτό ακλόνητα. Και με αυτόν τον τρόπο, στερούνται μιας πολιτικής που συνάδει περισσότερο με τα γαλλικά συμφέροντα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


Την Πέμπτη 1 Απριλίου, κατά τη διάρκεια ακρόασης ενώπιον της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Γερουσίας, Ο Κλεμάν Μπών εξήγησε για την εξέλιξη του Ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας: «Θα πρέπει πρώτα να διεξαγάγουμε μια γαλλογερμανική συζήτηση, πιθανώς στα τέλη του 2021, στις αρχές του 2022 με τη νέα ομοσπονδιακή κυβέρνηση» που θα προκύψει από τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Ας αφήσουμε κατά μέρος την αδεξιότητα να καταστήσουμε αυτό το θέμα αντικείμενο συζήτησης στη εφετινή γερμανική προεκλογική εκστρατεία, ενώ ένα σημαντικό μέρος της γερμανικής γνώμης παραμένει εχθρικό προς τη χαλάρωση των κανόνων δημοσιονομικής ισορροπίας που απορρέουν από τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Ο ίδιος ο Γάλλος υπουργός οικονομικών Μπρούνο Λεμαίρ παραπονέθηκε πρόσφατα για την αντίθεση που εξέφρασαν συντηρητικές προσωπικότητες και το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης στην έγκριση του σχεδίου ανάκαμψης. Ας αφήσουμε επίσης κατά μέρος το θεμελιώδες ερώτημα: είναι καλό για τη Γαλλία το ότι η Γαλλία συνεχίζει να αφήνει τα δημόσια οικονομικά της να ολισθαίνουν, ενώ καθιερώνεται από την ΕΕ μια διάκριση μεταξύ λειτουργικών και επενδυτικών δαπανών;

Το πρόβλημα που τίθεται με τη δήλωση του κ. Beaune είναι ο αναχρονιστικός χαρακτήρας της γαλλικής πολιτικής. Οι Γάλλοι ηγέτες προσκολλώνται στην προτεραιότητα του γαλλογερμανικού ζευγαριού εντός των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, όταν δεν έχουν κερδίσει τίποτα από αυτό τα τελευταία χρόνια, όπως κατέδειξα σε πρόσφατο βιβλίο...


Ο μύθος του γαλλογερμανικού ζευγαριού

Υπάρχει ένας επίσημος απολογισμός στη Γαλλία που οδηγεί από τη συμφιλίωση στη γαλλογερμανική φιλία και από αυτή τη φιλία στη συνεχή εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ωστόσο, αυτή η πολιτική «φιλία» στην οποία οι Γάλλοι σχολιαστές δίνουν το όνομα «ζευγάρι» - μια φράση που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ στη Γερμανία1 - έχει βιώσει σοβαρές διακοπές και2 έχει αποτελέσει αντικείμενο συνεχών υπολογισμών εξουσίας μεταξύ των δύο εταίρων.


6 στρατηγικές συμβουλές προς τους Γάλλους ηγέτες απέναντι στην Γερμανία


Η Γερμανία αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα. Ειδικότερα, στις δημοσκοπήσεις, παρατηρείται επίσπευση της πτώσης του CDU,του κόμματος της κ. Mέρκελ. Αναμένεται να δυσκολευτεί πολύ στις επόμενες γενικές εκλογές για να υπερβεί το 25% (από 41% το 2013) και είναι πιθανό να είναι μόνο λίγες μονάδες μπροστά από τους Πράσινους και λιγότερο από δέκα μπροστά από το SPD. Ο επόμενος καγκελάριος, πιθανώς επικεφαλής ενός συνασπισμού τριών κομμάτων, θα είναι επομένωςπολύ πιο αδύναμος από τους προκατόχους του. Από την άλλη, η Γερμανία έχει χάσει σταδιακά τις αποφάσεις διαιτησίας εντός της ΕΕ κατά την τελευταία δεκαετία όσον αφορά τις δημοσιονομικές και νομισματικές πολιτικές χαλάρωσης: Πραγματοποιήθηκαν σε πείσμα της αντίθεσής της.. Τέλος, η αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ αποτελεί πλήγμα για τη Γερμανία, καθώς η Γερμανία θα μπορούσε τις περισσότερες φορές να υπολογίζει στη βρετανική στήριξη στις ψηφοφορίες, στην υπηρεσία της εμβάθυνσης της “μεγάλης αγοράς".

Όλες αυτές οι ανατροπές δεδομένων στην ευρωπαϊκή κατάσταση θα έπρεπε να οδηγήσουν τους Γάλλους ηγέτες να αλλάξουν ριζικά τη στρατηγική τους απέναντι στην Γερμανία.

1. Η διαβούλευση με το Παρίσι του Βερολίνο,του οποίου η θέση έχει αποδυναμωθεί στην ΕΕ κατά τη δεκαετία του 2010, θα πρέπει να ολοκληρώσει μια ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση και όχι να αποτελέσει προϋπόθεση γι’ αυτήν, όπως εξακολουθεί να πιστεύει ο κ.Μπών.

2. Οι αποφάσεις στη Γερμανία θα λαμβάνονται όλο και λιγότερο στο Βερολίνο και όλο και περισσότερο στις περιφερειακές οικονομικές πρωτεύουσες - Ντίσελντορφ, Φρανκφούρτη, Στουτγάρδη, Μόναχο, Δρέσδη. Εκεί πρέπει να αναπτύξουμε τα δίκτυά μας, να σφυρηλατήσουμε προσωπικούς δεσμούς τώρα. Η γαλλογερμανική πολιτική δεν διεξάγεται πλέον μόνο μεταξύ των εθνικών κυβερνήσεων αλλά και μεταξύ των περιφερειών, μεταξύ των πόλεων.

3. Οι Γερμανοί που εργάζονται στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα έχουν επίσης καταστεί πολύ σημαντικοί ως στόχος για την εκπροσώπηση ομάδων συμφερόντων. Είτε εργάζονται στην Επιτροπή, υπό την εποπτεία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είτε στο Κοινοβούλιο, η γνώμη τους έχει μεγάλη βαρύτητα. Αντιθέτως, εάν τους ξεχάσουμε, μπορούν να εγείρουν φραγμό σε μια γαλλική πολιτική.

4. Πρέπει να φτάσουμε στο Βερολίνο και στα ευρωπαϊκά συμβούλια έχοντας ήδη σχηματίσει πλειοψηφίες, οι

οποίες, εάν χρειαστεί, επιβάλλονται στη Γερμανία. Αυτό σημαίνει ότι, από την άποψη της Γαλλίας, δεν υπάρχουν πλέον "μικρές χώρες". Όλες οι ψήφοι μετράνε.

5. Η παρουσία στην κεφαλή της ιταλικής κυβέρνησης του πρώην προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Mάριo Ντράγκι, του ανθρώπου που ανάγκασε τους Γερμανούς σε μια πιο ευέλικτη νομισματική πολιτική το 2012-13, αποτελεί πλεονέκτημα για τη Γαλλία. Αυτή θα πρέπει να είναι μια ευκαιρία να δημιουργηθεί μια πραγματική κοινότητα συμφερόντων της Γαλλίας με την Ιταλία και την Ισπανία, για να βαρύνουμε περισσότερο στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

6. Τέλος, όποιοι και αν είναι οι εταίροι μας στις διαπραγματεύσεις, η Γαλλία για να είναι αξιόπιστη, πρέπει να βάλει σε τάξη τα δημόσια οικονομικά της. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα, φυσικά, έναντι της Γερμανίας, η οποία δεν μας παίρνει σοβαρά υπόψη εδώ και χρόνια, λόγω των ελλειμμάτων μας (που πραγματοποιήθηκαν από τα χαμηλά επιτόκια που εγγυάται για τη ζώνη του ευρώ).



Σπάνια αναφέρεται ότι ο στρατηγός de Gaulle έθεσε σε μεγάλο βαθμό σε ύπνο τη γαλλογερμανική συνεργασία, αρχής γενομένης από το 1963, διότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν επιθυμούσε, σε αντίθεση με τη Γαλλία, οποιαδήποτε αποστασιοποίηση από το ΝΑΤΟ. Ούτε θέλουμε να θυμηθούμε πόσο πικρές ήταν οι συζητήσεις μεταξύ του François Mitterrand και του Helmut Kohl το 1989-90 κατά τη στιγμή της επανένωσης. Ή πόσο η κ. Μέρκελ μισούσε τον Νικολά Σαρκοζί,πίσω από τα φαινόμενα, και δεν μπορούσε να αντέξει την πίεση που της ασκούσε ο Γάλλος πρόεδρος, με την υποστήριξη του Μπαράκ Ομπάμα, για να έχει μια ενεργή οικονομική πολιτική για την καταπολέμηση της κρίσης. Η ίδια καγκελάριος έσερνε τα πόδια της για να συνταχτεί στο όραμα Μακρόν για «ευρωπαϊκή κυριαρχία» και προϋπολογισμό, παρά τη συνεχή έκκληση του Εμμανουήλ Μακρόν.

1. Η Γαλλία και η Γερμανία επιδιώκουν διαφορετικούς στόχους μέσω της ευρωπαϊκής εταιρικής σχέσης: Το Παρίσι επιδιώκει μια ν« Ερώπη της εξουσίας»· Το Βερολίνο φροντίζει οι γείτονές του να ακολουθούν τους κανόνες οργάνωσης της οικονομικής ζωής, κανόνες που εφαρμόζονται στην Γερμανία βασικά τον "πειθαρχικό φιλελευθερισμό" - προκειμένου να περιοριστεί ο ανταγωνισμός για την οικονομία της στην ευρωπαϊκή ήπειρο και να είναι σε θέση να αναπτύξει μια στρατηγική εξαγωγών σε παγκόσμια κλίμακα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παρά τις διαβεβαιώσεις των ΠΟΥ και ΕΜΑ για τον χαμηλό κίνδυνο έναντι της ωφέλειας του εμβολίου της AstraZeneca, θεσμικοί κρατικοί υγειονομικοί παράγοντες κι επιτροπές με εισηγήσεις και προτροπές τους δημιουργούν κλίμα ανησυχίας σε υποψηφίους για εμβολιασμό πολίτες.

Βρετανία

Η Βρετανία συμβουλεύει την χρησιμοποίηση εναλλακτικής λύσης έναντι του εμβολίου της AstraZeneca για άτομα κάτω των 30 ετών

Η Βρετανία δεν πρέπει να δώσει το εμβόλιο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης / της AstraZeneca σε ηλικία κάτω των 30 ετών, όπου είναι δυνατόν, σύμφωνα με την Κοινή Επιτροπή Εμβολιασμού και Ανοσοποίησης της Βρετανίας (JCVI) την Τετάρτη (7 Απριλίου), λόγω μιας πολύ σπάνιας παρενέργειας θρόμβων στον εγκέφαλο.(πηγή: Reuters)

Γερμανία

Η επιτροπή εμβολιασμού της Γερμανίας επέμεινε στη σύστασή της και έτσι οριστικοποιείται από σήμερα (Πέμπτη 8 Απριλίου) ότι τα άτομα ηλικίας κάτω των 60 ετών που έχουν λάβει πρώτη δόση εμβολίου COVID-19 της AstraZeneca δεν θα πρέπει να λάβουν εμβόλιο της ίδια εταιρείας ως δεύτερη δόση, αλλά εμβόλια τύπου mRNA (Pfizer ή Moderna).

Η επιτροπή, γνωστή ως STIKO, ανακοίνωσε ότι η δεύτερη δόση πρέπει να χορηγείται δώδεκα εβδομάδες μετά τη λήψη του AstraZeneca. (
πηγή: Reuters)

Δανία, Νορβηγία και Σουηδία

Η Δανική Αρχή Υγείας και Φαρμάκων δήλωσε ότι εξακολουθούν να αξιολογούν τη χρήση του εμβολίου της AstraZeneca, ξεκίνησαν μελέτες αλλά δεν έχουν ακόμη αποτελέσματα, τα οποία προβλέπεται να ανακοινωθούν στα μέσα Απριλίου.

Επιφυλακτικές εξακολουθούν να είναι και οι Σουηδία και Νορβηγία κόγω των περιστατικών θρομβώσεων που που έχουν σημειωθεί στις Σκανδιναβικές χώρες.

«Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η συνεχιζόμενη αναστολή του εμβολιασμού με το εμβόλιο COVID-19 από την AstraZeneca καθυστερεί το πρόγραμμα εμβολιασμού της Δανίας κατά της COVID-19», δήλωσε ο Brostrøm, διευθυντής του Δανικού Εθνικού Συμβουλίου Υγείας.

"Ωστόσο, έχουμε κρατήσει τα εμβόλια στα ψυγεία και αν αποφασίσουμε να ξεκινήσουμε ξανά τον εμβολιασμό με το εμβόλιο COVID-19 από την AstraZeneca, μπορούμε να τα διανείμουμε και να χρησιμοποιήσουμε γρήγορα τα εμβόλια."



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου