Ακτιβιστής: Ευρώπη

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο Κάρνεϊ κηρύσσει το τέλος της «Τάξης που Βασίζεται σε Κανόνες»

Ακτιβιστής στις 22.1.26 0

Χθες, ο Μαρκ Κάρνεϊ, πρώην κεντρικός τραπεζίτης και νυν πρωθυπουργός του Καναδά, εκφώνησε μια αξιοσημείωτη ομιλία ( βίντεο , απομαγνητοφώνηση ) στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός.

Πρόκειται για μια επίθεση στην «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες», την έννοια που τα ιμπεριαλιστικά δυτικά έθνη έχουν προωθήσει και χρησιμοποιήσει για να δικαιολογήσουν τις μυριάδες αποκλίσεις και τις καταχρήσεις του διεθνούς δικαίου:

Για δεκαετίες, χώρες όπως ο Καναδάς άκμασαν υπό αυτό που ονομάζαμε διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Ενταχθήκαμε στους θεσμούς της, επαινέσαμε τις αρχές της και επωφεληθήκαμε από την προβλεψιμότητά της. Μπορούσαμε να επιδιώξουμε εξωτερικές πολιτικές βασισμένες σε αξίες υπό την προστασία της.
Γνωρίζαμε ότι η ιστορία της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδής. Ότι ο ισχυρότερος θα εξαιρούνταν όταν του ήταν βολικό. Ότι οι εμπορικοί κανόνες εφαρμόζονταν ασύμμετρα. Και ότι το διεθνές δίκαιο εφαρμοζόταν με ποικίλη αυστηρότητα ανάλογα με την ταυτότητα του κατηγορουμένου ή του θύματος.
Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη και η αμερικανική ηγεμονία, ειδικότερα, βοήθησε στην παροχή δημόσιων αγαθών: ανοιχτών θαλάσσιων διαδρόμων, ενός σταθερού χρηματοπιστωτικού συστήματος, συλλογικής ασφάλειας και υποστήριξης πλαισίων για την επίλυση διαφορών.
Έτσι, τοποθετήσαμε την πινακίδα στο παράθυρο. Συμμετείχαμε στις τελετουργίες. Και σε μεγάλο βαθμό αποφύγαμε να επισημάνουμε τα κενά μεταξύ ρητορικής και πραγματικότητας.
Αυτή η συμφωνία δεν ισχύει πλέον.
Επιτρέψτε μου να είμαι ευθύς: βρισκόμαστε εν μέσω μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης.

Η έννοια της τάξης που βασίζεται σε κανόνες, ένα ψέμα από μόνη της, ήταν χρήσιμη για τις πληρεξούσιες δυνάμεις και τους υποτελείς του παγκόσμιου ηγεμόνα, εφόσον οι ίδιοι δεν απειλούνταν από τις συνέπειές της.

Αλλά καθώς αυτός ο ηγεμόνας έχει στραφεί εναντίον εκείνων των υποτελών που τον υποστήριζαν, η ιδέα έχει γίνει επικίνδυνη και πρέπει να απορριφθεί:

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, μια σειρά από κρίσεις στους τομείς των χρηματοοικονομικών, της υγείας, της ενέργειας και της γεωπολιτικής αποκάλυψε τους κινδύνους της ακραίας παγκόσμιας ολοκλήρωσης.
Πιο πρόσφατα, οι μεγάλες δυνάμεις άρχισαν να χρησιμοποιούν την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλα. τους δασμούς ως μόχλευση. τις χρηματοπιστωτικές υποδομές ως εξαναγκασμό. τις αλυσίδες εφοδιασμού ως τρωτά σημεία προς εκμετάλλευση.
Δεν μπορείς να «ζεις μέσα στο ψέμα» του αμοιβαίου οφέλους μέσω της ολοκλήρωσης, όταν η ολοκλήρωση γίνεται η πηγή της υποταγής σου.
...
Και υπάρχει μια άλλη αλήθεια: αν οι μεγάλες δυνάμεις εγκαταλείψουν ακόμη και την προσποίηση κανόνων και αξιών για την ανεμπόδιστη επιδίωξη της ισχύος και των συμφερόντων τους, τα οφέλη από τον «συναλλακτισμό» καθίστανται πιο δύσκολο να αναπαραχθούν. Οι ηγεμόνες δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν συνεχώς τις σχέσεις τους.
Οι σύμμαχοι θα διαφοροποιήσουν τις δραστηριότητές τους για να αντισταθμίσουν την αβεβαιότητα. Θα αγοράσουν ασφάλιση. Θα αυξήσουν τις επιλογές. Αυτό θα ανοικοδομήσει την κυριαρχία – την κυριαρχία που κάποτε βασιζόταν σε κανόνες, αλλά θα βασίζεται ολοένα και περισσότερο στην ικανότητα αντοχής στην πίεση.
Όπως είπα, μια τέτοια κλασική διαχείριση κινδύνου έχει ένα κόστος, αλλά αυτό το κόστος της στρατηγικής αυτονομίας, της κυριαρχίας, μπορεί επίσης να μοιραστεί. Οι συλλογικές επενδύσεις στην ανθεκτικότητα είναι φθηνότερες από το να χτίσει ο καθένας το δικό του φρούριο. Τα κοινά πρότυπα μειώνουν τον κατακερματισμό. Η συμπληρωματικότητα είναι θετικό άθροισμα.
Το ερώτημα για τις μεσαίες δυνάμεις, όπως ο Καναδάς, δεν είναι αν θα προσαρμοστούν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Πρέπει. Το ερώτημα είναι αν θα προσαρμοστούμε απλώς χτίζοντας ψηλότερα τείχη - ή αν μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο.

Ο Κάρνεϊ δεν υποστηρίζει την πλήρη επιστροφή στο κράτος δικαίου. Δεν ζητά την ισότιμη εφαρμογή του διεθνούς δικαίου σε όλα τα έθνη. Υποστηρίζει τη συνεργασία των «μεσαίων δυνάμεων» για την αντίσταση στον ηγεμόνα. Δεν λέγεται ότι μια τέτοια λέσχη πιθανότατα θα συνέχιζε να λεηλατεί τον υπόλοιπο κόσμο:

Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν από κοινού, επειδή αν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού.
Οι μεγάλες δυνάμεις έχουν την οικονομική δυνατότητα να δράσουν μόνες τους. Έχουν το μέγεθος της αγοράς, τη στρατιωτική ικανότητα, την επιρροή για να υπαγορεύουν όρους. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν έχουν. Αλλά όταν διαπραγματευόμαστε μόνο διμερώς με έναν ηγεμόνα, διαπραγματευόμαστε από αδυναμία. Δεχόμαστε ό,τι προσφέρεται. Ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για να είμαστε οι πιο εξυπηρετικοί.
Αυτό δεν είναι κυριαρχία. Είναι η άσκηση κυριαρχίας με την αποδοχή της υποταγής.
Σε έναν κόσμο αντιπαλότητας μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, οι χώρες που βρίσκονται ενδιάμεσα έχουν μια επιλογή: να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για εύνοια ή να συνεργάζονται για να δημιουργήσουν μια τρίτη οδό με αντίκτυπο.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην άνοδο της σκληρής ισχύος να μας τυφλώσει ως προς το γεγονός ότι η δύναμη της νομιμότητας, της ακεραιότητας και των κανόνων θα παραμείνει ισχυρή — αν επιλέξουμε να την ασκήσουμε από κοινού.

Ο Κάρνεϊ παρακαλεί τους υποτελείς του ηγεμόνα να αντισταθούν συλλογικά στην εξουσία του. Παρέχει μια συνταγή για να το πετύχει αυτό (η έμφαση είναι στο πρωτότυπο):

Σημαίνει να ονομάζουμε την πραγματικότητα . Σταματήστε να επικαλείστε την «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες» σαν να λειτουργεί ακόμα όπως διαφημίζεται. Ονομάστε το σύστημα όπως είναι: μια περίοδος εντεινόμενης αντιπαλότητας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, όπου οι πιο ισχυροί επιδιώκουν τα συμφέροντά τους χρησιμοποιώντας την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλο καταναγκασμού.
Σημαίνει να ενεργούμε με συνέπεια . Να εφαρμόζουμε τα ίδια πρότυπα σε συμμάχους και αντιπάλους. Όταν οι μεσαίες δυνάμεις επικρίνουν τον οικονομικό εκφοβισμό από τη μία κατεύθυνση αλλά σιωπούν όταν προέρχεται από την άλλη, κρατάμε την πινακίδα στο παράθυρο.
Σημαίνει να οικοδομήσουμε αυτό στο οποίο ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε . Αντί να περιμένουμε την αποκατάσταση της παλιάς τάξης πραγμάτων, δημιουργήστε θεσμούς και συμφωνίες που λειτουργούν όπως περιγράφεται.
Και αυτό σημαίνει μείωση της μόχλευσης που επιτρέπει τον καταναγκασμό . Η οικοδόμηση μιας ισχυρής εγχώριας οικονομίας θα πρέπει πάντα να αποτελεί προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης. Η διαφοροποίηση σε διεθνές επίπεδο δεν είναι απλώς οικονομική σύνεση. Είναι το υλικό θεμέλιο για μια έντιμη εξωτερική πολιτική. Οι χώρες κερδίζουν το δικαίωμα σε θέσεις αρχών μειώνοντας την ευαλωτότητά τους σε αντίποινα.

Ο Κάρνεϊ απευθύνει έκκληση στις «μεσαίες δυνάμεις» να ενταχθούν στον Καναδά στη νέα ομάδα:

Καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ρήξη απαιτεί κάτι περισσότερο από απλή προσαρμογή. Απαιτεί ειλικρίνεια για τον κόσμο όπως είναι...

Σύμφωνα με τους NY Times , η ομιλία, την οποία ο Κάρνεϊ έχει γράψει ο ίδιος, έγινε δεκτή με όρθιους χειροκροτητές.

Ο Arnaud Bertrand σχολιάζει και υποστηρίζει ότι η ομιλία είναι σημαντική:

Μην κάνετε κανένα λάθος, η ομιλία του Κάρνεϊ στο Νταβός μπορεί να αποδειχθεί μία από τις σημαντικότερες ομιλίες που έχει εκφωνήσει παγκόσμιος ηγέτης τα τελευταία 30 χρόνια. Πρόκειται πραγματικά για κάτι κοσμοϊστορικό.
Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αυτό που σημαίνει είναι ότι, στο βαθμό που υπήρξε καν, η Δύση έχασε ανεπανόρθωτα τον Δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο: ένας Ψυχρός Πόλεμος απαιτεί δύο ανταγωνιστικά συστήματα. Ο Κάρνεϊ μόλις ανακοίνωσε ότι το ένα από αυτά απλώς δεν υπάρχει πια.

Δεν θα επεκταθώ σε αυτόν τον ισχυρισμό. Η νέα λέσχη «μεσαίας δύναμης» που οραματίστηκε ο Κάρνεϊ δεν έχει ακόμη αποκτήσει μέλη.

Θα είναι δύσκολο και θα χρειαστεί χρόνος για τις πολιτικές «ελίτ» των υποτελών χωρών να αλλάξουν νοοτροπία, από το να είναι οι υποτιθέμενοι δικαιούχοι της φανταστικής τάξης που βασίζεται σε κανόνες, στο να γίνουν αντίθετες με αυτήν. Τα συμφέροντά τους ποικίλλουν και η εύρεση κοινού εδάφους για κάποια νέα, έστω και άτυπη, οντότητα, θα απαιτήσει πολλές συνομιλίες και διαπραγματεύσεις.

Το να απορρίψουμε την «τάξη που βασίζεται σε κανόνες», να την αποκαλύψουμε ως το ψέμα που ήταν πάντα, είναι ένα καλό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι μια θεμελιώδης αλλαγή στην άποψη του κόσμου.

Αλλά πρέπει επίσης να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην πέσουμε στην παγίδα των όρθιων επευφημιών, επειδή τέτοιες θεμελιώδεις αλλαγές μπορούν να γίνουν αντικείμενο κατάχρησης.

Λάβετε υπόψη ότι οι «φιλελεύθεροι», όπως ο Κάρνεϊ, που ξαφνικά κηρύττουν την τήρηση του διεθνούς δικαίου όταν ο Τραμπ προσπαθεί να αρπάξει τη Γροιλανδία, είναι οι ίδιοι που εξακολουθούν να κρύβονται πίσω από κάθε σιωνιστική παραβίαση του διεθνούς δικαίου στην Παλαιστίνη:

Οι ίδιοι ηγέτες που καταδικάζουν τις απειλές των ΗΠΑ για προσάρτηση της Γροιλανδίας έχουν επιτρέψει και ενθαρρύνει το Ισραήλ να επιβάλει μια «γραμμή ασφαλείας», η οποία έχει οδηγήσει στην ουσιαστική προσάρτηση του 60% της Γάζας. Το Ισραήλ συνεχίζει επίσης να προσαρτά εδάφη στη Δυτική Όχθη και τη Συρία, όλα με την υποστήριξη φιλελεύθερων ηγετών που τώρα μας λένε ότι η εδαφική ακεραιότητα είναι ύψιστης σημασίας.
Αυτοί οι ηγέτες έχουν επίσης επανειλημμένα επικαλεστεί την ανάγκη για συνεργασία και διάλογο με τις ΗΠΑ για την αποφυγή σύγκρουσης για τη Γροιλανδία. Αυτός ο νεοαποκτηθείς ενθουσιασμός για διάλογο έρχεται μετά τον αποκλεισμό της Ρωσίας από κάθε πιθανό διεθνές φόρουμ και την ώθηση της Ευρώπης στα πρόθυρα ενός μεγάλου πολέμου, αρνούμενη επί χρόνια να συζητήσει το μέλλον της Ουκρανίας με τον ίδιο τρόπο που επιθυμούν τώρα να συζητήσουν το μέλλον της Γροιλανδίας.
Η υποκρισία, ο παραλογισμός και η επικινδυνότητα της κατάστασης δεν μπορούν να υπερεκτιμηθούν.

Η «διεθνής τάξη που βασίζεται σε κανόνες» ήταν χρήσιμη για ορισμένους μέχρι που έπαψε να ισχύει. Καθώς πλέον έχει κηρυχθεί νεκρή, αναρωτιέται κανείς ποια άλλη φανταστική έννοια θα επινοηθεί για να αποφευχθεί η πλήρης επιστροφή στην τήρηση του διεθνούς δικαίου.

πηγή: https://www.moonofalabama.org/2026/01/carney-declares-death-of-the-rules-based-order.html

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία Ευρώπη Πολιτική άποψη ΡΟΗ

Σκλάβοι, απογυμνωμένοι, ατιμασμένοι: πώς η Ευρώπη έγινε παιχνίδι των Ηνωμένων Πολιτειών

Ακτιβιστής στις 21.1.26 0

από τον Γκύντερ Μπούρμπαχ / reseauinternational

Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα γεωπολιτικό σημείο καμπής το 2025, και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά πρόθυμος να το παραδεχτεί. Η νέα εμπορική συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, την οποία ενορχηστρώνει η πρόεδρος της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και επικυρώνει ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, καταδεικνύει περίτρανα αυτό που αποτελεί πλέον πραγματικότητα: η Ευρώπη δεν είναι πλέον εταίρος, αλλά ικέτης.

Και ο Ντόναλντ Τραμπ δεν το κρύβει. Αντιθέτως: μας το δείχνει ζωντανά, χωρίς καμία διπλωματική λεπτότητα, χωρίς καμία ανησυχία μήπως χάσει την υπόληψή του. Και το χειρότερο απ' όλα: οι κυβερνήσεις μας χειροκροτούν. Θα μπορούσε να ήταν ακόμη χειρότερα, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί, αλλά ισχύει όντως αυτό; Δεν πρόκειται πλέον για δασμούς, τους οποίους ορισμένοι κύριοι στην Ουάσιγκτον ανακοινώνουν κατά βούληση μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Πρόκειται για την Ευρώπη, κάποτε μια μεγάλη οικονομική δύναμη. Πρόκειται για το γεγονός ότι αυτή η πρώην οικονομική δύναμη δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει παρά την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η οποία πουλάει την απόλυτη ταπείνωση ως μια καλή συμφωνία.

1. Η νέα συμφωνία: μια προαναγγελθείσα συνθηκολόγηση

Στις 27 Ιουλίου 2025, ο Τραμπ και η φον ντερ Λάιεν παρουσίασαν μια εμπορική συμφωνία που υποτίθεται ότι είχε σχεδιαστεί για να προστατεύσει την ΕΕ από υψηλότερους δασμούς. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια μονομερή συνθήκη που ευνοεί τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ η Ευρώπη θα πρέπει τώρα να εισάγει αμερικανικό σχιστολιθικό φυσικό αέριο αξίας 750 δισεκατομμυρίων δολαρίων και δεσμεύεται να επενδύσει 600 δισεκατομμύρια δολάρια, τα αμερικανικά προϊόντα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αδασμολόγητα. Σε αντάλλαγμα, η ΕΕ δέχεται τιμωρητικούς δασμούς 15% στις κύριες εξαγωγές της: αυτοκίνητα, μηχανήματα και ημιαγωγούς. Ο Τραμπ το αποκαλεί «ισορροπία», αλλά στην πραγματικότητα, είναι ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε. Μένει να δούμε πώς θα τα πάει η ήδη αποδυναμωμένη αυτοκινητοβιομηχανία μας.

Αυτός ο «συμβιβασμός» χαιρετίστηκε από τα διατλαντικά μέσα ενημέρωσης ως παραχώρηση. Στην πραγματικότητα, αποτελεί έκφραση απόλυτης υποταγής. Η Ευρώπη πληρώνει για να αποφύγει την τιμωρία και εξακολουθεί να προωθεί αυτήν την κατάσταση ως διπλωματική επιτυχία.

2. Στρατιωτική προστασία ως όπλο – Η απειλή-ομπρέλα

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέχουν στρατιωτική άμυνα στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της πυρηνικής άμυνας, μια σιωπηρή συναίνεση εδώ και δεκαετίες. Αλλά ο Τραμπ έχει παραβιάσει δημόσια αυτή τη συναίνεση. Ήδη από το 2020, αμφισβήτησε το ΝΑΤΟ και το 2024 απαίτησε « οι χώρες που δεν πληρώνουν να τα βγάλουν πέρα μόνες τους ». Σήμερα, το καθιστά σαφές: Η Ευρώπη πρέπει να πληρώσει, αλλιώς η ομπρέλα θα αποσυρθεί.

Τι σημαίνει αυτό;

• Η πρόσβαση στα αμερικανικά πυρηνικά όπλα παραμένει εξ ολοκλήρου υπό τον έλεγχο της Ουάσιγκτον.

• Οι εγγυήσεις για την κυβερνοασφάλεια είναι επίσης πολιτικά εξαρτημένες.

• Η στρατιωτική εφοδιαστική, οι δορυφόροι και τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης είναι ουσιαστικά απρόσιτα χωρίς την αμερικανική πρόσβαση.

Η Ευρώπη εξαρτάται στρατιωτικά από μια αντλία βενζίνης. Και αυτή η αντλία χρησιμοποιείται τώρα για την επιβολή πολιτικής και οικονομικής υποδούλωσης. Και τα πράγματα θα χειροτερεύουν, γιατί με αυτές τις νέες συμφωνίες όπλων, θα εξαρτηθούμε ακόμη περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάποιος πραγματικά αναρωτιέται τι είδους σκέψη έχει νόημα σε τέτοια θέματα. Το αμερικανικό λογισμικό ελέγχει τα πάντα και ο Μεγάλος Αδελφός βρίσκεται σε κάθε υπολογιστή, σε κάθε κάμερα ή σε οποιοδήποτε άλλο σύστημα στην Ευρώπη. Ρίχνουμε μια γεύση από το τι σημαίνει αυτό με τον Τραμπ. Αλλά όλα αυτά φαίνεται να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα. Όχι, απλώς φέρνουν την Ευρώπη ακόμη πιο κοντά στον Μεγάλο Αδελφό. Η Ευρώπη προφανώς περιμένει να τιμωρηθεί από τον Τραμπ μέσω περαιτέρω περιπετειών.

3. Ο προγραμματισμένος διαχωρισμός: πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες απέσπασαν την Ευρώπη από τη Ρωσία

Όσοι πιστεύουν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια τυχαία κλιμάκωση παρερμηνεύουν τα στρατηγικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον. Από το 2014, η αμερικανική εξωτερική πολιτική έχει εργαστεί για να απομονώσει τη Ρωσία από την Ευρώπη, καταβάλλοντας κολοσσιαίες προσπάθειες.

• Μετά το Μαϊντάν, περισσότερα από 5 δισεκατομμύρια δολάρια επενδύθηκαν στην « προώθηση της δημοκρατίας » στην Ουκρανία (Victoria Nuland, 2014).

• Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παράσχει όπλα, έχουν εκπαιδεύσει τον ουκρανικό στρατό σύμφωνα με τις δυτικές τακτικές και έχουν εδραιώσει το δόγμα του ΝΑΤΟ στον μηχανισμό ασφαλείας της χώρας.

• Πολυάριθμες ΜΚΟ, ομάδες προβληματισμού και σύμβουλοι κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εγκατασταθεί συστηματικά στο Κίεβο. Η χώρα έχει ενσωματωθεί πολιτικά, οικονομικά και μιντιακά στη Δύση, χωρίς να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, αλλά με σαφή προσανατολισμό.

• Από το 2016, έχουν παρασχεθεί ετησίως εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια. Με τον πόλεμο του 2022, αυτή η βοήθεια έχει φτάσει σε διψήφια ποσά δισεκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων βομβών διασποράς, συστημάτων Patriot και εκπαίδευσης Black Hawk.

Ο αγωγός Nord Stream σαμποτάζονταν, οι διπλωματικοί δίαυλοι διακόπτονταν, με στόχο τον οριστικό διαχωρισμό της ΕΕ από τη Μόσχα. Νικητές: οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ηττημένοι: η Ευρώπη, η οποία έκτοτε αγοράζει αμερικανικό σχιστολιθικό φυσικό αέριο σε εξωφρενικές τιμές και χάνει τη βιομηχανική της βάση.

4. Η πολιτική τάξη: διαχείριση της ανικανότητας

Τι κάνουν οι κορυφαίοι πολιτικοί της Ευρώπης; Διαχειρίζονται, αποκρύπτουν, συγκαλύπτουν, αλλά δεν αμφισβητούν. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η οποία έχει εξαιρετικές διατλαντικές διασυνδέσεις, ενεργεί ως πρέσβης της Ουάσινγκτον. Ο Φρίντριχ Μερτς, πρώην της BlackRock και νυν υπουργός Οικονομικών, υπερασπίζεται τους δασμούς του Τραμπ ως «ώθηση εκσυγχρονισμού». Ο Εμανουέλ Μακρόν ασκεί επιφυλακτική κριτική, αλλά τελικά παραμένει σιωπηλός. Κριτική για το ΝΑΤΟ, τις αμερικανικές κυρώσεις ή την αποβιομηχάνιση μέσω των τιμών της ενέργειας; Τίποτα.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ κάνουν αυτό που έχουν τελειοποιήσει όλα αυτά τα χρόνια: δίνουν μια παράσταση χωρίς να αναλαμβάνουν δράση. Χρησιμοποιούν καλοπροαίρετη γλώσσα που καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα. Και συγχέουν την διατλαντική αφοσίωση με την ανευθυνότητα απέναντι στον ίδιο τους τον λαό.

5. Πλήρης εξάρτηση σε όλους τους τομείς

• Η Ευρώπη χρησιμοποιεί σχεδόν συστηματικά την αμερικανική υποδομή λογισμικού: Microsoft, Amazon Web Services, Palantir.

• Άμυνα: F-35, συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας, μεταγωγικά αεροσκάφη, όλα είναι αμερικανικά.

• Ενέργεια: Το αμερικανικό υγροποιημένο αέριο κυριαρχεί στα κατασκευαστικά έργα στο Βίλχελμσχάφεν, το Μπρούνσμπιτελ και αλλού.

• Χρηματοοικονομικά: το δολάριο παραμένει το νόμισμα αναφοράς, ενώ η SWIFT και οι κυρώσεις των ΗΠΑ υπαγορεύουν τι μπορούν να κάνουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες.

Κάθε ένας από αυτούς τους τομείς είναι ένα πιθανό όπλο, και ο Τραμπ το γνωρίζει. Δεν απειλεί καν διακριτικά. Το λέει ανοιχτά. Και η Ευρώπη; Παραμένει σιωπηλή.

6. Τι θα γινόταν αν όλα σταματούσαν πραγματικά αύριο;

Φανταστείτε τον Τραμπ να απαιτεί: « Δύο τρισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, αλλιώς δεν θα υπάρχει προστασία ». Καμία πρόσβαση σε στρατιωτικές υποδομές. Καμία πυρηνική αποτροπή. Καμία κυβερνοασπίδα. Κανένας δορυφόρος. Καμία πρόσβαση σε αμερικανικές οικονομικές πλατφόρμες. Καμία συνεργασία με τις στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Τι απομένει για την Ευρώπη; Απλή και καθαρή εξάρτηση. Κανένα σχέδιο Β, καμία στρατηγική αυτονομία, καμία συμμαχία εκτός της αμερικανικής σφαίρας επιρροής. Η Γαλλία; Μόνη της. Η Γερμανία; Στρατιωτικά αφοπλισμένη. Το ΝΑΤΟ; Ένα κοίλο σώμα χωρίς αμερικανικό πυρήνα.

7. Η Ευρώπη πρέπει να δράσει τώρα – αλλιώς θα βυθιστεί.

Ο χρόνος για δισταγμό έχει τελειώσει. Είτε η Ευρώπη καταλαβαίνει επιτέλους ότι θα επιβιώσει μόνο ως ανεξάρτητος παράγοντας, είτε θα παραμείνει προτεκτοράτο. Τα μέτρα:

• Να οικοδομηθεί μια κυρίαρχη αμυντική δομή με τη Γαλλία, την Ιταλία και τη Σκανδιναβία.

• Δημιουργήστε μια ευρωπαϊκή κυβερνοδιοίκηση χωρίς αμερικανική τεχνολογία.

• Ενεργειακή ανεξαρτησία μέσω στρατηγικών συνεργασιών με την Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική.

• Ψηφιακή κυριαρχία με τα δικά της clouds, chips, πρότυπα.

• Διπλωματική νεύρωση: αποκατάσταση διπλωματικών διαύλων με τη Ρωσία, χωρίς ιδεολογικά παρωπίδες.

Συμπέρασμα: Ο Τραμπ δεν είναι το πρόβλημα. Είναι ο καθρέφτης. Η αντανάκλαση μιας Ευρώπης που έχει ξεχάσει πώς λειτουργεί η ανεξαρτησία. Έχουμε υποβιβαστεί σε έναν κατώτερο εταίρο, από φόβο, άνεση και ιδεολογική αδράνεια. Είναι πλέον πολύ αργά για ευγένεια.

Η Ευρώπη πρέπει να απελευθερωθεί από την εξάρτησή της, διαφορετικά θα μετατραπεί σε γεωπολιτικό κενό. Η Ευρώπη δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν εκτός από τους πολίτες της.

πηγή: Overton Magazin μέσω Euro-Synergies

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία Γροιλανδία Ευρώπη ΗΠΑ ΡΟΗ Τραμπ

Ο Τραμπ θα πάρει τη Γροιλανδία... και μετά θα επιδιώξει περισσότερα

Ακτιβιστής στις 20.1.26 0

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απέστειλε επιστολή στον Πρωθυπουργό της Νορβηγίας, Γιόνας Γκαρ Στόρε. Το προσωπικό του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας παρέδωσε αντίγραφα της επιστολής στους Ευρωπαίους πρέσβεις στην Ουάσινγκτον.

Ένα αντίγραφο δόθηκε σε έναν δημοσιογράφο του Newshour :

Αγαπητέ Πρέσβη,

Ο Πρόεδρος Τραμπ ζήτησε να διαβιβαστεί το ακόλουθο μήνυμα, το οποίο κοινοποιήθηκε στον Πρωθυπουργό Γιόνας Γκαρ Στόρε, στον [ονομασμένο αρχηγό κυβέρνησης/κράτους] σας.

«Αγαπητέ Jonas, δεδομένου ότι η χώρα σας αποφάσισε να μην μου δώσει το Νόμπελ Ειρήνης επειδή σταμάτησα τους 8 Πολέμους PLUS, δεν αισθάνομαι πλέον την υποχρέωση να σκέφτομαι αποκλειστικά την Ειρήνη , αν και θα είναι πάντα κυρίαρχη, αλλά τώρα μπορώ να σκεφτώ τι είναι καλό και σωστό για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η Δανία δεν μπορεί να προστατεύσει αυτή τη γη από τη Ρωσία ή την Κίνα, και γιατί έχουν «δικαίωμα ιδιοκτησίας» ούτως ή άλλως; Δεν υπάρχουν γραπτά έγγραφα, μόνο ότι ένα πλοίο προσάραξε εκεί πριν από εκατοντάδες χρόνια, αλλά είχαμε και εμείς πλοία που προσάραξαν εκεί. Έχω κάνει περισσότερα για το ΝΑΤΟ από οποιονδήποτε άλλον από την ίδρυσή του, και τώρα το ΝΑΤΟ θα πρέπει να κάνει κάτι για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο κόσμος δεν είναι ασφαλής εκτός αν έχουμε τον πλήρη και ολοκληρωτικό έλεγχο της Γροιλανδίας. Ευχαριστώ! Πρόεδρε DJT»

Ο Τραμπ θα συνεχίσει να απαιτεί τη Γροιλανδία μέχρι να κάνει κάτι η Ευρώπη για να τον σταματήσει αποφασιστικά.

Όταν ο Τραμπ προσπάθησε να καταστρέψει το εμπόριο με την Κίνα επιβάλλοντας πανάκριβους δασμούς, οι Κινέζοι απάντησαν σταματώντας τις εξαγωγές σπάνιων ορυκτών και προϊόντων σπάνιων γαιών. Οι ΗΠΑ τα χρειάζονται αυτά και δεν έχουν άλλες πηγές. Ο Τραμπ απέσυρε τους δασμούς και έκανε ειρήνη με τον Πρόεδρο Σι.

Η Ευρώπη πρέπει να κάνει μια εξίσου αποφασιστική κίνηση. Επέτρεψε στον Τραμπ να επιβάλει δασμούς σε ευρωπαϊκά προϊόντα χωρίς να επιβάλει αντίμετρα. Αυτό ήταν ένα τεράστιο λάθος, καθώς ο Τραμπ το ερμήνευσε αμέσως ως αδυναμία που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί περαιτέρω.

Η Ευρώπη έχει εμπορικό πλεόνασμα από την πώληση αγαθών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά η Ευρώπη έχει έλλειμμα από την αγορά υπηρεσιών από τις ΗΠΑ. Τέτοιες υπηρεσίες είναι το λογισμικό, οι εφαρμογές διαδικτύου, οι τηλεοπτικές εκπομπές και οι ταινίες, η συμβουλευτική και ορισμένοι τομείς των τραπεζικών επιχειρήσεων.

Η Ευρώπη θα πρέπει να επιβάλει αμέσως δασμούς σε όλες τις υπηρεσίες που παρέχουν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη. Αυτοί θα πρέπει να είναι διπλάσιοι από τους δασμούς που έχει επιβάλει ο Τραμπ σε ευρωπαϊκά προϊόντα. Αν ο Τραμπ απαντήσει με υψηλότερους δασμούς σε αγαθά, να απαντήσει αυξάνοντας αυτόν τον συντελεστή για τις υπηρεσίες. Ας φωνάζουν η Microsoft, η Google και το Χόλιγουντ. Όλα τα προϊόντα τους μπορούν να αντικατασταθούν με ευρωπαϊκά χωρίς μεγάλη ταλαιπωρία.

Υπάρχουν και άλλα μέτρα που θα μπορούσαν να λάβουν οι ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχουν αρκετές δεκάδες χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες και συναφείς πολίτες στην Ευρώπη. Καθώς οι ΗΠΑ απειλούν τη Γροιλανδία, είναι δικαιολογημένο να περιοριστεί η τρέχουσα ελεύθερη κυκλοφορία τους. Απλώς για να διασφαλιστεί ότι, υπό την ηγεσία του Τραμπ, δεν θα αρχίσουν να κάνουν κάτι εξίσου ηλίθιο. Στο τέλος, αυτοί οι άνθρωποι είναι όμηροι. Χρησιμοποιήστε τους ως τέτοιους.

Η Ευρώπη θα πρέπει επίσης να συγκεντρώσει αμέσως ένα πολυεθνικό ανεξάρτητο σύνταγμα υπό δανική διοίκηση και να το αναπτύξει στη Γροιλανδία. Θα πρέπει να προστατεύσει τη γη από τις «ρωσικές» και «κινεζικές» εισβολές που οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι φοβούνται.

Ένα χθεσινό δημοσίευμα ανέφερε ότι το Πεντάγωνο ισχυρίζεται ότι έχει θέσει 1.500 εν ενεργεία αλεξιπτωτιστές του Στρατού σε επιφυλακή για πιθανή ανάπτυξη στη Μινεσότα:

Οι στρατιώτες προέρχονται από την 11η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, με έδρα την Κοινή Βάση Έλμενντορφ-Ρίτσαρντσον στην Αλάσκα, έναν από τους κορυφαίους σχηματισμούς πεζικού του Στρατού και δύναμη πρώτης γραμμής στην στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, τοποθετημένο για να βοηθήσει στην αποτροπή της Κίνας. Η μεραρχία είναι επίσης ο κορυφαίος σχηματισμός του στρατού για τον πόλεμο στην Αρκτική.

Αν πιστεύετε ότι οι κύριες αμερικανικές μονάδες που εκπαιδεύτηκαν και ορίστηκαν να πολεμήσουν σε αρκτικό κλίμα τέθηκαν σε συναγερμό για να καταστείλουν ανύπαρκτες ταραχές στη Μινεσότα, επικοινωνήστε μαζί μου για την αγορά αυτής της τεράστιας γέφυρας που έχω σε προσφορά. Αυτά τα στρατεύματα αναμφίβολα ετοιμάζονται να καταλάβουν τη Γροιλανδία.

Η Ευρώπη θα πρέπει να τους αντιμετωπίσει ενεργώντας ταχύτερα.

Δυστυχώς, η τρέχουσα γενιά Ευρωπαίων ηγετών είναι η χειρότερη που είχε η ήπειρος εδώ και δεκαετίες. Γι' αυτό αμφιβάλλω αν θα είναι σε θέση να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν οποιοδήποτε σημαντικό μέτρο.

Κατά συνέπεια, ο Τραμπ θα πάρει τη Γροιλανδία... και μετά θα επιδιώξει περισσότερα.

πηγή

* Η φωτο, προϊόν AI, αναρτήθηκε από τον Τραμπ στον λογαριασμό τουτο Truth Social

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αγροτικά Ακτιβιστής ΑΠΟΨΕΙΣ Ευρώπη Λατινική Αμερική ΡΟΗ Mercosur

Mercosur: Η συμφωνία πέρασε από την ΕΕ - Τί σημαίνει για τους Ευρωπαίους - Ποιοί ωφελούνται; Ποιοί χάνουν;

Ακτιβιστής στις 10.1.26 0

Υπέρμαχη της συμφωνίας η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν χαιρέτησε την επικύρωσή της από τουλάχιστον 15 χώρες της ΕΕ που αντιπροσωπεύουν το 65% του πληθυσμού της και με καθοριστικό ρόλο στο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας να παίζει η Ιταλία που τελευταία στιγμή τάχθηκε με τις χώρες που την στηρίζουν, μαζί και η χώρα μας,

Αντίθετες στάθηκαν η Γαλλία, η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Ιρλανδία, η Αυστρία και απείχε το Βέλγιο.

Ας δούμε όμως τί είναι η συμφωνία Mercosur;

Η Mercosur (Mercado Común del Sur) είναι ένας εμπορικός συνασπισμός της Νότιας Αμερικής που ιδρύθηκε το 1991 από τα ιδρυτικά μέλη Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη και Ουρουγουάη.

Τα πλήρη μέλη, «κράτη μέρη», του Mercosur περιλαμβάνουν τα ιδρυτικά μέλη και τη Βολιβία, η οποία προσχώρησε πρόσφατα ως πλήρες μέλος το 2024. Η Βενεζουέλα ήταν πλήρες μέλος το 2012, αλλά επί του παρόντος έχει ανασταλεί η ιδιότητά της ως μέλους του Mercosur λόγω μη συμμόρφωσης.

Η εμπορική συμφωνία αφορά και θα επηρεάσει δύο τεράστιες αγορές περίπου 450 εκατομμυρίων καταναλωτών στην Ευρώπη και περίπου 270 εκατομμυρίων στη Νότια Αμερική.

Γιατί οι αγρότες τάσσονται ενάντια στη συμφωνία;

Σ' αυτή τη συμφωνία, παρότι η Ούρσουλα και οι υποστηρικτές της (κυρίως η Γερμανία και δευτερευόντως Ιταλία, Βέλγιο, Πολωνία κλπ) μιλούν για μια συμφωνία win-win (δηλ. επικερδής και για τις δύο πλευρές), κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει.

Σύμφωνα μ' αυτή η ΕΕ θα εξάγει περισσότερα οχήματα, μηχανήματα, κρασιά και οινοπνευματώδη ποτά στη Λατινική Αμερική, ενώ θα διευκολυνθεί η εισαγωγή αγροτικών προϊόντων, βοείου κρέατος, ζάχαρης, ρυζιού, μελιού και σόγιας από τη Νότια Αμερική στην Ευρώπη.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, οι αγρότες αντιτίθενται σθεναρά στη συμφωνία με το Mercosur, η οποία θα «πλημμυρίσει» την αγορά με φθηνότερες αγροτικές διατροφικές λύσεις και θα προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημιά στα έσοδά τους αλλά και θα οδηγήσει σε περαιτέρω απομάκρυνσή τους από τη γη τους, αφού δεν θα τους εξασφαλίζει πλέον την επιβίωσή τους.

Ο αγροτικός τομέας της Λατινικής Αμερικής, από την άλλη πλευρά, αναμένεται να ωφεληθεί σημαντικά.

Το 2024, οι τέσσερις χώρες του Mercosur εξήγαγαν γεωργικά και αγροδιατροφικά προϊόντα αξίας 23,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην ΕΕ, σύμφωνα με την Eurostat, με αποτέλεσμα το εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ να ανέλθει σε 20,1 δισεκατομμύρια ευρώ (23,6 δισεκατομμύρια δολάρια).

Όσον αφορά την Ελλάδα:

Oι ελληνικές εξαγωγές στις χώρες της Mercosur ανέρχονται μόλις στα 34 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ενώ η Ελλάδα εισήγαγε από τις χώρες της Mercosur αγροτικά προϊόντα, τρόφιμα και ποτά (χωρίς τον καπνό) αξίας 452,1 εκατ. ευρώ.

Άρα με λίγα λόγια θα ευνοηθούν οι βιομηχανικές χώρες της ΕΕ, θα "γονατίσουν" οι καθαρά αγροτικές χώρες, όπως η Ελλάδα και μάλλον θα κυκλοφορήσουν στην αγορά ίσως επισφαλή προϊόντα από τη Λατινική Αμερική που έχουν πολύ χαλαρότερες προδιαγραφές ελέγχων (φυτοφάρμακα, γεννετικά τροποποιημένα προϊόντα κλπ).

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία Ευρώπη ΡΟΗ Ρωσία

Η Ρωσία βρίσκεται σε δίλημμα ασφαλείας - Η Ευρώπη προσποιείται ότι βρίσκεται σε ένα τέτοιο δίλημμα

Ακτιβιστής στις 19.12.25 0

Χθες ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας συμμετείχε σε διευρυμένη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του Υπουργείου Άμυνας.

Πρόκειται για μια ετήσια εκδήλωση που έχει ως στόχο να ανακεφαλαιώσει τις εξελίξεις στον στρατιωτικό τομέα κατά το περασμένο έτος και να δώσει μια υψηλού επιπέδου προοπτική για το μέλλον. Αυτό εκτείνεται από τη στρατηγική επισκόπηση έως τις λεπτομέρειες των επιχειρήσεων. Θίγει τον εφοδιασμό με όπλα, την τεχνική ανάπτυξη, τα ιατρικά, κοινωνικά και στεγαστικά ζητήματα του στρατού. Ο αποδέκτης είναι κυρίως ο ρωσικός στρατός, αλλά και το εθνικό και διεθνές κοινό.

Πρώτος μίλησε ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, ακολουθούμενος από μια λεπτομερή παρουσίαση από τον Υπουργό Άμυνας Αντρέι Μπελούσοφ και στη συνέχεια μια ακόμη ομιλία του Πούτιν. Και τα δύο μέρη του Πούτιν είναι διαθέσιμα στα αγγλικά στον ιστότοπο του Κρεμλίνου. Η παρουσίαση του Μπελούσοφ είναι διαθέσιμη μόνο στη ρωσική γλώσσα της εκδήλωσης. Ο Karlof1 έχει αναρτήσει μια αυτόματη μετάφραση όλων των μερών στα αγγλικά στον ιστότοπό του . Υπάρχει επίσης ένα βίντεο της εκδήλωσης διαθέσιμο με ζωντανή μετάφραση στα αγγλικά.

Όλο το πράγμα είναι μακροσκελές.

Το πιο σημαντικό σημείο, κατά τη γνώμη μου, που ανέφεραν ο Πούτιν και ο Μπελαούσοφ αφορά την πιθανή επερχόμενη σύγκρουση με το ΝΑΤΟ. Η Ρωσία αισθάνεται απειλούμενη!

Αυτό από το πρώτο μέρος του Πούτιν [υπογράμμιση προσθήκη]:

Γνωρίζουμε ότι το καθεστώς του Κιέβου υποστηρίζεται από τις δυνατότητες των χωρών που αποτελούν το μεγαλύτερο στρατιωτικοπολιτικό μπλοκ στον κόσμο, το ΝΑΤΟ. Παρέχεται συνεχώς στρατιωτική βοήθεια μεγάλης κλίμακας, με την αποστολή συμβούλων, εκπαιδευτών και μισθοφόρων, και την ανταλλαγή δεδομένων πληροφοριών.
...
Σήμερα, μπορούμε να δούμε ότι η γεωπολιτική κατάσταση παραμένει τεταμένη σε όλο τον κόσμο, ακόμη και κρίσιμη σε ορισμένες περιοχές. Οι χώρες του ΝΑΤΟ αναπτύσσουν και εκσυγχρονίζουν ενεργά τις επιθετικές τους δυνάμεις και δημιουργούν και αναπτύσσουν νέους τύπους όπλων, συμπεριλαμβανομένου του διαστήματος.

Εν τω μεταξύ, οι άνθρωποι στην Ευρώπη δέχονται κατήχηση με φόβους για μια αναπόφευκτη αντιπαράθεση με τη Ρωσία , με ισχυρισμούς ότι πρέπει να γίνουν προετοιμασίες για έναν μεγάλο πόλεμο. Διάφορες προσωπικότητες που κατείχαν ή εξακολουθούν να κατέχουν θέσεις ευθύνης φαίνεται να έχουν απλώς ξεχάσει τι συνεπάγεται αυτή η ευθύνη.

Υποκινούν υστερία, καθοδηγούμενοι από στιγμιαία, προσωπικά ή ομαδικά πολιτικά συμφέροντα και όχι από τα συμφέροντα του λαού τους. Έχω πει πολλές φορές ότι αυτό είναι ένα ψέμα και μια παράλογη αφήγηση για μια φανταστική ρωσική απειλή για τις ευρωπαϊκές χώρες. Αλλά το κάνουν αυτό σκόπιμα.

Η αλήθεια είναι ότι η Ρωσία πάντα, μέχρι την τελευταία δυνατή στιγμή, προσπαθούσε, ακόμη και στις πιο περίπλοκες συνθήκες, να βρει διπλωματικές λύσεις σε διαφορές και συγκρούσεις. Η ευθύνη για την αποτυχία αξιοποίησης αυτών των ευκαιριών βαρύνει αποκλειστικά όσους πιστεύουν ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη γλώσσα της βίας απέναντί μας.

Συνεχίζουμε να ζητούμε την ανάπτυξη αμοιβαία επωφελούς και ισότιμης συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και τη δημιουργία ενός κοινού συστήματος ασφαλείας στην περιοχή της Ευρασίας. Χαιρετίζουμε την πρόοδο που σημειώνεται στον διάλογό μας με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ, κάτι που δεν ισχύει για τους νυν ηγέτες της πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών χωρών.

Ταυτόχρονα, συνειδητοποιούμε ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις μας παραμένουν ο βασικός εγγυητής της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας της Ρωσίας σε οποιαδήποτε διεθνή κατάσταση. Όπως έχω δηλώσει, πρέπει να εργαζόμαστε με συνέπεια για την ενίσχυσή τους.

Ο Μπελούσοφ επαναλαμβάνει αυτό (μηχανική μετάφραση, έμφαση προστέθηκε):

Η ανάλυση της στρατιωτικοπολιτικής κατάστασης δείχνει ότι οι απειλές για την στρατιωτική ασφάλεια έχουν αλλάξει σημαντικά τα τελευταία τρία χρόνια. Η Βορειοατλαντική Συμμαχία συνεχίζει να ενισχύει τις συμμαχικές της δυνάμεις , προετοιμάζοντας ενεργά την ανάπτυξη πυραύλων μεσαίου βεληνεκούς, ενημερώνοντας το βεληνεκές των πυρηνικών όπλων, εκσυγχρονίζοντας την αεροπορική και πυραυλική άμυνα και αλλάζοντας το σύστημα ανάπτυξης κινητοποίησης. Η αποτελεσματικότητα της μεταφοράς συμμαχικών στρατευμάτων στην ανατολική πλευρά αυξάνεται, για την οποία σχεδιάζεται η εισαγωγή της λεγόμενης στρατιωτικής «Σένγκεν».

Οι στρατιωτικές δαπάνες αυξάνονται σημαντικά. Σήμερα, η συμμαχία έχει ετήσιο προϋπολογισμό 1,6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Λαμβάνοντας υπόψη τη σταδιακή αύξησή του στο πέντε τοις εκατό του εθνικού ΑΕΠ, ο προϋπολογισμός του ΝΑΤΟ θα αυξηθεί κατά περισσότερο από μιάμιση φορά - έως και 2,7 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Όλα αυτά δείχνουν ότι το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για μια στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία. Η συμμαχία σχεδιάζει να επιτύχει ετοιμότητα για τέτοιες ενέργειες μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2030. Αυτό έχει επανειλημμένα δηλωθεί ανοιχτά από επίσημους εκπροσώπους του μπλοκ του ΝΑΤΟ. Δεν απειλούμε - απειλούμαστε .

Σύμφωνα με τις σημαντικές απειλές για την στρατιωτική ασφάλεια, πραγματοποιείται η κατασκευή σύγχρονων και υψηλής τεχνολογίας Ενόπλων Δυνάμεων. Θα επικεντρωθώ στα πιο σημαντικά σημεία. …

Ακολουθεί ο Πούτιν στο δεύτερο μέρος του σχετικά με την Ουκρανία:

Σχεδίασαν πραξικόπημα, ξεκίνησαν στρατιωτικές επιχειρήσεις και σκόπιμα – είμαι πεπεισμένος, σκόπιμα – επιτάχυναν έναν πόλεμο.

Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει δηλώσει ότι αν ήταν στην εξουσία εκείνη την εποχή, τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί. Μπορεί κάλλιστα να έχει δίκιο. Επειδή η προηγούμενη κυβέρνηση σκόπιμα οδήγησε τα πράγματα σε ένοπλη σύγκρουση. Και νομίζω ότι ο λόγος είναι σαφής: πίστευαν ότι η Ρωσία θα μπορούσε να διαλυθεί και να διαλυθεί γρήγορα. Οι Ευρωπαίοι «υπερασπιστές» 1 προσχώρησαν αμέσως στις προσπάθειες της προηγούμενης αμερικανικής κυβέρνησης, ελπίζοντας να επωφεληθούν από την κατάρρευση της χώρας μας: να ανακτήσουν ό,τι είχε χαθεί σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους και να επιδιώξουν μια μορφή εκδίκησης . Όπως έχει πλέον γίνει φανερό σε όλους, κάθε μία από αυτές τις προσπάθειες, κάθε καταστροφικό σχέδιο εναντίον της Ρωσίας, κατέληξε σε πλήρη και ολοκληρωτική αποτυχία.

Η Ρωσία έχει επιδείξει την ανθεκτικότητά της στην οικονομία, τα οικονομικά, την εσωτερική πολιτική, την κατάσταση της κοινωνίας και, τελικά, στην αμυντική της ικανότητα.
...
Και οι Ένοπλες Δυνάμεις μας βρίσκονται σε άνοδο. Επαναλαμβάνω, πολλά απομένουν να γίνουν, αλλά όλα θα γίνουν. Πάντα δηλώναμε - και θέλω να το επιβεβαιώσω αυτό - ότι παραμένουμε έτοιμοι για διαπραγματεύσεις και έτοιμοι να επιλύσουμε όλα τα προβλήματα που έχουν προκύψει τα τελευταία χρόνια με ειρηνικά μέσα . Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει επιδείξει τέτοια ετοιμότητα και συμμετέχουμε σε διάλογο μαζί της. Ελπίζω ότι το ίδιο θα συμβεί τελικά και στην Ευρώπη. Είναι απίθανο με τις τρέχουσες πολιτικές ελίτ, αλλά θα είναι αναπόφευκτο καθώς συνεχίζουμε να ενδυναμώνουμε, αν όχι με τους τωρινούς πολιτικούς, τότε με μια αλλαγή των πολιτικών ελίτ στην Ευρώπη.

1 Η λέξη «swine underlings» (υπογουρούνια) είναι λεκτική μετάφραση από τη ρωσική λέξη [под-свинки] «under-pigs». Σημαίνει «μικρά χοιρίδια» που εξαρτώνται πλήρως από τη μητέρα χοιρομητέρα.

Η Ρωσία είναι πολύ μικρότερη από ένα ενωμένο ΝΑΤΟ. Έχει πολύ λιγότερους ανθρώπους και χρήματα. Οι χώρες του ΝΑΤΟ εξοπλίζονται. Οι πληθυσμοί τους χειραγωγούνται ενεργά ώστε να βλέπουν τη Ρωσία ως τον ΕΧΘΡΟ. Η Ρωσία βρίσκεται σε δίλημμα ασφαλείας :

[Ένα] δίλημμα ασφάλειας είναι όταν η αύξηση της ασφάλειας ενός κράτους οδηγεί άλλα κράτη να φοβούνται για τη δική τους ασφάλεια. Κατά συνέπεια, τα μέτρα αύξησης της ασφάλειας μπορούν να οδηγήσουν σε εντάσεις, κλιμάκωση ή σύγκρουση με ένα ή περισσότερα άλλα μέρη, παράγοντας ένα αποτέλεσμα που κανένα μέρος δεν επιθυμεί πραγματικά· μια πολιτική περίπτωση του διλήμματος του κρατουμένου.

Η Ευρώπη προσποιείται ότι βρίσκεται σε δίλημμα ασφαλείας. Δεν υπάρχει περίπτωση η Ρωσία, με τον μισό πληθυσμό της Σοβιετικής Ένωσης και χωρίς συμμάχους του Συμφώνου της Βαρσοβίας, να μπορέσει να βαδίσει προς το Βερολίνο. Είναι εντελώς μη ρεαλιστικό να λέμε ότι η Ρωσία αποτελεί κίνδυνο για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Αλλά όταν ο Μπελούσοφ λέει «απειλούμαστε», δηλώνει ένα γεγονός.

πηγή: moonofalabama

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Ελλάδα Ευρώπη Οικογένεια-γονιός-παιδί Οικονομία ΡΟΗ Φτώχεια

ΠΙΑΣΑΜΕ ΠΑΤΟ - Eurostat: Δεύτερος χειρότερος στην ΕΕ ο μέσος μισθός στην Ελλάδα

Ακτιβιστής στις 16.12.25 0

Την ώρα που οι εργαζόμενοι κατεβαίνουν στους δρόμους, διεκδικώντας μεταξύ άλλων καλύτερους μισθούς, τα στοιχεία που έρχονται από την Eurostat απλά τους επιβεβαιώνουν.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση στη λίστα με τους μέσους ετήσιους μισθούς στην ΕΕ. Οι Έλληνες μαζί με τους Βούλγαρους, έχουν τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη, οι οποίοι ανέρχονται στα 17.954 και 15,387 ευρώ αντίστοιχα βάσει των στοιχείων της Eurostat για το 2024.

Ο σημερινός ξεσηκωμός αναδεικνύει την οικονομική πίεση που δέχονται οι εργαζόμενοι, οι οποίοι συνεχίζουν να μην μπορούν να βγάλουν τον μήνα, με τους μισθούς να παραμένουν στα τάρταρα και τον 13ο και 14ο μισθό κομμένο.

Η απεργία της ΑΔΕΔΥ αναδεικνύει τη δυσαρέσκεια των εργαζομένων απέναντι στην εργασιακή ανασφάλεια και τις χαμηλές αποδοχές, σε συνδυασμό με τα οικονομικά δεδομένα που παρουσιάζουν τα στατιστικά στοιχεία, ζητώντας άμεσες λύσεις και ουσιαστικές αυξήσεις.

Ο μέσος ετήσιος μισθός στις χώρες της Ευρώπης

Οι μισθοί διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, τόσο σε ονομαστικούς όρους όσο και όταν προσαρμόζονται ως προς την αγοραστική δύναμη.

Είστε περίεργοι να μάθετε τι κερδίζουν οι Ευρωπαίοι γείτονές σας; Ορίστε η σύγκριση χωρών του Euronews.

Ο μέσος ετήσιος μισθός ανά εργαζόμενο στην ΕΕ είναι 39.808 ευρώ. Μεταξύ των χωρών της ΕΕ, κυμαίνεται από 15.387 ευρώ στη Βουλγαρία έως 82.969 ευρώ στο Λουξεμβούργο, που είναι 5,4 φορές υψηλότερος.

Εκτός από το Λουξεμβούργο, ο μέσος μισθός υπερβαίνει τα 50.000 ευρώ σε πέντε ακόμη χώρες: Δανία, Ιρλανδία, Βέλγιο, Αυστρία και Γερμανία.

Στο κάτω μέρος της κατάταξης, εκτός από τη Βουλγαρία, ο μέσος ετήσιος μισθός ανά εργαζόμενο είναι λιγότερο από 20.000 ευρώ στην Ελλάδα και την Ουγγαρία.

Σε πολλές χώρες, ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων εργάζεται με μερική απασχόληση , αν και η Eurostat προσαρμόζει τα δεδομένα για να δείξει ποιος θα ήταν ο μέσος όρος εάν όλοι οι εργαζόμενοι εργάζονταν πλήρους απασχόλησης.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι μισθοί είναι γενικά υψηλότεροι στη Δυτική και Βόρεια Ευρώπη και χαμηλότεροι στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Οι λόγοι πίσω από τις διαφορές στις αμοιβές

Η Giulia De Lazzari, οικονομολόγος στη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ILO), τόνισε ότι η οικονομική δομή και η παραγωγικότητα των εθνών αποτελούν βασική αιτία των διαφορών μεταξύ των χωρών.

«Η υψηλότερη παραγωγικότητα επιτρέπει στις χώρες να διατηρούν υψηλότερους μισθούς», δήλωσε στο Euronews Business.

Η Lazzari σημείωσε ότι οι χώρες με μεγαλύτερο μερίδιο τομέων υψηλής προστιθέμενης αξίας, όπως τα χρηματοοικονομικά, η πληροφορική και η προηγμένη μεταποίηση, τείνουν να έχουν υψηλότερους μισθούς σε σύγκριση με χώρες όπου η απασχόληση συγκεντρώνεται σε τομείς χαμηλότερης προστιθέμενης αξίας. Οι τελευταίοι περιλαμβάνουν κλάδους όπως η γεωργία, η κλωστοϋφαντουργία ή οι βασικές υπηρεσίες.

«Η παρουσία και η ισχύς των συνδικάτων, η κάλυψη και το βάθος των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, καθώς και το επίπεδο των νόμιμων κατώτατων μισθών επηρεάζουν επίσης σημαντικά τους μισθούς», πρόσθεσε.

Η Δρ. Agnieszka Piasna, ανώτερη ερευνήτρια στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Συνδικάτων (ETUI), εξήγησε ότι τα χαμηλά επίπεδα συνδικαλισμού και τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας είναι πιθανό να υπονομεύσουν την ισχύ των εργαζομένων στην αγορά.

«Αυτό έχει συχνά θεωρηθεί ως εξήγηση για τα χαμηλά μερίδια μισθών που παρατηρούνται σε πολλές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (ΚΑΕ), οι οποίες έχουν μερικά από τα χαμηλότερα ποσοστά συνδικαλισμού στην ΕΕ», δήλωσε στο Euronews Business.

Μέσοι μισθοί σε αγοραστική δύναμη

Αγοραστική δύναμη είναι ένας όρος που δηλώνει πόσο μεγάλο είναι το μέσο χρηματικό ποσό που πληρώνει ο κόσμος κατά τις αγορές του.

Ουσιαστικά είναι ένας δείκτης από τον οποίο φαίνεται αν ο κόσμος έχει λεφτά και ξοδεύει πολλά ή «ζορίζεται» οικονομικά και ξοδεύει λιγότερα όπως συμβαίνει στην οικονομική κρίση.

Εδώ η Ελλάδα, βρίσκεται στην τελευταία θέση.

Αναλυτικότερα, το χάσμα μειώνεται όταν μετριέται σε επίπεδο αγοραστικής δύναμης, πράγμα που σημαίνει ότι λαμβάνονται υπόψη οι διαφορές στο κόστος ζωής μεταξύ των εθνών.

Μία μονάδα PPS μπορεί θεωρητικά να αγοράσει την ίδια ποσότητα αγαθών και υπηρεσιών σε κάθε χώρα.

Οι προσαρμοσμένοι μισθοί πλήρους απασχόλησης κυμαίνονται από 21.644 στην Ελλάδα έως 55.051 στο Λουξεμβούργο. Η αναλογία μεταξύ του υψηλότερου και του χαμηλότερου μειώνεται στο 2,5.

Εκτός από το Λουξεμβούργο, οι χώρες με την υψηλότερη κατάταξη είναι το Βέλγιο, η Δανία, η Γερμανία και η Αυστρία, με συνολικά έσοδα άνω των 48.500 ΜΑΔ.

Οι πέντε χώρες με το χαμηλότερο ποσοστό είναι η Ελλάδα, η Σλοβακία, η Ουγγαρία, η Βουλγαρία και η Εσθονία, όλες κάτω από 28.000 ΜΑΔ.

Η Lazzari της ILO επεσήμανε ότι το κόστος ζωής και τα επίπεδα τιμών έχουν αντίκτυπο στους μισθούς και κατά συνέπεια στους μισθούς. «Οι χώρες με υψηλότερα επίπεδα τιμών καταναλωτή εμφανίζουν γενικά υψηλότερους ονομαστικούς μισθούς», είπε.

Η κατάταξη ορισμένων χωρών αλλάζει αισθητά κατά τη σύγκριση των τιμών του ευρώ με τους ΜΑΔ. Για παράδειγμα, η Ρουμανία ανεβαίνει από την 22η στην 13η, με πολύ καλύτερες επιδόσεις σε ΜΑΔ, ενώ η Εσθονία πέφτει από την 16η στην 22η, χάνοντας έδαφος όταν ληφθούν υπόψη οι διαφορές τιμών.

Εάν η μέση αύξηση των τελευταίων πέντε ετών συνεχιστεί, ο μέσος μισθός στην ΕΕ αναμένεται να φτάσει τα 41.600 ευρώ σε ονομαστικούς όρους το 2025 και τα 43.400 ευρώ το 2026, αν και οι ρυθμοί ανάπτυξης διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των χωρών.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία ΕΙΔΗΣΕΙΣ Ευρώπη ΝΕΑ ΡΟΗ Ρωσία

Η ΕΕ θα πρέπει να αναμένει σοβαρές συνέπειες μετά το επ' αόριστον πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, σύμφωνα με τον ειδικό εκπρόσωπο του Πούτιν.

Ακτιβιστής στις 13.12.25 0

από την RT France

Για τον Κίριλ Ντμίτριεφ, η απόφαση για επ' αόριστον πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων θα μπορούσε να έχει συνέπειες χειρότερες από την γραφειοκρατική βλακεία. Οι πρωθυπουργοί της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας, Βίκτορ Όρμπαν και Ρόμπερτ Φίτσο, αντιτίθενται επίσης σε αυτήν, καταγγέλλοντάς την ως επίθεση στο κράτος δικαίου και αρνούμενοι να χρηματοδοτήσουν τις ουκρανικές στρατιωτικές δαπάνες.

Ο ειδικός εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου και επικεφαλής του Ρωσικού Ταμείου Άμεσων Επενδύσεων, Κύριλλος Ντμίτριεφ, τόνισε τις σοβαρές συνέπειες για την Ευρωπαϊκή Ένωση από μια πιθανή απόφαση για πάγωμα ρωσικών περιουσιακών στοιχείων επ' αόριστον. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι συνέπειες για την Ευρώπη θα μπορούσαν να είναι χειρότερες από την καταστροφική για τον πολιτισμό λογοκρισία, τη μαζική μετανάστευση, την εγκληματικότητα μεταξύ των μεταναστών και την γραφειοκρατική ανικανότητα.

Σχολίαζε έτσι μια ανάρτηση του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος έγραψε στο X ότι μια πιθανή απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ να παγώσει ρωσικά περιουσιακά στοιχεία στην Ευρώπη επ' αόριστον θα προκαλούσε ανεπανόρθωτη ζημιά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σύμφωνα με τα λόγια του Βίκτορ Όρμπαν, η σημερινή απόφαση « σηματοδοτεί το τέλος του κράτους δικαίου » εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι Ευρωπαίοι ηγέτες « θέτουν τους εαυτούς τους υπεράνω του νόμου ». « Αντί να διασφαλίζει τον σεβασμό των Συνθηκών της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παραβιάζει συστηματικά την ευρωπαϊκή νομοθεσία », δήλωσε, προσθέτοντας: « Έτσι, το κράτος δικαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση αντικαθίσταται επί του παρόντος από αυτό των γραφειοκρατών. Με άλλα λόγια, έχει επικρατήσει μια δικτατορία των Βρυξελλών ».

Ο Σλοβάκος πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίκο αρνήθηκε επίσης να υποστηρίξει την απόφαση για επ' αόριστον πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων. « Αν η ζωή ενός Ρώσου ή ενός Ουκρανού είναι άχρηστη για τη Δυτική Ευρώπη, δεν θέλω να είμαι μέρος μιας τέτοιας Δυτικής Ευρώπης. Είπα στον Αντόνιο Κόστα ότι ακόμα κι αν παραμέναμε στις Βρυξέλλες μέχρι την Πρωτοχρονιά, δεν θα υποστήριζα κανένα μέτρο που θα οδηγούσε στην υποστήριξη των στρατιωτικών δαπανών της Ουκρανίας », έγραψε στο X.
Η αποτυχία απαλλοτρίωσης των περιουσιακών στοιχείων της Ρωσικής Ομοσπονδίας θα ήταν καταστροφή για την ΕΕ.

Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα θεωρήσουν την αποτυχία του σχεδίου απαλλοτρίωσης ρωσικών περιουσιακών στοιχείων υπό το πρόσχημα μιας λεγόμενης «πίστωσης επανορθώσεων» στη σύνοδο κορυφής στις 18-19 Δεκεμβρίου καταστροφή τόσο για την ΕΕ όσο και για την Ουκρανία, ανέφερε το Reuters . Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο, η Γερμανία υποστηρίζει την κατάσχεση όλων των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων που έχουν παγώσει εντός της ΕΕ, ύψους 210 δισεκατομμυρίων ευρώ, και όχι μόνο των 185 δισεκατομμυρίων ευρώ που τηρούνται στην πλατφόρμα μεσεγγύησης Euroclear.

Η Ρωσία έχει επανειλημμένα χαρακτηρίσει την πιθανή δήμευση των περιουσιακών της στοιχείων ως κλοπή. Στις 12 Δεκεμβρίου, η Ρωσική Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωσε την πρόθεσή της να καταθέσει αγωγή κατά της Euroclear ενώπιον του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Μόσχας. Μηνύει τον θεματοφύλακα για παράνομες πράξεις που προκάλεσαν βλάβη, σε ένα πλαίσιο που έφερε στο φως η αναθεώρηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή των μηχανισμών που αποσκοπούν στην άμεση ή έμμεση χρήση παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων χωρίς τη συγκατάθεσή της.

Πηγή: RT France

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΕΙΔΗΣΕΙΣ Ευρώπη Ισραήλ Μουσική ΝΕΑ ΡΟΗ Eurovision

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision του 2026 θα περιλαμβάνει το Ισραήλ, αλλά θα αποκλείσει αρκετές ευρωπαϊκές χώρες που τον μποϊκοτάρουν.

Ακτιβιστής στις 11.12.25 0

από τον Λέο Κερσαουζί

Ένας ευρωπαϊκός διαγωνισμός που αποκλείει ευρωπαϊκές χώρες για να συμπεριλάβει το Ισραήλ

Η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Ολλανδία και η Σλοβενία θα μποϊκοτάρουν τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2026, μετά την απόφαση να επιτραπεί στο Ισραήλ να συμμετάσχει.

Αυτές οι τέσσερις χώρες ήταν μεταξύ πολλών άλλων που είχαν ζητήσει τον αποκλεισμό του Ισραήλ λόγω του πολέμου στη Γάζα και κατηγοριών για αθέμιτες εκλογικές πρακτικές.

Ωστόσο, σε συνάντηση στη Γενεύη, συμφωνήθηκε ότι δεν υπάρχει ανάγκη για νέα ψηφοφορία σχετικά με τη συμμετοχή του Ισραήλ και ότι η Eurovision 2026 θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί όπως έχει προγραμματιστεί, δήλωσε η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU).

Το ισπανικό τηλεοπτικό κανάλι RTVE, το οποίο είχε ξεκινήσει εκκλήσεις για μυστική ψηφοφορία επί του θέματος, δήλωσε ότι η απόφαση αυτή αύξησε τη «δυσπιστία» του προς τους διοργανωτές του φεστιβάλ.

Ο ιρλανδικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας RTÉ δήλωσε ότι η ισραηλινή συμμετοχή «παρέμεινε απαράδεκτη δεδομένης της τρομερής απώλειας ζωών στη Γάζα και της συνεχιζόμενης ανθρωπιστικής κρίσης που συνεχίζει να θέτει σε κίνδυνο τις ζωές τόσων πολλών αμάχων».

Ένας ανταγωνισμός όπου δεν είναι όλες οι χώρες ίσες

Η Ισπανία είναι μία από τις πέντε «μεγάλες» χώρες της Eurovision, μαζί με τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι καλλιτέχνες τους γίνονται αυτόματα δεκτοί στον τελικό επειδή οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς τους συνεισφέρουν περισσότερο οικονομικά στην EBU.

Περίπου 50 ραδιοτηλεοπτικοί φορείς παρευρέθηκαν σε συνεδρίαση της EBU την Πέμπτη για να συζητήσουν το μέλλον του διαγωνισμού, τον οποίο παρακολουθούν περισσότερα από 150 εκατομμύρια άτομα κάθε χρόνο. Τους ζητήθηκε να υποστηρίξουν τους νέους κανόνες που έχουν σχεδιαστεί για να αποθαρρύνουν τις κυβερνήσεις και τρίτα μέρη από το να διοργανώνουν εκστρατείες ψηφοφορίας για τους υποψηφίους τους, μετά από ισχυρισμούς ότι το Ισραήλ ευνόησε αθέμιτα τον υποψήφιό του, Γιουβάλ Ραφαέλ, φέτος.

Ο Ισραηλινός πρόεδρος Ισαάκ Χέρτζογκ απάντησε δηλώνοντας ότι το Ισραήλ «αξίζει να εκπροσωπείται σε όλα τα στάδια του κόσμου και είμαι πλήρως και ενεργά αφοσιωμένος σε αυτό».

Ωστόσο, αυτή η απόφαση ανέδειξε μια βαθιά διαίρεση εντός της κοινότητας της Eurovision.

«Η γενοκτονική βία για την οποία είναι ένοχο το Ισραήλ»

Σε ανακοίνωσή του, ο ολλανδικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας Avrotros δήλωσε ότι «η συμμετοχή υπό τις παρούσες συνθήκες είναι ασυμβίβαστη με τις δημόσιες αξίες που είναι απαραίτητες για εμάς». Η ολλανδική εφημερίδα De Volksrant τόνισε ότι η απόφαση της Ολλανδίας να μποϊκοτάρει τον διαγωνισμό ελήφθη «λόγω της γενοκτονικής βίας που ασκεί αυτή η χώρα εναντίον των Παλαιστινίων».

Το ισπανικό τηλεοπτικό κανάλι RTVE ανακοίνωσε σε ανακοίνωσή του: «Το διοικητικό συμβούλιο του RTVE αποφάσισε τον περασμένο Σεπτέμβριο ότι η Ισπανία θα αποσυρθεί από τη Eurovision εάν συμμετείχε το Ισραήλ». «Αυτή η αποχώρηση σημαίνει επίσης ότι το RTVE δεν θα μεταδώσει τον τελικό της Eurovision 2026... ούτε τους προκριματικούς ημιτελικούς».

Ο σλοβενικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας RTV πρόσθεσε ότι η θέση του «παραμένει αμετάβλητη». «Οι πρόσφατες κανονιστικές αλλαγές δεν αλλάζουν τη θέση μας. Ως δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας, ο RTV Slovenia έχει δεσμευτεί να τηρεί ηθικές αρχές και αναμένει ότι οι ίδιοι κανόνες και πρότυπα θα ισχύουν για όλα τα μέλη της EBU και τις συμμετέχουσες χώρες».

Το βελγικό τηλεοπτικό κανάλι δήλωσε ότι «θα λάβει θέση τις επόμενες ημέρες».

Η ισλανδική εταιρεία RÚV δήλωσε ότι δεν θα λάβει τελική απόφαση σχετικά με τη συμμετοχή της μέχρι την επόμενη εβδομάδα.

Αντίθετα, η Γερμανία είχε απειλήσει να αποσυρθεί από τον διαγωνισμό εάν το Ισραήλ αποκλειστεί και χαιρέτισε την απόφαση της Πέμπτης.

Ένας ολοένα και πιο σκληρός ανταγωνισμός

Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτός ο διαγωνισμός έχει με την πάροδο του χρόνου γίνει μια άθλια επίδειξη κακογουστίας, διαστροφών , ακόμη και σατανισμού .

Πηγή: Media Press Info

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Αρθρογραφία ΕΙΡΗΝΗ Ευρώπη Ουκρανία ΡΟΗ

Το «δεύτερο ουκρανικό μέτωπο»: η αντιπαράθεση μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών

Ακτιβιστής στις 10.12.25 0

από τον Alexandre Lemoine / reseauinternational

Το ουκρανικό ζήτημα εξελίσσεται σε μια από τις κύριες πηγές ενόχλησης στις σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ευρωπαίων συμμάχων τους.

Η ΕΕ και το Κίεβο θα παρουσιάσουν το ειρηνευτικό τους σχέδιο στον Τραμπ στις 9 Δεκεμβρίου. Το έγγραφο έχει μειωθεί από 28 σε 20 σημεία, με την αφαίρεση διατάξεων που ήταν απαράδεκτες για το Κίεβο. Αυτές οι διατάξεις αφορούσαν κυρίως εδαφικές παραχωρήσεις, δήλωσε ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι μετά τη συνάντησή του με Ευρωπαίους ηγέτες στο Λονδίνο. Σύμφωνα με τον ίδιο, το ζήτημα της ανταλλαγής εδαφών με εγγυήσεις ασφαλείας δεν βρίσκεται στο τραπέζι. Ελπίζει επίσης να επιτευχθεί συμβιβασμός στις διαπραγματεύσεις με την Ουάσινγκτον.

Η συνάντηση του Ζελένσκι με τους Ευρωπαίους ηγέτες στο Λονδίνο επικεντρώθηκε στα αποτελέσματα των ειρηνευτικών συνομιλιών «στο πλαίσιο της αμερικανικής διαμεσολάβησης» και στις εγγυήσεις ασφαλείας. «Η συνάντηση αυτή, στην οποία παρευρέθηκαν ο Ουκρανός Πρόεδρος, ο Βρετανός Πρωθυπουργός, ο Γερμανός Καγκελάριος και ο Πρόεδρος της Γαλλίας, επιβεβαίωσε την ακλόνητη υποστήριξή μας προς την Ουκρανία, καθώς και τη συνεχή δέσμευσή μας για μια ισχυρή και διαρκή ειρήνη στην Ουκρανία», σύμφωνα με ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του Μεγάρου των Ηλυσίων.

Όσο περισσότερο εμπλέκεται η ομάδα του Ντόναλντ Τραμπ στην ειρηνευτική διαδικασία στην Ουκρανία, τόσο πιο σαφής γίνεται ο στόχος των βασικών Ευρωπαίων ηγετών: χωρίς να το δηλώνουν ανοιχτά, στην πραγματικότητα προσπαθούν να εκτροχιάσουν και να σαμποτάρουν τις προσπάθειες διαμεσολάβησης της Ουάσιγκτον. Αυτό αποδεικνύεται ξεκάθαρα από την υποκλοπή τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ Ευρωπαίων ηγετών και του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η οποία έπεσε στα χέρια του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel και στη συνέχεια δημοσιεύθηκε . Σε αυτή τη συνομιλία, ο Γάλλος πρόεδρος προέτρεψε τους ομολόγους του στην ΕΕ να μην εμπιστεύονται τις δηλώσεις των ΗΠΑ σχετικά με την πρόθεσή τους να επιτύχουν κατάπαυση του πυρός υπό δίκαιους όρους.

Η επείγουσα επίσκεψη του Ουκρανού ηγέτη στο Λονδίνο και στη συνέχεια στις Βρυξέλλες για να συναντηθεί με τους κύριους Ευρωπαίους συμμάχους του Κιέβου λέει πολλά.

Δεδομένου ότι οργανώθηκε από συμμάχους όχι μόνο σε σύγκρουση με τη Μόσχα, όπως συνέβαινε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά τώρα και σε αντίθεση με την κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου, ο Βρετανός πρωθυπουργός, ο Γερμανός καγκελάριος, ο Γάλλος πρόεδρος και οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής υποστήριξαν επιδεικτικά τον Ζελένσκι, ο οποίος αρνείται να συμβιβαστεί με την Ουάσιγκτον στο βασικό σημείο του ειρηνευτικού του σχεδίου: την αποχώρηση των ουκρανικών στρατευμάτων από το τμήμα του Ντονμπάς που παραμένει υπό τον έλεγχο του Κιέβου. Δεδομένου ότι αυτό είναι πρακτικά το πιο θεμελιώδες ζήτημα για το Κρεμλίνο, η εφαρμογή ολόκληρου του αμερικανικού σχεδίου σκοντάφτει ακριβώς σε αυτό το σημείο.

Η επιμονή του Κιέβου θα ήταν μάταιη αν οι Ευρωπαίοι δεν είχαν καταστήσει σαφές ότι μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την Ουκρανία και να διασφαλίσουν τη συνέχιση των στρατιωτικών της επιχειρήσεων για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμη και χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες σαφώς δεν δείχνουν τέτοια προθυμία.

Η Ευρώπη, από την πλευρά της, το καταδεικνύει αυτό, και όχι με δικά της έξοδα, αλλά μέσω της δήμευσης ρωσικών περιουσιακών στοιχείων που κατέχονται στην ΕΕ, κυρίως από το βελγικό θεματοφύλακα Euroclear.

Η τελική απόφαση για το θέμα αυτό πρόκειται να ληφθεί στις 18 Δεκεμβρίου στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ. Εάν η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τα κύρια κράτη μέλη της Συμμαχίας καταφέρουν να ξεπεράσουν την αντίσταση των βελγικών αρχών, οι οποίες αντιτίθενται σε ένα τέτοιο μέτρο, αυτό δεν θα σημαίνει μόνο τη συνέχιση της σύγκρουσης, αλλά και μια νέα πρόκληση για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η τύχη των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων ήταν ακριβώς ένα από τα σημεία που εξετάστηκαν στο αμερικανικό ειρηνευτικό σχέδιο. Η Ουάσιγκτον ήλπιζε να χρησιμοποιήσει την πιθανότητα της (τουλάχιστον μερικής) επιστροφής τους ως μοχλό που θα μπορούσε να προσελκύσει οικονομικά τη Μόσχα. Εάν αυτά τα κεφάλαια κατασχεθούν και μεταφερθούν στην Ουκρανία, οι Ευρωπαίοι θα στερήσουν από την κυβέρνηση Τραμπ έναν σημαντικό μοχλό επιρροής, ένα ατού.

Δεδομένων τέτοιων ενεργειών από τους ηγέτες της ΕΕ, ορισμένοι από τους ισχυρισμούς που διατύπωσαν οι συντάκτες της νέας Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ , η οποία δημοσιεύθηκε τις τελευταίες ημέρες, δεν φαίνονται τόσο παράδοξοι. Αναφέρει ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες «τρέφουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες» σχετικά με τη σύγκρουση στην Ουκρανία και μια γενικά καυστική αξιολόγηση απευθύνεται στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με τους συντάκτες του εγγράφου, οι ενέργειές του υπονομεύουν την πολιτική ελευθερία και κυριαρχία, καλλιεργούν λογοκρισία, καταστέλλουν την ελευθερία της έκφρασης και της αντιπολίτευσης και οδηγούν σε απώλεια εθνικής ταυτότητας.

Με άλλα λόγια, η αμερικανική κυβέρνηση αμφισβητεί την Ευρωπαϊκή Ένωση στην τρέχουσα μορφή της και ξεκινά μια σκληρή μάχη μαζί της στο ιδεολογικό μέτωπο.

Όσο για το «δεύτερο μέτωπο»: σε αυτόν τον πόλεμο που αυτή τη στιγμή διχάζει τον Δυτικό κόσμο, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το ουκρανικό μέτωπο. Αυτό θα συμβεί εάν το Βερολίνο, το Παρίσι και οι Βρυξέλλες διατηρήσουν την τρέχουσα πορεία τους, τορπιλίζοντας τις ειρηνευτικές προσπάθειες του Τραμπ, πιέζοντας το Κίεβο να συνεχίσει τις εχθροπραξίες και αρνούμενοι κάθε συμβιβασμό.

Πηγή: Continental Observer

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ Ευρώπη ΗΠΑ ΝΕΑ ΡΟΗ Τραμπ

Σοκ για την Ευρώπη το μανιφέστο Τραμπ – Πόλεμος Μασκ κατά ΕΕ

Ακτιβιστής στις 7.12.25 0

Όπως αναφέρει η εφημερίδα Le Monde, η δημοσιοποιημένη έκθεση Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας θυμίζει περισσότερο πολιτικό μανιφέστο του κινήματος MAGA παρά στρατηγικό έγγραφο. Καταργεί τον μεταπολεμικό διακομματικό κανόνα στην εξωτερική πολιτική και υιοθετεί μια θεώρηση βασισμένη αποκλειστικά σε σχέσεις ισχύος. Οι παραδοσιακές συμμαχίες γίνονται πλέον υπό όρους, εργαλειοποιούνται και μπορεί να αντιστραφούν. Οι κοινές αξίες παραμερίζονται, υπέρ μιας «απόλυτης» ελευθερίας έκφρασης που χρησιμοποιείται ως όπλο στο εξωτερικό, ενώ αγνοείται στο εσωτερικό.

Για τον πόλεμο στην Ουκρανία, το κείμενο ζητά «διαπραγματευτική κατάπαυση του πυρός» και στέλνει μήνυμα χωρίς περιθώρια παρερμηνείας προς τη Μόσχα: οι ΗΠΑ θέλουν να τερματίσουν την αντίληψη περί διεύρυνσης του ΝΑΤΟ — κάτι που de facto κλείνει την πόρτα της Συμμαχίας για το Κίεβο.

Η ευθύνη της Ρωσίας για τον πόλεμο σχεδόν δεν αναφέρεται, ενώ οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κατηγορούνται ότι «συντηρούν τεχνητά» τη σύγκρουση. Για το Le Monde, το συμπέρασμα είναι σαφές: ο Λευκός Οίκος κλείνει την πόρτα στην εποχή που οι ΗΠΑ λειτουργούσαν ως πυλώνας του διεθνούς συστήματος, των συμμαχιών και του πολυμερούς πλαισίου.

Πλέον, η Ουάσινγκτον απαιτεί απόλυτη ευθυγράμμιση και θα προσφέρει στήριξη μόνο όπου εξυπηρετούνται άμεσα αμερικανικά συμφέροντα. Μια μετατόπιση που ενδέχεται να αναδιαμορφώσει βαθιά τη διατλαντική σχέση — με συνέπειες που θα φανούν γρήγορα, στις επόμενες κρίσιμες πολιτικές αναμετρήσεις στην Ευρώπη.

Το αμερικανικό τελεσίγραφο

Την ίδια στιγμή, τελεσίγραφο προς την Ευρώπη να αναλάβει, έως το 2027, το μεγαλύτερο μέρος των συμβατικών αμυντικών δυνατοτήτων του ΝΑΤΟ, από τις υπηρεσίες πληροφοριών έως τα συστήματα πυραυλικής άμυνας, απηύθυναν οι Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters.

Το μήνυμα αυτό μεταφέρθηκε σε Ευρωπαίους διπλωμάτες στην Ουάσιγκτον από αξιωματούχους του Πενταγώνου, με το πρακτορείο να επικαλείται πέντε πηγές που είχαν άμεση γνώση των συζητήσεων. Κατά τη συνάντηση, όπου συμμετείχαν στελέχη του Πενταγώνου αρμόδια για τη νατοϊκή πολιτική και εκπρόσωποι ευρωπαϊκών αποστολών, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι τόνισαν ότι η Ευρώπη δεν έχει σημειώσει την απαιτούμενη πρόοδο στην ενίσχυση της άμυνάς της μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022.

Η προειδοποίηση, όπως αναφέρει το Reuters, ήταν ξεκάθαρη: αν ο στόχος του 2027 δεν επιτευχθεί, η Ουάσιγκτον ενδέχεται να αποχωρήσει από συγκεκριμένους μηχανισμούς αμυντικού συντονισμού της Συμμαχίας. Αμερικανός αξιωματούχος πρόσθεσε ότι ακόμη και στο Κογκρέσο υπάρχει ανησυχία για το μήνυμα που μεταφέρει το Πεντάγωνο στους Ευρωπαίους.

Ωστόσο, το πρακτορείο επισημαίνει ότι οι Αμερικανοί δεν διευκρίνισαν με ποια κριτήρια θα αξιολογηθεί η πρόοδος των Ευρωπαίων. Οι συμβατικές δυνατότητες του ΝΑΤΟ αφορούν μη πυρηνικά μέσα – από στρατεύματα έως εξοπλισμό – όμως παραμένει ασαφές το πώς θα διαπιστωθεί ότι η Ευρώπη έχει αναλάβει τη «μερίδα του λέοντος» της συμμαχικής άμυνας. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι που μίλησαν επίσης στο Reuters χαρακτηρίζουν την προθεσμία του 2027 ανέφικτη: η αντικατάσταση κρίσιμων αμερικανικών δυνατοτήτων απαιτεί χρόνο, σημαντικές επενδύσεις και αυξημένη παραγωγική ικανότητα. Επιπλέον, οι καθυστερήσεις στις γραμμές παραγωγής αμυντικών συστημάτων και οι μεγάλες αναμονές για παραδόσεις αμερικανικού υλικού δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τον στόχο.

Τι προσφέρουν οι ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ

Το δημοσίευμα υπογραμμίζει ότι οι ΗΠΑ προσφέρουν στο ΝΑΤΟ δυνατότητες που δεν μπορούν εύκολα να αποκτηθούν αλλού, όπως εξελιγμένα συστήματα πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης (ISR), τα οποία αποδείχθηκαν κρίσιμα στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Σε ερώτηση του Reuters, αξιωματούχος του ΝΑΤΟ σημείωσε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλεια της ηπείρου, χωρίς όμως να σχολιάσει τον χρονικό ορίζοντα του 2027. Υπενθύμισε παράλληλα ότι οι σύμμαχοι αναγνωρίζουν την ανάγκη για περισσότερες επενδύσεις και για μετατόπιση μεγαλύτερου μέρους του βάρους της συμβατικής άμυνας προς την Ευρώπη.

Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει ως στόχο την ενίσχυση της αυτόνομης αμυντικής της ικανότητας έως το 2030, καλύπτοντας κενά σε αντιαεροπορική άμυνα, drones, κυβερνοάμυνα και πυρομαχικά – στόχος που, σύμφωνα με το Reuters, θεωρείται επίσης φιλόδοξος.
Το πλάνο Τραμπ

Το πρακτορείο υπενθυμίζει ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει ασκήσει επί χρόνια πίεση στους Ευρωπαίους συμμάχους να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες, αν και η στάση του Αμερικανού προέδρου απέναντι στη Συμμαχία παραμένει συχνά αντιφατική. Στην προεκλογική εκστρατεία του 2024, ο Τραμπ επέκρινε πολλές φορές τις ευρωπαϊκές χώρες και είχε δηλώσει ότι θα «ενθάρρυνε» τον Βλαντίμιρ Πούτιν να επιτεθεί σε κράτη-μέλη που δεν χρηματοδοτούν επαρκώς την άμυνα. Παρ’ όλα αυτά, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούνιο επαίνεσε τους Ευρωπαίους ηγέτες για την αποδοχή του αμερικανικού σχεδίου αύξησης του στόχου αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ.

Έκτοτε, όπως σημειώνει το Reuters, ο Τραμπ κινείται ανάμεσα σε μια πιο επιθετική στάση απέναντι στη Ρωσία και σε μια αυξημένη διάθεση για διαπραγματεύσεις με το Κρεμλίνο σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία – διαδικασίες από τις οποίες οι Ευρωπαίοι παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στο περιθώριο. Σε πρόσφατη παρέμβασή του, ο Αμερικανός αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Κρίστοφερ Λάντο υπογράμμισε ότι είναι «προφανές» πως οι Ευρωπαίοι πρέπει να αναλάβουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, προσθέτοντας: «Διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις το λένε εδώ και δεκαετίες· η δική μας το εννοεί πραγματικά».
Πόλεμος από Μασκ

Την ίδια στιγμή, ο Έλον Μασκ επιτέθηκε στην ΕΕ μετά την επιβολή προστίμου ύψους 120 εκατομμυρίων ευρώ στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης X για παραβίαση κανόνων διαφάνειας, προειδοποιώντας ότι η αντίδρασή του θα κατευθυνθεί κατά των κορυφαίων αξιωματούχων που ευθύνονται για την ποινή. Οι δηλώσεις Μασκ έρχονται μια μέρα μετά τις δηλώσεις του Αμερικανού ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο ότι το πρόστιμο είναι «επίθεση κατά του αμερικανικού λαού»

«Η ΕΕ επέβαλε αυτό το τρελό πρόστιμο όχι μόνο στο X, αλλά και σε εμένα προσωπικά, κάτι που είναι ακόμα πιο παράλογο!» έγραψε ο δισεκατομμυριούχος στην πλατφόρμα X. «Ως εκ τούτου, φαίνεται ότι η αντίδρασή μας θα πρέπει να στοχεύσει όχι μόνο την ΕΕ, αλλά και τα άτομα που πήραν αυτή την απόφαση εναντίον μου». «Η ΕΕ θα πρέπει να καταργηθεί και η κυριαρχία να επιστραφεί στις επιμέρους χώρες, ώστε οι κυβερνήσεις να μπορούν να εκπροσωπούν καλύτερα τους λαούς τους» τόνισε ο Μασκ σε άλλη ανάρτηση.

Την Παρασκευή, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέβαλε πρόστιμο ύψους 120 εκατ. ευρώ στην πλατφόρμα «X» για παραβίαση των υποχρεώσεων διαφάνειας που προβλέπει ο Νόμος για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες (DSA). Οι παραβιάσεις περιλαμβάνουν τον παραπλανητικό σχεδιασμό του «μπλε σήματος», την έλλειψη διαφάνειας στις διαφημίσεις και την αποτυχία παροχής πρόσβασης σε δημόσια δεδομένα για ερευνητές.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, η χρήση του «μπλε σήματος» για τους «επαληθευμένους λογαριασμούς» παραπλανά τους χρήστες και οποιοσδήποτε μπορεί να πληρώσει για να αποκτήσει την κατάσταση «επαληθευμένου» χωρίς η εταιρεία να επαληθεύει ουσιαστικά ποιος βρίσκεται πίσω από τον λογαριασμό, καθιστώντας δύσκολο για τους χρήστες να κρίνουν την αυθεντικότητα των λογαριασμών και του περιεχομένου με το οποίο αλληλοεπιδρούν.

«Αυτή η παραπλάνηση εκθέτει τους χρήστες σε απάτες, συμπεριλαμβανομένης της πλαστοπροσωπίας, καθώς και σε άλλες μορφές χειραγώγησης από κακόβουλους παράγοντες» σύμφωνα με την Κομισιόν η οποία διευκρινίζει ότι «παρότι ο Νόμος για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες δεν απαιτεί υποχρεωτική επαλήθευση χρηστών, απαγορεύει ρητά στις πλατφόρμες να ισχυρίζονται ψευδώς ότι ένας χρήστης έχει επαληθευτεί όταν κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί».

Όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου της Κομισιόν για τεχνολογικά θέματα Τόμας Ρενιέ «στόχος μας δεν είναι να τιμωρήσουμε τις πλατφόρμες, αλλά να συμμορφωθούν με τους νόμους για τις ψηφιακές υπηρεσίες». Γι’ αυτό και δίνεται περιθώριο 60 εργάσιμων ημέρων στην πλατφόρμα «Χ» να ενημερώσει την Επιτροπή σχετικά με τα συγκεκριμένα μέτρα που σκοπεύει να λάβει για να τερματίσει την παράβαση που αφορά την παραπλανητική χρήση των μπλε σημάτων.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

ΑΠΟΨΕΙΣ Ευρώπη Λαβρόφ Ουκρανία Προπαγάνδα ΡΟΗ Ρωσία Συνεντεύξεις

Σε μια εκτεταμένη συνέντευξη του, άκρως ενδιαφέρουσα, ο Σεργκέι Λαβρόφ αναλύει την πολιτική της Ρωσίας και τις σχέσεις της με την Δύση.

Ακτιβιστής στις 2.12.25 0

Συνέντευξη στη διευθύντρια του Διαλόγου Γαλλίας-Ρωσίας Ιρίνα Ντιμπουά

Σερζ Βικτόροβιτς καλημέρα.

Λαβρώφ: Καλημέρα.

Ερ: Σας ευχαριστώ, εκ μέρους των συνδρομητών του Διαλόγου Γαλλίας–Ρωσίας και όλων των ακροατών μας, που βρήκατε χρόνο για εμάς. Ο σημερινός μας διάλογος είναι πολύ σημαντικός για όλους μας, για τους γαλλόφωνους που θα παρακολουθήσουν αυτή τη συνέντευξη σε μια στιγμή όπου οι σχέσεις ανάμεσα στη Ρωσία και τη Γαλλία επιδεινώνονται. Και στο τέλος της συνέντευξης, σύμφωνα με την παράδοσή μας, έχουμε επιλέξει μια ερώτηση από έναν συνδρομητή. Υπήρξαν πολλές αντιδράσεις. Θα σας μεταφέρω ευχαρίστως όλα τα μηνύματα των τηλεθεατών μας.

Βρισκόμαστε στον Διάλογο Γαλλίας–Ρωσίας. Άρα, για εμάς βεβαίως οι σχέσεις μεταξύ Γαλλίας και Ρωσίας είναι προτεραιότητα. Αν συμφωνείτε, θα ξεκινήσουμε από τα θέματα που συζητιούνται πιο συχνά στα γαλλικά ΜΜΕ εδώ και πολλούς μήνες και, δυστυχώς, πάντα στο πλαίσιο της σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Το πρώτο είναι ότι ο ρωσικός στρατός πλήττει σκόπιμα πολιτικούς στόχους στην Ουκρανία. Και το δεύτερο θέμα, πιθανότατα η πιο δημοφιλής δήλωση αυτή τη στιγμή, προέρχεται επίσημα από τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος ανακοίνωσε το καλοκαίρι ότι η Ρωσία έχει επιλέξει τη Γαλλία ως εχθρό. Αργότερα, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου επανέλαβε αυτήν την ιδέα, λέγοντας ότι η Ρωσία ετοιμάζεται για έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας με τις χώρες του ΝΑΤΟ σε λίγα χρόνια. Και μόλις πριν από λίγες μέρες, ο νυν αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων απευθύνθηκε στους δημάρχους της Γαλλίας και – θα τον παραθέσω – απευθύνθηκε στους Γάλλους λέγοντας ότι οι Γάλλοι πρέπει να είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα παιδιά τους σε έναν πόλεμο με τη Ρωσία.

Πώς μπορείτε να σχολιάσετε αυτή τη δήλωση; Μήπως αποφεύγετε σκόπιμα να προφέρετε το όνομα του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων της Γαλλίας;

Λαβρόφ: Του στρατηγού Μαντόν. Ναι, έχω ακούσει κι εγώ γι’ αυτό. Άκουσα αυτή τη δήλωση, ότι «πρέπει να είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε τη ζωή των παιδιών μας». Μίλησε επίσης για την οικονομία, ότι πρέπει να υποφέρουμε, επειδή δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στη Ρωσία να νικήσει, να κατακτήσει την Ευρώπη. Από πού τους έρχονται όλα αυτά, κανείς δεν ξέρει.

Κατά τη γνώμη μου, ήδη υπάρχει ένα κύμα αγανάκτησης στη Γαλλία για τη διαθεσιμότητά του να θυσιάσει τα παιδιά των συμπολιτών του. Δεν ξέρω από πού βγαίνουν αυτοί οι στρατιωτικοί ηγέτες, σε ποια πανεπιστήμια εκπαιδεύονται, αλλά πιθανότατα θέλουν να παίξουν το παιχνίδι του σημερινού ηγέτη τους, του κ. Μακρόν. Δεν ξέρω από πού αντλεί αυτή τη βεβαιότητα ότι η Ρωσία κήρυξε τη Γαλλία εχθρό. Κατά τη γνώμη μου ισχύει ακριβώς το αντίθετο.

Η Γαλλία εδώ και καιρό αντιμετωπίζει τη Ρωσία με ανειλικρίνεια, ξεκινώντας από τις ίδιες Συμφωνίες του Μινσκ, τις οποίες η Γαλλία – εκπροσωπούμενη από τον προκάτοχο του κ. Μακρόν, τον Φρανσουά Ολάντ – είχε εγγυηθεί με την υπογραφή της, μαζί με τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, το 2015, με τον Βλαντίμιρ Πούτιν και τον Πέτρο Ποροσένκο. Κι έπειτα, το 2022, πριν από λίγο περισσότερο από έναν χρόνο, όταν ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει γιατί κανείς δεν τήρησε τις Συμφωνίες του Μινσκ, οι τρεις – Ποροσένκο, Μέρκελ και Ολάντ – παραδέχθηκαν ειλικρινά ότι κανένας από αυτούς δεν σκόπευε να τις εφαρμόσει.

Με ρωτάτε αν είχαμε καταλάβει ότι οι Συμφωνίες του Μινσκ ήταν απλώς ένας συμβιβασμός για κάποιο χρονικό διάστημα; Ξέρετε, ο πρόεδρός μας είναι ένας πολύ ειλικρινής άνθρωπος και μετά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης είπε κάπου μια φράση, μιλώντας για τις Συμφωνίες του Μινσκ, για τις σχέσεις με τη Δύση και για το ουκρανικό ζήτημα συνολικά. Μιλώντας για τις σχέσεις με τη Δύση, είπε ότι στα αρχικά στάδια των σχέσεων με τη Δύση, εδώ, τη δεκαετία του 2000, είχαμε πολλές ψευδαισθήσεις.

Σταδιακά οι ψευδαισθήσεις μας εξαφανίστηκαν. Αλλά υπήρχαν ελπίδες – πρώτα απ’ όλα η ελπίδα για την ικανότητα διαπραγμάτευσης και, θα το τονίσω ειδικά, η ελπίδα για την εντιμότητα των ευρωπαϊκών μας συνομιλητών, κυρίως των Δυτικοευρωπαίων. Και όλες αυτές οι ελπίδες διαλύθηκαν, δήλωσε ο πρόεδρος Πούτιν τον Φεβρουάριο του 2022. «Δεν θα υπάρξουν ξανά», είπε, «όπως δεν υπήρξαν στις σχέσεις μας με τη Δύση μέχρι τον Φεβρουάριο του 2022».

Πρόκειται για μια πολύ ισχυρή δήλωση. Υπογραμμίζει, πρώτα απ’ όλα, ότι μέχρι τον Φεβρουάριο του 2022, πριν καταλάβουμε ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή παρά να ξεκινήσουμε μια ειδική στρατιωτική επιχείρηση, αυτή η ελπίδα υπήρχε ακόμη και είχε πάρει τη μορφή συγκεκριμένων πρωτοβουλιών. Τον Δεκέμβριο του 2021, σε μια κατάσταση όπου η Δύση διακήρυττε σε όλον τον κόσμο ότι η Ρωσία ετοιμάζει εισβολή και ότι πρέπει να εμποδιστεί, ο Μπιλ Μπερνς, ο τότε διευθυντής της CIA, ήρθε σε εμάς για να μας «προειδοποιήσει».

Εμείς είπαμε με απόλυτη ειλικρίνεια ότι τα καθήκοντά μας συνίστανται, πριν απ’ όλα, στο να εμποδίσουμε τη δημιουργία στρατιωτικών απειλών από το ΝΑΤΟ στα σύνορά μας, μέσω της στρατιωτικοποίησης της Ουκρανίας και της υπαγωγής της στις δοξασίες του ΝΑΤΟ, οι οποίες ορίζουν ευθέως τη Ρωσία ως αντίπαλο, αν όχι ως εχθρό. Και τον Δεκέμβριο του 2021, προκειμένου να δείξουμε ποια εναλλακτική υπάρχει, εμείς, εξ ονόματος του προέδρου Πούτιν – ο οποίος, μιλώντας εδώ στο ρωσικό ΥΠΕΞ τον Νοέμβριο του 2021, ανέθεσε στις στρατιωτικές και ειδικές υπηρεσίες να προετοιμάσουν σχέδια συμφωνιών Ρωσίας–ΝΑΤΟ και Ρωσίας–ΗΠΑ – ετοιμάσαμε σχέδια συνθηκών που θα εγγυούνταν τη λύση του προβλήματος ασφαλείας, του προβλήματος των απειλών.

Στην ουσία, αυτές οι συνθήκες αποσκοπούσαν στο να κωδικοποιήσουν τις πολιτικές δεσμεύσεις που έχουν υπογράψει πανηγυρικά όλοι οι ευρωπαϊκοί ηγέτες, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, χωρίς εξαίρεση, στο πλαίσιο του ΟΑΣΕ. Οι δεσμεύσεις αυτές υπογράφηκαν το 1999 και επιβεβαιώθηκαν το 2010 στη σύνοδο κορυφής του ΟΑΣΕ στην Αστάνα. Αλλά τίποτα δεν άλλαξε· το ΝΑΤΟ συνέχισε την επέκτασή του. Ζήσαμε πέντε κύματα διεύρυνσης του ΝΑΤΟ και έρχεται το έκτο.

Και όταν, εξακολουθώντας να ελπίζουμε στην εντιμότητα των εταίρων μας, τους επισημάναμε ότι η υπογραφή τους παραβιάστηκε κατάφωρα από τις πρακτικές τους, μας απάντησαν: «Ξέρετε, αυτή είναι πολιτική και όχι νομικά δεσμευτική υποχρέωση». Πρόκειται για εξεζητημένο κυνισμό.

Εμείς τότε, επί προεδρίας Μεντβέντεφ, είχαμε πει ότι αυτές οι υποχρεώσεις θα έπρεπε να μετατραπούν σε νομικά δεσμευτικές. Το σκέφτηκαν και απάντησαν: «Όχι, νομικές εγγυήσεις ασφαλείας μπορούν να δοθούν μόνο από το ΝΑΤΟ». Δηλαδή, εννοιολογικά, ψυχικά, ήθελαν να διατηρήσουν αυτόν τον «μαγνήτη» – στη μετά–ψυχροπολεμική εποχή, όταν η Σοβιετική Ένωση είχε εξαφανιστεί, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας είχε διαλυθεί, ο Ψυχρός Πόλεμος είχε τελειώσει, οι ιδεολογικές διαφορές είχαν εκλείψει – ήθελαν παρ’ όλα αυτά να κρατήσουν αυτό το στήριγμα του ΝΑΤΟ:

«Αν σας πάρουμε στους κόλπους μας, θα σας εγγυηθούμε ασφάλεια. Αλλά βέβαια θα πρέπει να μας υπακούετε».
Και πώς; Υπάρχει μόνο μία συμβουλή: «Επιτεθείτε στη Ρωσία».

Κοιτάξτε τώρα πώς προσπαθούν να πιέσουν τους φίλους και αδελφούς μας, τους Σέρβους, να αναγνωρίσουν κυριολεκτικά την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και να προσχωρήσουν σε όλη τη ρωσοφοβική πολιτική της ΕΕ. Δεν διστάζουν να λένε δημόσια: «Ναι, σας περιμένουμε στην ΕΕ, αλλά ορίστε, το Κοσσυφοπέδιο. Ξεχάστε το. Και ξεχάστε τη φιλία και τους ιστορικούς σας δεσμούς με τους Ρώσους. Ελάτε να συμμετάσχετε σε όλες τις κυρώσεις, σε όλες τις επιθετικές προετοιμασίες για πόλεμο κατά της Ρωσίας».

Είναι μια πολύ ιδιαίτερη ψυχολογία και είναι κυρίως οι Δυτικοευρωπαίοι και οι «νέοι Ευρωπαίοι», όπως οι Πολωνοί και οι Βαλτικές χώρες, που ηγούνται αυτού του «κόμματος».

Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι μιλάμε και για «σοβαρές» χώρες. Μιλήσατε για τη Γαλλία. Ο Μακρόν, αν θυμάμαι καλά, έκανε πρόσφατα μια ακόμη δήλωση: ότι η Ρωσία επινόησε αυτόν τον πόλεμο, ότι δεν υπήρχε καμία αιτία, καμία πραγματική απειλή, ότι ήταν μια μυθοπλασία. Και ότι πρόκειται – τον παραθέτω περίπου – «για τους σπασμούς μιας εξουσίας που θρηνεί για την απώλεια του κράτους της, για την απώλεια του αυτοκρατορικού και αποικιοκρατικού της παρελθόντος». Αυτό το λέει ο Γάλλος πρόεδρος.

Φαίνεται ότι η δημοτικότητά του δεν πάει καθόλου καλά. Αναφέρατε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, κι έχουν επίσης τον υπουργό Άμυνας, τον κ. Πιστόριους. Είπε πως η Ρωσία θα επιτεθεί μέχρι το 2030. Υποθέτω θα μπορούσε να είναι και το 2029 ή ακόμα και το 2028… Σε τι προετοιμάζουν τον λαό τους; Στο ότι αυτό είναι αναπόφευκτο.

Στη Γαλλία, απ’ όσο καταλαβαίνω, όλη η οικονομία επαναπροσανατολίζεται. Υποχρεώνουν τη βιομηχανία των πολιτικών προϊόντων να δουλεύει για το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, για την άμυνα. Διάβασα ότι ακόμη και το σύστημα υγείας τώρα «στρατιωτικοποιείται», ώστε να μπορεί να λειτουργήσει στην πρώτη γραμμή, για να σώζει Γάλλους στρατιώτες.

Αναφέρατε επίσης μια φράση σχετικά με τη «θυσία των παιδιών για την ελευθερία». «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη» – νομίζω η Μαριάν πρέπει να αναποδογυρίζεται σε όλους τους πίνακες όπου είναι ζωγραφισμένη. Είναι βέβαια απίστευτη ιστορία. Αλλά, και πάλι, τίποτε δεν αποδεικνύει ότι η Ρωσία θα επιτεθεί στη Γαλλία.

Πήγαμε δύο φορές στο Παρίσι και, όπως ξέρετε, εμείς τους απελευθερώσαμε. Τους βοηθήσαμε – με τον στρατηγό Ντε Γκωλ και το κίνημα αντίστασης – να απαλλαγούν από την εθνική ντροπή, αφού είχαν παραδώσει όλες τις θέσεις τους στον Χίτλερ και ζούσαν πίνοντας καφέ στο Μονμάρτρη υπό κατοχή.

Και ένα ακόμη σημείο – είναι απλή λογική, που οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν να ακούσουν. Χαίρονται όλοι που η Ρωσία δεν «πετυχαίνει τους στόχους της», ότι δήθεν ελέγχει μόλις ένα μικρό ποσοστό της ουκρανικής επικράτειας. Λένε: «Μη φοβάστε, ο ευρωπαϊκός στρατός μας είναι πολύ πιο ισχυρός· οι Ρώσοι δεν θα χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα, εμείς θα νικήσουμε τη Ρωσία πολύ εύκολα με συμβατικά όπλα· είμαστε πέντε φορές περισσότεροι, τέσσερις φορές περισσότεροι απ’ ό,τι ο πληθυσμός της Ρωσικής Ομοσπονδίας».

Αλλά όλες αυτές οι εκτιμήσεις, που παρουσιάζουν την πρόοδό μας ως «λανθασμένη», ως αντανάκλαση, τάχα, της αναποτελεσματικότητας των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων – τότε πώς γίνεται ταυτόχρονα να μας φοβούνται τόσο; Αν, σύμφωνα με τα δικά τους λόγια, δεν μπορούμε «να πάρουμε τον έλεγχο της Ουκρανίας», πώς αύριο θα βρεθούμε στο Παρίσι; Πού είναι η λογική;

Βλέπετε, υπάρχει πρόβλημα με τους αναλυτές και τους πολιτικούς που θα μπορούσαν να εξηγήσουν τίμια στον λαό τους τι συμβαίνει. Αυτές οι ελίτ ποντάρουν στον πόλεμο. Έχουν συνδέσει ολόκληρη την πολιτική τους καριέρα με το σύνθημα ότι πρέπει να «προκαλέσουν στρατηγική ήττα στη Ρωσία».

Τώρα θέλουν να μας «πνίξουν» με κυρώσεις. Λένε ήδη ότι η ρωσική οικονομία θα καταρρεύσει, ότι δεν θα αντέξει για πολύ. Όμως, είναι άνθρωποι που έχουν ξεχάσει όλα τα μαθήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και άλλων καταστάσεων, όταν, τις κρίσιμες στιγμές – ώρες, μέρες, χρόνια, όταν χρειαζόταν να προστατεύσουν τη χώρα τους, την εθνική τους αξιοπρέπεια, την ιστορία τους, το μέλλον των παιδιών τους – οι λαοί συσπειρώνονταν όσο ποτέ και έλυναν όλα τα προβλήματα.

Αυτό ακριβώς βλέπουμε τώρα στο μέτωπο, στη γραμμή επαφής. Ο πρόεδρος επισκέφθηκε ξανά το αρχηγείο των ενόπλων δυνάμεών μας στο πλαίσιο της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Οι πληροφορίες που μετέδωσαν τα μέσα ενημέρωσης μετά από αυτές τις συσκέψεις μιλούν από μόνες τους.

Αλλά η Ευρώπη, νομίζω, ξέρετε… αυτό το αλαζονικό ύφος που πρεσβεύουν ο Μακρόν, ο Μέρτς, ο Ρούτε και άλλοι, αντικατοπτρίζει στην πραγματικότητα τη σύγχυση. Δεν ξέρουν τι να κάνουν. Αν άλλαζαν απότομα τη ρητορική τους και, ακολουθώντας το παράδειγμα λογικών ηγετών όπως ο Βίκτορ Όρμπαν και ο Ρόμπερτ Φίτσο, δήλωναν ότι «θα πρέπει να μιλήσουμε με τη Ρωσία, να σταματήσουμε το στοίχημα στον πόλεμο», φοβούνται ότι θα χάσουν την εξουσία.

Ερ: Θα ήθελα να υπερασπιστώ κάποιους ειδικούς και αναλυτές που έρχονται στην πλατφόρμα του Διαλόγου Γαλλίας–Ρωσίας. Είναι προφανές ότι αυτοί δεν θέλουν να πολεμήσουν τη Ρωσία. Αντίθετα, εκφράζουν πάντα τα πιο φιλικά αισθήματα. Αν μου επιτρέπετε, θα επιστρέψω στο πρώτο μέρος της ερώτησης. Είναι πολύ σημαντικό, γιατί αυτές οι κατηγορίες είναι διαρκείς, τις ακούμε όλη την ώρα: ότι ο ρωσικός στρατός πλήττει συνειδητά πολιτικούς στόχους.

Θα μπορούσατε να σχολιάσετε σύντομα αυτό το σημείο;

— Λαβρόφ: Δεν έχουμε δει καμία απόδειξη. Αντίθετα, έχουμε δει επανειλημμένα αποδείξεις του αντιθέτου. Και μόλις ένας πύραυλος ή θραύσματα συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας πέσουν πάνω σε πολιτικούς στόχους, το πρώτο πράγμα που σηκώνεται στην Ουκρανία – και αμέσως μετά στις πρωτεύουσες που τρέφουν αυτό το καθεστώς – είναι η κραυγή: «Η Ρωσία είναι απάνθρωπη».

Μόλις χθες, το Συμβούλιο Ασφαλείας συνεδρίασε στη Νέα Υόρκη γι’ αυτό το θέμα. Επαναλαμβάνοντας τα πιο τετριμμένα κλισέ, κανείς δεν απάντησε ποτέ ικανοποιητικά στο αίτημά μας να παρουσιάσουν πραγματικά στοιχεία. Είναι λυπηρό που η Γραμματεία του ΟΗΕ ακολουθεί το παράδειγμα αυτών των ανθρώπων. Μόλις κάποιος κατηγορήσει τη Ρωσία ότι «κάπου κάτι έπεσε πάνω σε ουκρανικές πολιτικές εγκαταστάσεις», αμέσως ο Αντόνιο Γκουτέρες και ο εκπρόσωπός του – ένας Γάλλος, ο κ. Ντουζάριτς – βγαίνουν και λένε: «Καταδικάζουμε απερίφραστα τη χρήση ένοπλης βίας εναντίον πολιτικών στόχων».

Όταν όμως συμβαίνουν κάτι το εντελώς προφανές από την ουκρανική πλευρά – για παράδειγμα, όταν άρχισαν να βομβαρδίζουν, και το κάνουν εδώ και πάνω από έναν χρόνο, περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας που δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ από κανέναν, όπως οι περιοχές Μπέλγκοροντ και Κουρσκ, όπου δεν υπάρχει ούτε μία στρατιωτική εγκατάσταση – όπου κατέστρεψαν σπίτια, νοσοκομεία, παιδικούς σταθμούς, καταστήματα – τότε ο ίδιος Ντουζάριτς, ο προϊστάμενός του και άλλοι εκπρόσωποι της Γραμματείας του ΟΗΕ, η οποία έχει καταληφθεί πλήρως από τους Δυτικούς, λένε: «Ξέρετε, είμαστε πολύ ανήσυχοι, εξετάζουμε τώρα αυτές τις περιπτώσεις».

Να σας θυμίσω, στην αρχή της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, υπήρξαν ουρλιαχτά για τον σταθμό του Κραματόρσκ. Όταν έπεσε ο πύραυλος, τραυματίστηκαν πολλοί άμαχοι και επλήγησαν υποδομές. Αμέσως μας κατηγόρησαν.

Και μετά, έντιμοι ειδικοί είδαν ότι ο πύραυλος – επρόκειτο, αν δεν κάνω λάθος, για Tochka-U – και η γωνία πτώσης του έδειχναν ξεκάθαρα ότι οι ίδιοι οι Ουκρανοί πυροβόλησαν τον σταθμό αυτόν, τον οποίο μάλιστα ήλεγχαν οι ίδιοι. Μια καθαρή προβοκάτσια για να μας κατηγορήσουν.

Έπειτα ήταν η ιστορία – δεν θυμάμαι ακριβώς την ονομασία της τοποθεσίας – με το μαιευτήριο. Στην αρχή, στη Μαριούπολη, ναι, στη Μαριούπολη, οι γυναίκες που βρίσκονταν εκεί και παρουσιάστηκαν ως «θύματα απάνθρωπης ρωσικής επίθεσης» εξήγησαν πως δεν υπήρξε τίποτε τέτοιο.

Δε μιλώ καν για τη μεγαλύτερη μυθοπλασία, στη Μπούτσα, στις αρχές Απριλίου. Αυτό ήταν τη στιγμή που οι Ουκρανοί διαπραγματευτές στην Κωνσταντινούπολη είχαν φέρει και παραδώσει στους δικούς μας τα βασικά σημεία της διευθέτησης, τα οποία είχαμε αποδεχθεί. Αυτές οι αρχές είχαν μονογραφηθεί, και είχαμε συμφωνήσει όλοι να προετοιμάσουμε μια τελική συμφωνία διευθέτησης.

Και, ως χειρονομία καλής θέλησης, όπως το είπε πολλές φορές ο πρόεδρος Πούτιν, κατόπιν αιτήματος ορισμένων Δυτικών μεσολαβητών, αποσύραμε τα στρατεύματά μας από τα προάστια του Κιέβου, συμπεριλαμβανομένου του προαστίου που ονομάζεται Μπούτσα. Για δύο μέρες δεν υπήρχε ούτε ένας Ρώσος στρατιώτης εκεί. Για δύο μέρες, ο δήμαρχος της Μπούτσα εμφανιζόταν στις οθόνες, λέγοντας: «Οι Ρώσοι έφυγαν, η πόλη μας είναι ελεύθερη».

Και την τρίτη μέρα, ξαφνικά, καταφθάνουν τα συνεργεία του BBC και δείχνουν όχι κάποια υπόγεια, αλλά τον κεντρικό δρόμο, αρκετά φαρδύ – αδύνατον να μην τον δεις – και κατά μήκος αυτού του μεγάλου κεντρικού δρόμου είχαν «τακτοποιήσει» πτώματα, με δεμένα χέρια… και όλα φαίνονταν πολύ «καθαρά» ως προς τα ρούχα, ενώ τον Απρίλιο ο καιρός είναι λασπωμένος. Δεν φαινόταν καθόλου πάνω στα ρούχα αυτών των ανθρώπων.

Αμέσως, κραυγές, κατηγορίες, καταδίκες, νέες δέσμες κυρώσεων. Κανείς δεν απάντησε στην πρότασή μας να γίνει ανεξάρτητη έρευνα.

Και από τότε παλεύουμε, όπως λέμε, «σαν το ψάρι στον πάγο» ζητώντας: «Μιλήστε τουλάχιστον για τη Μπούτσα». Μόλις αφαιρέθηκε ο προπαγανδιστικός αφρός, κανείς δεν θέλει να ακούσει πια γι’ αυτήν, δεν θέλει καν να τη θυμάται.

Κάθε χρόνο, όταν πηγαίνω στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση, το 2022, 2023, 2024 και φέτος, μιλώντας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, κοιτάζω στα μάτια τον Γενικό Γραμματέα Αντόνιο Γκουτέρες και του λέω: «Μπορούμε, τουλάχιστον, να πάρουμε έναν κατάλογο με τα ονόματα των ανθρώπων των οποίων τα σώματα εμφανίστηκαν στο ρεπορτάζ του BBC ως θύματα θηριωδιών του ρωσικού στρατού;»

Ντρέπομαι γι’ αυτόν. Είναι ένας σεβαστός άνθρωπος. Κι απαντά: «Ξέρετε, έχουμε κάποιους κανόνες· αυτή η υπόθεση ανήκει στο Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα». Του λέω: «Τους στείλαμε επίσημη επιστολή». Μας απαντούν ότι έχουν κανόνες, ότι δεν μπορούν να αποκαλύψουν εμπιστευτικές πληροφορίες, αν αυτό μπορεί να προκαλέσει ηθική ή άλλη βλάβη στους επιζώντες.

Δεν θα σχολιάσω καν. Είναι απλώς ντροπή για έναν οργανισμό που, όταν το θεωρεί αναγκαίο, δημοσιεύει οποιοδήποτε γεγονός. Αλλά το να κρύβεις τα ονόματα εκείνων που χρησιμοποιήθηκαν προφανώς – των κορμιών τους, που χρησιμοποιήθηκαν ήδη για μια προβοκάτσια – είναι μια μορφή ομολογίας.

Γι’ αυτό και γνωρίζουμε πολύ καλά πώς λειτουργεί η προπαγανδιστική μηχανή της Δύσης, πώς μπορεί να βγάζει στη φόρα αντι–ρωσικές και ρωσοφοβικές «ειδήσεις». Εμείς έχουμε πολύ σαφή θέση για κάθε υπόθεση: αν έχετε αμφιβολίες, φέρτε τους εκπροσώπους του ΟΗΕ, του Ερυθρού Σταυρού, είμαστε έτοιμοι να καθίσουμε, να ακούσουμε τα στοιχεία που μπορείτε να μας παρουσιάσετε, τα στοιχεία που έχετε στη διάθεσή σας.

Μόλις τους το προσφέρουμε αυτό, εξαφανίζονται από το προσκήνιο.

Ερ: Ας επιστρέψουμε στις τρέχουσες εξελίξεις, αν μου επιτρέπετε. Ξέρετε, στην Ευρώπη και στη Ρωσία υπάρχει η διάχυτη άποψη ότι ο κ. Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας οραματιστής, ένας ειρηνοποιός που μπορεί να πει «όχι» στους παγκοσμιοποιητές και να σταματήσει κάθε πόλεμο.

Αλλά, προς το συμφέρον των ίδιων των Ηνωμένων Πολιτειών – και όπως ξέρουμε, οι ΗΠΑ ακολουθούν πάντα τα εθνικά τους συμφέροντα – υπήρχε πάντα η επιδίωξη να κοπεί η Ρωσία από την Ευρώπη. Τώρα όλα τα ΜΜΕ λένε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ παρουσιάζει το νέο του ειρηνευτικό σχέδιο, 28 σημεία, και ότι ο Βλαντίμιρ Ζελένσκι φαίνεται μάλιστα να συμφωνεί. Τι μπορείτε να πείτε γι’ αυτό;

Λαβρόφ: Είναι πολύ συγκεχυμένο. Στην αρχή, ο Ζελένσκι λέει στην Κωνσταντινούπολη ότι είναι έτοιμος να συζητήσει αυτό το σχέδιο, να συμφωνήσει σε μια αποδεκτή διατύπωση. Μετά, οι εκπρόσωποί του δηλώνουν – συμπεριλαμβανομένων εκπροσώπων σε διεθνείς οργανισμούς στη Νέα Υόρκη, νομίζω μια αναπληρώτρια πρέσβης – ότι κάτι τέτοιο αποκλείεται. Είναι δύσκολο για μένα να σχολιάσω αυτές τις εικασίες.

Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη: μια διπλωματική διευθέτηση είναι προτιμότερη. Πιστεύαμε – σχεδόν ήμασταν βέβαιοι – ότι μετά τη σύνοδο στην Αλάσκα, κατόπιν άμεσης εντολής του Ντόναλντ Τραμπ, ο Βίτκοφ έφερε στη συνάντηση με τον Πούτιν συγκεκριμένες παραμέτρους διευθέτησης, οι οποίες λάμβαναν υπόψη τις βασικές μας προσεγγίσεις, ιδιαίτερα την ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι βαθύτερες αιτίες αυτής της σύγκρουσης.

Οι βαθύτερες αιτίες είναι, όπως όλοι γνωρίζουν όσοι έχουν μελετήσει την ιστορία αυτού του δράματος, η προσπάθεια της Δύσης να εντάξει την Ουκρανία στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, να δημιουργήσει στρατιωτικές απειλές κατά της Ρωσίας στα σύνορά της – παρά και ενάντια σε όλες τις υποσχέσεις που δόθηκαν στη Σοβιετική Ένωση και παρά τις συμφωνίες που είχαν ήδη συναφθεί με τη Ρωσική Ομοσπονδία στην Ευρώπη, στο πλαίσιο του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη: την αρχή της αδιαίρετης ασφάλειας, σύμφωνα με την οποία καμία χώρα και καμία οργάνωση στην Ευρώπη δεν μπορεί να ενισχύει την ασφάλειά της εις βάρος της ασφάλειας των άλλων. Αυτό έχει καταγραφεί στο ανώτατο επίπεδο. Το ΝΑΤΟ έκανε ακριβώς το αντίθετο.

Και η δεύτερη βαθιά αιτία είναι η πολιτική, επισήμως εγγεγραμμένη στον νόμο του καθεστώτος του Κιέβου – ενός ναζιστικού καθεστώτος, που η Δύση έφερε στην εξουσία τον Φεβρουάριο του 2014 με ένα αιματηρό, αντισυνταγματικό πραξικόπημα – μια πολιτική που αποσκοπεί στην εξόντωση οτιδήποτε ρωσικού. Ο Ζελένσκι, πολύ πριν από την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, συμβούλευε ευθέως τους ρωσόφωνους – τους ανθρώπους που αισθάνονταν μέρος της ρωσικής κουλτούρας, αν και ήταν Ουκρανοί πολίτες – να πάνε στη Ρωσία. Ήταν άμεση έκκληση, άμεση «σύσταση». Στο Ντονμπάς και τη Νοβορωσία, συνολικά, ακολούθησαν την «συμβουλή» του.

Όσο για την αρχική πλευρά της ερώτησής σας, για το πώς αντιμετωπίζουν τώρα οι Αμερικανοί – η κυβέρνηση Τραμπ – την Ευρώπη και γενικά ό,τι συμβαίνει στον κόσμο: οι αποτιμήσεις αυτής της κυβέρνησης είναι αντιφατικές. Πρώτα απ’ όλα, διότι ο Ντόναλντ Τραμπ ήρθε στην εξουσία με το σύνθημα MAGA: «Make America Great Again» – «Να ξανακάνουμε την Αμερική μεγάλη».

Κατηγορούσε τον Μπάιντεν για ιδεολογική παρέμβαση σε όλες τις διεθνείς διεργασίες, για επιβολή νεο–φιλελεύθερων προσεγγίσεων και την καλλιέργεια νεο–φιλελεύθερων ελίτ. Και διαβεβαίωνε ότι οι ΗΠΑ, επί των ημερών του, δεν θα έκαναν τέτοια πράγματα· ότι θα έκαναν ό,τι τις συμφέρει, όπως είπατε κι εσείς, ό,τι είναι προς το εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ. Στην πράξη, χρησιμοποιήθηκαν απλώς άλλες μέθοδοι, χωρίς ιδεολογικό περιτύλιγμα.

Έκλεισαν την USAID, άλλους μηχανισμούς ιδεολογικής πίεσης σε όλες τις ηπείρους, στενά συνδεδεμένους με την πολιτική του Δημοκρατικού Κόμματος. Αλλά ο στόχος – να επιβάλλουν τη βούλησή τους σε όλους – διατηρήθηκε. Ίσως μάλιστα έγινε πιο γυμνός, όταν αφαιρέθηκε το ιδεολογικό κέλυφος.

Αυτή είναι η βάση μιας προσέγγισης που μπορεί να περιγραφεί ως εξής: «Η Αμερική πρέπει να είναι πρώτη παντού και όλοι πρέπει να ακούν την Αμερική». Αυτή η προσέγγιση εφαρμόζεται όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά σε όλους. Είναι άλλο θέμα ότι η Ευρώπη εξαρτάται περισσότερο από τις ΗΠΑ ως προς την ασφάλεια και ως προς τις προοπτικές της εξωτερικής της πολιτικής.

Ας μιλήσουμε για την πολιτική της Ευρώπης απέναντι στην Ουκρανία. Κανείς δεν την ακούει, γιατί οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν παίξει όλο τους το χαρτί πάνω στην πεποίθηση ότι θα καταφέρουν να προκαλέσουν «στρατηγική ήττα» στη Ρωσία με τα χέρια του ναζιστικού καθεστώτος στο Κίεβο. Απέρριψαν ακόμη και την πιθανότητα διαπραγματεύσεων. Ο Μπόρις Τζόνσον, τον Απρίλιο του 2022, απαγόρευσε απλώς στον Ζελένσκι να υπογράψει το έγγραφο που είχε ήδη μονογραφηθεί – ένα έγγραφο που βασιζόταν στις αρχές διευθέτησης που είχαν προτείνει οι ίδιοι οι Ουκρανοί. Αυτός είναι ο ρόλος της Μεγάλης Βρετανίας. Έτσι εκδηλώθηκε. Οι Βρετανοί αρέσκονται να χειραγωγούν την Ευρώπη, όπως και οι Αμερικανοί.

Το γεγονός ότι όλη αυτή η διαδικασία των κυρώσεων – η οποία, σημειωτέον, δεν ξεκίνησε από τον Ντόναλντ Τραμπ, αν και κι εκείνος είχε επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία για τα ουκρανικά ζητήματα, ή με πρόσχημα τα ουκρανικά ζητήματα, στην πρώτη του θητεία – κλιμακώθηκε μαζικά επί Μπάιντεν, με τους Ευρωπαίους να προηγούνται σε ζήλο από όλους. Στο μεταξύ εμφανίστηκαν τελωνειακοί δασμοί, νέοι φόροι, και το γεγονός ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι πια πραγματικά «παγκοσμιοποιημένη», διότι όλες οι αρχές και οι κανόνες της παγκοσμιοποίησης – που οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους επέβαλαν επί δεκαετίες μέσα από διεθνείς θεσμούς, το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου – καμία από αυτές τις δομές δεν εκπληρώνει πια τη λειτουργία της.

Οι βασικές αρχές τους, πάνω στις οποίες, θεωρητικά, στηρίζονται, έχουν εδώ και καιρό παραβιαστεί. Η σύνθεση των διοικητικών οργάνων, η κατανομή των ψήφων, δεν αντανακλούν καθόλου την πραγματική κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία, την πραγματική ισορροπία δυνάμεων. Οι αρχές του θεμιτού ανταγωνισμού, οι «μηχανισμοί της αγοράς» για να αναδεικνύεται «ο καλύτερος», το απαραβίαστο της ιδιωτικής ιδιοκτησίας – όλα έχουν πεταχτεί στο καλάθι.

Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, όταν το δολάριο έπαψε να είναι συνδεδεμένο με τον χρυσό – επί Νίξον – και όταν οι Αμερικανοί έλεγαν: «Μη φοβάστε, το δολάριο είναι το πιο αξιόπιστο νόμισμα, δεν ανήκει στις ΗΠΑ, είναι κτήμα όλης της ανθρωπότητας. Το δολάριο ανήκει στην ανθρωπότητα, υπηρετεί τα συμφέροντα όλων και πάντα θα είναι έτσι». Αυτό ανήκει στο παρελθόν. Μπήκαμε σε άλλη εποχή.

Σήμερα, είμαστε μάρτυρες μιας κατάστασης που πλησιάζει το χάος στο διεθνές εμπόριο και στις διεθνείς επενδύσεις. Και δεν είναι ότι οι ενέργειες των ΗΠΑ στοχεύουν αποκλειστικά στο να υποτάξουν την Ευρώπη. Στόχος είναι να αποκομίζουν κέρδος παντού, σε κάθε συνθήκη και πάντα με όφελος.

Όσο για τους οκτώ πολέμους που ο Ντόναλντ Τραμπ λέει ότι σταμάτησε – εκτιμούμε ειλικρινά την επιθυμία του να μη ξεκινά πολέμους, όπως έκαναν πολλοί προκάτοχοί του, αλλά να τους διακόπτει – όλοι αυτοί οι οκτώ πόλεμοι στην πραγματικότητα απλώς πάγωσαν για κάποιο διάστημα. Υπήρξαν εκεχειρίες στη Μέση Ανατολή, ανάμεσα σε Πακιστάν και Αφγανιστάν, ανάμεσα σε Καμπότζη και Ταϊλάνδη, στη ΛΔ Κονγκό, στη Ρουάντα. Ναι, υπήρχαν παύσεις πυρός σχεδόν παντού. Αλλά αυτές οι πρωτοβουλίες δεν αντιμετώπισαν τις βαθύτερες αιτίες.

Τώρα, τα προβλήματα στα σύνορα Καμπότζης–Ταϊλάνδης, Πακιστάν–Αφγανιστάν έχουν ξαναρχίσει και, για να το πω ήπια, η κατάσταση στο παλαιστινο–ισραηλινό μέτωπο καθόλου δεν είναι «ρόδινη».

Επομένως, η επιθυμία να σταματήσει κανείς αμέσως την αιματοχυσία αξίζει κάθε ενθάρρυνση. Αλλά για μακροπρόθεσμη διευθέτηση χρειάζονται πολύ πιο επίμονες και επίπονες πρωτοβουλίες.

Ερ: Μιλάτε για προπαγάνδα. Η σημερινή μας συνέντευξη, επίσης, θα ενταχθεί στο πλαίσιο της προπαγάνδας. Στη Γαλλία, εδώ και πολλούς μήνες, όπως επαναλαμβάνω, τα ΜΜΕ λένε ότι η Ρωσία εξαπολύει κυβερνοεπιθέσεις κατά των δυτικών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας. Εμφανίζονται πολλά εναλλακτικά sites. Εσείς επικοινωνείτε συχνά με δημοσιογράφους από όλον τον κόσμο. Βλέπουμε ότι για τα μικρά μέσα ενημέρωσης είναι πολύ δύσκολο να «τρυπήσουν» σε αυτήν την αγορά.

Αυτός η «πόλεμος της πληροφορίας» είναι ένα είδος παγκόσμιου πολέμου. Ποιος κυριαρχεί σε αυτόν τον πόλεμο; Ποιος θα νικήσει; Όχι, ποιος κυριαρχεί τώρα; Ποιος θα κερδίσει αν το ξέρετε;

Λαβρόφ: Ανάλογα με το τι εννοούμε με τη λέξη «κυριαρχία». Αν μιλάμε ποσοτικά, καθαρά αριθμητικά, τότε προφανώς τα παγκόσμια δίκτυα είναι γεμάτα από έναν τεράστιο αριθμό μέσων ενημέρωσης που έχουν δημιουργηθεί στις ΗΠΑ, στη Βρετανία με αμερικανικά και βρετανικά χρήματα, στην Ευρώπη με ευρωπαϊκά χρήματα και δίκτυα παραρτημάτων στο εξωτερικό. Ποσοτικά είναι πολύ δύσκολο να γίνει σύγκριση.

Αλλά το γεγονός ότι μέσα όπως το RT και το Sputnik κατέχουν τις πιο προωθημένες θέσεις ως προς την επισκεψιμότητα δείχνει ότι υπάρχει και άλλος δείκτης, άλλο κριτήριο: το κατά πόσο ο χρήστης εμπιστεύεται την πηγή. Και σε αυτό το επίπεδο, το RT και το Sputnik έχουν πολύ σοβαρή φήμη.

Δεν τους αρέσει αυτό, γιατί λένε την αλήθεια. Και δεν έχει να κάνει μόνο με τον πόλεμο που η Δύση έχει εξαπολύσει εναντίον μας διά μέσου του ουκρανικού καθεστώτος, οργανώνοντας πραξικόπημα, τροφοδοτώντας την αντιπολίτευση πριν από το πραξικόπημα, όπως η Βικτόρια Νούλαντ, που υπενθύμιζε ότι επένδυσαν 5 δισεκατομμύρια δολάρια στην προετοιμασία αυτού του πραξικοπήματος.

Θυμάμαι, νομίζω το 2019, ο Πούτιν και ο Μακρόν συναντήθηκαν στο Μπρεγκανσόν, στη θερινή προεδρική κατοικία, και είχαν εκτενείς συνομιλίες, δείπνο, ανεπίσημες συζητήσεις ανάμεσα σε υπουργούς και προέδρους. Εκεί τέθηκε το ερώτημα γιατί το RT και το Sputnik στερήθηκαν τη διαπίστευσή τους στο Ελιζέ.

Οι Γάλλοι συνομιλητές μας δεν το σχολίασαν λεπτομερώς εκείνη την ώρα. Αλλά μετά, σε συνέντευξη Τύπου στο Παρίσι, μετά τη σύνοδο του Μπρεγκανσόν, ρώτησαν τον εκπρόσωπο του Μακρόν γιατί το RT και το Sputnik είχαν αποκλειστεί από την αρχή. Η απάντηση ήταν πολύ απλή: «Επειδή δεν είναι ΜΜΕ, είναι όργανα προπαγάνδας».

Πρόσφατα, διοργανώθηκε μια «Ημέρα κατά της παρενόχλησης των δημοσιογράφων», διεθνής ημέρα κατά της ατιμωρησίας για εγκλήματα κατά δημοσιογράφων. Και η περιβόητη Κάγια Κάλλας, εξ ονόματος της ΕΕ, έκανε μια μεγαλόστομη δήλωση: ότι η ελευθερία της έκφρασης είναι θεμέλιο της ΕΕ κ.τ.λ. Νομίζω ότι όσοι παρακολουθούν τις ενέργειες της ΕΕ στον τομέα της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας του Τύπου γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτό είναι ψέμα.

Το RT και το Sputnik στη Γαλλία είναι παραδείγματα που θέλω να υπογραμμίσω ξανά. Η υπόθεσή τους προηγείται κατά πολύ της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Και μετά την έναρξη της επιχείρησης, όπως λένε, έκαναν τα πάντα για να εμποδίσουν τα μέσα μας να φτάνουν στο ευρύ κοινό.

Άρα, όπως λένε, «δεν μετράει η ποσότητα αλλά η ποιότητα». Στην περίπτωσή μας, η ποιότητα των ανταποκριτών και δημοσιογράφων μας και ο επαγγελματισμός τους. Και οι δυτικοί δημοσιογράφοι που εργάζονται στο RT και στο Sputnik δεν το κάνουν γιατί «θέλουν η Ρωσία να είναι η πρώτη» ή επειδή πληρώνονται καλά, αλλά γιατί είναι επαγγελματίες και ντρέπονται όταν, ως επαγγελματίες, είναι υποχρεωμένοι στα δικά τους μέσα να λένε ψέματα από την οθόνη.

Ερ: Θυμηθήκατε τη συνάντηση Μακρόν–Πούτιν το 2019. Ο Διάλογος Γαλλίας–Ρωσίας ιδρύθηκε πριν από 20 χρόνια. Πέρυσι γιορτάσαμε την 20ή επέτειό μας. Η πλατφόρμα μας δημιουργήθηκε από τον κ. Σιράκ και τον κ. Πούτιν. Τότε έδωσε ώθηση στις διμερείς σχέσεις. Οι Γάλλοι που μας παρακολουθούν και ενδιαφέρονται για ό,τι συμβαίνει έχουν ως τελευταία ανάμνηση αυτής της σχέσης το μακρύ τραπέζι ανάμεσα στον Μακρόν και τον Πούτιν, λίγο πριν από τα θλιβερά γεγονότα. Όλοι μιλούσαν γι’ αυτό το τραπέζι για κάποιο διάστημα.

Δεν θα επιστρέψουμε ποτέ σε μια «κανονική» σχέση;
Ένα μακρύ τραπέζι, γεμάτο φαγητό;

Λαβρόφ: Όχι, ήταν άδειο. Αλλά αυτό ήταν μετά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.

Όχι, ήταν πριν.

Λαβρόφ: Πριν, βέβαια. Αλλά, δυστυχώς, ήταν η τελευταία φορά.

Ήταν στο απόγειο της πανδημίας. Ξέρετε, δεν είναι πως δυσκολεύομαι να σχολιάσω – δεν θέλω καν να το σχολιάσω. Μας λένε συνεχώς ότι εμείς «προδώσαμε» κάποιες ευρωπαϊκές αξίες. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι εκείνοι που πρόδωσαν τις δικές τους αξίες, όλα όσα έχουν καταγραφεί στον ίδιο τον ΟΑΣΕ.

Παρεμπιπτόντως, ο Χάρτης των Παρισίων του 1990 για μια Νέα Ευρώπη, τον οποίο εμείς εξακολουθούμε να λαμβάνουμε υπόψη στις ενέργειές μας, θεωρώντας τον επίκαιρο, θεωρώντας τις τότε συμφωνημένες αρχές δίκαιες – με έμφαση στην ισότιμη, κοινή εργασία – έχει αγνοηθεί πλήρως από τους υπόλοιπους εταίρους στη σύνοδο εκείνη, από τους Γάλλους και πολλούς άλλους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης. Στο τέλος της ύπαρξής της, η Σοβιετική Ένωση, εξαντλημένη, όλοι προσπαθούσαν να κολακέψουν τον Γκορμπατσόφ και να προετοιμάσουν το μέλλον. Κάποιοι ίσως σκέφτηκαν ότι η ΕΣΣΔ θα καταρρεύσει και ότι ακόμη και η Ρωσία θα μικρύνει.

Και στο Παρίσι υιοθετήθηκε, μεταξύ άλλων, ένα υψηλού επιπέδου έγγραφο του ΟΑΣΕ για την πρόσβαση στην πληροφορία, όπου διατυπωνόταν κατηγορηματικά ότι κάθε κράτος–μέλος του ΟΑΣΕ υποχρεούται να διασφαλίζει την ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία, ανεξάρτητα από το αν οι πηγές βρίσκονται εντός ή εκτός του κράτους αυτού. Δεν μπορεί να υπάρχουν περιορισμοί.

Δεν τρέφω, λοιπόν, καμιά αυταπάτη για τους ανθρώπους που διευθύνουν τώρα τη Δύση. Με εξαίρεση, όπως είπα, τον Βίκτορ Όρμπαν, τον Φίτσο. Τώρα, στην Τσεχία, ανέλαβε πρωθυπουργός ο Μπάμπις. Πρόκειται για ανθρώπους πραγματιστές. Δεν είναι «φιλορώσοι», είναι φιλο–ούγγροι, φιλο–σλοβάκοι, φιλο–τσέχοι. Σκέφτονται τους πολίτες τους. Δεν θέλουν να καλέσουν τους πολίτες τους να θυσιάσουν τα παιδιά τους για να υποστηρίξουν το ναζιστικό καθεστώς του Κιέβου.

Κι όταν ο πρώην συνάδελφός μου, ο Αλεξάντερ Στουμπ, ήταν υπουργός Εξωτερικών στη Φινλανδία, έγινε πρόεδρος και, έχοντας παίξει γκολφ με τον Ντόναλντ Τραμπ, τώρα αυτοτοποθετείται ως ειδικός «σε όλα» και εκφράζεται ανοιχτά σε ρωσοφοβικό τόνο. Βλέπετε, μετά από δεκαετίες ουδετερότητας της Φινλανδίας, δεν ξερίζωσαν τα μικρόβια που έχουν τις ρίζες τους στο ναζιστικό παρελθόν του φινλανδικού κράτους, όταν μαζί με τον Χίτλερ επιτέθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, οργάνωσαν τον αποκλεισμό του Λένινγκραντ, πήραν μέρος σε θηριωδίες, σε εθνοκάθαρση.

Συχνά επισκεπτόμουν παραμεθόριες πόλεις στη Φινλανδία, όπου γίνονταν συνεδριάσεις του Αρκτικού Συμβουλίου. Οι κάτοικοι των παραμεθόριων περιοχών δεν χρειάζονταν βίζα, μπορούσαν να πηγαίνουν ο ένας στη χώρα του άλλου, να οργανώνουν φεστιβάλ κινηματογράφου, τραγουδιού, χορού, οικογενειακές επισκέψεις, όπως λέμε. Και όλα αυτά ακυρώθηκαν μέσα σε μία νύχτα.

Δεν μιλώ καν για τις οικονομικές ζημιές· μιλώ για τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν έκλεισαν τα σύνορα, όταν τα γέμισαν με υποδομές του ΝΑΤΟ, όταν η ρωσοφοβική ιδεολογία άρχισε να υπαγορεύει ότι δήθεν «κλέψαμε κάτι από τη Φινλανδία», ότι το «εθνικιστικό καθεστώς» λίγο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αρνήθηκε να λάβει υπόψη τα νόμιμα συμφέροντα ασφάλειας της Ρωσίας – όταν ήταν δυνατόν να φτάσει κανείς στο Λένινγκραντ σε μια μέρα, με μια στρατιωτική μονάδα.

Όλα αυτά επανέρχονται τώρα στον λόγο του Αλεξάντερ Στουμπ. Είναι ο «γενετικός κώδικας», η ιστορική μνήμη ότι «πρέπει πάντα να κρατάμε τη Ρωσία υπό έλεγχο». Πώς το φαντάζεται; Δεν ξέρω.

Κι όμως, ακόμη και πρόσφατα είπε ότι «κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε με τη Ρωσία». Υπάρχουν στιγμές διαύγειας. Αλλά όταν αυτοί θα είναι έτοιμοι να μιλήσουν, εμείς θα σκεφτούμε για τι ακριβώς. Ας μας πουν. Αν βασίζονται στο «είμαστε έτοιμοι να καθίσουμε με τη Ρωσία στο τραπέζι», εμείς θα τρέξουμε; Καθόλου. Θέλουμε να ξέρουμε με τι προτίθενται να έρθουν σε επαφή – και μετά θα αποφασίσουμε.

Ερ: Υπάρχουν στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία. Υπάρχει ένα παράδοξο: μόλις είπατε ότι το μέτωπο κινείται, ότι η Ρωσία κυριαρχεί. Ορισμένα αποτελέσματα είναι πολύ δύσκολο να κρυφτούν. Όμως, για τις μεγάλες δυτικές χώρες – τη Γαλλία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο – είναι σαν αυτά τα αποτελέσματα να μην υπάρχουν.

Τη Δευτέρα αυτής της εβδομάδας, ο κ. Ζελένσκι πήγε για ένατη φορά στο Παρίσι. Μαζί με τον Εμανουέλ Μακρόν υπέγραψαν επιστολή προθέσεων για τη μελλοντική αγορά εκατό αεροσκαφών Rafale. Ποιος θα πληρώσει αυτή την παραγγελία; Αυτό μάλλον είναι ερώτημα για τους Γάλλους φορολογούμενους. Η δική μου ερώτηση είναι: ποια είναι η στρατηγική της Γαλλίας από την αρχή; Το ίδιο ισχύει και για τη Βρετανία και τη Γερμανία. «Δίνουμε χρήματα στην Ουκρανία, πιστεύουμε στη νίκη της Ουκρανίας…».

Δεν μπορώ να σχολιάσω αυτή την κατάσταση από τη σκοπιά της κοινής λογικής. Εκατό Rafale, έτσι δεν είναι;

Μέχρι εκατό.

Λαβρώφ: Μέχρι εκατό. Ο Κιρ Στάρμερ και ο Ζελένσκι υπέγραψαν συμβόλαιο για εκατό χρόνια. Τους αρέσει ο αριθμός 100. Πρόσφατα «εξαφανίστηκαν» κι εκατό εκατομμύρια – έγινε μόλις γνωστό ότι επιπλέον 100 εκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για μίζες σε διεφθαρμένους αξιωματούχους. Ίσως κάποιοι από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ή από τις χώρες που διοχετεύουν χρήματα στην Ουκρανία, εξηγώντας στους φορολογουμένους τους ότι «πρέπει να υποφέρουν». Είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν ωφελούμενοι. Δεν αποκλείω τίποτα.

Αλλά τους λόγους για τους οποίους αυτή η ρωσοφοβία έχει ριζώσει τόσο βαθιά στις καρδιές τους δεν μπορώ να τους αναλύσω. Το μόνο που πιθανότατα ισχύει είναι ότι όλα τα χαμόγελα, όλες οι αγκαλιές προς τους Ρώσους εκπροσώπους πριν από την ουκρανική κρίση ήταν ένα παιχνίδι. Επέβαλλαν στον εαυτό τους αυτό το στυλ ευγένειας, αλλά στην πραγματικότητα μας ευχόντουσαν το κακό. Το γεγονός ότι τώρα προβλέπουν «κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας», ότι ο λαός μας «θα ξεσηκωθεί με τις τσουγκράνες και θα ανατρέψει την εξουσία», δείχνει για άλλη μια φορά ότι η Ευρώπη επιβεβαιώνει τη φήμη που έχει αποκτήσει εδώ και 500 περίπου χρόνια, όταν όλες οι μεγάλες καταστροφές ξεκινούσαν από αυτήν τη συστάδα χωρών. Και οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι άρχισαν στην Ευρώπη, από τις φιλοδοξίες διαφόρων Ευρωπαίων ηγετών.

Δυστυχώς, αυτός ο ιστορικός «κώδικας» δεν εξαφανίζεται. Η επιθετικότητα, με ρωσοφοβικό πρόσημο, εξακολουθεί να υπάρχει στην Ευρώπη.

Ερ: Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια τάση να εξισώνονται και να υποβαθμίζεται ο ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης στη νίκη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μιλήσατε για την Κάγια Κάλλας. Είπε ότι ήταν «μεγάλη έκπληξη» γι’ αυτήν ότι η ΕΣΣΔ και η Κίνα είχαν τη βασική συμβολή στη νίκη.

Λαβρώφ: Το διάβασα.

Ερ: Ναι. Το πρόβλημα είναι ότι η νέα γενιά, σε 20 χρόνια, στη Δύση δεν θα ξέρει απολύτως τίποτα για αυτόν τον πόλεμο. Λίγοι ξέρουν ήδη τώρα. Πώς μπορούμε να θυμίσουμε στον κόσμο τι πραγματικά συνέβη;

Λαβρώφ: Δεν είναι η μόνη. Η Κάλλας, προφανώς, δεν ήταν «άριστη μαθήτρια», ούτε στα ιστορικά. Όταν λέει ότι «η Ρωσία και η Κίνα ισχυρίζονται ότι κέρδισαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και νίκησαν τον ναζισμό», λέει κάτι που απλώς αγνοεί την ιστορία. Η ιστορία πρέπει να είναι γνωστή.

Η Εσθονή ομόλογός της, υπουργός Εξωτερικών – δεν θυμάμαι το όνομά της – είπε ότι η Σοβιετική Ένωση «ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέλαβε τη μισή υφήλιο, εκτόπισε όλους τους κατοίκους των κατεχόμενων περιοχών». Το είπε αυτό, αν δεν κάνω λάθος, ενώ δεν υπήρχε καν ο Μακρόν δίπλα της… Ίσως οι νέοι στην Εσθονία να λαμβάνουν την ίδια «παιδεία». Έτσι μεγαλώνουν.

Αλλά ως προς την πραγματική συμβολή, υπήρξε Διάσκεψη Επανόρθωσης τον Φεβρουάριο του 1945. Εκεί παρατέθηκαν στατιστικά στοιχεία, βασισμένα σε ανάλυση των μαχών και των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Από αυτά προκύπτει ότι η Γερμανία διέθεσε τουλάχιστον δέκα φορές περισσότερες «ημέρες ενεργού πολέμου» στο ανατολικό μέτωπο, στο μέτωπο με τη Σοβιετική Ένωση, από ό,τι σε όλα τα άλλα μέτωπα μαζί.

Εκεί αναφέρθηκαν στατιστικά – βάσει ανάλυσης των μαχών στο Ανατολικό Μέτωπο – ότι τέσσερις και μισές φορές περισσότερα άρματα καταστράφηκαν εκεί, ότι το 75% των γερμανικών αεροπλάνων και αρμάτων μάχης καταστράφηκαν στο σοβιετικό μέτωπο. Υπάρχουν επίσης στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η Σοβιετική Ένωση αντιπροσώπευε το 75% όλων των στρατιωτικών προσπαθειών της αντι–Χιτλερικής συμμαχίας. Είναι σαφές ότι αυτός ήταν ο καθοριστικός ρόλος.

Οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης εξόντωσαν πάνω από 600 εχθρικές μεραρχίες, από τις οποίες πάνω από 500 ήταν γερμανικές.

Η Κίνα, από την πλευρά της, ως προς τη συμβολή ενάντια στην Ιαπωνία, επωμίστηκε το 90% όλης της προσπάθειας κατά του ιαπωνικού μιλιταρισμού. Ρωσία και Κίνα έβαλαν τέλος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συντρίβοντας τον στρατό Κουαντούνγκ.

Υπάρχει αλληλογραφία: ο Ρούζβελτ έγραψε στον Στάλιν, στα μέσα του 1942, ότι «ο ρωσικός στρατός σηκώνει το κύριο βάρος του πολέμου». Ο Τσόρτσιλ έγραψε επίσης στον Στάλιν ότι οι Ρώσοι «έσκισαν στα δύο τη γερμανική πολεμική μηχανή». Αυτό ήταν το φθινόπωρο του 1944.

Άλλο ζήτημα, ο Ρούζβελτ δεν φημιζόταν για διπροσωπία. Ο Τσόρτσιλ, σύμφωνα με αρχειακά ντοκουμέντα, την ίδια στιγμή που έλεγε «εσείς διαλύσατε τη γερμανική πολεμική μηχανή», σκεφτόταν: «τώρα θέλουμε να διαλύσουμε τη Σοβιετική Ένωση». Προσχεδίαζε την Επιχείρηση «Αδιανόητο».

Η Δύση αναγκάστηκε να γίνει σύμμαχός μας. Για πολύ καιρό αναρωτήθηκε αν πρέπει να ανοίξει δεύτερο μέτωπο ή όχι, παρατηρούσε προς ποια πλευρά γέρνει η ζυγαριά, και μετά πόνταρε στον νικητή. Παράλληλα προγραμμάτιζε επιθέσεις εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης – οι Αμερικανοί επί Τρούμαν, οι Βρετανοί επί Τσόρτσιλ.

Ερ: Ξέρω ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο, αλλά θα ήθελα να ρωτήσω κάτι ακόμη. Λάβαμε πολλά ερωτήματα, πολλά μηνύματα από τους συνδρομητές μας, που ήταν πολύ ενεργοί. Το πιο συχνό μήνυμα είναι: «Πότε επιτέλους θα συμφιλιωθούμε; Πόσος χρόνος θα χρειαστεί;» Έχετε απαντήσει εν μέρει, αλλά υπάρχουν δύο – μάλλον τρεις – συγκεκριμένες ερωτήσεις.

Η μία: αν η Γαλλία θέλει να προσχωρήσει στους BRICS, θα τη δεχτούν οι BRICS; Ο Μακρόν έχει πει ήδη ότι «θα πάει» σε μια Σύνοδο των BRICS.

Λαβρώφ: Κανείς δεν τον έχει καλέσει. Δεν νομίζω ότι υπάρχει συναίνεση στους BRICS, ή ότι η πλειοψηφία των μελών θα ήταν «χαρούμενη» να δει τη Γαλλία – με τη θέση της στην παγκόσμια οικονομία, την πολιτική, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά. Όχι, νομίζω ότι η θέση της είναι στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, που σήμερα λίγο–πολύ δεν διαφέρουν μεταξύ τους. Και φυσικά στο G7, που ακόμη επιβιώνει. Οι υπουργοί Εξωτερικών του G7 συναντήθηκαν πρόσφατα στον Καναδά, που προεδρεύει τώρα.

Εκεί υιοθέτησαν κείμενο, δεν το θυμάμαι λέξη προς λέξη, αλλά η ιδέα είναι ότι το G7 «υπερασπίζεται σθεναρά τις αρχές της ελεύθερης αγοράς, του θεμιτού ανταγωνισμού, ώστε κανείς να μην καταχράται τη θέση του στην παγκόσμια οικονομία και να τηρεί αυτές τις αρχές της ελεύθερης αγοράς».

Ο λόγος που εκφράστηκαν τόσο μεγαλόστομα – και γενικά σωστά – ήταν η κατάσταση γύρω από τις σπάνιες γαίες της Κίνας. Η Κίνα, σε απάντηση στις μονομερείς κυρώσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ, άρχισε απλώς να περιορίζει την πρόσβαση των σπάνιων μετάλλων της στην αγορά. Και τότε ήρθε η έκκληση: «Ας είμαστε ειλικρινείς, ας έχουμε ελεύθερες αγορές» κ.τ.λ.

Ήταν μια έμμεση ομολογία, γιατί αν κοιτάξουμε τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, τα πρότυπα της παγκοσμιοποίησης που η Δύση πρόσφερε σε όλους ως «βέλτιστη μορφή αλληλεξάρτησης», βλέπουμε πώς τα αντιμετωπίζουν όταν θέλουν να τιμωρήσουν κάποιον – είτε τη Ρωσία, είτε το Ιράν, είτε τη Βενεζουέλα.

Γι’ αυτό η υποκρισία, η διπροσωπία, η αδυναμία για έντιμη διαπραγμάτευση, η ανεντιμότητα – δυστυχώς όλα αυτά σήμερα εκδηλώνονται πολύ καθαρά στις πράξεις των δυτικών συναδέλφων μας.

Ερ: Θα μπορούσε το γαλλικό επιχειρείν να επιστρέψει στη ρωσική αγορά; – ρωτά ένας από τους συνδρομητές.

Λαβρώφ: Η πλειονότητα των γαλλικών επιχειρήσεων συνεχίζει να λειτουργεί. Όσοι εργάζονταν εδώ και παρέμειναν, δεν σκοπεύουμε να τους διώξουμε ή να παραβιάσουμε τα δικαιώματά τους. Είναι άνθρωποι που, πιστεύω, συμπεριφέρονται έντιμα. Βάζουν τα χρήματά τους εδώ, θέλουν να δουλέψουν αυτά τα κεφάλαια, είναι έτοιμοι να αναλάβουν πολιτικό ρίσκο απέναντι στις ρωσοφοβικές κυβερνήσεις τους.

Όχι μόνο Γάλλοι, αλλά και Γερμανοί. Υπάρχουν εκπρόσωποι κι άλλων χωρών της Ευρώπης και της ΕΕ. Και, σύμφωνα με τα στατιστικά μας, υπάρχουν περισσότερες εταιρείες που έμειναν από όσες έφυγαν. Όσοι έφυγαν, άφησαν κενές θέσεις. Έκλεισαν τις δραστηριότητές τους – με διάφορους τρόπους.

Ο πρόεδρος το έχει ήδη σχολιάσει. Είπε: «Όσοι έφυγαν – κι αν πλέον η θέση τους έχει καλυφθεί – όταν θελήσουν να επιστρέψουν, λυπάμαι, αλλά όσοι τους αντικατέστησαν θα είναι προτεραιότητα για εμάς. Γιατί στις δύσκολες ώρες έβαλαν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα πάνω από την πολιτική».

Παρεμπιπτόντως, βλέπω κατά καιρούς στα social media ότι αρκετές εταιρείες καταχωρίζουν ξανά το εμπορικό τους σήμα εδώ, στη Ρωσία. Είναι θετικό σημάδι.

Ερ: Και η τελευταία, ίσως φιλοσοφική, ερώτηση, δεδομένης της εποχής που ζούμε: έχετε μετανιώσει ποτέ που γίνατε διπλωμάτης;

Λαβρώφ: Δεν το σκέφτηκα ποτέ. Η ζωή εξελίχθηκε έτσι και η δουλειά είναι πολύ ενδιαφέρουσα, δεν έχω καν τον χρόνο να αναρωτηθώ αν το μετανιώνω ή όχι. Μου αρέσει το γεγονός ότι συμμετέχω άμεσα σε πραγματικά ιστορικά φαινόμενα, στις αλλαγές που βλέπουμε στη διεθνή σκηνή. Αν εγώ – κι η ομάδα μου, εδώ στο κεντρικό γραφείο και στην εξωτερική υπηρεσία – καταφέρνουμε κάτι, είμαι πολύ περήφανος και θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συναδέλφους μου.

Σε όλη αυτή την κρίση στις σχέσεις με τη Δύση, πιστεύω πως όλο το σώμα του υπουργείου μας έχει δείξει ενότητα. Πολλοί περίμεναν ότι «κάποιος θα το σκάσει», ή ότι θα δελεαστεί από μίζες. Μυστικές υπηρεσίες, ξένες και ευρωπαϊκές, προσπάθησαν επανειλημμένα να στρατολογήσουν άμεσα διπλωμάτες μας. Υπήρξε μόνο μία περίπτωση όπου αυτές οι προσπάθειες πέτυχαν – ένας υπάλληλος στην Ελβετία έφυγε κάπου και τώρα βρίσκεται στη λήθη. Σε κάθε κοπάδι υπάρχει ένα «μαύρο πρόβατο».

Αλλά θα το πω για άλλη μια φορά: όπως τονίζει ο πρόεδρος, ο πόλεμος που κήρυξε η Δύση εναντίον μας διά της Ουκρανίας ένωσε τον λαό μας και μας επέτρεψε να απαλλαγούμε από όσους δεν ήταν ειλικρινείς απέναντι στην πατρίδα τους. Κατά τον ίδιο τρόπο, το προσωπικό του Υπουργείου Εξωτερικών είναι ενωμένο, αποτελεσματικό και επικεντρωμένο στα αποτελέσματα. Νιώθουμε πάντοτε τη στήριξη του προέδρου μας, ο οποίος καθορίζει την εξωτερική μας πολιτική σε όλους τους τομείς της διεθνούς ζωής.

Σας ευχαριστώ πολύ, Σερζ Βικτόροβιτς.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου