Articles by "Ευρώπη"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρώπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δέκα άτομα στην Γερμανία πέθαναν αμέσως μετά τον εμβολιασμό κατά του κοροναϊού, με την επικεφαλής του του Γερμανικού Ινστιτούτου «Paul Ehrlich» για την ασφάλεια φαρμακευτικών προϊόντων, Μπριζίτ Κέλερ-Στανισλάφσκι να ανακοινώνει πως θα ξεκινήσει έρευνα.

Σύμφωνα με την ειδικό, οι νεκροί ήταν ηλικίας 79 έως 93 ετών, όλοι με προηγούμενες ασθένειες. Παράλληλα, ο χρόνος μεταξύ εμβολιασμού και θανάτου κυμαινόταν από αρκετές ώρες έως τέσσερις ημέρες.

«Μέχρι χθες είχαμε εννέα περιπτώσεις. Πρέπει να περιμένουμε τα δεδομένα από την Κάτω Σαξονία [για μια άλλη φερόμενη περίπτωση], τότε θα υπάρξουν 10. Μιλάμε για ασθενείς σε εξαιρετικά σοβαρή κατάσταση, με πολλαπλές ασθένειες, οι οποίοι λάμβαναν θεραπεία. Έχω ήδη πει ότι μελετάμε αυτές τις περιπτώσεις [...] Με βάση τα τρέχοντα δεδομένα μας υποθέτουμε ότι πέθαναν από τις κύριες ασθένειές τους, που συνέπεσαν με τον εμβολιασμό» δήλωσε η Κέλερ-Στανισλάφσκι.

Στα τέλη Δεκεμβρίου, η Γερμανία ξεκίνησε μια εκστρατεία εμβολιασμού κατά του COVID-19, χρησιμοποιώντας το εμβόλιο που αναπτύχθηκε από τις εταιρείες Pfizer και BioNTech. Μέχρι σήμερα, 842.000 άτομα έχουν λάβει το εμβόλιο. Οι πρώτοι που εμβολιάζονται είναι οι άνω των 80 ετών, φιλοξενούμενοι και προσωπικό σε γηροκομεία, καθώς και το ιατρικό προσωπικό.Το ινστιτούτο ανέφερε επίσης έξι περιπτώσεις αναφυλαξίας. Μέχρι στιγμής, υπήρξαν 325 περιπτώσεις παρενεργειών που φέρεται να σχετίζονται με το εμβόλιο, συμπεριλαμβανομένων 51 σοβαρών. Η ειδικός του Ινστιτούτου δήλωσε ότι τα αποτελέσματα αυτά είναι εντός των προσδοκιών και αντιστοιχούν στα στατιστικά στοιχεία του εμβολιασμό στις ΗΠΑ.



ΝΟΡΒΗΓΙΑ: 23 θανατηφόρα περιστατικά μετά τον εμβολιασμό 

«Συνήθη συμπτώματα, που προκαλούνται από το εμβόλιο, τέτοια όπως ο πυρετός και η ναυτία, μπορεί να επιφέρουν τον θάνατο ορισμένων ανθρώπων μεγάλης ηλικίας με αδύναμη υγεία», υπογράμμισε ο αρχίατρος του οργανισμού φαρμάκων της χώρας
Τουλάχιστον 23 άτομα που είχαν κάνει το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού πέθαναν στην Νορβηγία, ανακοίνωσε ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων της Νορβηγίας.

«Ενημερωθήκαμε για 23 θανατηφόρα περιστατικά μετά τον εμβολιασμό. Αυτή τη στιγμή εξετάζονται τα 13 εξ αυτών» αναφέρεται την ανακοίνωση.

«Αυτά τα στοιχεία μπορεί να υποδεικνύουν ότι συνήθη συμπτώματα, που προκαλούνται από το εμβόλιο, τέτοια όπως ο πυρετός και η ναυτία, μπορεί να επιφέρουν τον θάνατο ορισμένων ανθρώπων μεγάλης ηλικίας με αδύναμη υγεία», υπογράμμισε ο αρχίατρος του οργανισμού Σίγκουρντ Χορτέμου.

Ο εμβολιασμός με το εμβόλιο της αμερικανικής εταιρείας Pfizer και της γερμανικής BioNTech, ξεκίνησε στην Νορβηγία στις 27 Δεκεμβρίου του 2021. Οι πρώτοι που εμβολιάσθηκαν ήταν οι ηλικιωμένοι που διέμεναν σε οίκους ευγηρίας στο Όσλο. Στις αρχές του έτους έγινε γνωστό ότι τρείς άνθρωποι, που έμεναν σε διαφορετικές περιοχές και οι οποίοι είχαν εμβολιασθεί, πέθαναν, ωστόσο ο θάνατος τους ενδέχεται να μη σχετίζεται με τον εμβολιασμό και τα περιστατικά αυτά διερευνώνται.


Συνολικά μέχρι αυτή τη στιγμή στην Νορβηγία έχουν εμβολιασθεί με το εμβόλιο των Pfizer – BioNTech 21.000 άνθρωποι. Στις 12 Ιανουαρίου η Νορβηγία άρχισε να παραλαμβάνει εμβόλια της αμερικανικής φαρμακευτικής εταιρείας Moderna.


πηγή 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με επιστολή προς στην Πρόεδρο της Κομισιόν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζητά να ισχύσει ουσιαστικά υγειονομικό διαβατήριο για τους πολίτες της Ευρώπης, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει πιστοποιητικό εμβολιασμού κατά του cov sars 2, ώστε να επιτρέπεται η διακίνηση πολιτών, όπως αναφέρει το Playbook του Politico.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα ο Μητσοτάκης θεωρεί πως είναι αναγκαίο προκειμένου να διασφαλιστεί η ταχύτερη δυνατή αποκατάσταση της ελεύθερης κυκλοφορίας.

Χωρίς, σύμφωνα με το δημοσίευμα να είναι στις προθέσεις του να εφαρμοστεί υποχρεωτικά ο εμβολιασμός θα αποτελέσει το πιστοποιητικό εμβολιασμού ένα επιπλέον κίνητρο ώστε να σπεύσουν οι Έλληνες να υποβληθούν στη λήψη των εμβολίων.

Ανεξάρτητα αν ο Έλληνας πρωθυπουργός παίζει ή όχι τον ρόλο του λαγού για την Ευρωπαϊκή Ένωση, προτείνοντας το μέτρο, θα πρέπει να αναλογιστεί κανείς ότι η συγκεκριμένη οδηγία περιορίζει την ελευθερία του πολίτη αφού στην ουσία τον εξαναγκάζει να προβεί σε εμβολιασμό, ανεξαρτήτως της όποιας επιθυμίας του.

Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τί στάση θα κρατήσει η Κομισιόν και θα επανέλθουμε.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Finian Cunningham «Information Clearing House» 15 -12-20
Μετάφραση: Μ.Στυλιανού

Ρίγη ανυπομονησίας κατέλαβαν την Ε.Ε. στην αναμονή μιας κυβέρνησης Tζo Mπάϊντεν , παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές που αυτός ενστερνίζεται είναι ακριβώς η αιτία των προβλημάτων της.

Η βιασύνη των ηγετών της να τον συγχαρούν, ακόμη και πριν από την αναγνώριση του αποτελέσματος των εκλογών, λέει πολλά για τη χαρά τους ότι ο «μπαμπάς» επέστρεψε στον Λευκό Οίκο.

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα Φον Ντεν Λέυεν, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τη χαρά της για αυτό που, όπως είπε, είναι μια «νέα αρχή στην παγκόσμια εταιρική σχέση ΕΕ-ΗΠΑ».

Ο Σαρλ Μισέλ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, δήλωσε ότι ήρθε η ώρα να "ανοικοδομήσουμε μια ισχυρή συμμαχία ΕΕ-ΗΠΑ" και κάλεσε βιαστικά τον Μπάιντεν σε ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες το νέο έτος, αν και οι αμερικανικές εκλογές δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί επίσημα.

Άλλοι Ευρωπαίοι εθνικοί ηγέτες είχαν ήδη συγχαρεί τον Μπάιντεν λίγες μόνο ημέρες μετά την ψηφοφορία της 3ης Νοεμβρίου, παρά την αμφισβήτηση του αποτελέσματος από τον νυν Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, που υποσχέθηκε δικαστική αντιμετώπιση για την καταγγελθείσα εκλογική νοθεία..

Η ευρωπαϊκή ευφορία αυξήθηκε με τα αποκαλυπτήρια των επιλογών του Μπάιντεν για το υπουργικό συμβούλιο. Οι οποίες φαίνονται απίστευτες, δεδομένου ότι η εισερχόμενη ομάδα του Λευκού Οίκου αποτελείται από ανθρώπους που συνδέονται με τις κυβερνήσεις Ομπάμα (2008-16) στις οποίες ο Μπάϊντεν είχε υπηρετήσει ως αντιπρόεδρος. Απίστευτες, διότι πολλά από τα σύγχρονα πιεστικά προβλήματα της Ευρώπης προέρχονται από πολέμους στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή που η κυβέρνηση Ομπάμα υποκίνησε.

Εμφανιζόμενος απολογητικός γι 'αυτό, στην πρώτη του σε βάθος συνέντευξη ως εκλεγμένος πρόεδρος, ο Μπάϊντεν υποστήριξε ότι «αυτή δεν θα είναι μια τρίτη κυβέρνηση Ομπάμα.» Γεγονός παραμένει, εν τούτοις, ότι οι υποψήφιοι υπουργοί του είναι πρώην κάτοχοι κυβερνητικών θέσεων στην κυβέρνηση Ομπάμα, με ονόματα όπως Άντονι Μπλίνκεν για τον υπουργό Εξωτερικών και Τζέϊκ Σάλλιβαν ως Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας, -αυτόν που υποστήριξε τους πολέμους ή τις καταστρεπτικές επεμβάσεις στη Λιβύη, τη Συρία και την Ουκρανία. Αυτές οι συγκρούσεις και άλλες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, τις οποίες ο Μπάϊντεν υποστήριξε προσωπικά, ως εξέχων γερουσιαστής, ή επιδείνωσε, ενώ ήταν αντιπρόεδρος του Ομπάμα, έχουν οδηγήσει σε μυριάδες προβλήματα στην Ευρώπη, από την τρομοκρατία των Τζιχαντιστών και τις φυλετικές εντάσεις με τις μουσουλμανικές κοινότητες, μέχρι την αύξηση των προβλημάτων που προκαλεί η μαζική εισροή προσφύγων από εμπόλεμες ζώνες.

Αυτή την εβδομάδα, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες ξερογλείφονταν για την ερχόμενη κυβέρνηση Μπάϊντεν, η γαλλική αστυνομία προκάλεσε συγκλονιστικά πρωτοσέλιδα εκδιώκοντας βάναυσα εκατοντάδες κυρίως Αφγανούς πρόσφυγες από ένα πρόχειρο στρατόπεδο στην καρδιά του Παρισιού. Τέτοια προβλήματα προέρχονται άμεσα από τους παράνομους πολέμους που ήταν το έργο του Ομπάμα, του Μπάϊντεν και της επαναπροσλαμβανόμενης ομάδας των πολεμοκαπήλων συνεργατών τους.

Επομένως, το ερώτημα είναι γιατί οι Ευρωπαίοι πολιτικοί είναι τόσο δουλόφρονες στην υποδοχή των περιώνυμων αμερικανών ιμπεριαλιστών; Ξεχάστε όλη τη διαφημιστική εκστρατεία της ομάδας Μπάϊντεν για «συνεργασία με τους συμμάχους» και « η πολυμέρεια επιστρέφει». Οι Ευρωπαίοι θα αντιμετωπίζονται όπως ήτανε πάντα: Μια τσόντα, όχι απαραίτητη, στην επιδίωξη από την Ουάσιγκτον των δικών της συμφερόντων.

Είναι το πολιτικό ισοδύναμο του «Ποιος είναι ο μπαμπάς σου;» Οι Ευρωπαίοι ηγέτες υποχωρούν μπροστά σε περισσότερη κατάχρηση -και το πράττουν ευχαρίστως.

Αλλά γιατί;

Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες. Μια παραπλανημένη νοσταλγία για την «κανονικότητα», μετά από τέσσερα χρόνια επεισοδιακής και εκνευριστικής σχέσης με τον Τραμπ. Η προσωπική σύγχυση της Γερμανίδας Άγκελας Μέρκελ, του Γάλλου Εμμανουέλ Μακρόν και άλλων Ευρωπαίων ηγετών με τις επιπλήξεις του άξεστου Τραμπ για τις δαπάνες του ΝΑΤΟ και τους εμπορικούς δασμούς είναι μέρος της ανακούφισης που αισθάνονται που θα τον ξεφορτωθούν. Επίσης, Ευρωπαίοι πολιτικοί και διπλωμάτες θα δουν τον Μπάϊντεν και την ομάδα του ως ανθρώπους με τους οποίους επανασυνδέονται μετά από κοινές διαδρομές σταδιοδρομίας που χρονολογούνται αρκετά χρόνια πίσω. Σε αντίθεση με την άθλια και προβληματική κυβέρνηση Τραμπ, ένας Μπάϊντεν θα φέρει συνοχή και συνέχεια – ανεξάρτητα από την κληρονομιά των πολέμων – γεγονός που εξασφαλίζει ομαλότερη προσωπική, πολιτική αλληλεπίδραση. Καλύτερα ο διάβολος που ξέρεις…

Μην ξεχνάτε, επίσης, ότι υπάρχουν πολλοί Ευρωπαίοι Ατλαντιστές οι οποίοι, από ιδεολογική πεποίθηση, πιστεύουν πραγματικά στα στρατηγικά οφέλη ενός άξονα ΗΠΑ-ΕΕ. Αυτού του είδους οι Ευρωπαίοι πολιτικοί και γραφειοκράτες «βαθέων κρατών» είναι εύπιστοι ακόλουθοι του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών στην «ηγεσία του ελεύθερου κόσμου» εναντίον παλαιότερα, της Σοβιετικής Ένωσης και της Κόκκινης Κίνας, και τώρα της Ρωσίας και της Κίνας του «δρόμου του μεταξιού». Έτσι, δηλώσεις του Μπάϊντεν όπως «Η Αμερική Επέστρεψε» και «ανανέωση συμμαχιών» είναι μουσική στα αυτιά τους.

Ένα συγκεκριμένο θετικό στοιχείο είναι κουβέντες από τον εκλεγμένο Πρόεδρο Μπάιντεν για την επιστροφή των ΗΠΑ στην πυρηνική συμφωνία του Ιράν. Η ανατροπή από τον Τραμπ της συμφωνίας του 2015 κόστισε στα ευρωπαϊκά κράτη πολλές επιχειρηματικές και επενδυτικές ελπίδες συνεργασίας με το Ιράν. Επίσης, η εικόνα τους για υποτιθέμενη ανεξαρτησία είχε στραπατσαριστεί από τον Τραμπ με την άσκηση κυρώσεων κατά των Ευρωπαίων που συναλλάσσονται με το Ιράν, εξευτελίζοντας τους για να ακολουθήσουν την γραμμή του. Με τον Μπάϊντεν οι Ευρωπαίοι βλέπουν ένα άνοιγμα για την αποκατάσταση των οικονομικών συμφερόντων τους στο Ιράν. Αυτό , ωστόσο, μένει να φανεί.

Ένα άλλο πιθανό πλεονέκτημα υπό τον Μπάϊντεν είναι η φαινομενική προθυμία του να ξεκινήσει συνομιλίες για τον έλεγχο των όπλων με τη Ρωσία. Ειδικότερα, την παράταση της νέας συνθήκης START για τον περιορισμό των στρατηγικών πυρηνικών όπλων. Η απερίσκεπτη απομάκρυνση του Τραμπ από τις συμβάσεις ελέγχου των όπλων, συμπεριλαμβανομένης της συνθήκης για τις πυρηνικές δυνάμεις μέσου φάσματος (INF) και της Συνθήκης ανοικτών ουρανών, προκάλεσε μεγάλη ανησυχία σε όλη την Ευρώπη για μια νέα κούρσα εξοπλισμών και απειλή για την ηπειρωτική ασφάλεια. Ο Μπάϊντεν, επομένως, μπορεί να φέρει κάποια σταθερότητα στον έλεγχο των όπλων, αν και ο ίδιος και η ομάδα του έχουν εκβάλει πολλές επιθετικές κραυγές προς τη Ρωσία.

Αλλά ίσως το πιο ελκυστικό πράγμα που βλέπουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες στον Μπάϊντεν είναι ότι η απομάκρυνση του Τραμπ από το αξίωμα είναι προάγγελος για την αντιμετώπιση της αύξησης του ευρωπαϊκού «Λαϊκισμού», που υπονομεύει βαθειά το σχέδιο της ΕΕ. Το ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κατεστημένο αναφέρεται στα διάφορα κινήματα ως "άκρα δεξιά" που είναι μια άδικη γενίκευση. Μερικοί είναι δεξιοί, κάποιοι αριστεροί, αλλά γενικά υπάρχει ένα λαϊκό αίσθημα αποξένωσης από την ΕΕ και από τα εθνικά πολιτικά συστήματα, για προβλήματα που σχετίζονται με τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική αποτυχία και την όπως φαίνεται ανεξέλεγκτη μετανάστευση, η οποία συνδέεται με ατελείωτους αμερικανικούς πολέμους που υποστηρίζονται και ενθαρρύνονται από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις του ΝΑΤΟ.

Ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ εξέφρασε αυτή την άποψη: «Η ήττα του Τραμπ μπορεί να είναι η αρχή του τέλους του θριάμβου του δεξιού λαϊκισμού στην Ευρώπη. Σ' ευχαριστώ, Τζο.»

Ο Τραμπ απεχθανόταν τους πολιτικούς του ευρωπαϊκού κατεστημένου επειδή τον έβλεπαν ως μέντορα για λαϊκίστικα, εθνικιστικά κόμματα σε όλη την Ευρώπη. Η απροσχημάτιστη υποστήριξή του για το Brexit φαρμάκωσε το επιτελείο της ΕΕ. Ο πρώην πρεσβευτής του Τραμπ στη Γερμανία, Ρίτσαρντ Γκρένελ, υποστήριξε ανοιχτά το ευρωσκεπτικιστικό κόμμα AfD (Εναλλακτική για την Γερμανία). Ο Στιβ Μπάνον, πρώην πολιτικός βοηθός του Τραμπ, προσπάθησε να συσπειρώσει μια λαϊκίστικη εξέγερση σε όλη την Ευρώπη.

Εν ολίγοις, ο Τραμπ και η πολιτική του «Πρώτα η Αμερική» θεωρήθηκε ως μια κακόβουλη επιρροή που διαβρώνει τους πυλώνες του μπλοκ της ΕΕ.

Ο Μπάϊντεν , αντίθετα, είναι μια επιστροφή στον συμβατικό υπερατλαντικό, δεσμό, όπου τα ευρωπαϊκά έθνη αντιμετωπίζονται τουλάχιστον με έναν ελάχιστο σεβασμό – αν και στην πραγματικότητα είναι υφιστάμενοι, που η Ουάσιγκτον θα τους πει πότε, πού και πόσο ψηλά θα πηδήξουν. Αυτή είναι μια ταπεινωτική σχέση, αλλά, στο ευρωπαϊκό κατεστημένο το βλέπουν ως τον καλύτερο τρόπο για να διατηρήσουν την θέση τους, αφαιρώντας το πολιτικό οξυγόνο από τους «λαϊκιστές». Δεν πειράζει για τους πολέμους, τους πρόσφυγες, τις πολυπολιτισμικές εντάσεις, την οικονομική λιτότητα -το να είσαι ένα υποπόδιο του Μπάρμπα Σαμ είναι κάποιο είδος παρηγοριάς.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι αυτή η όχι και τόσο "νέα αρχή" στις σχέσεις ΕΕ-ΗΠΑ θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε περισσότερες εσωτερικές αντιφάσεις στο μέλλον, επειδή η πολιτική του Μπάϊντεν, υπό το λάβαρο του "οδηγώντας τον ελεύθερο κόσμο", βασίζεται σε περισσότερο παρεμβατισμό και ιμπεριαλισμό, που αποτελεί και την βασική αιτία αστάθειας της Ευρώπης.




Finian Cunningham είναι διεθνώς γνωστός δημοσιογράφος, ειδικός των διεθνών σχέσεων. Για σχεδόν 20 χρόνια, εργάστηκε ως συντάκτης και αρθρογράφος σε μεγάλους οργανισμούς μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των The Mirror, Irish Times και Independent. Τα άρθρα του δημοσιεύονται σε διάφορες γλώσσες




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Φαίνεται oι περιλάλητες (ηθικές) «Αρχές» δεν έχουν τόση σημασία αν είναι να χαθούνε κέρδη…


Finian Cunningham
, «Information Clearing House»- R.Τ.9-12-20

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

[To κατωτέρω άρθρο παλαιού και έγκυρου Ιρλανδού δημοσιογράφου παρέχει χρήσιμο μέτρο κρίσεως της σοβαρότητας και αξιοπιστίας των κυβερνητικών ανακοινώσεων και της καθώς-πρέπει «δημοσιογραφικής» εκδοχής για το αποτέλεσμα της τελευταίας ελλαδικής εκστρατείας ικεσιών, στο προχθεσινό ευρωπαϊκό συμβούλιο στις Βρυξέλλες - για κάποια χειρονομία αλληλεγγύης έναντι του τουρκικού γκαγκστερισμού. Την εικόνα της εξευτελιστικής μεταχείρισης δραματοποιεί η αντίθεση της αλαζονικής αντιμετώπισης του ελεγχόμενου ελλαδικού πολιτικού συστήματος με την επίκυψη του ιερατείου των Βρυξελλών μπροστά στο Βέτο Πολωνίας και Ουγγαρίας, που ο Τζωρτζ Σόρος σε άρθρο του χαρακτηρίζει αποκαλυπτικά «συνθηκολόγηση της Μέρκελ».

Εξ άλλου για το διεθνές γόητρο της Ε.Ε., (εκτός της περιοχής Κολωνακίου και βορείων προαστίων),χαρακτηριστικό είναι πρόσφατο άρθρο του Ούγγρου Επιτρόπου Πολιτισμού Σζίλαρντ Ντεμέτερ που χαρακτηρίζει την Ε.Ε. «Θάλαμο Αερίων» (στο Άουσβιτς) του Τζωρτζ Σόρος.]

Θα φαινόταν μια ξεκάθαρη υπόθεση: Δύο κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης –η Ελλάδα και η Κύπρος- διαμαρτύρονται για παραβιάσεις των χωρικών υδάτων τους από την Τουρκία. Τι λέτε λοιπόν για κάποια αλληλεγγύη της ΕΕ;

Μια ιδέα που προτείνει η Ελλάδα είναι το μπλοκ των 27 μελών να επιβάλει εμπάργκο όπλων στην Τουρκία. Ωστόσο, καθώς οι ηγέτες της ΕΕ συγκεντρώνονταν για μια σύνοδο αυτή την εβδομάδα, ο επίτροπος Εξωτερικών Υποθέσεων Τζόζεφ Μπορέλ υποβάθμιζε αυτή την κίνηση για συλλογικές κυρώσεις εναντίον της Άγκυρας.

Η Ελλάδα έχει επικρίνει τη Γερμανία – η οποία κατέχει αυτή την περίοδο την εκ περιτροπής έδρα της προεδρίας της ΕΕ – για την αποτυχία της να επιδείξει ηγεσία. Η Αθήνα διαμαρτύρεται ότι το μπλοκ έχει κοινή αμυντική δέσμευση και ότι τα ευρωπαϊκά έθνη δεν πρέπει να προμηθεύουν όπλα σε μια χώρα που θα μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει εναντίον των μελών της ΕΕ.

Οι εντάσεις σιγοβράζουν στην ανατολική Μεσόγειο, όπου οι προσπάθειες της Τουρκίας αναζήτησης φυσικού αερίου την έχουν φέρει σε σύγκρουση με την Ελλάδα και την Κύπρο για αμφισβητούμενα θαλάσσια σύνορα. Η Άγκυρα έχει μιλήσει ακόμη και για "αιτία πολέμου" και οι ναυτικές δυνάμεις των δύο πλευρών έχουν φτάσει, νωρίτερα αυτό το έτος, στο χείλος της αντιπαράθεσης.

Η ΕΕ έχει καταγγείλει την Τουρκία για προκλήσεις και επιθετικούς ελιγμούς στην ανατολική Μεσόγειο. Αλλά εκτός από τα οργισμένα λόγια φαίνεται ότι δεν υπάρχει τίποτα στο πεδίο της πρακτικής αντίδρασης. Οι σχέσεις έχουν επίσης ξινίσει με τη στρατιωτική εμπλοκή της Άγκυρας στη σύγκρουση στη Λιβύη και στον πρόσφατο πόλεμο στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Οι περιφρονητικές φραστικές επιθέσεις του Τούρκου ηγέτη Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εναντίον του Γάλλου προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν για την υποτιθέμενη εχθρότητά του προς το Ισλάμ έχουν επίσης προκαλέσει εντάσεις.

Αλλά και πάλι, πού είναι η ευρωπαϊκή ενότητα για την υπεράσπιση των συμφερόντων των μελών της; Ελλάδα και Κύπρος φαίνεται να μένουν έξω για να κρεμαστούν και να στεγνώσουν όταν καλείται η ΕΕ να δείξει κάποιο σθένος προς την Τουρκία.

Προφανώς, το πράγμα εξηγείται από το απλό και βρώμικο γεγονός ότι ορισμένα κράτη της ΕΕ έχουν να χάσουν πάρα πολλά κέρδη εάν επιβληθεί εμπάργκο όπλων στην Τουρκία.

Η Ιταλία και η Ισπανία είναι ο δεύτερος και τρίτος εξαγωγέας όπλων στην Τουρκία, μετά τις ΗΠΑ, σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών της Στοκχόλμης για την Ειρήνη.

Της Γερμανίας, επίσης, οι πωλήσεις όπλων στην Τουρκία αυξάνονται θεαματικά τα τελευταία χρόνια. Οι πωλήσεις στην Τουρκία αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο του συνόλου των γερμανικών εξαγωγών όπλων.

Ορισμένα κράτη της ΕΕ πιέζουν για εμπάργκο όπλων στην Τουρκία προς στήριξη της Ελλάδας και της Κύπρου. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται η Γαλλία, η Αυστρία, η Σλοβενία και η Σλοβακία. Ωστόσο, Γερμανία, Ιταλία και Ισπανία εμποδίζουν την ομόφωνη στάση του μπλοκ, γεγονός που σημαίνει ότι τα όπλα θα συνεχίσουν να ρέουν προς την Τουρκία.

Κατά ειρωνική συγκυρία, ο μεγαλύτερος τομέας των ευρωπαϊκών πωλήσεων εξοπλισμών στην Άγκυρα είναι του ναυτικού. Η Γερμανία πρόκειται τώρα να της πουλήσει έξι υποβρύχια τύπου 214.

Η Ελλάδα έχει εκφράσει ανησυχία ότι τέτοια όπλα θα μπορούσαν να ανατρέψουν την ισορροπία της ναυτικής δύναμης στην ανατολική Μεσόγειο υπέρ της Τουρκίας, ενθαρρύνοντας έτσι μια πιο εχθρική πολιτική από την Άγκυρα στις θαλάσσιες αξιώσεις της.

Όπως ανέφερε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας: «Κατανοώ το οικονομικό ζήτημα, αλλά είμαι βέβαιος ότι η Γερμανία κατανοεί επίσης την τεράστια αντίφαση της παροχής επιθετικών όπλων σε μια χώρα που απειλεί την ειρήνη και τη σταθερότητα δύο χωρών της ΕΕ. Αυτός είναι ο ορισμός της λέξης αντίφαση.»

Η αξιοθρήνητη εικόνα που δείχνει αυτό είναι η πλήρης έλλειψη ενότητας και ηγεσίας στην ΕΕ. Πολιτικοί όπως η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, έχουν επανειλημμένα καλέσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να υιοθετήσει μεγαλύτερο γεωπολιτικό ανάστημα και ανεξαρτησία. Δεν μοιάζει να ανταποκρίνεται σε τέτοιες μεγαλειώδεις φιλοδοξίες όταν το μπλοκ δεν μπορεί καν να βρει μια κοινή θέση για να υπερασπιστεί τα ζωτικά συμφέροντα των ίδιων των μελών του.

Η επιδίωξη στενών κρατικών συμφερόντων με τη μορφή της ενίσχυσης των κερδών για τις εθνικές βιομηχανίες όπλων αποκαλύπτει την κενολογία και την υποκρισία των μεγαλόστομων προτροπών για «ενότητα» και «αλληλεγγύη».

Το Βερολίνο και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι βιαστικές και ομόθυμες όταν πρόκειται για την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία, τη Λευκορωσία, τη Βενεζουέλα και άλλα έθνη για υποτιθέμενες «αρχές». Ωστόσο, όταν πρόκειται για την προστασία των κερδών για τις βιομηχανίες όπλων απέναντι στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου στην αντιπαράθεση τους με την Τουρκία, τότε η ΕΕ ζαρώνει σαν χάρτινη τίγρη.

Πόσο απερίσκεπτη και ανεύθυνη μπορεί να γίνει; Τα ευρωπαϊκά έθνη τροφοδοτούν συγκρούσεις στη νότια περιφέρεια τους, οι οποίες μπορεί να καταλήξουν σε πόλεμο με μέλη της ΕΕ, που ενδέχεται να υποστούν επίθεση με όπλα που πωλούνται από άλλα μέλη της ΕΕ. Είναι ένα σουρεαλιστικό ενδεχόμενο, αντάξιο του παρανοϊκού μυθιστορήματος του Τζόζεφ Χέλερ Catch-22.

Η απόλυτη παραφροσύνη είναι ότι όλοι οι πρωταγωνιστές είναι μέλη της στρατιωτικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ, η οποία υποτίθεται ότι υποστηρίζει την ασφάλεια και την ειρήνη στον Ατλαντικό και την Ευρώπη. Η Ελλάδα απευθύνει έκκληση ακόμη και τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες να την εφοδιάσουν με πολεμικά αντιτορπιλικά κλάσης Arleigh Burke στην αντιπαράθεσή της με την Τουρκία, για να αντισταθμίσει τις πωλήσεις όπλων από τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ισπανία. Πώς τελειώνει αυτό; Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ ανατινάσσονται έξω από το νερό;


===============================================
Ο Finian Cunningham έχει γράψει εκτενώς για τις διεθνείς υποθέσεις, με άρθρα που δημοσιεύονται σε διάφορες γλώσσες. Για σχεδόν 20 χρόνια, εργάστηκε ως συντάκτης και συγγραφέας σε μεγάλους οργανισμούς μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των The Mirror, Irish Times και Independent.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εμετική διάθεση τόσο για την υποτελή πολιτική ηγεσία της χώρας για τηνυποχωρητική της στάση έναντι των δικών της δεσμεύσεων και προσδοκιών από την Σύνοδο Κορυφής στην Ευρώπη.
Αποδεικνύεται περίτρανα ο χαρακτηρισμός του Κούλη ως ενός ακόμη γιεσμαν στην θλιβερή ιστορία της χώρας.
Εμετός όμως και από την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της Συνόδου από τα μπουκωμένα με χρήμα ΜΜΕ.
Και όλοι εμείς, με τα πολιτικά κόμματα προεξάρχοντα, φορώντας τις μάσκες μας και κλεισμένοι στα σπιτάκια μας παρακολουθούμε αποσβολωμένοι τις εξελίξεις και τους Τούρκους να μπαινοβγαίνουν, όποτε θέλουν, όπου θέλουν και όπως θέλουν.
Θλίψη, κατάντια, ξεφτίλα ......
Καλό βράδυ


* Το βλέμμα  και η έκφραση της Μέρκελ ίσως τα λέει καλύτερα από οποιαδήποτε κριτική αποτίμηση της Ελληνικής παρουσίας χθες.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Δημήτρη Μηλάκα

Παρά τις προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει η κυβέρνηση βρέθηκε χτες στο Συμβούλιο Κορυφής της ΕΕ αντιμέτωπη με την πραγματικότητα: Για την Ευρωπαική Ενωση η Τουρκία είναι σημαντικότερο «μέγεθος» από την Ελλάδα και ως εκ τούτου οι Εταίροι δεν επέβαλαν καμία «τιμωρία» σε βάρος της παρά την πειρατική της συμπεριφορά από τον περασμένο Αύγουστο μέχρι και τις 30 Νοέμβρη, ημέρα που το Ορούτς Ρέις ολοκλήρωσε τις έρευνες που πραγματοποίησε μεταξύ Ρόδου, Καστελόριζου και Κρήτης φτάνοντας μέχρι και 6.5 μίλια από τις ακτές των νησιών.


Εξ άλλου, το αίτημα για κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας είχε υπονομευτεί από την συμπεριφορά της ίδιας της ελληνικής κυβέρνησης η οποία, ενώ το τουρκικό ερευνητικό «όργωνε» θαλάσσιες περιοχές δυνητικής ελληνικής ΑΟΖ φτάνοντας μέχρι και τα χωρικά ύδατα των ελληνικών νησιών, είτε συνομιλούσε μυστικά (με γερμανική εποπτεία)είτε συμφωνούσε στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ με την Τουρκία για μηχανισμούς «αποσυμπίεσης»! Κι όλα αυτά τη στιγμή που η Τουρκία κατοχύρωνε τα «δικαιώματά » της στην περιοχή έμπρακτα…

Ετσι, λοιπόν, το αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης «περί κυρώσεων» εκλαμβάνεται περισσότερο ως επικοινωνιακή ανάγκη και με αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίστηκε από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, η οποία παρέπεμψε την υπόθεση στη Σύνοδο της Ανοιξης.

Το κείμενο συμπερασμάτων

Στο κείμενο Συμπερασμάτων της Συνόδου σ ότι αφορά το θέμα της Τουρκίας αναφέρονται τα εξής:

Το διάστημα που μεσολάβησε από τη Σύνοδο της 1ης -2ας Οκτωβρίου έως σήμερα, η Τουρκία συνέχισε τις μονομερείς ενέργειες και προκλήσεις. Επίσης κλιμάκωσε τη ρητορική της απέναντι στην ΕΕ, σε κράτη-μέλη, όπως επίσης και σε ευρωπαίους ηγέτες. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εγκαλεί την Αγκυρα για τις μονομερείς και προκλητικές της δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως και στην ΑΟΖ της Κύπρου, και επισημαίνει ότι αυτές συνεχίζονται. Καταγράφει την απόσυρση του τουρκικού ερευνητικού σκάφους Oruc Reis, αλλά επιμένει σε μόνιμη αποκλιμάκωση, έτσι ώστε να επιτραπεί η επανέναρξη των συνομιλιών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας

2. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επιβεβαιώνει το στρατηγικό ενδιαφέρον της ΕΕ ως προς την ανάπτυξη αμοιβαίας επωφελούς σχέσης με την Τουρκία. Και προσθέτει ότι η προσφορά θετικής ατζέντας ΕΕ-Τουρκίας παραμένει στο τραπέζι, υπό τον όρο ότι η Αγκυρα θα δείξει την ετοιμότητα να προωθήσει πραγματική συνεργασία με την Ενωση και τα κράτη-μέλη της, καθώς επίσης να επιλύσει τις διαφορές μέσω του διαλόγου και με βάση το διεθνές δίκαιο. Τέτοια ατζέντα θα μπορούσε να καλύπτει τους τομείς της οικονομίας, του εμπορίου και της συνεχιζόμενης συνεργασίας στο μεταναστευτικό. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπογραμμίζει τη σημασία της διατήρησης ανοικτών καναλιών επικοινωνίας μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας. Επίσης, η ΕΕ θα είναι έτοιμη να παράσχει οικονομική βοήθεια στους σύρους πρόσφυγες και τις κοινότητες υποδοχής στην Τουρκία, καθώς επίσης να συνεργαστεί στην υπεύθυνη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών προς κάθε κράτος μέλος, όπως και να ενισχύσει τις προσπάθειες καταπολέμησης των δικτύων που διακινούν λαθρομετανάστες.

3. Σχετικά με τα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής της 1ης και 2ας Οκτωβρίου, η ΕΕ παραμένει αποφασισμένη να υπερασπιστεί τόσο τα δικά της συμφέροντα, όπως και των χωρών-μελών της ως προς τη διατήρηση της περιφερειακής σταθερότητας. Σε αυτήν την κατεύθυνση, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο :

– Καλεί το Συμβούλιο να υιοθετήσει περισσότερες πιθανές κυρώσεις κατά της Αγκυρας βασισμένες στις αποφάσεις της 11ης Νοεμβρίου 2019 και σχετικά με περιοριστικά μέτρα για μη εξουσιοδοτημένες γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

– Ζητά από τον Υπατο Εκπρόσωπο και την Επιτροπή να υποβάλει έκθεση σχετικά με τις πολιτικές οικονομικές και εμπορικές σχέσεις ΕΕ – Τουρκίας, καθώς επίσης για εργαλεία και επιλογές που μπορούν να υιοθετηθούν, συμπεριλαμβανομένης της επέκτασης του πεδίου εφαρμογής της προαναφερθείσας απόφασης προς εξέταση το αργότερο στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μαρτίου 2021.

4. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο καταδικάζει τα τουρκικά μονομερή βήματα στο Βαρώσι και ζητά τον πλήρη σεβασμό των ψηφισμάτων 550 και 789 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υποστηρίζει τη γρήγορη επανέναρξη των συνομιλιών υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και παραμένει πλήρως δεσμευμένο σε συνολική λύση του κυπριακού προβλήματος, στο πλαίσιο του ΟΗΕ, ευθυγραμμισμένη με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και τις αρχές στις οποίες εδράζεται η ΕΕ. Αναμένει το ίδιο και από την Τουρκία. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συμφωνεί ότι με την επανέναρξη των συνομιλιών υπό την αιγίδα του ΓΓ του ΟΗΕ, η ΕΕ θα ορίσει εκπρόσωπο για την Αποστολή Καλών Υπηρεσιών του ΟΗΕ.

5. Το Ευρωπαϊκό συμβούλιο ζητά από τον Υπατο Εκπρόσωπο να προχωρήσει την πρόταση πολυμερούς διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο.

6. Η ΕΕ θα αναζητήσει τη συνεργασία για τα θέματα που σχετίζονται με την Τουρκία και την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο με τις Ηνωμένες Πολιτείες.



πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο κίνδυνος της φτώχειας αυξάνεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με τα στοιχεία της Eurostat να μην έχουν επεξεργαστεί ακόμη τις ολέθριες επιπτώσεις της πανδημίας του κορωνοϊού.

Αυτό είναι το συμπέρασμα-απάντηση σε ερώτηση που υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) η βουλευτής της ομοσπονδιακής Βουλής (Bundestag) Σαμπίνε Τσίμερμαν, του κόμματος της Αριστεράς (Die Linke), για την παροχή των σχετικών δεδομένων, σύμφωνα με τα σημερινά φύλλα των εφημερίδων του «Δικτύου Συντακτών της Γερμανίας» (Redaktionsnetzwerk Deutschland / RND).

Στο φάσμα της φτώχειας 86.000.000 Ευρωπαίοι πολίτες

Συγκεκριμένα, ο κίνδυνος της φτώχειας αφορά 86.000.000 πολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επομένως το πρόβλημα το αντιμετωπίζει ένας στους έξι πολίτες της. Συνολικά, το 2018 το 17,1% του πληθυσμού διέτρεχε τον κίνδυνο της φτώχειας, ενώ την προηγούμενη χρονιά το ποσοστό ανερχόταν σε 16,9%. Φτωχοί θεωρούνται όσοι διαθέτουν λιγότερο από το 60% του μέσου εισοδήματος του πληθυσμού στη χώρα τους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ο κίνδυνος της φτώχειας αφορούσε στη Γερμανία το 16% του πληθυσμού το 2018, έναντι 12,5% το 2006. Ο αριθμός των ανθρώπων που διατρέχουν τον κίνδυνο της φτώχειας στη Γερμανία αυξήθηκε από 10 σε 13 εκατομμύρια κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Δεν υπολογίζεται η επίπτωση του κοροναϊού

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε κοινωνικοπολιτικά. Αντί να μειώσει τη φτώχεια, το κοινωνικό ρήγμα στην Ευρώπη διευρύνεται. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτά τα στοιχεία δεν περιλαμβάνουν ακόμη τις δραματικές επιπτώσεις της πανδημίας του κοροναϊού. Η γερμανική προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είναι τώρα μια μεγάλη ευκαιρία να δρομολογηθεί αποφασιστικά η πορεία για μια κοινωνική Ευρώπη, ειδικά σε καιρούς όπως η πανδημία του κοροναϊού», τόνισε η Τσίμερμαν στο RND.

Η βουλευτής της γερμανικής Αριστεράς ζήτησε επίσης τη θέσπιση ενός ευρωπαϊκού ελάχιστου μισθού, περισσότερες προσπάθειες στον δημόσιο τομέα απασχόλησης και ευρωπαϊκή ασφάλιση απασχόλησης.



πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Alastair Crooke, Strategic Culture, 
Zero Hedge, 3-11-20 

[Μετά τον γνωστό Ινδό διπλωμάτη και σχολιαστή Bhadrakumar, που πρόσφατα επισήμανε την επιθετική αφύπνιση και προβολή των γερμανικών αυτοκρατορικών φιλοδοξιών στην Ευρώπη, ο Βρετανός τώρα, τέως διπλωμάτης και πράκτορας της βρετανικής κατασκοπείας ΜΙ6 Alastair Crooke, επικεφαλής Ινστιτούτου μελέτης των προβλημάτων Μέσης Ανατολής και γεωπολιτικός σχολιαστής μεγάλης καλλιέργειας, οξυδέρκειας και απήχησης, έρχεται στο παρόν άρθρο του να επιβεβαιώσει την διάγνωση επανεμφάνισης μιας Γερμανίας με τα παλαιά αλαζονικά συμπλέγματα, που καταδικάζει την ειρηνόφιλη πολιτική των καγκελαρίων Βίλυ Μπράντ και Χέλμουτ Κολ, διεκδικεί απερίφραστα την πολιτικό-στρατιωτική ηγεσία μιας ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας και προτείνει στις ΗΠΑ μιαν ισοδύναμη συμπαράταξη απέναντι στην Ρωσία, στην «νέαν εποχή».

Το άρθρο που επαναφέρει εφιαλτικές αναμνήσεις, εκθέτοντας τα χαρακτηριστικά και τα τεκμήρια αυτής της επιχείρησης, ενδιαφέρει τα μέγιστα αυτήν την δεσμώτιδα και πειθήνια θεραπαινίδα της αυτοκρατορίας του Τέταρτου Ράιχ -και όχι μόνο λόγω των στενών δεσμών του με την Τουρκία, που οι αυτοκρατορικοί στόχοι του τους καθιστούν ακατάλυτους.]

Μετάφραση/ Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Όλα τα μάτια είναι στραμμένα στις αμερικανικές εκλογές, και στην εκτίμηση των συνεπειών τους. Αλλά στη σκιά των «εκλογών», υπάρχουν και άλλοι «παράγοντες εν κινήσει»: Η Γερμανία μόλις προσέφερε στην Ουάσιγκτον «μια συμφωνία αγάπης» στην οποία, η Ευρώπη –με τη Γερμανία επικεφαλής– αποδέχεται να υιοθετήσει την αμερικανική στρατηγική «πλήρους φάσματος» για την απομόνωση και αποδυνάμωση της Ρωσίας και της Κίνας. Και σε αντάλλαγμα ζητά από τις ΗΠΑ να συναινέσουν στη γερμανική ηγεσία της «πολιτικής εξουσίας» μιας ευρωπαϊκής οντότητας σε μεγαλύτερη ισοτιμία με τις ΗΠΑ. Αυτό στην κυριολεξία σημαίνει ότι η Γερμανία επιζητεί το καθεστώς υπερδύναμης στην ηγεσία μιας «αυτοκρατορίας» της ΕΕ για την νέα ιστορική περίοδο. Ο Πούτιν αναγνώρισε μια τέτοια πιθανότητα («η Γερμανία φιλοδοξεί να γίνει υπερδύναμη») κατά τη διάρκεια της πρόσφατης ομιλίας του στην ετήσια σύνοδο της Λεσχης Βαλντάι.

Αλλά και οι άλλοι ενδιαφερόμενοι παράγοντες σε αυτήν την προσφορά είναι επίσης πάρα πολύ εν κινήσει: Πρώτον, το τέχνασμα της Γερμανίας εξαρτάται από τις ελπίδες της για μια νίκη του Μπάϊντεν, η οποία μπορεί, ή δεν μπορεί, να συμβεί. Και τότε, επίσης, ο πρόεδρος Μακρόν επιδιώκει για τον εαυτό του, και για τη Γαλλία, η ηγεσία της Ευρώπης, με αυτό το τελευταίο να εξαρτάται – σε κάποιο βαθμό– από μια χωρίς συμφωνία βρετανική εγκατάλειψη της Ε.Ε. στο τέλος του έτους, κατάληξη που θα αποδυνάμωνε περαιτέρω μιαν αποδυναμωμένη και απερχόμενη Μέρκελ. Η Γαλλία αντιθέτως, σχεδιάζει τη «Μεγάλη Αναδόμηση» της Ευρώπης: Έναν ρυθμιστικό και επιβεβλημένων αξιών «χώρο», στηριζόμενο σε ένα ενιαίο καθεστώς φορολογίας και χρέους, που θα ανορθώσει την οικονομική υποδομή της Γαλλίας.

Όλα αυτά εγείρουν πολλά ερωτήματα: Σε περίπτωση που ο Τραμπ κερδίσει, μπορεί να αναμένεται να τορπιλίσει οποιαδήποτε γερμανική (ή γαλλική) φιλοδοξία να απορροφήσουν μέρος της δύναμης της Αμερικής, όσο όμορφα και αν το σερβίρει ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών, πως οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να χάσουν έστω και μέρος εξουσίας, όσο να κερδίσουν "ένα ισχυρό εταίρο με ίσους όρους"…

Η ιδέα ότι η Ευρώπη μπορεί να προωθήσει αυτή τη συνεργασία με τη δέσμευση προσήλωσης της Γερμανίας "προς τη Δύση, ως ένα σύστημα αξιών", το οποίο κινδυνεύει «στο σύνολό του", και το οποίο, μόνο η Γερμανία και οι ΗΠΑ μαζί μπορούν να διατηρήσουν ισχυρό - φαίνεται λίγο μια ονειροπόληση. Ακόμα και όταν προσφέρεται ζαχαρωμένο με την "υπεράσπιση ενάντια στην αλάνθαστη ρωσική δίψα για εξουσία, και τις κινεζικές φιλοδοξίες για την παγκόσμια κυριαρχία". Επειδή:
Πρώτον, εξακολουθεί να υπάρχει Ο Τραμπ, και δεύτερον -
Η Κίνα και η Ρωσία βλέπουν καθαρά το παιχνίδι.


Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται να αναμένουν ότι θα συνεχίσουν σαν να μην είναι τίποτα λάθος. Η Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ («Α Κα Κα») φαίνεται να το πιστεύει (είναι και υπουργός Άμυνας και πρόεδρος του CDU, του ίδιου του κόμματος της Μέρκελ). Όσον αφορά τον περιορισμό του «επιθετικά ελεγχόμενου κρατικού καπιταλισμού της Κίνας», προτείνει τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής εμπορικής σφαίρας που θα είναι ανοικτή μόνο σε όσους θέλουν να ενισχύσουν και να υποστηρίξουν τη φιλελεύθερη, βασισμένη σε κανόνες τάξη – και στην οποία πρέπει να «υποταχθούν» τα άλλα κράτη (τα λόγια του Μακρόν).

Αυτά είναι τα στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο οι Βρυξέλλες προτείνουν την επίτευξη «στρατηγικής αυτονομίας» (όρος του Σαρλ Μισέλ).

Εδώ είναι μερικά αποσπάσματα της προτεινόμενης «συμφωνίας» που η Annegret Kramp-Karrenbauer παρουσίασε σε μια ομιλία της στις23 Οκτωβρίου:

"... Πάνω απ 'όλα, η Αμερική μας έδωσε αυτό που ονομάζουμε «Westbindung» ... Westbindung, για μένα, είναι και παραμένει, μια σαφής απόρριψη του ιστορικού πειρασμού της ίσης απόστασης (πολιτική Μπραντ, Χέλμουτ Κολ). Το Westbindung μας δένει σταθερά στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και μας συνδέει στενά με την Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες, το Παρίσι και το Λονδίνο. Μας τοποθετεί σαφώς και δικαίως ενάντια σε μια ρομαντική εμμονή στη Ρωσία – και επίσης ενάντια σε ένα μη φιλελεύθερο συντεχνιακό κράτος που απορρίπτει τα κόμματα και τα κοινοβούλια [δηλ. Κίνα] ... Westbindung είναι η απάντηση στο περίφημο "γερμανικό ερώτημα", το ερώτημα του τι σημαίνει Γερμανία.... Μόνο η Αμερική και η Ευρώπη μαζί μπορούν να κρατήσουν τη Δύση ισχυρή, υπερασπιζόμενές την ενάντια στην αλάνθαστη ρωσική δίψα για εξουσία και τις κινεζικές φιλοδοξίες για παγκόσμια επικράτηση ... Για να είμαστε ο δότης [σε μια διαδικασία «πάρε-δώσε με τις ΗΠΑ] θα απαιτούσε από εμάς να λάβουμε μια σταθερή αποφασιστική πολιτική τοποθέτηση.. Για να παίξουμε φιλόδοξα το γεωπολιτικό παιχνίδι… Αλλά ακόμη και εξετάζοντας όλα αυτά, εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένοι Αμερικανοί που δεν είναι πεπεισμένοι ότι χρειάζονται το ΝΑΤΟ. Το καταλαβαίνω αυτό. Διότι λείπει ακόμη ένα πράγμα: Αυτό είναι να αναλάβουν οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ισχυρή δράση, όταν προκύπτει η ανάγκη. Έτσι ώστε οι "Ηνωμένες Πολιτείες να μπορούν να δουν την Ευρώπη ως ισχυρό εταίρο επί ίσοις όροις, όχι ως μια νεαρή δεσποινίδα εν κινδύνω... Όπως μπορείτε να δείτε: το γερμανικό δίλημμα είναι επίσης ένα ευρωπαϊκό δίλημμα. Παραμένουμε εξαρτημένοι [από τις ΗΠΑ], αλλά ταυτόχρονα, πρέπει να αποκτήσουμε την δική μας οντότητα.. Ενισχύοντας έτσι την Ευρώπη, η Γερμανία πρέπει να διαδραματίσει βασικό ρόλο ... κάνοντάς την ικανή να λειτουργεί πιο ανεξάρτητα από, αλλά ταυτόχρονα και πιο στενά συνεργαζόμενη με τις Ηνωμένες Πολιτείες ...".

Εδώ διασταυρώνονται τρία μείζονα γεωπολιτικά ζητήματα: Πρώτον, η Γερμανία μεταμορφώνεται πολιτικά, με τρόπο που έχει ανησυχητικούς παραλληλισμούς με τη μετάβασή της στο προ-WW1, ευρωπαϊκό σκηνικό. Εν ολίγοις, το «γερμανικό ζήτημα» εμφανίζεται και πάλι (αλλά όχι με τον τρόπο της A Κα Κα): Όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, η Ρωσία υποστήριξε την επανένωση της Γερμανίας και επένδυσε ελπίδες ότι η Γερμανία θα ήταν εταίρος για το ευρύτερο σχέδιο ενοποίησης: την οικοδόμηση μιας «Ευρύτερης Ευρώπης».

Αποδείχθηκε ότι ήταν μια χίμαιρα: Η Γερμανία, μακριά από την υποστήριξη για ένταξη της Ρωσίας, αντίθετα τάχθηκε υπέρ της επέκτασης της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας. Η ΕΕ – υπό την πίεση των ΗΠΑ – σχημάτιζε μια Ευρύτερη Ευρώπη που θα περιελάμβανε τελικά όλα τα κράτη της Ευρώπης, εκτός από τη Ρωσία.

Αλλά με τον τρόπο αυτό, η Δυτική Ευρώπη απορρόφησε στην ΕΕ τον καρκίνο της εχθρότητας της Ανατολικής Ευρώπης προς τη Ρωσία. Το Βερολίνο, όλα αυτά τα χρόνια, έχει ποντάρει στην ριζωμένη εχθρότητα της Αμερικής προς τη Ρωσία - περισσότερο ως εργαλείο για την οικοδόμηση του ευρωπαϊκού χώρου της (της Γερμανίας) μέχρι τα ρωσικά σύνορα. Έτσι, η Γερμανία έχει δώσει προτεραιότητα στο να κατευνάσει τις ιστορικές σε βάρος της αντιπάθειες της Ανατολικής Ευρώπης, αντί οποιασδήποτε πραγματικής προσπάθειας για μια σχέση με τη Ρωσία. Τώρα η Γερμανία θέλει να το «παίξει ξανά»: Σε μια συνέντευξη του Ιουλίου, η Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ δήλωσε ότι η ρωσική ηγεσία πρέπει να «βρεθεί αντιμέτωπη με μια ξεκάθαρη τοποθέτηση: Είμαστε καλά οχυρωμένοι, και σε περίπτωση αμφιβολίας, έτοιμοι να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Βλέπουμε τι κάνει η Ρωσία και δεν θα αφήσουμε τη ρωσική ηγεσία να της περάσει».

Το επεισόδιο ( «της απόπειρας δολοφονίας»)Ναβάλνι ήταν η τελευταία σταγόνα. Ήταν ένα κραυγαλέο ψέμα. Η Μέρκελ και ο Μακρόν ήξεραν ότι ήταν ψέμα. Και ήξεραν ότι και η Μόσχα το ήξερε. Ωστόσο, και οι δύο προτιμούσαν να πετάξουν στους εχθρούς της Ρωσίας άλλο ένα «κόκαλο». Η Μόσχα βαρέθηκε πλέον να ασχολείται μαζί τους.

Το πραγματικό αίνιγμα είναι γιατί η Μόσχα ανέχεται αυτό το παιχνίδι για τόσο πολύ καιρό. Η απάντηση ίσως, βρίσκεται στον ρωσικό δικέφαλο αετό, τα κεφάλια του οποίου κοιτούν σε αντίθετες κατευθύνσεις: το ένα προς την Ευρώπη και το άλλο προς την Ασία. Στη Ρωσία η φανερή απάτη της Μέρκελ τεντώνει και δοκιμάζει στα άκρα την κοινωνική εμπιστοσύνη. Οι ρωσικές ελίτ μπορεί να κλίνουν προς την Ευρώπη, αλλά η βάση τους κοιτάζει στην ανατολή. Ο Ναβάλνι ήταν το ταπεινωτικό άχυρο που έσπασε την πλάτη της καμήλας.

Τώρα ο Μακρόν – που εξακολουθεί να ενεργοποιείται, αν και πολιτικά αποδυναμωμένος – ελπίζει να στραγγίξει περαιτέρω τη δύναμη της Μέρκελ (με εμπορικούς όρους), μέσω της μηχανικής μιας χωρίς συμφωνία βρετανικής αποχώρησης από την Ε.Ε., που θα έπληττε το τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας με τη Βρετανία, τη στιγμή που η Γερμανία χάνει αγορές στη Ρωσία (και τώρα ενδεχομένως και στην Κίνα) και όταν η Αμερική, αν επανεκλεγεί ο Τραμπ, πιθανότατα θα ξεκινήσει έναν εμπορικό πόλεμο με την Ευρώπη.

Στόχος του Μακρόν είναι η αποδυνάμωση του χεριού της Μέρκελ –δηλαδή– της αντίθεσης της σε έναν ευρωπαϊκό κοινό χρεωστικό εργαλείο, σε συνδυασμό με μια κοινή δημοσιονομική πολιτική, έτσι ώστε η Γαλλία να μπορεί να αντλήσει από τους γερμανικούς δημοσιονομικούς πόρους που θα τοποθετούνται σε ένα «κοινό δοχείο», και στη συνέχεια να αναπτυχθεί για να ανορθώσει τη γαλλική οικονομία.

Το σχέδιο των Βρυξελλών για μια «μεγάλη αναδόμηση» (Βig Reset), μεταμόρφωση της ευρωπαϊκής οικονομίας και της κοινωνικής σφαίρας - μέσω της αυτοματοποίησης και της τεχνολογίας είναι, όπως ο Tom Luongo έχει σημειώσει παραληρηματικό:

Γιατί?

"Παραληρηματικό", καθώς αν και η Κίνα μπορεί να είναι (στην ευρωγλώσσα) ένας "επιθετικά ελεγχόμενος κρατικός καπιταλισμός", είναι όμως επίσης ένα σημαντικό "πολιτισμικό κράτος", με τις δικές της ξεχωριστές αξίες. Οι Βρυξέλλες μπορεί να αποκαλούν τον ρυθμιστικό τους χώρο «ανοικτό», αλλά είναι σαφώς αποκλειστικός και όχι πολυμερής. Η άσκηση αυτής της πολιτικής ωθεί τον κόσμο μόνο προς ένα διαχωρισμό των διακριτών ρυθμιστικών σφαιρών - και προς βαθύτερη ύφεση.

Στο πρακτικό επίπεδο, ενώ η πρώτη φάση της Πανδημίας είχε την τάση να παρέχει στήριξη στις κατεστημένες κυβερνήσεις της Ευρώπης, αυτή η παρούσα αύξηση των λοιμώξεων ανατρέπει την υποστήριξη στους κατεστημένους φορείς εξουσίας. Διαδηλώσεις και ταραχές ξεσπούν όλο και περισσότερο σε ολόκληρη την Ευρώπη. Επεισόδια βίας αντιμετωπίστηκαν με δέος από τις αρχές, οι οποίες υποπτεύονται ότι το οργανωμένο έγκλημα και οι ριζοσπαστικές ομάδες εργάζονται για να προκαλέσουν μια πολιτική πυρκαγιά. Και αυτό το δυναμικό είναι πάρα πολύ έκδηλο.

Στη διαρθρωτική ανεργία που ήδη προέκυψε κατά την πρώτη φάση της πανδημίας, πρέπει τώρα να προστεθεί ένα άλλο κύμα πιθανώς μη αναστρέψιμης ανεργίας, (και πάλι) στον τομέα των υπηρεσιών. Για τις μικρές επιχειρήσεις και τους αυτοαπασχολούμενους, είναι ένας εφιάλτης. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η οργή μεγαλώνει καθώς όσοι χάνουν τα μέσα συντήρησης τους παρατηρούν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι και η μεσαία τάξη γενικότερα, περνούν από αυτό το επεισόδιο, σχεδόν αλώβητοι.

Κάτω μέρος της φόρμας

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν αιφνιδιαστεί. Υπάρχει απόλυτη σύγχυση, καθώς καλούνται να διατηρήσουν την οικονομία ζωντανή, και να περιορίσουν ταυτόχρονα την απειλή πνιγμού της νοσοκομειακής περίθαλψης από την συντριπτική πίεση του αριθμού των μολύνσεων. Αυτό είναι το κόστος του «θερινού ανοίγματος» για τη διάσωση της τουριστικής περιόδου. Κανείς τώρα δεν βγαίνει στο μπαλκόνι τα βράδια να διαδηλώνει την αλληλεγγύη του με τραγούδια, χειροκροτήματα, ή χτυπώντας μαγειρικές κατσαρόλες. Σήμερα, διαμαρτυρίες και ταραχές έχουν πάρει τη θέση τους.

Σε αυτό την διογκούμενη οργή υπεισέρχεται μια σκοτεινή υποψία. Ωστόσο, δεν είναι «συνωμοσία» να πιστεύουμε ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μπορεί εν γνώσει τους να έχουν χρησιμοποιήσει την πανδημία για να αυξήσουν τα εργαλεία κοινωνικού ελέγχου. Επειδή, παρά την «αποστασιοποίηση», έχουμε μια πραγματική ιατρική στρατηγική περιορισμού. Ήταν άραγε αυτό σχεδιασμένο εν αναμονή των αλλαγών που συνεπάγεται η «Μεγάλη Αναδόμηση»; Δεν το ξέρουμε. Ωστόσο, από την αρχή, οι Δυτικές κυβερνήσεις χαρακτήρισαν τα μέτρα τους ως «πόλεμο» - και ως πόλεμο που απαιτούσε έκτακτα μέτρα κατάστασης πολέμου -κατευθυνόμενη οικονομία, και την αυστηρή δημόσια συμμόρφωση.

Δικαίως ή αδίκως, γίνεται ένας πολιτιστικός πόλεμος. Οι τόνοι της οργής κυριαρχούν στους δρόμους των ΗΠΑ. Και πάλι, σκοτεινές υποψίες ότι η πολιτιστική ζωή διακόπτεται προκειμένου να προετοιμαστούν οι Ευρωπαίοι για τον πνιγμό της πολιτιστικής τους ταυτότητας σε ένα μεγάλο χωνευτήρι που κατασκευάζεται στις Βρυξέλλες. Αυτοί οι φόβοι μπορεί να είναι λανθασμένοι, αλλά είναι παρόντες και τοξικοί .

Ο πολιτικός ιστός και η κοινωνική συνοχή της Ευρώπης είναι σε κρίση – και οι ηγέτες της δεν είναι απλώς μπερδεμένοι: Φοβούνται.

Θα αποτελούσε πράγματι αλαζονική αυταπάτη αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες προχωρήσουν με την αυτοματοποίηση στην «Μεγάλη Αναδόμηση», προσθέτοντας ακόμη περισσότερη διαρθρωτική ανεργία σε έναν όγκο, που ήδη απειλεί να εκραγεί, υπό το αυξανόμενο βάρος του (σε μαζικές διαμαρτυρίες). Θέλουν μήπως μιαν επανάσταση;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Phil Butler, New Eastern Outlook, 17-10-20

Ο Φιλ Μπάτλερ, είναι ερευνητής και αναλυτής πολιτικής, πολιτικός επιστήμονας και ειδικός στην Ανατολική Ευρώπη Είναι συγγραφέας του πρόσφατου μπεστ σέλερ «Πραιτοριανοί του Πούτιν" και άλλων βιβλίων. Γράφει για το ηλεκτρονικό περιοδικό «Νew Eastern Outlook», αλλά τα άρθρα του συχνά αναδημοσιεύονται σε πολλά άλλα όργανα ελεύθερης ενημέρωσης.

Το κατωτέρω άρθρο του αξίζει προσεκτικής ανάγνωσης, αρχειοθέτησης και διάδοσης. Επειδή φωτίζει άπλετα τα αίτια και τα κίνητρα της αφαίμαξης και καταστροφής της «ατίθασης», μαχητικής κάποτε και μισητής χώρας μας, διαλύει τα κατάλοιπα επιμόνων υπνωτικών ψευδαισθήσεων του ελληνικού λαού και εκθέτει σε διαπόμπευση τους ελεγχόμενους πολιτικούς συνεργούς και τους αμετανόητους παπαγάλους διαφημιστές μιας ληστρικής «Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης», στημένης πάνω στη σύλληψη και τα σχέδια του Αδόλφου Χίτλερ.

Τα εγγαστρίμυθα ανδρείκελα (γερμανικής επιλογής) του οικτρού θιάσου των Βρυξελλών, που παπαγαλίζουν μονότονα τις λέξεις «Δημοκρατία», «Αλληλεγγύη», «Διεθνές Δίκαιο» και «Ανθρώπινα Δικαιώματα», απέδειξαν την χάρτινή τους υπόσταση με την ανυπαρξία τους στην κορύφωση της πανδημίας και με την διπροσωπία τους (σε αντανάκλαση του ΝΑΤΟ) στην τουρκική πολιορκία της χώρας μας, αναγκάζοντας και τους πιστούς εντολοδόχους τους σε επώδυνη πλην αναγκαστική προσγείωση στην αλήθεια - επί ποινή συντριβής.

Ας υπομνησθεί ως χρήσιμη προσθήκη στο άρθρο ότι πρώτος επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας των 6, ήταν ο Γερμανός Βάλτερ Χαλστάϊν, το 1930 καθηγητής γερμανικού πανεπιστημίου, εξεπόνησε το σχέδιο της (γερμανικής) Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης που υιοθέτησε ο Χίτλερ, αξιωματικός αργότερα στον στρατό, (κατά πληροφορίες στα Ες Ες), αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στην Αμερική, όπου το σχέδιό του υιοθετήθηκε από τους παντοδύναμους αδελφούς Ντάλλες- ο ένας υπουργός Εξωτερικών και ο άλλος αρχηγός της κατασκοπίας ΟΣΣ, και ιδρυτής της C.Ι.Α-. και επιβλήθηκε στην κατεχόμενη Γαλλία του Πεταίν]

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Η αλήθεια συχνά πονάει, ειδικά όταν προέρχεται από μια απροσδόκητη πηγή. H πραγματικότητα των αέναων κρίσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης πλήττει τους ανθρώπους για την προστασία και την ανακούφιση των οποίων δημιουργήθηκε. Ας μην ξεχνάμε γιατί εκλέγουμε τις κυβερνήσεις. Πρέπει άραγε να υπενθυμίσω σε κάθε αναγνώστη ότι η ηγεσία μας έχει ως αποστολή να βελτιώσει την ζωή μας;

Η «Ευρωπαϊκή ΄Ενωση» απλά δεν μπορεί να λειτουργήσει ως δημοκρατία. Αυτό είναι το πρώτο και σημαντικότερο πρόβλημα με το οποίο επιβαρύνεται αυτό το μπλοκ των εθνών. Διάβασα σήμερα το πρωί μιαν έκθεση από απίθανη πηγή, σχετικά με την απελπιστική πραγματικότητα της πολιτικής και της οικονομίας της ΕΕ. Η συγγραφέας Έλεν Τόμσον ( επιστημονική συνεργάτις της Γκάρντιαν και συγγραφέας) έγραψε το 2018 σε άρθρο της επί των εξωτερικών υποθέσεων με υπότιτλο «Broken Europe» (Τσακισμένη Ευρώπη), για την ατελείωτη κρίση που πρέπει να ανέχονται οι πολίτες της ΕΕ. Η συγγραφέας ανησυχούσε τότε για τη συνεχιζόμενη κατάσταση του χρέους, αλλά τα λόγια της αντηχούν σήμερα ακόμη πιο δυνατά, καθώς μια πανδημία απειλεί να διαλύσει την «Ένωση».

"Κολλημένη με μια μη λειτουργική νομισματική ένωση, η ΕΕ δεν μπορεί ούτε να ανεχτεί τη δημοκρατία στα κράτη μέλη της ούτε να την καταργήσει. Το αποτέλεσμα είναι πιθανό να είναι η συνέχιση του φαινομένου που διαπιστώθηκε την τελευταία δεκαετία: κρίση μετά από κρίση χωρίς λύση διαρκείας".

"Ακατάλληλη, μη λειτουργική, αλυσιτελής, άχρηστη" (Unworkable), αυτή είναι η ουσία της ξεχαρβαλωμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχει επωμισθεί την ευθύνη για σχεδόν μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους. Εγγονή της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) που ιδρύθηκε το 1951, γεννήθηκε σε αναταραχή, και η κοινότητα που δημιουργήθηκε για να ενισχύσει τα αρχικά μέλη της Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία και Δυτική Γερμανία, έχει σχεδόν καταστρέψει τις απώτερες χώρες. Το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει το μπλοκ μπορεί να απλουστευθεί αν καταλάβει κανείς τον όρο και την ιδέα πίσω από το Reichsidee ("αυτοκρατορική ιδέα", γερμανικός φυσικά όρος).

Αν και λίγοι στις Βρυξέλλες ή στο Βερολίνο θα το παραδεχθούν ποτέ, πρόκειται για τον σχηματισμό της υπερεθνικής κυριαρχίας της Ε.Ε. στην ήπειρο. Υποθέτω ότι είναι σύμπτωση που τα κεντρικά γραφεία της ΕΕ είναι στο Βέλγιο.

Το 2013, ο εμπειρογνώμων για την πνευματική ιδιοκτησία, με έδρα τη Βοστώνη, και πρώην επιθεωρητής του Χάρβαρντ Bill Lee επεξήγησε καλύτερα, πώς η Ε.Ε. ήταν ένα αποτυχημένο πείραμα. Ο Λι υποστήριξε ότι η ΕΕ απέτυχε στη σημαντικότερη δοκιμασία της. Ιδού μια ενημερωτική αποτίμηση, που γράφτηκε πριν επτά χρόνια, από τον πολυμαθή εμπειρογνώμονα του Χάρβαρντ:

"Η εικασία μου είναι ότι η Ευρώπη θα λασπώσει προσπαθώντας να "μεταρρυθμίσει" το σύστημα της ΕΕ γύρω στα περιθώρια. Οι Ευρωπαίοι οικονομολόγοι και αξιωματούχοι πιθανότατα θα μείνουν στυλωμένοι στην πεποίθησή τους ότι οι πολιτικές τους ήταν σωστές από την αρχή, ότι το μόνο που χρειάζονται είναι ακόμα περισσότερος χρόνος και ότι το πραγματικό σφάλμα έγκειται στα ηθικά ελαττώματα εκείνων που ζουν στα έθνη της περιφέρειας — οι οποίοι πρέπει να υποχρεωθούν να κάνουν ό,τι είναι καλό για αυτούς και για την ΕΕ συνολικά".

Προφητικός, έτσι δεν είναι; Ο Lee συνεχίζει λέγοντας ότι το σημερινό σύστημα της ΕΕ θυμίζει την παλιά Ευρώπη. Επιμένει επίσης ότι ένα εφαρμόσιμο σχέδιο της ΕΕ θα απαιτούσε πραγματική κεντρική εξουσία. Από αυτή την άποψη, όπως όλοι γνωρίζουμε, η μόνη πραγματική δύναμη στην Ευρώπη επικεντρώνεται στις τράπεζες του Λουξεμβούργου και της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ουίνστον Τσόρτσιλ προφήτευσε την «αποκατάσταση του αληθινού μεγαλείου της Ευρώπης», μόλις επιτευχθεί η τελική νίκη επί του φασισμού.

Ο Αδόλφος Χίτλερ της Ναζιστικής Γερμανίας βάσισε μεγάλο μέρος της ιδεολογίας του στον Μεσαίωνα και στην Ευρώπη που μοιάζει με τις ημέρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ο C. W. Guillebaud, στην εφημερίδα The Economic Journal, τόμος 50, Νο: 200, ήδη ακόμη από τον Δεκέμβριο του 1940, καθορίζει και το "νέο" οικονομικό σχέδιο του Γερμανού Φύρερ για την ήπειρο. Επιτρέψτε μου να παραθέσω ένα αποκαλυπτικό απόσπασμα από αυτό το περιοδικό της Οξφόρδης:

"Υπήρξε μια ενδιαφέρουσα περίοδος που διήρκεσε για μερικούς αιώνες, η οποία είχε το αποκορύφωμά της στο δέκατο τέταρτο αιώνα, όταν η παραγωγή και το εμπόριο σχεδόν ολόκληρης της Ευρώπης, εκτός από τη Μεσόγειο και τη Νότια Γαλλία, κυριαρχήθηκε από τους Γερμανούς της Χανσεατικής Ένωσης, με επικεφαλής το κέντρο τους στο Lübeck."

Η Χανσεατική Ένωση, για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι, δημιουργήθηκε με σκοπό τα ιδρυτικά μέλη της (πόλεις) να μπορούν να επωφεληθούν από όλες τις οικονομικές αδυναμίες όλων των γειτονικών τους λαών. Έτσι, βλέπετε, οι ιδέες που ήταν οι σπόροι που έφεραν την ΕΕ, δεν ήταν καθόλου πρωτότυπες.

Ο Χίτλερ μελέτησε επίσης τα γραπτά ενός ανθρώπου με το όνομα Friedrich Naumann, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "Mittel Europa" (Μεσευρώπη), για μια μορφή παγγερμανισμού. Σύμφωνα με τον Νόϋμαν, μια συνομοσπονδία αποτελούμενη από τη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Ελβετία και τα Βαλκάνια θα χρησίμευε ως "ρυθμιζόμενη οικονομική ένωση". Ξέρω ότι ορισμένοι αναγνώστες εκφωνούν ένα «Αχάαα !!!) εδώ αυτή τη στιγμή.

Δεν χρειάζεται να βουτήξουμε στη βαθιά ιστορία εδώ. Και σίγουρα δεν μπορώ να μεταφράσω για σας ακριβώς, τον γερμανικό όρο Grosswirtschaftsraum για να διευκρινίσω τα σημεία μου. Η μακρά και σύντομη έννοια αυτού του όρου είναι ότι χωρίς να εκμεταλλευθεί τους γείτονές της, η Γερμανία δεν μπορεί ποτέ να είναι στην ίδια κατηγορία με την Βρετανία, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, τη Γαλλία, την Ιαπωνία, ή οποιονδήποτε από τους συγχρόνους της.

Είναι σημαντικό να το κατανοήσουμε αυτό, για να κατανοήσουμε τις αποτυχίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μπλοκ απλά δεν μπορεί να λειτουργήσει οικονομικά, όχι προς όφελος όλων. Και ποτέ δεν είχε τέτοιον προορισμό.

Σκεφτείτε το, οι οικονομολόγοι έγραφαν για ένα σύστημα όπως η ΕΕ τη δεκαετία του 1940, όταν η Γερμανία ήταν έτοιμη να αναλάβει τον στρατιωτικό και οικονομικό έλεγχο της ηπείρου. Ο Υπουργός Οικονομικών του Χίτλερ το 1940 έγραψε ότι οι χώρες της Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης σε αυτό το νέο οικονομικό σύστημα "θα πρέπει να αποθαρρύνονται από την εκβιομηχάνιση" έτσι ώστε να μπορούν να παράγουν περισσότερα τρόφιμα.

Σήμερα, ο κόσμος βρίσκεται σε μια πανδημική κρίση που θα καταλήξει σε μια γιγαντιαία οικονομική αναταραχή. Στις Βρυξέλλες τα λόγια είναι άδεια λόγια και μοιράζονται σε αποζημιώσεις τα κεφάλαια που δανείζονται από τους ανθρώπους που ελέγχουν πάντα τη λειτουργία της Ευρώπης. Στα υποταγμένα έθνη, χώρες όπως η Ελλάδα, ο τουρισμός που έχει πληγεί από τον κορωνοιό υποστηρίζεται από γερμανικά κλοπιμαία και Γερμανοί τουρίστες φτάνουν εκεί με μετρημένες πτήσεις των αδέκαρων εταιρειών ΤUI και Lufthansa. Στο τέλος της ημέρας, οι Έλληνες θα πληρώσουν ακριβά για το προνόμιο της υποδοχής αυτών των καλοκαιρινών τουριστών, φορέων του ιού και οι πολίτες της ΕΕ θα πληρώσουν το λογαριασμό για την βοήθεια της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ.

Αυτό το απόσπασμα από ένα πρόσφατο άρθρο του Economist είναι πλήρες νοήματος και η τέλεια κατάληξη για το άρθρο μου σχετικά με την κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης:

«Η κύρια ανταπόκριση της ΕΕ στην κρίση του COVID-19 —ένα εμβληματικό κεφάλαιο 750 δισεκατομμυρίων ευρώ, από χρέος που εκδίδεται συλλογικά από την ΕΕ— βασίζεται σε ένα σχέδιο που μαγειρεύτηκε στο Βερολίνο και το Παρίσι.

Οι Γερμανοί διευθύνουν την παράσταση."



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η δημοσιογράφος Κύρα Αδάμ, που αρθρογραφεί στο Militaire.gr μίλησε στην εκπομπή του Kontra Channel με την Αναστασία Γιάμαλη και τον Σπύρο Σουρμελίδη. Όπως και στα άρθρα της ήταν εξαιρετικά αποκαλυπτική για όσα συμβαίνουν στα ελληνοτουρκικά. Με αφορμή το Βατερλό της Συνόδου Κορυφής η Κύρα Αδάμ είπε:

  • Διαλύθηκαν οι αυταπάτες της κυβέρνησης στην Σύνοδο Κορυφής.
  • Η Ευρώπη δεν πρόκειται ποτέ να βάλει κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας.
  • Στην επόμενη σύνοδο του Δεκεμβρίου δεν πρόκειται να συζητηθούν κυρώσεις γιατί τότε θα μπει το καινούργιο πλαίσιο του προσφυγικού προβλήματος.
  • Οι Ευρωπίιοι που είναι έντρομοι στις απειλές Ερντογάν ότι θα πλημμυρίσει την Ευρώπη με πρόσφυγες και δεν θα βάλουν κυρώσεις κατά της Τουρκίας.
  • Η ελληνική κυβέρνηση συνειδητά δεν έθεσε θέμα κυρώσεων στην Σύνοδο Κορυφής.
  • Η κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει έτοιμο φάκελο από την προηγούμενη Σύνοδο Κορυφής για να απειληθεί η Τουρκία.
  • Το μοναδικό που φοβάται ο Ερντογάν είναι η αναθεώρηση της τελωνειακής ένωσης Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας
  • Η Τουρκία κερδίζει 70 δισεκατομμύρια από τα αδασμολόγητα προϊόντα της ΕΕ λόγω τελωνειακής ένωσης, τα οποία χρησιμοποιεί για υπερ-εξοπλισμούς και απειλές κατά της Ελλάδας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δίνεται έμφαση σε επτά βασικούς τομείς: ισότητα, ένταξη, συμμετοχή, εκπαίδευση, απασχόληση, υγεία και στέγαση


«Ναι» σε νέο 10ετές σχέδιο, καθώς και σε πρόταση σύστασης του Συμβουλίου, για τη στήριξη των Ρομά στην ΕΕ είπε η
Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Δίνεται έμφαση σε επτά βασικούς τομείς: ισότητα, ένταξη, συμμετοχή, εκπαίδευση, απασχόληση, υγεία και στέγαση.

Για κάθε τομέα η Επιτροπή έχει θέσει νέους στόχους και συστάσεις προς τα κράτη μέλη σχετικά με τον τρόπο επίτευξής τους. Οι στόχοι και οι συστάσεις θα αποτελέσουν σημαντικά εργαλεία για την παρακολούθηση της προόδου και για να διασφαλιστεί ότι η ΕΕ θα σημειώσει μεγαλύτερη πρόοδο όσον αφορά την παροχή ζωτικής στήριξης που εξακολουθούν να χρειάζονται πολλοί Ρομά που ζουν στην ΕΕ.

Η αντιπρόεδρος για θέματα αξιών και διαφάνειας Βιέρα Γιούροβα,
όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ανέφερε ότι «πολλοί Ρομά εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν διακρίσεις και ρατσισμό. Δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτή την κατάσταση. Σήμερα δίνουμε νέα ώθηση στις προσπάθειές μας για να διορθωθεί αυτή η κατάσταση, με σαφείς στόχους και ανανεωμένη δέσμευση για την επίτευξη πραγματικής αλλαγής την επόμενη δεκαετία».

Η επίτροπος Ισότητας Χέλενα Ντάλι υπογράμμισε ότι «για να γίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση μια πραγματική Ένωση Ισότητας πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι εκατομμύρια
Ρομά  αντιμετωπίζονται ισότιμα, δεν αποκλείονται κοινωνικά και είναι σε θέση να συμμετέχουν στην κοινωνική και πολιτική ζωή χωρίς εξαιρέσεις. Με τους στόχους που θέσαμε σήμερα στο στρατηγικό πλαίσιο, αναμένουμε πραγματική πρόοδο έως το 2030 προς μια Ευρώπη στην οποία οι Ρομά θα αποτελούν πανηγυρικά μέρος της πολυμορφίας της Ένωσής μας, θα ανήκουν στις κοινωνίες μας και θα έχουν όλες τις ευκαιρίες για να συνεισφέρουν πλήρως στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της ΕΕ και να επωφεληθούν από αυτήν.»

Ο σκοπός είναι η πλήρης ισότητα και η Επιτροπή έχει προτείνει ελάχιστους στόχους για το 2030, με βάση την πρόοδο που σημειώθηκε στο προηγούμενο πλαίσιο. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι εξής:
  • Μείωση του ποσοστού των Ρομά που έχουν υποστεί διακρίσεις τουλάχιστον κατά το ήμισυ
  • Διπλασιασμός του ποσοστού των Ρομά που προβαίνουν σε καταγγελία όταν αντιμετωπίζουν διακρίσεις
  • Μείωση του χάσματος φτώχειας μεταξύ των Ρομά και του γενικού πληθυσμού τουλάχιστον κατά το ήμισυ
  • Μείωση του χάσματος όσον αφορά τη συμμετοχή στην προσχολική εκπαίδευση τουλάχιστον κατά το ήμισυ
  • Μείωση του ποσοστού των παιδιών Ρομά που φοιτούν σε διαχωρισμένα σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης τουλάχιστον κατά το ήμισυ στα κράτη μέλη με σημαντικό πληθυσμό Ρομά
  • Μείωση του χάσματος απασχόλησης και του χάσματος μεταξύ των φύλων στην απασχόληση τουλάχιστον κατά το ήμισυ
  • Μείωση του χάσματος όσον αφορά το προσδόκιμο ζωής τουλάχιστον κατά το ήμισυ
  • Μείωση του χάσματος στη στέρηση στέγασης τουλάχιστον κατά ένα τρίτο
  • Εξασφάλιση ότι τουλάχιστον το 95 % των Ρομά έχουν πρόσβαση σε νερό βρύσης.


Για την επίτευξη αυτών των στόχων, είναι ζωτικής σημασίας τα κράτη μέλη να θεσπίσουν κατάλληλες πολιτικές. Η Επιτροπή παρέχει καθοδήγηση στα κράτη μέλη και έχει καταρτίσει κατάλογο μέτρων που πρέπει να ληφθούν από τα κράτη μέλη προκειμένου να επιταχυνθεί η πρόοδος προς την ισότητα, την ένταξη και τη συμμετοχή των Ρομά. Η καθοδήγηση και τα μέτρα περιλαμβάνουν την ανάπτυξη συστημάτων στήριξης για τους Ρομά που είναι θύματα διακρίσεων, τις εκστρατείες ευαισθητοποίησης στα σχολεία, τη στήριξη των στοιχειωδών χρηματοοικονομικών γνώσεων, την προώθηση της απασχόλησης των Ρομά σε δημόσιους οργανισμούς και τη βελτίωση της πρόσβασης σε ποιοτικές ιατρικές εξετάσεις, προσυμπτωματικό έλεγχο και οικογενειακό προγραμματισμό για τις γυναίκες Ρομά.


Η Επιτροπή καλεί τα κράτη μέλη να υποβάλουν τις εθνικές στρατηγικές τους έως τον Σεπτέμβριο του 2021 και να υποβάλλουν έκθεση σχετικά με την εφαρμογή τους ανά διετία. Η Επιτροπή θα παρακολουθεί την πρόοδο για την επίτευξη των στόχων για το 2030, αντλώντας στοιχεία από έρευνες που διενεργούνται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και από τις πληροφορίες της κοινωνίας των πολιτών. Θα υπάρξει επίσης σε βάθος ενδιάμεση αξιολόγηση του νέου 10ετούς σχεδίου στο σύνολό του.







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Karine Bechet-Golovko, Comite Valmy, 26-9-20
Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Από όσα παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχετικά με το Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, είναι πολύ σαφές ότι δεν έχει γίνει καμία στρατηγική αμφισβήτηση του μεταναστευτικού φαινομένου προς την Ευρώπη. H απάντηση στο πρόβλημα είναι εκ πρώτης όψεως καθαρά τεχνική και υποθετική, ως υπόσχεση για βελτίωση των διαδικασιών, και περισσότερους ευρωπαίους συνοριοφύλακες. Βασικός στόχος είναι να επιβληθεί στα κράτη η «αλληλεγγύη» και συγκεκριμένα στην φροντίδα για την παράνομη μετανάστευση που φτάνει δια θαλάσσης, η οποία είναι μακράν η σημαντικότερη. Η αρχή που καθιερώθηκε τα τελευταία χρόνια της Ευρώπης με τις ανοιχτές πόρτες δεν αμφισβητείται. Υπάρχουν ακόμη σχέδια για την ανάπτυξη των νόμιμων διαύλων της μετανάστευσης. Εν ολίγοις, η ΕΕ εξακολουθεί να υπονομεύει εκ των ένδον τις ευρωπαϊκές κοινωνίες .

Το σχέδιο για την οργάνωση της μετανάστευσης στην Ευρώπη παρουσιάστηκε σε γενικές γραμμές από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με διατυπώσεις που θυμίζουν όλο και περισσότερο το εξωραϊστικό λεξιλόγιο της Pravda. Έτσι, μαθαίνουμε, ότι το Σχέδιο είναι:

"Μια νέα προσέγγιση της μετανάστευσης: οικοδόμηση κλίματος εμπιστοσύνης και νέας ισορροπίας ευθύνης και αλληλεγγύης"

Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται καθόλου για επανεξέταση του μεταναστευτικού φαινομένου, για προβληματισμό για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στην πολιτιστική εξέλιξη των κοινωνιών, στην ταυτότητα των πληθυσμών που κατοικούν σε αυτά τα εδάφη, και που αντιμετωπίζονται σαν να μην έχουν τη δική τους ιστορία, τον δικό τους πολιτισμό, και συνεπώς το δικό τους μέλλον. Αυτό το Σύμφωνο είναι απλώς ένα σύνολο τεχνικών μέτρων που αποσκοπούν στο να καταστήσουν τη μετανάστευση στην Ευρώπη πιο αποτελεσματική, με ψευδείς παραχωρήσεις σε χώρες που αντιστέκονται στη μαζική μετανάστευση, όπως η Αυστρία ή η Πολωνία.

Ο πρώτος στόχος που ανακοινώνεται, είναι ένας πολιτικός στόχος ειδικά για την ΕΕ: πρέπει να ανακτήσει τον έλεγχο αυτού του ζητήματος.

«Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, δήλωσε: «Σήμερα προτείνουμε μια ευρωπαϊκή λύση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στην ικανότητά μας ως Ένωση να διαχειριστούμε τη μετανάστευση».

«Η κ. Ylva Johansson,επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων, δήλωσε: «Η μετανάστευση ήταν και θα αποτελεί πάντα μέρος των κοινωνιών μας. Οι προτάσεις που υποβάλλουμε σήμερα θα συμβάλουν στη χάραξη μιας μακροπρόθεσμης μεταναστευτικής πολιτικής ικανής να μεταφράσει τις ευρωπαϊκές αξίες στην πρακτική διαχείριση της μετανάστευσης.»

Για το σκοπό αυτό, εγκρίθηκε ένα ογκώδες Σύμφωνο για τη Μετανάστευση , όπου ο όρος μετανάστευση απαγορεύεται, το αρνητικό φορτίο του είναι πολύ βαρύ.. Ορισμένες από τις διατάξεις είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες.

Υπό το πρόσχημα της «ενίσχυσης της αποτελεσματικότητας των διαδικασιών», ενώ όπως φαίνεται ότι οι αφίξεις δεν θα μπλοκάρονται πλέον στη χώρα άφιξης, οι μετανάστες θα μπορούν γίνουν αποδεκτοί σε μια χώρα όπου έχουν οικογένεια ( προοπτική νέου κύματος οικογενειακής επανένωσης ), όπου έχουν σπουδάσει (η αρχική ιδέα ήταν να σχηματίσουν μια γαλλόφωνη και γαλλόφιλη ελίτ, η οποία θα είναι παρούσα σε ξένες χώρες , ξεπερασμένη ιδέα, αλλά ο μηχανισμός παραμένει), όπου εργάστηκαν ή έλαβαν θεώρηση.

Αλλά, ταυτόχρονα, διευκρινίζεται ότι η αίτηση ασύλου θα πρέπει να κριθεί από την πρώτη χώρα άφιξης ... Ως εκ τούτου, η ελάφρυνση του βάρους για τις πληγείσες παραμεθόριες χώρες είναι ελάχιστη. Πολύ περισσότερο που σχεδιάζονται εντελώς μη ρεαλιστικά μέτρα, όπως η καθιέρωση της ταυτότητας του καθενός, όταν γνωρίζουμε ότι οι περισσότεροι μετανάστες που φθάνουν παράνομα καταστρέφουν τα έγγραφα ταυτότητάς τους, ιδίως για να προσποιούνται ότι είναι (πολύ) μεγάλοι ανήλικοι. Αυτό, τελικά, θα επιβάλει βαρύτερες υποχρεώσεις στις χώρες πρώτης άφιξης.

Αλλά για να τους βοηθήσουμε, όχι να αρνηθούν τις παράνομες νέες αφίξεις, αλλά για να τους υποδεχτούν για αόριστο χρονικό διάστημα, οι διαδικασίες θα απλοποιηθούν, θα θεσπιστεί μια πρώτη διαδικασία φιλτραρίσματος και θα τοποθετηθούν μόνιμοι ευρωπαίοι συνοριοφύλακες επιπλέον των εθνικών συνοριοφυλάκων. Επί του παρόντος, δεν γνωρίζουμε πώς θα είναι αυτές οι διαδικασίες, αλλά ήδη γνωρίζουμε ότι μια μη κρατική δομή θα έχει συνοριοφύλακες, όταν τα σύνορα είναι το χαρακτηριστικό του κράτους.

Η μετατροπή του κράτους σε μέσο εφαρμογής μιας πολιτικής απόφασης που λαμβάνεται αλλού ενισχύεται. Πολύ περισσότερο που θα ενισχυθεί η επιτήρηση των όσων από τα κράτη εκπληρώνουν υπάκουα τον ρόλο τους ... προς το συμφέρον των μεταναστών:

"Ταυτόχρονα, όλες οι άλλες διαδικασίες θα βελτιωθούν και θα υπόκεινται σε ενισχυμένη παρακολούθηση και επιχειρησιακή στήριξη από τους οργανισμούς της ΕΕ".

Το εξαγγελλόμενο θαύμα πρέπει να προέλθει από την εμφάνιση του "ψηφιακού" Από μηχανής Θεού, που θα λύσει όλα τα προβλήματα - τεχνικά. Αφού τα κράτη, στο όνομα της "ευθύνης και της αλληλεγγύης", δεν έχουν πλέον επιλογή. Η επιλογή αυτή έχει ήδη γίνει γι 'αυτούς:

"Τα κράτη μέλη θα πρέπει να ενεργούν υπεύθυνα και αλληλέγγυα μεταξύ τους. Σε περιόδους έντασης, κάθε κράτος μέλος, χωρίς εξαίρεση, θα πρέπει να συνεισφέρει με αλληλεγγύη"

Δεν υπάρχει επιλογή για τα κράτη ως προς το αν θα είναι ή όχι "αλληλέγγυα". Από την άλλη, με μεγαλείο ψυχής, η ΕΕ επιτρέπει στα κράτη να εκφράζουν την αλληλεγγύη τους με διάφορους τρόπους, από τη φροντίδα των μεταναστών μετά το φιλτράρισμα, τη χρηματοδότηση στη χώρα επιστροφής κ.λπ. Εάν ο εθελοντισμός είναι υποτίθεται ο κανόνας, τα κράτη θα είναι υποχρεωμένα σε περίπτωση "έντασης". Και αυτές οι εντάσεις είναι πολύ συχνές ... Ειδικότερα, η υποχρέωση υποδοχής αυτών των μεταναστών θα καλύψει τις «διασώσεις στη θάλασσα». Είναι αλήθεια ότι αυτές οι επιχειρήσεις οργανώνονται από μεγάλες ΜΚΟ, πολύ καλά χρηματοδοτούμενες, θα ήταν κρίμα να σπαταλήσουμε χρήματα τόσο καλά τοποθετημένα.

Πολύ συγκεκριμένα, σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, από τους 141.700 ανθρώπους που έφτασαν παράνομα στην Ευρώπη το 2019, μόνο 35.000 έφτασαν από ξηράς, όταν εκφορτώθηκαν 106.200. Ως εκ τούτου, η επιβολή της φροντίδας των ανθρώπων που φθάνουν δια θαλάσσης και δεν επιστρέφουν στη χώρα προέλευσης αποτελεί ένδειξη επιθυμίας να διευκολυνθεί η άφιξη στην Ευρώπη.

Ειδικά επειδή σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, μόνο το 38% των αιτούντων άσυλο είναι ικανοποιημένοι. Αλλά μόνο το 30% των απορριφθέντων αποστέλλονται στην πραγματικότητα πίσω στη χώρα καταγωγής τους. Το 2019, 491.000 άνθρωποι διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Το 70% έμεινε. Από το 29% που εκδιώχθηκαν, ήταν κυρίως Ουκρανοί, Μαροκινοί και Αλβανοί. Το χαμηλότερο ποσοστό απόδοσης είναι στις αφρικανικές χώρες.
Ας θυμηθούμε επίσης τις χώρες προέλευσης:

H EΕ υπόσχεται να καταστήσει πιο αποτελεσματικές τις διαδικασίες μεταγωγής των μεταναστών στα σύνορα, κάτι που φαίνεται μάλλον μη ρεαλιστικό υπό το πρίσμα της νομολογίας, η οποία είναι εξαιρετικά προστατευτική για τους μετανάστες, η οποία αναπτύχθηκε από την ΕΣΔΑ, και η οποία ουσιαστικά αρνείται τη διαφορά μεταξύ νόμιμης και παράνομης μετανάστευσης.

Από την άλλη, αυτό που φαίνεται να είναι η πραγματική γραμμή αυτού του Απατηλού Συμφώνου είναι η ανάπτυξη των νόμιμων οδών μετανάστευσης. Θα ενταχθούν σε συμφωνίες συνεργασίας με τρίτες χώρες.

Στη Γαλλία, το 2019 υπήρχαν επισήμως 6,7 εκατομμύρια μετανάστες, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι από την Αφρική. Κάθε χρόνο, 100.000 έως 160.000 άνθρωποι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποκτούν γαλλική υπηκοότητα και ως εκ τούτου βγαίνουν από τις στατιστικές, καθώς και τα παιδιά τους. Και αν το ΙΝΣΕΕ σημειώνει σταθεροποίηση των εκροών, οι εισροές αυξάνονται. Το 2018, εισήλθαν στην χώρα 278.000 μετανάστες. Νομίμως.

Η επιβεβαίωση από την ΕΕ της ευνοϊκής για την μετανάστευση πολιτικής της δεν υπόσχεται να αντιστρέψει την τάση, ούτε καν να μπορέσει να ενσωματώσει ξένους πληθυσμούς. Με το μαζικό αποτέλεσμα, ορατό σε καθημερινή βάση, διακυβεύεται το πρόσωπο της χώρας, ο τρόπος ζωής της και ο πολιτισμός της.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Όνειρο θερινής νυχτός θα αποδειχθεί πολύ σύντομα η φιλοδοξία της Αθήνας και της Λευκωσίας για επιβολή αυστηρών κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης εναντίον της Τουρκίας. Οι κυρώσεις που θα επιβληθούν, όπως είναι το πιθανότερο στη Σύνοδο Κορυφής της 24ης και 25ης Σεπτεμβρίου έτσι ώστε να διασκεδασθεί η εδραιωμένη αντίληψη ότι η ΕΕ και πιο συγκεκριμένα η Γερμανία που ασκεί την κυκλική προεδρία το συγκεκριμένο εξάμηνο ανέχεται τις προκλήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Μεσόγειο, θα είναι επιδερμικές και ήσσονος σημασίας. Επ’ ουδενί με άλλα λόγια δεν πρόκειται να επιφέρουν σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις στην Τουρκία, όπως θα έπρεπε να γίνει λόγω των καταστρατηγήσεων του διεθνούς δικαίου και των διαρκών απειλών για πολεμική εμπλοκή που εξαπολύει η Άγκυρα απέναντι σε δύο μέλη της ΕΕ.



Αν κρίνουμε από την θέση που καταλαμβάνουν τα ελληνοτουρκικά στον Ευρωπαϊκό Τύπο, το θέμα των τουρκικών απειλών απέναντι στην Ελλάδα και την Τουρκία βρίσκεται πολύ χαμηλά στην ατζέντα τους. Κι αυτή είναι μια ιεράρχηση που αντανακλά τις προτεραιότητες και τα υλικά συμφέροντα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Εφ’ όσον η Μέρκελ κρίνει ότι δεν θέλει να χάσει από πελάτη της γερμανικής βιομηχανίας όπλων τον Ερντογάν, κι ας έχει μετατρέψει την Τουρκία σε μια απέραντη φυλακή, σύσσωμος ο ευρωπαϊκός Τύπος το υποβαθμίζει. Εξαίρεση σε αυτή την διαχείριση αποτέλεσε ο γαλλικός Τύπος όταν συγκεκριμένα ο Μακρόν αποφάσισε να συνεργαστεί με την Ελλάδα κι αυτή του η απόφαση μάλιστα υπαγορεύτηκε από δύο λόγους.

Αρχικά για να βάλει ένα φρένο στην επέκταση της Τουρκίας σε σφαίρες επιρροής που ανέκαθεν αποτελούσαν προνομιακό πεδίο της Γαλλίας, όπως η Αφρική. Την γαλλική πρωτοκαθεδρία νότια της Μεσογείου που σεβάστηκαν ακόμη κι οι Αμερικάνοι φαίνεται να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του ο Ερντογάν χτίζοντας διμερείς σχέσεις ακόμη και με μη μουσουλμανικές χώρες. Δευτερευόντως, ο φιλελληνισμός του Μακρόν εκδηλώθηκε έναντι αδρών οικονομικών ανταλλαγμάτων. Η σχεδιαζόμενη αγορά μιας μοίρας μαχητικών αεροσκαφών Ραφάλ ύψους 1,5 δισ. ευρώ, η πιθανή ένταξη στη δύναμη του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού δύο τουλάχιστον φρεγατών Μπελχάρα, αν κι εφ’ όσον φυσικά το επιτρέψουν Γερμανοί κι Αμερικάνοι, και η απόφαση για τη συντήρηση των 44 αεροσκαφών Μιράζ είναι το τίμημα που θα εισπράξει το Παρίσι για τη συμπαράσταση του προς την Ελλάδα. Αναγκαίο να ειπωθεί ότι το κόστος της γαλλικής φιλίας, που αναμένεται να ξεκαθαρισθεί στη σύνοδο της Κορσικής (όπου η Γαλλία θα επικυρώσει μια άτυπη ένωση του ευρωπαϊκού Νότου υπό την ηγεμονία της) όσο κι αν καταβληθεί σε βάθος χρόνου, θα οδηγήσει σε εκτροχιασμό τα δημόσια οικονομικά και θα αποτελέσει νέα αιτία συρρίκνωσης των κοινωνικών δαπανών στην Ελλάδα. Χωρίς και πάλι αυτή η θωράκιση (η αποτελεσματικότητα της οποίας αμφισβητείται πολλαπλώς από εμπειρογνώμονες του ελληνικού στρατού) να ακυρώσει τις τουρκικές βλέψεις. Γι’ αυτό τον λόγο είναι απευκταία, ως ένα ακόμη σχέδιο πρόσδεσης στο άρμα του ιμπεριαλισμού και δεν πρέπει να υλοποιηθεί!

Αν και ακραίο, πέρα για πέρα ενδεικτικό στοιχείο της βαθιά φιλοτουρκικής στάση που τηρεί η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτέλεσε η επίσκεψη του προέδρου του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Ρόμπερτ Σπάνο στην Τουρκία. Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου το οποίο υποτίθεται ότι προστατεύει αξίες όπως ο σεβασμός στη ζωή, το δικαίωμα στην ελευθερία της άποψης και της πολιτικής δράσης μετατράπηκε σε μαριονέτα, σε ένα άβουλο ζωάκι που επιδείκνυε ο Ερντογάν διαφημίζοντας την ευκολία με την οποία χειρίζεται την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία που πετάει τη σκούφια της φυσικά για τραπεζώματα, φιλοφρονήσεις κι εξωτικά ταξίδια. Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου αποδείχτηκε τόσο αφελής που συναντήθηκε όχι μόνο με τον πρόεδρο Ερντογάν λίγες μόνο ημέρες μετά τον θάνατο στη φυλακή ηρωικών δικηγόρων που υπερασπίζονταν διωκόμενους πολίτες.


Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποδείχτηκε τόσο εγκληματικά ανίδεος ώστε επισκέφθηκε και την πόλη Μαρντίν στο τουρκικό Κουρδιστάν, όπου ο εκλεγμένος δήμαρχός της παύτηκε από την κυβέρνηση κατηγορούμενος για σχέσεις με το κεντροαριστερό HDP. Και δεν ήταν ο μόνος. Συνολικά, 51 δήμαρχοι από τους 63 που εκλέχτηκαν με τη στήριξή του HDP παύτηκαν πέρυσι από τον Ερντογάν. Η επίσκεψη του ευρωπαίου αξιωματούχου προκάλεσε ομοβροντία αντιδράσεων από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες της αντιπολίτευσης στην Τουρκία, που κατήγγειλαν μάλιστα ότι ζήτησαν να συναντηθούν μαζί του για να του δείξουν με τεκμήρια το ολοκληρωτικό καθεστώς διώξεων που έχει επιβάλλει στο εσωτερικό της Τουρκίας ο ισλαμιστής Ερντογάν, κι ο Ρόμπερτ Σπάνο αρνήθηκε!

Έτσι έμαθαν κι οι δημοκρατικοί πολίτες πόσο κούφια κι άνευ αντικρίσματος είναι τα μεγάλα ευρωπαϊκά λόγια περί αλληλεγγύης, ανθρωπισμού, κ.λπ., κ.λπ.
πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με μια «βαλίτσα γεμάτη ευρώ» επέστρεψε ο Πρωθυπουργός μας από τις Βρυξέλλες, όπως πανηγυρίζουν εν χορώ οι κυβερνητικές πηγές και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ!

Κι ενώ όλη η συζήτηση υπέρ ή κατά της συμφωνίας που «επιτεύχθηκε» περιστρέφεται γύρω από τα ευρώ (πόσα πήραμε, πότε θα τα πάρουμε, αν είναι δάνεια ή όχι και πώς θα διατεθούν) κανείς δεν μιλάει για τις πολιτικές διαστάσεις αυτής της συμφωνίας.

Πρώτα - πρώτα, για να παρουσιάσουν αυτήν τη συμφωνία ως μεγάλη επιτυχία, κυβέρνηση και ΜΜΕ καταφεύγουν σε ασύστολα ψεύδη. Είναι ψέμα ότι πρόκειται για χρήματα που μας δίνει «δωρεάν» η ΕΕ, είναι ψέμα ότι το πακέτο αυτό θα συμβάλει στην ανάπτυξη της οικονομίας μας. Μέρος των χρημάτων αυτών θα δοθεί μέσω δανεισμού, τον οποίο θα πρέπει να αποπληρώσουμε, με όρους που θα συμφωνηθούν (αλλά κανείς δεν μας είπε τι ακριβώς περιλαμβάνουν), δηλαδή, με άλλα λόγια, ένα νέο μνημόνιο. Όσον αφορά στιςυποτιθέμενες «δωρεάν» επιχορηγήσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα τις εξασφαλίσει μέσω δανεισμού της από τις αγορές. Άρα, θα επιφορτιστούν τα κράτη – μέλη, αναλογικά, την ευθύνη της αποπληρωμής αυτού του δανεισμού, και θα μετακυλίσουν, όπως είναι φυσικό, την ευθύνη αυτή στους φορολογούμενους πολίτες τους.

Ούτε και είναι αλήθεια ότι μπορούμε να «διαπραγματευτούμε» για την αξιοποίηση αυτού του πακέτου στους τομείς που έχει ανάγκη η χώρα μας (πχ την αγροτική και βιομηχανική της ανάπτυξη). Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής αναφέρει ρητά τους τομείς στους οποίους θα διατεθούν αυτά τα «πακέτα βοήθειας». Και φυσικά, πρόκειται για τομείς που ουδεμία σχέση έχουν με τις πραγματικές ανάγκες του λαού και της χώρας μας, αλλά εξυπηρετούν καθαρά και μόνο τα σχέδια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τις εξαγωγικές απαιτήσεις των ισχυρών βιομηχανικών «εταίρων» μας και ειδικά της Γερμανίας, δεσμεύοντας έτσι και το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων της χώρας μας για τα επόμενα χρόνια. Με δυο λόγια, θα «χορτάσουμε» ανεμογεννήτριες, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, «μεγάλους περιπάτους», «ψηφιοποίηση της δημόσιας διοίκησης» και ό,τι άλλο άχρηστο έχουν να μας πουλήσουν οι «εταίροι» μας στην ΕΕ.

Πέρα όμως από το οικονομικό μέρος, μέσω αυτής της συμφωνίας, συντελείται μια πολιτική και θεσμική μεταβολή που συνιστά κυριολεκτικά πανευρωπαϊκό πραξικόπημα εναντίον των εθνικών κοινοβουλίων των κρατών – μελών. Κατά την προσφιλή τακτική της ΕΕ δημιουργίας υπερεθνικών οργανισμών στους οποίους εκχωρείται εθνική κυριαρχία κρατών – όπως ο γνωστός μας ESM – μέσωαυτής της συμφωνίας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανάγεται σε κυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με εξουσίες πέρα και πάνω από τα εθνικά κοινοβούλια των κρατών – μελών!

Σύμφωνα με την απόφαση, και όπως δήλωσε περιχαρής η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κ. Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναλαμβάνει πλήρως τη διαχείριση της κρίσης «λόγω COVID-19»:

«… σε αντίθεση με τις προηγούμενες κρίσεις, αυτήν τη φορά, τα κράτη – μέλη δεν έχουν επιλέξει μια διακυβερνητική λύση. Αλλά έχουν εμπιστευτεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την ανάκαμψη της Ευρώπης. Όλοι μαζί θα διαχειριστούμε συνολικά 1,8 τρις ευρώ.»

Είναι η πρώτη φορά που ανοιχτά κι επίσημα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Commission) αναδεικνύεται σε υπερεθνική δομή, αναλαμβάνοντας εξουσίες κυβέρνησης και καταστρατηγώντας τα εθνικά Συντάγματα των κρατών – μελών, αλλά ακόμα και την ίδια τη Συνθήκη Λειτουργίας της!

Το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναλαμβάνει εξουσίες κυβέρνησης της ΕΕ, φαίνεται και από την εξουσιοδότηση που της δίνεται να εκδίδει ομόλογα εκ μέρους των 27 κρατών – μελών. Έτσι, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που δεν εκλέγεται από πουθενά και δεν ελέγχεται από πουθενά παρά μόνο από το Συμβούλιο Κορυφής, το οποίο, ως γνωστόν, αποφασίζει χωρίς την έγκριση των κοινοβουλίων των κρατών – μελών, θα είναι μία ακόμα «κυβέρνηση» που θα αντιπροσωπεύει νομικά τα κράτη - μέλη της Ε.Ε., θα εκδίδει εκ μέρους τους ομόλογα και θα διαχειρίζεται τα κονδύλια. Μια απόφαση που «λύνει» τα χέρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ώστε να μπορεί να συνάπτει και μυστικές συμφωνίες με τις κυβερνήσεις, αφού δεν θα υπάρχει ούτε τυπικά πλέον η υποχρέωση των κρατών να τις περνούν για κύρωση από τα κοινοβούλιά τους!

Η εξουσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν περιορίζεται στη διαχείριση των κονδυλίων, αλλά αφορά στη συνολική διαχείριση της λεγόμενης «κρίσης COVID-19», που σημαίνει ότι θα μπορεί να αποφασίζει «σύμφωνα με την κρισιμότητα της κατάστασης» την επιβολή περιοριστικών μέτρων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Υπό τον βολικό μανδύα του κορωνοϊού, με πρόσχημα την «ανάκαμψη» των χωρών που «χτυπήθηκαν» από την πανδημία, προχωράμε στο επόμενο στάδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, χωρίς τη συναίνεση, χωρίς ούτε καν να ενημερωθούν οι λαοί των κρατών της ΕΕ. Ένα ακόμα βήμα προς το σχηματισμό ενός πανευρωπαϊκού, ολοκληρωτικού καθεστώτος, το οποίο, με τα σύγχρονα μέσα παρακολούθησης, επιβολής και καταστολής που διαθέτει, θα είναι χειρότερη ακόμα και από τις αυτοκρατορίες του Μεσαίωνα.

Για ποιον λόγο, λοιπόν, πανηγυρίζει η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ; Για ποιον λόγο θέλουμε να πάρουμε αυτά τα χρήματα, να προσθέσουμε έναν ακόμα δανεισμό στην ήδη τσακισμένη από τα χρέη οικονομία μας και με πρόσθετους όρους αποπληρωμής, δηλαδή νέο μνημόνιο; Και μάλιστα, όταν αυτά τα χρήματα προβλέπεται να εκταμιευθούν σε βάθος επταετίας με μια συμφωνία που μας δεσμεύει να διαθέσουμε το μεγαλύτερο μέρος, στοχευμένα, σε επενδύσεις που ωφελούν τις μεγάλες ευρωπαϊκές βιομηχανίες.

Ακόμα και όσοι, με μια απαράδεκτη, εθελόδουλη λογική, θεωρούν ότι είναι «μικρό το κακό» της επιβολής νέων μνημονίων και της εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίαςμπροστά στην ανάπτυξη που θα γνωρίσει αυτήηπεριοχή (γιατί κράτος δεν θα είναι πλέον και επίσημα) που λέγεται Ελλάδα με τη χρηματοδότηση της ΕΕ, πλανώνται πλάνην οικτρά. Κανένα όφελος δεν θα προκύψει για την πραγματική οικονομία, ούτε καμία ανακούφιση για τα εκατομμύρια Ελλήνων που βρίσκονται ή κινδυνεύουν σύντομα να βρεθούν στο όριο της φτώχειας ή και κάτω από αυτό.

Η ελληνική οικονομία χρειάζεται άμεση χρηματοδότηση, χωρίς επιπλέον δανεισμό, για να διαθέσει τα χρήματα σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες και όχι αυτές των δανειστών μας. Πρώτα και κύρια για την ενίσχυση του εισοδήματος του ελληνικού λαού, και φυσικά για την ανάπτυξη της αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής της χώρας μας. Αυτό μπορεί να γίνει ακόμα και εντός της Ευροζώνης, κάνοντας χρήση του άρθρου 14 παρ. 4 της Συνθήκης Λειτουργίας της ΕΕ, που προβλέπει την έκδοση ευρώ σε έκτακτες συνθήκες, από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών μελών, τα οποία μπορούν να δοθούν στην πραγματική οικονομία. Αποτελεί ακόμα ένα δείγμα της εθελοδουλίας του ελληνικού πολιτικού προσωπικού και της αδιαφορίας του για την τύχη αυτού του κράτους και αυτού του λαού, το γεγονός ότι όχι μόνο μας «έχωσε» σ’ αυτό το απολυταρχικό μόρφωμα και επιμένει να μας κρατά εκεί, αλλά δεν κάνει χρήση ούτε καν των εργαλείων που του δίνει αυτό το σύστημα, που θα μπορούσαν να ανακουφίσουν τη ζοφερή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία μας.


Καλούμε τον ελληνικό λαό να απαιτήσει άμεσα, αν όχι την αποκήρυξη και μονομερή διαγραφή του δημοσίου χρέους, τουλάχιστον το μορατόριουμ αποπληρωμής του. Να απαιτήσει την άμεση χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας με δικά μας μέσα, χωρίς καταφυγή σε επιπλέον δανεισμό και δεσμεύσεις που υπονομεύουν την εθνική μας κυριαρχία. Να απαιτήσει την άμεση ενίσχυση του εισοδήματος του και τη βελτίωση των όρων διαβίωσής του. Και, τελικά, την αποδέσμευσή μας από την ΕΕ, στην οποία μπήκαμε με την υπόσχεση της ανάπτυξης και της ευημερίας και μας έχει οδηγήσει στην απόλυτη καταστροφή και την υποδούλωση!

ανακοίνωση της ΠΓ του ΕΠΑΜ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου