Articles by "Γαλλία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γαλλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Jean Goychman. Reseau International.

[Το κατωτέρω άρθρο του Γάλλου σχολιαστή - με την έναρξη της προβολής υποψηφίων για τις προσεγγίζουσες προεδρικές εκλογές- παρουσιάζει το κορυφαίο σήμερα θέμα κοινωνικού προβληματισμού στις χώρες της Ευρώπης –τουλάχιστον. Τα όσα εκθέτει και επισημαίνει για την Γαλλία, έχουν φυσικά πολλαπλάσιο ενδιαφέρον, ισχύ και εφαρμογή σε μικρότερες χώρες - όπως ο Έλληνας αναγνώστης θα διαπιστώσει αναγνωρίζοντας ομοιότητες και αντιστοιχίες.]

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Για δεκαετίες, αν όχι περισσότερο, η πολιτική ζωή της χώρας μας χαρακτηριζόταν από ένα είδος δυαδικής επιλογής που μας έκανε είτε δεξιούς είτε αριστερούς. Η «κεντρώα» ιδιότητα θα μπορούσε να υπάρχει, αλλά ορίστηκε μόνο σε σχέση με αυτό, συχνά συνοδευόμενη από μια «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» η οποία, στην πραγματικότητα, θεωρητικοποίησε την ανεξαρτησία, ακόμη και αν ήταν προσωρινή.

Από καιρό ενσαρκωμένο από το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κίνημα (MRP), αυτό το κεντρώο κίνημα γνώρισε μιαν ορισμένη αναβίωση υπό τον Valéry Giscard d'Estaing, ο οποίος υποστήριξε ότι η Γαλλία πρέπει να κυβερνηθεί στο κέντρο. Στην πραγματικότητα, οι οπαδοί του κέντρου χαρακτηρίστηκαν κυρίως από τον «Ατλαντισμό» τους, ένα ελάχιστα μεταμφιεσμένο συνώνυμο του ευρωπαϊκού φεντεραλισμού, στο οποίο μια σειρά από ομάδες προβληματισμού δεν απομακρύνθηκαν ποτέ από το όραμα του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ..

Έχοντας απορροφηθεί εν μέρει από το UDF κατά τη διάρκεια των χρόνων του Ζισκάρ, οι κεντρώοι υπέφεραν με διαφορετικά ονόματα. Σταδιακά, η μείωση του χάσματος «αριστεράς-δεξιάς» τους οδήγησε να προσαρμόσουν ουσιαστικά τις ψήφους τους σύμφωνα με το ευρωπαϊκό τους όραμα.

Η Αριστερά, που ενσαρκώνεται κυρίως από το Σοσιαλιστικό Κόμμα από τα χρόνια του Μιτεράν, πήρε τη στροφή προς τον ευρωπαϊκό φεντεραλισμό, αλλά το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε ένα άλλο ευρωπαϊκό όραμα, το οποίο ήταν πιο κοντά στην «Ευρώπη των Εθνών και των Πατριωτικών Χωρών» που υποστήριζε ο ντε Γκωλ.

Τα πράγματα γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα.

Η δεκαετία του '80 σηματοδότησε μια γενικευμένη στροφή προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό και τις ευρωπαϊκές συνθήκες που τον κωδικοποίησαν. Η Ενιαία Πράξη του 1986 και η Συνθήκη του Μάαστριχτ που εγκρίθηκε το 1992 σηματοδότησαν αυτή την περίοδο προόδου προς στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Η μεταβίβαση αρμοδιοτήτων μεταξύ των κρατών μελών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιταχύνθηκε. Παράλληλα με αυτόν τον φεντεραλιστικό προσανατολισμό, ο οποίος προσέφυγε κυρίως σε εκείνους που είδαν στον λεγόμενο οικονομικό φιλελευθερισμό ένα λαμπρό μέλλον για ολόκληρο τον πλανήτη, ξεκίνησε ένα κίνημα αντίθεσης σε αυτό το όραμα.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποίησαν ότι η συνέπεια αυτού του φιλελευθερισμού που βασίζεται στο «ελεύθερο εμπόριο» ήταν μια μετεγκατάσταση εργασίας που θα είχε μεγάλη εξάπλωση και θα επηρέαζε κυρίως τις βιομηχανικές εταιρείες.

Αυτός ο προβληματισμός, ο οποίος δεν είχε ξεκινήσει από κανένα πολιτικό κόμμα, και μόνο δειλά από λίγα συνδικάτα, που έβλεπαν τις συνέπειες στην απώλεια θέσεων εργασίας, βρήκε οπαδούς σε ένα σημαντικό μέρος της γαλλικής κοινωνίας, όλων των πολιτικών απόψεων.

Ευαισθητοποίηση των μελλοντικών θυμάτων

Η αποκάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος της 29ης Μαΐου 2005. 55% των Γάλλων ψήφισαν «Όχι» στη συνταγματική συνθήκη. Η λαϊκή θέληση ακούστηκε: Μια σοβαρή πλειοψηφία των Γάλλων δεν ήθελε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα έπρεπε να οδηγήσει τους πολιτικούς ηγέτες, ανεξάρτητα από την προσωπική τους άποψη, σε μια καμπή της ευρωπαϊκής πολιτικής και σε μια βαθιά αμφισβήτηση. Δυστυχώς, αυτό δεν συνέβη και προτιμήθηκε «να τεθεί η σκόνη κάτω από το χαλί», με την επικύρωσή της συνθήκης και παρακάμφθηκε το Σύνταγμα με μια ευρωπαϊκή συνθήκη που υιοθέτησε ακριβώς τους όρους της συνθήκης που απορρίφθηκε από τον γαλλικό λαό.

Αυτό κατέστρεψε την λίγη εμπιστοσύνη που είχαν ακόμα οι Γάλλοι στην άρχουσα πολιτική τάξη τους. Προσθέστε σε αυτό την ολοένα και πιο κοινή αίσθηση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προσλάμβανε τα χαρακτηριστικά του προπλάσματος προς επίδειξη μιας καλπάζουσας παγκοσμιοποίησης, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει μόνο στην εξαθλίωση των μεσαίων τάξεων που προέκυψαν από τον βιομηχανικό καπιταλισμό, και που καταδικάζονταν σε εξαφάνιση λόγω γενικευμένης χρηματιστικής οικονομίας.

Γραμμή κατάγματος

Για όλους αυτούς τους λόγους, προέκυψε μια νέα γραμμή διχασμού. Διαχωρίζει εκείνους που έχουν αντιληφθεί τις ολέθριες συνέπειες του εφαρμοζόμενου παγκοσμιακού σχεδίου και εκείνους που, αντίθετα, πιστεύουν ότι είναι μια ευκαιρία για τη Γαλλία να συνεχίσει να υπάρχει μέσω της ενσωμάτωσής της στην Ευρώπη, η οποία θα μπορούσε έτσι να ακουστεί στην παγκόσμια συναυλία.

Οι πρώτοι είναι πεπεισμένοι ότι θα χάσουν τα πάντα και οι τελευταίοι πιστεύουν ότι αυτή είναι η αναπόφευκτη πορεία προόδου και ότι οι διαστάσεις της Γης έχουν μειωθεί αρκετά ώστε να προβλέπεται η εξαφάνιση των συνόρων.

Μια «λαϊκιστική» αντιπολίτευση και μια διεθνοποίηση του διχασμού

Αυτή η διαίρεση εμφανίζεται περισσότερο οριζόντια παρά κάθετη. Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας, εκείνοι που ζουν κυρίως σε μεγάλες πόλεις και έχουν ήδη διεθνοποιηθεί, είναι μάλλον ευνοϊκοί για αυτή την παγκοσμιοποίηση. Από την άλλη, οι λιγότερο προνομιούχες κοινωνικές τάξεις, που ζουν στην υπόλοιπη επικράτεια, ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για τη διατήρηση του έθνους-κράτους τους, στο οποίο βλέπουν τη μητέρα γη και την προστατευτική πατρίδα.

Μια πολύ αποκαλυπτική εικόνα είναι αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Οι πιο αφοσιωμένοι στην παγκοσμιακή ιδέα είναι εκείνοι που ζουν στις ανατολικές και δυτικές ακτές, ενώ εκείνοι στην εσωτερική λωρίδα έχουν παραμείνει πιο απομονωμένοι. Και το ίδιο ισχύει και σε πολλά μέρη.

Τι συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί από αυτό;


Φαίνεται σήμερα ότι πολλοί λαοί ξυπνούν και δεν θέλουν να εξαφανιστούν, πνιγμένοι σε ένα ανόμοιο σύνολο στο οποίο θα έχαναν τόσο τον πολιτισμό τους όσο και την ταυτότητά τους. Σκοπεύουν να διατηρήσουν την εθνική ανεξαρτησία που τους δίνει την κυριαρχία τους. Αυτό είναι εντελώς ασύμβατο με τη δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης που δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να προκύψει από μια δημοκρατική διαδικασία. Ως εκ τούτου, ο χρόνος φαίνεται να παίζει εναντίον των παγκοσμιοποιών, οι οποίοι, αφού εργάστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια σκιά που ευνοεί τη διακριτικότητα -το προνόμιο των μυστικών οργανώσεων- αναγκάζονται τώρα να εμφανιστούν στο πλήρες φως. Αυτό που μέχρι τώρα έδινε αφορμή για όποιον προσεγγίζει το θέμα να κατηγορηθεί αμέσως για συνωμοσία, γίνεται τώρα εξόφθαλμο σε κάθε κάπως διορατικό παρατηρητή. Είναι σημαντικό για αυτούς να επιταχύνουν τον ελιγμό.

Εδώ είναι το μέλλον που κρίνεται στη μάχη που έρχεται, και υποβιβάζει στο επίπεδο του λειψάνου αυτή την κατάταξη «δεξιός»-«αριστερός», που έχει γίνει αναχρονιστική, ακόμα και αν κάποιοι, από έναν ξεπερασμένο πολιτικό υπολογισμό, προσπαθούν να προσκολληθούν σε αυτήν ως σωσίβιο.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Zero Hedge, 14-10-21
Authored by John V. Walsh via AntiWar.com, μετάφραση: Μ. Στυλιανού

«Εξακολουθούν να υπάρχουν σαφείς διαφορές μεταξύ Γαλλίας και ΗΠΑ, λέει ο Γάλλος υπουργός», είναι ο τίτλος ενός αξιοσημείωτου άρθρου που εμφανίζεται στους New York Times αυτή την εβδομάδα. Ο υπουργός, Bruno Le Maire, είναι βάναυσα ειλικρινής σχετικά με τη φύση των διαφορών όπως πιστοποιούν τα παρακάτω αποσπάσματα . Στην πραγματικότητα, ισοδυναμούν με διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Γαλλίας και της ΕΕ από τις ΗΠΑ.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι διαφορές αφορούν την Κίνα μετά τον θόρυβο σχετικά με την πώληση αμερικανικών πυρηνικών υποβρυχίων στην Αυστραλία και την εκπληκτική (για τους Γάλλους) ακύρωση των συμβάσεων με τη Γαλλία για υποβρύχια. Ο κ. Λεμέρ, με λόγο γονέως που επιπλήττει, το χαρακτήρισε ως "κακή συμπεριφορά από την κυβέρνηση των ΗΠΑ".

Ο Γάλλος υπουργός οικονομικών με τον πρόεδρπρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν



Ο κ. Λεμέρ κατέστησε σαφές ότι η διαφωνία για τα υποβρύχια είναι ενδεικτική των βαθύτερων διαφορών στην θέαση του κόσμου που έχουν προκύψει όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και στην ΕΕ ως συνέπεια της ανόδου της Κίνας.

Το άρθρο των NYT αναφέρει :

"' Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να αντιμετωπίσουν την Κίνα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να συνεργασθεί με την Κίνα», δήλωσε ο κ. ΛεΜέρ, στενός σύμμαχος του προέδρου της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, σε ευρεία συνέντευξη εν όψει των συνεδριάσεων (του ΔΝΤ). Αυτό ήταν φυσικό, πρόσθεσε, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η κορυφαία δύναμη στον κόσμο και δεν «θέλουν η Κίνα να γίνει σε λίγα χρόνια ή σε μερικές δεκαετίες η πρώτη υπερδύναμη στον κόσμο.

Αντίθετα, Η στρατηγική προτεραιότητα της Ευρώπης, είναι η ανεξαρτησία, «που σημαίνει να είναι σε θέση να οικοδομήσει περισσότερες ικανότητες στην άμυνα, να υπερασπιστεί τη δική της άποψη για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, να υπερασπιστεί το δικό της οικονομικό συμφέρον, να έχει πρόσβαση σε βασικές τεχνολογίες και να μην εξαρτάται υπερβολικά από τις αμερικανικές τεχνολογίες», δήλωσε.

Το άρθρο των Τάϊμς της Ν. Υόρκης συνεχίστηκε, επικαλούμενο τον Γάλλο υπουργό Οικονομικών:

«Το βασικό ερώτημα τώρα για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι να γίνει "ανεξάρτητη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ικανή να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της, είτε οικονομικά είτε στρατηγικά συμφέροντα".

Ο Λεμέρ θα μπορούσε να είχε προλογίσει αυτή τη δήλωση με το: «Όταν κατά τη διάρκεια των ανθρώπινων γεγονότων, καθίσταται απαραίτητο για έναν λαό να διαλύσει τους πολιτικούς δεσμούς που τον έχουν συνδέσει με έναν άλλο και να κανταλάβει μεταξύ των δυνάμεων της γης, τον ξεχωριστό και ισότιμο σταθμό στον οποίο τον προορίζουν οι Νόμοι της Φύσης και ο της Φύσης Θεός, ένας αξιοπρεπής σεβασμός στις γνώμες της ανθρωπότητας απαιτεί να δηλώσουν τις αιτίες που τους ωθούν στο χωρισμό.»

Οι επιπτώσεις μεταξύ των κρατών της Γαλλίας και του AUKUS έχουν δημιουργήσει αμηχανία στα κράτη του Ειρηνικού-Ινδικού Ωκεανών. Η Αυστραλία θα πρέπει να γεφυρώσει το έλλειμμα εμπιστοσύνης που έχει δημιουργήσει με τους Ευρωπαίους συμμάχους της η ένταξη της στην #AUKUS . , γράφουν δημοσιεύματα των χωρών της περιοχής

Ως έμπειρος διπλωμάτης που είναι ο κ. Λεμέρ, κάποια ψυχρή παρηγοριά στην άτακτη κυβέρνηση των ΗΠΑ, λέγοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν «ο στενότερος συνεργάτης μας» όσον αφορά τις αξίες, το οικονομικό μοντέλο, τον σεβασμό του κράτους δικαίου και την αποδοχή της ελευθερίας. Ενώ για την Κίνα είπε: «Δεν μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες ή το ίδιο οικονομικό πρότυπο».

Το άρθρο συνέχισε:

«Ερωτηθείς εάν οι διαφορές σχετικά με την Κίνα σημαίνουν αναπόφευκτη απόκλιση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης, ο κ. Λε Μερ είπε, «Θα μπορούσε να είναι έτσι αν δεν είμαστε προσεκτικοί». Αλλά πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποφευχθεί αυτό, πράγμα που σημαίνει «αναγνώριση της Ευρώπης ως μιας από τις τρεις υπερδυνάμεις στον κόσμο για τον 21ο αιώνα, μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα».

Και το άρθρο κατέληξε:.

«Ένα από τα μεγαλύτερα επιμένοντα σημεία διαφωνίας είναι οι δασμοί μετάλλων που επέβαλε ο πρώην πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ παγκοσμίως το 2018. Αξιωματούχοι αντιμετωπίζουν δύσκολες διαπραγματεύσεις τις προσεχείς εβδομάδες. Οι Ευρωπαίοι σχεδιάζουν να επιβάλουν δασμούς αντιποίνων σε μια σειρά αμερικανικών προϊόντων από την 1η Δεκεμβρίου, εκτός αν ο κ. Μπάιντεν αποσύρει έναν δασμό 25% για τον ευρωπαϊκό χάλυβα και έναν φόρο 10% στο αλουμίνιο.

«Εάν θέλουμε να βελτιώσουμε τις διμερείς οικονομικές σχέσεις μεταξύ των ηπείρων, το πρώτο βήμα πρέπει να είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες να άρουν τις κυρώσεις στην υπόθεση χάλυβα και αλουμινίου», δήλωσε ο κ. Λε Μέρ. «Έχουμε βαρεθεί τους εμπορικούς πολέμους», πρόσθεσε.

Οι κοινές αξίες είναι καλές, αλλά τα κοινά κέρδη είναι σαφώς καλύτερα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Pierre Duval.observateur continental.7-10-21
Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Η σύσταση αρκετών Γάλλων πολιτικών να αποσυρθεί η χώρα [Γαλλία] από το ΝΑΤΟ δεν είναι κενή λέξη. Κερδίζει όλο και περισσότερους υποστηρικτές που δεν συμφωνούν με τις ενέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών και θέλουν να ανακτήσουν την ανεξαρτησία της Γαλλίας.

Η Le Figaro γράφει σχετικά με αυτό με τίτλο: «Πρέπει η Γαλλία να εγκαταλείψει την ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ;» Εάν, μια τέτοια εφημερίδα που έχει τόση σημασία στον χώρο των γαλλικών μέσων ενημέρωσης, το μήνυμα είναι ότι αυτή τη στιγμή κάτι το ισχυρό συμβαίνει στη χώρα έναντι του ΝΑΤΟ.

Σήμερα, παρά το γεγονός ότι το αίτημα για έξοδο από το ΝΑΤΟ, όπως επισημαίνει η Figaro, διατυπώνεται κυρίως από ηγέτες όλων των παρατάξεων, «από τον Ζαν Λουκ Μελανσόν έως τη Mαρίν Λεπέν, μέχρι και τον Eρίκ Ζεμούρ», η γαλλική εφημερίδα σημειώνει ότι «η αποχώρηση από το ΝΑΤΟ κερδίζει νέους οπαδούς απέναντι στη στάση των Ηνωμένων Πολιτειών. Όλα αυτά τα πολιτικά πρόσωπα και μέσα ενημέρωσης, που αναφέρθηκαν παραπάνω, συμφωνούν για την αναποτελεσματικότητα της Ατλαντικής Συμμαχίας, τονίζει η Φιγκαρό, η οποία σημειώνει ότι «αξίζει να θυμηθούμε τα λόγια του προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν, τον Οκτώβριο του 2019, σύμφωνα με τα οποία «το ΝΑΤΟ βρίσκεται σε κατάσταση εγκεφαλικού θανάτου», χωρίς να ξεχνάμε «το πρόσφατο φιάσκο με την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν και την ταπείνωση της Γαλλίας σε σχέση με την ακύρωση της σύμβασης αγοράς των υποβρυχίων από την Αυστραλία υπό την πίεση των ΗΠΑ [η οποία] απλώς επιδείνωσε την κατάσταση ».

Τον Απρίλιο του 2020, το Παρίσι επέλεξε τον Hubert Védrine για να εξετάσει το μέλλον του ΝΑΤΟ. Όπως έγραψε η LeMonde, ο Βεντρίν δεν είναι «φημισμένος ως μαχητικός Ατλαντιστής». Ο Hubert Védrine δήλωσε: «Ήμουν σε θέση να επιβεβαιώσω ότι οι γαλλικές ιδέες απομονώθηκαν εντός της Ατλαντικής Συμμαχίας».

Ήδη στην έκθεσή του το 2012 για το ΝΑΤΟ, έκανε «μια μάλλον μετρία αξιολόγηση της συμβολής της επανένταξής μας στη στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ». Εξήγησε ότι «πρέπει να είμαστε πολύ πιο δυναμικοί, επιθετικοί και μαχητικοί εντός της Ατλαντικής Συμμαχίας», «πρέπει να αναμένουμε περισσότερα και να αναλάβουμε την λειτουργία της Συμμαχίας».

Το κύριο συμπέρασμα της έκθεσής του για το 2020 είναι ότι η έξοδος από την ολοκληρωμένη διοίκηση δεν αποτελεί επιλογή και ότι η Γαλλία πρέπει αντ' αυτού να προσπαθήσει να ανακτήσει την πλήρη θέση της εντός της Συμμαχίας. Στην έκθεση για το ΝΑΤΟ, προκύπτει η επιθυμία να έχουμε «την ενίσχυση του κοινού διατλαντικού οράματος, το οποίο βασίζεται σε αξίες και αρχές, και της συνεργασίας ΝΑΤΟ-ΕΕ. ».

Ωστόσο, η έκθεση αναφέρει ότι «η έκταση της δυσπιστίας που έχει σταδιακά κυριαρχήσει στον διατλαντικό δεσμό κατά την τελευταία τετραετία διαπιστώθηκε και πάλι στα τέλη του 2020 από μια δημοσκόπηση που διεξήχθη εξ ονόματος της δεξαμενής σκέψης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR):: «Η πλειονότητα των πολιτών που ερωτήθηκαν ελπίζουν να μειώσουν την εξάρτησή τους από τις Ηνωμένες Πολιτείες, Η διατλαντική σχέση θεωρείται τώρα λιγότερο προσαρμοσμένη στις προκλήσεις της στιγμής και η αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι αμφισβητήσιμη. Μόλις το 10% των ερωτηθέντων πιστεύει τώρα ότι οι ΗΠΑ θα προστατεύσουν την ήπειρο σε περίπτωση σύγκρουσης. Αντίθετα, το 67% πιστεύει ότι η χώρα τους δεν μπορεί να υπολογίζει στη στήριξη της Ουάσινγκτον σε περίπτωση μεγάλης κρίσης».

Τον Νοέμβριο του 2020 οι,( Υπουργοί Εξωτερικών Γερμανίας και Γαλλίας) Heiko Maas και ο ομόλογός του Jean-Yves Le Drian δήλωσαν: «Η Ευρώπη και η Αμερική πρέπει να εφεύρουν από κοινού μια νέα διατλαντική συμφωνία».

Το 2013, ο Hubert Védrine είχε λάβει επιστολή από τον Régis Debray με την σύσταση να αποχωρήσει η Γαλλία από το ΝΑΤΟ, όπως υπενθύμισε η Monde diplomatique τον Οκτώβριο του 2021. «Η ηγεσία του Νικολά Σαρκοζί (πρόεδρος από το 2007 έως το 2012) στη διεθνή σκηνή είχε καταστήσει τη Γαλλία σεβαστό εταίρο. Αλλά οι διάδοχοί του έχουν αποδυναμώσει τη Γαλλία και την επιρροή της, και δεν μας σέβονται πλέον».

Ο Eric Ciotti, βουλευτής της Alpes-Maritimes, δημοσίευσε στο Twitter στις 23 Σεπτεμβρίου 2021: «Ζητώ από τη Γαλλία να αποσυρθεί από την ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ. Ο εχθρός μας δεν είναι η Ρωσία. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν είναι πλέον απαραίτητος. Πρέπει να ανακτήσουμε ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσία, με την οποία μοιραζόμαστε χριστιανικές ρίζες και ιστορία».

Πιο αναλυτικά, ο Έρικ Σιοτί δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο TV5 Monde: «Σήμερα, αυτή η Συμμαχία [του ΝΑΤΟ] είναι παράδοξη. Υπάρχει η Τουρκία, η οποία από πολλές απόψεις μας απειλεί με άνοδο του ισλαμισμού. Και εξακολουθεί να θεωρείται ότι ο εχθρός μας είναι η Ρωσία. Αυτός ο πόλεμος συνεχίζεται σε μια περίοδο που έχει τελειώσει με την πρώην Σοβιετική Ένωση. [Αυτό] πρέπει να αλλάξει. Μπορούμε να έχουμε νέες συνεργασίες με τη Ρωσία. Η Ρωσία πολέμησε τον ισλαμισμό, ειδικά στη Μέση Ανατολή. Έχουμε τις ίδιες ρίζες. Ας σταματήσουμε να κάνουμε λάθος αντίπαλο και να ξαναχτίσουμε μια ισχυρή Γαλλία σε κυρίαρχο επίπεδο, σε στρατιωτικό επίπεδο.».

Σύμφωνα με τον Έρικ Σιοτί, η επέμβαση στο Μαλί απέδειξε ότι η Γαλλία ήταν μόνη της, παρά τις συμμαχίες, και η ήττα στο Αφγανιστάν απέδειξε ότι το ΝΑΤΟ είναι ξεπερασμένο. Όσον αφορά το ζήτημα της παρουσίας της Γαλλίας στο Μαλί, ο ίδιος, χωρίς να αναφέρει το βάρος ή τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών, πράγμα που σημαίνει ότι η Γαλλία ήταν μόνη της σε αυτόν τον τομέα, θεώρησε ότι «πρέπει να τεθεί το ζήτημα της παρουσίας μας. Είμαστε εδώ για να καταπολεμήσουμε την τρομοκρατία, να αποφύγουμε το σχηματισμό ενός νέου Ισλαμικού κράτους» και «θα πρέπει να αναδιαμορφώσουμε τη θέση μας σε αυτόν τον τομέα». Ωστόσο, με την ταχεία αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το Αφγανιστάν, ο βουλευτής της Alpes-Maritimes έγραψε: « Η πανωλεθρία στο αφγανικό απέδειξε ότι το ΝΑΤΟ ήταν ξεπερασμένο. Η εποχή της αμερικανικής υπεροχής έφτασε στο τέλος της, είναι μια πραγματικότητα στην οποία η διπλωματία μας πρέπει να προσαρμοστεί βρίσκοντας μια μοναδική φωνή στη συναυλία των εθνών, σε ένα Ντεγκωλλικό όραμα.»

Αντίθετα, ο πρώην υπουργός Άμυνας της Γαλλίας Ερβέ Μορίν (από τις 18 Μαΐου 2007 έως τις 13 Νοεμβρίου 2010) είναι πεπεισμένος ότι η παρουσία της χώρας στην κοινή διοίκηση του ΝΑΤΟ δεν εμποδίζει σε καμία περίπτωση την ανεξαρτησία της. Εξήγησε ότι «το ΝΑΤΟ πρέπει να εξελιχθεί σε βάθος», «αλλά, δυστυχώς, το να το καταδικάσουμε όπως έκανε ο Εμανουέλ Μακρόν είναι λάθος, καθώς η Ευρώπη της ολοκληρωμένης άμυνας δεν επιζητείται από κανέναν εκτός από τη Γαλλία».

Όπως επισημαίνει η Le Figaro,για 43 χρόνια (από το 1966 έως το 2009) η Γαλλία δεν ήταν μέλος της κοινής διοίκησης του ΝΑΤΟ, παραμένοντας μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας. Η απόφαση να αποσυρθεί ελήφθη από τον στρατηγό ντε Γκωλ, ο οποίος αντιτάχθηκε κυρίως στον έλεγχο της πυρηνικής αποτροπής της Γαλλίας από τις ΗΠΑ. Και η Γαλλία οφείλει την επιστροφή της στο ΝΑΤΟ στον Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί. Δεδομένου ότι η Γαλλία συμμετέχει σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ από το 1995, ο Σαρκοζί έκρινε απαραίτητο να είναι παρών σε όργανα λήψης αποφάσεων. Σε συνέντευξή του στο BFMTV στις 5 Οκτωβρίου, ο Τζον Κέρι δήλωσε για την απώλεια του συμβολαίου με την Αυστραλία: «Έχουμε μια σχέση με τη Γαλλία που είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό το γεγονός». Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών αντικρούει τον όρο «προδοσία», προτιμώντας να την αποκαλέσει «έλλειψη επικοινωνίας» μεταξύ των δυο χωρών. Προσπάθησε να διαβεβαιώσει ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν «είναι πλήρως αφοσιωμένος στην ιδέα βελτίωσης των αμερικανο-γαλλικών σχέσεων και ενεργεί προς αυτή την κατεύθυνση». Το αν τα λόγια των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι παρά μια διπλωματική φρασεολογία σε περιτύλιγμα της περιφρόνησής τους προς τη Γαλλία, αυτό θα φανεί γρήγορα κατά τη διάρκεια του προγράμματος συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη το 2022, αλλά και κατά τη διάρκεια της γαλλικής προεδρίας της ΕΕ από τον Ιανουάριο του 2022.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Delawarde- Diamantides / Réseau International/18-9-21
Μετάφραση Μ. Στυλιανού

Θα βρείτε παρακάτω ένα πολύ καλό σχόλιο από τον Στρατηγό Γρηγόρη Διαμαντίδη, μέλος της Κοινής Δεξαμενής Σκέψης (Γάλλων ανωτέρων αξιωματικών ε.α). Εδώ, στον πρόλογο, το άμεσο δικό μου συναίσθημα, σε αυτή την υπόθεση:

΄Εχοντας γνωρίσει, τον τελευταίο καιρό, έναν σύμμαχο -τις ΗΠΑ- που λεηλατεί τις εταιρείες μας (Alsthom), συλλαμβάνει χωρίς τον παραμικρό λόγο ορισμένους από τους ηγέτες τους (Frédéric Pierucci), επιβάλλει την εξωχώρια νομοθεσία του στις συναλλαγές σε δολάρια, επιβάλλει κυρώσεις σε συμμαχικές εταιρείες που δεν σέβονται σχολαστικά τις αντιρωσικές κυρώσεις του, κατά του North Stream 2, ή κατά του Ιράν, (κυρώσεις που επιβάλλονται μονομερώς από το εκτελεστικό και νομοθετικό σώμα των ΗΠΑ), φεύγει από το Αφγανιστάν χωρίς να συμβουλευτεί τους εταίρους του, τώρα οι ΗΠΑ λεηλατούν επίσης τις αγορές του αποδυναμωμένου και φθίνοντος Γάλλου συμμάχου τους...

Ως εκ τούτου, η Γαλλία έχει γίνει το «χαλάκι της εξώπορτας» των Ηνωμένων Πολιτειών με την υποταγή, τη δουλικότητα, που επιτρέπει αυτά να συμβαίνουν. Η Γαλλία είναι κερατωμένη αλλά χαρούμενη, επειδή πιστεύει ότι μπορεί ακόμα να υπολογίζεται σε μια Ευρώπη όπου τώρα είναι πιο απομονωμένη από ποτέ. Πέρα από τις αδύναμες διαμαρτυρίες, που προφέρονται με την άκρη των χειλιών της και που όλοι γνωρίζουν ότι θα είναι χωρίς συνέχεια, η Γαλλία παραμυθιάζεται, εξαπατάται, βιάζεται, χωρίς να αντιδρά. Όσο περισσότερο χαμηλώνει το κεφάλι της, σηκώνει τη φούστα της και το αφήνει να συμβεί, τόσο περισσότερο οι ΗΠΑ, που περιφρονούν τους αδύναμους, θα συνεχίσουν να την εκμεταλλεύονται προς όφελός τους, ενώ παράλληλα θα συνεχίσουν να την σέρνουν σε αμφίβολες στρατιωτικές επιχειρήσεις προς όφελος αμφισβητήσιμων συμφερόντων...

Μια ανακοίνωση εξόδου της από την ολοκληρωμένη στρατιωτική οργάνωση του ΝΑΤΟ και η επιστροφή σε μια Γκωλική θεώρηση των πραγμάτων, με ισορροπία μεταξύ Ανατολής και Δύσης, θα ήταν μια αντίδραση που θα εντυπωσίαζε στην παρούσα κατάσταση. Είναι καλύτερα να είμαστε μόνοι παρά με κακή συντροφιά,(γαλλική παροιμία) και ίσως θα βρίσκαμε μια θέση «Διαιτητή».

Αλλά έχει η Γαλλία τα μέσα να το πράξει, δεδομένου του αβυσσαλέου χρέους της και της κατάστασής της ως άρρωστου και χρεοκοπημένου κράτους; Τίποτα δεν είναι λιγότερο σίγουρο

~ Ντομινίκ Ντελαγουάρντ

*
Σχόλιο του Στρατηγού (2S) Grégoire Διαμαντίδη, μέλους της «Κοινής Δεξαμενής Σκέψης» Γάλλων Αξιωματικών ε.α.:

Οικονομικός πόλεμος: Ακύρωση της «σύμβασης του αιώνα» μεταξύ του Γαλλικού Ναυτικού Ομίλου και της Αυστραλίας

Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι η αμερικανική μονομέρεια και η περιφρόνηση προς τους Ευρωπαίους «συμμάχους»:
  • Με την απόφαση να φύγει βιαστικά από το Αφγανιστάν,
  • Με αυτή την υπέροχη αγγλοσαξονική χειραγώγηση μέσα στη (πενταεθνή συνεργασία ηλεκτρονικής κατασκοπείας) τα "πέντε μάτια" και
  • Με εκείνους που είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν ...
θα άνοιγε τα μάτια των Ευρωπαίων και των εθνικών ηγετών μας... Αλλά να είστε βέβαιοι καλοί άνθρωποι, μόλις σκάσει η φούσκα των ιστορικών δηλώσεων της Ούρσουλα φον ντεν Λάϊεν για την «Ευρώπη της άμυνας», και της Γαλλίας για τη «μαχαιριά στη ράχη», τίποτα το σοβαρό δεν θα συμβεί.

Σίγουρα στις αρχές του 2022 η γαλλική Προεδρία της ΕΕ θα οδηγήσει σε υπέροχες λυρικές πτήσεις για το θέμα, με ίσως τη δημιουργία μιας νέας εφεύρεσης/δομής/EM/concept/force EU/ κλπ..., προσθέτοντας στα πολλά ευρωπαϊκά gadgets που έχουν ήδη εφευρεθεί για να συνοδεύσουν τη δολοφονία της ΔΕΕ (από τους αγαπητούς συμμάχους μας) και να κρατήσουν ζωντανή τη χίμαιρα της «Ευρώπης της Άμυνας», με κατασκευές όπως:
  • Ευρωπαϊκά κράτη μέλη διαχείρισης κρίσεων,
  • Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Άμυνας εξοπλισμών (EDA) με τα 7 δισεκατομμύρια δολάρια του για να καμουφλάρει τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που πληρώνουν οι Ευρωπαίοι του ΝΑΤΟ στις ΗΠΑ για εξοπλισμούς(υπενθύμιση: όλοι οι προϋπολογισμοί των ευρωπαίων μελών του ΝΑΤΟ, πάνω από 250 δισεκατομμύρια δολάρια!) για αεροπλάνα F35, φρεγάτες Aegis, Patriots κ.λπ.
  • Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας,
  • PESCO ή Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία (PESCO)
  • IEI: Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Παρέμβασης,
  • και ξεχνάω κάποια...

΄Ετσι, αυτή η γαλλική Προεδρία της Ε.Ε. από την 1η Ιανουαρίου έως τις 30 Ιουνίου 2022, με τον πιθανό ακτιβισμό που θα την συνοδεύει, θα επιτρέψει πάνω απ' όλα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να παρουσιαστεί ως «ο αρχάγγελος σωτήρας της Ευρώπης», εξασφαλίζοντας του έτσι μια καλή προεκλογική εκστρατεία, αναβιώνοντας ταυτόχρονα την παλιά καλή δυσπιστία ορισμένων ευρωπαίων «φίλων» έναντι της Γαλλίας και του αφρού της «Euromedia» για να δικαιολογήσει τη σοφή επιστροφή της, στα ζεστά, κάτω από τις προστατευτικές φτερούγες του μεγάλου αδελφού.

Και όλα θα επανέλθουν σε τάξη... όπως και πριν, όλοι φρόνιμα υποταγμένοι στο ΝΑΤΟ, διότι έτσι το θέλουν η Γερμανία, οι φίλοι μας στην Ανατολή, ο Άγγλος σύμμαχός μας, και φυσικά ο μεγάλος αδελφός. Όσο για τους άλλους, φυσικά θα ακολουθήσουν.

Επειδή στην πραγματικότητα η ίδια η έκφραση «Ευρώπη της Άμυνας» δεν έχει νόημα. Πράγματι κανείς δεν μιλάει για παράδειγμα για τη «Γαλλία της Άμυνας», αλλά πάντοτε για την «άμυνα της Γαλλίας», δηλαδή την υπεράσπιση μιας κυρίαρχης εθνικής οντότητας, από την οποία προέρχεται η εξωτερική πολιτική της και από την οποία πηγάζει η διπλωματία της, στηριζόμενη μεταξύ άλλων στους στρατούς της.

Ως εκ τούτου, θα πρέπει πρώτα να φανταστούμε μια κυρίαρχη εθνική ευρωπαϊκή οντότητα: η οποία είναι οξύμωρο, δεδομένου ότι δεν υπάρχει «ευρωπαϊκό έθνος»· Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει ευρωπαϊκή κυριαρχία και, ως εκ τούτου, δεν υπάρχει ευρωπαϊκή διπλωματία ( δύστυχε Josep Borell!), επομένως δεν υπάρχει ευρωπαϊκή άμυνα.

Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι «Ευρωλάτρεις»μας έχουν αντιστρέψει τις έννοιες επινοώντας την έκφραση «Ευρώπη της άμυνας», μια εφεύρεση που μπορεί να είναι μόνο μια κούφια έννοια, ή τουλάχιστον οριακή, αφού στην πραγματικότητα:
  • η υπεράσπιση της Ευρώπης έχει ανατεθεί στο ΝΑΤΟ, δηλαδή κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες
  • και ως εκ τούτου, η διπλωματία της Ευρώπης έχει επίσης ανατεθεί στους Αμερικανούς (δεν πρόκειται για εθνική διπλωματία ... όταν υπάρχει!)
  • και, ως εκ τούτου, πάντα η εξωτερική πολιτική της Ευρώπης (από τους Αμερικανούς κατευθύνεται)

Με μια εξαιρετική αντιστροφή/επιβολή σκέψης, έχουμε δεχτεί εδώ και δεκαετίες, ότι είναι το αμυντικό εργαλείο του ΝΑΤΟ που δικαιολογεί/διαμορφώνει τη διπλωματία και την εξωτερική πολιτική της Ευρώπης αντί της κανονικής αντίστροφης λογικής, δυστυχώς αδύνατης, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει φυσική ευρωπαϊκή ηγεσία ελλείψει ενός «ευρωπαϊκού έθνους» (οξύμωρο!).

Έτσι, ορισμένοι θα μπορούσαν να σκεφτούν μια κατάσταση της Ευρώπης που θα μπορούσε να είναι ένα έθνος πλαίσιο / ηγέτης, ως έναν πόλο γύρω από τον οποίο θα έρχονταν να συγκεντρωθούν άλλα ευρωπαϊκά έθνη.

Αλλά ποιο;
Η Γαλλία ;

Φυσικά, ακολουθήστε το βλέμμα μου, είμαστε αμέσως στον πειρασμό να σκεφτούμε τη Γαλλία, η οποία, όπως γράψαμε στην τελευταία μας μελέτη «... Η γαλλική πολιτική είναι χρήσιμη για την Ευρώπη...», έχει μια σειρά από ατού για να βοηθήσει την Ευρώπη.

Αλλά η Γερμανία δεν θα δεχτεί ποτέ καμία γαλλική ηγεσία πάνω από την Ευρώπη: είναι πιο ισχυρή (οικονομικά και δημογραφικά για ένα χρονικό διάστημα), βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης και πάνω απ 'όλα υπάρχει το βάρος της ιστορίας.

Ας μην ξεχνάμε ότι μετά από αρκετούς αιώνες γαλλικής κυριαρχίας στην ήπειρο, ιδίως από τις Συνθήκες της Βεστφαλίας έως τον Ναπολέοντα Γ', ο Μπίσμαρκ κατάφερε να δημιουργήσει μεγαλύτερη Γερμανία στην πλάτη της Γαλλίας (χάρη στην καταστροφή του Σεντάν, μεταξύ άλλων) και να της δώσει τον κυρίαρχο και κεντρικό ρόλο στην Ευρώπη.

Τον ρόλο που έχει διατηρήσει μέχρι σήμερα παρά τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Σίγουρα ο λεκές του ναζισμού την εμποδίζει να το διακηρύξει δυνατά και καθαρά, αλλά στο γερμανικό ασυνείδητο, η Γαλλία θα παραμείνει πάντα το ηττημένο έθνος του 1940, όπως εξεικονίζεται από την ειρωνική παρατήρηση του Γερμανού αρχιστρατήγου Keitel που ήρθε στο Βερολίνο στις 8 Μαΐου 1945, για να υπογράψει τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας, όπου εκστόμισε, για τον Γάλλο εκπρόσωπο: «Μπά!, είναι και αυτοί εδώ;»

Η Βρετανία;

Αδιανόητο, δεν βρίσκεται πλέον στην ΕΕ, και έχει επιστρέψει στην ανοικτή θάλασσα και στον μεγάλο αδελφό της, όπως απέδειξε η υπόθεση της Αυστραλίας με συντριπτικό τρόπο. Και σε κάθε περίπτωση, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν χρειάζεται να είναι αυτός ο συνεκτικός πόλος, καθώς είναι ήδη εκεί με τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει στην Ευρώπη το ΝΑΤΟ, στο οποίο η «ειδική σχέση Βρετανίας-ΗΠΑ» εξασφαλίζει αυτή την κυριαρχία.

Θα έμενε η Γερμανία;


Ήδη αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο από οικονομική άποψη, αλλά γι' αυτό, με το βάρος της ιστορίας, που της απαγορεύει να τον παίξει μιλώντας πολιτικά και συνεπώς στρατιωτικά, μπορεί να τον παίξει μόνο μέσω του ΝΑΤΟ, δηλαδή μέσω των Ηνωμένων Πολιτειών, για να παραμείνει έτσι πολιτικά αποδεκτό· Και αυτό κάνει, θέλοντας να είναι και να παραμείνει η καλύτερη μαθήτρια της τάξης του ΝΑΤΟ. Ο κύκλος έχει κλείσει.

Το μόνο που απομένει είναι η λύση μιας πιο κυρίαρχης Γαλλίας, πιο ελεύθερης έναντι του ΝΑΤΟ, που θα ανοίγεται σε άλλα κράτη και θα είναι σε θέση να συνενώνει γύρω της συνασπισμούς εθνών κατά περίπτωση και ανάλογα με τις ανάγκες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Σύμφωνα με σημερινές αναφορές από το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το κυνήγι των εξοπλισμών, η δυτική επιθετική πολιτική έναντι της Κίνας που μετά τον εμπορικό πόλεμο περνάει σε άλλο λέβελ αλλά και η μπίζνα Αγγλοσαξώνων ενάντια και στα οικονομικά συμφέροντα της Γαλλίας, δημιουργεί αστάθεια στη Νοτιοανατολική Ασία και τριγμούς για την ασφάλεια σε όλο τον κόσμο.
Διαβάστε με προσοχή τις παρακάτω ειδήσεις που κατά τη γνώμη μας επιχειρούν να αλλάξουν το γεωπολιτικό στάτους στον πλανήτη και ελλοχεύουν τεράστιους κινδύνους με την πρόκληση συμμαχιών και συσχετισμών που θα επαληθεύσουν τη ρήση "Παλεύουν τα βουβάλια και ποδοπατούνε τα βατράχια". Αυτό για το αν και κατά πόσο τα νέα μπορεί να προκαλέσουν συνέπειες σε χώρες ακόμα όπως και η δική μας.

“Πισώπλατη μαχαιριά, ωμή απόφαση του Μπάιντεν”… Οργή Παρισίων

Το νέο σύμφωνο ασφαλείας μεταξύ των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Αυστραλίας, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως την παράδοση πυρηνικών υποβρυχίων στην Καμπέρα, δεν αποτελεί προάγγελο ενός Ψυχρού Πολέμου ανάμεσα στην Δύση και την Κίνα, δήλωσε σήμερα ο υπουργός Άμυνας της Βρετανίας. Ο Μπεν Ουάλας σημείωσε ότι το σύμφωνο δεν περιλαμβάνει πυρηνικά όπλα και δεν αφορά την Κίνα. Ερωτηθείς από τον ραδιοσταθμό Times Radio αν πιστεύει ότι το σύμφωνο συνιστά μέρος ενός νέου Ψυχρού Πολέμου με την Κίνα, ο Ουάλας απάντησε: “Όχι, δεν το πιστεύω και πιστεύω ότι το να τον αποκαλούμε Ψυχρό Πόλεμο είναι απαρχαιωμένο”.

“Δεν πρόκειται για ένα μήνυμα προς την Κίνα”, τόνισε. Παράλληλα, αναφερόμενος στη Γαλλία, ο Ουάλας υπογράμμισε ότι το νέο σύμφωνο μεταξύ των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Αυστραλίας δεν αντιπροσωπεύει κάποια στρατηγική διαφορά μεταξύ της Βρετανίας και της Γαλλίας, αν και, όπως είπε, κατανοεί την απογοήτευση του Παρισιού για την απώλεια του συμβολαίου.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας αυτής, η Αυστραλία ακύρωσε ένα γιγαντιαίο συμβόλαιο, ύψους 90 δισεκατομμυρίων δολαρίων Αυστραλίας (περίπου 56 δισεκατομμύρια ευρώ), με την Γαλλία για την παράδοση ενός νέου στόλου υποβρυχίων από την γαλλική ναυπηγική εταιρεία Naval Group, προκαλώντας το θυμό του Παρισιού.

Ο Ουάλας δήλωσε στο BBC ότι μίλησε με την Γαλλίδα ομόλογό του και πρόσθεσε: “Δεν πρόκειται για μια στρατηγική διαφορά ανάμεσα στην Βρετανία και τη Γαλλία”. “Κατανοώ την απογοήτευση της Γαλλίας για το βιομηχανικό της συμβόλαιο”, συμπλήρωσε. Η βρετανική αμυντική βιομηχανία θα ενισχυθεί από το νέο σύμφωνο για την ανταλλαγή τεχνολογίας των ΗΠΑ και της Βρετανίας με την Αυστραλία, πρόσθεσε εξάλλου ο Ουάλας.

“Θα υπάρξει μια ενίσχυση για τη βρετανική αμυντική βιομηχανία με αυτή τη συνεργασία επειδή εμείς έχουμε συστήματα υποβρυχίων που δεν έχει η Αυστραλία και θα μπορέσουμε να προσφέρουμε πράγματα πάνω σ’ αυτό”, κατέληξε στις δηλώσεις που έκανε στο BBC, υπογραμμίζοντας ότι το σύμφωνο δεν συνιστά “προδοσία” σε βάρος των Γάλλων.

Πρόκειται για “πισώπλατη μαχαιριά” από την Αυστραλία και για “ωμή” απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, αντέδρασε παράλληλα σήμερα ο επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας Ζαν-Ιβ Λεντριάν στον France Info. “Είναι πραγματικά μια πισώπλατη μαχαιριά”, είπε. “Αυτή η μονομερής, ωμή, απρόβλεπτη απόφαση μοιάζει πολύ με ό,τι έκανε ο (πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ) Τραμπ”, πρόσθεσε, λέγοντας ότι “αισθάνεται θυμό, μαζί με πολλή πικρία”.

“Είχαμε οικοδομήσει με την Αυστραλία μια σχέση εμπιστοσύνης. Η εμπιστοσύνη αυτή προδόθηκε”, σημείωσε επίσης ο Λεντριάν, ο οποίος είχε συνάψει ο ίδιος αυτό το “συμβόλαιο του αιώνα” για τα υποβρύχια με την Αυστραλία όταν ήταν υπουργός Άμυνας.

“Σοβαρό” γεγονός συνιστά η ακύρωση από την Αυστραλία του γιγάντιου συμβολαίου με τη Γαλλία για την παράδοση συμβατικών υποβρυχίων, αντέδρασε παράλληλα η Γαλλίδα υπουργός Άμυνας Φλοράνς Παρλί υπογραμμίζοντας πως η Αυστραλία αθέτησε το λόγο της.

“Από γεωπολιτικής άποψης και διεθνούς πολιτικής, είναι σοβαρό”, κατήγγειλε σε δηλώσεις που έκανε στον ραδιοσταθμό RFI η Παρλί, η οποία είπε επίσης ότι δείχνει “ξεκάθαρα τον τρόπο που οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τους συμμάχους τους”, μετά την ανακοίνωση από την Ουάσινγκτον ότι σύναψε συμφωνία για την παράδοση στην Καμπέρα υποβρυχίων πυρηνικής πρόωσης, μαζί με την Βρετανία, αλλά χωρίς τη Γαλλία.

Το Παρίσι θα προσπαθήσει να περιορίσει το οικονομικό πλήγμα στον Naval Group από την ακύρωση της συμφωνίας αυτής από την Αυστραλία, σημείωσε επίσης η Παρλί, η οποία δεν απέκλεισε την διεκδίκηση αποζημίωσης από την Καμπέρα.

“Μελετάμε όλες τις κατευθύνσεις” και θα προσπαθήσουμε “να περιορίσουμε τις πιο πιθανές συνέπειες για τον Naval Group”, υπογράμμισε στις δηλώσεις που έκανε στον ραδιοσταθμό RFI, απαντώντας σε ερώτηση για το αν η Γαλλία μπορεί να επιδιώξει να λάβει αποζημίωση.

πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


AUKUS: Το Πεκίνο καταδικάζει την «ανεύθυνη» πώληση αμερικανικών υποβρυχίων στην Καμπέρα

Εκπρόσωπος της κινεζικής διπλωματίας κατηγόρησε τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Αυστραλία ότι επιδεικνύουν «ψυχροπολεμική νοοτροπία» και ότι χρησιμοποιούν το πυρηνικό όπλο για γεωπολιτικούς σκοπούς
H Κίνα κατήγγειλε σήμερα την «εξαιρετικά ανεύθυνη» πώληση πυρηνοκίνητων αμερικανικών υποβρυχίων στην Αυστραλία, στο πλαίσιο μιας νέας σύμπραξης στην οποία περιλαμβάνεται και το Ηνωμένο Βασίλειο.

«Η συνεργασία ανάμεσα στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Αυστραλία στα πυρηνικά υποβρύχια υπονομεύει σοβαρά την περιφερειακή ειρήνη και την περιφερειακή σταθερότητα, εντείνει την κούρσα των εξοπλισμών και θέτει σε κίνδυνο τις διεθνείς προσπάθειες μη διάδοσης των πυρηνικών», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος της κινεζικής διπλωματίας Ζάο Λιζιάν.

Ο ίδιος κατηγόρησε τις τρεις χώρες ότι επιδεικνύουν «ψυχροπολεμική νοοτροπία» και ότι χρησιμοποιούν το πυρηνικό όπλο για γεωπολιτικούς σκοπούς.

Ενώ οι σχέσεις του Πεκίνου με την Καμπέρα είναι τεταμένες εδώ και ενάμισι χρόνο, ο Ζάο θεώρησε πως η απόκτηση αμερικανικών υποβρυχίων αντιβαίνει στις δεσμεύσεις της Αυστραλίας όσον αφορά τη μη διάδοση των πυρηνικών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες επιδιώκουν να ενισχύσουν σε όλα τα επίπεδα τις συμμαχίες τους έναντι της Κίνας, ανακοίνωσαν χθες, Τετάρτη, με την Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο μία ευρεία σύμπραξη ασφαλείας στη ζώνη του Ινδικού-Ειρηνικού ωκεανού που ονομάσθηκε AUKUS και περιλαμβάνει την παράδοση πυρηνικών υποβρυχίων στην Καμπέρα.

Άμεση συνέπεια αυτής της θεαματικής ανακοίνωσης: η Αυστραλία ακύρωσε ένα γιγαντιαίο συμβόλαιο με τη Γαλλία για την παράδοση συμβατικών υποβρυχίων, προκαλώντας το θυμό του Παρισιού, το οποίο κατήγγειλε «μια πισώπλατη μαχαιριά».

Η Κίνα δεν κατονομάζεται στην κοινή ανακοίνωση των ηγετών της Αυστραλίας, των ΗΠΑ και της Βρετανίας, στην οποία γίνεται λόγος για την «ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιφέρεια του Ινδικού-Ειρηνικού ωκεανού». Όμως δεν υπάρχει αμφιβολία πως η νέα συμμαχία έχει κατ' αρχάς στόχο την αντιμετώπιση των περιφερειακών φιλοδοξιών του Πεκίνου.

Ο Τζο Μπάιντεν επαναλαμβάνει από τότε που εξελέγη πως σκοπεύει να αντιπαρατεθεί με την Κίνα, όπως και ο προκάτοχός του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο, χωρίς να κλειστεί σε μια μετωπική σύγκρουση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Valérie Bugault / Reseau International / 31-8-21

Η αρθρογράφος είναι γνωστή Γαλλίδα νομικός, γεωπολιτική αναλύτρια και συγγραφέας. Τα στη Γαλλία αναφερόμενα αντιγράφονται σχολαστικά, εφαρμόζονται πεισματικά και οδηγούν λογικά στις προβλεπόμενες κατωτέρω συνέπειες. Η ανάγνωσή του, επομένως, διαφωτίζει, προετοιμάζει και προστατεύει και τον εδώ αναγνώστη από ακόμη χειρότερους αιφνιδιασμούς και εκπλήξεις…

Μετάφραση/εισαγωγή: Μ.Στυλιανού

Οικονομική παγκοσμιοποίηση= πραγματικός εμπορικός φονταμενταλισμός, και προέλευση των Παγκοσμίων Πολέμων του χθες και του αύριο

I°) Σύντομη υπενθύμιση της εξέλιξης των ιστορικών δεδομένων από τις Επαναστάσεις του δέκατου όγδοου αιώνα

Από πολιτική άποψη, από τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Κρόμγουελ (1599 – 1658, πρβλ. herodote.net/Lord_protecteur_et_dictateur_de_fait-synthese), η οντότητα που θα γινόταν η Βρετανική Αυτοκρατορία επέκτεινε την επιρροή της στον κόσμο μέσω της ανάπτυξης του συστήματος των κεντρικών τραπεζών, του αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτισμού και του αγγλοσαξωνικού δικαίου (το οποίο περιστρεφόταν μόνο γύρω από το εμπόριο και τις θαλάσσιες οδούς). Θα πρέπει αμέσως να υπομνησθεί ότι αυτός ο «αγγλοσαξωνικός νόμος» είχε χειραφετηθεί από τις αρχές του ηπειρωτικού δικαίου από το 1531 (γέννηση της Αγγλικανικής Εκκλησίας υπό τη βασιλεία του βασιλιά Ερρίκου VIII), μετατρέποντας την αρχική του αποστολή, για την οργάνωση του κοινωνικού βίου, σε «όπλο ελέγχου των πληθυσμών» στα χέρια των ισχυρών.

Ο ΄Ολιβερ Κρόμγουελ ξεκίνησε την αρχή της Κοινοπολιτείας, ένα είδος παγκόσμιας εμπορικής δημοκρατίας συνδεόμενης με το βρετανικό το Στέμμα, χρησιμοποιώντας ως εργαλεία την ανωνυμία, την αδιαφάνεια και το πολιτικό θέατρο (μέσω του λεγόμενου αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτισμού), προκειμένου να προκαλέσει τις ζυμώσεις αυτού που θα εγίνετο (έχει ήδη γίνει!) η καπιταλιστική και άπατρις ηγεμονία του άγγλο-σαξωνικού χρήματο-πιστωτικού συστήματος . Ας επισημάνουμε αμέσως ότι, ως εκ τούτου, επικράτησε το ολλανδό-βρετανικό μοντέλο κεφαλαίου, εις βάρος του μοντέλου συνδιαχείρισης του Ρήνου και του γαλλικού μοντέλου συναπόφασης (συμμετοχής).

Είναι ακριβώς αυτή η πολιτική ισορροπία εξουσίας που δημιούργησε την εμμονή των οικονομικών χειριστών να επιβάλουν ένα νέο αυτοκρατορικό μοντέλο που ονομάζεται «Παγκόσμια Κυβέρνηση», προκειμένου να συρρικνωθεί δραστικά η ανθρωπότητα και να υποδουλωθούν οι λίγοι επιζώντες. Αυτή η δουλεία θα λάβει τη μορφή της συγχώνευσης βιολογικών και ψηφιακών ταυτοτήτων, δηλαδή του ελέγχου των πιο ασήμαντων πράξεων και σκέψεων των ανθρώπων, καθεστώς που δεν έχει τίποτα κοινό με όλες τις τυραννίες που έχουμε γνωρίσει στην ιστορία.

Πρόκειται πράγματι εδώ για το τέλος της ανθρωπότητας, δεδομένου ότι ο Άνθρωπος ήταν πάντα σε θέση να διατηρήσει, εξ ορισμού και ανεξάρτητα από την κοινωνική του θέση, την αυτονομία της σκέψης του καθώς και την ελευθερία της κρίσης του και της συνείδησής του. Αφού η επιδίωξη είναι να αφαιρεθεί από την ανθρωπότητα αυτό που είναι το πρωταρχικό της χαρακτηριστικό.

Από γεωπολιτική άποψη, θα προχωρήσω γρήγορα σε όλα τα ενδιάμεσα στάδια που ακολούθησαν οι αγγλοσαξωνικοί οικονομικοί σχεδιαστές στη μακρά πορεία τους προς την παγκόσμια ηγεμονία· Αυτά τα στάδια, αρκετά αποφασιστικά, συνίσταντο στην επιβολή μιας παγκόσμιας διαλεκτικής του καπιταλισμού / κομμουνισμού όταν ήταν στην αφετηρία αυτών των δύο ιδεολογιών και οι όροι αυτοί επενδύθηκαν με την έννοια που -τα υπό τον έλεγχό τους- κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ανέλαβαν να επιβάλουν στο συλλογικό ασυνείδητο. Για την αποσαφήνιση του ζητήματος, πρέπει να διευκρινιστούν δύο πράγματα:
Με τον «καπιταλισμό» εννοούμε το ολλανδό-βρετανικό μοντέλο, μια πραγματική πολιτική, νομική και οικονομική απάτη·
Ως «κομμουνισμός» παρουσιάζεται ένα μοντέλο στο οποίο οι άνθρωποι εμποδίζονται να παράγουν, να ζουν ελεύθερα και στο οποίο ο πλούτος μονοπωλείται από μια μικρή ομάδα εκτελεστικών οργάνων/ γραφειοκρατών, που είναι τόσο άχρηστοι όσο και επιβλαβείς από την άποψη της κοινωνικής ανάπτυξης.

Χωρίς αυτή την κυριαρχία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, όσο ύπουλη κι αν ήταν, θα ήταν δυνατό να εξετάσουμε άλλα μοντέλα ανάπτυξης. Ή μάλλον θα μπορούσαμε τότε να έχουμε επεξεργαστεί ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης, ευνοϊκό τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, ενώ το βρετανικό μοντέλο μας οδήγησε άμεσα και χωρίς δυνατότητα διαφυγής σε ένα οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο.

Ειδικότερα, θα μπορούσαμε να είχαμε αναπτύξει, σύμφωνα με το πρότυπο του κοινωνικού δόγματος της Εκκλησίας του δέκατου ένατου αιώνα, ένα σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης στο οποίο η μονοπώληση γίνεται αδύνατη και στο οποίο η εργατική δύναμη, τόσο υλική όσο και άυλη, κατέχει κοινωνικό καθεστώς ισοδύναμο με τη συνεισφορά του κεφαλαίου.

Είναι ακριβώς αυτό το μοντέλο που προτείνω να ακολουθήσουμε ξανά με την ευκαιρία της μεταρρύθμισης των θεσμών(valeriebugault.fr/reforme-des-institutions):Πρόκειται για την επιστροφή στο σημείο που ξεδρομίσαμε, στο «Μονόδρομος το Εμπόριο», που υποφέραμε με οδύνες από την εποχή του δέκατου όγδοου αιώνα, προκειμένου να ξαναπιάσουμε την πορεία του ευρωπαϊκού πολιτισμού, από τον οποίο έχουμε για πάρα πολύ καιρό ξεστρατίσει, σε ένα μονοπάτι στρωμένο με Δικαιοσύνη, Αλήθεια και αναζήτηση ισορροπίας.

Πέρα από τη Δυτική Ευρώπη, την πραγματική οπίσθια βάση κυριαρχίας της βρετανικής χρηματοπιστωτικής μηχανής και άλλων κυριαρχουμένων ηπείρων, το αδιανόητο συνέβη στην ασιατική πλευρά. Από τότε που ο Σι Τζινπίνγκ ανέλαβε την εξουσία στην Κίνα, οι απάτριδες οικονομικοί αξιωματούχοι της Βρετανικής Αυτοκρατορίας έχουν αρχίσει να κατανοούν ότι βρίσκονται στη διαδικασία να χάσουν την οικονομική, ηθική και εμπορική επιρροή τους στην Κίνα.

Αυτοί οι υποστηρικτές της παγκόσμιας ηγεμονίας ήταν επομένως προετοιμασμένοι, από εκείνη την εποχή, να πολεμήσουν εκείνους που εργάζονται για την αναβίωση της ευρασιατικής ηπειρωτικής αυτοκρατορίας. Ως εκ τούτου, το ΝΑΤΟ έχει κηρύξει την Κίνα την κύρια απειλή.

II°) Η κατάσταση της Γαλλίας τον Αύγουστο του 2021

Όπως έχω ήδη εξηγήσει επανειλημμένα, αποδεικνύεται ότι, από τις 16 Μαρτίου 2020, οι γαλλικοί θεσμοί έχουν τεθεί σε εκκρεμότητα από τον Μακρόν, ως αρχηγό του κράτους, αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων και εκπρόσωπο της γαλλικής εκτελεστικής εξουσίας.

Ως αποτέλεσμα, τα επίσημα θεσμικά μας όργανα, αυτά που είναι συμβαλλόμενα μέρη των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, του ΝΑΤΟ, του ΠΟΥ, του ΠΟΕ... είναι de jure και de facto σε παύση λειτουργίας.· Βρισκόμαστε σε ένα θεσμικό νομικό κενό στο οποίο οι κυρίαρχες λειτουργίες αιχμαλωτίζονται από παράνομα όργανα. Επίσημα η χώρα μας έχει εξαφανιστεί από τα ραντάρ του Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου, οι κυρίαρχες λειτουργίες του κράτους εκτρέπονται από την αποστολή τους για να τεθούν στην υπηρεσία ενός σκοτεινού Συμβουλίου Υγειονομικής Άμυνας που δεν έχει ούτε ικανοποιητική νομική βάση ούτε πολιτική νομιμότητα. Είμαστε μάρτυρες μιας πειρατείας του κράτους, μιας κατάχρησης του Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου!

Αυτή η αεροπειρατεία των θεσμικών οργάνων, που έγινε εκ των έσω, από την εξουσία που υπήρχε, ήταν δυνατή μόνο επειδή τα γαλλικά θεσμικά όργανα δεν λειτουργούσαν πλέον πριν από την αναστολή τους. Έτσι, όλο το πολιτικό θέατρο που καθιέρωσε ο αποκαλούμενος αντιπροσωπευτικός «κοινοβουλευτισμός» εμφανίζεται τώρα στα μάτια όλων για αυτό που πραγματικά ήταν πάντα: μια πολιτική απάτη…

Α°) Ως εκ τούτου, το ερώτημα που τίθεται είναι: Τι θα συμβεί στο γαλλικό κράτος;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι δυαδική: είτε η Γαλλία εξελίσσεται στο μοντέλο που ξεκίνησε τον δέκατο όγδοο αιώνα και εξαφανίζεται οριστικά ως αυτόνομη οντότητα, ενώ οι Γάλλοι περιορίζονται στη δουλεία. Είτε οι Γάλλοι είναι ικανοί, όπως έχουν ήδη κάνει στην ιστορία τους, για μια συγκλονιστική έκρηξη και καταφέρνουν, συλλογικά, να επιβάλουν μια θεσμική εκτροπή προς την οδό της πολιτιστικής τους εξέλιξης στο χιλιετές πρότυπό της.

Η απάντηση μπορεί να είναι δυαδική μόνο επειδή οι δύο προσανατολισμοί, ριζικά αντίθετοι μεταξύ τους, αποτελούν μέρος μιας ανατροπής ή όχι στη διακυβευόμενη σχέση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων . Η ανατροπή, εάν πραγματοποιηθεί, δεν μπορεί παρά να είναι πλήρης, επειδή οι κάτοχοι της οικονομικής ηγεμονίας δεν θα είναι σε θέση να μοιραστούν μιαν εξουσία που ασκούν πλήρως εδώ και περίπου 250 χρόνια.

Β°) Οι γεωπολιτικές συνέπειες της απάντησης που θα δοθεί στο ζήτημα του θεσμικού μέλλοντος της Γαλλίας

Σε περίπτωση νίκης των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης στον θεσμικό αγώνα, θα γίνουμε μάρτυρες μιας αναζωογόνησης των ευρωπαϊκών ομοσπονδιακών οργάνων· γνωρίζουμε ήδη το EuroGendfor (Ευρωπαϊκή Χωροφυλακή) αλλά θα δούμε και την γέννηση της Ευρωπαϊκής (στρατιωτικής) Δύναμης. Αυτές οι δύο «ευρωπαϊκές» δυνάμεις, οι οποίες θα παραμείνουν προσαρτημένες, από μακριά, στο ΝΑΤΟ μέσω των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, θα είναι και είναι ήδη η απροσδόκητη ευκαιρία για τις δυνάμεις να νομιμοποιήσουν και να ανακυκλώσουν τους μισθοφόρους του Stay Behind (Cf. Daniele Ganser «Οι μυστικοί στρατοί του ΝΑΤΟ»), οι οποίοι υπάρχουν μυστικοί, παντού στην Ευρώπη, και οι οποίοι είναι υπόλογοι μόνο στον πραγματικό τους εργοδότη, δηλαδή στις οικονομικές δυνάμεις που έχουν αναλάβει τον έλεγχο της Δύσης. Το νομικό καθεστώς αυτών των δυνάμεων όσον αφορά την ευθύνη δεν θα αλλάξει, καθώς θα συνεχίσουν να λογοδοτούν μόνο στην Χρηματοπιστωτική εξουσία, η οποία ελέγχει εκ των πραγμάτων και «κατά νόμο» τις ευρωπαϊκές αρχές.

Σε αυτό προστίθεται το εξαιρετικά επικίνδυνο φάσμα της συγχώνευσης αυτής της ενισχυμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης με το διαθαλάσσιο κρατικό σύνολο..

Με λίγη εκ των υστέρων εξέταση, είναι εύκολο να θεωρηθεί ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται επειδή πληρούνται για άλλη μια φορά οι προϋποθέσεις που γέννησαν το Τρίτο Ράιχ: Η παντοδυναμία της χρηματοπιστωτικής εξουσίας (η οποία μέσω της δημιουργίας της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών είχε χρηματοδοτήσει τις προετοιμασίες του Χίτλερ και την πολεμική οικονομία) θα καταφέρει έτσι να δημιουργήσει ένα Τέταρτο Ράιχ, οπίσθια βάση του μελλοντικού πολέμου τους κατά του μπλοκ Κίνας-Ρωσίας, δηλαδή κατά της ευρασιατικής ηπείρου ως αναγεννημένης χερσαίας πολιτικής δύναμης (η οποία, ως εκ τούτου, θα είναι σε θέση να αντιταχθεί στον απόλυτο έλεγχο, από τις παγκοσμιοκρατικές δυνάμεις, των θαλάσσιων εμπορικών οδών).

III°) Μερικές ερωτήσεις προς προβληματισμό, που επισύρουν την προσοχή σας σε διάφορα φαινόμενα.

Α°) Μετασχηματισμός του κράτους...

Το πρώτο φαινόμενο είναι το εξής: Γιατί οι ίδιοι οι ηγέτες του κράτους, με δική τους πρωτοβουλία, έθεσαν τέρμα στη νομική ύπαρξη του εν λόγω κράτους; Γιατί, επί τέλους, το κράτος μπορεί να αμφισβητηθεί, αλλά τότε πρόκειται για μιαν αμφισβήτηση που δεν μπορεί να προέρθει από τους κυβερνώντες. Ωστόσο, γίναμε μάρτυρες της άρνησης του κράτους από τους ίδιους τους ανθρώπους που το διοικούν, χωρίς οι τελευταίοι να ενοχλούνται κατά οιονδήποτε τρόπο από ανύπαρκτους αντιπάλους της εξουσίας. Αυτοί οι ηγέτες, λοιπόν, είχαν έναν καλό λόγο, αν και ανομολόγητο, να θέσουν τέλος σε αυτό το κράτος... Τι καλύτερο λόγο μπορούμε να φανταστούμε από τη μετατροπή της νομικής δομής σε διαφορετική δομή, διαφορετικής φύσης;

Σε αυτή την περίπτωση, σας καλώ να θυμηθείτε τον απροκάλυπτο και ανενδοίαστο τροπισμό του Μακρόν για τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, καθώς και την ομολογημένη και ανεπιφύλακτη επιθυμία του να μοιραστεί την πυρηνική μας δύναμη με τη Γερμανία (μια χώρα υπό τον ζυγό των ίδιων κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων με τη Γαλλία!). Πρέπει επίσης να υπενθυμίσουμε την πρόσφατη υπογραφή της Συνθήκης του Άαχεν «για την συνεργασία και την γαλλο-γερμανική ενσωμάτωση» που δημιουργεί την πρώτη ευρωπαϊκή περιφέρεια.

diplomatie.gouv.fr/traite-d-aix-la-chapelle-sur-la-cooperation-et-l-integration-franco-allemandes ;

• touteleurope.eu/qu-est-ce-que-le-traite-d-aix-la-chapelle,

Αλλά τι θα μπορούσε να είναι απλούστερο από το να μεταταγεί το γαλλικό κράτος -το οποίο de facto και de jure δεν υπάρχει πλέον (δεδομένου ότι η ομάδα που κυβερνά έχει προηγουμένως εξασφαλίσει την εξαφάνισή του)- σε αυτή την ομοσπονδιακή εθνική υπερκατασκευή που ελέγχεται από τις οικονομικές δυνάμεις;

Β°) ... Μέσω της εφαρμογής της στρατηγικής της έντασης από τον εκτελεστικό κλάδο

Θα ήθελα επίσης να αναλογιστείτε το επαναλαμβανόμενο φαινόμενο (τόσο επαναλαμβανόμενο που μπορούμε τώρα να θεωρήσουμε ότι είναι πλέον ο μόνιμος τρόπος διοίκησης των πληθυσμών), σύμφωνα με τον οποίο ο πρόεδρος (αυτός που υπηρετεί ως πρόεδρος) δηλώνει κατηγορηματικά και δημόσια ότι δεν θα ενεργήσει ποτέ εναντίον των συμφερόντων των Γάλλων - για παράδειγμα ότι δεν θα επιβάλει ποτέ τη γενικευμένη χρήση της μάσκας ή ότι δεν θα κάνει ποτέ υποχρεωτική την πειραματική ένεση – προτού η κυβέρνησή του υπαναχωρήσει, λίγες εβδομάδες αργότερα, από αυτή την προεδρική διαβεβαίωση, και επιβάλλει κατηγορίες και ποινές αδιανόητες υπό καθεστώς Δικαίου.

Παρεμπιπτόντως, επιμένω ότι όλοι πρέπει να ανησυχούμε όταν ο Πρόεδρος διακηρύσσει δημοσίως ότι δεν θα βλάψει τα συμφέροντά μας! Ένας τέτοιος ισχυρισμός θα πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από πλεονασματικό, αφού διακηρύσσει το αυτονόητο στοιχείο του λειτουργήματος, οπότε περιττό να κραυγάζεται ως υπόσχεση . Αυτή η στάση είναι από μόνη της πολύ προβληματική και θα πρέπει να μας προκαλεί να αμφισβητήσουμε τους στόχους της...

Ο τελευταίος εκφοβισμός, με τη μορφή πραγματικής πρόκλησης, που έγινε στους Γάλλους αφορά την αστυνομία.

Η κυβερνώσα ομάδα είχε αρχικά διαβεβαιώσει ότι η αστυνομία δεν πρόκειται να υποβληθεί σε αναγκαστική αποδοχή του πειραματικού εμβολίου..

Ωστόσο, στις 24 Αυγούστου, ο Darmanin, ο οποίος υπηρετεί ως Υπουργός Εσωτερικών, ήρθε να επιβεβαιώσει ότι εάν το ποσοστό εθελοντικού εμβολιασμού δεν αυξηθεί σημαντικά μεταξύ των αστυνομικών δυνάμεων, θα αναγκαστούν να τον καταστήσουν υποχρεωτικό..

Υπενθυμίζουμε ότι η χωροφυλακή είχε τιμωρηθεί προ της αστυνομίας για τον περιορισμένο εμβολιασμό, καθώς μάθαμε στις 19 Αυγούστου ότι οι χωροφύλακες πρέπει να έχουν εμβολιασθεί πριν από τις 15 Σεπτεμβρίου:

Προηγουμένως, και βάσει του νόμου της 5ης Αυγούστου 2021 (εξαιρετικά αμφισβητήσιμου και ωστόσο επικυρωμένου χωρίς κανένα ενδοιασμό του συνταγματικού συμβουλίου) ήταν η πυροσβεστική που αναγκάστηκε στην υποχρεωτική ένεση:

Τέλος, βλέποντας ότι η στρατηγική της διαίρεσης δεν κατάφερε για να ξεσηκώσει τους Γάλλους εναντίον της αστυνομίας τους και τη χωροφυλακή κατά της αστυνομίας, η εκτελεστική εξουσία αλλάζει τη στρατηγική της για να τιμωρήσει τους πάντες.

Η μέθοδος της κυβέρνησης που χρησιμοποιείται θυμίζει τις τεχνικές που χρησιμοποιεί η CIA για τον έλεγχο του εγκεφάλου (MK Ultra project), που συνίσταται στη δημιουργία ενός κλίματος μόνιμου και γενικευμένου τρόμου (ο φόβος του ιού) για να είναι στη συνέχεια μερικώς επιεικής και τέλος, σε ένα τρίτο και τελευταίο στάδιο, να τιμωρεί σκληρά τα θύματα που στοχεύθηκαν. Η επιδίωξη αυτών των δόλιων ελιγμών είναι να δημιουργήσουν έκπληξη, σύγχυση και ενοχή στους πληθυσμούς, έτσι ώστε να καταστούν ανίκανοι για αντιδράσεις, και οι παρορμήσεις τους για αυτοάμυνα να εξουδετερωθούν οριστικά.

Τέλος, θα πρέπει να προστεθεί για μια εξαντλητική θεώρηση της κατάστασης, ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί και πάλι την κατάδοση ως τρόπο διακυβέρνησης, που θυμίζει τις τεχνικές διαχείρισης του γαλλικού λαού υπό ναζιστική κατοχή(t.me/strategika/271: Είναι πλέον δυνατό να καταγγείλετε ηλεκτρονικά την εταιρεία σας και τον τοπικό έμπορο που δεν θα συμμορφωνόταν με τις εντολές, στο covidesque με ένα απλό κλικ").

Γ°) Ο στόχος που επιδιώκει η εκτελεστική εξουσία

Η κυβέρνηση αυξάνει τις κοινωνικές πιέσεις για να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες επίτευξης εκτεταμένου χάους, που θα διευκολύνει τη μετάβαση στο επόμενο βήμα: Την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σε μια αναγκαστική πορεία... με νομιμοποίηση των μισθοφόρων των μυστικών στρατών του ΝΑΤΟ που ανακυκλώθηκαν στην Ευρωδύναμη και την Eυρωχωροφυλακή (που έχουν ήδη συγκροτηθεί).

Ας μην ξεχνάμε ότι το πρώτο τρίμηνο του 2022, η Γαλλία αναλαμβάνει επίσημα την εκ περιτροπής προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο δεδηλωμένος στόχος είναι να οικοδομήσουμε μια «πιο σταθερή και πιο κυρίαρχη» Ευρώπη Πρέπει να γίνει κατανοητό από αυτό ότι ο στόχος είναι να ενισχυθεί ο ευρωπαϊκός φεντεραλισμός με την εφαρμογή της κοινής φορολογίας των εταιρειών (μακροχρόνιο σχέδιο ΚΕΒΦΕ), της πιθανής ομοσπονδοποίησης των κρατικών χρεών (αν η Γερμανία παίξει το παιχνίδι...) και των ομοσπονδιακών δυνάμεων τάξεως.

Ο ενημερωμένος παρατηρητής δεν μπορεί να ανησυχεί μόνο για αυτή τη μακρά «πορεία», αγαπητή στον Μακρόν, προς το Τέταρτο Ράιχ.

Είναι πράγματι απαραίτητο να θυμόμαστε τη ναζιστική καταγωγή των θεσμών της ομοσπονδιακής Ευρώπης (που γεννήθηκαν από το παραγωγικό μυαλό του νομικού Walter Hallstein, ο οποίος έγινε μάλιστα ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής· (blogs.mediapart.fr/walter-hallstein-etait-un-nazi),

Και ας θυμηθούμε ότι αυτή η Ευρώπη χτίστηκε από και για τις πολυεθνικές: Ξεκίνησε από την Ενωση ΄Ανθρακα και Χάλυβα, συνέχισε με την παντοδυναμία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, το προσωπικό της οποίας δεν εκλέγεται από κανέναν λαό, ενώ κρύβεται πίσω από την μάσκα λαϊκής νομιμότητας που αποτελεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο δεν έχει καμία πρωτοβουλία σε ρυθμιστικά θέματα και του οποίου ο ρόλος, χρόνο με το χρόνο, επικεντρώνεται στην επιλογή των πολυεθνικών που επωφελούνται από οδηγίες και άλλους κανονισμούς.

Τα συμφέροντα που διαχειρίζονται τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα είναι τα ίδια με αυτά που οδήγησαν στην ίδρυση της Λέσχης της Ρώμης (της οποίας είναι γνωστή και τεκμηριωμένη η υποστήριξη στον ν;ζιστικό ευγονισμό), η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ ( ομάδα συγκροτήθηκε από τον πρίγκιπα Bernhard των Κάτω Χωρών, πρώην Ναζί, δείτε σχετικά guyboulianne.com/2020/02/08/lancien-nazi-le-prince-bernhard-des-pays-bas-fondateur-du-groupe-de-bilderberg. Συμμετείχε επίσημα, με τη μαφία και τη Στοά P2, σε επιθέσεις Πλαστής Σημαίας του Gladio στην Ιταλία), και της Λέσχης του Νταβός (εκτός από τις ναζιστικές δραστηριότητες του πατέρα του Klaus Schwab, changera.blogspot.com/2021/03/le-passe-cache-de-klaus-schwab-et-de-sa· ο ίδιος ο ιστότοπος του Νταβός που φιλοξένησε ναζιστικές δραστηριότητες, διάβασε courrierinternational.com/article/2008/01/17/quand-davos-etait-un-nid-nazi. Αυτά τα συμφέροντα, τα οποία υπήρξαν και η προέλευση της ναζιστικής ανόδου που οδήγησε στο Τρίτο Ράιχ και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατευθύνονται και τυποποιούνται από εκείνους που ελέγχουν το Σίτι του Λονδίνου και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Τα συμφέροντα αυτά λειτουργούν και πάλι σήμερα για την ενίσχυση των θεσμικών οργάνων της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» ...

Ένα βήμα παραπέρα, η ενίσχυση του ευρωπαϊκού φεντεραλισμού θα είναι η πύλη για τη συγχώνευση αυτών των οργάνων, όπου κυριαρχούν τα αγγλοσαξωνικά υψηλά οικονομικά συμφέροντα, με την οργάνωση που ονομάζεται "Intermarium"(iwp.edu/2020/12/23/intermarium-in-the-21st-century),η οποία στρέφεται ανοιχτά κατά της Ρωσίας και διεκδικεί επισήμως και χωρίς κόμπλεξ το ναζιστικό δόγμα και ιδεολογία... Το σύνθημα του Ιντερμάριουμ είναι "Reconquista"! Τι «ανακατάληψη» μπορούν να επιδιώκουν στο πλαίσιο όπου οι χώρες μέλη του δεν έχουν απολύτως κανένα μεταναστευτικό πρόβλημα;

Η Γαλλία σε αναστολή που διοικείται από την ομάδα Μακρόν και υπό τον έλεγχο των παγκόσμιων οικονομικών δυνάμεων μας οδηγεί ως εκ τούτου προς τον ναζισμό «όλων των τάσεων αδιακρίτως» σε συνδυασμό και την καταστροφή της Ανθρωπότητας μέσω του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου...

IV°) Συμπέρασμα

Η προοπτική που μας έχει δημιουργήσει η παγκοσμιοποίηση είναι ο εσωτερικός τρόμος και η εσωτερική γενοκτονία (μέσω του βιολογικού όπλου των λεγόμενων εμβολίων που είναι μόνο πειραματικές ενέσεις με γενετική επίδραση), την οποία θα ακολουθήσει από ένας αναπόφευκτος παγκόσμιος πόλεμος που θα δει τη ναζιστική ΕΕ (υπό την κάλυψη του ΝΑΤΟ και υπό την καθοδήγηση και τον έλεγχο των δυνάμεων του βρετανικού χρηματιστηρίου) να συγκρούεται με το ευρασιατικό μπλοκ Κίνα-Ρωσία και τους συμμάχους τους.

Σε γενικές γραμμές, οι πρωταγωνιστές αυτού του απόλυτου πολέμου κατά της ανθρωπότητας θα είναι η ναυτική αυτοκρατορία ενάντια σε μια αναγεννημένη ηπειρωτική αυτοκρατορία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Διαδηλωτές διαμαρτυρήθηκαν χθες σε πόλεις σε όλη τη Γαλλία, για τέταρτο συνεχόμενο Σαββατοκύριακο, αποκηρύσσοντας ως καταπιεστικό μέτρο το πιστοποιητικό εμβολιασμού για τις καθημερινές δραστηριότητες τους.

Διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στους δρόμους του Παρισιού, της Νίκαιας, του Μονπελιέ και άλλων πόλεων, με τους διαδηλωτές να κρατούν πλακάτ που έγραφαν «Όχι στη δικτατορία» και με συνθήματα «Μακρόν, δεν θέλουμε το δικό σου πιστοποιητικό εμβολιασμού».


Οι διαμαρτυρίες έχουν ενώσει ένα ανόμοιο πλήθος διαδηλωτών κατά της νομοθεσίας του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν. Μεταξύ των διαδηλωτών υπάρχουν οπαδοί της αριστεράς, της δεξιάς, αλλά και υποστηρικτές των αντικυβερνητικών «κίτρινων γιλέκων» – του κινήματος που ταρακούνησε την ηγεσία του Μακρόν την περίοδο 2018-2019 – καθώς και άλλοι πολίτες που στρέφονται κατά των υποχρεωτικών εμβολίων ή θεωρούν ότι το πιστοποιητικό εμβολιασμού διαχωρίζει τους πολίτες, σε εμβολιασμένους και μη εμβολιασμένους.

Τα ποσοστά εμβολιασμού αυξήθηκαν μετά την ανακοίνωση από τον Μακρόν, των σχεδίων του για το πιστοποιητικό εμβολιασμού τον προηγούμενο μήνα. Τα 2/3 των Γάλλων έχουν τώρα λάβει τουλάχιστον μία δόση και ποσοστό 55% είναι πλήρως εμβολιασμένοι.

Παρόμοια πιστοποιητικά εμβολιασμού, που αποδεικνύουν τον εμβολιασμό ενός πολίτη ή πρόσφατο αρνητικό τεστ στην COVID-19, έχουν εισαχθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ωστόσο, το γαλλικό πιστοποιητικό εμβολιασμού και ο υποχρεωτικός εμβολιασμός των εργαζόμενων στις υπηρεσίες υγείας, θεωρούνται από τους Γάλλους διαδηλωτές ως τα πιο ακραία μέτρα.

Από τη Δευτέρα, οι πολίτες στη Γαλλία πρέπει να δείχνουν το πιστοποιητικό εμβολιασμού για να εισέλθουν σε ένα εστιατόριο, αλλά και σε ένα νοσοκομείο για να λάβουν μη επείγουσα θεραπεία ή για να ταξιδέψουν με το σιδηρόδρομο μεταξύ πόλεων.

Το πιστοποιητικό εμβολιασμού είναι επίσης ήδη απαραίτητο, για την είσοδο των Γάλλων σε πισίνες κολύμβησης, στα μουσεία, αλλά και στα νυχτερινά κλαμπ.

Οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας έχουν περιθώριο μέχρι τη 15η Σεπτεμβρίου να εμβολιαστούν ή να βρεθούν αντιμέτωποι με την αναστολή της εργασίας τους.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Jean Valmont-Decker /Réseau International/13 -7- 21


 « Ολόκληρη η ομιλία του #Macron20h είναι προκλητική. Επιβεβαιώνει τις μυστηριώδεις παρατηρήσεις μου της 4ης Δεκεμβρίου και της 3ης Ιουνίου. Η ολιγαρχία που «κρατάει» τον Μακρόν του έδωσε τον τελευταίο του οδικό χάρτη πριν αποβληθεί από τα Ηλυσία το 2022, όπως είχε προγραμματιστεί» 
 François Asselineau


Η προεδρική ομιλία αυτής της Δευτέρας, 12 Ιουλίου 2021 είναι
σαφής, είναι σάλπισμα για πόλεμο κατά του γαλλικού λαού. Ο
Μακρόν δεν δίστασε να ανακοινώσει το πρόγραμμα που πρότεινε
η ολιγαρχία και το κήρυγμα των Παγκοσμιοποιών για να
υποδουλώσουν τους λαούς. Η δικτατορία προελαύνει και η
Γαλλία προηγείται, εκτελώντας τις εντολές της Καμπάλα! Τα
κοινωνικά επιτεύγματα θα καταπατηθούν και η υγειονομική
τυραννία θα οξυνθεί.
Σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα France-Soir, ο
καλλιτέχνης Francis Lalanne είχε ξεκινήσει μια «έκκληση για τη
γενική κινητοποίηση του γαλλικού λαού κατά της τυραννίας»,
θεωρώντας ότι «η κυβέρνηση διαπράττει ύπουλα
πραξικόπημα στο όνομα του Koρωνοιού». Σε μια μακρά ομιλία,
ο τραγουδιστής είχε πει:
Ο αρχηγός του κράτους και η κυβέρνησή του βασίζονται στο
ρεπουμπλικανικό δίκαιο όπως σε ένα χαλάκι πόρτας . Ο Francis
Lalanne καταγγέλλει  τη μόνιμη ποινικοποίηση των ατόμων,
τη διαιώνιση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης για την υγεία ,τη στέρηση ελευθεριών ... Βασίζεται σε διάφορα ιδρυτικά κείμενα, όπως η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789 και το Σύνταγμα, για να συμπεράνει ότι «η Δημοκρατία έχει πληγεί με ακύρωσηι από την ολοκληρωτική άσκηση της εξουσίας από το καθεστώς» και ότι, ως εκ τούτου, είναι «συνταγματικό δικαίωμα του γαλλικού λαού, και ως εκ τούτου το καθήκον του, να «αντισταθεί στην καταπίεση» μέσω της πολιτικής ανυπακοής».
Λίγο μετά την προεδρική ομιλία, ο Φρανσουά Ασελινώ
(Ρεπουμπλικανικό Κόμμα) έγραψε στο Τουίτερ:
« Ολόκληρη η ομιλία του Macron είναι πρόκληση. Επιβεβαιώνει τις
αινιγματικές παρατηρήσεις μου της 4ης Δεκεμβρίου και της 3ης
Ιουνίου. Η ολιγαρχία που «κρατάει» τον Μακρόν του έδωσε τον
τελευταίο του οδικό χάρτη πριν αποβληθεί από τα Ηλυσία το 2022,
όπως είχε προγραμματιστεί.
Αυτό που είναι εκπληκτικό για την ομιλία του Μακρόν είναι ότι τα
πάντα, απολύτως όλα όσα λέει, είναι ακριβώς τα αντίθετα της
αλήθειας. ».
Παραβίαση του κώδικα της Νυρεμβέργης, της απόφασης του
Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που
εκδόθηκε το 2002, στην οποία διευκρινίζεται «ότι ως
εθελοντική ιατρική περίθαλψη, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός
συνιστά παρέμβαση στο δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής
ζωής, το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής
Σύμβασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών
ελευθεριών» (απόφαση SALVETTI κατά Ιταλίας – απόφαση
ΕΣΔΑ της 9ης Ιουλίου 2002, αριθ. 42197/98)
*Αναδημοσιεύουμε εδώ μέρος του άρθρου μου που
δημοσιεύθηκε πρόσφατα σχετικά με τη Mediazone και
αναφέρεται στη νομιμότητα της εξουσίας:

Η νομιμότητα της εξουσίας

Η αποστολή της ίδιας της αρχής είναι να παρέχει το καλό της
εταιρείας. Εάν η αρχή αποτύχει σε αυτή την αποστολή, χάνει όχι
μόνο το δικαίωμα διοίκησης, αλλά και τον λόγο ύπαρξής της. Η
κυβέρνηση που δρα ενάντια στο κοινό καλό δεν είναι πλέον νόμιμη, ακόμη και αν είναι νόμιμη. Η κυριαρχία ανήκει στην πράξη
στο πρόσωπο που είναι σε θέση να την αρπάξει και να την
ασκήσει.

Απώλεια νομιμότητας

Εάν μια κυβέρνηση που αρχικά ήταν παράνομη μπορεί αργότερα
να γίνει νόμιμη λόγω του καλού που εκπλήρωσε. Από την άλλη
πλευρά, μια κυβέρνηση που είναι αρχικά νόμιμη μπορεί να γίνει
παράνομη λόγω της βλάβης που κάνει. Για εκείνους που
κυβερνούν ενόψει του κοινού καλού έχουν ένα γνήσιο και απόλυτο
δικαίωμα διοίκησης, με αποτέλεσμα οι πολίτες να έχουν
πραγματικό καθήκον να υπακούουν. Μια κυβέρνηση μπορεί να
είναι νόμιμη, σύμφωνα με ένα σύνταγμα, αλλά δεν μπορεί να είναι
νόμιμη, είτε επειδή είναι μια de facto κυβέρνηση είτε επειδή είναι
άδικη και τυραννική. Ως εκ τούτου, μια τυραννική δύναμη χάνει τη
νομιμότητά της επειδή καταχράται την εξουσία· Κυβερνά υπέρ ή
υπέρ λίγων και όχι πλέον προς όφελος του κοινού καλού. Το
Έθνος έχει το δικαίωμα να «καθαιρέσει», να «καθαιρέσει», να
«διώξει» μια παράνομη Δύναμη. Αλλά για να φτάσουμε σε αυτό το
σημείο, η κακοποίηση πρέπει να είναι όχι μόνο σοβαρή, αλλά
μόνιμη και καθολική. Μια προσωρινή υπέρβαση της εξουσίας,
μερικοί νόμοι κατά του κοινού καλού θα εξαιρούσαν μόνο τους
υπηκόους από την υπακοή σε αυτά τα συγκεκριμένα σημεία, αλλά
δεν θα στερούσαν από τον Κυβερνήτη τη νομιμότητά του, αν
συνολικά συνέχιζε να εκπληρώνει την αποστολή του: να
διασφαλίσει τη ζωή και τη σωτηρία του Έθνους. (Magnin, L'État, σύλληψη païenne, σύλληψη chrétienne, Παρίσι, 1931, σ. 127)

Αντίσταση στην παράνομη εξουσία

Κατά τον Μεσαίωνα, το δικαίωμα της εξέγερσης κατοχυρώθηκε σε
ορισμένους Χάρτες: ο λαός είχε το δικαίωμα να ξεσηκωθεί, ακόμη
και με ένοπλα χέρια, εάν ο ηγεμόνας δεν εκπλήρωνε τις
υποχρεώσεις στις οποίες είχε δεσμευτεί ενόρκως. Η κυριαρχία της
εξουσίας δεν είναι απεριόριστη εξουσία. Όταν η Αρχή υπερβαίνει
τα δικαιώματά της και καταχράται την εξουσία της, παραιτείται από
το ρόλο της διακυβέρνησης.

Παθητική αντίσταση στη μη συμμόρφωση με τις τυραννικές
διαταγές του ηγεμόνα ή τις συνταγές ενός άδικου νόμου.
Ενεργός νομική αντίσταση που συνίσταται στην επιδίωξη της
κατάργησης των άδικων διαταγμάτων ή της ολοκλήρωσης
μεταρρυθμίσεων που κρίνονται απαραίτητες, αν χρειαστεί ακόμη
και της αλλαγής κυβέρνησης (Προσφυγή σε ανώτατο δικαστήριο,
προσφυγή στη γνώμη...)
Παράνομη ενεργός αντίσταση που συνίσταται στη χρήση, κατά των
ηγεμόνων, κάθε μέσου πίεσης, ακόμη και των «Ενόπλων
Δυνάμεων», για την επιστροφή τους στο νόμο ή για την
αντιτάσσεται στην εκτέλεση μιας ανισόρροποι διαταγής (γενική
απεργία, άρνηση καταβολής φόρων, ανυπακοή των πολιτών
κ.λπ.).

Ο Τύραννος

Με αυτή τη λέξη, διακρίνουμε μεταξύ του  Τύραννου του
σφετερισμού που είναι μόνο άδικος επιτιθέμενος μιας νόμιμης
δύναμης και του  Τύραννου της κυβέρνησης ο οποίος, αν και
νόμιμος κυρίαρχος, καταχράται την εξουσία του καταπιέζοντας
τους υπηκόους, είτε προς όφελός του είτε προς όφελος ενός
συνεταιρίζεσι, χωρίς να λαμβάνει υπόψη το κοινό καλό για το
οποίο είναι υπεύθυνος.
Σφετερισμός τύραννου: Ο Τύραννος του Σφετερισμού
καταλαμβάνει τη θέση του ηγέτη, αλλά στην πραγματικότητα, είναι
μόνο η σκιά του.
Τύραννος της κυβέρνησης: Η περίπτωση του Τύραννου της
κυβέρνησης είναι πολύ πιο συχνή από αυτή του σφετερισμού.
(ανατρέξτε παραπάνω στο Η νομιμότητα της εξουσίας.

Ορισμός τύραννου στον 21ο αιώνα

Ένας Τύραννος είναι ένας ηγεμόνας που ήρθε στην εξουσία μέσω
προπαγάνδας των μέσων ενημέρωσης στα χέρια μιας υπερεθνικής
μαφίας με σκοπό να εξυπηρετήσει τα εγκληματικά συμφέροντα
αυτής της μαφίας. Και ο οποίος, παρά αυτή τη μαζική
χειραγώγηση, καταφέρνει να πάρει μόνο τη συγκατάθεση του 1/6
του πληθυσμού. Ο οποίος, για να παραμείνει στην εξουσία,
επιδίδεται σε μια άγρια καταστολή κατά του λαού και διατάζει τους
φρουρούς του να τους χτυπήσουν άγρια σε σημείο να κόβουν τα
χέρια και να κόβουν τα μάτια. Ας θέσει, για τον ίδιο σκοπό, αυτός
ο ηγεμόνας, όλο και περισσότερο αμφισβητούμενος, να θέσει σε
εφαρμογή ένα νομοθετικό οπλοστάσιο που καταστρέφει την
ελευθερία για να λογοκρίνει οποιαδήποτε κριτική ή ντροπιαστική
ομιλία στο όνομα υποτιθέμενων ψευδών ειδήσεων ή υποκίνησης
μίσους που δεν ορίστηκε ποτέ. Ας προετοιμάσει ο ίδιος
ηγεμόνας, προκειμένου να καταστρέψει τις πιο βασικές πολιτικές
ελευθερίες, ένα σύστημα γενικευμένης επιτήρησης του πληθυσμού
ελέγχοντας όλα τα δεδομένα της ζωής των πολιτών, δεδομένα
συγκεντρωτικά σε ένα απλό τσιπ χάρη στο οποίο η εξουσία θα
είναι σε θέση, αυθαίρετα, να αποκλείσει από την κοινωνική ζωή
οποιονδήποτε αντίπαλο της νέας παγκόσμιας τάξης.

Ο ίδιος ηγεμόνας, για να ευνοήσει τη μαφία που τον έβαλε στην
εξουσία, πουλάει σε ιδιωτικά και ξένα συμφέροντα τα περιουσιακά
στοιχεία του έθνους και των στρατηγικών εταιρειών. Ας
εξουσιοδοτήσει και να οργανώσει ο ίδιος ηγεμόνας τη λεηλασία
των αποταμιεύσεων και της συνταξιοδότησης του λαού προς
όφελος των ιδιωτικών επενδυτικών ταμείων και να ειδικευτεί στην
κερδοσκοπία και τον τομαγισμό.

Ο ίδιος ηγεμόνας, κατ' εντολή μιας ανιθαπής και κοσμοπολίτικης μειονότητας, αφού χρησιμοποίησε ψευδείς πληροφορίες βασισμένες σε ψευδείς και χειραγωγημένους αριθμούς, αποφασίζει να απομονώσει ολόκληρο τον λαό αναθέτοντας τους στα σπίτια τους, επιβάλλοντας έτσι μαζικά ψυχολογικά βασανιστήρια
συγκρίσιμα με τη μεταχείριση που προκαλείται στο σωφρονιστικό
σύστημα στους πιο επικίνδυνους εγκληματίες, προκαλώντας μη
αναστρέψιμη ζημιά στον εγκέφαλο, κατάθλιψη και αυτοκτονίες, και
βυθίζοντάς τους επίσης στην καταστροφή και τη χρεοκοπία, και
αυτό προς όφελος των πολυεθνικών και των διεθνών οικονομικών,
εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, στερούνται του δικαιώματός
τους να εργαστούν.

Ο ίδιος ηγεμόνας επιτίθεται όχι μόνο στο έθνος αλλά και σε κάθε
ένα από τα μέλη του με τη σωματική του ακεραιότητα με την
επιβολή άχρηστων και επικίνδυνων Ενέσεων. Αυτή η εξουσία
επικαλείται ψευδώς την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την
υγεία, απαγορεύει τα φάρμακα, φθηνά και αποδεδειγμένα για
πολλά χρόνια, ταξινομώντας τα εσφαλμένα στην κατηγορία των
δηλητηριωδών ουσιών.

Ο ίδιος ηγεμόνας,εκτός από τη λεηλασία του εθνικού πλούτου,
επιτίθεται σε άτομα επιβαρύνοντάς τα με χρεώσεις και φόρους που
μπορούν να αντιπροσωπεύουν έως και το ήμισυ του καρπού της
εργασίας τους που λαμβάνεται από τον ιδρώτα. Ας ενθαρρύνει ο
ίδιος ηγεμόνας τις μεγάλης κλίμακας οργανωμένες ληστείες
συμμοριών στο κοινωνικό και φορολογικό σύστημα, επιτρέποντας
στους μεγάλους τραπεζίτες, με τη βοήθεια ενός αδιαφανούς
λογιστικού συστήματος, να κλέβουν διακριτικά δισεκατομμύρια
από τραπεζικές καταθέσεις και εισφορές κοινωνικής ασφάλισης.

Ο ίδιος ηγεμόνας επιτίθεται στους πολίτες, όχι μόνο στο σώμα και
την περιουσία τους, αλλά και στην ψυχή τους προωθώντας
επίσημα και νόμιμα τις χειρότερες διαστροφές όπως:
εμπορευματοποίηση του ανθρώπου, δολοφονία του αγέννητου
παιδιού, νομιμοποίηση της ευθανασίας, διαστροφή κάθε είδους,
αφύσικη ένωση, μασονικό κοσμικό χαρακτήρα... Τόσες πολλές
ιδεολογίες αντίθετες με το κοινό καλό που καταστρέφουν όλη τη
δικαιοσύνη και την αλήθεια και των οποίων οι ανήθικες πρακτικές
καταθέτουν στις καρδιές των ανθρώπων τον σπόρο της πιο
ριζοσπαστικής αποστασίας της φύσης.

Πηγή: https://mediazone.zonefr.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η Γαλλία φαίνεται να θεωρεί τον ανταγωνισμό της με τη Ρωσία στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος** , αλλά δεν χρειάζεται να είναι έτσι, καθώς και οι δύο Μεγάλες Δυνάμεις μπορούν να συνεισφέρουν με τον δικό τους τρόπο στην ανάπτυξη αυτής της χώρας.

του Andrew Korybko *
Μετάφραση ακτιβιστής

Ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών ισχυρίστηκε δραματικά την περασμένη εβδομάδα ότι «Στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, υπάρχει μια μορφή κατάσχεσης εξουσίας, και ιδίως στρατιωτικής εξουσίας, από Ρώσους μισθοφόρους». Αυτό ήρθε αφού το Παρίσι ανέστειλε τη στρατιωτική και δημοσιονομική στήριξη στο Μπανγκούι, ως απάντηση σε κατηγορίες ότι η κυβέρνηση της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας (CAR) συμμετείχε σε μια υπόθεση  πολέμου πληροφοριών εναντίον της Γαλλίας, στην οποία φέρεται επίσης εμπλεκόμενη η Ρωσία. Πριν από αυτήν την απόφαση, ο Γάλλος πρόεδρος Macron χαρακτήρισε προκλητικά τον ομόλογό του CAR ως «όμηρο» ρωσικών ιδιωτικών στρατιωτικών εργολάβων (PMCs). Αυτές οι εξελίξεις υποδηλώνουν έντονα ότι η Γαλλία θεωρεί τον ανταγωνισμό της με τη Ρωσία εκεί ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος**, αλλά δεν χρειάζεται να είναι έτσι, καθώς και οι δύο Μεγάλες Δυνάμεις μπορούν να συνεισφέρουν με τον δικό τους τρόπο στην ανάπτυξη αυτής της χώρας.

Για εκείνους τους αναγνώστες που δεν έχουν παρακολουθήσει στενά τα γεγονότα στο CAR τα τελευταία χρόνια, η Ρωσία έχει αναδειχθεί πρόσφατα ως μια μεγάλη δύναμη εκεί μετά την παροχή στρατιωτικής βοήθειας στο Bangui με πλήρη συμμόρφωση στα σχετικά ψηφίσματα της UNSC για το θέμα. Δημοσίευσα 18 αναρτήσεις στην πάροδο των ετών σχετικά με αυτήν τη διάσταση της γεωστρατηγικής πράξης «εξισορρόπησης» της Μόσχας και στο άρθρο μου πριν από δύο μήνες ρωτούσα «Είναι ο Χοντορκόφσκι πίσω από τις αξιώσεις ρωσικών ομάδων θανάτου στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία;» Αυτό από τον Ιούνιο του 2019 σχετικά με το πώς «το "Pivot To Africa" ​​της Ρωσίας προσβάλλει την παραδοσιακή «σφαίρα επιρροής» της Γαλλίας »είναι το πιο επίκαιρο σε αυτήν τη συγκεκριμένη ανάλυση. Περιέγραψα πώς η «στρατιωτική διπλωματία» της Ρωσίας μέσω των πωλήσεων όπλων και των αναπτύξεων PMC στο όνομα της «Δημοκρατικής Ασφάλειας» (αντι-υβριδικές τακτικές και στρατηγικές πολέμου) αυξάνει την επιρροή της σε ολόκληρη την Αφρική.


Αυτό το μοντέλο εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στο CAR όπου τελειοποιείται αυτή τη στιγμή. Η Γαλλία ουσιαστικά εγκατέλειψε την πλούσια σε πόρους, αλλά χρόνια φτωχή πρώην αποικία της, λόγω του φαινομενικά ανεξέλεγκτου εμφυλίου πολέμου, ο οποίος έδωσε την ευκαιρία στη Ρωσία να βοηθήσει  πριν από μερικά χρόνια και  να σημειώσει 
εκπληκτική πρόοδο στη σταθεροποίηση τμημάτων της χώρας. Η Γαλλία φοβάται την αυξανόμενη ελκυστικότητα του μοντέλου «Δημοκρατική Ασφάλεια» της Ρωσίας στην αφρικανική «σφαίρα επιρροής» της, καθώς η Μόσχα έχει αποδείξει ότι είναι κάτι περισσότερο από ικανή να αντικαταστήσει μέρος της βοήθειας ασφαλείας που παρείχε το Παρίσι στους συνεργάτες της. Η κρίσιμη διαφορά μεταξύ των δύο, ωστόσο, είναι ότι η Ρωσία δεν ασκεί πολιτικές απαιτήσεις σε αυτές τις χώρες. Παρ 'όλα αυτά, φαίνεται να υπάρχουν κάποια "πάρε - δώσε", όπως η απόκτηση προτιμησιακής πρόσβασης σε ορισμένους πόρους.

Παρόλα αυτά, το μοντέλο «Δημοκρατική ασφάλεια» της Ρωσίας είναι πολύ ευέλικτο και προσαρμοσμένο για να καλύψει τις ανάγκες πολλών εταίρων της σε ολόκληρη την ήπειρο. Η Μόσχα έχει επίσης συμφέρον να ενισχύσει συνολικά τους δεσμούς με αυτές τις χώρες πέρα ​​από το στρατιωτικό και στο πεδίο των πόρων, προκειμένου να καλλιεργήσει αξιόπιστους συμμάχους. Αυτό αποδεικνύεται από τις επενδύσεις της στον κοινωνικό τομέα της CAR και την έμφαση στη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων. Η Ρωσία γνωρίζει ότι δεν μπορεί να βασιστεί στις σχέσεις μεταξύ των ελίτ επ 'αόριστον εάν επιθυμεί σοβαρά να γίνει μια ουσιαστική γεωπολιτική δύναμη «εξισορρόπησης» στην Αφρική, εξ ου και η εστίασή της στη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων των εταίρων της για χάρη  ήπιας εξουσίας. Η Γαλλία έχει παραμελήσει ως επί το πλείστον να το κάνει αυτό, δεδομένου ότι θεωρούσε τους συνεργάτες της δεδομένους, κάνοντας για δεκαετίες ακριβώς αυτό που κατηγορεί ανέντιμα τη Ρωσία στις μέρες μας, η οποία βασίζεται απλώς σε ελιτίστικα δίκτυα προστασίας.

Αυτό εξηγεί γιατί η Γαλλία είναι τόσο εξοργισμένη με τις στρατηγικές επιδιώξεις της Ρωσίας στο CAR. Η Ευρασιατική Μεγάλη Δύναμη χειρίζεται τις αφρικανικές της προσεγγίσεις πολύ καλύτερα από τη Δυτική Ευρώπη που έχει μια «σφαίρα επιρροής» εδώ και αιώνες που εκτείνεται πίσω στην αποικιακή εποχή. Η Γαλλία θα πρέπει να ανεβάσει το παιχνίδι της εάν δεν θέλει να χάσει περισσότερες καρδιές και μυαλά από την πολύ πιο ρεαλιστική προσέγγιση της Ρωσίας σε αυτόν τον στρατηγικό χώρο. Δυστυχώς, αντί να "πάρει" αυτά τα καθυστερημένα μαθήματα, η Γαλλία αποφάσισε να τιμωρήσει την CAR αναστέλλοντας τη στρατιωτική και δημοσιονομική βοήθεια, η οποία εικάζεται ότι προκάλεσε αλλαγή στην κυβέρνηση εκεί, μετά την αντικατάσταση του πρωθυπουργού με κάποιον που όπως αναφέρουν  τα ΜΜΕ   είναι πιο αποδεκτός στο Παρίσι. Αυτή η παρατήρηση μπορεί να θεωρηθεί ως ρεαλιστική κίνηση από την πλευρά του Μπανγκούι, δεδομένου ότι δεν θεωρεί ότι ο ανταγωνισμός Ρωσίας - Γαλλίας είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος.


* Αμερικανός Πολιτικός Αναλυτής

** Ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος είναι μια ανταγωνιστική κατάσταση, στην οποία δεν υπάρχει καθαρό κέρδος μεταξύ των συμμετεχόντων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου