Articles by "Γαλλία"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γαλλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Jean Valmont-Decker /Réseau International/13 -7- 21


 « Ολόκληρη η ομιλία του #Macron20h είναι προκλητική. Επιβεβαιώνει τις μυστηριώδεις παρατηρήσεις μου της 4ης Δεκεμβρίου και της 3ης Ιουνίου. Η ολιγαρχία που «κρατάει» τον Μακρόν του έδωσε τον τελευταίο του οδικό χάρτη πριν αποβληθεί από τα Ηλυσία το 2022, όπως είχε προγραμματιστεί» 
 François Asselineau


Η προεδρική ομιλία αυτής της Δευτέρας, 12 Ιουλίου 2021 είναι
σαφής, είναι σάλπισμα για πόλεμο κατά του γαλλικού λαού. Ο
Μακρόν δεν δίστασε να ανακοινώσει το πρόγραμμα που πρότεινε
η ολιγαρχία και το κήρυγμα των Παγκοσμιοποιών για να
υποδουλώσουν τους λαούς. Η δικτατορία προελαύνει και η
Γαλλία προηγείται, εκτελώντας τις εντολές της Καμπάλα! Τα
κοινωνικά επιτεύγματα θα καταπατηθούν και η υγειονομική
τυραννία θα οξυνθεί.
Σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα France-Soir, ο
καλλιτέχνης Francis Lalanne είχε ξεκινήσει μια «έκκληση για τη
γενική κινητοποίηση του γαλλικού λαού κατά της τυραννίας»,
θεωρώντας ότι «η κυβέρνηση διαπράττει ύπουλα
πραξικόπημα στο όνομα του Koρωνοιού». Σε μια μακρά ομιλία,
ο τραγουδιστής είχε πει:
Ο αρχηγός του κράτους και η κυβέρνησή του βασίζονται στο
ρεπουμπλικανικό δίκαιο όπως σε ένα χαλάκι πόρτας . Ο Francis
Lalanne καταγγέλλει  τη μόνιμη ποινικοποίηση των ατόμων,
τη διαιώνιση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης για την υγεία ,τη στέρηση ελευθεριών ... Βασίζεται σε διάφορα ιδρυτικά κείμενα, όπως η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789 και το Σύνταγμα, για να συμπεράνει ότι «η Δημοκρατία έχει πληγεί με ακύρωσηι από την ολοκληρωτική άσκηση της εξουσίας από το καθεστώς» και ότι, ως εκ τούτου, είναι «συνταγματικό δικαίωμα του γαλλικού λαού, και ως εκ τούτου το καθήκον του, να «αντισταθεί στην καταπίεση» μέσω της πολιτικής ανυπακοής».
Λίγο μετά την προεδρική ομιλία, ο Φρανσουά Ασελινώ
(Ρεπουμπλικανικό Κόμμα) έγραψε στο Τουίτερ:
« Ολόκληρη η ομιλία του Macron είναι πρόκληση. Επιβεβαιώνει τις
αινιγματικές παρατηρήσεις μου της 4ης Δεκεμβρίου και της 3ης
Ιουνίου. Η ολιγαρχία που «κρατάει» τον Μακρόν του έδωσε τον
τελευταίο του οδικό χάρτη πριν αποβληθεί από τα Ηλυσία το 2022,
όπως είχε προγραμματιστεί.
Αυτό που είναι εκπληκτικό για την ομιλία του Μακρόν είναι ότι τα
πάντα, απολύτως όλα όσα λέει, είναι ακριβώς τα αντίθετα της
αλήθειας. ».
Παραβίαση του κώδικα της Νυρεμβέργης, της απόφασης του
Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που
εκδόθηκε το 2002, στην οποία διευκρινίζεται «ότι ως
εθελοντική ιατρική περίθαλψη, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός
συνιστά παρέμβαση στο δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής
ζωής, το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής
Σύμβασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών
ελευθεριών» (απόφαση SALVETTI κατά Ιταλίας – απόφαση
ΕΣΔΑ της 9ης Ιουλίου 2002, αριθ. 42197/98)
*Αναδημοσιεύουμε εδώ μέρος του άρθρου μου που
δημοσιεύθηκε πρόσφατα σχετικά με τη Mediazone και
αναφέρεται στη νομιμότητα της εξουσίας:

Η νομιμότητα της εξουσίας

Η αποστολή της ίδιας της αρχής είναι να παρέχει το καλό της
εταιρείας. Εάν η αρχή αποτύχει σε αυτή την αποστολή, χάνει όχι
μόνο το δικαίωμα διοίκησης, αλλά και τον λόγο ύπαρξής της. Η
κυβέρνηση που δρα ενάντια στο κοινό καλό δεν είναι πλέον νόμιμη, ακόμη και αν είναι νόμιμη. Η κυριαρχία ανήκει στην πράξη
στο πρόσωπο που είναι σε θέση να την αρπάξει και να την
ασκήσει.

Απώλεια νομιμότητας

Εάν μια κυβέρνηση που αρχικά ήταν παράνομη μπορεί αργότερα
να γίνει νόμιμη λόγω του καλού που εκπλήρωσε. Από την άλλη
πλευρά, μια κυβέρνηση που είναι αρχικά νόμιμη μπορεί να γίνει
παράνομη λόγω της βλάβης που κάνει. Για εκείνους που
κυβερνούν ενόψει του κοινού καλού έχουν ένα γνήσιο και απόλυτο
δικαίωμα διοίκησης, με αποτέλεσμα οι πολίτες να έχουν
πραγματικό καθήκον να υπακούουν. Μια κυβέρνηση μπορεί να
είναι νόμιμη, σύμφωνα με ένα σύνταγμα, αλλά δεν μπορεί να είναι
νόμιμη, είτε επειδή είναι μια de facto κυβέρνηση είτε επειδή είναι
άδικη και τυραννική. Ως εκ τούτου, μια τυραννική δύναμη χάνει τη
νομιμότητά της επειδή καταχράται την εξουσία· Κυβερνά υπέρ ή
υπέρ λίγων και όχι πλέον προς όφελος του κοινού καλού. Το
Έθνος έχει το δικαίωμα να «καθαιρέσει», να «καθαιρέσει», να
«διώξει» μια παράνομη Δύναμη. Αλλά για να φτάσουμε σε αυτό το
σημείο, η κακοποίηση πρέπει να είναι όχι μόνο σοβαρή, αλλά
μόνιμη και καθολική. Μια προσωρινή υπέρβαση της εξουσίας,
μερικοί νόμοι κατά του κοινού καλού θα εξαιρούσαν μόνο τους
υπηκόους από την υπακοή σε αυτά τα συγκεκριμένα σημεία, αλλά
δεν θα στερούσαν από τον Κυβερνήτη τη νομιμότητά του, αν
συνολικά συνέχιζε να εκπληρώνει την αποστολή του: να
διασφαλίσει τη ζωή και τη σωτηρία του Έθνους. (Magnin, L'État, σύλληψη païenne, σύλληψη chrétienne, Παρίσι, 1931, σ. 127)

Αντίσταση στην παράνομη εξουσία

Κατά τον Μεσαίωνα, το δικαίωμα της εξέγερσης κατοχυρώθηκε σε
ορισμένους Χάρτες: ο λαός είχε το δικαίωμα να ξεσηκωθεί, ακόμη
και με ένοπλα χέρια, εάν ο ηγεμόνας δεν εκπλήρωνε τις
υποχρεώσεις στις οποίες είχε δεσμευτεί ενόρκως. Η κυριαρχία της
εξουσίας δεν είναι απεριόριστη εξουσία. Όταν η Αρχή υπερβαίνει
τα δικαιώματά της και καταχράται την εξουσία της, παραιτείται από
το ρόλο της διακυβέρνησης.

Παθητική αντίσταση στη μη συμμόρφωση με τις τυραννικές
διαταγές του ηγεμόνα ή τις συνταγές ενός άδικου νόμου.
Ενεργός νομική αντίσταση που συνίσταται στην επιδίωξη της
κατάργησης των άδικων διαταγμάτων ή της ολοκλήρωσης
μεταρρυθμίσεων που κρίνονται απαραίτητες, αν χρειαστεί ακόμη
και της αλλαγής κυβέρνησης (Προσφυγή σε ανώτατο δικαστήριο,
προσφυγή στη γνώμη...)
Παράνομη ενεργός αντίσταση που συνίσταται στη χρήση, κατά των
ηγεμόνων, κάθε μέσου πίεσης, ακόμη και των «Ενόπλων
Δυνάμεων», για την επιστροφή τους στο νόμο ή για την
αντιτάσσεται στην εκτέλεση μιας ανισόρροποι διαταγής (γενική
απεργία, άρνηση καταβολής φόρων, ανυπακοή των πολιτών
κ.λπ.).

Ο Τύραννος

Με αυτή τη λέξη, διακρίνουμε μεταξύ του  Τύραννου του
σφετερισμού που είναι μόνο άδικος επιτιθέμενος μιας νόμιμης
δύναμης και του  Τύραννου της κυβέρνησης ο οποίος, αν και
νόμιμος κυρίαρχος, καταχράται την εξουσία του καταπιέζοντας
τους υπηκόους, είτε προς όφελός του είτε προς όφελος ενός
συνεταιρίζεσι, χωρίς να λαμβάνει υπόψη το κοινό καλό για το
οποίο είναι υπεύθυνος.
Σφετερισμός τύραννου: Ο Τύραννος του Σφετερισμού
καταλαμβάνει τη θέση του ηγέτη, αλλά στην πραγματικότητα, είναι
μόνο η σκιά του.
Τύραννος της κυβέρνησης: Η περίπτωση του Τύραννου της
κυβέρνησης είναι πολύ πιο συχνή από αυτή του σφετερισμού.
(ανατρέξτε παραπάνω στο Η νομιμότητα της εξουσίας.

Ορισμός τύραννου στον 21ο αιώνα

Ένας Τύραννος είναι ένας ηγεμόνας που ήρθε στην εξουσία μέσω
προπαγάνδας των μέσων ενημέρωσης στα χέρια μιας υπερεθνικής
μαφίας με σκοπό να εξυπηρετήσει τα εγκληματικά συμφέροντα
αυτής της μαφίας. Και ο οποίος, παρά αυτή τη μαζική
χειραγώγηση, καταφέρνει να πάρει μόνο τη συγκατάθεση του 1/6
του πληθυσμού. Ο οποίος, για να παραμείνει στην εξουσία,
επιδίδεται σε μια άγρια καταστολή κατά του λαού και διατάζει τους
φρουρούς του να τους χτυπήσουν άγρια σε σημείο να κόβουν τα
χέρια και να κόβουν τα μάτια. Ας θέσει, για τον ίδιο σκοπό, αυτός
ο ηγεμόνας, όλο και περισσότερο αμφισβητούμενος, να θέσει σε
εφαρμογή ένα νομοθετικό οπλοστάσιο που καταστρέφει την
ελευθερία για να λογοκρίνει οποιαδήποτε κριτική ή ντροπιαστική
ομιλία στο όνομα υποτιθέμενων ψευδών ειδήσεων ή υποκίνησης
μίσους που δεν ορίστηκε ποτέ. Ας προετοιμάσει ο ίδιος
ηγεμόνας, προκειμένου να καταστρέψει τις πιο βασικές πολιτικές
ελευθερίες, ένα σύστημα γενικευμένης επιτήρησης του πληθυσμού
ελέγχοντας όλα τα δεδομένα της ζωής των πολιτών, δεδομένα
συγκεντρωτικά σε ένα απλό τσιπ χάρη στο οποίο η εξουσία θα
είναι σε θέση, αυθαίρετα, να αποκλείσει από την κοινωνική ζωή
οποιονδήποτε αντίπαλο της νέας παγκόσμιας τάξης.

Ο ίδιος ηγεμόνας, για να ευνοήσει τη μαφία που τον έβαλε στην
εξουσία, πουλάει σε ιδιωτικά και ξένα συμφέροντα τα περιουσιακά
στοιχεία του έθνους και των στρατηγικών εταιρειών. Ας
εξουσιοδοτήσει και να οργανώσει ο ίδιος ηγεμόνας τη λεηλασία
των αποταμιεύσεων και της συνταξιοδότησης του λαού προς
όφελος των ιδιωτικών επενδυτικών ταμείων και να ειδικευτεί στην
κερδοσκοπία και τον τομαγισμό.

Ο ίδιος ηγεμόνας, κατ' εντολή μιας ανιθαπής και κοσμοπολίτικης μειονότητας, αφού χρησιμοποίησε ψευδείς πληροφορίες βασισμένες σε ψευδείς και χειραγωγημένους αριθμούς, αποφασίζει να απομονώσει ολόκληρο τον λαό αναθέτοντας τους στα σπίτια τους, επιβάλλοντας έτσι μαζικά ψυχολογικά βασανιστήρια
συγκρίσιμα με τη μεταχείριση που προκαλείται στο σωφρονιστικό
σύστημα στους πιο επικίνδυνους εγκληματίες, προκαλώντας μη
αναστρέψιμη ζημιά στον εγκέφαλο, κατάθλιψη και αυτοκτονίες, και
βυθίζοντάς τους επίσης στην καταστροφή και τη χρεοκοπία, και
αυτό προς όφελος των πολυεθνικών και των διεθνών οικονομικών,
εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, στερούνται του δικαιώματός
τους να εργαστούν.

Ο ίδιος ηγεμόνας επιτίθεται όχι μόνο στο έθνος αλλά και σε κάθε
ένα από τα μέλη του με τη σωματική του ακεραιότητα με την
επιβολή άχρηστων και επικίνδυνων Ενέσεων. Αυτή η εξουσία
επικαλείται ψευδώς την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την
υγεία, απαγορεύει τα φάρμακα, φθηνά και αποδεδειγμένα για
πολλά χρόνια, ταξινομώντας τα εσφαλμένα στην κατηγορία των
δηλητηριωδών ουσιών.

Ο ίδιος ηγεμόνας,εκτός από τη λεηλασία του εθνικού πλούτου,
επιτίθεται σε άτομα επιβαρύνοντάς τα με χρεώσεις και φόρους που
μπορούν να αντιπροσωπεύουν έως και το ήμισυ του καρπού της
εργασίας τους που λαμβάνεται από τον ιδρώτα. Ας ενθαρρύνει ο
ίδιος ηγεμόνας τις μεγάλης κλίμακας οργανωμένες ληστείες
συμμοριών στο κοινωνικό και φορολογικό σύστημα, επιτρέποντας
στους μεγάλους τραπεζίτες, με τη βοήθεια ενός αδιαφανούς
λογιστικού συστήματος, να κλέβουν διακριτικά δισεκατομμύρια
από τραπεζικές καταθέσεις και εισφορές κοινωνικής ασφάλισης.

Ο ίδιος ηγεμόνας επιτίθεται στους πολίτες, όχι μόνο στο σώμα και
την περιουσία τους, αλλά και στην ψυχή τους προωθώντας
επίσημα και νόμιμα τις χειρότερες διαστροφές όπως:
εμπορευματοποίηση του ανθρώπου, δολοφονία του αγέννητου
παιδιού, νομιμοποίηση της ευθανασίας, διαστροφή κάθε είδους,
αφύσικη ένωση, μασονικό κοσμικό χαρακτήρα... Τόσες πολλές
ιδεολογίες αντίθετες με το κοινό καλό που καταστρέφουν όλη τη
δικαιοσύνη και την αλήθεια και των οποίων οι ανήθικες πρακτικές
καταθέτουν στις καρδιές των ανθρώπων τον σπόρο της πιο
ριζοσπαστικής αποστασίας της φύσης.

Πηγή: https://mediazone.zonefr.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η Γαλλία φαίνεται να θεωρεί τον ανταγωνισμό της με τη Ρωσία στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος** , αλλά δεν χρειάζεται να είναι έτσι, καθώς και οι δύο Μεγάλες Δυνάμεις μπορούν να συνεισφέρουν με τον δικό τους τρόπο στην ανάπτυξη αυτής της χώρας.

του Andrew Korybko *
Μετάφραση ακτιβιστής

Ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών ισχυρίστηκε δραματικά την περασμένη εβδομάδα ότι «Στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, υπάρχει μια μορφή κατάσχεσης εξουσίας, και ιδίως στρατιωτικής εξουσίας, από Ρώσους μισθοφόρους». Αυτό ήρθε αφού το Παρίσι ανέστειλε τη στρατιωτική και δημοσιονομική στήριξη στο Μπανγκούι, ως απάντηση σε κατηγορίες ότι η κυβέρνηση της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας (CAR) συμμετείχε σε μια υπόθεση  πολέμου πληροφοριών εναντίον της Γαλλίας, στην οποία φέρεται επίσης εμπλεκόμενη η Ρωσία. Πριν από αυτήν την απόφαση, ο Γάλλος πρόεδρος Macron χαρακτήρισε προκλητικά τον ομόλογό του CAR ως «όμηρο» ρωσικών ιδιωτικών στρατιωτικών εργολάβων (PMCs). Αυτές οι εξελίξεις υποδηλώνουν έντονα ότι η Γαλλία θεωρεί τον ανταγωνισμό της με τη Ρωσία εκεί ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος**, αλλά δεν χρειάζεται να είναι έτσι, καθώς και οι δύο Μεγάλες Δυνάμεις μπορούν να συνεισφέρουν με τον δικό τους τρόπο στην ανάπτυξη αυτής της χώρας.

Για εκείνους τους αναγνώστες που δεν έχουν παρακολουθήσει στενά τα γεγονότα στο CAR τα τελευταία χρόνια, η Ρωσία έχει αναδειχθεί πρόσφατα ως μια μεγάλη δύναμη εκεί μετά την παροχή στρατιωτικής βοήθειας στο Bangui με πλήρη συμμόρφωση στα σχετικά ψηφίσματα της UNSC για το θέμα. Δημοσίευσα 18 αναρτήσεις στην πάροδο των ετών σχετικά με αυτήν τη διάσταση της γεωστρατηγικής πράξης «εξισορρόπησης» της Μόσχας και στο άρθρο μου πριν από δύο μήνες ρωτούσα «Είναι ο Χοντορκόφσκι πίσω από τις αξιώσεις ρωσικών ομάδων θανάτου στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία;» Αυτό από τον Ιούνιο του 2019 σχετικά με το πώς «το "Pivot To Africa" ​​της Ρωσίας προσβάλλει την παραδοσιακή «σφαίρα επιρροής» της Γαλλίας »είναι το πιο επίκαιρο σε αυτήν τη συγκεκριμένη ανάλυση. Περιέγραψα πώς η «στρατιωτική διπλωματία» της Ρωσίας μέσω των πωλήσεων όπλων και των αναπτύξεων PMC στο όνομα της «Δημοκρατικής Ασφάλειας» (αντι-υβριδικές τακτικές και στρατηγικές πολέμου) αυξάνει την επιρροή της σε ολόκληρη την Αφρική.


Αυτό το μοντέλο εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στο CAR όπου τελειοποιείται αυτή τη στιγμή. Η Γαλλία ουσιαστικά εγκατέλειψε την πλούσια σε πόρους, αλλά χρόνια φτωχή πρώην αποικία της, λόγω του φαινομενικά ανεξέλεγκτου εμφυλίου πολέμου, ο οποίος έδωσε την ευκαιρία στη Ρωσία να βοηθήσει  πριν από μερικά χρόνια και  να σημειώσει 
εκπληκτική πρόοδο στη σταθεροποίηση τμημάτων της χώρας. Η Γαλλία φοβάται την αυξανόμενη ελκυστικότητα του μοντέλου «Δημοκρατική Ασφάλεια» της Ρωσίας στην αφρικανική «σφαίρα επιρροής» της, καθώς η Μόσχα έχει αποδείξει ότι είναι κάτι περισσότερο από ικανή να αντικαταστήσει μέρος της βοήθειας ασφαλείας που παρείχε το Παρίσι στους συνεργάτες της. Η κρίσιμη διαφορά μεταξύ των δύο, ωστόσο, είναι ότι η Ρωσία δεν ασκεί πολιτικές απαιτήσεις σε αυτές τις χώρες. Παρ 'όλα αυτά, φαίνεται να υπάρχουν κάποια "πάρε - δώσε", όπως η απόκτηση προτιμησιακής πρόσβασης σε ορισμένους πόρους.

Παρόλα αυτά, το μοντέλο «Δημοκρατική ασφάλεια» της Ρωσίας είναι πολύ ευέλικτο και προσαρμοσμένο για να καλύψει τις ανάγκες πολλών εταίρων της σε ολόκληρη την ήπειρο. Η Μόσχα έχει επίσης συμφέρον να ενισχύσει συνολικά τους δεσμούς με αυτές τις χώρες πέρα ​​από το στρατιωτικό και στο πεδίο των πόρων, προκειμένου να καλλιεργήσει αξιόπιστους συμμάχους. Αυτό αποδεικνύεται από τις επενδύσεις της στον κοινωνικό τομέα της CAR και την έμφαση στη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων. Η Ρωσία γνωρίζει ότι δεν μπορεί να βασιστεί στις σχέσεις μεταξύ των ελίτ επ 'αόριστον εάν επιθυμεί σοβαρά να γίνει μια ουσιαστική γεωπολιτική δύναμη «εξισορρόπησης» στην Αφρική, εξ ου και η εστίασή της στη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων των εταίρων της για χάρη  ήπιας εξουσίας. Η Γαλλία έχει παραμελήσει ως επί το πλείστον να το κάνει αυτό, δεδομένου ότι θεωρούσε τους συνεργάτες της δεδομένους, κάνοντας για δεκαετίες ακριβώς αυτό που κατηγορεί ανέντιμα τη Ρωσία στις μέρες μας, η οποία βασίζεται απλώς σε ελιτίστικα δίκτυα προστασίας.

Αυτό εξηγεί γιατί η Γαλλία είναι τόσο εξοργισμένη με τις στρατηγικές επιδιώξεις της Ρωσίας στο CAR. Η Ευρασιατική Μεγάλη Δύναμη χειρίζεται τις αφρικανικές της προσεγγίσεις πολύ καλύτερα από τη Δυτική Ευρώπη που έχει μια «σφαίρα επιρροής» εδώ και αιώνες που εκτείνεται πίσω στην αποικιακή εποχή. Η Γαλλία θα πρέπει να ανεβάσει το παιχνίδι της εάν δεν θέλει να χάσει περισσότερες καρδιές και μυαλά από την πολύ πιο ρεαλιστική προσέγγιση της Ρωσίας σε αυτόν τον στρατηγικό χώρο. Δυστυχώς, αντί να "πάρει" αυτά τα καθυστερημένα μαθήματα, η Γαλλία αποφάσισε να τιμωρήσει την CAR αναστέλλοντας τη στρατιωτική και δημοσιονομική βοήθεια, η οποία εικάζεται ότι προκάλεσε αλλαγή στην κυβέρνηση εκεί, μετά την αντικατάσταση του πρωθυπουργού με κάποιον που όπως αναφέρουν  τα ΜΜΕ   είναι πιο αποδεκτός στο Παρίσι. Αυτή η παρατήρηση μπορεί να θεωρηθεί ως ρεαλιστική κίνηση από την πλευρά του Μπανγκούι, δεδομένου ότι δεν θεωρεί ότι ο ανταγωνισμός Ρωσίας - Γαλλίας είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος.


* Αμερικανός Πολιτικός Αναλυτής

** Ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος είναι μια ανταγωνιστική κατάσταση, στην οποία δεν υπάρχει καθαρό κέρδος μεταξύ των συμμετεχόντων.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Θα πρέπει να έχουν υπόψη τους, οι πολιτικοί (ιδιαίτερα όσοι δεν διστάζουν να ξεπουλούν ανθρώπινα δικαιώματα η εθνική κυριαρχία ....) πως ενίοτε πέφτουν και σφαλιάρες.

Δεν ξέρουμε για ποιον λόγο ο Γάλλος πολίτης χαστούκισε τον Γάλλο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.

Ο Μακρόν τελείως ανύποπτος πήγε να χαιρετίσει τον δράστη και δέχτηκε την φάπα.

Το συμβάν κατά την διάρκεια του Ποδηλατικού Γύρου της Γαλλίας σήμερα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Régis de Castelnau /Comité Valmy

[ Το κατωτέρω άρθρο διαπρεπούς Γάλλου Νομικού έρχεται να επισημάνει μιαν άλλη διάσταση της κινητοποίησης του στρατιωτικού κόσμου της Γαλλίας κατά της καταγγελλόμενης από τους ίδιους «εθνικής αποσύνθεσης»: την διάσταση της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, που περιθωριακά μόνο έθιγαν οι δύο τελευταίες διακοινώσεις των στρατηγών ε.α. και στην ανώνυμη των εν ενεργεία αξιωματικών (με 25.000 υπογραφές και δύο εκατομμύρια αναγνώσεις στην ηλεκτρονική έκδοση του κειμένου, στο περιοδικόValeurs Actuelles). Οι τελευταίες δύο είχαν επικεντρωθεί στο επείγον θέμα της καταρρέουσας εσωτερικής ασφάλειας και της απειλούμενης εθνικής ενότητας- καυτό για την γαλλική κοινή γνώμη και γι’ αυτό ιδιαίτερα προσφερόμενο για το σάλπισμα αφύπνισης. Η κατωτέρω εισηγείται την ανάκτηση της γαλλικής ανεξαρτησίας και την αποκατάσταση των ισορροπιών στην ευρωπαϊκή ήπειρο.]

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε πριν από λίγες ημέρες, αρκετοί υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί, που έχουν αποχωρήσει από την ενεργό υπηρεσία και έχουν ομαδοποιηθεί σε μια "κοινή δεξαμενή σκέψης", εξέφρασαν έντονα τη λύπη τους για τη συμμετοχή της Γαλλίας σε στρατιωτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας.

Στο γεγονός βλέπουν την υποταγή της χώρας μας σε μια επικίνδυνη αμερικανική στρατηγική και την απώλεια της στρατηγικής μας ανεξαρτησίας. Και επίσης ως ένα «πολιτικό λάθος που περιορίζεται σε ανεύθυνες προκλήσεις», το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ότι υπαγορεύεται τόσο από τη μόνιμη ευθυγράμμιση του Εμανουέλ Μακρόν με την πολιτική των ΗΠΑ όσο και από την κατοχή του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών από την ομάδα των νεοσυντηρητικών γερακιών που εγκατέστησε ο (Μπερνάρ;) Κουσνέρ* στο Υπουργείο Εξωτερικών.



Από τον ΄Ομιλο Στρατιωτικού Προβληματισμού

Την ανοικτή επιστολή είχαν υπογράψει: Στρατηγός (2S) Φρανσουά Τορές, Στρατηγός (2S) Ζαν-Κλώντ Ροντρίγκεζ, Στρατηγός (2S) Ζαν-Σερζ Σνάιντερ, Στρατηγός (2S) Γκριγκουάρ Διαμαντίδης, Στρατηγός (2S) Μαρκ Αλαμάν, Στρατηγός (2S) Ζαν-Πιέρ Σογιάρ, Αντιναύαρχος (2S) Φρανσουά Ζουρντιέ, Στρατηγός (2S) Ζαν-Κλωντ Αλάρντ, Στρατηγός (2S) Κρίστιαν Ρενώ, Κυβερνήτης πολεμικού σκάφους (ER) Αλέξης Μπέρεσνικ, Μ Μαρσέλ Εντουάρ Τζέιρ.

. . . . .

Το Defender 2020, η προσεχής στρατιωτική άσκηση του ΝΑΤΟ, απαιτεί μια σημαντική συζήτηση. Ακόμα κι αν φοβόμασταν τις ρωσικές «εισβολές στον κυβερνοχώρο». Ακόμη και αν οι, κυβερνώμενοι από την Αμερική, Ευρωπαίοι είναι αιφνιδιασμένοι από τη λαϊκή επιστροφή της Κριμαίας στους ρωσικούς κόλπους και αποσβολωμένοι από τις ικανότητες του Πούτιν, το γεγονός παραμένει ότι η οργάνωση γυμνασίων του ΝΑΤΟ, στον 21ο αιώνα, κάτω από τη μύτη της Μόσχας, περισσότερο από 30 χρόνια μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, σαν να υπήρχε ακόμα το Σύμφωνο της Βαρσοβίας , είναι ένα πολιτικό λάθος, που ισοδυναμεί με ανεύθυνες προκλήσεις. Η συμμετοχή σε αυτό αποκαλύπτει μια τυφλή συμμόρφωση, που σημαίνει μιαν ανησυχητική απώλεια της στρατηγικής ανεξαρτησίας μας. Είναι δυνατόν η Γαλλία να την αποτινάξει;

Η εμφάνιση μιας παγκόσμιας μάστιγας που θέτει σε περιορισμό σχεδόν 4 δισεκατομμύρια κατοίκους της Γης, φωτίζοντας με σκληρό φως τις μεγάλες αδυναμίες της ανθρωπότητας, θα μπορούσε να μας βοηθήσει να απαλλαγούμε από τα παλιά αντανακλαστικά του Ψυχρού Πολέμου. Εγείροντας ξαφνικά μιαν υπαρξιακή απειλή, αυτή η διασυνοριακή μάστιγα επιβάλλει μιαν ιεράρχηση στις στρατηγικές προτεραιότητες, αποκαλύπτει τη ματαιότητα των παλαιών συνηθειών και υπενθυμίζει το βάρος της συμμετοχής μας στο ευρασιατικό σύνολο, του οποίου η Ρωσία είναι ο προγονικός άξονας.

Ορισμένοι μπορεί να φοβούνται ότι θα σοκάρουν τους ανατολικό-Ευρωπαίους εταίρους μας, που εξακολουθούν να βαρύνονται από τις μνήμες του Σιδηρού Παραπετάσματος. Ξεχνούν, ωστόσο, ότι το 1966, περισσότερο από μισό αιώνα πριν, ο Σαρλ Ντε Γκώλ, τον οποίο όλοι επικαλούνται, αλλά που κανείς δεν τολμά να μιμηθεί πλέον -εκτός σε θεατρικές πόζες- είχε απλά επισημάνει στον Αμερικανό σύμμαχο, στον οποίο η Ευρώπη και η Γαλλία χρωστούσαν την επιβίωσή τους, ότι δεν ήταν πλέον ευπρόσδεκτος στη Γαλλία. Και αυτό επειδή ο «Κοντόσταβλος, έχοντας αφοσιωθεί στην ανεξαρτησία της χώρας του, δεν είχε ξεχάσει ότι το 1944 ο Ρούσβελτ σκόπευε να θέσει τη Γαλλία υπό αμερικανική διοικητική επιτροπεία.

Ωστόσο, πολλοί στρατιωτικοί αρχικά, με το πρόσχημα ότι το ΝΑΤΟ ήταν ένα επιχειρησιακό και τεχνολογικό πρότυπο που πρόσφερε την ευκαιρία ουσιαστικής επιχειρησιακής και υλικοτεχνικής υποστήριξης, δεν έπαψαν να αγωνίζονται για να παρακάμψουν τη γκωλική διακήρυξη της ανεξαρτησίας, χωρίς να παύουν να την επικαλούνται.

Στη συνέχεια, από την πολιτική πλευρά ήδη από τον Απρίλιο του 1991, στην αντιπολίτευση, ο François Fillon είχε επιχειρήσει να τετραγωνίσει τον κύκλο προτείνοντας έναν γνήσιο εξευρωπαϊσμό της ατλαντικής συμμαχίας, σε αντίθεση με το τρέχον σχέδιο απλώς να παραμείνει το ΝΑΤΟ υπό αμερικανική στρατηγική ηγεσία. Στόχος του ήταν επίσης να προετοιμάσει την επιστροφή της Γαλλίας στη διοίκηση ενός αναθεωρημένου ΝΑΤΟ, υπό «το πνεύμα του 1949», με «εξευρωπαϊσμό όλων των εντολών» και «συνεργασία και διαλειτουργικότητα των δυνάμεων και όχι την ενσωμάτωσή τους».
Ο Νικολά Σαρκοζί αποφασίζει να "επιστρέψει στις τάξεις"

Με την άνοδό του στην Προεδρία το 1995, ο Ζακ Σιράκ, ο πρώτος κληρονόμος της απαίτησης για ανεξαρτησία υπό το μεγάλο πρότυπο του Σαρλ ντε Γκωλ, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για την επιστροφή της Γαλλίας στην Ολοκληρωμένη Διοίκηση της Συμμαχίας. Σε αντάλλαγμα -αλλά χωρίς κανένα πραγματικό μέσο πίεσης- ζητούσε την μεταφορά στο Παρίσι της έδρας του διοικητή της νότιας πτέρυγας της Συμμαχίας, από την Νεάπολη που εξακολουθεί να φιλοξενεί το λιμάνι του 6ου στόλου του Αμερικανικού Ναυτικού. Στις 27 Φεβρουαρίου 1997, ένα άρθρο της Libération, περιγράφει λεπτομερώς τα παρασκήνια αυτών των παζαριών. Όλοι θα κρίνουν πόσο αντίθετες σημασιολογικά ήταν οι παραμορφώσεις σε σύγκριση με την άκαμπτη γκωλική σταθερότητα, 30 χρόνια νωρίτερα.

Παρεμπιπτόντως, είναι δίκαιο να υπενθυμίσουμε ότι η γαλλική αριστερά είναι αυτή που, αντίθετα με την παράδοσή της, αντιτάχθηκε στην κατεδάφιση της γκωλικής κληρονομιάς. Το 1997, ο Lionel Jospin, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός, συγκρούστηκε ευθέως τον Jacques Chirac σε αυτό το θέμα.

Ωστόσο, αυτός που αποφάσισε να «επιστρέψει στις τάξεις» της ολοκληρωμένης στρατιωτικής δομής του ΝΑΤΟ είναι ο Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Αύγουστο του 2007 για να συναντηθεί με τον Τζορτζ Μπους. Το αποτέλεσμα ήταν η ανακοίνωση του Γάλλου Προέδρου ενώπιον του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών στις 7 Νοεμβρίου 2007, 41 χρόνια μετά τη διακήρυξη ανεξαρτησίας του Σαρλ ντε Γκωλ. Για βραβείο της επιστροφής του, το Παρίσι έλαβε αποζημίωση την μη ευθέως υπηρεσιακή λεγόμενη « Συμμαχική Διοίκηση Άμεσης Αναμόρφωσης (A.C.T) με έδρα το Νόρφολκ, η αποστολή της οποίας είναι γραφειοκρατικού χαρακτήρα.

Η διαδικασία ήταν μια συνθηκολόγηση

Εκεί βρισκόμαστε. 54 χρόνια μετά τη βροντώδη θεαματική προβολή της γκωλικής στρατηγικής , η διαδικασία είναι μια συνθηκολόγηση. Σήμερα, όταν η κυβέρνηση παρέδωσε στις Βρυξέλλες και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της και των περιθωρίων ελιγμού της, με αντάλλαγμα την οικοδόμηση μιας Ευρώπης της οποίας η φωνή κοπιάζει να ακουστεί, όταν ακούει κανείς τους ισχυρισμούς της Γαλλίας περί ανεξαρτησίας, καταλαμβάνεται από την εντύπωση μιας παράνοιας. Η αντίφαση διαδίδει την αίσθηση ενός ψεύτικου «πολιτικού θεάτρου», ρίζα, πιθανώς, της αποστροφής του εκλογικού σώματος , η έκταση της οποίας αποτελεί πρόκληση για τη δημοκρατία μας.

Τέλος, για μια ευρωπαϊκή χώρα που έχει ήδη πληγεί σοβαρά από άλλες απειλές, σε μια Ένωση που απειλείται με κατάρρευση, ενώ ο Έλληνας γείτονας αντιμετωπίζει μια μεταναστευτική πρόκληση που εξαπέλυσε ο Μέγας Τούρκος, μέλος της Συμμαχίας, που παρά ταύτα επιδίδεται σε μια στρατηγική επιστροφής στην κυριαρχία μέσω μιας σαφώς εχθρικής θρησκευτικής μεσαιωνικής αυτό-προβολής, το να πηγαίνει ( η Γαλλία)να χειρονομεί στρατιωτικά, υπό τις εντολές της Ουάσιγκτον, στα σύνορα της Ρωσίας, η οποία έπαψε να αποτελεί εδώ και πολύ καιρό μιαν άμεση στρατιωτική απειλή , αποκαλύπτει, το λιγότερο, μια πνευματική αφασία, εγγίζουσα την απώλεια του ενστίκτου επιβίωσης.

Πρέπει να ψάξουμε για τις ρίζες αυτού του ναυαγίου στο πρόσφατο παρελθόν μας. Έχοντας καταστραφεί δύο φορές τον 20ο αιώνα από αυτοκτονικό μηδενισμό, τη δεύτερη φορά σε μια αδύνατη να δικαιολογηθεί ηθική κατάπτωση της, η Ευρώπη, παρά την τεράστια συμβολή των «φώτων» της, έχασε τις ηθικές πηγές της αυτοεκτίμησης, την πρωταρχική προϋπόθεση της προβολής ισχύος.

Επιπλέον, το πνευματικό παρακολούθημα αυτής της αβάστακτης κληρονομιάς εξακολουθεί να υποκινεί πάντοτε ένα παρασιτισμό του δημοκρατικού παιχνιδιού. Απαγορεύοντας στη συντηρητική σκέψη να εκφραστεί, η μνήμη της ρατσιστικής γενοκτονίας υπονομεύει όλες τις πολιτικές για τον έλεγχο των μεταναστευτικών ρευμάτων και την καταστολή της υποκίνησης τους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που απειλούν σαφώς την ακεραιότητα της επικράτειας.

Αυτή η ηθική καθίζηση της Παλαιάς Ευρώπης οδήγησε στη στρατηγική της κατάρρευση, δίνοντας ελευθερία δράσης στην αμερικανική καταπάτηση. Από την άποψη αυτή, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Γερμανία έχει από καιρό καθιερωθεί ως το πρώτο στρατηγικό σημείο στήριξης της Αμερικής στην Ευρώπη.

Ας προσθέσουμε ότι, δεν στερούνται ορθότητας οι κατηγορίες, οι οποίες σε περίοδο όπου οι απειλές έχουν ριζικά εξελιχτεί, υποπτεύονται την Αμερική ότι διαιωνίζει μιαν εκτός χρόνου νοοτροπία ψυχρού πολέμου. Η αντιρωσική πολιτική αγκύλωση όλων των αμερικανικών ελίτ βασίζεται στη στρατηγική εμμονή να διαιωνιστεί ο λόγος ύπαρξης του ΝΑΤΟ, ενός από τα κύρια υποστηρίγματα της αμερικανικής επικράτησης μετά το 1949.

Θα πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι ο επικριθείς δριμύτατα για τον αυτοθαυμασμό του , Πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος επετίθετο προφορικά στην Ευρώπη ,ετάσσετο -σε αντίθεση με την κυβέρνησή του και το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα- υπέρ της προσέγγισης με τη Ρωσία.

Συμπέρασμα

Σε αυτό το πλαίσιο, στο οποίο πρέπει να αναγνωριστεί ότι η γενική πορεία έρχεται σε αντιστροφή της Γκωλικής απόφασης ρήξης, του 1966, τι μπορούμε να κάνουμε για να απελευθερωθούμε από τον αμερικανικό έλεγχο και να ξεκινήσουμε μια προσέγγιση με τη Μόσχα; Κάνοντας έναν απολογισμό των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων της επιστροφής μας στην ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ, με μειωμένες επιχειρησιακές ευθύνες, θα πρέπει εμείς, εξαλείφοντας όλα τα μειονεκτήματα, να γυρίσουμε την πλάτη μας στην Ουάσιγκτον που θεωρείται τώρα από πολλούς εχθρική;

Το κινεζικό Dao διδάσκει ότι «η πραγματικότητα χτίζεται από την σύγκρουση των αντιθέτων». Απεικονίζοντας την κοσμολογική κίνηση και την κυκλική διαδοχή των εποχών, η προσοχή επικεντρώνεται επίσης στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ καταστάσεων, ανθρώπων και οργανισμών τους. Εικάζει ότι οποιαδήποτε αλλαγή είναι αποτέλεσμα ενός αντίπαλου καταναγκασμού, χωρίς απαραίτητα μιαν εχθρική αναμέτρηση.

Στην περίπτωση που μας απασχολεί, είναι απατηλό να πιστεύουμε ότι, χωρίς μια σημαντική πίεση, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα άλλαζαν τόσο την στάση κυρίαρχου απέναντι στα μέλη της συμμαχίας όσο και την αναχρονιστική εχθρότητά τους με τη Ρωσία. Παρακινώντας σε ανασκοπήσεις, υπενθυμίζει ότι κατά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το ΝΑΤΟ, μέσα σε μια παράκρουση ισχύος, άσκησε βαριές πιέσεις στις προσβάσεις της Ρωσίας, πέρα από τα γερμανικά σύνορα, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια της Ευρώπης. Και ξαφνικά η σημερινή κρίση υποκινεί την επάνοδο στην ουσία της εθνικής κυριαρχίας: Την ασφάλεια της Γαλλίας και την ανεξαρτησία της διπλωματίας της, που τώρα βλέπουμε ότι δεν μπορούν να εγκαταλειφθούν σε άλλους.

Η επιδημία που πλήττει τον κόσμο αναστατώνει τις ρουτίνες και τα ορόσημα. Αποκαλύπτει δυσλειτουργίες και ασυνέπειες

Ήρθε η ώρα να προσπαθήσουμε να ασκήσουμε πίεση στην Ουάσιγκτον, ερχόμενοι σε στρατηγικό διάλογο με τη Μόσχα. Εάν η Γαλλία απείχε της συμμετοχής σε ορισμένα γυμνάσια του ΝΑΤΟ στο κατώφλι της Ρωσίας, υποθέτοντας μια κλασική στρατιωτική απειλή που έχει πλέον εξατμιστεί, θα έκρουε το αφυπνιστικό σήμαντρο της λογικής, ένα « κρούσμα κυμβάλου» απευθυνόμενο στην Ουάσιγκτον και στη Μόσχα, που θα σηματοδοτούσε το τέλος των ληθάργων. Ο σκοπός δεν θα ήταν η αντιστροφή μιας συμμαχίας, αλλά μια επανεξισορρόπηση.


Μια νομική ματιά στα τρέχοντα γεγονότα με τον Régis de Castelnau



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

[Νέα πολύ σοβαρή τροπή σημειώνεται στο διάβημα των Γάλλων Αποστράτων της 21ης Απριλίου, για την αφύπνιση των κυβερνώντων στην κρισιμότητα διολίσθησης της χώρας από την έκπτωση ισχύος, ενότητας και επιρροής, στο φάσμα εμφυλίου πολέμου. Η απήχηση της ανοικτής επιστολής τους, στην οποία οι υπογραφές στρατηγών και ανωτέρων βαθμούχων δεν έπαψαν να πολλαπλασιάζονται και να συγκεντρώνουν την υποστήριξη της πλειοψηφίας του πληθυσμού –παρά τους υβριστικούς αφορισμούς πρωθυπουργού και υπουργών, της συγχορδίας του ελεγχόμενου Τύπου και την απειλούμενη δίωξη- διογκώθηκε σήμερα σε προέλευση και βαρύτητα με διάγγελμα των εν ενεργεία τώρα στρατιωτικών, ενισχυμένης σαφήνειας και εντυπωσιακής δριμύτητας. Πρόκειται περί εξελίξεως που σαφώς προοιωνίζεται εξελίξεις ενδεχομένως πανευρωπαϊκής σημασίας.]

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Αντίδραση στην Διακήρυξη των Ενεργεία Αξιωματικών

Général Dominique Delawarde, Comité Valmy, 10-5-21

Χθες το βράδυ, προς έκπληξή μου, το τηλέφωνο χτυπάει γύρω στις 7:00 μ.m., ενώ είμαι με την οικογένειά μου, περιτριγυρισμένος από τα εγγόνια μου. Μια εθνική τηλεόραση μου ζητά να παρέμβω τη Δευτέρα 10 Μαΐου σε ένα πλατό για μια νέα ανοιχτή επιστολή στρατιωτικών, «εν ενεργεία» αυτή τη φορά, η οποία θα δημοσιευθεί σύντομα από το περιοδικό Valeurs Actuelles. Θα μπορούσε να έχει μέχρι και 2.000 υπογραφές, ... στην αρχή.

Είχα ακούσει φήμες γι' αυτή την υπόθεση, αλλά δεν το πίστεψα. Οι διαθέσεις του «μεγάλου μουγγού» γενικά παραμένουν «περιορισμένες» στο «μεγάλο ερμητικά κλειστό κουκούλι» που αποτελεί τον στρατιωτικό θεσμό, υπεύθυνο για την υπεράσπιση της χώρας μας.

Αυτά τα καταπληκτικά νέα μου εμπνέουν αμέσως μερικές προσωπικές καυτές σκέψεις:

1 - Για να ραγίσει και ο στρατιωτικός «ερμητικά κλειστός βραστήρας» πριν ίσως εκραγεί, αυτό σημαίνει ότι η κατάσταση είναι ήδη πολύ πιο σοβαρή από ό, τι φανταζόμουν. Η πίεση και η αγανάκτηση πρέπει να είναι ισχυρές... Αυτή είναι μια κατάσταση που δεν έχουμε βιώσει εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα.

2 - Εάν η είδηση είναι αληθινή, αποτελεί μια καυστική διάψευση προς τις πολιτικές και στρατιωτικές αρχές που ήθελαν να χλευάσουν την έκκληση των πολιτών και στρατιωτικών που έγινε στις 13 Απριλίου από τους πρώην στρατιωτικούς, αλλά και από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και τους πιο δουλοπρεπείς δημοσιογράφους που μεταδίδουν και υποστηρίζουν ακούραστα τα ψέματα της εκτελεστικής εξουσίας και των αυλικών της.

3 - Φαντάζομαι μάλιστα για μια στιγμή να οργανώνουν μιαν «ομάδα κρούσεως» με αυτούς τους ψεύτες δημοσιογράφους από το «BFMTV ή την France Intox» (Γαλλο-τοξίνωση) , που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα κατά πρόσωπο και να τους στείλουν στην πρώτη γραμμή, πίσω από τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων (Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας), την Υπουργό Άμυνας και τον Υπουργό Εσωτερικών, όταν η κατάσταση θα είναι πραγματικά εκτός ελέγχου στα πιο καυτά προάστια.

4 - Αναρωτιέμαι για το ζήτημα των κυρώσεων, γνωρίζοντας ότι αυτοί οι ενεργοί στρατιώτες αντιμετώπιζαν πιθανώς τη δυνατότητα να πιστοποιηθούν οι υπογραφές τους από τα μέσα ενημέρωσης που θα έπρεπε να δημοσιεύουν το κείμενό τους, αλλά η ταυτότητά τους θα είναι γνωστή μόνο από τα μέσα ενημέρωσης που θα δημοσιεύσουν ττην ανοικτή επιστολή τους. Ως εκ τούτου, η ταυτότητά τους θα παραμείνει άγνωστη στο ευρύ κοινό και προστατευμένη από τις πηγές πληροφοριών των δημοσιογράφων, που περιγράφονται στο άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου .

5 - Επίσης, σχετικά με τις κυρώσεις, ξαναδιάβασα αυτή τη νουθεσία στον CEMA του πατέρα Richard Kalka, πρώην στρατιωτικού ιερέα από το 1985 έως το 2015, ο οποίος συνόδευσε στρατιώτες σε όλα τα θέατρα επιχειρήσεων για 30 χρόνια.

Valeursactuelles.com/tu-devras-un-jour-en-repondre-devant-dieu

6 - Ξαναδιάβασα επίσης αυτό το άρθρο από έναν πρώην αξιωματικό της χωροφυλακής Alexandre JUVING-BRUNET

laplumeducitoyen.org/2021/05/07/notre-armee-est-infiltree

Επισημαίνει μια σημαντική δυσκολία που θα μπορούσε να επηρεάσει την ανακατάληψη των χαμένων εδαφών της Δημοκρατίας, ειδικά από τη στιγμή που ο ενεργός στρατός έχει απώλειες για σχεδόν 30 χρόνια και ένα σημαντικό ποσοστό αυτού του προσωπικού βρίσκεται ήδη σε αποστολές εκτός Γαλλίας.

7 - Η μνήμη των ιστορικών γεγονότων του 2001 που είχαν αναστατώσει τη χωροφυλακή έρχεται πίσω σε μένα στη μνήμη

leparisien.fr/05/12/2001/les-gendarmes-descendent-dans-la-rue

Αυτό με κάνει να πιστεύω ότι τέτοια γεγονότα θα μπορούσαν κάλλιστα να συμβούν ξανά εάν ο εκνευρισμός του στρατού απέναντι στην άνοδο της βίας, είτε πρόκειται για χωροφύλακες είτε για τον Ενεργό Στρατό, αλλά και για αστυνομικούς και πυροσβέστες, ήταν να ανέβει στην επιφάνεια ...

Αλλά να που έρχεται τώρα σε γνώση μου το κείμενο του διακήρυξης των ενεργών συντρόφων μας.

Ιδού αυτή στην σοβαρότητά της και στο σύνολό της. Είναι επίσης ένα κείμενο ακαταμάχητο και έξοχα γραμμένο. Αφήνω τους αναγνώστες να το εκτιμήσουν με την ιδιαίτερη σοβαρότητα που επιβάλλει.


Διακήρυξη των ενεργών συντρόφων μας

Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,

Κυρίες και κύριοι, υπουργοί, βουλευτές, ανώτατοι αξιωματικοί, διαφόρων βαθμών και ειδικοτήτων.

Δεν τραγουδάμε πλέον τον έβδομο στίχο του Εθνικού ΄Υμνου μας, γνωστού ως «παιδικού στίχου». Ωστόσο, είναι πλούσιος σε διδασκαλίες. Αφήστε τον να μας τις δώσει:

«Θα μπούμε στην υπηρεσία όταν οι πρεσβύτεροι μας θαζ έχου φύγει. Θα βρούμε τη σκόνη τους, και τα ίχνη των αρετών τους. Πολύ λιγότερο ζηλεύοντας που επιβιώσαμε από το να μοιραστούμε το φέρετρό τους, θα έχουμε την υπέροχη υπερηφάνεια να τους εκδικηθούμε ή να τους ακολουθήσουμε».

Οι πρεσβύτεροι μας είναι μαχητές που άξιζαν να είναι σεβαστοί. Αυτοί είναι, για παράδειγμα, οι παλιοί στρατιώτες των οποίων την τιμή ποδοπατήσατε τις τελευταίες εβδομάδες. Είναι αυτοί οι χιλιάδες υπηρέτες της Γαλλίας, υπογράφοντες ένα κείμενης απλής κοινής λογικής, στρατιώτες που έδωσαν τα καλύτερά τους χρόνια για να υπερασπιστούν την ελευθερία μας, υπακούοντας στις εντολές σας, να διεξαγάγουν τους πολέμους σας ή να εφαρμόσουν τους δημοσιονομικούς περιορισμούς σας, τους οποίους έχετε λερώσει ενώ ο λαός της Γαλλίας τους υποστήριξε.

Αυτούς που πολέμησαν ενάντια σε όλους τους εχθρούς της Γαλλίας, τους αποκαλέσατε ταραχοποιούς όταν το μόνο λάθος τους είναι να αγαπούν τη χώρα τους και να θρηνούν τον ορατή έκπτωσή της.

Υπό αυτές τις συνθήκες, εναπόκειται σε εμάς, που πρόσφατα εισήλθαμε στην υπηρεσία, να εισέλθουμε στην αρένα απλώς και μόνο για να έχουμε την τιμή να πούμε την αλήθεια.

Είμαστε από αυτό που οι εφημερίδες ονόμασαν «η γενιά της φωτιάς». Άνδρες και γυναίκες, ενεργό στρατιωτικό προσωπικό, όλοι οι στρατοί και οι τάξεις, όλες οι ευαισθησίες, αγαπάμε τη χώρα μας. Αυτοί είναι οι μόνοι τίτλοι δόξας μας. Και αν δεν μπορούμε, με τον κανονισμό, να εκφραστούμε με τα πρόσωπά μας ακάλυπτα, είναι εξίσου αδύνατο για εμάς να παραμείνουμε σιωπηλοί.

Αφγανιστάν, Μαλί, Κεντρική Αφρική ή αλλού, αρκετοί από εμάς έχουμε γνωρίσει εχθρικά πυρά. Κάποιοι άφησαν συντρόφους εκεί. Προσέφεραν τη ζωή τους για να καταστρέψουν τον ισλαμισμό στον οποίο κάνετε παραχωρήσεις στο έδαφός μας.

Σχεδόν όλοι μας γνωρίζαμε την επιχείρηση Φρουρός. Είδαμε με τα μάτια μας τα εγκαταλελειμμένα προάστια, τους συμβιβασμούς με την παραβατικότητα. Έχουμε υποστεί προσπάθειες εργαλειοποίησής μας από αρκετές θρησκευτικές κοινότητες, για τις οποίες η Γαλλία δεν σημαίνει τίποτα - τίποτα παρά ένα αντικείμενο σαρκασμού, περιφρόνησης, ακόμη και μίσους.

Παρελάσαμε (στην εθνική εορτή) την 14 Ιουλίου. Και αυτό το καλοπροαίρετο και ποικιλόμορφο πλήθος, που μας επευφημούσε επειδή είμαστε ο καρπός του, μας ζητήθηκε να μην το εμπιστευόμαστε , απαγορεύοντάς μας για μήνες να ταξιδεύουμε με στολή, καθιστώντας μας ενδεχόμενα θύματα , σε ένα έδαφος που παρόλα αυτά είμαστε σε θέση να υπερασπιστούμε.

Ναι, οι πρεσβύτεροι μας έχουν δίκιο στην ουσία του κειμένου τους, στο σύνολό του. Βλέπουμε βία στις πόλεις και τα χωριά μας. Βλέπουμε την κοινοτική διαίρεση να εγκαθίσταται στο δημόσιο χώρο, στον δημόσιο διάλογο. Βλέπουμε το μίσος για τη Γαλλία και την ιστορία της να γίνονται ο κανόνας.

Μπορεί να μην ανήκει στο στρατό να τα πει αυτά, θα επιχειρηματολογήσετε.

Το αντίθετο ισχύει: επειδή είμαστε απολιτικοί στις εκτιμήσεις μας για την κατάσταση, είναι μια επαγγελματική διαπίστωση που σας παραδίδουμε. Για αυτή την έκπτηση, την έχουμε δει σε πολλές χώρες σε κρίση. Προηγείται της κατάρρευσης. Προαναγγέλλει χάος και βία, και σε αντίθεση με όσα λέτε εδώ και εκεί, αυτό το χάος και η βία δεν θα προέλθουν από ένα «στρατιωτικό προνουτσιαμέντο» αλλά από μια πολιτική εξέγερση.

Για να λογομαχούμε για την μορφή της επιστολής των πρεσβυτέρων μας αντί να αναγνωρίζουμε την αλήθεια των διαπιστώσεών τους, πρέπει να είμαστε πολύ δειλοί. Για να επικαλείσαι ένα παρερμηνευμένο καθήκον επιφυλακτικότητας προκειμένου να φιμώσεις τους Γάλλους πολίτες, πρέπει να είσαι πολύ δόλιος. Για να ενθαρρύνεις ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους να πάρουν θέση και να εκτεθούν, προτού τους τιμωρήσεις με λύσσα μόλις γράψουν κάτι άλλο εκτός από ιστορίες μάχης, πρέπει να είσαι πολύ διεστραμμένος.

Δειλία, δολιότητα, διαστροφή: αυτό δεν είναι το όραμά μας για την ιεραρχία.

Αντίθετα, ο στρατός είναι, κατ' εξοχήν, ο τόπος όπου κάποιος μιλάει αληθινά επειδή διαθέσει τη ζωή του. Είναι αυτή η εμπιστοσύνη στο στρατιωτικό θεσμό που επιθυμούμε.

Ναι, αν ξεσπάσει ένας εμφύλιος πόλεμος, ο στρατός θα διατηρήσει την τάξη στο έδαφός του, γιατί από αυτόν θα το ζητήσουν. Αυτός είναι ακόμη και ο ορισμός του εμφυλίου πολέμου. Κανείς δεν μπορεί να θέλει μια τέτοια τρομερή κατάσταση, οι πρεσβύτεροι μας όχι περισσότερο από ό, τι εμείς, αλλά ναι, και πάλι, ο εμφύλιος πόλεμος ετοιμάζεται στη Γαλλία και το γνωρίζετε πολύ καλά.

Η κραυγή του συναγερμού των Πρεσβυτέρων μας παραπέμπει επιτέλους σε πιο μακρινές ηχώ. Οι πρεσβύτεροι μας είναι οι αγωνιστές της αντίστασης του 1940, τους οποίους άνθρωποι σαν εσάς αποκαλούσαν συχνά στασιαστές, και οι οποίοι συνέχισαν τον αγώνα ενώ οι νομοταγείς, διακατεχόμενοι από φόβο, πόνταραν ήδη σε συμβιβασμό με το κακό για να περιορίσουν τη ζημιά. Είναι ο φαντάρος του 14, που πέθανε για λίγα μέτρα γης, ενώ εσείς εγκαταλείπετε, χωρίς αντίδραση, ολόκληρα τέταρτα της χώρας μας στο νόμο του ισχυρότερου. Είναι όλοι τους νεκροί, διάσημοι ή ανώνυμοι, πεσμένοι στο μέτωπο ή μετά από μια ζωή υπηρεσίας.

Όλοι οι πρεσβύτεροι μας, εκείνοι που έκαναν τη χώρα μας αυτό που είναι, που έχουν χαράξει τα όρια του έδάφους της, υπερασπίστηκαν τον πολιτισμό της, έδωσαν ή έλαβαν εντολές στη γλώσσα της, αγωνίστηκαν μήπως για να αφήσετε τη Γαλλία να καταντήσει ένα αποτυχημένο κράτος, που υποκαθιστά την ολοένα και πιο κατάφωρη αδυναμία του με μια βάρβαρη τυραννία εναντίον εκείνων των υπηρετών του που εξακολουθούν να θέλουν να προειδοποιήσουν;

Αναλάβετε δράση, κυρίες και κύριοι. Δεν πρόκειται αυτή την φορά για συναισθηματισμούς κατόπιν εντολής, για παραγγελμένη φρασεολογία για χρήση των ΜΜΕ. Το θέμα δεν είναι να παρατείνετε τις εντολές σας ή να κατακτήσετε άλλες. Έχει να κάνει με την επιβίωση της χώρας μας, της χώρας σας.
Όλα έχουν ειπωθεί και ειπωθεί. Δεν έχω τίποτα να προσθέσω.

Καλησπέρα

Ντομινίκ Ντελαγουάρντε

Ενημερώθηκε στις 3:30 μ.m. τη Δευτέρα: 153.827 άτομα υπέγραψαν το κείμενο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Μιχαήλ Στυλιανού

To διάβημα της ανοικτής επιστολής των Γάλλων αποστράτων στρατηγών, κλπ αξιωματικών προς την γαλλική πολιτική εξουσία, με την επισήμανση ότι η χώρα αποσυντίθεται και ότι επιβάλλεται άμεση αντιμετώπιση των κινδύνων,προσλαμβάνει διαστάσεις μείζονος πολιτικού θέματος στην Γαλλία, καταλαμβάνοντας τις κορυφές της ειδησεογραφίας και του θεματολογίου των συζητήσεων σε τηλεοπτικά δίκτυα.

Η έξοδός του από την αφάνεια του πρώτου εικοσιτετραώρου οφείλεται στην καθυστερημένη αλλά βίαιη κυβερνητική επίθεση, με την συμπαράσταση του συνόλου σχεδόν των γνωστών ΜΜΕ, ,που εκδηλώθηκε με την ευκαιρία δήλωσης της Μαρίν Λεπέν, αρχηγού του « Εθνικού Συναγερμού», η οποία είπε ότι συμφωνεί με την επιστολή και προσκαλούσε τους αξιωματικούς στις τάξεις του κόμματός της.

Οι σφοδρές επιθέσεις στην αρχή από τις υπουργούς Αμύνης και Επενδύσεων χαρακτήριζαν τους υπογράφοντες την διακήρυξη αξιωματικούς ως στασιαστές και υποκινητές εξεγέρσεως, συνέδεαν υπαινικτικά το διάβημα των στρατηγών με την δεξιά παράταξη της Μαρίν Λεπέν αλλά και με το πραξικόπημα στο Αλγέρι εναντίον της κυβέρνησης του Στρατηγού Ντεγκώλ. Η υπουργός Αμύνης ζήτησε την δίωξη των 18 εν ενεργεία αξιωματικών που είχαν υπογράψει και ο αρχηγός του Γεν. Επιτελείου ανακοίνωσε συμμόρφωση.

Πολλοί των σημερινών σχολιαστών στις συζητήσεις μη ποδηγετούμενων καναλιών απέδωσαν αυτή την αιφνίδια ανάφλεξη της κυβερνητικής δημοκρατικής ευαισθησίας στο φάσμα των επερχομένων του χρόνου προεδρικών εκλογών, που προβλέπονται ως πιθανότατη μονομαχία Μακρόν-Λεπέν στον δεύτερο γύρο. Η παρουσίαση του διαβήματος στρατηγών μεγάλης καλλιέργειας και κύρους ως ενέργεια «καραβανάδων στασιαστών», κατά χρησιμοποιηθείσα υπουργική έκφραση, προφανώς κρίθηκε εικόνα αξιοποιήσιμη στις προσεχείς εκλογές.

Αξιοσημείωτο είναι ότι τα καταγγελλόμενα από τους αξιωματικούς συμπτώματα «αποσύνθεσης» δεν ήταν μόνο τα συνεχή βάρβαρα κρούσματα βίας ισλαμιστών τρομοκρατών και κουκουλοφόρων βανδάλων, αλλά και ότι:

- Υπό το προσωπείο του αντί-ρατσισμού, άτομα γεμάτα μίσος και φανατισμό «περιφρονούν, την χώρα μας, τις παραδόσεις της, την πολιτισμική της παράδοση και θέλουν να την διαλύσουν, ξεριζώνοντας το παρελθόν της και την ιστορία της. Επιτίθενται έτσι εναντίον παλαιών συμβόλων στρατιωτικής και πολιτικής δόξας, αναλύοντας φράσεις ηλικίας πολλών αιώνων.»

- «Με την Ισλαμισμό και τις ορδές των συνοικιών αποσπούν πολυάριθμα μικρά τμήματα του έθνους μας για να τα μεταμορφώσουν σε περιοχές υποταγμένες σε δόγματα αντίθετα προς το Σύνταγμά μας.»

- «Το μίσος παίρνει την θέση της αδελφότητας στις διαδηλώσεις, όπου η εξουσία χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της τάξεως ως βοηθητικούς υπαλλήλους και αποδιοπομπαίους τράγους, απέναντι στους Γάλλους με κίτρινα γιλέκα που διαδηλώνουν την απελπισία τους. Και αυτό ενώ παρείσακτοι κουκουλοφόροι καταστρέφουν τα εμπορικά καταστήματα και απειλούν ακόμη και τις δυνάμεις της τάξεως, οι οποίες απλά εφαρμόζουν τις δικές σας, συχνά αντιφατικές, εντολές».


Το απροσδόκητο αποτέλεσμα του καταιγισμού των κυβερνητικών επιθέσεων και της επιχείρησης διασυρμού των αξιωματικών από τα ΜΜΕ περιγράφει το κατωτέρω σημερινό άρθρο του στρατηγού ε.α. πρώην επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας και ηλεκτρονικού πολέμου στο Γαλλικό Γεν.Επιτελείο, O oποίς σε νυκτερινό σημείωμά του αναφέρει:

«Ο αριθμός των υπογραφών εξερράγη. Ξεπέρασε στο 24ωρο τις 10.093, μέχρι τις 6,ο5 μ.μ. και αυτό παρά τις απειλές που εκτυοξεύτηκαν σε βάρος όσων υπογράφουν την προειδοποίηση και τους μόνιμους σαρκασμούς της πλειονότητας των δημοσιογράφων…»

( Στο κείμενό του οποίο απουσιάζει μεταγενέστερη εξέλιξη:
Δήλωση της δημάρχου του Παρισιού Μουσουλμανικού θρησκεύματος και πρώην υπουργού δημοσίας Τάξεως, Rachida Dati, η οποία δήλωσε σήμερα ότι όσα καταγγέλλει η επιστολή είναι η πραγματικότητα.)


Υπόθεση ανοικτής επιστολής πρώην στρατιωτικού προσωπικού



Dominique Delawarde, Reseau International

Μια έρευνα της εταιρείας δημοσκοπήσεων Harris Interactive που διεξήχθη για την το εθνικό κανάλι LCI, μόλις δημοσιεύθηκε σχετικά με την περίπτωση της ανοικτής επιστολής των «1.500 πρώην στρατιωτικών προς την κυβέρνηση σχετικά με την αποσύνθεση της Γαλλίας και την παρότρυνση για δράση πριν να είναι πολύ αργά.

Προτού δοθούν τα αποτελέσματα της θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ο αριθμός των σαλπιστών του συναγερμού αυξήθηκε από 1500 σε 10.093 και ο αριθμός των συνταξιούχων στρατηγών από 20 σε 40, παρά τις απειλές που εκτοξεύθηκαν από τους παραλήπτες της επιστολής .

Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων, η οποία παραγγέλθηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία υποστηρίζουν και διατυμπανίζουν τις απόψεις της εκτελεστικής εξουσίας, δεν μπορεί να είναι ύποπτο για εύνοια προς του αποστράτους αξιωματικούς, το αντίθετο μάλιστα. Εάν υπήρχε προκατάληψη, ασφαλώς δεν θα ήταν υπέρ των πρώην αξιωματικών.

· twitter.com/harrisint

Τα αποτελέσματα είναι ακαταμάχητα : το 58% του γαλλικού λαού υποστηρίζει τους συντάκτες αυτής της ανοιχτής επιστολής .

Το 49% πιστεύει ότι ο στρατός πρέπει να παρέμβει χωρίς να διαταχθεί (κάτι που δεν υπάρχει καθόλου στο κείμενο της επιστολής, δεδομένου ότι αυτή εντάσσεται αυστηρά στο πλαίσιο της δημοκρατικής νομιμότητας. Δηλαδή η επέμβαση του Στρατού μπορεί να αποφασιστεί μόνο, στο πλαίσιο της Κατάστασης Πολιορκίας, κηρυγμένης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σε περίπτωση που η κατάσταση καταστεί ανεξέλεγκτη.

Μόνο άνθρωποι με απόλυτη κακή πίστη βλέπουν, στο κείμενο των συντακτών της ανοικτής επιστολής την ιδέα της επέμβασης χωρίς διαταγή η οποιαδήποτε πρόσκληση σε εξέγερση του στρατού…Αν χρειαζόταν να ερμηνεύσω (την ανοικτή επιστολή των αξιωματικών) με στοιχεία, θα κατέθετα εδώ τα ακόλουθα:

Το 86% των Γάλλων πιστεύουν ότι σε ορισμένες πόλεις ή γειτονιές οι νόμοι της δημοκρατίας δεν ισχύουν πλέον.

Το 73% πιστεύει ότι η γαλλική κοινωνία καταρρέει.Το 45% πιστεύει μάλιστα ότι η Γαλλία σύντομα θα βιώσει έναν εμφύλιο πόλεμο.

Αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι Γάλλοι συμμερίζονται μαζικά την διάγνωση των στρατιωτικών που υπέγραψαν την ανοικτή επιστολή προειδοποίησης, και αυτό –πρέπει να τονιστεί- παρά μιαν εκστρατεία του Τύπου, πολύ σημαντική και συντονισμένη, που επιδίωκε να τους παρουσιάσει ως στασιαστές και να τους σπιλώσει.

τα προειδοποιητικά σημάδια του εγκλήματος της χώρας και τις πιθανές συνέπειές του, και ότι υποστηρίζουν επίσης συντριπτικά την πρωτοβουλία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος, και αυτό πρέπει να τονιστεί, παρά την πολύ σημαντική και συντονισμένη εκστρατεία τύπου που αποσκοπεί στο να τους κάνει να φαίνονται πραγματικοί και να τους δυσφημίσουν. Το κοπάδι των ΜΜΕ με επικεφαλής την κρατική τηλεόραση BFMTV θα χάσει τη μικρή αξιοπιστία που μπορεί να του απέμενε.

Όσον αφορά τις κυρώσεις κατά των 18 αξιωματικών εν ενεργεία
που υπέγραψαν την ανοιχτή επιστολή, το 64% του γαλλικού λαού τς αποδοκιμάζει .

Είναι η πρώτη φορά που μια απόφαση, η οποία λαμβάνεται υπό την πίεση πολιτικών και μέσων ενημέρωσης από αρχηγό επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων, έχει αποκηρυχθεί από μια τέτοια πλειοψηφία του κοινού.. Με άλλα λόγια, η εμπιστοσύνη με την οποία περιβάλλεται (από τους πολίτες) το πρώην στρατιωτικό προσωπικό και, κατ' επέκταση, το ενεργό στρατιωτικό προσωπικό, υπονομεύεται από μια δυσανάλογη απόφαση του αρχηγού του,η οποία είναι προφανώς λυπηρή...

Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του συστήματος Πολιτικοί/ΜΜΕ
και ορισμένοι στρατηγοί της πολυθρόνας που θα μπορούσαν να ήταν της κυβέρνησης (Πεταίν-συνθηκολόγηση- συνεργασία με γερμανική κατοχή) το 1939, το ενεργό προσωπικό του στρατού δεν είναι αδιάφορο σε αυτή την προειδοποιητική επιστολή. Οι συνταξιούχοι υπογράφοντες λαμβάνουν πολλές ευχαριστήριες επιστολές και υποστήριξη από το ενεργό προσωπικό, το οποίο αναγκάζεται να παραμείνει σιωπηλό, αλλά δεν σκέφτεται λιγότερο. Οι πυροσβέστες και οι αρχές επιβολής του νόμου μας στέλνουν επίσης πολλά μηνύματα ενθάρρυνσης και υποστήριξης.

Το συμπέρασμά μου είναι απλό: Οι πολιτικοί και εκείνοι των στρατιωτικών ηγετών που συνδέονται με αυτούς δεν πρέπει να κάνουν λάθος στον στόχο. Αντί να επιτίθενται και να φιμώνουν ή να τιμωρούν αυτούς που σημαίνουν συναγερμό, θα έπρεπε να επιδοθούν στην εξουδετέρωση σε αυτούς που προκαλούν ταραχές και βία και που είναι συχνά γνωστοί στις υπηρεσίες της αστυνομίας που μαυρίζουν την ζωή των εντίμων πολιτών.

Θα πρέπει επίσης να επικεντρωθούν στην ανάκτηση των χαμένων εδαφών της δημοκρατίας. Είναι τόσο απλό, και εμείς οι σηματοδότες του συναγερμού θα είμαστε πολύ χαρούμενοι.

Όσον αφορά τους πολιτικούς που μας κατηγορούν για πολιτική, λέω επίσημα το εξής: Δεν είμαι ενταγμένος και δεν έχω ποτέ εκδηλωθεί
Υπέρ του Εθνικού Μετώπου (Μαρίν Λεπέν), όπως και οι υπογράφοντες σύντροφοί μου. Αυτοί που προσπαθούν να κάνουν το
αμάλγαμα κάνουν πολιτικάντικα καμώματα. Επιχειρούν να μας παρουσιάσουν ως στασιαστές, συνδεόμενους με τον Εθνικό Συνασπισμό, με αποκλειστικό σκοπό να πλήξουν αυτό το κόμμα, για να αποφύγουν την πανωλεθρία στις επερχόμενες εκλογές. Ας φροντίσουν λοιπόν σωστά τη Γαλλία και όλα θα είναι καλύτερα για αυτούς στις εκλογές. Το να μας ανακατεύουν στους χαμηλού επιπέδου πολιτικούς ελιγμούς τους είναι απλώς αναξιοπρεπές.
Υσερόγραφο: Είχα την ευκαιρία και την τιμή να υπερασπιστώ την υπογραφή μου και να μιλήσω για πιθανές κυρώσεις για το ενεργό στρατιωτικό προσωπικό στο "Morandini Live" του CNews σήμερα το πρωί. Μιλούσα στην αρχή της εκπομπής

· Δείτε: cnews.fr/morandini-live-du-29/04/2021

Dominique Delawarde

Πρώην προϊστάμενος της Υπηρεσίας Κατάσταση- - Μυστικές Πληροφορίες- Ηλεκτρονικός Πόλεμος» στο Δια-στρατιωτικό Γενικό Επιτελείο του επιχειρησιακού προγραμματισμού.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Μιχαήλ Στυλιανού

Η επιστολή των 20 Γάλλων στρατηγών, 100 ανωτέρων αξιωματικών και 1.000 βαθμοφόρων (έχουν προστεθεί πολλαπλάσιες, όπως ανακοίνωσαν, νέες υπογραφές), στην οποία κατήγγελλαν την «αποσύνθεση» της Γαλλίας, απαριθμούσαν τα φαινόμενα κατεδάφισης του πατριωτισμού,της Ιστορίας της, της πολιτισμικής παράδοσης, της ενότητας και αλληλεγγύης, της εσωτερικής ασφάλειας με την εγκληματική δράση ισλαμιστών τρομοκρατών και κουκουλοφόρων καταστροφέων, παρείσακτων σε ειρηνικές διαδηλώσεις, την απόσπαση τμημάτων του έθνους και υποταγή τους σε ξένα δόγματα αντίθετα με το γαλλικό Σύνταγμα, έχει προκαλέσει στην Γαλλία πολιτικό αντιπερισπασμό από τον ειδησεο-πολιτικό μονόλογο του Κορωνοϊού και της καραντίνας.

Η κυβέρνηση, την οποία οι επιστολογράφοι καλούσαν σε αφύπνιση και αντιμετώπιση των κινδύνων, ενώπιον και του φάσματος εμφυλίου πολέμου και δηλώνοντας πρόθυμοι να την ενισχύσουν σε αυτόν τον αγώνα, επισήμαιναν παράλληλα ότι σε αντίθετη περίπτωση το καθήκον τιμής των ενόπλων δυνάμεων είναι η σωτηρία της πατρίδας.

Η επικεφαλής της δεξιάς παράταξης Εθνικός Συναγερμός και βεβαία αντίπαλος του Προέδρου Μακρόν στις προεδρικές εκλογές του προσεχούς έτους έσπευσε να «καπελώσει» την διακήρυξη των αξιωματικών, δηλώνοντας ότι συμφωνεί πλήρως με το περιεχόμενό της και καλώντας τους στις τάξεις της παράταξής της.

Η τοποθέτησή της προσέφερε τα πυρομαχικά κυβερνητικού και δημοσιογραφικού βομβαρδισμού του διαβήματος των αξιωματικών ως αντισυνταγματικού, παράνομου, στασιαστικού και πραξικοπηματικού. Ο Πρόεδρος Μακρόν απέφυγε δημόσια δήλωση, απλά διέρρευσε από τους συμβούλους του ότι τους είπε: «Η Μαρίν Λεπέν έδειξε το πραγματικό πρόσωπο της παράταξής της, αυτό των πολιτοφυλάκων και των πραξικοπηματιών».

Δηλώσεις στιγματισμού του διαβήματος των αξιωματικών, ως στασιαστικού και υποκινούντος σε εμφύλιο πόλεμο, δύο κυρίες υπουργοί, των Στρατιωτικών Φλοράνς Μαρλύ , η οποία ζήτησε από το Γενικό Επιτελείο να επιβάλει κυρώσεις στους αποστράτους αξιωματικούς, και Βιομηχανίας Ανίες-Πανιέ Ρουνασιέ, η οποία «καταδίκασε ανεπιφύλακτα» στο Τουίτερ το διάβημα των στρατηγών ως πρόσκληση σε εξέγερση.

Από την πλευρά της αριστεράς, ο Ζακ Λυκ Μελανσόν των «Ανυποτάκτων», εγκάλεσε στο Τουίτερ τον πρόεδρο Μακρόν «για τηνσιωπή του και ανήγγειλε ότι θα προσφύγουν στην δικαιοσύνη.

Κατωτέρω νέο σχετικό γαλλικό σχετικό δημοσίευμα.


Ο Στρατός και η Μακρονική Εξουσία



Gérard Luçon, /Réseau International/ 26-4-21



Σχετικά με το θέμα της περίφημης «επιστολής των στρατηγών», αφού ο Τύπος και οι υπηρέτες της εξουσίας έχουν κινητοποιηθεί, επιτρέπω στον εαυτό μου αυτές τις λίγες διευκρινίσεις:

Από τη μία πλευρά, είναι οι στρατιωτικοί εν αποστρατεία που μιλούν επειδή οι εν υπηρεσία δεν έχουν το δικαίωμα να το κάνουν – είναι La Grande Muette ( Μεγάλη Σιωπηλή, γαλλικός χαρακτηρισμός των ενόπλων δυνάμεων). Από την άλλη πλευρά είναι στην πραγματικότητα αξιωματικοί (όχι μόνο στρατηγοί) όλων των φρονημάτων και τάσεων, που σημαίνει ότι η «δυσφορία» είναι βαθιά, έτσι ώστε οι εφημερίδες να μπορούν να προσπαθήσουν να σπιλώσουν αυτό το κίνημα μιλώντας για εξτρεμιστές στρατηγούς ή συνωμότες. Το πρόβλημα είναι έκδηλο και ορατό, και είναι σαφές: Ένα μεγάλο μέρος του στρατού δεν υποστηρίζει πλέον την ατλαντική, ρωσοφοβική και «ισραηλινή» πολιτική της γαλλικής κυβέρνησης ... Μετά απόκειται σε κάθε έναν να μεταφράσει και να καταλάβει τι έχω γράψε: Σημαίνει, αυτό που είναι τώρα «ΠΡΟΦΑΝΈΣ», ότι ο στρατός δεν υποστηρίζει την εξουσία !!!

Αυτό πανικοβάλλει το Προεδρικό Μέγαρο και μέσα στην ατλαντική αριστερά (ακόμη και το φτωχό μέλος Corbière του κόμματος του Μελανσόν ανακατεύτηκε ) ...

Έτσι χαρακτηρίζουν τους στρατηγούς ως άκρα δεξιά (επειδή η Μαρίν Λεπέν άρπαξε την ευκαιρία), ότι είναι νοσταλγοί της Γαλλικής Αλγερίας (επειδή η διακήρυξη δημοσιεύθηκε την ημερομηνία του πραξικοπήματος του Αλγερίου), όταν 21 Απριλίου συμβαίνει να είναι επίσης η Παγκόσμια Ημέρα Δημιουργικότητας και Καινοτομίας, τα γενέθλια της Βασίλισσας της Αγγλίας, καθώς και του Αγίου Ανσέλμου, όταν «σπέρνουμε τα τελευταία λουλούδια».

Λοιπόν ο Τύπος διατάχτηκε να θάψει την ανοικτή επιστολή, ως επικίνδυνη για τους αναγνώστες. Αντί να κάνει αυτήν την δουλειά υπηρέτη, αυτός ο Τύπος καλά θα έκανε να ψάξει να δει ποιος είναι κάθε ένας των υπογραφόντων (στρατηγών) γιατί υπάρχουν ακόμη και «παλαιοί» της στρατιωτικής μυστικής υπηρεσίας . . . που ακόμη και στην αποστρατεία δεν είσαι ποτέ ένας απόκληρος των εμπιστευτικών πληροφοριών. Ένας από τους υπογράφοντες είναι ο Στρατηγός Delawarde που γράφει τακτικά στο Reseau Interrnational ,άρθρα στα οποία φέρνει πολύτιμες (και στοιχειοθετημένες πληροφορίες σχετικά με την περίφημη "πανδημία" ...

Και ας μην ξεχνάμε ότι στην αρχή του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων, όταν το περίφημο "Kizyvienne" έτρεμε από φόβο, η υπουργός Αμύνης Φλοράνς Παρλύ είχε ζητήσει την επέμβαση του στρατού (τα συντάγματα των Calvi και Nimes) και το Γενικό Επιτελείο είχε ευγενικά απαντήσει ότι θα μπορούσε να πάει να … (είχα γράψει ένα άρθρο γι 'αυτό που αναδημοσιεύθηκε στο A-vox, RI και στην ιστοσελίδα « profession-gendarme », που συνδέεται με την χωροφυλακή.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


΄Εχει προηγηθεί ανακοίνωση τους για την εξωτερική πολιτική.

Του Μιχαήλ Στυλιανού 27-4-21

Είκοσι στρατηγοί ε.α. 100 ανώτεροι αξιωματικοί και 1.000 βαθμοφόροι των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων, με ανοικτή επιστολή τους προς τον πρόεδρο Μακρόν, τα μέλη της κυβέρνησής του και τα μέλη του κοινοβουλίου, απευθύνουν καταγγελία για την κατάσταση «αποσύνθεσης (delitement) που πλήττει την όμορφη χώρα μας».

Το κείμενό τους, που δημοσιεύθηκε στο έγκυρο γαλλικό περιοδικό « Valeurs Actuelles», υποκινεί στον συλλογισμό ότι όσα επικαλούνται δεν πλήττουν μόνο την Γαλλία…

Επισημαίνουν ότι « Η ώρα είναι κρίσιμη, η Γαλλία κινδυνεύει, πολλοί θανάσιμοι κίνδυνοι την απειλούν. Εμείς, ακόμη και στην αποστρατεία, παραμένουμε στρατιώτες της Γαλλίας, δεν μπορούμε, υπό τις παρούσες συνθήκες, να μείνουμε αδιάφοροι για την τύχη της όμορφης χώρας μας.»

Σημειώνοντας ότι εκφράζουν το αίσθημα και των εν ενεργεία συναδέλφων τους, αναφέρουν ότι οι λέξεις τιμή και πατρίδα που
προβάλλουν με χρυσά γράμματα οι γαλλικές σημαίες, τους υποχρεώνουν στην «καταγγελία της αποσύνθεσης που πλήττει την
πατρίδα μας»

Απαριθμούν σε τεκμηρίωση ότι:

- Υπό το προσωπείο του αντί-ρατσισμού, άτομα γεμάτα μίσος και φανατισμό «περιφρονούν, την χώρα μας, τις παραδόσεις της, την πολιτισμική της παράδοση και θέλουν να την διαλύσουν, ξεριζώνοντας το παρελθόν της και την ιστορία της. Επιτίθενται έτσι εναντίον παλαιών συμβόλων στρατιωτικής και πολιτικής δόξας, αναλύοντας φράσεις ηλικίας πολλών αιώνων.»

- «Με την Ισλαμισμό και τις ορδές των συνοικιών αποσπούν πολυάριθμα μικρά τμήματα του έθνους μας για να τα μεταμορφώσουν σε περιοχές υποταγμένες σε δόγματα αντίθετα προς το Σύνταγμά μας.»

- «Το μίσος παίρνει την θέση της αδελφότητας στις διαδηλώσεις, όπου η εξουσία χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της τάξεως ως βοηθητικούς υπαλλήλους και αποδιοπομπαίους τράγους, απέναντι στους Γάλλους με κίτρινα γιλέκα που διαδηλώνουν την απελπισία τους. Και αυτό ενώ παρείσακτοι κουκουλοφόροι καταστρέφουν τα εμπορικά καταστήματα και απειλούν ακόμη και τις δυνάμεις της τάξεως, οι οποίες απλά εφαρμόζουν τις δικές σας, συχνά αντιφατικές, εντολές».


Προσθέτουν ότι οι κίνδυνοι αυξάνουν, η βία επεκτείνεται από μέρα σε μέρα, με αλλεπάλληλες φρικιαστικές δολοφονίες Γάλλων από ισλαμιστές τρομοκράτες. «Αλλά εμείς, υπηρέτες του έθνους που πάντοτε υπήρξαμε πρόθυμοι να θέσουμε την ύπαρξή μας στην υπηρεσία της δέσμευσής μας ως στρατιωτικών, δεν μπορούμε να μείνουμε παθητικοί θεατές ενώπιον τέτοιων γεγονότων

Έτσι αυτοί που διευθύνουν την χώρα μας είναι επιτακτικά υποχρεωμένοι να βρουν το απαραίτητο θάρρος για την εκρίζωση αυτών των κινδύνων. Μην ξεχνάτε ότι, όπως εμείς, η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας έχει απαυδήσει με τις υπεκφυγές σας και με τις ένοχες σιωπές σας».


Καταλήγουν στο προνουτσιαμέντο τους σε πολυσήμαντο ύφος, με τις ακόλουθες φράσεις:

«Κυρίες και Κύριοι, αρκετά με τις υπεκφυγές, η ώρα είναι κρίσιμη, το έργο είναι τεράστιο. Μην χάνετε καιρό και να ξέρετε πως είμαστε έτοιμοι να στηρίξουμε τις πολιτικές που αποβλέπουν στην σωτηρία του έθνους.

΄Αν παρά ταύτα δεν γίνει τίποτα, η ανεμελιά θα συνεχίσει την εξάπλωσή της στην κοινωνία, προκαλώντας στο τέλος μιαν έκρηξη και την επέμβαση των εν ενεργεία συντρόφων μας σε μιαν επικίνδυνη αποστολή προστασίας των πολιτισμικών αξιών μας και σωτηρίας των συμπατριωτών μας στην εθνική επικράτεια.

Είναι ορατό, δεν υπάρχει πια χρόνος για υπεκφυγές, αλλιώς αύριο ο εμφύλιος πόλεμος θα θέσει τέρμα στο αυξανόμενο χάος και οι νεκροί, για τους οποίους θα φέρετε την ευθύνη, θα μετριούνται κατά χιλιάδες.»

- - - - -

Προηγούμενο μακροσκελέστατο κείμενο στρατηγικής ανάλυσης του Ομίλου Διαστρατιωτικού Προβληματισμού, με την υπογραφή 15 στρατηγών και ναυάρχων ε.α., που δημοσιεύθηκε στις 22 Φεβρουαρίου (΄Εχουν δημοσιευθεί και άλλα παρόμοια στα μη ελεγχόμενα γαλλικά μέσα ενημέρωσης ) επεσήμαινε την δυσάρεστη σήμερα διεθνή θέση της Γαλλίας και την εξωτερική πολιτική της, με τίτλο:

Η Παγίδα του Διατλαντικού Δεσμού και πως να Διαφύγουμε από Αυτήν την Παγίδα.

Και υπότιτλο: «Το ΝΑΤΟ Υποτάσσει την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση στις Ηνωμένες Πολιτείες





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Edouard Husson. /Réseau International/ 7-4-21 
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το «γαλλογερμανικό ζευγάρι» δεν υπάρχει εδώ και πολύ καιρό. Οι Γερμανοί το γνωρίζουν αυτό και έχουν την πολιτική νοημοσύνη να μην το λένε. Επειδή οι Γάλλοι ηγέτες εξακολουθούν να πιστεύουν σε αυτό ακλόνητα. Και με αυτόν τον τρόπο, στερούνται μιας πολιτικής που συνάδει περισσότερο με τα γαλλικά συμφέροντα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


Την Πέμπτη 1 Απριλίου, κατά τη διάρκεια ακρόασης ενώπιον της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Γερουσίας, Ο Κλεμάν Μπών εξήγησε για την εξέλιξη του Ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας: «Θα πρέπει πρώτα να διεξαγάγουμε μια γαλλογερμανική συζήτηση, πιθανώς στα τέλη του 2021, στις αρχές του 2022 με τη νέα ομοσπονδιακή κυβέρνηση» που θα προκύψει από τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Ας αφήσουμε κατά μέρος την αδεξιότητα να καταστήσουμε αυτό το θέμα αντικείμενο συζήτησης στη εφετινή γερμανική προεκλογική εκστρατεία, ενώ ένα σημαντικό μέρος της γερμανικής γνώμης παραμένει εχθρικό προς τη χαλάρωση των κανόνων δημοσιονομικής ισορροπίας που απορρέουν από τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Ο ίδιος ο Γάλλος υπουργός οικονομικών Μπρούνο Λεμαίρ παραπονέθηκε πρόσφατα για την αντίθεση που εξέφρασαν συντηρητικές προσωπικότητες και το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης στην έγκριση του σχεδίου ανάκαμψης. Ας αφήσουμε επίσης κατά μέρος το θεμελιώδες ερώτημα: είναι καλό για τη Γαλλία το ότι η Γαλλία συνεχίζει να αφήνει τα δημόσια οικονομικά της να ολισθαίνουν, ενώ καθιερώνεται από την ΕΕ μια διάκριση μεταξύ λειτουργικών και επενδυτικών δαπανών;

Το πρόβλημα που τίθεται με τη δήλωση του κ. Beaune είναι ο αναχρονιστικός χαρακτήρας της γαλλικής πολιτικής. Οι Γάλλοι ηγέτες προσκολλώνται στην προτεραιότητα του γαλλογερμανικού ζευγαριού εντός των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, όταν δεν έχουν κερδίσει τίποτα από αυτό τα τελευταία χρόνια, όπως κατέδειξα σε πρόσφατο βιβλίο...


Ο μύθος του γαλλογερμανικού ζευγαριού

Υπάρχει ένας επίσημος απολογισμός στη Γαλλία που οδηγεί από τη συμφιλίωση στη γαλλογερμανική φιλία και από αυτή τη φιλία στη συνεχή εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ωστόσο, αυτή η πολιτική «φιλία» στην οποία οι Γάλλοι σχολιαστές δίνουν το όνομα «ζευγάρι» - μια φράση που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ στη Γερμανία1 - έχει βιώσει σοβαρές διακοπές και2 έχει αποτελέσει αντικείμενο συνεχών υπολογισμών εξουσίας μεταξύ των δύο εταίρων.


6 στρατηγικές συμβουλές προς τους Γάλλους ηγέτες απέναντι στην Γερμανία


Η Γερμανία αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα. Ειδικότερα, στις δημοσκοπήσεις, παρατηρείται επίσπευση της πτώσης του CDU,του κόμματος της κ. Mέρκελ. Αναμένεται να δυσκολευτεί πολύ στις επόμενες γενικές εκλογές για να υπερβεί το 25% (από 41% το 2013) και είναι πιθανό να είναι μόνο λίγες μονάδες μπροστά από τους Πράσινους και λιγότερο από δέκα μπροστά από το SPD. Ο επόμενος καγκελάριος, πιθανώς επικεφαλής ενός συνασπισμού τριών κομμάτων, θα είναι επομένωςπολύ πιο αδύναμος από τους προκατόχους του. Από την άλλη, η Γερμανία έχει χάσει σταδιακά τις αποφάσεις διαιτησίας εντός της ΕΕ κατά την τελευταία δεκαετία όσον αφορά τις δημοσιονομικές και νομισματικές πολιτικές χαλάρωσης: Πραγματοποιήθηκαν σε πείσμα της αντίθεσής της.. Τέλος, η αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ αποτελεί πλήγμα για τη Γερμανία, καθώς η Γερμανία θα μπορούσε τις περισσότερες φορές να υπολογίζει στη βρετανική στήριξη στις ψηφοφορίες, στην υπηρεσία της εμβάθυνσης της “μεγάλης αγοράς".

Όλες αυτές οι ανατροπές δεδομένων στην ευρωπαϊκή κατάσταση θα έπρεπε να οδηγήσουν τους Γάλλους ηγέτες να αλλάξουν ριζικά τη στρατηγική τους απέναντι στην Γερμανία.

1. Η διαβούλευση με το Παρίσι του Βερολίνο,του οποίου η θέση έχει αποδυναμωθεί στην ΕΕ κατά τη δεκαετία του 2010, θα πρέπει να ολοκληρώσει μια ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση και όχι να αποτελέσει προϋπόθεση γι’ αυτήν, όπως εξακολουθεί να πιστεύει ο κ.Μπών.

2. Οι αποφάσεις στη Γερμανία θα λαμβάνονται όλο και λιγότερο στο Βερολίνο και όλο και περισσότερο στις περιφερειακές οικονομικές πρωτεύουσες - Ντίσελντορφ, Φρανκφούρτη, Στουτγάρδη, Μόναχο, Δρέσδη. Εκεί πρέπει να αναπτύξουμε τα δίκτυά μας, να σφυρηλατήσουμε προσωπικούς δεσμούς τώρα. Η γαλλογερμανική πολιτική δεν διεξάγεται πλέον μόνο μεταξύ των εθνικών κυβερνήσεων αλλά και μεταξύ των περιφερειών, μεταξύ των πόλεων.

3. Οι Γερμανοί που εργάζονται στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα έχουν επίσης καταστεί πολύ σημαντικοί ως στόχος για την εκπροσώπηση ομάδων συμφερόντων. Είτε εργάζονται στην Επιτροπή, υπό την εποπτεία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είτε στο Κοινοβούλιο, η γνώμη τους έχει μεγάλη βαρύτητα. Αντιθέτως, εάν τους ξεχάσουμε, μπορούν να εγείρουν φραγμό σε μια γαλλική πολιτική.

4. Πρέπει να φτάσουμε στο Βερολίνο και στα ευρωπαϊκά συμβούλια έχοντας ήδη σχηματίσει πλειοψηφίες, οι

οποίες, εάν χρειαστεί, επιβάλλονται στη Γερμανία. Αυτό σημαίνει ότι, από την άποψη της Γαλλίας, δεν υπάρχουν πλέον "μικρές χώρες". Όλες οι ψήφοι μετράνε.

5. Η παρουσία στην κεφαλή της ιταλικής κυβέρνησης του πρώην προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Mάριo Ντράγκι, του ανθρώπου που ανάγκασε τους Γερμανούς σε μια πιο ευέλικτη νομισματική πολιτική το 2012-13, αποτελεί πλεονέκτημα για τη Γαλλία. Αυτή θα πρέπει να είναι μια ευκαιρία να δημιουργηθεί μια πραγματική κοινότητα συμφερόντων της Γαλλίας με την Ιταλία και την Ισπανία, για να βαρύνουμε περισσότερο στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

6. Τέλος, όποιοι και αν είναι οι εταίροι μας στις διαπραγματεύσεις, η Γαλλία για να είναι αξιόπιστη, πρέπει να βάλει σε τάξη τα δημόσια οικονομικά της. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα, φυσικά, έναντι της Γερμανίας, η οποία δεν μας παίρνει σοβαρά υπόψη εδώ και χρόνια, λόγω των ελλειμμάτων μας (που πραγματοποιήθηκαν από τα χαμηλά επιτόκια που εγγυάται για τη ζώνη του ευρώ).



Σπάνια αναφέρεται ότι ο στρατηγός de Gaulle έθεσε σε μεγάλο βαθμό σε ύπνο τη γαλλογερμανική συνεργασία, αρχής γενομένης από το 1963, διότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δεν επιθυμούσε, σε αντίθεση με τη Γαλλία, οποιαδήποτε αποστασιοποίηση από το ΝΑΤΟ. Ούτε θέλουμε να θυμηθούμε πόσο πικρές ήταν οι συζητήσεις μεταξύ του François Mitterrand και του Helmut Kohl το 1989-90 κατά τη στιγμή της επανένωσης. Ή πόσο η κ. Μέρκελ μισούσε τον Νικολά Σαρκοζί,πίσω από τα φαινόμενα, και δεν μπορούσε να αντέξει την πίεση που της ασκούσε ο Γάλλος πρόεδρος, με την υποστήριξη του Μπαράκ Ομπάμα, για να έχει μια ενεργή οικονομική πολιτική για την καταπολέμηση της κρίσης. Η ίδια καγκελάριος έσερνε τα πόδια της για να συνταχτεί στο όραμα Μακρόν για «ευρωπαϊκή κυριαρχία» και προϋπολογισμό, παρά τη συνεχή έκκληση του Εμμανουήλ Μακρόν.

1. Η Γαλλία και η Γερμανία επιδιώκουν διαφορετικούς στόχους μέσω της ευρωπαϊκής εταιρικής σχέσης: Το Παρίσι επιδιώκει μια ν« Ερώπη της εξουσίας»· Το Βερολίνο φροντίζει οι γείτονές του να ακολουθούν τους κανόνες οργάνωσης της οικονομικής ζωής, κανόνες που εφαρμόζονται στην Γερμανία βασικά τον "πειθαρχικό φιλελευθερισμό" - προκειμένου να περιοριστεί ο ανταγωνισμός για την οικονομία της στην ευρωπαϊκή ήπειρο και να είναι σε θέση να αναπτύξει μια στρατηγική εξαγωγών σε παγκόσμια κλίμακα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Alexandre Lemoine / Réseau International / 30-3-21
Mετάφραση:Μ.Στυλιανού

Μπορούμε να πιστέψουμε τους ευρωσκεπτικιστές που προβλέπουν την αποχώρηση της Γαλλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που ονομάζεται Frexit; Εξάλλου, το Brexit έδειξε ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο.

Το έναυσμα για το Brexit ήταν το δημοψήφισμα στο οποίο το 51% των Βρετανών ψήφισε υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ. Οι πολιτικοί επιστήμονες υποθέτουν ότι με τη διεξαγωγή ενός τέτοιου δημοψηφίσματος στη Γαλλία σήμερα, η κατάσταση θα ήταν περίπου η ίδια.

Η Mαρίν Λεπέν, αρχηγός του κόμματος Εθνικός Συναγερμός, το οποίο τάσσεται υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ, βασίζεται στη γαλλική οργή για την πολιτική των Βρυξελλών στον αγώνα κατά του κορονοϊού και σε πανευρωπαϊκά μέτρα για τη στήριξη της Γαλλίας σε καταστάσεις κρίσης.

Οι Γάλλοι συγκρίνουν τις μεθόδους καταπολέμησης της πανδημίας και τη συνολική οικονομική κρίση στην Βρετανία και τον τρόπο με τον οποίο η ηγεσία της ΕΕ αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα. Συνολικά, η στρατηγική του Λονδίνου εκτός της ΕΕ φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική. Οι Γάλλοι συνέκριναν επίσης την υλική βοήθεια που παρείχε η ΕΕ στις χώρες μέλη με τη βοήθεια των αμερικανικών αρχών προς την εθνική οικονομία: 300 δισεκατομμύρια ευρώ και 5 τρισεκατομμύρια δολάρια αντίστοιχα. Δημοσιογράφοι και πολιτικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι μέχρι το 2021 ο αριθμός των ευρωσκεπτικιστών στη Γαλλία θα μπορούσε να φτάσει το 40-50%.

Οι Γάλλοι αποδοκιμάζουν επίσης τη συνεργασία που καθιερώθηκε με τη Γερμανία, η οποία, όπως αναφέρουν, ωφελεί περισσότερο το Βερολίνο και βλάπτει τα συμφέροντα της Γαλλίας. Το Παρίσι φαίνεται να είναι ο υπ' αριθμόν ένα υποψήφιος για αποχώρηση από την ΕΕ. Η χώρα έχει αυτόνομη οικονομία, είναι σε θέση να παράγει υψηλή τεχνολογία. Η ΕΕ έχει καταστεί μια γραφειοκρατική δομή που εμποδίζει την ανάπτυξη της οικονομίας και τα συμφέροντα των χωρών που αποτελούν μέρος της ΕΕ.

Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί επιστήμονες είναι πεπεισμένοι ότι εάν η Γαλλία αποχωρούσε, η ΕΕ αναπόφευκτα θα κατέρρεε. Ταυτόχρονα, η ευθύνη για ένα τέτοιο αποκαλυπτικό σενάριο για την ΕΕ ανήκει στους ηγέτες των Βρυξελλών, οι οποίοι εμποδίζουν τη χορήγηση προτιμήσεων στο ευρωπαϊκό εμπόριο και δεν παρέχουν την απαραίτητη στήριξη στα κράτη μέλη της ΕΕ.

Πηγή: https://www.observateurcontinental.fr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι απλές υφασμάτινες μάσκες δεν θα γίνονται πλέον δεκτές στις σχολικές μονάδες όλων των βαθμίδων της Γαλλίας. Από τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου, επιτρέπονται μόνο μάσκες κατηγορίας 1 - δηλαδή, με φιλτράρισμα τουλάχιστον 90% αερολυμάτων - στην κατηγορία.

Η ανακοίνωση έγινε από τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας, Jean-Michel Blanquer, την 1η Φεβρουαρίου, ο οποίος επέδειξε τη φιλοδοξία του να «κρατήσει τα σχολεία ανοιχτά» και να περιορίσει την κυκλοφορία του ιού στα σχολεία.

Οι μάσκες κατηγορίας 1

Οι μάσκες κατηγορίας 1 φιλτράρουν το 90% των σωματιδίων, μόνο αερολύματα μικρότερα από 3ply. Ως εκ τούτου, θεωρούνται πολύ προστατευτικές.

«Οι μάσκες κατηγορίας 1, που παρέχονται από κατασκευαστές, επικυρωμένους από τη γενική διαχείριση των ενόπλων δυνάμεων όσον αφορά την απόδοση, είναι εξίσου αποτελεσματικές με τις χειρουργικές μάσκες», διαβεβαίωσε ο καθηγητής Didier Lepelletier, συμπρόεδρος της ομάδας εργασίας Covid -19 στο Ανώτατο Συμβούλιο Δημόσιας Υγείας (HCSP).

Αυτές οι μάσκες, βιομηχανικής κατασκευής, είναι συχνά επαναχρησιμοποιήσιμες.

Επιπλέον, όπως αυτές της κατηγορίας 2, μπορούν να διατεθούν στο εμπόριο χωρίς έγκριση από τρίτο μέρος, ακόμη και αν ένα πρότυπο NF Barrier Masks από την AFNOR μπορεί να ζητηθεί από τους κατασκευαστές.

Διαφέρουν από τις χειρουργικές μάσκες ή τις μάσκες FFP2, οι οποίες είναι ακόμη πιο προστατευτικές.

Οι χειροποίητες υφασμάτινες μάσκες φιλτράρουν μόνο το 70% των αερολυμάτων. Το HCSP εξέδωσε γνώμη στις 18 Ιανουαρίου, στην οποία συνέστησε ανεπιφύλακτα «να αντικατασταθούν οι μάσκες κατηγορίας 2 και οι χειροποίητες μάσκες με μάσκες κατηγορίας 1 για το ευρύ κοινό, λόγω της καλύτερης ισχύος φιλτραρίσματος».

Απομένει να δούμε από τι διακινδυνεύουν τα παιδιά που δεν θα είναι εξοπλισμένα με τέτοιες μάσκες, τονίζει η Le Figaro. Σύμφωνα με την γαλλική le Parisien, δεν έχει ακόμη εκδοθεί οδηγία από το υπουργείο.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου