Articles by "Γαλλία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γαλλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Brendan O Neil, Zero Hedge, 28-12-18
Στυ

Οι Ευρωπαίοι είναι σε επανάσταση εναντίον του πολιτικού και του πολιτισμικού καθεστώτος και αυτό είναι έξοχο.

[Στην παρόρμηση που προαιώνια κινεί, τέτοια μέρα, κάθε θνητό, σε ανασκόπηση πεπραγμένων και εμπειριών και στην απόπειρα να διαβάσει τους προσιτούς οιωνούς για όσα υπόσχεται ή απειλεί ο αρχόμενος χρόνος, πολύ χρήσιμο, ελπιδοφόρο και κυρίως πνευματικά εμπλουτιστικό βοήθημα είναι ο πιο κάτω οδηγός ανάγνωσης, προσέγγισης και επεξεργασίας του φαινομένου της επεκτεινόμενης, στην Ευρώπη και στην Δύση ευρύτερα,  έκρηξης του ανατρεπτικού «λαϊκισμού», των βαθύτερων χαρακτηριστικών του, των ιστορικών σταθμών στους οποίους παραπέμπει και των πιθανών συνεπειών του για την διαμόρφωση του κοινωνικού και πολιτισμικού μέλλοντος .Το άρθρο ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις ποιότητας, μιας μέρας παρενθέσεων αυτοσυγκέντρωσης και διαλογισμού και προσκαλεί σε προσεγμένη ανάγνωση.

Ο Brendan O’Neil είναι καθιερωμένος δημοσιογράφος-σχολιαστής, μεγάλης πνευματικής καλλιέργειας, παλαιός συνεργάτης βρετανικών, αυστραλιανών και αμερικανικών εντύπων, που υπήρξαν στο παρελθόν πηγές  ασφαλούς ενημέρωσης και διαφωτισμού, όπως τα New Statesman, Guardian, Spectator, και Christian Science Monitor. Σύγχυση σε αρνητικές αντιδράσεις, που πιθανώς προκαλέσουν σημεία του άρθρου σε κάποιους αναγνώστες της Αριστεράς, θα επιφέρει η πληροφορία ότι ο συντάκτης του αναφέρεται σε βιογραφικά λεξικά ως ακροαριστερός και  πρώην εκδότης περιοδικού υπό το όνομα «Ζωντανός Μαρξισμός».]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού


Ο χειρότερος, βλακωδέστερος πλατειασμός της εποχής μας, που ειπώθηκε τόσο από τον αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι όσο και από αυτοαποκαλούμενους αριστερούς ριζοσπάστες είναι πως γυρίσαμε πίσω στην δεκαετία του 1930. Αντιμετωπίζοντας αυτήν την μαύρη δεκαετία σαν να ήταν μια ακόμη ζωντανή δύναμη, παρατηρητές τόσο από την ανήσυχη αστική τάξη όσο και από την νευρωτική αριστερά επιμένουν ότι τα σκοτεινά πνεύματα του Τριάντα σηκώθηκαν από τον τάφο τους και έχουν την Δύση από τον λαιμό στην δολοφονική περίσφιγξη των χεριών τους. Βλέποντας την βρετανική έξοδο από την ΕΕ, την ευρωπαϊκή στροφή εναντίον του πολιτικού συστήματος, την άνοδο των «λαϊκίστικων» κομμάτων και το άπλωμα των επαναστάσεων με «κίτρινα γιλέκα», το σύστημα που διαμορφώνει «κοινή γνώμη» βλέπει παντού την ανάσταση του φασισμού, που ως αποφώλιο ζόμπι έρχεται να αφανίσει τους καρπούς της προόδου των τελευταίων δεκαετιών.

Αυτή η ανάλυση είναι τόσο κακή που δεν θα μπορούσε να υπάρξει χειρότερη. Το να συγκρίνεις γεγονότα του σύγχρονου πολιτικού βίου με γεγονότα του παρελθόντος είναι πάντοτε ένας ατελής τρόπος για να αντιληφθείς που πάει η πολιτική εξέλιξη, Αλλά αν πρόκειται να ψάξουμε για αναλογίες των σημερινών με γεγονότα του παρελθόντος, τότε δεν είναι με την δεκαετία του 1930 που μοιάζει και αισθάνεται παρόμοια η εποχή μας, αλλά με την δεκαετία του 1840. Ειδικότερα με το 1848. Αυτός είναι ο χρόνος όπου λαοί σε όλη την Ευρώπη εξεγέρθηκαν για ριζική πολιτική αλλαγή, αρχίζοντας από την Γαλλία και συνεχίζοντας στην Σουηδία, στην Δανία, στα γερμανικά και στα ιταλικά κράτη, στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων και αλλού. Ήσαν επαναστάσεις δημοκρατικές, που διεκδικούσαν την καθιέρωση ή την βελτίωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, την ελευθερία του Τύπου, την κατάργηση των παλαιών μοναρχικών κρατικών δομών και την αντικατάστασή τους από ανεξάρτητα έθνη-κράτη και δημοκρατίες. Το 1848 συχνά αναφέρεται ως η ΄Ανοιξη των Εθνών.

Ακούγεται γνωστό; Φυσικά το 2018 δεν ήταν τόσο ταραχώδες όσο το 1848. Υπήρξαν ανατροπές μέσω κάλπης και εξεγέρσεις στους δρόμους αλλά όχι απόπειρες πραγματικής επανάστασης. Και ωστόσο η εποχή μας μοιάζει επίσης σαν ΄Ανοιξη των Εθνών. Ειδικά στην Ευρώπη. Είναι τώρα εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη που θέλουν να αποκαταστήσουν τα ιδεώδη της εθνότητας, της εθνικής κυριαρχίας και της λαϊκή δημοκρατίας, εναντίον  καθεστώτων που μοιάζουν με νέο-μοναρχικές μορφές τεχνοκρατίας του 21ου Αιώνα. Η επίμονη εξέγερση των «κίτρινων γιλέκων» στην Γαλλία απεικονίζει καλά αυτή την πραγματικότητα. Εδώ έχουμε έναν κυβερνήτη με αυξανόμενα μοναρχικά χαρακτηριστικά – την επηρμένη, σε στυλ νεφεληγερέτη Δία, προεδρία Μακρόν- αμφισβητούμενη επί σειρά εβδομάδων από ένα λαό, που διεκδικεί μεγαλύτερη συμμετοχή στην διαμόρφωση της εθνικής  πολιτικής και μεγαλύτερη εθνική ανεξαρτησία. «Μακρόν=Λουδοβίκος16ος, έγραφαν μερικά συνθήματα στους κυριαρχούμενους από κίτρινα γιλέκα δρόμους του Παρισιού. Και ξέρουμε τι συνέβη στον Λουδοβίκο τον16ο,*(αν και το 1793 δεν ήταν φυσικά το1848).

H γαλλική επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1848 –η οποία ανέτρεψε την συνταγματική μοναρχία πού είχε ιδρυθεί το 1830 και οδήγησε στην ίδρυση της 2ης Δημοκρατίας- ήταν από τα κύρια εναύσματα της λαϊκής άνοιξης που απλώθηκε σε όλη την Ευρώπη το 1848.Το ίδιο απλώνεται σήμερα το κίνημα των κίτρινων γιλέκων. Προ εβδομάδων διαδηλωτές στο Βέλγιο με κίτρινα γιλέκα προσπάθησαν να εισβάλουν στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής –γεγονός χωρίς προηγούμενο, στο οποίο χαρακτηριστικά δόθηκε ελάχιστη δημοσιότητα. Στην Ολλανδία διαδηλωτές με κίτρινα γιλέκα πρόβαλαν το αίτημα δημοψηφίσματος για την συνέχιση συμμετοχής στην ΕΕ, ενώ στην Ιταλία συγκεντρώθηκαν για να διαδηλώσουν την υποστήριξή τους στην κυβερνητική αντίσταση στις επιταγές της ΕΕ.

Αυτές οι εκλογές στην Ιταλία ήταν το κρίσιμο γεγονός του 2018. ΄Εφεραν στην εξουσία την Λέγκα και το Κίνημα 5 Αστέρων, κόμματα που μισεί το κατεστημένο της ΕΕ και που συνέτριψαν τις ψευδαισθήσεις που είχε γεννήσει σε διάφορους παρατηρητές η περσινή εκλογή του Μανουέλ Μακρόν στην Γαλλία, ότι σήμαινε το ξεθύμασμα του λαϊκιστικού κύματος στην Ευρώπη. Η Ιταλία διέψευσε αυτούς τους ευσεβείς πόθους, οι εξεγερμένοι Γάλλοι επιβεβαιώνουν την διάψευση και τοπικές και εθνικές εκλογές παντού, από την Γερμανία ως την Σουηδία προσθέτουν βάρος στο γεγονός ότι το τέλος της λαϊκιστικής εξέγερσης δεν μοιάζει να έρχεται.

Όταν είσαι στο κορύφωμα ενός συμβάντος, όταν διαβάζεις καθημερινά για τον πόλεμο των κρατούντων εναντίον της βρετανικής αποχώρησης από την ΕΕ, βλέπεις στο Ιντερνέτ εικόνες με τις φωτιές στο Παρίσι και παρακολουθείς τον πόλεμο που έχει κηρύξει η ΕΕ κατά τη εκλεγμένης κυβέρνησης της Ιταλίας, μπορεί να είναι δύσκολο να εκτιμήσεις την ιστορική σημασία αυτών των γεγονότων. Ή απλά το μέγεθός τους. ΄Ολοι μας έχουμε τόσο σκοτιστεί με αυτό το μέσα-έξω των ευρω-βρετανικών διαπραγματεύσεων (που στη πραγματικότητα δεν είναι διαπραγματεύσεις αλλά μάλλον μικρο-διαφωνίες μεταξύ του Λονδίνου και του κατεστημένου της ΕΕ για το πώς το Ναι του δημοψηφίσματος για την έξοδο μπορεί να πνιγεί στα μουλωχτά.) Βλέπουμε γραφικούς δείκτες με την κατάρρευση της δημοτικότητας των καθιερωμένων κομμάτων, ειδικότερα των σοσιαλδημοκρατικών. Μας εκπλήσσει η διάβρωση της πολιτικής της συναίνεσης, ακόμη και στην Σουηδία, την παραδοσιακά πιο συναινετική χώρα. Αλλά είναι δύσκολο να συνθέσεις όλα αυτά σε μιαν ολοκληρωμένη εικόνα ιστορικού ρεύματος. Οφείλουμε ωστόσο να το προσπαθήσουμε, επειδή μπορούμε τότε να δούμε ότι αυτή που ζούμε είναι πράγματι μια εποχή εξέγερσης, ακόμη και χάους –αλλά ευπρόσδεκτου, καλού, καρποφόρου χάους.

Αυτό που έχουμε, σε όλη την Ευρώπη, είναι λαός που θέτει σε αμφισβήτηση το υφιστάμενο πολιτικό, ηθικό και πολιτισμικό καθεστώς. Αυτές δεν είναι απλά οικονομικές εξεγέρσεις, ακόμη και στην Γαλλία, όπου τα οικονομικά θέματα υπάρχουν ασφαλώς στο μίγμα. Αριστεροί παρατηρητές, όταν αναγκάζονται να προβληματιστούν με το φαινόμενο της εξέγερσης, προσπάθησαν να περιορίσουν το λαϊκιστικό κίνημα στην κραυγή βοήθειας από τους «πιο αδύνατους» και τους «παρατημένους στον δρόμο». Ισχυρίζονται πως αιτία του Βrexit ήταν το αίσθημα της οικονομικής ανασφάλειας. Μια τέτοια ανάλυση ευτελίζει την λαϊκή εξέγερση. Της αφαιρεί τον γνήσια ριζοσπαστικό χαρακτήρα της συνειδητής μαχητικής αμφισβήτησης, όχι μόνο του νεοφιλελευθερισμού, που είναι το βασικό στοιχείο του σχεδίου της ΕΕ, αλλά  -πολύ σημαντικότερο- των πολιτισμικών αρχών και των πολιτικών πρακτικών των νέων ηγετικών δυνάμεων (ελίτ) του 21ου Αιώνα στην Ευρώπη. Με το να λες «αυτοί οι άνθρωποι είναι φτωχοί και γι’ αυτό είναι θυμωμένοι» υποκλέπτεις από αυτούς τους πολίτες το ριζοσπαστικό τους κίνητρο.

Υπο κάποιαν έννοια το 2018 μοιάζει λιγότερο με το ίδιο το 1848 και πιο πολύ με τις δεκαετίες που προηγήθηκαν αυτού του εκρηκτικού χρόνου. Αυτές οι δεκαετίες ήταν, κατά τον ορισμό το Τρύκβε Θόλφσεν, στην μελέτη του για τον ριζοσπαστισμό της εργατικής τάξης στις παραμονές του 1848, «οι πεινασμένες δεκαετίες» - οι δεκαετίες όπου δυσφορία και ριζοσπαστισμός έβραζαν και φούσκωναν, προτού να εκραγούν σε σταθερές απαιτήσεις για Αλλαγή. Και μολονότι πολλοί άνθρωποι ήταν πολύ φτωχοί σε εκείνες τις «πεινασμένες δεκαετίες», δεν ήταν η «άμεση στέρησή τους» που τους ώθησε να οργανωθούν και να περάσουν στην δράση, γράφει ο Θόλφσεν. Το ένστικτο τους προς την εξέγερση περισσότερο χτίστηκε σε «στέρεες πνευματικές βάσεις» και εκφράζει την «άρνηση της νομιμότητας της κοινωνικής και πολιτικής τάξης».                                                                                           Κάτι ανάλογο έχουμε σήμερα. Ναι ο φόρος στα καύσιμα του Μακρόν χτύπησε τους Γάλλους στην τσέπη. Ναι πολλοί Βρετανοί που ψήφισαν Brexit ήταν φτωχότεροι από τους προύχοντες υπέρ  της ΕΕ. Ναι η ευρω-σκεπτικιστική ιταλική νεολαία αγωνίζεται να βρει δουλειά. Αλλά οι εξεγέρσεις τους, είτε στην κάλπη, είτε στους δρόμους, ενεργοποιούνται από κίνητρα υπέρτερα της « άμεσης στέρησης» -έχουν χτιστεί επάνω στην άρνηση της νομιμότητας της υπάρχουσας πολιτικής και πολιτισμικής τάξης.

Το Brexit αυτό αφομοίωσε: Μια μαζική ψήφος πρόκλησης κατά των τάξεων των εμπειρογνωμόνων, που επέμεναν ότι η                    ευρω-τεχνοκρατία είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος οργάνωσης μιας ηπείρου τόσο μεγάλης και περίπλοκης όπως η Ευρώπη. Είπαμε όχι σε αυτό. Αμφισβητήσαμε την νομιμότητα αυτής της πολιτικής ορθοδοξίας. Η Γαλλία το συνέλαβε επίσης. ΄Εχουμε λοιπόν τώρα εδώ ένα κίνημα ενάντιο στο πολιτισμικό αυτό πρότυπο, ενώ το πολιτισμικό πρότυπο εναντίον του οποίου στρέφονται τα κίτρινα γιλέκα είναι αυτό της κουλτούρας των νέων ελίτ, της γενιάς μετά το 1968. Η νέα κουλτούρα της ιδεολογικής πολύ-πολιτισμικότητας, της τεχνοκρατικής διακυβέρνησης, του αντι-εθνο-κρατικού ελιτισμού, των περιβαλλοντικών επιταγών –αυτό είναι εναντίον του οποίου ορθώνονται τώρα -και συνειδητά μάλιστα- οι εξεγερμένοι Γάλλοι. Ορισμένοι μάλιστα κρατούσαν πλακάτ που ζητούσαν την ίδρυση 6ης Δημοκρατίας, σε σαφή αμφισβήτηση της εξαιρετικά πρόεδρο-κεντρικής και με σκιώδη βουλή (υπό Μακρόν) 5ης Δημοκρατίας, υποκείμενης επιπλέον στα δεσμά της ΕΕ.

΄Ετσι ζούμε ξανά σε «πεινασμένες δεκαετίες». Λαοί πεινασμένοι για αλλαγή, για έναν άλλο τρόπο ζωής, που επί 40 χρόνια μας λένε πως δεν υπάρχει. («Δεν υπάρχει εναλλακτική», κατά την επαίσχυντη φράση της Θάτσερ.)                     

Αυτά τα πεινασμένα χρόνια, από τα οποία το 2018 ήταν το πιο πεινασμένο ως τώρα, θα πρέπει να τα αποθησαυρίσουμε, να τα γιορτάσουμε και να χτίσουμε επάνω σε αυτά. Είναι ανοιχτό το ερώτημα ποιος, εάν κάποιος, θα μορφοποιήσει και θα ηγηθεί αυτής της πείνας. Η αριστερά δεν μπορεί, επειδή συντάχτηκε με τον ελιτισμό της σηπόμενης τεχνοκρατίας και βλέπει την λαϊκιστική πείνα μας σαν μια νέα μορφή φασισμού, η προσπαθεί να υποτιμήσει τον λαϊκισμό σε μια οικονομική οιμωγή, θέση που έχει την τρομερή συνέπεια να ευτελίζει και ακόμη να σκοτώνει τον πολύ περισσότερο ιστορικό και ανατρεπτικό πολιτισμικό χαρακτήρα της.  

Υπάρχει ανάγκη από νέες φωνές. Αυτή η «πεινασμένη εξέγερση» είναι πράγματι λαός σε αναζήτηση φωνής: Μιας πολιτικής, ηθικής φωνής. Το 2019, πρέπει να το ελπίζουμε, φωνές θα υψωθούν από αυτήν την νέα άνοιξη των Εθνών.

-----------------

*Σημείωση: Σε δύο συγκεντρώσεις κίτρινων γιλέκων σε σταυροδρόμια εθνικών δρόμων υπήρξαν αναπαραστάσεις με τον Μακρόν στην κατάληξη του Λουδοβίκου 16ου. Στην μία είχε στηθεί Γκιλοτίνα, η μηχανή αποκεφαλισμών στην γαλλική επανάσταση. Στην άλλη έγινε μακάβριος αποκεφαλισμός ομοιώματος του σημερινού Προέδρου.


Εντυπώσεις εξοικειωμένου με την Γαλλία παρατηρητή από συστηματική παρακολούθηση της εξέλιξης των πέντε ως σήμερα «πράξεων» της εξέγερσης «Κίτρινα Γιλέκα», όπως παρουσιάστηκαν σε συνεχή απ’ ευθείας μετάδοση, από τους ρεπόρτερ και ανταποκριτές του γαλλικού ειδησεογραφικού καναλιού  L.C.I. ( La Chaine Info) σε δεκάδες , αλληλοδιάδοχα, μεγάλες και μικρές πόλεις της Γαλλίας.

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ο απλός άνθρωπος στην Γαλλία δεν είναι  τελικά ένα veau (μοσχάρι), όπως τον είπε ο Ντε Γκωλ  -σε ώρα απόγνωσης-  και όπως τον έδειχναν τα αποτελέσματα  αρκετών ψηφοφοριών -μετά το δημοψήφισμα του 2005 για την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.
Μπροστά στο μικρόφωνο του ρεπόρτερ της τηλεόρασης, κοντά στην υπαίθρια φωτιά ,που έχουν ανάψει για να ζεσταθούν, άνδρες και  γυναίκες   με κίτρινα γιλέκα, στο στρατηγικό σταυροδρόμι της πόλης ή του χωριού, στα λόγια μιας άγαμης μητέρας δυο παιδιών, βοηθού νοσοκόμου, ανακαλύπτεις: Σαφήνεια, γνώση, λογικό ειρμό και  κόσμια διατύπωση στην παρουσίαση του ευρύτατου κοινωνικού εφιάλτη που ζουν εκατομμύρια γαλλικές οικογένειες, με εισόδημα που δεν φτάνει ως τα τέλη του μήνα, ψαλλιδίζεται συνεχώς από φόρους και αυξήσεις και τελεί υπό την συνεχή απειλή της  απόλυσης.                                                                                         
Και  ακούς να διατυπώνονται  συγκεκριμένες, νόμιμες και  λογικές προτάσεις για την αντιμετώπιση του οικονομικού και κοινωνικού προβλήματος της χώρας για την ικανοποίηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων στην ζωή και στην αξιοπρέπεια και για την αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του λαού στην χάραξη των κρατικών επιλογών και της πορείας του έθνους.  
                                                                          
΄Ανθρωποι κάθε ηλικίας, ταξικής προέλευσης και βαθμού εκπαίδευσης, αγρότες, εργάτες, μικροί επιχειρηματίες, υπάλληλοι, φοιτητές, με κοινά χαρακτηριστικά λόγου - την ευθύτητα, την σαφήνεια, την λιτότητα και την ήρεμη αποφασιστικότητα. Στο βάθος της εικόνας που μεταφέρει η κάμερα:  Η γαλλική σημαία  και μάζες συγκεντρωμένων «κίτρινων γιλέκων» να κραυγάζουν το σύνθημα «Μακρόν Παραιτήσου», η  να τραγουδούν την Μασσαλιώτιδα, τον Εθνικό ΄Υμνο της χώρας. Κάποιοι να φορούν τον φρυγικό σκούφο, εθνικό σύμβολο. Και πλήθος συνθήματα σε πλακάτ και στην ράχη των κίτρινων γιλέκων κατά του «προέδρου των πλουσίων».
Αλλαγή εικόνας στο στούντιο και στο πάνελ των σχολιαστών και σύγκριση με τον λόγο της εξουσίας: άκαμπτο, αξιωματικό, «παιδαγωγικό», στην ερμητική γλώσσα της ΕΝΑ και της Εκόλ Πολυτεκνίκ, της στατιστικής, των αριθμών, των ευρω-ενωσιακών ορίων αναπνοής που όρισε το Μάαστριχ για τους κοινωνικά αδύνατους.
Αλλαγή πόλης ή συνοικίας του Παρισιού, απαράλλακτος πίνακας. Εντυπωσιάζει η απουσία ανορθογραφίας, με ακρότητες, βαναυσότητα, φλύαρο ναρκισσισμό. Επίσης –στις πόλεις της επαρχίας κυρίως-  ένα διαφαινόμενο κλίμα κρυφής συναδέλφωσης εξεγερμένων πολιτών και οργάνων της τάξεως, το οποίο θα παραδεχτούν και θα εξηγήσουν οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι αστυφυλάκων και ΜΑΤ, στα πλατό της τηλεόρασης  .
Είναι οι εικόνες της αρχής, ως λαϊκού  κινήματος,  μιας εξέγερσης που αρχικά αντιμετωπίστηκε από το σύστημα της δημοσιότητας ως γραφικότητα και έτσι διέσπασε το φράγμα της αποσιώπησης και απομόνωσης, που αντιμετωπίζει κάθε φωνή και χειρονομία εξερχόμενη από τα πλαίσια της «ορθής σκέψης».                       
Στην εξέλιξη η εικόνα αλλάζει, μετά την αλλαγή στην στάση του συστήματος εξουσίας, αρχικά προς την περιφρόνηση και την αγριάδα, κατόπιν στην μαλαγανιά,  και έπειτα  στα κάθε είδους «στρατηγήματα» εξαπάτησης, διαβολής, διαίρεσης και τρομοκράτησης του κινητοποιημένου πλήθους.

* * * * * *

Την σταγόνα, που ξεχείλισε ένα ανθρώπινο καζάνι σε κατάσταση μοναχικού και ανήμπορου βρασμού, την πρόσθεσε η αύξηση του φόρου των καυσίμων, στην αμείλικτη διαδικασία εφαρμογής  του Μακρονικού προγράμματος «οικονομικής μεταρρύθμισης», δηλαδή  αποστράγγισης των ασθενέστερων και μεσαίων τάξεων, για την μείωση του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού στα 3% του ΑΕΠ, κατά τις επιταγές της  Συνθήκης του Μάαστριχ –χωρίς να θιγούν τα τερατώδη έσοδα των πολύ πλουσίων και των πολυεθνικών επιχειρήσεων.
Εκλεγμένος, με ταχυδακτυλουργίες, από το 20% του εκλογικού σώματος και υιοθετώντας  αυτοκρατορικό  λόγο, τρόπους και ύφος, επικεφαλής  κυβέρνησης  από  πρόθυμους τεχνοκράτες, χωρίς πολιτική ή κοινωνική πείρα, ο Μανουέλ Μακρόν όρμησε ακάθεκτος στην κατεδάφιση των προεκλογικών επαγγελιών του και  όποιων κοινωνικών κατακτήσεων και δημοσίων υπηρεσιών είχαν αφήσει όρθιες οι προκάτοχοί του, οι οποίες αποτελούσαν το καύχημα της Γαλλίας. Το ίδιο ακάθεκτος  συνεχίζει το ξεπούλημα όσων μεγάλων εθνικών επιχειρήσεων  δεν έχουν ακόμη αρπαγεί  ληστρικά – όπως  η Alsthom- από τις ΗΠΑ.
 Τα αποτελέσματα για τις υπηρεσίες υγείας, τις συγκοινωνίες την παιδεία την κοινωνική πρόνοια είναι δραματικά,  με την πρόσθετη επιβάρυνση της  φιλελεύθερης μεταναστευτικής πολιτικής  που υπερασπίζεται ο σημερινός πρόεδρος της Γαλλίας, διεκδικητής της ηγεσίας της Ε.Ε. και  σημαιοφόρος της παγκοσμιοποίησης, ο οποίος έχει διακηρύξει ότι  «Ο εθνικισμός είναι λέπρα» και ότι «Δεν υπάρχει γαλλική κουλτούρα».

.* * * * *                                                                                                                               
Για την κατανόηση της  σημερινής  κοινωνικής πραγματικότητας στην Γαλλία ιδού μερικά στοιχεία –από πρόσφατο  άρθρο στο όργανο των Ντεγκωλλικών «Comité Valmy»:
-.Σχεδόν 6 εκατομμύρια εγγεγραμμένοι στο ταμείο ανεργίας.   Άνεργος ένας στους τέσσερεις νέους.
-.Τα 30% των Γάλλων  εργάζονται με συμβάσεις ορισμένης διάρκειας.
-.΄Ένα εκατομμύριο  εργαζομένων εισπράττουν λιγότερα των 800 ευρώ τον μήνα.
-. Τουλάχιστον 180.000 άστεγοι αυτόν τον χειμώνα.
-. Κατακλύζονται από πλήθη τα «εστιατόρια της καρδιάς» (λαϊκά   συσσίτια).
- Μια αυτοκτονία αγρότη κάθε δυο μέρες. Δεκάδες αυτοκτονίες αστυνομικών και χωροφυλάκων κάθε χρόνο.


* * * * *                                                                                                                       

Με την αναγγελία του φόρου στα καύσιμα, κάποιος είχε την ιδέα, φόρεσε το κίτρινο γιλέκο κινδύνου των αυτοκινητιστών και μετέδωσε από το Ιντερνέτ το πολλαπλασιαστικό κάλεσμα σε λαϊκό συναγερμό, πού σύντομα έβγαλε αθροιζόμενες χιλιάδες ανθρώπων με κίτρινα γιλέκα  στον δρόμο. Γειτόνων, συμπολιτών, άγνωστων μεταξύ τους, διαφορετικής ή καμιάς κομματικής προέλευσης, πολλών που είχαν ψηφίσει τον «νεαρό τραπεζίτη» Μακρόν, από απέχθεια προς τα δοκιμασμένα, φθαρμένα/ διεφθαρμένα  ή συκοφαντημένα αδοκίμαστα κόμματα, περισσότερων που είχαν ψηφίσει λευκό και άλλων που είχαν ψηφίσει Μελανσόν, ή Μαρίν Λε Πεν.                                                                                                                    
Το τελευταίο χτύπημα στο άδειο οικογενειακό πορτοφόλι τούς  απέσπασε από την μοναχική παράλυση αδυναμίας , την εξάρτηση από την ψυχοτροπική τηλε-οθόνη του « Μεγάλου Αδελφού» και την αποχαυνωτική  καταφυγή στο «Σμάρτφον» και στο «κινητό».
 Βγήκαν στον δρόμο και γνωρίστηκαν με τους γείτονες της πολυκατοικίας και της γειτονιάς και τους συμπολίτες στον Δήμο. Ξαναβρήκαν συνομιλητές , αντάλλαξαν εμπειρίες, γνώσεις, ιδέες και δημιούργησαν σχέσεις οικειότητας και φιλίας. Χτίστηκε συντροφικότητα, σμιλεύτηκε και προέκυψε πειθαρχημένη ενότητα θέσεων, προσαρμοζόμενη εξελικτικά απέναντι στην στάση της εξουσίας. Γεννήθηκε έτσι μια αυθόρμητη, τελείως πρωτότυπη και ασύμβατη κοινωνική-πολιτιστική επανάσταση, απεριόριστων ανατρεπτικών δυνατοτήτων, που προκαλεί ρίγη πανικού στο σύστημα εξουσίας, όχι μοναχά της Γαλλίας. Αυτό που ξεκίνησε σαν αντιφορολογική έκρηξη εξελίχθηκε σε κοινωνική εξέγερση   – επανάσταση νέας μορφής.

* * * * *                                                                                                   

Στο κανάλι της συνεχούς ενημέρωσης, τα Σάββατα εξόρμησης των «κίτρινων γιλέκων», η συνεχής ροή μοιράζεται μεταξύ της μετάδοσης εικόνων από τα μέτωπα γεγονότων στο Παρίσι και στην επαρχία και του σχολιασμού τους από εναλλασσόμενες ομάδες σχολιαστών, από ένα εκπρόσωπο της κυβέρνησης, ένα γνωστό δημοσιογράφο, ένα  βουλευτή της αντιπολίτευσης, έναν εκπρόσωπο  των αστυνομικών οργάνων και έναν διαφορετικό κάθε φορά πολίτη με κίτρινο γιλέκο –ο οποίος  τονίζει πάντοτε πως δεν εκπροσωπεί παρά  μόνο τον εαυτό του.  Αλλά το κίτρινο κυριαρχεί στα προγράμματα συζητήσεων και ανάλυσης όλη την εβδομάδα.
Οι ομάδες των συζητητών στο τηλεοπτικό στούντιο αντικαθρεφτίζουν τον εθνικό διχασμό σε δύο στρατόπεδα. Τους εκπροσώπους του  κλειστού συστήματος εξουσίας, την λεγόμενη «ελίτ»: Υφυπουργό ή  βουλευτή/βουλευτίνα,  αρθρογράφο εφημερίδας, ή συστημικό παπαγάλο τύπου Δανιήλ Κοέν Μπεντίτ και  συνήθως τον παρουσιαστή του προγράμματος. Και από την άλλη, έναν ή  δυο βουλευτές της αντιπολίτευσης, κάποιον κοινωνιολόγο αναλυτή, έναν συνδικαλιστή των αστυνομικών σωμάτων και ένα  κίτρινο γιλέκο, τον «λαϊκιστή», η εκπρόσωπο των «αξιοθρήνητων» κατά την έκφραση της Χίλαρυ Κλίντον.                    
Οι εκπρόσωποι της «ελίτ» αγανακτούν  για τα απειλή της αναρχίας, την αμφισβήτηση των θεσμών της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας και του σχετικά πρόσφατου αποτελέσματος των προεδρικών εκλογών, υπερασπίζονται το έργο της κυβέρνησης και συμβουλεύουν υπομονή για την καρποφορία του… Μαχητικοί συνήγοροι της εξουσίας ή συγκαταβατικοί παιδαγωγοί του  πόπολου. Βουλευτές των  δεξιών εθνικιστικών κομμάτων της Μαρίν Λε Πεν και του Ντυπόν-Αινιάν και της ριζοσπαστικής αριστεράς, του Μελανσόν, καλούνται προφανώς με την ελπίδα πως θα συμβάλουν στον χρωματισμό του κινήματος κατά τις κυβερνητικές επιδιώξεις –παγίδα που επιδέξια αποφεύγουν, μαστιγώνοντας παράλληλα και ανεξάρτητα το καθεστώς Μακρόν. Το εκάστοτε κίτρινο γιλέκο –γυναίκα ή άνδρας- όταν του δίνεται ο λόγος απέχει από πολιτική πολεμική, περιορίζεται στην υποστήριξη των κοινωνικών διεκδικήσεων του κινήματος,  στην ανατροπή παραπλανητικών εικονικών παραχωρήσεων της εξουσίας, όπως η «αύξηση του κατώτερου μισθού κατά 100 ευρώ.» και συχνά στην επισήμανση της  έλλειψης αντιπροσωπευτικότητας του σημερινού πολιτικού συστήματος.
Η εμφάνιση μεγαλοδημοσιογράφων και παρουσιαστών των τηλεοπτικών προγραμμάτων δικαιολογεί την κατάταξή τους από  τους πολίτες με κίτρινο γιλέκο στο  αντιλαϊκό σύστημα εξουσίας και το αίσθημα αποστροφής, που εκφράστηκε  και βίαια εναντίον τους σε κάποια επεισόδια στο Παρίσι. Ο παρατηρητής διαπιστώνει ωστόσο μια διάσταση μεταξύ  «επώνυμων δημοσιογράφων», συνηγόρων του συστήματος, και των ρεπόρτερ πεδίου, με την έντιμη περιγραφή «σε ζωντανή μετάδοση» γεγονότων και  παρουσίασης θέσεων -στάση που  βλέπουμε και στους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους των φρουρών της τάξεως, των οποίων οι αριθμοί  για τον όγκο των διαδηλώσεων ήταν σημαντικά υψηλότεροι  από τις εκτιμήσεις  του  υπουργείου.

* * * * *       
                                                                                                            
Στις επόμενες «πράξεις» του δράματος παρατάχτηκαν και τα τεθωρακισμένα της GENTFOR, (της ευρωπαϊκής μισθοφορικής  δύναμης καταστολής, που κάποτε ετοιμαζόταν για την Ελλάδα) και οι δυνάμεις της τάξεως διατάχθηκαν να «δράσουν προληπτικά», ενώ τα ΜΜΕ τρομοκρατούσαν με προαναγγελίες αιματοχυσίας στο Παρίσι. Σαν σε αποκορύφωμα  συνέβη και η δολοφονική επιδρομή στο Στρασβούργο , από σεσημασμένο και με ογκώδη ποινικό φάκελο τρομοκράτη, του οποίου η σύλληψη/εκτέλεση καθυστέρησε 36 ώρες τουλάχιστον, μολονότι, ο γνωστός  ως εν δυνάμει φονιάς, κρυβόταν στο σπίτι του…
Παρά αυτό το πολύμορφο ναρκοπέδιο, ο άυλος, απρόσωπος, συλλογικός εγκέφαλος ενός διάσπαρτου σε ολόκληρη την Γαλλία κινήματος απέδειξε δυνατότητες τακτικής προσαρμογής.  Η κίτρινη συρροή στο Παρίσι μειώθηκε, τα γιλέκα απέφυγαν τις προκλήσεις, μπαχαλοποιοί και πλιατσικολόγοι δεν βρήκαν περιθώρια δράσεως. Τα παπαγαλάκια υπηρεσίας στα στούντιο διατυμπάνιζαν «κάμψη του κινήματος των κίτρινων γιλέκων», επικαλούμενα τους αριθμούς του υπουργείου Δημοσίας Τάξης. Αλλά οι ανταποκριτές στις πόλεις της επαρχίας ανέφεραν  διόγκωση των κινητοποιήσεων.                                                                   
Πειραματικές δοκιμές μεθόδων  καταστολής  όλης της κλίμακας απλά συνέβαλαν σε συνεχή σκλήρυνση των συνθημάτων και των διεκδικήσεων –από την τιμή της βενζίνης στην αλλαγή του Συντάγματος.

* * * * *          
                                                                                                     
Από την παρακολούθηση της εξέλιξης  αυτού του σημαντικού κοινωνικού φαινομένου στα μέτωπα της αγωνιστικής παρουσίας του και στα μετόπισθεν των  συζητήσεων, αναλύσεων και διαφαινόμενων αντιδράσεων  προέκυψαν  οι εξής κυρίαρχες εντυπώσεις:
1.- Τα χωρίς προηγούμενο, εντελώς πρωτοφανέρωτα , ρευστά χαρακτηριστικά αυτού του κινήματος των κίτρινων γιλέκων έχει αποσταθεροποιήσει συθέμελα το πολιτικο-κοινωνικό σύστημα της Γαλλίας ( Βαθύ Κράτος- Πρόεδρο- κυβέρνηση- κοινοβουλευτική βάση, ελεγχόμενα ΜΜΕ), λόγω αδυναμίας «αναγνώρισης», κατάταξης, «ακτινογραφίας», «ψυχανάλυσης» και εξεύρεσης του  αντίδοτου για την αντιμετώπισή του.                                                                                     
΄Αρχισαν με την καταφρόνηση,  την διαβολή, με απόπειρες στιγματισμού ως «ακροδεξιάς» και «ακροαριστεράς» και με απειλές, αλλά η δημοτικότητα του κινήματος στις δημοσκοπήσεις δεν έπαυε να ανεβαίνει. Μετά τις σοβαρές ταραχές της 1ης Δεκεμβρίου, όταν οι διαδηλωτές έφθασαν στο προεδρικό μέγαρο, το καθεστώς αυτοταπεινώθηκε με προεδρική και κυβερνητική mea culpa, παραδεχόμενο ότι έσφαλλε να αντιμετωπίσει με περιφρόνηση τον λαό και να μην κατανοήσει  τις πιεστικές ανάγκες του. Αλλά τα μέτρα «επανόρθωσης» που εξήγγειλε  χαρακτηρίστηκαν «στάχτη στα μάτια» και «στραγάλια», από ηλικιωμένες γυναίκες με κίτρινα γιλέκα στα σταυροδρόμια της λαϊκής κινητοποίησης.  
Επί τεσσερισήμισι  τώρα εβδομάδες κυβέρνηση, βουλευτές της, ΚονΠεντίδες , τηλεοπτικές περσόνες και λοιποί αβανταδόροι της εξουσίας προκαλούν, εισηγούνται, πιέζουν, εκλιπαρούν  τον παρόντα γιλεκοφόρο πολίτη να «οργανωθούν», να «συγκροτηθούν σε επίσημο κίνημα, κόμμα», να εκλέξουν αντιπροσώπους, να προσέλθουν σε «δημοκρατική συζήτηση», να « σεβασθούν τους δημοκρατικούς θεσμούς». Μέχρι τώρα η απάντηση ήταν πως οι αποφάσεις  διαμορφώνονται στις τοπικές συνελεύσεις και  ζυμώνονται σε εθνική κλίμακα.              
Αυτό το «άπιαστο», το ρευστό, το χωρίς σαφείς διαστάσεις, το χωρίς επίσημη εκπροσώπηση, το ακέφαλο, του κινήματος (με την συνακόλουθη αδυναμία της χειραγώγησης, του εκβιασμού, της εξαγοράς) τρελαίνει κυριολεκτικά τους υποβολείς, τους φορείς και τους υπηρέτες  της εξουσίας.

2.- Στο γαλλικό σύστημα εξουσίας αυτό που φαίνεται να προκαλεί κρίσεις αμηχανίας και πανικού είναι η έλλειψη πείρας για την διάγνωση, αξιολόγηση και αντιμετώπιση αυτού του λαϊκού κινήματος. Αυτά τα στοιχεία του αυθόρμητου, του παρθένου, του απορριπτικού φθαρμένων, στιγματισμένων και διεφθαρμένων κομμάτων και συνδικάτων, ενός  πολιτικά και ηθικά  ελεγχόμενου και χρεωκοπημένου συστήματος εξουσίας, με την δύναμη έλξης που εμφανίζουν - ιδίως όταν  προτάσσουν την πατριωτική τους ταυτότητα με την εθνική σημαία και τον βηματισμό στον ρυθμό του εθνικού ύμνου-  δείχνουν να εγκυμονούν μιαν εκρηκτική δυνατότητα τρομακτικών διαστάσεων –καθιστώντας αβέβαιη έως και επικίνδυνη την κατάχρηση αστυνομικών και την χρήση στρατιωτικών δυνάμεων. Είναι αξιοσημείωτο ότι απόστρατοι στρατηγοί κύρους αρθρογράφησαν υπέρ του κινήματος και ένας τέως στρατηγός Σώματος Στρατού, πρώην επικεφαλής της Λεγεώνας των Ξένων και της Ταξιαρχίας αλεξιπτωτιστών, με βιντεοσκοπημένο μήνυμά του, κάλεσε «τον Λαό τη Γαλλίας» να συμμετάσχει ειρηνικά στις  κινητοποιήσεις των κίτρινων γιλέκων, «για την ανάκτηση της Εθνικής Κυριαρχίας». Και η συνδικαλιστική οργάνωση της Αστυνομίας ανακοινώνει τώρα «αργίες Τετάρτης» στα αστυνομικά τμήματα  της χώρας, μέχρις ότου εξοφληθούν υπερωρίες ενός  εκατομμυρίου και πλέον ωρών…

* * * * * *

Επίσημο κείμενο των  στόχων της εξέγερσης δεν υπάρχει, μόνο σχέδια διαφόρων τοπικών λαϊκών συνελεύσεων, με σειρά διεκδικήσεων, των οποίων η επίτευξη θα συνεπήγετο την αλλαγή του πολιτικο-κοινωνικού συστήματος και την αποδέσμευση από την Ε.Ε.
Κορυφαία πάντως διεκδίκηση και σύνθημα υψωμένο παντού  στις συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις  των κίτρινων γιλέκων είναι « R.I.CReferendum Initiative Citoyen  Δημοψήφισμα με Πρωτοβουλία  των Πολιτών, με ποικιλία εξειδικεύσεων  για τον απαιτούμενο αριθμό των  συμφωνούντων και την κλίμακα των θεμάτων προς κρίση. Σ’ αυτά περιλαμβάνουν την υπογραφή διεθνών συνθηκών και  την λήψη κρίσιμων αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής.
Άλλες διεκδικήσεις σε δημοσιευμένες προτάσεις:
-Αναθεώρηση του Συντάγματος, θητείας Προέδρου, εκλογικού έτους και ανακλητό της βουλευτικής εντολής.
- Τέλος της ισόβιας προεδρικής αποζημίωσης
-Απαγόρευση της πώλησης αγαθών εθνικής ιδιοκτησίας (φραγμάτων, αεροδρομίων κ.λ.π)
-Προστασία της εθνικής βιομηχανίας. Απαγόρευση της  «μετανάστευσής» της , για την προστασία της τεχνογνωσίας μας και των θέσεων εργασίας.
-Επανεθνικοποίηση των εταιρειών ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου για την επαναφορά των τιμών σε ανεκτά επίπεδα.
- Αποκατάσταση της φορολογικής δικαιοσύνης, με κατάργηση της εύνοιας στα πολύ μεγάλα εισοδήματα και στις πολυεθνικές και στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις και προστασία των μικρών και οικογενειακών επιχειρήσεων για την ενίσχυση της  απασχόλησης.
-Κανένας μισθός υψηλότερος των 15.000 ευρώ.
-Κανένας άστεγος στην Γαλλία
-Κατώτερος μισθός 1300 ευρώ.
΄Ενας δημοσιευμένος  κατάλογος περιλαμβάνει 42 διεκδικήσεις.
Με πάντοτε κορυφαίο το σύνθημα /διεκδίκηση, αυτής της  γαλλικής λαϊκής εξέγερσης, την αποκατάσταση της αποφασιστικής συμμετοχής του λαού στην διαμόρφωση των σημαντικών αποφάσεων για την ζωή και το μέλλον του έθνους του.                                                                                 
΄Ετσι, αυθόρμητα, υποσυνείδητα, χωρίς να το υποπτεύονται, τα «κίτρινα γιλέκα» της Γαλλίας ζητούν την ανάσταση και υιοθέτηση των θεσμών της Αθηναϊκής Αγοράς και της Εκκλησίας του Δήμου.

Αίτημα καθόλου ανέφικτο, άλλωστε, με την σημερινή ηλεκτρονική κοινωνική δικτύωση, υπό την άγρυπνη όμως εγγύηση μιας γνήσιας Δημοκρατίας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Henri Temple/ Comité Valmy / mercredi 5 décembre 2018
Στους δρόμους του Παρισιού την 1η Δεκεμβρίου 2018

[Σήμερα στο κέντρο του Παρισιού θα έχουν  εγκατασταθεί τεθωρακισμένα  για την προστασία μνημείων και κυβερνητικών μεγάρων. Aνάλογα μέτρα , θωράκισης κτιρίων-συμβόλων της εξουσίας, έχουν ληφθεί σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα. Ογδόντα πέντε χιλιάδες φρουρών της τάξεως έχουν κινητοποιηθεί σε όλες τις πόλεις της Γαλλίας. Στην εξέγερση των «κίτρινων γιλέκων, στη Τρίτη τώρα βδομάδα της, έχουν πλέον συνταχτεί αυτοκινητιστές, αγρότες, σιδηροδρομικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, μαθητές και μαχητικοί φοιτητές, ενώ πυροσβέστες και αστυνομικοί διακριτικά δηλώνουν συμπαράσταση.                                                                                                       
Το αυθόρμητο, α-πολιτικό και ανοργάνωτο λαϊκό κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» προκαλεί δέος και δείγματα πανικού στην  γαλλική εξουσία και απερίγραπτη σύγχυση και άγονη φλυαρία στους δημοσιολογούντες  δορυφόρους της. Επειδή ούτε τα προβλήματα που δημιουργεί στο κοινό, ούτε τα γνωστά στρατηγήματα ανοχής ή υποκίνησης των «γνωστών αγνώστων» καταστροφέων, κατορθώνουν να μειώσουν την απήχηση και δημοτικότητά του, κάτω του 80% του γαλλικού λαού. Πρόκειται για μια πρότυπη μορφή λαϊκής εξέγερσης, χωρίς ανάλογο προηγούμενο, η οποία τείνει να επεκταθεί στο Βέλγιο και σε άλλες γειτονικές χώρες και εγείρει πρόσθετους εφιάλτες στο κονκλάβιο των Βρυξελλών. 
Οι μέχρι τούδε εξ αποστάσεως απόπειρες διάγνωσης και ερμηνείας αυτής της  πρωτότυπης λαϊκής ανατίναξης ενός ειδυλλιακού σκηνικού προπαγάνδας υπήρξαν μοιραία παρακινδυνευμένες και άστοχες, αφού και οι ίδιοι οι στόχοι (πρόσωπα και θεσμοί) αυτού του κινήματος «τα έχουν χαμένα». Πρόκειται ωστόσο περί εκρηκτικού αινίγματος εν εξελίξει, το οποίο ενδέχεται να είναι καταλυτικής ιστορικής σημασίας για την πορεία του γαλλικού έθνους, της Ευρώπης και του πολιτισμού. 
Για την προσέγγιση στην αξιολόγησή του, χρησιμότατο βοήθημα αποτελεί το διεισδυτικότατο κατωτέρω άρθρο, στο οποίο ο Γάλλος φιλόσοφος και πρώην καθηγητής του Οικονομικού Δικαίου Ανρί Ταμπλ εξηγεί την «κρίση των κίτρινων γιλέκων» (όπως αποκαλείται στην Γαλλία η λαϊκή εξέγερση) ως την κατάληξη 45 χρόνων ανεγκέφαλων πολιτικών επιλογών και τονίζει ότι είναι καιρός για μιαν γενική ανοικοδόμηση - στην Γαλλία και στην Ευρώπη]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

«Ο Θεός γελάει με τους ανθρώπους που παραπονιούνται για τα αποτελέσματα των  προτιμήσεών τους». Αυτή η Αριστοτέλεια φράση, που αποδίδεται στον (Γάλλο ιστορικό) Bossuet, μας υποχρεώνει πράγματι, για να αποφύγουμε την ιστορική τραγωδία που βλέπουμε να  επέρχεται, να αλλάξουμε ριζικά τα οικονομικά πρότυπα  και την πολιτική μέθοδο. Και επομένως, να προσδιορίσουμε επειγόντως τα αίτια που μεταμόρφωσαν μια χώρα πλούσια, σεβαστή,  ισχυρή, ήρεμη και δημοκρατική σε πυριτιδαποθήκη.
Από τον Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν στον Μακρόν ούτε ένας πρόεδρος ή πρωθυπουργός δεν επιτρέπεται να απαλλαγεί της ενοχής, επειδή  έχουν όλοι, κατά τον ένα ή άλλο τρόπο, συμμετάσχει σε αυτή την πτώση στα τάρταρα. Με τις πολιτικές επιλογές τους που αποτυγχάνουν επί 45 χρόνια και τις οποίες ο παρών πρόεδρος απλώς αποφάσισε να επιταχύνει ριζικά και βάναυσα.
Αυτό το τσουνάμι, που ανέρχεται από τα απώτατα βάθη του γαλλικού έθνους θα είναι ακατανίκητο επειδή είναι πολύ απλά μια κραυγή οδύνης, αγωνίας, και αγανάκτησης απέναντι στην αδικία. Επιπλέον, μπορεί, εφεξής και ανά πάσα στιγμή, η εξέγερση να περιπλακεί με ταξικές ή θρησκευτικές ταραχές. Αυτοί που τίποτα δεν πρόβλεψαν  θα πρέπει να σωπαίνουν και να ζητούν εξιλέωση τα σφάλματά τους. Αυτοί που είναι οι ένοχοι οφείλουν να λογοδοτήσουν στην Δικαιοσύνη. Και να ακούσουμε εκείνους που ήξεραν και προέλεγαν αλλά δεν ακούγονταν. Με τον (Απόστολο) Παύλο της Ταρσού να αναφωνήσουμε: «Η νύξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν. αποθώμεθα ουν τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός.» (Προς Ρωμαίους ΙΓ12).
Η επανάσταση που αρχίζει δεν περιορίζεται ασφαλώς στην τιμή της ενέργειας ή στο ναυάγιο του προϋπολογισμού. Θέτει στο πεδίο της πολιτικής ένα ερώτημα κλασσικό, επανερχόμενο και τελικά αρκετά απλό στην οικονομία: Πρώτα, πως θα παραχθούν περισσότερα και καλύτερα αγαθά και υπηρεσίες. Και έπειτα, πως θα κατανεμηθεί και αναδιανεμηθεί αυτός ο εθνικός πλούτος.
Είναι φανερό –εκτός στον σημερινό πρόεδρο- ότι εάν η παραγωγή πραγματικού πλούτου είναι ανεπαρκής, η κατανομή και η αναδιανομή θα είναι ανεπαρκείς. Ιδίως εάν αυτή η αναδιανομή είναι απεχθώς άδικη και το απομένον εισόδημα διαβίωσης των πολιτών –ακόμη και των εργαζομένων- περνά λίγο-λίγο κάτω από  το επίπεδο της ένδειας. Και τότε είναι η ίδια η Ζωή που εξεγείρεται  σε άμυνα εναντίον εκείνου που θέλει να την σκοτώσει – σε νόμιμη άμυνα.
Εάν, επιπλέον, μια κυβέρνηση, στερημένη αφυΐας, είναι φανατικά προσηλωμένη σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, θα αυξάνει αδιάκοπα τις υποχρεωτικές εισπράξεις, δημιουργώντας έναν ατέρμονα κοχλία θανάτου. Ο φόρος που σκοτώνει το τέλος εισοδήματος, σκοτώνει επίσης την οικονομία και την Ζωή.

Εάν το γαλλικό πρόβλημα έχει πλέον γίνει τόσο δραματικό, τούτο οφείλεται στα βαριά σφάλματα που διέπραξαν οι επτά τελευταίοι πρόεδροι, που επέτρεψαν τον εκπατρισμό της μεταφέρσιμης Βιομηχανίας και την καταστροφή της αμετακίνητης Βιομηχανίας και της Γεωργίας, που ήσαν αντιμέτωπες  με έναν αθέμιτο ξένο συναγωνισμό.
Κολλημένοι σε παράλογες και διεστραμμένες Συνθήκες του Μάαστριχ και της Λισσαβόνας, οι τελευταίοι από αυτούς του προέδρους δεν ήξεραν και δεν θέλησαν να εισαγάγουν κανόνες νόμιμου προστατευτισμού για να κλείσουν την αιμορραγούσα πληγή, είτε με έναν κοινωνικό ΦΠΑ είτε με την άρνηση στην έκτακτη απασχόληση. ΄Αφησαν να εδραιωθεί η φορολογική αταξία: νόμιμη φοροδιαφυγή και μαζική εξαπάτηση. Συντάχτηκαν με την ανισόρροπη και αντιεπιστημονική ιδέα του Ευρώ, που προβλήθηκε ως πανάκεια για να αντισταθμίσει την εγκατάλειψη της κοινοτικής προτίμησης. Και για να δέσουν σφιχτότερα τα χέρια του ΄Εθνους δέχτηκαν –εν ονόματι μιας ομοσπονδιακής αντίληψης της Ευρώπης- ελευθεροκτόνους κανόνες, που στερούν τον γαλλικό λαό από το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμά του, το δικαίωμα να επιλέγει ο ίδιος το μέλλον του. ΄Εκλεισαν τα μάτια στην έκδοση ψεύτικου χρήματος από τις τράπεζες, κατάσταση που οδηγεί στο να δημιουργηθούν τεράστιες φούσκες «μη-χρήματος» (αέρα), των οποίων η μοίρα είναι αναπόφευκτα να εκραγούν, προκαλώντας καταστροφές σαν αυτές που είδαμε το 2008.

Αυτά τα κατάλαβαν τα κίτρινα γιλέκα, χωρίς να ξέρουν πως να τα εκφράσουν σωστά. Κατάλαβαν ότι οι ενεργοί πολίτες και οι συνταξιούχοι που υπήρξαν παραγωγικοί, δεν μπορούν πια να ζήσουν με αξιοπρέπεια, ενώ οι πιο άχρηστοι ή πιο βλαβεροί κάνουν αποκρουστικά ογκώδεις περιουσίες. Μια ανατροπή αξιών. Αυτό θέλουν να αλλάξουν τα 80% των Γάλλων που δηλώνουν πως συμφωνούν με τα κίτρινα γιλέκα. Και αυτό που η εκτεθειμένη εξουσία αρνείται να θέσει υπό αίρεση. Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων δεν θα υποσταλεί και θα εκφραστεί και στις κάλπες.

«Θα πρέπει τότε όλα να ανοικοδομηθούν στην Γαλλία και στην Ευρώπη, Αλλά όχι από τους ίδιους οικοδόμους.»

Εξ΄ άλλου, ριζικές αλλαγές βρίσκονται σε εξέλιξη παντού: Ο Ντόναλντ Τραμπ ανατρέπει τα διεθνή δεδομένα του Οργανισμού Παγκόσμιου Εμπορίου, με θεαματικά θετικά αποτελέσματα. Και η Ιταλία ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο με την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση (και το Ευρώ;) Ο ένας αποφασίζει να αποκαταστήσει την βιομηχανική παραγωγή του και την απασχόληση με ένα ισχυρό προστατευτισμό και με τον επαναπατρισμό της. Η άλλη αποφασίζει να ελευθερωθεί από τα περιοριστικά ταμπού και να αρχίσει να φροντίζει για την αγοραστική δύναμη των ασθενέστερων τάξεων. ΄Εστω και εάν το παράταιρο Ευρώ εκραγεί. Η Ιταλία είναι δέσμια του χρέους της; Ποιου χρέους, ποιος δανειστής θα πάει να της κηρύξει πόλεμο; Δέσμια από την αύξηση των επιτοκίων, λόγω κακής βαθμολογίας από τα «πρακτορεία»; Δεν θα τα πληρώσει, επειδή αυτά τα ποσά δεν υπάρχουν: Είναι απλές (εικονικές) εγγραφές από οργανισμούς που δεν διέθεταν αυτά τα ποσά…!


Οι βλακώδεις και καταστροφικές επιλογές, οικονομικές, κοινωνικές, νομισματικές, εμπορικές, νομικές, χρηματοπιστωτικές και μεταναστευτικές,  που έγιναν τα 45 τελευταία χρόνια έφεραν την Γαλλία εκεί που βρίσκεται σήμερα: Σε μιαν εξέγερση, προοίμιο επανάστασης. Απαιτείται επομένως μια γενική ανοικοδόμηση στην Γαλλία και στην Ευρώπη, αλλά όχι με τους ίδιους οικοδόμους. Επειδή, αντίθετα με τα αναμασημένα ψέματα, υπάρχει εναλλακτική επιλογή. Εκατοντάδες διανοούμενοι, φιλόσοφοι, γεωγράφοι, ψύχο-κοινωνιολόγοι, ιστορικοί, οικονομολόγοι, νομικοί –που είναι και οι ειδικοί- έχουν μελετήσει το πρόβλημα και είναι εν πολλοίς σύμφωνοι στο τι πρέπει να γίνει. Τα κίτρινα γιλέκα ας οργανωθούν και ας τους επικαλεστούν. Και οι διανοούμενοι ας οργανωθούν επίσης και ας γίνουν επιτέλους δεκτοί να παρουσιάσουν τις αναλύσεις και τις προτάσεις τους. Οι οποίες συγκλίνουν στην κυρίαρχη ανάγκη της επιστροφής στο ΄Εθνος - το μόνο δυνατό πλαίσιο κοινωνικής οργάνωσης, σε πολιτιστική, συναισθηματική, δημοκρατική, οικονομική και κοινωνική συναίνεση. 



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η αστυνομία στο Παρίσι λέει ότι και 23 αστυνομικοί συμπεριλαμβάνονται στα 133 άτομα που τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των χειρότερων αστικών ταραχών της Γαλλίας των τελευταίων χρόνων.
Η βία διέκοψε την κυκλοφορία και προσβασιμότητα σε αρκετά τμήματα της πρωτεύουσας το Σάββατο - και από τους 412 συλληφθέντες, 378 βρίσκονται υπό κράτηση.


Οι ακτιβιστές ντυμένοι με κίτρινα γιλέκα πυρπόλησαν αυτοκίνητα, έσπασαν παράθυρα, λεηλάτησαν καταστήματα και βανδαλιστούσαν την Αψίδα του Θριάμβου καθώς χιλιάδες έλαβαν μέρος σε διαμαρτυρία για την αύξηση των φόρων για τρίτο κατά σειρά σαββατοκύριακο.

Νέοι άνδρες  σε ομάδες, μερικοί καρτώντας μεταλλικές ράβδους και άξονες, θεάθηκαν να τρέχουν στους δρόμους.

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν πραγματοποιεί επειγόντως συνάντηση για την ασφάλεια με τον πρωθυπουργό του αργότερα σήμερα - και προειδοποίησε ότι οι υπεύθυνοι για τη βία θα πληρώσουν για τις πράξεις τους.
Παρακολουθήστε: Το Παρίσι ανατίναξε το αστυνομικό αυτοκίνητο σκουπιδιών (Reuters)

Ο κ. Benjamin Griveaux, εκπρόσωπος της κυβέρνησης, δήλωσε ότι η Γαλλία θα εξετάσει την επιβολή έκτακτης ανάγκης για την αποφυγή περαιτέρω αναταραχών και παροτρύνει τους ειρηνικούς διαδηλωτές να προσέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Είπε στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ευρώπης 1: "Είναι ξεκάθαρο ότι κάθε Σαββατοκύριακο γίνεται συνάντηση ή τελετουργία για τη βία".




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Pars Today,Comité Valmy, lundi 1er octobre 2018


[ Ο Αμερικανός υπουργός Αμύνης και τέως ΓΕΕΘΑ Τζέιμς Μάτις, βρίσκεται σήμερα στο Παρίσι για συνομιλίες με τον Γάλλο Πρόεδρο Μακρόν, οι οποίες -κατά την διπλωματική συνεργάτιδα του γαλλικού τηλεοπτικού δικτύου France 24- θα περιστραφούν στην στρατιωτική συνεργασία των δύο συμμάχων, τις προοπτικές της  στην Συρία «μετά την ουσιαστική συντριβή των ισλαμιστών τρομοκρατών»- και τα θέματα ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκής ΄Αμυνας. Το κατωτέρω χθεσινό άρθρο στην ηλεκτρονική εφημερίδα των Γάλλων Ντεγκωλικών, προσθέτει ένα καθόλου αμελητέο θέμα προς συζήτηση στην σημερινή γαλλο-αμερικανική συνάντηση.                  Από ελληνικής σκοπιάς ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πληροφορίες για τις δυνατότητες των ρωσικών συστημάτων ράδιο-ηλεκτρονικού πολέμου που εγκαθίστανται στην Συρία, να εντοπίζουν, παρακολουθούν και αντιμετωπίζουν τα εν δυνάμει εχθρικά αεροπλάνα από την στιγμή της απογείωσής τους σε Μέσο-ανατολικά αλλά και ευρωπαϊκά αεροδρόμια – τα πλησιέστερα των οποίων βρίσκονται ως γνωστό στην Κύπρο, στην Ελλάδα και στην Ιταλία.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Περισσότερο της εβδομάδας μετά τα «αυτοκτονικά» πλήγματα του Ισραήλ εναντίον ρωσικούς στόχους στην Λατάκια, πλήγματα στα οποία δυο χώρες του ΝΑΤΟ, η Γαλλία και η Βρετανία, καταγγέλθηκαν πως είχαν συμμετάσχει, τα αντίποινα αποσαφηνίζονται: Σε ότι αφορά στο Ισραήλ, η ρωσική ανταπόκριση συνίσταται στην παράδοση των S-300 στην Συρία, έτσι ώστε ο εναέριος χώρος της Συρίας αλλά και του Λιβάνου να μην είναι πλέον εύκολα προσπελάσιμος στα μαχητικά αεροπλάνα του Ισραήλ.
Αλλά η Ρωσία, η οποία φαίνεται να επέλεξε να μην σιωπήσει για την γαλλο-βρετανική συμμετοχή στην προκληθείσα κατάρριψη του ΙΙ-20 στην Λατάκια, δεν ξέχασε αυτές τις δυο χώρες με την απροκάλυπτη αντιρωσική πολιτική. Σύμφωνα με ρωσικές πηγές τα ρωσικά συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου είναι σε θέση να παρακολουθούν τις κινήσεις των μαχητικών αεροπλάνων, που απογειώνονται είτε από την Σαουδική Αραβία, είτε από την Ευρώπη. Κατά τους ειδικούς των διεθνών σχέσεων, τούτο σημαίνει ότι κάθε αεροπλάνο του ΝΑΤΟ που απογειώνεται από μια βάση της Συμμαχίας στην Ευρώπη θα έχει επισημανθεί και εντοπιστεί από τις ρωσικές δυνάμεις.

«Μετά την κατάρριψη του Ιλιούσιν, μόλις η Ρωσία έχει ενισχύσει το ράδιο-ηλεκτρονικό οπλοστάσιό της στην Συρία, οι Ρώσοι στρατιωτικοί θα μπορούν να παρακολουθούν τις πτήσεις των μαχητικών αεροπλάνων όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά επίσης κατά την απογείωσή τους από τα ευρωπαϊκά αεροδρόμια.»

Ο Βλαντίμιρ Μιχέεφ, σύμβουλος του υποδιευθυντή του ρωσικού συγκροτήματος Ράδιο-Ηλεκτρονικές Τεχνολογίες, προχωρεί μάλιστα πιο πέρα ακόμη: Δηλώνει στα ρωσικά ΜΜΕ ότι τα ρωσικά μέσα ηλεκτρονικού πολέμου που η Ρωσία σχεδιάζει να εγκαταστήσει στην Συρία, «είναι ικανά να θέσουν υπό έλεγχο κάθε μετακίνηση μη φιλικών αεροπλάνων σε σημαντικές αποστάσεις.»
Η Ρωσία υποδηλώνει την εγκατάσταση ενός ρωσικού « κέντρου ενιαίας διοίκησης», πανομοιότυπου με αυτό του ΝΑΤΟ, που είναι ικανό να αναχαιτίσει κάθε «εχθρική πτήση»: «Όλα αυτά θα είναι ενοποιημένα σε ένα ενιαίο σύστημα ελέγχου και θα γνωρίζουμε έτσι όχι μόνο ποιος βρίσκεται ήδη στην περιοχή, αλλά και πότε ένα αεροσκάφος μετακινείται σε ένα αεροδρόμιο στο έδαφος του Ισραήλ, της Σαουδικής Αραβία ή της Ευρώπης.»

Αυτό σημαίνει ξεκάθαρα ότι μια μελλοντική επίθεση των γαλλικών η βρετανικών δυνάμεων, που είναι αναπτυγμένες στην Μεσόγειο, εναντίον ρωσικών στόχων δεν θα μπορούν πλέον να διαψευσθούν, όπως έγινε στις 17 Σεπτεμβρίου.

Κατά τον Μιχέεφ, μόλις το  ράδιο-ηλεκτρονικό σύστημα εντοπίσει ένα αεροπλάνο, θα του αποδώσει έναν αριθμό όπως σε έναν στόχο, θα το παρακολουθήσει και θα προτείνει διάφορες επιλογές: Την συνέχιση της παρακολούθησης, την εξουδετέρωσή του με ηλεκτρονικά μέσα ή – η εάν η κατάσταση το επιβάλλει- την καταστροφή του.

Ο κ. Μιχέεφ αποσαφήνισε επίσης ότι για να αποφευχθούν στο μέλλον επεισόδια  ανάλογα με αυτό της κατάρριψης του Ιλιούσιν 20 στην Συρία τα ρωσικά αεροσκάφη θα εφοδιαστούν  σύντομα με «ειδικά συστήματα ικανά να δημιουργήσουν μιαν αυλαία αεροζόλ, που τα καθιστά αόρατα σε οπτική, υπέρυθρη ή ράδιο-ηλεκτρονική επισήμανση.»

Η εφημερίδα Ιζβέστια έγραψε προ τετραημέρου ότι το υπουργείο Αμύνης είχε αρχίσει την μεταφορά των συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου στην Συρία. Η πρώτη αποστολή αυτών των συστημάτων, που μεταφέρθηκαν με ένα αεροπλάνο Ιλιούσιν 76, εγκαταστάθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου στην στρατιωτική βάση Χμεϊμίμ, στην Συρία, κατά την ρωσική εφημερίδα.

Όπως είχε ανακοινώσει το ρωσικό υπουργείο Αμύνης στις 17 Σεπτεμβρίου, η γαλλική φρεγάτα «Ωβέρνη» εκτόξευσε δύο πυραύλους όταν τα ισραηλινά μαχητικά F-16 βομβάρδιζαν στην Λατάκια και χρησιμοποίησαν το ρωσικό αναγνωριστικό αεροπλάνο Ιλιούσιν σαν ασπίδα, προκαλώντας την καταστροφή και την κατάρριψή του από συριακό πύραυλο S-200. Σχολιαστές αποφαίνονται ότι η γαλλο-ισραηλινή επίθεση της 17ης Σεπτεμβρίου στην Λατάκια εξουδετερώθηκε από τα συστήματα της συριακής αεράμυνας, που πέτυχαν την κατάρριψη των περισσότερων από τους εχθρικούς πυραύλους. Το Παρίσι ριψοκινδύνεψε έτσι να εμπλακεί μαζί με το Ισραήλ σε μιαν στρατιωτική επιχείρηση άκρως αβέβαιης έκβασης και παράνομης για να διασώσει αυτό που θεωρεί πως «δικαιούται» στην συριακή περιπέτεια. Ενεργώντας έτσι, Η Γαλλία κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη τόσο με την Ρωσία όσο και με τον άξονα της Αντίστασης.