Articles by "Γαλλία"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γαλλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Publié par wikistrike.com sur 2 Mai 2020
Μετάφραση Μ. Στυλιανού

Υψηλόβαθμοι απόστρατοι Γάλλοι στρατιωτικοί, μέλη του Ομίλου Αμυντικού Στοχασμού, κρίνουν ότι η Γαλλία θα μπορούσε να «σημάνει την αφύπνιση της λογικής», εάν αρνηθεί να συμμετάσχει στα προσεχή γυμνάσια του ΝΑΤΟ στα ρωσικά σύνορα.

« Τι πρέπει να κάνουμε για να ελευθερωθούμε από την αμερικανική λαβή και να εγκαινιάσουμε μια επαναπροσέγγιση με την Μόσχα;» διερωτώνται υψηλόβαθμοι Γάλλοι απόστρατοι αξιωματικοί, συγκεντρωμένοι στους κόλπους του Ομίλου Στοχασμού των τριών όπλων, με διακήρυξή τους που δημοσιεύθηκε στο capital.fr.

Οι συντάκτες της διακήρυξης ανησυχούν για την συμμετοχή της Γαλλίας στα προσεχή μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια του ΝΑΤΟ με την ονομασία Defender Europe 2020. Υποστηρίζουν ότι η οργάνωση αυτών των γυμνασίων «κάτω από την μύτη της Μόσχας» αποτελεί «πολιτικό λάθος, στα όρια της ανεύθυνης πρόκλησης.»
«Η συμμετοχή σε αυτά τα γυμνάσια αποκαλύπτει μια τυφλή ευθυγράμμιση, που σημαίνει την ανησυχητική απώλεια της στρατηγικής ανεξαρτησίας μας», τονίζουν, επικαλούμενοι και την «παγκόσμια μάστιγα», που «υπενθυμίζει το βάρος της θέσης μας στο ευρωασιατικό σύνολο, του οποίου η Ρωσία είναι πατρογονικός άξονας».

«Μια πνευματική καταληψία»

Κατά τους υπογράφοντες την διακήρυξη στρατηγούς, «για μιαν ευρωπαϊκή χώρα που έχει ήδη πληγεί από άλλες απειλές, το να πάει να χειρονομεί στρατιωτικά, υπό τις διαταγές της Ουάσιγκτον, στα σύνορα της Ρωσίας […] εκδηλώνει τουλάχιστον μιαν πνευματική παράλυση, στα όρια της απώλειας του ενστίκτου αυτοσυντήρησης.»

Υπογραμμίζουν ότι «οι καταγγελίες που […] αναφέρουν πως η Αμερική συντηρεί μιαν εκτός χρόνου νοοτροπία ψυχρού πολέμου δεν στερούνται ευστοχίας.»

Ταυτόχρονα οι απόστρατοι Γάλλοι στρατηγοί υπογραμμίζουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ, σε αντίθεση με την κυβέρνησή του δείχνει να ευνοεί μιαν επαναπροσέγγιση με την Μόσχα. Ωστόσο, κατά την εκτίμησή τους, είναι μάλλον «αυταπάτη» να πιστεύουμε ότι οι ΗΠΑ θα μεταβάλουν «την στάση τους ως επικυρίαρχου των μελών της συμμαχίας και την αναχρονιστική εχθρότητά τους κατά της Ρωσίας

« Ήρθε η ώρα»

Ενώπιον της σημερινής πραγματικότητας πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα «να ασκηθεί μια πίεση στην Ουάσιγκτον με την έναρξη ενός στρατηγικού διαλόγου με την Μόσχα».

«Εάν η Γαλλία αποφάσιζε να μη συμμετάσχει σε κάποια γυμνάσια του ΝΑΤΟ στις πύλες της Ρωσίας […] θα ενεργοποιούσε το ξυπνητήρι της λογικής ] εισηγούνται οι πρώην υψηλόβαθμοι Γάλλοι στρατιωτικοί στην διακήρυξή τους, που καταλήγει με ένα γνωμικό του Σαρλ Ντε Γκωλ, ότι η Ευρώπη «δεν μπορεί να είναι ένα μίγμα λαών», αλλά «μπορεί και πρέπει να οδηγήσει στην συστηματική προσέγγισή τους».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Λόγω κορωνοϊού, οι μαθητές του Λυκείου στη Γαλλία δεν θα γράψουν φέτος το καλοκαίρι τις πανεθνικές εξετάσεις 'baccalaureat' (bac, μπακαλορεά) για το τέλος του Λυκείου και την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπως ανακοίνωσε σήμερα ο υπουργός Παιδείας, σε μια πρωτοφανή απόφαση που αποτυπώνει το μέγεθος των προβλημάτων και της αναταραχής που έχει προκαλέσει η πανδημία.

Είναι η πρώτη φορά από τότε που καθιερώθηκαν, το 1808 υπό τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, που οι εξετάσεις «ba» δεν θα διεξαχθούν με τον παραδοσιακό τρόπο. Ούτε καν οι μαζικές διαδηλώσεις φοιτητών και εργαζομένων τον Μάη του 1968 δεν είχαν καταφέρει να ανατρέψουν τη διενέργεια αυτών των εξετάσεων.

Αντ’ αυτού, οι μαθητές θα λάβουν έναν μέσο όρο σε κάθε μάθημα που θα βασίζεται στους βαθμούς που πήραν στα διαγωνίσματα και τις εργασίες καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς, ανέφερε ο υπουργός Παιδείας Ζαν-Μισέλ Μπλανκέ σε τηλεοπτικό του διάγγελμα.

«Είναι η πιο απλή, ασφαλής και δίκαιη λύση σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς», δήλωσε, προσθέτοντας ότι δεν θα ληφθούν υπόψιν οι βαθμοί που έλαβαν οι μαθητές κατά την τρέχουσα περίοδο των μέτρων αποκλεισμού.

Οι φετινές εξετάσεις «μπακαλορεά», που παραδοσιακά διεξάγονται τον Ιούνιο, αφορούν 730.000 μαθητές.

Υπενθυμίζουμε πως η Γαλλία έχει επιβεβαιώσει σχεδόν 60.000 κρούσματα κορωνοϊού μέχρι στιγμής και έως σήμερα έχει καταγράψει 5.387 θανάτους, τον τέταρτο μεγαλύτερο αριθμό νεκρών στον κόσμο.

Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια είναι κλειστά από τις αρχές Μαρτίου προκειμένου να ανακοπεί η εξάπλωση του κορωνοϊού.

Οι δημόσιες εξετάσεις που διενεργούνται στα τέλη της σχολικής χρονιάς έχουν ματαιωθεί και σε άλλες χώρες, όπως στη Βρετανία, λόγω της πανδημίας.

Εάν το επιτρέψουν οι συνθήκες, η Γαλλία θα μπορούσε να αυξήσει τις ώρες μαθημάτων τον Ιούνιο για να καλύψει τον χαμένο χρόνο, δήλωσε ο Μπλανκέ, ο οποίος είχε προηγουμένως κάνει λόγο για την πιθανότητα να ανοίξουν και πάλι τα σχολεία στις αρχές Μαΐου. Σήμερα είπε ότι η επανέναρξη των μαθημάτων στις αρχές Μαΐου είναι προς το παρόν απλά ένα «σενάριο».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γαλλικά μαχητικά αεροσκάφη τύπου Ραφάλ, πέταξαν χθες Σάββατο πάνω από την Κύπρο.

Σύμφωνα με πηγές του Κυπριακού υπουργείου Άμυνας που επικαλείται το sigmalive, τα γαλλικά αεροσκάφη πέταξαν πάνω από την Πάφο μετά από άδεια που χορηγήθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία. Οι ίδιες πηγές ανέφεραν, ότι σύντομα θα πραγματοποιηθούν κοινές ασκήσεις των δύο χωρών.

Τα μαχητικά απογειώθηκαν από το αεροπλανοφόρο «Σαρλ ντε Γκωλ», το οποίο βρίσκεται ανοιχτά της Κύπρου. Σχετικό βίντεο, «ανέβασε» στο Twitter η πρέσβειρα της Γαλλίας στην Κύπρο, Ιζαμπέλα Ντιούμοντ.

Οι γαλλικές πτήσεις εξόργισαν τον τουρκικό Τύπο
Οργισμένα δημοσιεύματα στην Τουρκία για τις γαλλικές πτήσεις.

Το τηλεοπτικό δίκτυο A Haber όπου στην ιστοσελίδα του αναφέρει «γαλλικά μαχητικά πέταξαν στην ανατολική μεσόγειο», «δυο γαλλικά μαχητικά τύπου Rafale απογειώθηκαν από το αεροπλανοφόρο Charles De Gaulle» το όποιο πλέει ανάμεσα στην Κρήτη και την Κύπρο αλλά και βόρεια του οικοπέδου 8 στο οποίο βρίσκεται το Γιαβούζ».

Η εφημερίδα Star αναφέρει «προβοκάτσια σε ανατολική μεσόγειο. Γαλλικά μαχητικά πέταξαν στα όρια του οικοπέδου 8 όπου το Γιαβούζ συνεχίζει τις εργασίες του.

Η εφημερίδα Aksam «Ανέβηκε το θερμόμετρο στην ανατολική Μεσόγειο. Γαλλικά μαχητικά πέταξαν πάνω από την Κύπρο. Πλησίασαν σε περιοχή που βρίσκεται το Γιαβούζ».

Πηγή: skai.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Eric MARGOLIS 09/12/2019

[Αμερικανός συγγραφέας, διπλωματούχος του Τζορτζτάουν και του Πανεπιστημίου της Γενεύης, διεθνής δημοσιογραφική διασημότητα με βραβείο Πούλιτζερ, ο συντάκτης του πιο κάτω άρθρου, παλαιός ανταποκριτής και αρθρογράφος των Τάϊμς της Ν. Υόρκης και της Χέραλντ Τρίμπιουν, ο Έρικ Μάργκολις παραμένει περιζήτητος συνεργάτης πολλών πασίγνωστων διεθνών εφημερίδων και ράδιο-τηλεοπτικών δικτύων, παρά τις ανυπότακτες και συχνά «αιρετικές» τοποθετήσεις του.]

Μετάφραση/εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Πολίτες της Γαλλίας, Στα όπλα! Οπλίτες στα οχυρά. ΄Ερχονται οι βάρβαροι Αμερικάνοι. Αλλά δεν θα περάσουν!

Η απειλή του Τραμπ εναντίον των θεσπέσιων κρασιών της Γαλλίας και του τυριού Ροκφόρ αποτελεί τον βαρύτερο κίνδυνο που αντιμετώπισε η Γαλλία από τότε που οι Γερμανοί εισέβαλαν σε αυτήν την όμορφη χώρα το 1914. Τα κρασιά της Βουργουνδίας και τα 300 γαλλικά κρασιά συναποτελούν την ίδια την ψυχή της Ωραίας Γαλλίας.

Ο Τραμπ ούτε ξέρει ούτε νοιάζεται για το ότι η Γαλλία έσωσε την Αμερική από την βρετανική κακοδιοίκηση. Η Γαλλία – η οποία φορολογεί σχεδόν τα πάντα- επιζητεί να φορολογήσει τις αμερικανικές εταιρείες-μεγαθήρια πληροφορικής τεχνολογίας, όπως την Google και την Amazon. Ο Τραμπ το θεωρεί προσωπική προσβολή. Εξ άλλου απεχθάνεται το κρασί και τρέφεται με κατεψυγμένα χάμπουργκερ με πετροχημικό τυρί, συνοδευόμενα από υπόξινη κόκα-κόλα διαίτης.

Επί πλέον αυτής της γαλλικής θρασύτητας έρχεται και ο καυγάς με το ΝΑΤΟ. Ο Τραμπ συνήθιζε να χλευάζει την Συμμαχία, λέγοντας ότι είναι «απαρχαιωμένη», με ανεπαρκή οπλισμό και αδέκαρη. Ο πρόεδρος και οι οπαδοί του αντιπαθούν πραγματικά την Γαλλία και ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει, συμπεριλαμβανομένων των κρασιών και των τυριών.

Αλλά, ακόμη σημαντικότερο, ο Τραμπ και οι θρησκόληπτοι οπαδοί του θέλουν να διατηρήσουν την «άθεη» Ευρώπη στο χαλινάρι της Ουάσιγκτον. Το ΝΑΤΟ είναι το εργαλείο της αμερικανικής κυριαρχίας επί της Ευρώπης. Ο πρόεδρος Τραμπ, σε κατάσταση σύγχυσης, δεν καταλαβαίνει ότι τα μέλη του ΝΑΤΟ έχουν υποτίθεται την υποχρέωση να αφιερώνουν έως το 2% του προϋπολογισμού τους για τις δικές τους ένοπλες δυνάμεις και όχι για να πληρώνουν την Ουάσιγκτον για προστασία.

Τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη έχουν μειώσει τις στρατιωτικές τους δαπάνες μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Σε πείσμα της πολεμικής ρητορικής από ορισμένους ηγέτες του ΝΑΤΟ, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι, εκτός από τους Πολωνούς και των Βαλτικών Χωρών, δεν βλέπουν να απειλούνται από τον παλαιό εχθρό, την Ρωσία. Οι στρατιωτικές δυνάμεις της σύγχρονης Ρωσίας έχουν περιοριστεί σοβαρά. Μολονότι εντυπωσιακές στο χαρτί, έχουν να υπερασπιστούν μιαν αχανή έκταση, από την Πολωνία ως τον Ισθμό Μπέριγκ. Και το χειρότερο, η πτώση των τιμών του πετρελαίου διεθνώς μείωσε τις ρωσικές στρατιωτικές δαπάνες.

Αντίθετα με την δεκαετία του 1980, οι Ευρωπαίοι δεν φοβούνται ότι 40.000 σοβιετικά άρματα μάχης είναι έτοιμα να τους συνθλίψουν όλους και να φτάσουν στα λιμάνια της Μάγχης. Η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη της Ευρώπης, η Γερμανία, εξελίχθηκε σε στρατιωτικά ανίσχυρη. Οι Γερμανοί φορολογούμενοι, όπως όλοι οι Ευρωπαίοι, δεν βλέπουν γιατί πρέπει να πληρώνουν δισεκατομμύρια ευρώ, σκληρά κερδισμένα, εναντίον μιας ανύπαρκτης απειλής από τα ανατολικά. Οι Πολωνοί εξοπλίζονται κατά της Ρωσίας και οι ΄Ελληνες εναντίον της Τουρκίας. Αλλά αυτοί οι τοπικοί καυγάδες δεν μπορεί να είναι η πρωτεύουσα φροντίδα του ΝΑΤΟ.

Ο Πρόεδρος Μακρόν της Γαλλίας αποκάλεσε το σημερινό ΝΑΤΟ εγκεφαλικά νεκρό, επισύροντας την οργή του Τραμπ. Αυτό που εννοούσε ο Μακρόν είναι ότι η Συμμαχία δεν έχει μια συνεπή και λογική στρατηγική και παγκόσμια θεώρηση. Οι ΗΠΑ θέλουν να χρησιμοποιούν το ΝΑΤΟ σαν μιαν αστυνομική δύναμη, με την βάση της στην Ευρώπη, για την υποστήριξη των αυτοκρατορικών επιχειρήσεών τους στην Μέση Ανατολή, στην Αφρική και -πολύ πρόσφατα- στην Κίνα.

Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι λένε ότι αυτές οι απόμακρες περιοχές δεν έχουν καμιά σχέση με την ευρωπαϊκή ασφάλεια και δεν θέλουν να έχουν καμιάν ανάμειξη στην επεκτεινόμενη διαμάχη με την Κίνα. Αρκετό κακό προκάλεσε ο εξαναγκασμός του ΝΑΤΟ, από τις ΗΠΑ, να αναμειχθεί στρατιωτικά στο Αφγανιστάν, στην Συρία, στην Λιβύη και στο Ιράκ. Ο Τραμπ θέλει μια δική του Λεγεώνα των Ξένων. Οι Ευρωπαίοι λένε Όχι.

Εκτός της Γαλλίας, που είναι μπλεγμένη σε μιαν άθλια νέο-αποικιακή περιπέτεια στην Δυτική Αφρική, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι δεν δίνουν δεκάρα για τέτοιους «μκροπολέμους». Τα στρατό-βιομηχανικά συγκροτήματα τους δεν καθορίζουν την κυβερνητική πολιτική, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση είναι η Βρετανία. Πρόσφατα αποκαλύφτηκε ότι Βρετανοί ειδικοί πλωτοί κομάντο βρίσκονται σε ένοπλη δράση στον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο της Υεμένης, σε ενίσχυση των δυνάμεων που υποστηρίζει η Σαουδική Αραβία.

΄Όπως σωστά δηλώνει ο Πρόεδρος Μακρόν, η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, μια οικονομική δύναμη ισχυρότερη από τις ΗΠΑ, θα όφειλε να έχει τις δικές της ενοποιημένες ένοπλες δυνάμεις. Είναι άτοπο ότι η χαρακτηριζόμενη ως Ενωμένη Ευρώπη δεν έχει ούτε ένοπλες δυνάμεις, ούτε κεντρική στρατιωτική διοίκηση. Οι ΗΠΑ είναι ευτυχείς να παίζουν αυτόν τον ρόλο επειδή διατηρεί την αμερικανική κυριαρχία πάνω στην Ευρώπη από την δεκαετία του 1940 και εξασφαλίζει μια μεγάλη αγορά στις αμερικανικές βιομηχανίες όπλων.

Και πράγματι, πολλοί Ευρωπαίοι δεν έχουν την διάθεση να πληρώνουν το κόστος μιας πραγματικής στρατιωτικής δύναμης. Ποιος νοιάζεται για μικρούς βρώμικους πολέμους στην Μέση Ανατολή, στην Αφρική και στην Δυτική Ασία; Σε καμιά περίπτωση δεν θα εμπλακεί η Ευρώπη σε μια στρατιωτική αντιπαράθεση με την Κίνα για δυο ασήμαντες νησίδες, που ποτέ κανείς δεν έχει ακούσει.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

MILITARY & INTELLIGENCE Sputnik, 1-12-19

Αφού εκτόξευσε ένα σχόλιο-βόμβα για «νεκροκέφαλο ΝΑΤΟ», που προκάλεσε αντιδράσεις στους στενότερους συμμάχους της Γαλλίας, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν εξακολουθεί να τραντάζει το Μπλοκ. Στην συνέχεια το τρομερό παιδί αναστάτωσε τα γεράκια του ΝΑΤΟ με την τοποθέτησή του για την Ρωσία, δηλώνοντας πως δεν την θεωρεί εχθρό τους.

Ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν συγκλονίζει συθέμελα το ΝΑΤΟ με τις εντυπωσιακές δηλώσεις του καθώς αναζητεί εναλλακτικές εξωτερικής πολιτικής και έναν νέο ρόλο για την Ευρώπη εν μέσω σεισμών στις διεθνείς σχέσεις, δήλωσε στην γερμανική εφημερίδα Bild ο Joern Leonhard, του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ.

Όπως επισημαίνει ο Γερμανός καθηγητής, η πολιτική του Μακρόν απέναντι στην Ρωσία εμφανίζεται αντιφατική, καθώς καλεί την Μόσχα να αλλάξει την πολιτική της έναντι της εσωτερικής αντιπολίτευσης και ταυτόχρονα αγωνίζεται να τερματίσει την διπλωματική απομόνωση της Ρωσίας.

Κατά τον Λέοναρντ ο Μακρόν είναι «αυξανόμενα σκεπτικιστής» για την νέα τάξη πραγμάτων στον κόσμο και συγκεκριμένα «την ταχεία διάβρωση των δι-ατλαντικών σχέσεων, μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ, υπό τον Τραμπ», όσο και την επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ.

«Αυτό που απασχολεί τον Γάλλο Πρόεδρο είναι τι ρόλο μπορεί να διαδραματίσει η Ευρώπη σε μιαν αλλαγμένη πραγματικότητα, πράγμα που οδήγησε στην προειδοποίηση προς το ΝΑΤΟ και την αναζήτηση εναλλακτικής εξωτερικής πολιτικής», είπε ο καθηγητής στο γερμανικό όργανο ενημέρωσης, προσθέτοντας ότι ο Γάλλος πολιτικός επιδίωκε να «τονίσει την Ευρώπη ως διεθνή παράγοντα» και «να δοκιμάσει το έδαφος για ελιγμούς».

Ο Λέοναρντ σημείωσε επίσης την εκτίμηση του Μακρόν ότι χωρίς την συμμετοχή της Ρωσίας είναι αδιανόητη η λύση της κρίσης στην Συρία. Η Ε.Ε. έχει ζωτικό συμφέρον σε αυτήν, ιδιαίτερα μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ,

Μέρες πριν την σημαντική σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, καθώς η οργάνωση γιόρταζε την 70ή επέτειό της, ο Μακρόν κάλεσε του συμμάχους να αναμορφώσουν την κοινή στρατηγική τους, προσδιορίζοντας στόχους και εχθρούς. Και κατά τον ίδιο, η Ρωσία δεν συμπεριλαμβάνεται σε αυτούς.

«Είναι σήμερα η Ρωσία εχθρός μας; Ή η Κίνα; Είναι η αποστολή του ΝΑΤΟ να τις ορίσει σαν εχθρούς; Δεν το πιστεύω. Ο κοινός εχθρός μας στο ΝΑΤΟ σήμερα είναι η τρομοκρατία, που έπληξε κάθε μια από τις χώρες μας», είπε στην πρες-κόνφερενς με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Γιενς Στόλτεμπεργκ.
« Ο κόσμος άλλαξε, το Σιδηρούν Παραπέτασμα έπεσε, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε και η συμμαχία στέκει ακόμη ως εγγυητής της κοινής μας ασφάλειας. Απαιτεί προς τούτο να επανεξετάσουμε σήμερα ορισμένα σημαντικά θέματα. Πρώτο από όλα έναν διαυγή, ρωμαλέο και απαιτητικό διάλογο με την Ρωσία. Και επιμένω απόλυτα στην θέση ότι θέλησα να δώσω μιαν νέαν ώθηση σε αυτόν τον διάλογο», δήλωσε ο Μακρόν στην συνέντευξη Τύπου.

Ο Γάλλος πρόεδρος πρόσθεσε ότι ο διάλογος με την Ρωσία είναι «προς το συμφέρον της σταθερότητας και της ειρήνης» στην Ευρώπη. Πριν από αυτό, τον Αύγουστο, ο Μακρόν δήλωσε ότι αναμένει η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση να δημιουργήσουν μια νέαν ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Τον αποκαλεί "νεκρωμένο εγκέφαλο". H Γαλλία Ζητεί εξηγήσεις από τον Τούρκο πρεσβευτή.

Zero Hedge, 29/11/ 2019
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η γαλλική κυβέρνηση θα καλέσει τον πρεσβευτή της Τουρκίας, σε αναζήτηση εξηγήσεων μετά το γοητευτικά ελευθερόστομο ερώτημα του προέδρου Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν εάν ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν είναι «εγκεφαλικά νεκρός»

Τις παραμονές της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, που αρχίζει την Τετάρτη, και στην οποία θα συμμετάσχουν και οι δύο πρόεδροι, οι εντάσεις οξύνθηκαν λόγω του ρόλου της Τουρκίας στην Συρία και εντός της συμμαχίας . Οι σχέσεις έφτασαν σε σημείο βρασμού, όταν ο Ερντογάν δήλωσε την Παρασκευή ότι η προειδοποίηση του Μακρόν πως το ΝΑΤΟ πεθαίνει δείχνει «μιαν άρρωστη και ρηχή αντίληψη». Και ο Ερντογάν πρόσθεσε: «Απευθύνομαι στον κ. Μακρόν από την Τουρκία και θα το δηλώσω και στο ΝΑΤΟ: Θα πρέπει να κοιταχτείς μήπως εσύ πρώτος είσαι εγκεφαλικά νεκρός.»

Η φιλοφρόνηση του Ερντογάν λέχθηκε σε απάντηση της δήλωσης του Μακρόν περί «εγκεφαλικού θανάτου» του ΝΑΤΟ, λόγω της αμερικανικής απροβλεψιμότητας υπό τον Πρόεδρο Τραμπ και των τεταμένων σχέσεων με την Τουρκία. ( Δήλωση στην οποία ο Μακρόν επέμεινε και μετά τις δηλώσεις σύγχυσης και ταραχής από Μέρκελ, Στόλτεμπεργκ και από αξιωματούχους της συμμαχίας, εξηγώντας ότι) «οι σύμμαχοι χρειάζονταν ένα δυνατό ξύπνημα».

Σε μια συνέντευξή του πριν τρεις εβδομάδες, ο Μακρόν εδήλωσε ότι στο ΝΑΤΟ δεν υπάρχει στρατηγικός συντονισμός από την μια πλευρά μεταξύ των Ευρωπαίων Συμμάχων και από την άλλη πλευρά μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Κατήγγειλε επίσης την ανικανότητα του ΝΑΤΟ να αντιδράσει σε αυτό που χαρακτήρισε την «εξωφρενική» επίθεση της Τουρκίας στην Συρία.

Τα σχόλια του Μακρόν επέσυραν σφοδρές αντιδράσεις από ευρωπαϊκές διασημότητες που πιστεύουν ότι η Ευρώπη έχει πάντοτε μεγάλη ανάγκη το ΝΑΤΟ, αλλά ο ίδιος δήλωσε την Πέμπτη ότι όσα είπε ήσαν μια χρήσιμη καμπάνα αφύπνισης και ότι δεν πρόκειται να δηλώσει μετάνοια.

Στο μεταξύ η Τουρκία – η οποία έχει καταστεί ένα αιχμηρό θραύσμα μέσα στο ΝΑΤΟ και σύμφωνα με κάποιους εκτελεί τις εισηγήσεις του Πούτιν- αρνείται να υποστηρίξει ένα σχέδιο άμυνας για τις Βαλτικές Χώρες και την Πολωνία, εάν δεν της παρασχεθεί μεγαλύτερη υποστήριξη για τον αγώνα της κατά της κουρδικής πολιτοφυλακής YPG στην Βόρειο Συρία.

Η Τουρκία επέκρινε επίσης τον Μακρόν επειδή συμφώνησε για συνομιλίες με ένα Κούρδο πολιτικό της Συρίας, τον οποίο η ΄Αγκυρα θεωρεί εξτρεμιστή.

Αξιωματούχος της γαλλικής προεδρίας ανακοίνωσε ότι ο Τούρκος πρεσβευτής θα κληθεί στο υπουργείο Εξωτερικών για να του δηλωθεί ότι η Γαλλία και άλλες χώρες του ΝΑΤΟ αναμένουν «σαφείς απαντήσεις» από την Τουρκία για τις προθέσεις της στην Συρία



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Dominique Moisi, Project Syndicate, Ζero Hedge,Tue, 01/10/2019

Στην αξιολόγηση των μηνυμάτων και για την Ελλάδα του κατωτέρω σημαντικού άρθρου, ο αναγνώστης είναι χρήσιμο να γνωρίζει ότι ο διπλωματούχος του Χάρβαρντ και της Σορβόννης συντάκτης του, γιος επιζήσαντος του στρατοπέδου Άουσβιτς, προβεβλημένος στην Γαλλία ως γεωπολιτική αυθεντία, θεωρείται και αυθεντικός εκφραστής του Ατλαντικού κατεστημένου, υπερασπιστής της «Ευρωπαϊκής Ιδέας» και πεισματικός εισηγητής της επέκτασης της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στην Ανατολικήν Ευρώπη.

Αυτά τα προσωπικά χαρακτηριστικά προσδίδουν ιδιαίτερη βαρύτητα στις παραδοχές του Δομινίκ Μωυσή, ( υπογραμμισμένες από τον ίδιο, ότι η παγκόσμια γεωπολιτική πραγματικότητα έχει αλλάξει δραματικά, ότι η Ρωσία επέστρεψε ως παγκόσμια δύναμη, ότι η ευρω-ενωσιακή προσπάθεια «περιορισμού» της Ρωσίας απέτυχε και ότι τα ανοίγματα του προέδρου Μακρόν υπαγορεύονται από το γαλλικό συμφέρον και την Ντεγκωλλική διπλωματική παράδοση.

Ποιούμενος την ανάγκη φιλοτιμία, ο αρθρογράφος αγωνίζεται πάντως να διασώσει την έδρα αυστηρού κριτή του σεβασμού αξιών, δικαστή της «ρωσικής συμπεριφοράς» και επόπτη του ισοβαρούς πάρε-δώσε με την Ρωσία που επιχειρεί ο Μακρόν.

Αλλά ιδού το αξιοσημείωτο άρθρο στην κρίση του αναγνώστη:

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού


O Γάλλος Πρόεδρος Εμμάνουελ Μακρόν είναι πεπεισμένος ότι τώρα είναι η κατάλληλη ώρα για την αναστύλωση των σχέσεων με την Ρωσία. Και γι’ αυτό το κατέστησε διπλωματική προτεραιότητα να αποκαταστήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ Παρισιού και Μόσχας.

Αυτή την πρωτοβουλία υπαγορεύουν τρείς λόγοι…

Πρώτος και κύριος είναι ότι η διεθνής στρατηγική πραγματικότητα έχει αλλάξει δραματικά. Η Κίνα ανέρχεται, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, μολονότι πρωτεύουσα ακόμη παγκόσμια δύναμη, απαγκιστρώνεται από τις διεθνείς υποχρεώσεις της. Και η Ρωσία, με τον γηράσκοντα και συρρικνούμενο πληθυσμό της, και μια τεράστια και σε μεγάλο βαθμό ακατοίκητη έκταση γης, είναι ο φυσικός στόχος των μακροπρόθεσμων φιλοδοξιών της Κίνας.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα έπρεπε να μην παραιτηθούν παθητικά να βλέπουν την Ρωσία στερούμενη άλλης επιλογής από την συμμαχία της με την Κίνα. Αντίθετα θα όφειλαν να προσπαθήσουν να πείσουν τους Ρώσους ότι το μέλλον τους είναι με την Ευρώπη και όχι σαν βοηθητικός εταίρος της Κίνας, σε μιαν βαθειά ανισόρροπη σχέση. Το πεπρωμένο της Ρωσίας βρίσκεται στην Δύση, όχι στην Ανατολή.

Επιπλέον, ενώ η Ρωσία δεν είναι ισοδύναμη με την Κίνα, έχει ξαναγίνει ένας σοβαρός παγκόσμιος παράγων. Πολλές τρέχουσες συγκρούσεις, από την Ανατολικήν Ευρώπη έως την Μέση Ανατολή απλά δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν χωρίς την ανάμειξη της Ρωσίας.

Αυτό αντιπροσωπεύει ένα είδος θριάμβου του Ρώσου Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος ανήλθε στην εξουσία προ εικοσαετίας σχεδόν, υποσχόμενος να αποκαταστήσει την διεθνή δύναμη και επιρροή της χώρας του. Ειδικότερα ο Πούτιν ήθελε οι ΗΠΑ να συμπεριφέρονται στην Ρωσία όχι ως προς ένα απλό αντικείμενο της ιστορίας, όπως έκαναν επί προεδρίας του προκατόχου του προέδρου Μπορίς Γέλτσιν, αλλά ως πραγματικό συνομιλητή. Και ενώ μπορεί να ήταν αδύνατη η αποκατάσταση του διπολικού κόσμου της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, τουλάχιστον οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να εξαναγκαστούν να αναγνωρίσουν την σπουδαιότητα ενός εκσυγχρονισμένου και ετοιμοπόλεμου ρωσικού στρατού, ικανού να επέμβει στην προηγούμενη Σοβιετική σφαίρα και πιο πέρα..

Με άλλα λόγια η Ρωσία επέστρεψε. Το να αρνείται η Ευρώπη να το αναγνωρίσει, η απλά να προσπαθεί να περιορίσει την Ρωσία, δεν μπορεί να αποτελεί μια ικανοποιητική βάση για ένα μακροπρόθεσμο στρατηγικό δόγμα και για μια ρεαλιστική διπλωματία.

Ο δεύτερος λόγος για την διπλωματική πρωτοβουλία της Γαλλίας προς την Ρωσία είναι για να καλύψει ένα ηγετικό κενό στην Ευρώπη. Η Βρετανία, η οποία ήταν τελευταία η ποιο αποφασιστική στην καταγγελία της συμπεριφοράς της Ρωσίας, έχει ουσιαστικά θέσει τον εαυτό της εκτός παιχνιδιού. Απορροφημένη από την ιλαροτραγωδία του Brexit, που οδήγησε στην χειρότερη πολιτική κρίση της χώρας από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία εξατμίστηκε από την σκηνή ως σοβαρός διπλωματικός παράγων.

Στο μεταξύ η Γερμανία, η ευρωπαϊκή δύναμη με την στενότερη ιστορική και πολιτιστική σχέση με την Ρωσία, βρίσκεται στο τέλος ενός πολιτικού κύκλου. Είναι και επικίνδυνο και άδικο να υποτιμά κανείς την Γερμανίδα Καγκελάριο ΄Αγκελα Μέρκελ, αλλά δεν έχει πια την ισχύ ή την ενεργητικότητα για να ηγείται της Ευρώπης στις συναλλαγές της με τον έξω κόσμο, ούτε να συσπειρώνει τους ίδιους τους Ευρωπαίους.

Με την Βρετανία και την Γερμανία ανίκανες σήμερα να διαδραματίσουν έναν μείζονα διπλωματικό ρόλο, και την Ισπανία, την Πολωνία και την Ιταλία να μην είναι σε θέση να παίξουν ρόλο πρωταγωνιστή, το συμπέρασμα είναι πολύ απλό: Εν μέρει ελλείψει άλλου και εν μέρει εκ της ενεργητικότητας και της φαντασίας του νεαρού προέδρου της, ήρθε η ώρα της Γαλλίας.

Τέλος, η απόπειρα του Μακρόν να αποκαταστήσει τις σχέσεις με την Ρωσία είναι σε πλήρη αρμονία με την Ντεγκωλλική παράδοση της Γαλλίας.

Το φυσικό ένστικτο του Σαρλ Ντε Γκωλ ωθούσε σε θέση ενδιαμέσου μεταξύ διαφορετικών συστημάτων και στο να βλέπεις πέρα από την τρέχουσα ενσάρκωση άλλων κρατών. Πίσω από την Σοβιετική ΄Ενωση, ή την Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ, ο Ντε Γκωλ έβλεπε την αιώνια Ρωσία ή την αιώνια Κίνα. Στις σχέσεις με μιαν άλλη χώρα δεν πρέπει κανείς να παραλύει από την φύση του καθεστώτος της.

Η επανασύνδεση με αυτή την παράδοση μπορεί επίσης να εντάσσεται στους υπολογισμούς της εσωτερικής πολιτικής του Μακρόν. Τείνοντας το χέρι προς το Κρεμλίνο μπορεί να κατευνάζει τους οικονομικούς τομείς που έχουν πληγεί σκληρότερα από τις Δυτικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, και να υπονομεύει την κριτική των παραδοσιακών φιλορωσικών κομμάτων της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς.

Αλλά άλλο είναι να εξηγείς τις ρίζες μιας πολιτικής και την συλλογιστική που την υπαγορεύει και άλλο να δικαιολογείς πλήρως την απόφαση. Ιδιαίτερα οι κυβερνήσεις της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης είναι φιλύποπτες για την νέα διπλωματική πρωτοβουλία της Γαλλίας. Γιατί μια επαναπροσέγγιση με την Ρωσία, ερωτούν και γιατί τώρα;

Ερχόμενη από την κοσμική Γαλλία, μια τέτοια χριστιανική ελεημοσύνη –να δίνεις πριν να λάβεις οτιδήποτε σε αντάλλαγμα- μοιάζει είτε αφέλεια είτε Μακιαβελισμός. Επιπλέον μοιάζει να αντιφάσκει με την έμφαση της Γαλλίας στις ευρωπαϊκές αξίες. Ασφαλώς οι επικριτές της ρωσικής πρωτοβουλίας του Μακρόν λένε ότι η διάσταση μεταξύ της υπεράσπισης των πολιτικών αρχών εντός της ΕΕ και της διπλωματικής πρακτικής έξω από την ΄Ενωση δεν πρέπει να είναι τόσο μεγάλη ώστε να θέτει σε κίνδυνο την συνοχή και των δύο.

Επιπλέον, επιχειρηματολογούν, ο Μακρόν ενεργεί μονομερώς, χωρίς να έχει πραγματικά συμβουλευθεί τους Ευρωπαίους εταίρους και συμμάχους. Δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι μιλάει εξ ονόματος της Ευρώπης εάν εξακολουθεί να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, πάντοτε θέτοντας τα άλλα μέλη της ΕΕ μπροστά σε ένα είδος τετελεσμένου γεγονότος.

Μολονότι κατανοώ αυτές τις επικρίσεις (και συμμερίζομαι μερικές από αυτές), ωστόσο υποστηρίζω την προσπάθεια του Μακρόν.

Η Δυτική αυστηρή πολιτική περιορισμού της Ρωσίας απέτυχε. Μια πολιτική διαλόγου μπορεί επομένως να είναι δικαιολογημένη, υπό τον όρο ότι δεν ασκείται με αφέλεια ή με πλήρη περιφρόνηση για τις αρχές.

Επιπλέον ο Μακρόν θα ήταν το τελευταίο άτομο με ψευδαισθήσεις για την Ρωσία του Πούτιν. Κατά τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2017 η Ρωσία τοποθετήθηκε ενεργά υπέρ της ακροδεξιάς αντιπάλου του, της Μαρίν Λεπέν, διασπείροντας συστηματικά ψευδείς ειδήσεις και παραπληροφόρηση. Ούτε θα ήθελε ο Μακρόν τον Πούτιν να μοιάζει ότι τα παίρνει όλα δικά του -και μάλιστα όταν η Ρωσία επιμένει στα φερσίματα που προκάλεσαν κατ’ αρχήν την επιδείνωση των σχέσεών της με την Ευρώπη.

Η Γαλλία έκανε μια τολμηρή πρώτη κίνηση για την αναστύλωση των σχέσεων με την Ρωσία. Η μπάλα είναι τώρα στο γήπεδο του Πούτιν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Zero Hedge,Wed, 28/08/2019

[Μήνυμα «παραδοσιακού συμμάχου» και προς θαλασσωμένους Μεσογειακούς συμμάχους, άξιο μελέτης και συναγωγής χρησίμων έως σωτήριων διδαχών -για να μην γίνουμε «ένα θέατρο στρατηγικής σύγκρουσης μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας».]


Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

΄Εχοντας διαφύγει εκτός σκηνής, μετά την κοινή πρες-κόνφερενς που έδωσε με τον Πρόεδρο Τραμπ, κατά την λήξη της συνόδου των G7, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν έδραξε την ευκαιρία να πλήξει τον Τραμπ και να αγκαλιάσει τον Πούτιν, (προφανώς με την έγκριση της ΄Αγκελας Μέρκελ).

«Ζούμε το τέλος της Δυτικής Ηγεμονίας», είπε ο Μακρόν στους διπλωμάτες την Τρίτη, δείχνοντας την άνοδο του Πεκίνου και της Μόσχας, σαν σημάδια μιας ανατροπής στην παγκόσμια σκηνή.

«Η παγκόσμια τάξη έχει σεισθεί όσο ποτέ άλλοτε…» Κλυδωνίζεται εξ αιτίας των σφαλμάτων που διέπραξε η Δύση σε ορισμένες κρίσεις, αλλά επίσης και των επιλογών που έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες τα τελευταία λίγα χρόνια –και όχι μόνο υπό την παρούσα κυβέρνηση.»

Πρόκειται βέβαια για μια βολή που στόχευε τον Πρόεδρο Τραμπ, αλλά αναρωτιέται κανείς εάν ο Μακρόν έχει συνείδηση ότι και ο ίδιος ανήκει στην «Δύση», της οποίας καταγγέλλει τα λάθη.

Στην συνέχεια ο Μακρόν κορύφωσε το μήνυμά του, προειδοποιώντας ότι «θα αποτελούσε στρατηγικό λάθος» για τα έθνη της Δύσης το να μην αλλάξουν την (εχθρική) στάση τους απέναντι στην Ρωσία.

Όπως σημειώνει το ρωσικό δίκτυο RT, η ρητορική του Μακρόν για την Ρωσία έχει γίνει κάπως ηπιότερη τους τελευταίους μήνες…

«Το να διώχνουμε την Ρωσία μακριά από την Ευρώπη είναι ένα κρίσιμο στρατηγικό λάθος»

΄Ετσι, ωθούμε την Ρωσία είτε σε απομόνωση, όπερ αυξάνει τις εντάσεις, είτε στο να συμμαχήσει με άλλες μείζονες δυνάμεις, όπως η Κίνα, πράγμα που μπορεί να μη μας συμφέρει, είπε ο Μακρόν, καλώντας σε «αναθεώρηση» των σχέσεων με την Μόσχα.

Αλλιώς, η Ευρώπη θα μείνει κολλημένη με «κατεψυγμένες κρίσεις» και θα παραμείνει «ένα θέατρο στρατηγικής σύγκρουσης μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας», τόνισε ο Γάλλος Πρόεδρος.

Αυτές οι «επιλογές» έχουν επιπτώσεις «στις συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή και αλλού, καθιστώντας απαραίτητη την αναθεώρηση της στρατιωτικής και διπλωματικής στρατηγικής, σημείωσε ο Μακρόν.

Κατά ειρωνική συγκυρία, τα χαϊδευτικά για τα αυτιά του Πούτιν σχόλια του Μακρόν ήρθαν μετά την μαστίγωση του Προέδρου Τραμπ από τα περισσότερα Δυτικά ΜΜΕ , επειδή τόλμησε να προτείνει την πρόσκληση του Πούτιν στην Σύνοδο των G7 του 2020 (στην οποία οικοδεσπότης θα είναι ο Τραμπ).

Και το περίεργο είναι ότι στο παραθαλάσσιο αποχαιρετιστήριο δείπνο της συνόδου, όπου ο Τραμπ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να καλέσει και τον Ρώσο Πρόεδρο του χρόνου, εναντίον της πρόθεσης του Αμερικανού Προέδρου μίλησαν ο Πολωνός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ και ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν!!!

΄Ενας διπλωμάτης που ήταν παρόν, είπε σε δημοσιογράφο ότι η πρόταση Τραμπ προκάλεσε ένταση: «Οι περισσότεροι από τους άλλους ηγέτες έλεγαν ότι είναι μια οικογένεια, μια λέσχη, μια κοινότητα φιλελεύθερων δημοκρατιών και γι΄αυτόν τον λόγο δεν μπορείς να επιτρέψεις την επάνοδο του Πούτιν, που δεν αντιπροσωπεύει όλα αυτά.»

Φαίνεται ότι ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζιουζέπε Κόντε, ήταν ο μόνος ηγέτης στους G7 που υποστήριξε την πρόταση Τραμπ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
“Στην εποχή της κρίσης που βιώνουμε, διαπιστώνουμε κάθε ημέρα και περισσότερο ότι παράλληλα με τη φτωχοποίηση του πληθυσμού και τη στέρηση κοινωνικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων, διατρέχουν σοβαρούς κινδύνους απαξίωσης, καταστροφής ακόμη και εξαφάνισης τα μνημεία της ιστορίας και του πολιτισμού”
Από την ιδρυτική διακήρυξη της “Σύμπραξης για τα μνημεία της Ιστορίας και του Πολιτισμού”

Αυτές τις ημέρες εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη συζητούν για την καταστροφή ενός εμβληματικού μνημείου της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως είναι η Παναγία των Παρισίων. Όπως όμως καταγγέλθηκε σε πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν πρόκειται, για ατύχημα αλλά για έγκλημα εκ προμελέτης: Γιατί τα προβλήματα που αντιμετώπιζε εξαιτίας της χρόνιας εγκατάλειψης και της κάκιστης συντήρησης ήταν τεράστια. Χαρακτηριστικό της εγκατάλειψης είναι πως (πριν τη σημερινή καταστροφή) η πέτρινη πρόσοψη είχε υποστεί φθορές εξαιτίας των καιρικών συνθηκών και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, ενώ οι δυο πλαϊνοί πύργοι στηρίζονταν με υποστυλώματα. Ήταν φανερό ότι χρειάζονταν μια γενναία κρατική χρηματοδότηση για την ανακαίνιση του σημαντικού αυτού μνημείου, του 13ου μ.Χ αιώνα, ενός μνημείου που είχε τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα από όλα τα μνημεία στη Γαλλία.

Όμως η κυβέρνηση του “εκσυγχρονιστή” Μακρόν, όπως και η προηγούμενη του “σοσιαλιστή” Ολάν, αρνούνταν πεισματικά την κρατική χρηματοδότηση για το εμβληματικό ιστορικό μνημείο, την ίδια στιγμή που η Γαλλία δαπανούσε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοπλιστικά προγράμματα, και είναι η 5η χώρα σε εξοπλιστικές δαπάνες σε όλο τον κόσμο. Για να αντιμετωπισθούν λοιπόν τα προβλήματα στο μνημείο, στις 13 Φεβρουαρίου του 2018, 14 μήνες πριν από τη σημερινή καταστροφή αποφασίσθηκε να γίνει ….έρανος για να συγκεντρωθούν 100 εκατομμύρια ευρώ, που χρειάζονταν η ανακαίνιση, τα οποία όμως δε συγκεντρώθηκαν.

Βέβαια η πολιτική του περιορισμού των δαπανών προκειμένου όλα τα δημόσια αγαθά και οι υπηρεσίες (υγεία, παιδεία, ασφάλιση, νερό, ενέργεια κ.α) να μετατραπούν σε εμπορεύματα και να εκποιηθούν σε επιχειρήσεις, μια πολιτική, που ο καπιταλισμός έχει επιβάλλει σε όλες τις χώρες που κυριαρχεί, αφορά και τα μνημεία της ιστορίας και του πολιτισμού. Αυτή είναι η πολιτική που εδώ και μήνες καταγγέλλει και αντιπαλεύει το κίνημα των κίτρινων γελέκων στη Γαλλία, εναντίον του οποίου η κυβέρνηση του Μακρόν έχει εξαπολύσει επίθεση ακόμη και με στρατό.

Αυτή η πολιτική της απαξίωσης, της καταστροφής και της μετατροπής των ιστορικών μνημείων σε εμπορεύματα, που εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια, έχει αρχίσει να παίρνει διαστάσεις “επιδημίας” σε όλο τον κόσμο. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η καταστροφή και η εκποίηση, των μνημείων των Μάγιας, στην περιοχή Τσιάπας που επιχειρεί ανάμεσα σε άλλα φαραωνικά έργα “ανάπτυξης” η νέα “αριστερή” κυβέρνηση του Ομπραδόρ στο Μεξικό, εναντίον της οποίας (πολιτικής) αγωνίζονται οι Ζαπατίστας και οι άλλοι ιθαγενείς. Υπάρχουν όμως πολλά παρόμοια παραδείγματα, όπως η παράδοση για εξορύξεις, μιας περιοχής, της Rosia Montana, στην Τρανσυλβανία, (σύνορα Ρουμανίας-Ουγγαρίας) με πλήθος μνημεία, χαρακτηρισμένα σαν μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς, όπου οργανώθηκαν τεράστιες διαδηλώσεις που ανάγκασαν την κυβέρνηση να αλλάξει την απόφαση. Άλλο επίσης παράδειγμα είναι η καταστροφή της πόλης Χασάνκεϊφ με ιστορία 12.000 ετών, που βρίσκεται στην περιοχή των Κούρδων στη Μεσοποταμία και με απόφαση της κυβέρνησης της Τουρκίας, βυθίζεται στο νερό του ποταμού Τίγρη, κάτω από ένα τεράστιο υδροηλεκτρικό φράγμα. Ο κατάλογος βέβαια με τα μνημεία που σε όλο των κόσμο κινδυνεύουν με καταστροφή είναι τεράστιος

Παρόμοια παραδείγματα έχουμε πολλά και στη χώρα μας, με αποκορύφωμα την ένταξη 2500 ιστορικών μνημείων στο Υπερταμείο, μια απόφαση που αναγκάστηκε να ανακαλέσει η κυβέρνηση κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή και την πίεση των κινημάτων. Εξακολουθούν όμως να απειλούνται πολλά ιστορικά μνημεία όπως η Ακαδημία του Πλάτωνα, οι αρχαιότητες στις Σκουριές της Χαλκιδικής, οι αρχαιότητες στο π Ελληνικό, οι αρχαιότητες στο Κάβο Σίδερο (Κρήτη), ιστορικά μνημεία στην Ήπειρο, -και άλλα μνημεία, που λόγω περιορισμένου χώρου παραλείπουμε- λόγω της εκποίησής των περιοχών που βρίσκονται, σε πολυεθνικές για εμπορευματοποίηση, τουριστικοποίηση, εξορύξεις και άλλα φαραωνικά έργα. Επίσης υπάρχουν πολλές περιπτώσεις, όπου τα ιστορικά μνημεία απαξιώνονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα μνημεία της Βουλιαγμένης (Ναός Απόλλωνα Ζωστήρα κ.α) που με τη συνεργασία κυβέρνησης, περιφέρειας και δήμου ΒΒΒ ουσιαστικά παραδόθηκαν στην πολυεθνική Jermyn Real Estate, για την καταστροφική τουριστική “επένδυση” στο δάσος και στην παραλία της Βουλιαγμένης και θα χρησιμοποιήσει τα μνημεία σαν ντεκόρ.

Η “Σύμπραξη για τα Μνημεία της Ιστορίας και του Πολιτισμού”, από την αρχή της δημιουργίας της επισημαίνει ότι είναι ανάγκη όλα τα κινήματα (ανοιχτές συνελεύσεις, σωματεία, επιστημονικοί φορείς, συλλογικότητες για τον πολιτισμό και το περιβάλλον, κινηματικές πρωτοβουλίες κ.α) να εντάξουν στις δράσεις τους και στους στόχους τους όχι μόνο την προστασία, αλλά και για τη διαχείριση των μνημείων από την ίδια την κοινωνία. Γιατί είναι πλέον “ηλίου φαεινότερον”, ότι οι κυβερνήσεις και τα κράτη και στο θέμα των μνημείων “εργάζονται” με γνώμονα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των επιχειρήσεων.
17/4/2018

ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΣΜΟΥ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ως άνθρωπος που πέρασε αμέτρητες ώρες μπροστά σε πίνακες, κάτω από κιονόκρανα , πάνω από ψηφιδωτά, έχω κάθε λόγο να στεναχωριέμαι όταν πραγματικά διαμάντια της Τέχνης "πληγώνονται". 

Στην Παναγία των Παρισίων όμως, που φλέγεται, τα πράγματα είναι χειρότερα. Ο συμβολισμός της ξεπερνά την καλλιτεχνική της αρτιότητα. 

Εκεί μέσα ο Κόσμος διαχωρίστηκε οριστικά από τους αυτοαποκαλούμενους "απεσταλμένους του Θεού", όταν ο μέγας Ναπολέων, κατά τη στέψη του, πήρε την κορώνα από χέρια του Πάπα και την τοποθέτησε μόνος του στο κεφάλι του, γράφοντας την πιο τρανή σελίδα των όσων ήδη είχαν γραφτεί στα βιβλία του Διαφωτισμού. 

Οι επικριτές του θα τον πουν αλαζόνα. 

Ο Ναπολέων, όμως, είπε με την πράξη του την αλήθεια: Γινόταν αυτοκράτορας με βάση τις δικές του αξίες και όχι λόγω θρησκευτικής χειροτονίας. 

Κουτσή, στραβή, πληγωμένη, γεμάτη λάθη και ήττες.....η επανάσταση είχε νικήσει....

Thanasis Vikopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ισραηλινής Παραγωγής- ΕναντίονΔιαδηλωτών, 
για Πρώτη Φορά εκτός Παλαιστίνης

Strategica 51 Comité Valmy, Fort Rus, 27-3-2019

Nέα χημικά και βιολογικά όπλα καταστολής λαϊκών κινητοποιήσεων, αδοκίμαστα μέχρις τώρα εκτός Παλαιστίνης, εγκαινίασε η γαλλική κυβέρνηση Μακρόν, εναντίον διαδηλωτών και περαστικών στην 18η εβδομαδιαία έξοδο των «κίτρινων γιλέκων», εναντίον της, στους δρόμους και πλατείες της Γαλλίας, το Σάββατο 16 Μαρτίου.

Την πληροφορία, πηγών προσκείμενων στις γαλλικές υπηρεσίες ασφάλειας, μεταδίδουν τα ηλεκτρονικά μέσα ελεύθερης ενημέρωσης Al Manar News, Comité Valmy, Dutch Anarchy και Fort Rus. Το σχετικό ρεπορτάζ αναφέρει τα ακόλουθα -πολύ σκοτεινά και δυσοίωνα (σε συνάρτηση και με άλλες ευρωπαϊκές καινοτομίες) στοιχεία:

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Κατά τις διαδηλώσεις και κατά το όργιο βίας που ακολούθησε (από ανεμπόδιστους μασκοφόρους «μπαχαλάκηδες», επισημασμένους από τις υπηρεσίες ασφαλείας) στην Λεωφόρο των Ηλυσίων και αλλού, οι διαδηλωτές με κίτρινα γιλέκα και οι περαστικοί έγιναν -εν αγνοία τους- πειραματόζωα, στο πρώτο παγκόσμια πείραμα σε ανθρώπους, με χρήση νάνο-σωματιδίων και χημικών μαρκαδόρων, των οποίων η βιολογικές επιδράσεις και συνέπειες δεν έχουν ακόμη εκτιμηθεί.

Κατά την γαλλική κυβέρνηση, πρόκειται για «αβλαβή κωδικά χημικά προϊόντα στιγματισμού», κατασκευασμένα στο Ισραήλ, που διαπερνούν το δέρμα, τις τρίχες και τα ενδύματα των στοχευόμενων προσώπων, για χρονική περίοδο που κυμαίνεται από εβδομάδες σε δεκαετίες.

Επισήμως, αυτή η αινιγματική τεχνολογία δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ εναντίον ανθρώπων. Ωστόσο, ειδικευμένες πληροφορίες, που συλλέχθηκαν από κάποιους επαγγελματίες της ασφάλειας, αναφέρουν ότι κατά την 18η Πράξη της εκστρατείας των Κίτρινων Γιλέκων, στις 16 Μαρτίου, τα «κανόνια νερού» και οι εκτοξευτές χημικών περιείχαν μαρκαδόρους DNA και νάνο-σωματίδια, που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον των διαδηλωτών, χωρίς προηγούμενη προειδοποίησή τους.

Αυτά τα «κωδικά χημικά προϊόντα στιγματισμού»* μπορούν να χρησιμεύσουν για να διαπιστωθεί η παρουσία ενός πολίτη στον χώρο μιας διαδήλωσης, μετά παρέλευση εβδομάδων η δεκαετιών.

Επιπλέον των χημικών σφραγίδων και των νάνο-σωματιδίων, των οποίων οι επιπτώσεις στην υγεία δεν έχουν εξακριβωθεί, η προσθήκη ψυχοτρόπων ουσιών στα χρησιμοποιούμενα αέρια εναντίον διαδηλωτών, αποτελεί ένα ευρύτατης κλίμακας πείραμα, στις νέες τεχνικές κοινωνικού ελέγχου – ανάλογες με αυτές που περιγράφονται στα εφιαλτικότερα φιλμ και μυθιστορήματα παρουσίασης ενός κόσμου υπό καθεστώς επιστημονικού ναζισμού.

Αυτά τα όπλα DNA, που αναπτύχθηκαν στην Βρετανία και που παράγονται και χρησιμοποιούντα ευρύτατα από το Ισραήλ, περιέχουν χημικές και βιολογικές ουσίες, των οποίων η βλαβερότητα για την ανθρώπινη υγεία έχει εσκεμμένα αγνοηθεί, ειδικότερα στο Ισραήλ, όπου οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι στις φυλακές, καταγγέλλουν ότι έχουν προσβληθεί από καρκίνους διαφόρων μορφών, λόγω υποβολής τους σε σφράγισμα DNA, η σε άλλες τεχνικές ελέγχου με νάνο-σωματίδια, που μπορεί να αλλοίωσαν το γενετικό υλικό των κυττάρων του σώματός τους.

Η κυβέρνηση Μακρόν ομολόγησε ότι χρησιμοποίησε χημικές σφραγίδες σε διαδηλωτές, στις διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς 2018. Ωστόσο οι πολίτες θα έπρεπε να είχαν προειδοποιηθεί ότι θα γίνονταν αντικείμενα απαγορευμένων πειραμάτων.

Για τους συνηγόρους τέτοιων διαδικασιών, τα προϊόντα σφραγίσματος DNA δεν εγκυμονούν κίνδυνο, αλλά οι ισχυρισμοί τους δεν στηρίζονται σε οποιαδήποτε επιστημονικά στοιχεία. Είναι γνωστό ότι οι συνέπειες της χρήσης τέτοιων βιοχημικών παρασκευασμάτων σε ανθρώπους μπορεί να γίνουν εμφανείς μετά πάροδο χρόνων, αφού οι περισσότερες μελέτες με αρνητικά συμπεράσματα λογοκρίνονται συστηματικά από τις μεγάλες εταιρείες της χημικής βιομηχανίας (σημ: Μοnsanto-Bayer).

Η χρήση ψυχοτρόπων ουσιών για τον έλεγχο διαδηλωτών και ταραχών έχει αποδειχτεί πολύ πιο επικίνδυνη στην εφαρμογή της.

Το 2014, οι αστυνομικές δυνάμεις της Ουκρανίας πειραματίστηκαν με βομβίδες αερίου που περιείχαν LSD (diéthyllysergamide), που είχε προμηθεύσει το Ισραήλ. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Οι διαδηλωτές-στόχοι έγιναν πολύ πιο βίαιοι και επιθετικοί, πολλοί παρουσίασαν σπασμούς και ρίχτηκαν πάνω στα αστυνομικά αυτοκίνητα, προκαλώντας την ανάγκη χρήσης ένσφαιρων πυρών για την αναχαίτισή τους.

Στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, εκτός από πολυάριθμα απαγορευμένα χημικά μέσα πολέμου, όπως ο λευκός φώσφορος, οι ισραηλινές δυνάμεις χρησιμοποιούν εναντίον των Παλαιστινίων διαδηλωτών αέρια που περιέχουν,εκτός από ενδοκρινικούς ανατροπείς, παραισθησιογόνα και LSD, για να καταστήσουν τις διαδηλώσεις βιαιότερες, προκειμένου να δικαιολογήσουν την χρήση ελεύθερων σκοπευτών και πυρά μεγάλου βεληνεκούς (σφαίρες ειδικού κράματος, με αρχική ταχύτητα 1200 μέτρα το δευτερόλεπτο).

Τα αέρια που χρησιμοποιούνται στην Γαλλία για καταστολή περιλαμβάνουν το CS (2-chlorobenzylidene malononitrile), ερεθιστικά αλλά, τελευταία, επίσης και νευροτοξικά, που μπορούν να προκαλέσουν δραστική μεταβολή της αντίληψης και της συνείδησης.

΄Αλλοι τύποι νάνο-σωματιδίων χρησιμοποιούνται συνεχώς περισσότερο ως «μέσα αποκατάστασης της τάξεως», αλλά η χρήση τους είναι μυστική , τόσο που και οι ίδιοι οι αξιωματικοί της αστυνομίας που τα χρησιμοποιούν δεν γνωρίζουν την φύση και τις ιδιότητές τους.

Με τον χημικό στιγματισμό των πολιτών, οι κοινωνίες του Ισραήλ και της Γαλλίας πραγματοποίησαν ένα βήμα ακόμη προς τον ολοκληρωτικό έλεγχο του ατόμου, μέχρι τις ρίζες των μαλλιών και το DNA του.


Σημ:* Πρόκειται φανερά, για μετεξελιγμένη επιστημονική αντιγραφή του σφραγίσματος με αριθμούς τατουάζ των κρατουμένων στα ναζιστικά στρατόπεδα Άουσβιτς, Μπούχενβαλτ κλπ., αλλά από απογόνους των θυμάτων;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Brendan O Neil, Zero Hedge, 28-12-18
Στυ

Οι Ευρωπαίοι είναι σε επανάσταση εναντίον του πολιτικού και του πολιτισμικού καθεστώτος και αυτό είναι έξοχο.

[Στην παρόρμηση που προαιώνια κινεί, τέτοια μέρα, κάθε θνητό, σε ανασκόπηση πεπραγμένων και εμπειριών και στην απόπειρα να διαβάσει τους προσιτούς οιωνούς για όσα υπόσχεται ή απειλεί ο αρχόμενος χρόνος, πολύ χρήσιμο, ελπιδοφόρο και κυρίως πνευματικά εμπλουτιστικό βοήθημα είναι ο πιο κάτω οδηγός ανάγνωσης, προσέγγισης και επεξεργασίας του φαινομένου της επεκτεινόμενης, στην Ευρώπη και στην Δύση ευρύτερα,  έκρηξης του ανατρεπτικού «λαϊκισμού», των βαθύτερων χαρακτηριστικών του, των ιστορικών σταθμών στους οποίους παραπέμπει και των πιθανών συνεπειών του για την διαμόρφωση του κοινωνικού και πολιτισμικού μέλλοντος .Το άρθρο ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις ποιότητας, μιας μέρας παρενθέσεων αυτοσυγκέντρωσης και διαλογισμού και προσκαλεί σε προσεγμένη ανάγνωση.

Ο Brendan O’Neil είναι καθιερωμένος δημοσιογράφος-σχολιαστής, μεγάλης πνευματικής καλλιέργειας, παλαιός συνεργάτης βρετανικών, αυστραλιανών και αμερικανικών εντύπων, που υπήρξαν στο παρελθόν πηγές  ασφαλούς ενημέρωσης και διαφωτισμού, όπως τα New Statesman, Guardian, Spectator, και Christian Science Monitor. Σύγχυση σε αρνητικές αντιδράσεις, που πιθανώς προκαλέσουν σημεία του άρθρου σε κάποιους αναγνώστες της Αριστεράς, θα επιφέρει η πληροφορία ότι ο συντάκτης του αναφέρεται σε βιογραφικά λεξικά ως ακροαριστερός και  πρώην εκδότης περιοδικού υπό το όνομα «Ζωντανός Μαρξισμός».]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού


Ο χειρότερος, βλακωδέστερος πλατειασμός της εποχής μας, που ειπώθηκε τόσο από τον αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι όσο και από αυτοαποκαλούμενους αριστερούς ριζοσπάστες είναι πως γυρίσαμε πίσω στην δεκαετία του 1930. Αντιμετωπίζοντας αυτήν την μαύρη δεκαετία σαν να ήταν μια ακόμη ζωντανή δύναμη, παρατηρητές τόσο από την ανήσυχη αστική τάξη όσο και από την νευρωτική αριστερά επιμένουν ότι τα σκοτεινά πνεύματα του Τριάντα σηκώθηκαν από τον τάφο τους και έχουν την Δύση από τον λαιμό στην δολοφονική περίσφιγξη των χεριών τους. Βλέποντας την βρετανική έξοδο από την ΕΕ, την ευρωπαϊκή στροφή εναντίον του πολιτικού συστήματος, την άνοδο των «λαϊκίστικων» κομμάτων και το άπλωμα των επαναστάσεων με «κίτρινα γιλέκα», το σύστημα που διαμορφώνει «κοινή γνώμη» βλέπει παντού την ανάσταση του φασισμού, που ως αποφώλιο ζόμπι έρχεται να αφανίσει τους καρπούς της προόδου των τελευταίων δεκαετιών.

Αυτή η ανάλυση είναι τόσο κακή που δεν θα μπορούσε να υπάρξει χειρότερη. Το να συγκρίνεις γεγονότα του σύγχρονου πολιτικού βίου με γεγονότα του παρελθόντος είναι πάντοτε ένας ατελής τρόπος για να αντιληφθείς που πάει η πολιτική εξέλιξη, Αλλά αν πρόκειται να ψάξουμε για αναλογίες των σημερινών με γεγονότα του παρελθόντος, τότε δεν είναι με την δεκαετία του 1930 που μοιάζει και αισθάνεται παρόμοια η εποχή μας, αλλά με την δεκαετία του 1840. Ειδικότερα με το 1848. Αυτός είναι ο χρόνος όπου λαοί σε όλη την Ευρώπη εξεγέρθηκαν για ριζική πολιτική αλλαγή, αρχίζοντας από την Γαλλία και συνεχίζοντας στην Σουηδία, στην Δανία, στα γερμανικά και στα ιταλικά κράτη, στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων και αλλού. Ήσαν επαναστάσεις δημοκρατικές, που διεκδικούσαν την καθιέρωση ή την βελτίωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, την ελευθερία του Τύπου, την κατάργηση των παλαιών μοναρχικών κρατικών δομών και την αντικατάστασή τους από ανεξάρτητα έθνη-κράτη και δημοκρατίες. Το 1848 συχνά αναφέρεται ως η ΄Ανοιξη των Εθνών.

Ακούγεται γνωστό; Φυσικά το 2018 δεν ήταν τόσο ταραχώδες όσο το 1848. Υπήρξαν ανατροπές μέσω κάλπης και εξεγέρσεις στους δρόμους αλλά όχι απόπειρες πραγματικής επανάστασης. Και ωστόσο η εποχή μας μοιάζει επίσης σαν ΄Ανοιξη των Εθνών. Ειδικά στην Ευρώπη. Είναι τώρα εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη που θέλουν να αποκαταστήσουν τα ιδεώδη της εθνότητας, της εθνικής κυριαρχίας και της λαϊκή δημοκρατίας, εναντίον  καθεστώτων που μοιάζουν με νέο-μοναρχικές μορφές τεχνοκρατίας του 21ου Αιώνα. Η επίμονη εξέγερση των «κίτρινων γιλέκων» στην Γαλλία απεικονίζει καλά αυτή την πραγματικότητα. Εδώ έχουμε έναν κυβερνήτη με αυξανόμενα μοναρχικά χαρακτηριστικά – την επηρμένη, σε στυλ νεφεληγερέτη Δία, προεδρία Μακρόν- αμφισβητούμενη επί σειρά εβδομάδων από ένα λαό, που διεκδικεί μεγαλύτερη συμμετοχή στην διαμόρφωση της εθνικής  πολιτικής και μεγαλύτερη εθνική ανεξαρτησία. «Μακρόν=Λουδοβίκος16ος, έγραφαν μερικά συνθήματα στους κυριαρχούμενους από κίτρινα γιλέκα δρόμους του Παρισιού. Και ξέρουμε τι συνέβη στον Λουδοβίκο τον16ο,*(αν και το 1793 δεν ήταν φυσικά το1848).

H γαλλική επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1848 –η οποία ανέτρεψε την συνταγματική μοναρχία πού είχε ιδρυθεί το 1830 και οδήγησε στην ίδρυση της 2ης Δημοκρατίας- ήταν από τα κύρια εναύσματα της λαϊκής άνοιξης που απλώθηκε σε όλη την Ευρώπη το 1848.Το ίδιο απλώνεται σήμερα το κίνημα των κίτρινων γιλέκων. Προ εβδομάδων διαδηλωτές στο Βέλγιο με κίτρινα γιλέκα προσπάθησαν να εισβάλουν στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής –γεγονός χωρίς προηγούμενο, στο οποίο χαρακτηριστικά δόθηκε ελάχιστη δημοσιότητα. Στην Ολλανδία διαδηλωτές με κίτρινα γιλέκα πρόβαλαν το αίτημα δημοψηφίσματος για την συνέχιση συμμετοχής στην ΕΕ, ενώ στην Ιταλία συγκεντρώθηκαν για να διαδηλώσουν την υποστήριξή τους στην κυβερνητική αντίσταση στις επιταγές της ΕΕ.

Αυτές οι εκλογές στην Ιταλία ήταν το κρίσιμο γεγονός του 2018. ΄Εφεραν στην εξουσία την Λέγκα και το Κίνημα 5 Αστέρων, κόμματα που μισεί το κατεστημένο της ΕΕ και που συνέτριψαν τις ψευδαισθήσεις που είχε γεννήσει σε διάφορους παρατηρητές η περσινή εκλογή του Μανουέλ Μακρόν στην Γαλλία, ότι σήμαινε το ξεθύμασμα του λαϊκιστικού κύματος στην Ευρώπη. Η Ιταλία διέψευσε αυτούς τους ευσεβείς πόθους, οι εξεγερμένοι Γάλλοι επιβεβαιώνουν την διάψευση και τοπικές και εθνικές εκλογές παντού, από την Γερμανία ως την Σουηδία προσθέτουν βάρος στο γεγονός ότι το τέλος της λαϊκιστικής εξέγερσης δεν μοιάζει να έρχεται.

Όταν είσαι στο κορύφωμα ενός συμβάντος, όταν διαβάζεις καθημερινά για τον πόλεμο των κρατούντων εναντίον της βρετανικής αποχώρησης από την ΕΕ, βλέπεις στο Ιντερνέτ εικόνες με τις φωτιές στο Παρίσι και παρακολουθείς τον πόλεμο που έχει κηρύξει η ΕΕ κατά τη εκλεγμένης κυβέρνησης της Ιταλίας, μπορεί να είναι δύσκολο να εκτιμήσεις την ιστορική σημασία αυτών των γεγονότων. Ή απλά το μέγεθός τους. ΄Ολοι μας έχουμε τόσο σκοτιστεί με αυτό το μέσα-έξω των ευρω-βρετανικών διαπραγματεύσεων (που στη πραγματικότητα δεν είναι διαπραγματεύσεις αλλά μάλλον μικρο-διαφωνίες μεταξύ του Λονδίνου και του κατεστημένου της ΕΕ για το πώς το Ναι του δημοψηφίσματος για την έξοδο μπορεί να πνιγεί στα μουλωχτά.) Βλέπουμε γραφικούς δείκτες με την κατάρρευση της δημοτικότητας των καθιερωμένων κομμάτων, ειδικότερα των σοσιαλδημοκρατικών. Μας εκπλήσσει η διάβρωση της πολιτικής της συναίνεσης, ακόμη και στην Σουηδία, την παραδοσιακά πιο συναινετική χώρα. Αλλά είναι δύσκολο να συνθέσεις όλα αυτά σε μιαν ολοκληρωμένη εικόνα ιστορικού ρεύματος. Οφείλουμε ωστόσο να το προσπαθήσουμε, επειδή μπορούμε τότε να δούμε ότι αυτή που ζούμε είναι πράγματι μια εποχή εξέγερσης, ακόμη και χάους –αλλά ευπρόσδεκτου, καλού, καρποφόρου χάους.

Αυτό που έχουμε, σε όλη την Ευρώπη, είναι λαός που θέτει σε αμφισβήτηση το υφιστάμενο πολιτικό, ηθικό και πολιτισμικό καθεστώς. Αυτές δεν είναι απλά οικονομικές εξεγέρσεις, ακόμη και στην Γαλλία, όπου τα οικονομικά θέματα υπάρχουν ασφαλώς στο μίγμα. Αριστεροί παρατηρητές, όταν αναγκάζονται να προβληματιστούν με το φαινόμενο της εξέγερσης, προσπάθησαν να περιορίσουν το λαϊκιστικό κίνημα στην κραυγή βοήθειας από τους «πιο αδύνατους» και τους «παρατημένους στον δρόμο». Ισχυρίζονται πως αιτία του Βrexit ήταν το αίσθημα της οικονομικής ανασφάλειας. Μια τέτοια ανάλυση ευτελίζει την λαϊκή εξέγερση. Της αφαιρεί τον γνήσια ριζοσπαστικό χαρακτήρα της συνειδητής μαχητικής αμφισβήτησης, όχι μόνο του νεοφιλελευθερισμού, που είναι το βασικό στοιχείο του σχεδίου της ΕΕ, αλλά  -πολύ σημαντικότερο- των πολιτισμικών αρχών και των πολιτικών πρακτικών των νέων ηγετικών δυνάμεων (ελίτ) του 21ου Αιώνα στην Ευρώπη. Με το να λες «αυτοί οι άνθρωποι είναι φτωχοί και γι’ αυτό είναι θυμωμένοι» υποκλέπτεις από αυτούς τους πολίτες το ριζοσπαστικό τους κίνητρο.

Υπο κάποιαν έννοια το 2018 μοιάζει λιγότερο με το ίδιο το 1848 και πιο πολύ με τις δεκαετίες που προηγήθηκαν αυτού του εκρηκτικού χρόνου. Αυτές οι δεκαετίες ήταν, κατά τον ορισμό το Τρύκβε Θόλφσεν, στην μελέτη του για τον ριζοσπαστισμό της εργατικής τάξης στις παραμονές του 1848, «οι πεινασμένες δεκαετίες» - οι δεκαετίες όπου δυσφορία και ριζοσπαστισμός έβραζαν και φούσκωναν, προτού να εκραγούν σε σταθερές απαιτήσεις για Αλλαγή. Και μολονότι πολλοί άνθρωποι ήταν πολύ φτωχοί σε εκείνες τις «πεινασμένες δεκαετίες», δεν ήταν η «άμεση στέρησή τους» που τους ώθησε να οργανωθούν και να περάσουν στην δράση, γράφει ο Θόλφσεν. Το ένστικτο τους προς την εξέγερση περισσότερο χτίστηκε σε «στέρεες πνευματικές βάσεις» και εκφράζει την «άρνηση της νομιμότητας της κοινωνικής και πολιτικής τάξης».                                                                                           Κάτι ανάλογο έχουμε σήμερα. Ναι ο φόρος στα καύσιμα του Μακρόν χτύπησε τους Γάλλους στην τσέπη. Ναι πολλοί Βρετανοί που ψήφισαν Brexit ήταν φτωχότεροι από τους προύχοντες υπέρ  της ΕΕ. Ναι η ευρω-σκεπτικιστική ιταλική νεολαία αγωνίζεται να βρει δουλειά. Αλλά οι εξεγέρσεις τους, είτε στην κάλπη, είτε στους δρόμους, ενεργοποιούνται από κίνητρα υπέρτερα της « άμεσης στέρησης» -έχουν χτιστεί επάνω στην άρνηση της νομιμότητας της υπάρχουσας πολιτικής και πολιτισμικής τάξης.

Το Brexit αυτό αφομοίωσε: Μια μαζική ψήφος πρόκλησης κατά των τάξεων των εμπειρογνωμόνων, που επέμεναν ότι η                    ευρω-τεχνοκρατία είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος οργάνωσης μιας ηπείρου τόσο μεγάλης και περίπλοκης όπως η Ευρώπη. Είπαμε όχι σε αυτό. Αμφισβητήσαμε την νομιμότητα αυτής της πολιτικής ορθοδοξίας. Η Γαλλία το συνέλαβε επίσης. ΄Εχουμε λοιπόν τώρα εδώ ένα κίνημα ενάντιο στο πολιτισμικό αυτό πρότυπο, ενώ το πολιτισμικό πρότυπο εναντίον του οποίου στρέφονται τα κίτρινα γιλέκα είναι αυτό της κουλτούρας των νέων ελίτ, της γενιάς μετά το 1968. Η νέα κουλτούρα της ιδεολογικής πολύ-πολιτισμικότητας, της τεχνοκρατικής διακυβέρνησης, του αντι-εθνο-κρατικού ελιτισμού, των περιβαλλοντικών επιταγών –αυτό είναι εναντίον του οποίου ορθώνονται τώρα -και συνειδητά μάλιστα- οι εξεγερμένοι Γάλλοι. Ορισμένοι μάλιστα κρατούσαν πλακάτ που ζητούσαν την ίδρυση 6ης Δημοκρατίας, σε σαφή αμφισβήτηση της εξαιρετικά πρόεδρο-κεντρικής και με σκιώδη βουλή (υπό Μακρόν) 5ης Δημοκρατίας, υποκείμενης επιπλέον στα δεσμά της ΕΕ.

΄Ετσι ζούμε ξανά σε «πεινασμένες δεκαετίες». Λαοί πεινασμένοι για αλλαγή, για έναν άλλο τρόπο ζωής, που επί 40 χρόνια μας λένε πως δεν υπάρχει. («Δεν υπάρχει εναλλακτική», κατά την επαίσχυντη φράση της Θάτσερ.)                     

Αυτά τα πεινασμένα χρόνια, από τα οποία το 2018 ήταν το πιο πεινασμένο ως τώρα, θα πρέπει να τα αποθησαυρίσουμε, να τα γιορτάσουμε και να χτίσουμε επάνω σε αυτά. Είναι ανοιχτό το ερώτημα ποιος, εάν κάποιος, θα μορφοποιήσει και θα ηγηθεί αυτής της πείνας. Η αριστερά δεν μπορεί, επειδή συντάχτηκε με τον ελιτισμό της σηπόμενης τεχνοκρατίας και βλέπει την λαϊκιστική πείνα μας σαν μια νέα μορφή φασισμού, η προσπαθεί να υποτιμήσει τον λαϊκισμό σε μια οικονομική οιμωγή, θέση που έχει την τρομερή συνέπεια να ευτελίζει και ακόμη να σκοτώνει τον πολύ περισσότερο ιστορικό και ανατρεπτικό πολιτισμικό χαρακτήρα της.  

Υπάρχει ανάγκη από νέες φωνές. Αυτή η «πεινασμένη εξέγερση» είναι πράγματι λαός σε αναζήτηση φωνής: Μιας πολιτικής, ηθικής φωνής. Το 2019, πρέπει να το ελπίζουμε, φωνές θα υψωθούν από αυτήν την νέα άνοιξη των Εθνών.

-----------------

*Σημείωση: Σε δύο συγκεντρώσεις κίτρινων γιλέκων σε σταυροδρόμια εθνικών δρόμων υπήρξαν αναπαραστάσεις με τον Μακρόν στην κατάληξη του Λουδοβίκου 16ου. Στην μία είχε στηθεί Γκιλοτίνα, η μηχανή αποκεφαλισμών στην γαλλική επανάσταση. Στην άλλη έγινε μακάβριος αποκεφαλισμός ομοιώματος του σημερινού Προέδρου.


Εντυπώσεις εξοικειωμένου με την Γαλλία παρατηρητή από συστηματική παρακολούθηση της εξέλιξης των πέντε ως σήμερα «πράξεων» της εξέγερσης «Κίτρινα Γιλέκα», όπως παρουσιάστηκαν σε συνεχή απ’ ευθείας μετάδοση, από τους ρεπόρτερ και ανταποκριτές του γαλλικού ειδησεογραφικού καναλιού  L.C.I. ( La Chaine Info) σε δεκάδες , αλληλοδιάδοχα, μεγάλες και μικρές πόλεις της Γαλλίας.

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Ο απλός άνθρωπος στην Γαλλία δεν είναι  τελικά ένα veau (μοσχάρι), όπως τον είπε ο Ντε Γκωλ  -σε ώρα απόγνωσης-  και όπως τον έδειχναν τα αποτελέσματα  αρκετών ψηφοφοριών -μετά το δημοψήφισμα του 2005 για την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.
Μπροστά στο μικρόφωνο του ρεπόρτερ της τηλεόρασης, κοντά στην υπαίθρια φωτιά ,που έχουν ανάψει για να ζεσταθούν, άνδρες και  γυναίκες   με κίτρινα γιλέκα, στο στρατηγικό σταυροδρόμι της πόλης ή του χωριού, στα λόγια μιας άγαμης μητέρας δυο παιδιών, βοηθού νοσοκόμου, ανακαλύπτεις: Σαφήνεια, γνώση, λογικό ειρμό και  κόσμια διατύπωση στην παρουσίαση του ευρύτατου κοινωνικού εφιάλτη που ζουν εκατομμύρια γαλλικές οικογένειες, με εισόδημα που δεν φτάνει ως τα τέλη του μήνα, ψαλλιδίζεται συνεχώς από φόρους και αυξήσεις και τελεί υπό την συνεχή απειλή της  απόλυσης.                                                                                         
Και  ακούς να διατυπώνονται  συγκεκριμένες, νόμιμες και  λογικές προτάσεις για την αντιμετώπιση του οικονομικού και κοινωνικού προβλήματος της χώρας για την ικανοποίηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων στην ζωή και στην αξιοπρέπεια και για την αποκατάσταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του λαού στην χάραξη των κρατικών επιλογών και της πορείας του έθνους.  
                                                                          
΄Ανθρωποι κάθε ηλικίας, ταξικής προέλευσης και βαθμού εκπαίδευσης, αγρότες, εργάτες, μικροί επιχειρηματίες, υπάλληλοι, φοιτητές, με κοινά χαρακτηριστικά λόγου - την ευθύτητα, την σαφήνεια, την λιτότητα και την ήρεμη αποφασιστικότητα. Στο βάθος της εικόνας που μεταφέρει η κάμερα:  Η γαλλική σημαία  και μάζες συγκεντρωμένων «κίτρινων γιλέκων» να κραυγάζουν το σύνθημα «Μακρόν Παραιτήσου», η  να τραγουδούν την Μασσαλιώτιδα, τον Εθνικό ΄Υμνο της χώρας. Κάποιοι να φορούν τον φρυγικό σκούφο, εθνικό σύμβολο. Και πλήθος συνθήματα σε πλακάτ και στην ράχη των κίτρινων γιλέκων κατά του «προέδρου των πλουσίων».
Αλλαγή εικόνας στο στούντιο και στο πάνελ των σχολιαστών και σύγκριση με τον λόγο της εξουσίας: άκαμπτο, αξιωματικό, «παιδαγωγικό», στην ερμητική γλώσσα της ΕΝΑ και της Εκόλ Πολυτεκνίκ, της στατιστικής, των αριθμών, των ευρω-ενωσιακών ορίων αναπνοής που όρισε το Μάαστριχ για τους κοινωνικά αδύνατους.
Αλλαγή πόλης ή συνοικίας του Παρισιού, απαράλλακτος πίνακας. Εντυπωσιάζει η απουσία ανορθογραφίας, με ακρότητες, βαναυσότητα, φλύαρο ναρκισσισμό. Επίσης –στις πόλεις της επαρχίας κυρίως-  ένα διαφαινόμενο κλίμα κρυφής συναδέλφωσης εξεγερμένων πολιτών και οργάνων της τάξεως, το οποίο θα παραδεχτούν και θα εξηγήσουν οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι αστυφυλάκων και ΜΑΤ, στα πλατό της τηλεόρασης  .
Είναι οι εικόνες της αρχής, ως λαϊκού  κινήματος,  μιας εξέγερσης που αρχικά αντιμετωπίστηκε από το σύστημα της δημοσιότητας ως γραφικότητα και έτσι διέσπασε το φράγμα της αποσιώπησης και απομόνωσης, που αντιμετωπίζει κάθε φωνή και χειρονομία εξερχόμενη από τα πλαίσια της «ορθής σκέψης».                       
Στην εξέλιξη η εικόνα αλλάζει, μετά την αλλαγή στην στάση του συστήματος εξουσίας, αρχικά προς την περιφρόνηση και την αγριάδα, κατόπιν στην μαλαγανιά,  και έπειτα  στα κάθε είδους «στρατηγήματα» εξαπάτησης, διαβολής, διαίρεσης και τρομοκράτησης του κινητοποιημένου πλήθους.

* * * * * *

Την σταγόνα, που ξεχείλισε ένα ανθρώπινο καζάνι σε κατάσταση μοναχικού και ανήμπορου βρασμού, την πρόσθεσε η αύξηση του φόρου των καυσίμων, στην αμείλικτη διαδικασία εφαρμογής  του Μακρονικού προγράμματος «οικονομικής μεταρρύθμισης», δηλαδή  αποστράγγισης των ασθενέστερων και μεσαίων τάξεων, για την μείωση του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού στα 3% του ΑΕΠ, κατά τις επιταγές της  Συνθήκης του Μάαστριχ –χωρίς να θιγούν τα τερατώδη έσοδα των πολύ πλουσίων και των πολυεθνικών επιχειρήσεων.
Εκλεγμένος, με ταχυδακτυλουργίες, από το 20% του εκλογικού σώματος και υιοθετώντας  αυτοκρατορικό  λόγο, τρόπους και ύφος, επικεφαλής  κυβέρνησης  από  πρόθυμους τεχνοκράτες, χωρίς πολιτική ή κοινωνική πείρα, ο Μανουέλ Μακρόν όρμησε ακάθεκτος στην κατεδάφιση των προεκλογικών επαγγελιών του και  όποιων κοινωνικών κατακτήσεων και δημοσίων υπηρεσιών είχαν αφήσει όρθιες οι προκάτοχοί του, οι οποίες αποτελούσαν το καύχημα της Γαλλίας. Το ίδιο ακάθεκτος  συνεχίζει το ξεπούλημα όσων μεγάλων εθνικών επιχειρήσεων  δεν έχουν ακόμη αρπαγεί  ληστρικά – όπως  η Alsthom- από τις ΗΠΑ.
 Τα αποτελέσματα για τις υπηρεσίες υγείας, τις συγκοινωνίες την παιδεία την κοινωνική πρόνοια είναι δραματικά,  με την πρόσθετη επιβάρυνση της  φιλελεύθερης μεταναστευτικής πολιτικής  που υπερασπίζεται ο σημερινός πρόεδρος της Γαλλίας, διεκδικητής της ηγεσίας της Ε.Ε. και  σημαιοφόρος της παγκοσμιοποίησης, ο οποίος έχει διακηρύξει ότι  «Ο εθνικισμός είναι λέπρα» και ότι «Δεν υπάρχει γαλλική κουλτούρα».

.* * * * *                                                                                                                               
Για την κατανόηση της  σημερινής  κοινωνικής πραγματικότητας στην Γαλλία ιδού μερικά στοιχεία –από πρόσφατο  άρθρο στο όργανο των Ντεγκωλλικών «Comité Valmy»:
-.Σχεδόν 6 εκατομμύρια εγγεγραμμένοι στο ταμείο ανεργίας.   Άνεργος ένας στους τέσσερεις νέους.
-.Τα 30% των Γάλλων  εργάζονται με συμβάσεις ορισμένης διάρκειας.
-.΄Ένα εκατομμύριο  εργαζομένων εισπράττουν λιγότερα των 800 ευρώ τον μήνα.
-. Τουλάχιστον 180.000 άστεγοι αυτόν τον χειμώνα.
-. Κατακλύζονται από πλήθη τα «εστιατόρια της καρδιάς» (λαϊκά   συσσίτια).
- Μια αυτοκτονία αγρότη κάθε δυο μέρες. Δεκάδες αυτοκτονίες αστυνομικών και χωροφυλάκων κάθε χρόνο.


* * * * *                                                                                                                       

Με την αναγγελία του φόρου στα καύσιμα, κάποιος είχε την ιδέα, φόρεσε το κίτρινο γιλέκο κινδύνου των αυτοκινητιστών και μετέδωσε από το Ιντερνέτ το πολλαπλασιαστικό κάλεσμα σε λαϊκό συναγερμό, πού σύντομα έβγαλε αθροιζόμενες χιλιάδες ανθρώπων με κίτρινα γιλέκα  στον δρόμο. Γειτόνων, συμπολιτών, άγνωστων μεταξύ τους, διαφορετικής ή καμιάς κομματικής προέλευσης, πολλών που είχαν ψηφίσει τον «νεαρό τραπεζίτη» Μακρόν, από απέχθεια προς τα δοκιμασμένα, φθαρμένα/ διεφθαρμένα  ή συκοφαντημένα αδοκίμαστα κόμματα, περισσότερων που είχαν ψηφίσει λευκό και άλλων που είχαν ψηφίσει Μελανσόν, ή Μαρίν Λε Πεν.                                                                                                                    
Το τελευταίο χτύπημα στο άδειο οικογενειακό πορτοφόλι τούς  απέσπασε από την μοναχική παράλυση αδυναμίας , την εξάρτηση από την ψυχοτροπική τηλε-οθόνη του « Μεγάλου Αδελφού» και την αποχαυνωτική  καταφυγή στο «Σμάρτφον» και στο «κινητό».
 Βγήκαν στον δρόμο και γνωρίστηκαν με τους γείτονες της πολυκατοικίας και της γειτονιάς και τους συμπολίτες στον Δήμο. Ξαναβρήκαν συνομιλητές , αντάλλαξαν εμπειρίες, γνώσεις, ιδέες και δημιούργησαν σχέσεις οικειότητας και φιλίας. Χτίστηκε συντροφικότητα, σμιλεύτηκε και προέκυψε πειθαρχημένη ενότητα θέσεων, προσαρμοζόμενη εξελικτικά απέναντι στην στάση της εξουσίας. Γεννήθηκε έτσι μια αυθόρμητη, τελείως πρωτότυπη και ασύμβατη κοινωνική-πολιτιστική επανάσταση, απεριόριστων ανατρεπτικών δυνατοτήτων, που προκαλεί ρίγη πανικού στο σύστημα εξουσίας, όχι μοναχά της Γαλλίας. Αυτό που ξεκίνησε σαν αντιφορολογική έκρηξη εξελίχθηκε σε κοινωνική εξέγερση   – επανάσταση νέας μορφής.

* * * * *                                                                                                   

Στο κανάλι της συνεχούς ενημέρωσης, τα Σάββατα εξόρμησης των «κίτρινων γιλέκων», η συνεχής ροή μοιράζεται μεταξύ της μετάδοσης εικόνων από τα μέτωπα γεγονότων στο Παρίσι και στην επαρχία και του σχολιασμού τους από εναλλασσόμενες ομάδες σχολιαστών, από ένα εκπρόσωπο της κυβέρνησης, ένα γνωστό δημοσιογράφο, ένα  βουλευτή της αντιπολίτευσης, έναν εκπρόσωπο  των αστυνομικών οργάνων και έναν διαφορετικό κάθε φορά πολίτη με κίτρινο γιλέκο –ο οποίος  τονίζει πάντοτε πως δεν εκπροσωπεί παρά  μόνο τον εαυτό του.  Αλλά το κίτρινο κυριαρχεί στα προγράμματα συζητήσεων και ανάλυσης όλη την εβδομάδα.
Οι ομάδες των συζητητών στο τηλεοπτικό στούντιο αντικαθρεφτίζουν τον εθνικό διχασμό σε δύο στρατόπεδα. Τους εκπροσώπους του  κλειστού συστήματος εξουσίας, την λεγόμενη «ελίτ»: Υφυπουργό ή  βουλευτή/βουλευτίνα,  αρθρογράφο εφημερίδας, ή συστημικό παπαγάλο τύπου Δανιήλ Κοέν Μπεντίτ και  συνήθως τον παρουσιαστή του προγράμματος. Και από την άλλη, έναν ή  δυο βουλευτές της αντιπολίτευσης, κάποιον κοινωνιολόγο αναλυτή, έναν συνδικαλιστή των αστυνομικών σωμάτων και ένα  κίτρινο γιλέκο, τον «λαϊκιστή», η εκπρόσωπο των «αξιοθρήνητων» κατά την έκφραση της Χίλαρυ Κλίντον.                    
Οι εκπρόσωποι της «ελίτ» αγανακτούν  για τα απειλή της αναρχίας, την αμφισβήτηση των θεσμών της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας και του σχετικά πρόσφατου αποτελέσματος των προεδρικών εκλογών, υπερασπίζονται το έργο της κυβέρνησης και συμβουλεύουν υπομονή για την καρποφορία του… Μαχητικοί συνήγοροι της εξουσίας ή συγκαταβατικοί παιδαγωγοί του  πόπολου. Βουλευτές των  δεξιών εθνικιστικών κομμάτων της Μαρίν Λε Πεν και του Ντυπόν-Αινιάν και της ριζοσπαστικής αριστεράς, του Μελανσόν, καλούνται προφανώς με την ελπίδα πως θα συμβάλουν στον χρωματισμό του κινήματος κατά τις κυβερνητικές επιδιώξεις –παγίδα που επιδέξια αποφεύγουν, μαστιγώνοντας παράλληλα και ανεξάρτητα το καθεστώς Μακρόν. Το εκάστοτε κίτρινο γιλέκο –γυναίκα ή άνδρας- όταν του δίνεται ο λόγος απέχει από πολιτική πολεμική, περιορίζεται στην υποστήριξη των κοινωνικών διεκδικήσεων του κινήματος,  στην ανατροπή παραπλανητικών εικονικών παραχωρήσεων της εξουσίας, όπως η «αύξηση του κατώτερου μισθού κατά 100 ευρώ.» και συχνά στην επισήμανση της  έλλειψης αντιπροσωπευτικότητας του σημερινού πολιτικού συστήματος.
Η εμφάνιση μεγαλοδημοσιογράφων και παρουσιαστών των τηλεοπτικών προγραμμάτων δικαιολογεί την κατάταξή τους από  τους πολίτες με κίτρινο γιλέκο στο  αντιλαϊκό σύστημα εξουσίας και το αίσθημα αποστροφής, που εκφράστηκε  και βίαια εναντίον τους σε κάποια επεισόδια στο Παρίσι. Ο παρατηρητής διαπιστώνει ωστόσο μια διάσταση μεταξύ  «επώνυμων δημοσιογράφων», συνηγόρων του συστήματος, και των ρεπόρτερ πεδίου, με την έντιμη περιγραφή «σε ζωντανή μετάδοση» γεγονότων και  παρουσίασης θέσεων -στάση που  βλέπουμε και στους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους των φρουρών της τάξεως, των οποίων οι αριθμοί  για τον όγκο των διαδηλώσεων ήταν σημαντικά υψηλότεροι  από τις εκτιμήσεις  του  υπουργείου.

* * * * *       
                                                                                                            
Στις επόμενες «πράξεις» του δράματος παρατάχτηκαν και τα τεθωρακισμένα της GENTFOR, (της ευρωπαϊκής μισθοφορικής  δύναμης καταστολής, που κάποτε ετοιμαζόταν για την Ελλάδα) και οι δυνάμεις της τάξεως διατάχθηκαν να «δράσουν προληπτικά», ενώ τα ΜΜΕ τρομοκρατούσαν με προαναγγελίες αιματοχυσίας στο Παρίσι. Σαν σε αποκορύφωμα  συνέβη και η δολοφονική επιδρομή στο Στρασβούργο , από σεσημασμένο και με ογκώδη ποινικό φάκελο τρομοκράτη, του οποίου η σύλληψη/εκτέλεση καθυστέρησε 36 ώρες τουλάχιστον, μολονότι, ο γνωστός  ως εν δυνάμει φονιάς, κρυβόταν στο σπίτι του…
Παρά αυτό το πολύμορφο ναρκοπέδιο, ο άυλος, απρόσωπος, συλλογικός εγκέφαλος ενός διάσπαρτου σε ολόκληρη την Γαλλία κινήματος απέδειξε δυνατότητες τακτικής προσαρμογής.  Η κίτρινη συρροή στο Παρίσι μειώθηκε, τα γιλέκα απέφυγαν τις προκλήσεις, μπαχαλοποιοί και πλιατσικολόγοι δεν βρήκαν περιθώρια δράσεως. Τα παπαγαλάκια υπηρεσίας στα στούντιο διατυμπάνιζαν «κάμψη του κινήματος των κίτρινων γιλέκων», επικαλούμενα τους αριθμούς του υπουργείου Δημοσίας Τάξης. Αλλά οι ανταποκριτές στις πόλεις της επαρχίας ανέφεραν  διόγκωση των κινητοποιήσεων.                                                                   
Πειραματικές δοκιμές μεθόδων  καταστολής  όλης της κλίμακας απλά συνέβαλαν σε συνεχή σκλήρυνση των συνθημάτων και των διεκδικήσεων –από την τιμή της βενζίνης στην αλλαγή του Συντάγματος.

* * * * *          
                                                                                                     
Από την παρακολούθηση της εξέλιξης  αυτού του σημαντικού κοινωνικού φαινομένου στα μέτωπα της αγωνιστικής παρουσίας του και στα μετόπισθεν των  συζητήσεων, αναλύσεων και διαφαινόμενων αντιδράσεων  προέκυψαν  οι εξής κυρίαρχες εντυπώσεις:
1.- Τα χωρίς προηγούμενο, εντελώς πρωτοφανέρωτα , ρευστά χαρακτηριστικά αυτού του κινήματος των κίτρινων γιλέκων έχει αποσταθεροποιήσει συθέμελα το πολιτικο-κοινωνικό σύστημα της Γαλλίας ( Βαθύ Κράτος- Πρόεδρο- κυβέρνηση- κοινοβουλευτική βάση, ελεγχόμενα ΜΜΕ), λόγω αδυναμίας «αναγνώρισης», κατάταξης, «ακτινογραφίας», «ψυχανάλυσης» και εξεύρεσης του  αντίδοτου για την αντιμετώπισή του.                                                                                     
΄Αρχισαν με την καταφρόνηση,  την διαβολή, με απόπειρες στιγματισμού ως «ακροδεξιάς» και «ακροαριστεράς» και με απειλές, αλλά η δημοτικότητα του κινήματος στις δημοσκοπήσεις δεν έπαυε να ανεβαίνει. Μετά τις σοβαρές ταραχές της 1ης Δεκεμβρίου, όταν οι διαδηλωτές έφθασαν στο προεδρικό μέγαρο, το καθεστώς αυτοταπεινώθηκε με προεδρική και κυβερνητική mea culpa, παραδεχόμενο ότι έσφαλλε να αντιμετωπίσει με περιφρόνηση τον λαό και να μην κατανοήσει  τις πιεστικές ανάγκες του. Αλλά τα μέτρα «επανόρθωσης» που εξήγγειλε  χαρακτηρίστηκαν «στάχτη στα μάτια» και «στραγάλια», από ηλικιωμένες γυναίκες με κίτρινα γιλέκα στα σταυροδρόμια της λαϊκής κινητοποίησης.  
Επί τεσσερισήμισι  τώρα εβδομάδες κυβέρνηση, βουλευτές της, ΚονΠεντίδες , τηλεοπτικές περσόνες και λοιποί αβανταδόροι της εξουσίας προκαλούν, εισηγούνται, πιέζουν, εκλιπαρούν  τον παρόντα γιλεκοφόρο πολίτη να «οργανωθούν», να «συγκροτηθούν σε επίσημο κίνημα, κόμμα», να εκλέξουν αντιπροσώπους, να προσέλθουν σε «δημοκρατική συζήτηση», να « σεβασθούν τους δημοκρατικούς θεσμούς». Μέχρι τώρα η απάντηση ήταν πως οι αποφάσεις  διαμορφώνονται στις τοπικές συνελεύσεις και  ζυμώνονται σε εθνική κλίμακα.              
Αυτό το «άπιαστο», το ρευστό, το χωρίς σαφείς διαστάσεις, το χωρίς επίσημη εκπροσώπηση, το ακέφαλο, του κινήματος (με την συνακόλουθη αδυναμία της χειραγώγησης, του εκβιασμού, της εξαγοράς) τρελαίνει κυριολεκτικά τους υποβολείς, τους φορείς και τους υπηρέτες  της εξουσίας.

2.- Στο γαλλικό σύστημα εξουσίας αυτό που φαίνεται να προκαλεί κρίσεις αμηχανίας και πανικού είναι η έλλειψη πείρας για την διάγνωση, αξιολόγηση και αντιμετώπιση αυτού του λαϊκού κινήματος. Αυτά τα στοιχεία του αυθόρμητου, του παρθένου, του απορριπτικού φθαρμένων, στιγματισμένων και διεφθαρμένων κομμάτων και συνδικάτων, ενός  πολιτικά και ηθικά  ελεγχόμενου και χρεωκοπημένου συστήματος εξουσίας, με την δύναμη έλξης που εμφανίζουν - ιδίως όταν  προτάσσουν την πατριωτική τους ταυτότητα με την εθνική σημαία και τον βηματισμό στον ρυθμό του εθνικού ύμνου-  δείχνουν να εγκυμονούν μιαν εκρηκτική δυνατότητα τρομακτικών διαστάσεων –καθιστώντας αβέβαιη έως και επικίνδυνη την κατάχρηση αστυνομικών και την χρήση στρατιωτικών δυνάμεων. Είναι αξιοσημείωτο ότι απόστρατοι στρατηγοί κύρους αρθρογράφησαν υπέρ του κινήματος και ένας τέως στρατηγός Σώματος Στρατού, πρώην επικεφαλής της Λεγεώνας των Ξένων και της Ταξιαρχίας αλεξιπτωτιστών, με βιντεοσκοπημένο μήνυμά του, κάλεσε «τον Λαό τη Γαλλίας» να συμμετάσχει ειρηνικά στις  κινητοποιήσεις των κίτρινων γιλέκων, «για την ανάκτηση της Εθνικής Κυριαρχίας». Και η συνδικαλιστική οργάνωση της Αστυνομίας ανακοινώνει τώρα «αργίες Τετάρτης» στα αστυνομικά τμήματα  της χώρας, μέχρις ότου εξοφληθούν υπερωρίες ενός  εκατομμυρίου και πλέον ωρών…

* * * * * *

Επίσημο κείμενο των  στόχων της εξέγερσης δεν υπάρχει, μόνο σχέδια διαφόρων τοπικών λαϊκών συνελεύσεων, με σειρά διεκδικήσεων, των οποίων η επίτευξη θα συνεπήγετο την αλλαγή του πολιτικο-κοινωνικού συστήματος και την αποδέσμευση από την Ε.Ε.
Κορυφαία πάντως διεκδίκηση και σύνθημα υψωμένο παντού  στις συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις  των κίτρινων γιλέκων είναι « R.I.CReferendum Initiative Citoyen  Δημοψήφισμα με Πρωτοβουλία  των Πολιτών, με ποικιλία εξειδικεύσεων  για τον απαιτούμενο αριθμό των  συμφωνούντων και την κλίμακα των θεμάτων προς κρίση. Σ’ αυτά περιλαμβάνουν την υπογραφή διεθνών συνθηκών και  την λήψη κρίσιμων αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής.
Άλλες διεκδικήσεις σε δημοσιευμένες προτάσεις:
-Αναθεώρηση του Συντάγματος, θητείας Προέδρου, εκλογικού έτους και ανακλητό της βουλευτικής εντολής.
- Τέλος της ισόβιας προεδρικής αποζημίωσης
-Απαγόρευση της πώλησης αγαθών εθνικής ιδιοκτησίας (φραγμάτων, αεροδρομίων κ.λ.π)
-Προστασία της εθνικής βιομηχανίας. Απαγόρευση της  «μετανάστευσής» της , για την προστασία της τεχνογνωσίας μας και των θέσεων εργασίας.
-Επανεθνικοποίηση των εταιρειών ηλεκτρισμού και φυσικού αερίου για την επαναφορά των τιμών σε ανεκτά επίπεδα.
- Αποκατάσταση της φορολογικής δικαιοσύνης, με κατάργηση της εύνοιας στα πολύ μεγάλα εισοδήματα και στις πολυεθνικές και στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις και προστασία των μικρών και οικογενειακών επιχειρήσεων για την ενίσχυση της  απασχόλησης.
-Κανένας μισθός υψηλότερος των 15.000 ευρώ.
-Κανένας άστεγος στην Γαλλία
-Κατώτερος μισθός 1300 ευρώ.
΄Ενας δημοσιευμένος  κατάλογος περιλαμβάνει 42 διεκδικήσεις.
Με πάντοτε κορυφαίο το σύνθημα /διεκδίκηση, αυτής της  γαλλικής λαϊκής εξέγερσης, την αποκατάσταση της αποφασιστικής συμμετοχής του λαού στην διαμόρφωση των σημαντικών αποφάσεων για την ζωή και το μέλλον του έθνους του.                                                                                 
΄Ετσι, αυθόρμητα, υποσυνείδητα, χωρίς να το υποπτεύονται, τα «κίτρινα γιλέκα» της Γαλλίας ζητούν την ανάσταση και υιοθέτηση των θεσμών της Αθηναϊκής Αγοράς και της Εκκλησίας του Δήμου.

Αίτημα καθόλου ανέφικτο, άλλωστε, με την σημερινή ηλεκτρονική κοινωνική δικτύωση, υπό την άγρυπνη όμως εγγύηση μιας γνήσιας Δημοκρατίας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου