Articles by "Τραμπ"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τραμπ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Ρούντι Ρινάλντι

Στη φετινή σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο χιονισμένο Νταβός της Ελβετίας συγκεντρώθηκαν περίπου 80 ηγέτες χωρών, και περίπου 800 διευθύνοντες σύμβουλοι (CEO) των μεγαλύτερων επιχειρηματικών κύκλων. Συνολικά εκπρόσωποι κυβερνήσεων ή επιχειρήσεων από 130 χώρες του κόσμου, πάνω από 3.000 επίσημοι προσκεκλημένοι. Η Κίνα συμμετείχε με παρουσία αντιπροέδρου, η Ινδία με σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες.

Τρία ήταν τα πιο εκκωφαντικά μηνύματα από την πρόσφατη σύνοδο:

• Πρώτο: Η ατραξιόν αλλά και η εφαρμογή του «Συμβουλίου Ειρήνης» που ξεκινά ο Τραμπ∙ δηλαδή μια μορφή ενός ιδιωτικού ΟΗΕ που θα παρεμβαίνει «πιο αποτελεσματικά» σε όποια γωνιά του πλανήτη κριθεί αναγκαίο. Πρώτη παράσταση η «Ριβιέρα στη Γάζα». Δημοσιεύτηκε και το καταστατικού του υπό κατασκευή «οργανισμού». Για να πάρει μέρος μια χώρα πρέπει να συνεισφέρει 1 δισεκατομμύριο δολάρια και να είναι πρόθυμη να κάνει ό,τι θέλει ο ισόβιος «πρόεδρός» του, δηλαδή ο Τραμπ. Από την Ε.Ε. των 27 συμμετείχαν η Ουγγαρία και η Βουλγαρία. Ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι η Ελλάδα (και άλλες ευρωπαϊκές χώρες) θα συμμετάσχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης», αλλά μόνο για τη Γάζα.

• Δεύτερο: Η ομιλία του Καναδού πρωθυπουργού Κάρνεϊ, που τάραξε τα νερά και αποτελούσε μια απάντηση στην επιθετικότητα και αρπακτικότητα των ΗΠΑ, αφού οι τελευταίες έχουν συμπεριλάβει στο «μενού» και τον Καναδά ολόκληρο! Ξεκίνησε την ομιλία του ως εξής: «Σήμερα θα μιλήσω για μια ρήξη στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων, για το τέλος μιας ωραίας ιστορίας και την αρχή μιας σκληρής πραγματικότητας, όπου η γεωπολιτική μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν υπόκειται σε κανένα περιορισμό». Αμέσως ο Τραμπ ακύρωσε την πρόσκληση που είχε κάνει στον Καναδό πρωθυπουργό να πάρει μέρος στην ιδρυτική ατραξιόν του «Συμβουλίου Ειρήνης» την επόμενη μέρα. Ο Κάρνεϊ στην ομιλία του συγκαταλέγει τον Καναδά στις «μεσαίες χώρες» που απειλούνται από την αμερικανική αρπακτικότητα. Σκεφθείτε, αν ο Καναδάς, μέλος του G7 και του G20, ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ, κινδυνεύει να μετατραπεί σε 51η πολιτεία των ΗΠΑ, πόσο υπολογίζεται η Ελλάδα από τις ΗΠΑ και τον Τραμπ. Ορισμένοι έχουν αρχίσει να ανησυχούν σφόδρα μήπως ρίξει ο πλανητάρχης το βλέμμα του προς τα εδώ…

• Τρίτο: Η ομιλία του CEO της κακόφημης BlackRock, Λάρι Φινκ. Με κυνισμό και τάχα κοινωνική ευαισθησία έκρουσε καμπανάκι κινδύνου για το αβυσσαλέο χάσμα ανάμεσα στον πλούτο και την φτώχεια σε παγκόσμιο επίπεδο. Το ερώτημα για αυτόν είναι πώς θα κάνουμε περισσότερους να συμμετέχουν στα καλά της «ανάπτυξης». Όπως είπε, «ο πλούτος συγκεντρώθηκε σε ένα πολύ μικρότερο μερίδιο ανθρώπων από ό,τι μπορεί να διατηρήσει οποιαδήποτε υγιής κοινωνία». Για τη σύνοδο και τους παρευρισκόμενους παρατήρησε ότι βρίσκονται «εκτός ρυθμού της εποχής: μοιάζουν με ελίτ σε μια εποχή λαϊκισμού». Συνέκρινε την εποχή της παγκοσμιοποίησης από το 1989-90 μέχρι πρόσφατα, με την εποχή που αρχίζει με την AI: «Αν η Τεχνητή Νοημοσύνη κάνει στην εργασία των υπαλλήλων γραφείου αυτό που έκανε η παγκοσμιοποίηση στους εργαζόμενους, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε άμεσα».
Ο Φινκ θα συμπληρώσει πως: «Η ευημερία δεν είναι απλώς η ανάπτυξη συνολικά∙ δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με βάση το ΑΕΠ. Πρέπει να κριθεί από το πόσοι άνθρωποι μπορούν να το δουν, να το αγγίξουν και να χτίσουν ένα μέλλον πάνω σε αυτό». Καμπανάκι για ένα κοινωνικό χάος και ρήγμα; Ανησυχία για την έλλειψη κοινωνικής συναίνεσης; Ανησυχία για τον «ωκεανό λαϊκισμού» που συνιστά ένα περιβάλλον για το οποίο οι ελίτ του Νταβός αδιαφορούν;

Βέβαια έγινε κουβέντα, «μας έβγαλαν γλυκό, μας έβγαλαν και μέντα» παραφράζοντας λίγο το τραγούδι (Ο Γιάννης ο φονιάς) και για τη Γροιλανδία. Μάλλον ανήκει ήδη στις ΗΠΑ∙ το ΝΑΤΟ θα βρει μια λύση που θα καταπιούν και όλοι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι, που ψιλογκρινιάζουν τώρα. Κύκλοι του Τραμπ διαρρέουν ότι θέλουν κάτι σαν το βρετανικό στάτους των βάσεων στην Κύπρο (να και ο ελληνισμός πάλι…). Δηλαδή βάσεις που θα αποτελούν αμερικανικό έδαφος για πάντα, και όχι ιδιαίτερες συμφωνίες με μια χώρα (Δανία ή Γροιλανδία κ.λπ.). Η Αγγλία με αυτό το μοντέλο έχει πλήρη κυριαρχία στο 8% του εδάφους της Κύπρου. Φυσικά να μην ξεχνάμε ότι ο Πούτιν δήλωσε ότι «αυτό που συμβαίνει στη Γροιλανδία δεν μας αφορά καθόλου», και αναφέρθηκε στο ιστορικό της πώλησης της Αλάσκας από τη Ρωσία στις ΗΠΑ το 1867.

Μόνο που υπάρχει μια αποσιώπηση, ένα γενικό μπλακ άουτ ενημέρωσης και ειδήσεων. Τι λέει ο «ωκεανός λαϊκισμού», η παγκόσμια πλειοψηφία ολόκληρου του κόσμου; Τι λένε οι κοινωνίες και λαοί; Μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, παίρνει σειρά το πούλημα (για άλλη μια φορά) του κουρδικού λαού.

Γενικά, «καλά πάμε» όπως βλέπετε… Έχουμε και Belhara, πνιγόμαστε και στην Γλυφάδα… ενώ έρχονται γεωπολιτικά τσουνάμι. Κάτι είπε ήδη η κα Γκίλφοϊλ.


(Δρόμος, φύλλο 761, 24/1/26)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πράκτορες της ΙCE έτοιμοι να εισβάλλουν σε σπίτι στη Μινεσότα AP Photo Yuki Iwamura

Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες της ICE δρουν ανενόχλητοι σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ, μπουκάροντας σε σπίτια προκειμένου να συλλάβουν κόσμο. Πόσο νόμιμο είναι αυτό που κάνουν;

Με το πέρας των μηνών, η μεταναστευτική πολιτική που έχει επιβάλλει ο Τραμπ στις ΗΠΑ, φαίνεται να σκληραίνει συνεχώς. Οι πράκτορες της ICE έκαναν αρχικά την εμφάνισή τους σε αρκετές αμερικανικές πόλεις, το τελευταίο διάστημα όμως, η κατάσταση έχει εκτροχιαστεί.

Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από την ICE αποκαλύπτουν μια επικίνδυνη συρρίκνωση των θεμελιωδών ελευθεριών που θεωρούνταν αδιαπραγμάτευτες στις ΗΠΑ. Η ICE μπουκάρει ανενόχλητη σε σπίτια πολιτών, χωρίς δικαστικό ένταλμα και συλλαμβάνει κόσμο.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ενός παιδιού ηλικίας μόλις 5 ετών, το οποίο συνελήφθη στη Μινεσότα, την ώρα που επέστρεφε από το σχολείο.

Χείριστη περίπτωση ωστόσο, παραμένει η εν ψυχρώ δολοφονία της Ρενέ Γκουντ από ομοσπονδιακό πράκτορα της ICE, μέσα στο αυτοκίνητό της.

Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι κατά πόσο νόμιμες είναι οι πρακτικές που ακολουθούν οι πράκτορες της ICE.
ASSOCIATED PRESS

Σε μια χώρα που πρεσβεύει το κράτος δικαίου (ή τουλάχιστον έτσι έκανε), τέτοιες πρακτικές μοιάζουν να θυμίζουν μάλλον αυθαιρεσίες παρά εφαρμογή νόμου, απειλώντας να παραδώσουν τα θεμέλια της ιδιωτικότητας και της προσωπικής ελευθερίας στην αδιαφορία της εκτελεστικής εξουσίας.

Με ένα έγγραφο της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) που επιτρέπει στους αξιωματούχους να εισέρχονται σε σπίτια χωρίς δικαστικό ένταλμα, η διοίκηση Τραμπ επιχειρεί να παρακάμψει βασικές προστασίες που παρέχει το Σύνταγμα στις πολιτικές ελευθερίες των Αμερικανών για αιώνες, όπως τόνισαν ειδικοί σε συνταγματικό δίκαιο και μεταναστευτική πολιτική.

Η εν λόγω οδηγία είναι ξεχωριστή για τον τρόπο που παραμερίζει απαγορεύσεις που ισχύουν εδώ και δεκαετίες, σχετικά με τις έρευνες χωρίς ένταλμα σε ιδιωτική περιουσία, μια νομική έννοια που προϋπήρχε της ίδρυσης των ΗΠΑ και αποτελεί μία από τις πιο θεμελιώδεις αρχές της χώρας.

Οι αξιωματούχοι της μετανάστευσης συνήθως επιδιώκουν τις συλλήψεις των παράτυπων μεταναστών με δύο τρόπους: μέσω ενός δικαστικού εντάλματος, το οποίο υπογράφεται και εξουσιοδοτείται από δικαστή, ή μέσω ενός διοικητικού εντάλματος, το οποίο υπογράφεται από άτομα της εκτελεστικής εξουσίας, που υπάγονται στον πρόεδρο.

Η βασική διαφορά μεταξύ αυτών είναι ότι τα δικαστικά εντάλματα επιτρέπουν στους αστυνομικούς να εισέλθουν και να ερευνήσουν την κατοικία κάποιου ή έναν μη δημόσιο χώρο μιας επιχείρησης, ενώ τα διοικητικά εντάλματα όχι.
Η εξουσιοδότηση της ICE και οι συνέπειες για την ιδιωτική ζωή

Το νέο έγγραφο, που εκδόθηκε τον Μάιο του 2025 αλλά αποκαλύφθηκε πρόσφατα μέσω καταγγελίας από whistleblower και δημοσιεύθηκε πρώτα από το Associated Press, επιτρέπει στους αξιωματούχους της ICE να εισέρχονται βίαια σε σπίτια με μόνο ένα διοικητικό ένταλμα, παρακάμπτοντας ουσιαστικά τη διαδικασία εξέτασης από τρίτους, οι οποίοι θα εξέταζαν τα αποδεικτικά στοιχεία πριν την υπογραφή ενός δικαστικού εντάλματος.

Η ιστορία του Τέταρτου Συντάγματος είναι γεμάτη παραδείγματα όπου τοπικές, πολιτειακές και ομοσπονδιακές υπηρεσίες επιβολής του νόμου προσπαθούσαν να αμφισβητήσουν ή να αποδυναμώσουν τις προστασίες του.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Emmanuel Mauleón, καθηγητή νομικής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, ο οποίος και μίλησε στο CNN, το έγγραφο αυτό δεν αποτελεί μια σταδιακή αποδυνάμωση των δικαιωμάτων, αλλά “ένα πέρασμα του Ρουβίκωνα”, μια δήλωση ότι οι θεμελιώδεις προστασίες που αναγνωρίζουν τα δικαστήρια απλά δεν ισχύουν πλέον για το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας.

«Ουσιαστικά, θα ήταν το ίδιο σαν να βρισκόσασταν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα και ο αστυνομικός που συλλέγει τα αποδεικτικά στοιχεία και σας συλλαμβάνει να πηγαίνει και να συντάσσει το δικό του ένταλμα για να ψάξει το σπίτι σας, επειδή πιστεύει ότι έχει πιθανή αιτία», δήλωσε χαρακτηριστικά.

H ICE ρίχνει δακρυγόνα σε διαδηλωτές κοντά στο σημείο όπου η Renee Good είχε πέσει νεκρή από πυρά πράκτορα της Υπηρεσίας AP Photo/Adam Gray


Η είδηση του εγγράφου προκάλεσε ευρύτατη ανησυχία μεταξύ των υποστηρικτών των πολιτικών ελευθεριών και των Δημοκρατικών βουλευτών. Ο γερουσιαστής Richard Blumenthal του Κονέκτικατ κάλεσε την Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας Kristi Noem και τον προσωρινό διευθυντή της ICE Todd Lyons να καταθέσουν ενώπιον του Κογκρέσου για το θέμα, ενώ ο κυβερνήτης της Μινεσότα Tim Walz δήλωσε ότι «κάθε Αμερικανός» πρέπει να είναι «εξοργισμένος από αυτήν την επίθεση στην ελευθερία και την ιδιωτικότητα».

Η προβληματική εφαρμογή

Η διοίκηση του Τραμπ υπερασπίστηκε την οδηγία, υποστηρίζοντας ότι όσοι λαμβάνουν διοικητικά εντάλματα ήδη απολαμβάνουν «πλήρη δικονομική διαδικασία και τελικό διάταγμα απομάκρυνσης».

Παρά τη δήλωση αυτή, τα δεδομένα της ίδιας της διοίκησης δείχνουν ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εξέδωσαν διατάγματα απομάκρυνσης με την απουσία τους από το δικαστήριο, γεγονός που προκαλεί αμφισβητήσεις για την αποτελεσματικότητα και τη δικαιοσύνη των διαδικασιών αυτών.

Η γενική στάση της διοίκησης, σύμφωνα με τη Kathleen Bush-Joseph, δικηγόρο του Migration Policy Institute, φαίνεται να είναι ότι οι μετανάστες είναι «εισβολείς» και οι υπάλληλοι της μετανάστευσης πρέπει να επιτρέπεται να επιταχύνουν τη σύλληψη, κράτηση και απέλαση τους.

Ωστόσο, αυτή η διαδικασία, όπως επισημαίνει, παραβιάζει πολλά νομικά όρια και δοκιμάζει πράγματα που δεν έχουν επιχειρηθεί στο παρελθόν με αυτόν τον τρόπο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Βίκτορ Μίχιν

Από την σκανδαλώδη επιχείρηση στη Βενεζουέλα μέχρι τις απειλές για δασμολογικούς περιορισμούς στη Γροιλανδία, η εξωτερική πολιτική του 47ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών οδηγεί σε παγκόσμια αποσταθεροποίηση.

Τον Ιανουάριο του 2026, μετά τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, η αξιολόγηση της εξωτερικής του πολιτικής είναι ένα θλιβερό εγχείρημα. Ο υποψήφιος που παρουσιάστηκε ως διαπραγματευτής ικανός να «τερματίσει γρήγορα τους πολέμους» και να θέσει «την Αμερική Πρώτα» έχει, στην πράξη, αποδειχθεί πηγή παγκόσμιων εντάσεων που δεν έχουν ξαναδεί από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Οι ενέργειές του, που ταλαντεύονται μεταξύ στρατιωτικών περιπετειών, οικονομικού εκβιασμού και ασυνάρτητης διπλωματίας, έχουν φέρει τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής. Ο παγκόσμιος τύπος, και ιδιαίτερα ο ευρωπαϊκός τύπος, είναι γεμάτος με τίτλους γεμάτους άγχος και έντονη κριτική κατά της Ουάσιγκτον.

Μέση Ανατολή: Από τη σύντομη εκεχειρία στην άβυσσο του περιφερειακού πολέμου

Η ανάλυση ξεκινά με τη Μέση Ανατολή, την περιοχή όπου η ρητορική του Τραμπ για «ειρηνοποιό» έχει υποστεί την πιο παταγώδη αποτυχία της. Όπως έχουν σημειώσει πολλά κυρίαρχα αραβικά μέσα ενημέρωσης, μετά από μια σύντομη περίοδο αισιοδοξίας που πυροδότησε η μεσολάβηση του Τραμπ για εκεχειρία στη Λωρίδα της Γάζας έως τον Οκτώβριο του 2025, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί σε μια « πολύ πιο περίπλοκη και επικίνδυνη » φάση.

Ο χειρισμός του ιρανικού ζητήματος από τον Τραμπ προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, ο πρόεδρος βρίσκεται στα πρόθυρα στρατιωτικής επέμβασης με το πρόσχημα της προστασίας των διαδηλωτών, πιεσμένων προς αυτή την κατεύθυνση από την ισραηλινή κυβέρνηση. Ωστόσο, όπως ορθώς επισημαίνει η ισχυρή εφημερίδα Al -Ahram , μια εφημερίδα που διαβάζεται σε όλο τον αραβικό κόσμο, η ένοπλη επέμβαση « θα μπορούσε μόνο να επιδεινώσει την κατάσταση, να υπονομεύσει τις διαμαρτυρίες... και να δώσει στο ιρανικό καθεστώς το πρόσχημα να χρησιμοποιήσει ακόμη μεγαλύτερη βία ». Η εφημερίδα σκιαγραφεί μια αποκαλυπτική εικόνα ενός πιθανού σεναρίου: ιρανικά αντίποινα εναντίον αμερικανικών βάσεων στον Περσικό Κόλπο και εναντίον του Ισραήλ, ακολουθούμενα από « μια επίθεση σκληρότερη από οτιδήποτε έχει βιώσει ποτέ το Ιράν ». Το αποτέλεσμα: « Θα σήμαινε να πυρποληθεί ολόκληρη η περιοχή, και η φωτιά θα ήταν τόσο έντονη που θα χρειάζονταν χρόνια για να σβήσει ».

Επικρίνοντας τον Τραμπ, η Al-Ahram επισημαίνει ένα θεμελιώδες πρόβλημα: την έλλειψη σαφούς στρατηγικής. « Δεν είναι σαφές ποιοι στόχοι στο Ιράν θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιτύχουν τον δηλωμένο στόχο τους », γράφει η εφημερίδα, σημειώνοντας ότι ούτε η Ουάσινγκτον ούτε το Τελ Αβίβ μπορούν να προσφέρουν μια βιώσιμη εναλλακτική λύση στο σημερινό ιρανικό καθεστώς. Η μόνη λογική οδός, σύμφωνα με το συντακτικό προσωπικό, είναι η διπλωματία και η άρση των κυρώσεων για να δοθεί στους Ιρανούς « μια ανάπαυλα και μια ελπίδα ». Ωστόσο, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να έχει επιλέξει την αντίθετη οδό.

Το προηγούμενο της Βενεζουέλας: η αλυσιδωτή αντίδραση της επιθετικότητας

Το σημείο καμπής, σύμφωνα με τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης και πολιτικούς, ήταν « η τολμηρή στρατιωτική επιχείρηση του Τραμπ κατά της Βενεζουέλας στις 3 Ιανουαρίου », κατά την οποία απήχθησαν ο πρόεδρος της χώρας και η σύζυγός του. Αυτή η ενέργεια, που έμοιαζε περισσότερο με σενάριο ταινίας δράσης του Χόλιγουντ παρά με πράξη ενός κράτους δικαίου, « πυροδότησε μια αρνητική αλυσιδωτή αντίδραση σε όλο τον κόσμο ». Όπως σημειώνει η επιδραστική αργεντίνικη εφημερίδα Página/12 , αυτό το περιστατικό έχει γίνει « ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο, θολώνοντας τα όρια μεταξύ παρέμβασης και κρατικής τρομοκρατίας » και « καταπατώντας ανοιχτά όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και της εθνικής κυριαρχίας ».

Στη Νότια Αμερική, η αντίδραση ήταν ιδιαίτερα έντονη. Η βραζιλιάνικη εφημερίδα Journal do Brasil προειδοποίησε σε ένα αναλυτικό άρθρο ότι « η βίαιη σύλληψη ξένων αρχηγών κρατών δημιουργεί ένα τερατώδες μοτίβο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον οποιασδήποτε χώρας της οποίας οι πολιτικές έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον ». Από την πλευρά της, η χιλιανή εφημερίδα La Tercera παρατήρησε ότι η επιχείρηση « κατέστρεψε τα τελευταία απομεινάρια του διααμερικανικού συστήματος ασφαλείας που βασιζόταν στον αμοιβαίο σεβασμό και έσυρε την περιοχή πίσω στην εποχή των «πολέμων της μπανάνας», αλλά με ψηφιακή τεχνολογία ».

Η Al-Ahram συνοψίζει με αγωνία τη γενική εκτίμηση: « Η επιτυχία της αμερικανικής επιχείρησης υψηλής τεχνολογίας φαίνεται να άνοιξε την όρεξη του προέδρου... για νέες στρατιωτικές περιπέτειες ». Αυτή η ανάλυση επιβεβαιώνεται από τον νοτιοαμερικανικό τύπο: η βενεζουελάνικη πύλη Misión Verdad γράφει ότι « η Ουάσινγκτον, ενθαρρυμένη από την ατιμωρησία στο Καράκας, εξετάζει τώρα παρόμοια σενάρια «χειρουργικής διευθέτησης» σε άλλες χώρες που έχουν χαρακτηριστεί ως «άξονες αντίστασης »». Αντί να επικεντρωθεί σε μια διπλωματική επίλυση των κρίσεων στη Γάζα, το Σουδάν και την Υεμένη, όπως ήλπιζαν βασικοί περιφερειακοί σύμμαχοι, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να επέλεξε μια περαιτέρω πορεία κλιμάκωσης, θεωρώντας το «προηγούμενο της Βενεζουέλας» όχι ως εξαίρεση, αλλά ως ένα επιχειρησιακό μοντέλο.

Διατλαντική απάτη: η μέθοδος Τραμπ

Ενώ ο Τραμπ παίζει με τη φωτιά στη Μέση Ανατολή, στις σχέσεις του με τους παραδοσιακούς συμμάχους επιδίδεται σε αναίσχυντο βανδαλισμό, διαβρώνοντας τα θεμέλια πάνω στα οποία έχει οικοδομηθεί ο δυτικός κόσμος εδώ και δεκαετίες.

Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα ήταν το σκάνδαλο της Γροιλανδίας. Όπως ανέφερε η εφημερίδα The Liberty Beacon στις 16 Ιανουαρίου 2026 , ο Τραμπ, έχοντας αποτύχει να επιτύχει τους στόχους του σχετικά με το νησί μέσω διπλωματικών οδών, κατέφυγε σε απροκάλυπτο εκβιασμό. « Μπορώ να επιβάλω δασμούς σε χώρες που δεν συμφωνούν με τη Γροιλανδία, επειδή χρειαζόμαστε τη Γροιλανδία για εθνική ασφάλεια », δήλωσε ο πρόεδρος. Αυτή ήταν μια άμεση απειλή για επιβολή δασμών σε συμμάχους του ΝΑΤΟ, κυρίως στη Δανία και την ΕΕ, οι οποίοι υπερασπίζονται την κυριαρχία του βασιλείου.

Τέτοιες δηλώσεις αντιμετωπίστηκαν με σοκ και καταδίκη στην Ευρώπη. Οι επικριτές, όπως σημειώνει η εφημερίδα, ορθώς επισημαίνουν ότι « αυτό το μέτρο θα μπορούσε να καταστρέψει το ΝΑΤΟ και να εμβαθύνει τη ρήξη με την Ευρώπη ». Η απειλή δασμών είναι ένα μέσο οικονομικού πολέμου που ο Τραμπ χρησιμοποιεί όχι εναντίον στρατηγικών αντιπάλων, αλλά εναντίον των στενότερων εταίρων του. Αυτό καταδεικνύει μια πλήρη περιφρόνηση των αρχών της πολυμερούς διπλωματίας και της συμμαχικής αλληλεγγύης, μετατρέποντας τις διατλαντικές σχέσεις σε ένα πεδίο βάναυσων διαπραγματεύσεων. « Ίσως αυτός είναι ο στόχος; » ρωτάει ρητορικά το Liberty Beacon, υπονοώντας μια πιθανή σκόπιμη πρόθεση αποδυνάμωσης της συμμαχίας.

Απέναντι σε βασικούς Αμερικανούς εταίρους όπως ο Στάρμερ, ο Μερζ και ο Μακρόν, υιοθέτησε έναν περιφρονητικό και προσβλητικό τόνο. Χαρακτήρισε ανοιχτά θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση « εχθρό » και επιθυμούσε τη διάλυσή τους, βλέποντας μια ενωμένη Ευρώπη μόνο ως ανταγωνιστή. Μια τέτοια συμπεριφορά έχει διαλύσει όχι μόνο τις πολιτικές συμφωνίες, αλλά και τον ίδιο τον ιστό δεκαετιών εμπιστοσύνης, κοινής ιστορίας και συνεργασίας που βασίζονται σε κοινές αξίες.

Στην κοσμοθεωρία του Τραμπ, η Ευρώπη υποβιβαζόταν στο καθεστώς ενός αντικειμένου άμεσης συναλλαγής. Τα θεμελιώδη συμφέροντα ασφαλείας, η σταθερότητα και η κυριαρχία της αντιμετωπίζονταν ως διαπραγματευτικά χαρτιά για την εξυπηρέτηση της εσωτερικής πολιτικής του ατζέντας ή των στενών οικονομικών συμφερόντων. Αυτή η προσέγγιση δεν αποδυνάμωνε απλώς τους διατλαντικούς δεσμούς - διέβρωνε ενεργά τα ηθικά και στρατηγικά θεμέλια της δυτικής κοινότητας, ενθαρρύνοντας τη διχόνοια και την αστάθεια. Η χυδαιότητα και η αυθάδεια δεν ήταν απλώς μια προσωπική στυλιστική επιλογή, αλλά ένα εργαλείο για την σκόπιμη καταστροφή της πολυπολικής συνεργασίας υπέρ ενός χαοτικού, ad hoc συστήματος όπου η βία και ο διμερής εκβιασμός αντικατέστησαν το νόμο και την συμμαχική αλληλεγγύη.

Η ουκρανική κρίση: Η «ειρήνη» του Τραμπ – η συνέχιση του πολέμου υπό το πρόσχημα των διαπραγματεύσεων και η απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια

Ακριβώς στο ουκρανικό ζήτημα, η ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ ως «ειρηνοποιού» αποκαλύπτει την πιο κυνική και επικίνδυνη πλευρά της για την παγκόσμια σταθερότητα. Η προσέγγισή του, μακριά από την γνήσια διπλωματία, θυμίζει κλασική πολιτική «θέσης ισχύος»: κατακλύζοντας την Ουκρανία με σύγχρονα όπλα παράλληλα με την Ευρώπη, παρατείνει την αγωνία του νεοναζιστικού ουκρανικού καθεστώτος. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2024, υποσχέθηκε επανειλημμένα να τερματίσει «γρήγορα» τη σύγκρουση, επιδεικνύοντας την χαρακτηριστική του περιφρόνηση για τις πολυπλοκότητες της διεθνούς πολιτικής και την κυριαρχία των συμμάχων.

Οι λεπτομέρειες αυτού του «σχεδίου», όπως σημειώνει το The Liberty Beacon , βασισμένες σε προτάσεις των συμβούλων του, απλώς απαιτούν ιδιαίτερη επαγρύπνηση και αντικατοπτρίζουν άμεσα την παρανόηση του Τραμπ σχετικά με την περίπλοκη στιγμή και την προσέγγιση που απαιτείται για την επίλυσή της. Η προσέγγιση που ανέπτυξαν σύμβουλοι όπως ο Keith Kellogg και ο Fred Fleitz καταλήγει στην ωμή βία, όχι στην λεπτή διπλωματία του παρελθόντος για την επίλυση μιας τόσο περίπλοκης και παρατεταμένης σύγκρουσης, μιας σύγκρουσης που δημιουργήθηκε με υπαιτιότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης. Η κριτική εδώ είναι σαφής: αντί να χρησιμοποιεί τις διαπραγματεύσεις ως εργαλείο για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης και του διεθνούς δικαίου, ο Τραμπ σκοπεύει να τις χρησιμοποιήσει ως όπλο πίεσης, τάσσοντας έτσι υπέρ του νεοναζιστικού ουκρανικού καθεστώτος, το οποίο έχει παραβιάσει όλες τις συμφωνίες, πρώτα και κύρια τις Συμφωνίες του Μινσκ, και μέσω των απροκάλυπτων ψεμάτων των Ευρωπαίων ηγετών προς τη Ρωσία, κάτι που παρατείνει περαιτέρω το τέλος της ουκρανικής τραγωδίας.


Ένας πρόεδρος που είναι εμπρηστής, όχι ειρηνοποιός


Στο τέλος του πρώτου έτους, το συμπέρασμα είναι σαφές. Αντί για το «Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης», το οποίο αναφέρουν ειρωνικά πολλά παγκόσμια μέσα ενημέρωσης, ο Ντόναλντ Τραμπ, μέσω των πράξεών του, κέρδισε τον τίτλο του κύριου αποσταθεροποιητή της παγκόσμιας τάξης.

• Μιλιταρισμός αντί διπλωματίας. Η επιχείρηση στη Βενεζουέλα και το φλερτ με πόλεμο με το Ιράν καταδεικνύουν την προτεραιότητα που δίνεται στις στρατιωτικές και επικίνδυνες λύσεις έναντι της σχολαστικής διπλωματικής εργασίας.

• Εκβιασμός αντί για συνεργασία. Οι απειλές δασμών για τη Γροιλανδία δεν αποτελούν εξωτερική πολιτική μιας μεγάλης δύναμης, αλλά τακτική ενός ληστή-απατεώνα, που εφαρμόζεται στους δικούς της συμμάχους.

• Συνέχιση του πολέμου αντί για διευθέτηση. Το «ειρηνευτικό σχέδιο» για την Ουκρανία ουσιαστικά σημαίνει την εξαναγκασμό της Ουκρανίας να συνεχίσει μια αιματηρή σύγκρουση, η οποία υπονομεύει όλα τα θεμέλια του διεθνούς δικαίου.

• Απώλεια εμπιστοσύνης. Οι σύμμαχοι στη Μέση Ανατολή είναι απογοητευμένοι, η Ευρώπη είναι σοκαρισμένη και φοβισμένη. Ο κόσμος παρακολουθεί την Ουάσιγκτον όχι με ελπίδα, αλλά με αυξανόμενη ανησυχία.

Όπως προειδοποιεί η Al-Ahram , η «κοινή λογική» δεν έχει ακόμη επικρατήσει. Η εξωτερική πολιτική του Τραμπ δεν οδηγεί στην ενίσχυση του «μεγαλείου της Αμερικής», αλλά σε μια παγκόσμια πυρκαγιά την οποία δεν θα είναι σε θέση να ελέγξει. Το αποτέλεσμα του πρώτου έτους δεν είναι η ειρήνη, αλλά η αυξανόμενη βουή μιας επερχόμενης καταιγίδας, για την οποία ο κόσμος θεωρεί όλο και περισσότερο υπεύθυνο τον Λευκό Οίκο.

Πηγή: Νέα Ανατολική Προοπτική



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απέστειλε επιστολή στον Πρωθυπουργό της Νορβηγίας, Γιόνας Γκαρ Στόρε. Το προσωπικό του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας παρέδωσε αντίγραφα της επιστολής στους Ευρωπαίους πρέσβεις στην Ουάσινγκτον.

Ένα αντίγραφο δόθηκε σε έναν δημοσιογράφο του Newshour :

Αγαπητέ Πρέσβη,

Ο Πρόεδρος Τραμπ ζήτησε να διαβιβαστεί το ακόλουθο μήνυμα, το οποίο κοινοποιήθηκε στον Πρωθυπουργό Γιόνας Γκαρ Στόρε, στον [ονομασμένο αρχηγό κυβέρνησης/κράτους] σας.
«Αγαπητέ Jonas, δεδομένου ότι η χώρα σας αποφάσισε να μην μου δώσει το Νόμπελ Ειρήνης επειδή σταμάτησα τους 8 Πολέμους PLUS, δεν αισθάνομαι πλέον την υποχρέωση να σκέφτομαι αποκλειστικά την Ειρήνη , αν και θα είναι πάντα κυρίαρχη, αλλά τώρα μπορώ να σκεφτώ τι είναι καλό και σωστό για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η Δανία δεν μπορεί να προστατεύσει αυτή τη γη από τη Ρωσία ή την Κίνα, και γιατί έχουν «δικαίωμα ιδιοκτησίας» ούτως ή άλλως; Δεν υπάρχουν γραπτά έγγραφα, μόνο ότι ένα πλοίο προσάραξε εκεί πριν από εκατοντάδες χρόνια, αλλά είχαμε και εμείς πλοία που προσάραξαν εκεί. Έχω κάνει περισσότερα για το ΝΑΤΟ από οποιονδήποτε άλλον από την ίδρυσή του, και τώρα το ΝΑΤΟ θα πρέπει να κάνει κάτι για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο κόσμος δεν είναι ασφαλής εκτός αν έχουμε τον πλήρη και ολοκληρωτικό έλεγχο της Γροιλανδίας. Ευχαριστώ! Πρόεδρε DJT»

Ο Τραμπ θα συνεχίσει να απαιτεί τη Γροιλανδία μέχρι να κάνει κάτι η Ευρώπη για να τον σταματήσει αποφασιστικά.

Όταν ο Τραμπ προσπάθησε να καταστρέψει το εμπόριο με την Κίνα επιβάλλοντας πανάκριβους δασμούς, οι Κινέζοι απάντησαν σταματώντας τις εξαγωγές σπάνιων ορυκτών και προϊόντων σπάνιων γαιών. Οι ΗΠΑ τα χρειάζονται αυτά και δεν έχουν άλλες πηγές. Ο Τραμπ απέσυρε τους δασμούς και έκανε ειρήνη με τον Πρόεδρο Σι.

Η Ευρώπη πρέπει να κάνει μια εξίσου αποφασιστική κίνηση. Επέτρεψε στον Τραμπ να επιβάλει δασμούς σε ευρωπαϊκά προϊόντα χωρίς να επιβάλει αντίμετρα. Αυτό ήταν ένα τεράστιο λάθος, καθώς ο Τραμπ το ερμήνευσε αμέσως ως αδυναμία που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί περαιτέρω.

Η Ευρώπη έχει εμπορικό πλεόνασμα από την πώληση αγαθών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά η Ευρώπη έχει έλλειμμα από την αγορά υπηρεσιών από τις ΗΠΑ. Τέτοιες υπηρεσίες είναι το λογισμικό, οι εφαρμογές διαδικτύου, οι τηλεοπτικές εκπομπές και οι ταινίες, η συμβουλευτική και ορισμένοι τομείς των τραπεζικών επιχειρήσεων.

Η Ευρώπη θα πρέπει να επιβάλει αμέσως δασμούς σε όλες τις υπηρεσίες που παρέχουν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη. Αυτοί θα πρέπει να είναι διπλάσιοι από τους δασμούς που έχει επιβάλει ο Τραμπ σε ευρωπαϊκά προϊόντα. Αν ο Τραμπ απαντήσει με υψηλότερους δασμούς σε αγαθά, να απαντήσει αυξάνοντας αυτόν τον συντελεστή για τις υπηρεσίες. Ας φωνάζουν η Microsoft, η Google και το Χόλιγουντ. Όλα τα προϊόντα τους μπορούν να αντικατασταθούν με ευρωπαϊκά χωρίς μεγάλη ταλαιπωρία.

Υπάρχουν και άλλα μέτρα που θα μπορούσαν να λάβουν οι ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχουν αρκετές δεκάδες χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες και συναφείς πολίτες στην Ευρώπη. Καθώς οι ΗΠΑ απειλούν τη Γροιλανδία, είναι δικαιολογημένο να περιοριστεί η τρέχουσα ελεύθερη κυκλοφορία τους. Απλώς για να διασφαλιστεί ότι, υπό την ηγεσία του Τραμπ, δεν θα αρχίσουν να κάνουν κάτι εξίσου ηλίθιο. Στο τέλος, αυτοί οι άνθρωποι είναι όμηροι. Χρησιμοποιήστε τους ως τέτοιους.

Η Ευρώπη θα πρέπει επίσης να συγκεντρώσει αμέσως ένα πολυεθνικό ανεξάρτητο σύνταγμα υπό δανική διοίκηση και να το αναπτύξει στη Γροιλανδία. Θα πρέπει να προστατεύσει τη γη από τις «ρωσικές» και «κινεζικές» εισβολές που οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι φοβούνται.

Ένα χθεσινό δημοσίευμα ανέφερε ότι το Πεντάγωνο ισχυρίζεται ότι έχει θέσει 1.500 εν ενεργεία αλεξιπτωτιστές του Στρατού σε επιφυλακή για πιθανή ανάπτυξη στη Μινεσότα:

Οι στρατιώτες προέρχονται από την 11η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, με έδρα την Κοινή Βάση Έλμενντορφ-Ρίτσαρντσον στην Αλάσκα, έναν από τους κορυφαίους σχηματισμούς πεζικού του Στρατού και δύναμη πρώτης γραμμής στην στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, τοποθετημένο για να βοηθήσει στην αποτροπή της Κίνας. Η μεραρχία είναι επίσης ο κορυφαίος σχηματισμός του στρατού για τον πόλεμο στην Αρκτική.

Αν πιστεύετε ότι οι κύριες αμερικανικές μονάδες που εκπαιδεύτηκαν και ορίστηκαν να πολεμήσουν σε αρκτικό κλίμα τέθηκαν σε συναγερμό για να καταστείλουν ανύπαρκτες ταραχές στη Μινεσότα, επικοινωνήστε μαζί μου για την αγορά αυτής της τεράστιας γέφυρας που έχω σε προσφορά. Αυτά τα στρατεύματα αναμφίβολα ετοιμάζονται να καταλάβουν τη Γροιλανδία.

Η Ευρώπη θα πρέπει να τους αντιμετωπίσει ενεργώντας ταχύτερα.

Δυστυχώς, η τρέχουσα γενιά Ευρωπαίων ηγετών είναι η χειρότερη που είχε η ήπειρος εδώ και δεκαετίες. Γι' αυτό αμφιβάλλω αν θα είναι σε θέση να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν οποιοδήποτε σημαντικό μέτρο.

Κατά συνέπεια, ο Τραμπ θα πάρει τη Γροιλανδία... και μετά θα επιδιώξει περισσότερα.

πηγή

* Η φωτο, προϊόν AI, αναρτήθηκε από τον Τραμπ στον λογαριασμό τουτο Truth Social

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πολλοί, ακόμα και μη δεξιοί σ' όλο τον κόσμο, πόσο μάλλον Αμερικανοί πολίτες, προσέβλεπαν με συγκρατημένη συμπάθεια στις εξαγγελίες του Τραμπ πριν από την εκλογή του (ειρήνη στην Ουκρανία, εμβόλια κλπ).
Η συμπεριφορά  και το "γιο-γιο" των διαθέσεων, των ανακοινώσεων του έδειχνε από την αρχή της ανάληψης καθηκόντων του, την αλλαγή από την πεπατημένη προηγούμενων Προέδρων, δημοκρατικών και ρεπουμπλικανών, και τον τρόπο που χειριζόταν τη διεθνή κατάσταση οι πρώην.

Μάλιστα τότε πολλοί  πανικοβλήθηκαν λίγο. Άλλοι το χαρακτήρισαν αυτό ως «Σύνδρομο Διαταραχής Τραμπ» (ΣΔΤ).

Οι δημοκρατικοί παρότι τον παρουσίαζαν ως φλυαρό ανίκανο άτομο  πίστευαν πως η διακυβέρνησή του δεν θα είχε μεγάλες συνέπειες για τον κόσμο, για τις ΗΠΑ δεν μ' ένοιαζε ιδιαίτερα, αν κι αυτό γνωρίζω πως είναι λάθος γιατί εκατομμύρια αμερικανοί πολίτες πλήττονται από αυτή.

Στην αρχή η συνάντηση στην Αλάσκα με τον Πρόεδρο Πούτιν φαινόταν πως πήγε αρκετά καλά. Ο πόλεμος στην Ουκρανία φαινόταν να κινείται προς κάποιο λογικό αποτέλεσμα. Η εσωτερική πολιτική του ήταν λίγο παράλογη, αλλά όχι μακριά από την αναμενόμενη πορεία.

Τα πράγματα έχουν αρχίσει να πηγαίνουν στραβά από τότε. Κάτι σίγουρα έχει αλλάξει. Αλλά το γιατί και το πώς συνέβη αυτή η διαταραχή είναι ακόμη άγνωστο.

Η επίθεση της CIA στα τέλη Δεκεμβρίου στην κατοικία του Πούτιν στην περιοχή του Νόβγκοροντ, η οποία περιλαμβάνει στρατηγικές εγκαταστάσεις διοίκησης, έχει παραβιάσει τους κανόνες που διέπουν τις σχέσεις μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτές οι σχέσεις έχουν πλέον επιδεινωθεί σε σημείο που δεν μπορεί να διορθωθεί.

Η επίθεση στη Βενεζουέλα ήταν επίσης πέρα ​​από κάθε λογική. Υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες οι ΗΠΑ να πάρουν ποτέ αυτό που θέλουν από τη χώρα χωρίς χερσαία επέμβαση. Αλλά οποιαδήποτε δέσμευση στρατευμάτων στο Καράκας θα κατέληγε σε καταστροφή.

Η υπεράσπιση της διοίκησης των μπράβων της ICE, οι οποίοι σαφώς παραβίασαν όλους τους κανόνες αστυνόμευσης όταν σκότωσαν μια αθώα γυναίκα, είναι επίσης πέρα ​​από κάθε λογική. Υπάρχουν σίγουρα τρόποι να εξηγηθεί το περιστατικό, αλλά αποφάσισαν να δυσφημίσουν το προφανές θύμα.

Το ότι μια τέτοια συμπεριφορά έχει γίνει και θα παραμείνει ο κανόνας για την κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να συναχθεί από δύο πρόσφατες συνεντεύξεις.

Η πρώτη ήταν στις 5 Ιανουαρίου στο CNN με τον βοηθό του Τραμπ, Στίβεν Μίλερ :

ΜΙΛΕΡ: Λοιπόν, αυτό που είπε ο Πρόεδρος είναι αλήθεια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυβερνούν τη Βενεζουέλα. Εξ ορισμού, αυτό είναι αλήθεια. Τζέικ, ζούμε σε έναν νόμο, λυπάμαι, ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο μπορείς να μιλάς όσο θέλεις για διεθνείς ευγένειες και οτιδήποτε άλλο, αλλά ζούμε σε έναν κόσμο, στον πραγματικό κόσμο, Τζέικ, που κυβερνάται από τη δύναμη, που κυβερνάται από τη βία, που κυβερνάται από την εξουσία. Αυτοί είναι οι σιδερένιοι νόμοι του κόσμου που υπάρχουν από την αρχή του χρόνου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Και όταν ερωτάται από τον δημοσιογράφο: 

Μα όσον αφορά τις καθημερινές επιχειρήσεις στη Βενεζουέλα, η πρόεδρος, η υπηρεσιακός πρόεδρος Ροντρίγκεζ, σωστά; Δεν είναι κάποιο είδος Αμερικανού απεσταλμένου.

ΜΙΛΕΡ:  Όχι, αυτό που λέω είναι, και θα συνεχίσουμε εδώ, Τζέικ. Θέλω λοιπόν να πω αυτό που λέω, και μετά θα δώσεις συνέχεια. Αλλά αυτό που λέω είναι μόνο ένα επίπεδο πάνω από αυτό, το οποίο είναι ότι, εξ ορισμού, εμείς είμαστε υπεύθυνοι επειδή έχουμε τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών σταθμευμένο εκτός της χώρας. Εμείς θέτουμε τους όρους και τις προϋποθέσεις. Έχουμε ένα πλήρες εμπάργκο σε όλο το πετρέλαιό τους και στην ικανότητά τους να κάνουν εμπόριο.

Έτσι, για να κάνουν εμπόριο, χρειάζονται την άδειά μας. Για να μπορούν να διευθύνουν μια οικονομία, χρειάζονται την άδειά μας. Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τον έλεγχο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κυβερνούν τη χώρα κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου.


Ο Μίλερ φαίνεται να πιστεύει πραγματικά ότι έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Δεν είναι έτσι.

Η δεύτερη συνέντευξη, στις 7 Ιανουαρίου, δόθηκε από τους NY Times με τον ίδιο τον Τραμπ:

Ο Τραμπ παρουσιάζει ένα όραμα εξουσίας που περιορίζεται μόνο από «τη δική μου ηθική» ( αρχειοθετημένο )

Το σχετικό απόσπασμα της τρέλας:

Όταν ρωτήθηκε σε μια εκτενή συνέντευξη στους New York Times αν υπήρχαν όρια στις παγκόσμιες εξουσίες του, ο κ. Τραμπ απάντησε: «Ναι, υπάρχει ένα πράγμα. Η δική μου ηθική. Το δικό μου μυαλό. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να με σταματήσει».

«Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο», πρόσθεσε. «Δεν επιδιώκω να βλάψω ανθρώπους».

Όταν πιέστηκε περαιτέρω για το αν η κυβέρνησή του έπρεπε να τηρήσει το διεθνές δίκαιο, ο κ. Τραμπ απάντησε «Ναι». Αλλά ξεκαθάρισε ότι θα ήταν ο κριτής όταν τέτοιοι περιορισμοί θα εφαρμόζονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Εξαρτάται από το ποιος είναι ο ορισμός του διεθνούς δικαίου», είπε.

Η εκτίμηση του κ. Τραμπ για την ελευθερία του να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε μέσο στρατιωτικής, οικονομικής ή πολιτικής ισχύος για να εδραιώσει την αμερικανική υπεροχή ήταν η πιο ωμή αναγνώριση μέχρι σήμερα της κοσμοθεωρίας του. Στον πυρήνα της βρίσκεται η ιδέα ότι η εθνική ισχύς, και όχι οι νόμοι, οι συνθήκες και οι συμβάσεις, θα πρέπει να είναι ο αποφασιστικός παράγοντας καθώς οι δυνάμεις συγκρούονται.

Η άποψη του Τραμπ για τα εγχώρια όρια αποκαλύπτει ένα παρόμοιο όραμα που λέει ότι η δύναμη κάνει το σωστό:

Στο εσωτερικό μέτωπο, ο κ. Τραμπ υποστήριξε ότι οι δικαστές έχουν την εξουσία να περιορίζουν την ατζέντα της εσωτερικής πολιτικής του — από την ανάπτυξη της Εθνοφρουράς έως την επιβολή δασμών — μόνο «υπό ορισμένες συνθήκες».

Αλλά ήδη σκεφτόταν εναλλακτικές λύσεις. Έθιξε το ενδεχόμενο ότι εάν οι δασμοί που είχε εκδώσει βάσει εξουσιών έκτακτης ανάγκης καταργούνταν από το Ανώτατο Δικαστήριο, θα μπορούσε να τους ανασυσκευάσει ως τέλη αδειοδότησης. Και ο κ. Τραμπ, ο οποίος δήλωσε ότι εξελέγη για να αποκαταστήσει τον νόμο και την τάξη, επανέλαβε ότι ήταν πρόθυμος να επικαλεστεί τον Νόμο περί Εξέγερσης και να αναπτύξει τον στρατό εντός των Ηνωμένων Πολιτειών και να ομοσπονδιοποιήσει ορισμένες μονάδες της Εθνοφρουράς, εάν έκρινε ότι ήταν σημαντικό να το πράξει.

Μέχρι στιγμής, είπε, «δεν έχω νιώσει πραγματικά την ανάγκη να το κάνω».

Το «Σύνδρομο Διαταραχής Τραμπ» (ΣΔΤ) μάλλον έχει μεταλλαχθεί πλέον. Ο Τραμπ είναι διαταραγμένος και δεν είναι απλώς ένα σύνδρομο. Δεν έχω ακόμη αποφασίσει τι είναι πιο πιθανό να προκύψει από αυτό.

Μήπως οι ΗΠΑ ολισθαίνουν στο δρόμο προς τον πλήρη φασισμό; Ή μήπως πρόκειται για καθαρή αλαζονεία που θα τελειώσει μόλις βρεθούν αντιμέτωπες με ένα σοβαρό προπύργιο;


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Όπως αναφέρει η εφημερίδα Le Monde, η δημοσιοποιημένη έκθεση Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας θυμίζει περισσότερο πολιτικό μανιφέστο του κινήματος MAGA παρά στρατηγικό έγγραφο. Καταργεί τον μεταπολεμικό διακομματικό κανόνα στην εξωτερική πολιτική και υιοθετεί μια θεώρηση βασισμένη αποκλειστικά σε σχέσεις ισχύος. Οι παραδοσιακές συμμαχίες γίνονται πλέον υπό όρους, εργαλειοποιούνται και μπορεί να αντιστραφούν. Οι κοινές αξίες παραμερίζονται, υπέρ μιας «απόλυτης» ελευθερίας έκφρασης που χρησιμοποιείται ως όπλο στο εξωτερικό, ενώ αγνοείται στο εσωτερικό.

Για τον πόλεμο στην Ουκρανία, το κείμενο ζητά «διαπραγματευτική κατάπαυση του πυρός» και στέλνει μήνυμα χωρίς περιθώρια παρερμηνείας προς τη Μόσχα: οι ΗΠΑ θέλουν να τερματίσουν την αντίληψη περί διεύρυνσης του ΝΑΤΟ — κάτι που de facto κλείνει την πόρτα της Συμμαχίας για το Κίεβο.

Η ευθύνη της Ρωσίας για τον πόλεμο σχεδόν δεν αναφέρεται, ενώ οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κατηγορούνται ότι «συντηρούν τεχνητά» τη σύγκρουση. Για το Le Monde, το συμπέρασμα είναι σαφές: ο Λευκός Οίκος κλείνει την πόρτα στην εποχή που οι ΗΠΑ λειτουργούσαν ως πυλώνας του διεθνούς συστήματος, των συμμαχιών και του πολυμερούς πλαισίου.

Πλέον, η Ουάσινγκτον απαιτεί απόλυτη ευθυγράμμιση και θα προσφέρει στήριξη μόνο όπου εξυπηρετούνται άμεσα αμερικανικά συμφέροντα. Μια μετατόπιση που ενδέχεται να αναδιαμορφώσει βαθιά τη διατλαντική σχέση — με συνέπειες που θα φανούν γρήγορα, στις επόμενες κρίσιμες πολιτικές αναμετρήσεις στην Ευρώπη.

Το αμερικανικό τελεσίγραφο

Την ίδια στιγμή, τελεσίγραφο προς την Ευρώπη να αναλάβει, έως το 2027, το μεγαλύτερο μέρος των συμβατικών αμυντικών δυνατοτήτων του ΝΑΤΟ, από τις υπηρεσίες πληροφοριών έως τα συστήματα πυραυλικής άμυνας, απηύθυναν οι Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters.

Το μήνυμα αυτό μεταφέρθηκε σε Ευρωπαίους διπλωμάτες στην Ουάσιγκτον από αξιωματούχους του Πενταγώνου, με το πρακτορείο να επικαλείται πέντε πηγές που είχαν άμεση γνώση των συζητήσεων. Κατά τη συνάντηση, όπου συμμετείχαν στελέχη του Πενταγώνου αρμόδια για τη νατοϊκή πολιτική και εκπρόσωποι ευρωπαϊκών αποστολών, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι τόνισαν ότι η Ευρώπη δεν έχει σημειώσει την απαιτούμενη πρόοδο στην ενίσχυση της άμυνάς της μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022.


Η προειδοποίηση, όπως αναφέρει το Reuters, ήταν ξεκάθαρη: αν ο στόχος του 2027 δεν επιτευχθεί, η Ουάσιγκτον ενδέχεται να αποχωρήσει από συγκεκριμένους μηχανισμούς αμυντικού συντονισμού της Συμμαχίας. Αμερικανός αξιωματούχος πρόσθεσε ότι ακόμη και στο Κογκρέσο υπάρχει ανησυχία για το μήνυμα που μεταφέρει το Πεντάγωνο στους Ευρωπαίους.

Ωστόσο, το πρακτορείο επισημαίνει ότι οι Αμερικανοί δεν διευκρίνισαν με ποια κριτήρια θα αξιολογηθεί η πρόοδος των Ευρωπαίων. Οι συμβατικές δυνατότητες του ΝΑΤΟ αφορούν μη πυρηνικά μέσα – από στρατεύματα έως εξοπλισμό – όμως παραμένει ασαφές το πώς θα διαπιστωθεί ότι η Ευρώπη έχει αναλάβει τη «μερίδα του λέοντος» της συμμαχικής άμυνας. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι που μίλησαν επίσης στο Reuters χαρακτηρίζουν την προθεσμία του 2027 ανέφικτη: η αντικατάσταση κρίσιμων αμερικανικών δυνατοτήτων απαιτεί χρόνο, σημαντικές επενδύσεις και αυξημένη παραγωγική ικανότητα. Επιπλέον, οι καθυστερήσεις στις γραμμές παραγωγής αμυντικών συστημάτων και οι μεγάλες αναμονές για παραδόσεις αμερικανικού υλικού δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τον στόχο.


Τι προσφέρουν οι ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ

Το δημοσίευμα υπογραμμίζει ότι οι ΗΠΑ προσφέρουν στο ΝΑΤΟ δυνατότητες που δεν μπορούν εύκολα να αποκτηθούν αλλού, όπως εξελιγμένα συστήματα πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης (ISR), τα οποία αποδείχθηκαν κρίσιμα στον πόλεμο της Ουκρανίας.



Σε ερώτηση του Reuters, αξιωματούχος του ΝΑΤΟ σημείωσε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλεια της ηπείρου, χωρίς όμως να σχολιάσει τον χρονικό ορίζοντα του 2027. Υπενθύμισε παράλληλα ότι οι σύμμαχοι αναγνωρίζουν την ανάγκη για περισσότερες επενδύσεις και για μετατόπιση μεγαλύτερου μέρους του βάρους της συμβατικής άμυνας προς την Ευρώπη.

Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει ως στόχο την ενίσχυση της αυτόνομης αμυντικής της ικανότητας έως το 2030, καλύπτοντας κενά σε αντιαεροπορική άμυνα, drones, κυβερνοάμυνα και πυρομαχικά – στόχος που, σύμφωνα με το Reuters, θεωρείται επίσης φιλόδοξος.
Το πλάνο Τραμπ

Το πρακτορείο υπενθυμίζει ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει ασκήσει επί χρόνια πίεση στους Ευρωπαίους συμμάχους να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες, αν και η στάση του Αμερικανού προέδρου απέναντι στη Συμμαχία παραμένει συχνά αντιφατική. Στην προεκλογική εκστρατεία του 2024, ο Τραμπ επέκρινε πολλές φορές τις ευρωπαϊκές χώρες και είχε δηλώσει ότι θα «ενθάρρυνε» τον Βλαντίμιρ Πούτιν να επιτεθεί σε κράτη-μέλη που δεν χρηματοδοτούν επαρκώς την άμυνα. Παρ’ όλα αυτά, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούνιο επαίνεσε τους Ευρωπαίους ηγέτες για την αποδοχή του αμερικανικού σχεδίου αύξησης του στόχου αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ.

Έκτοτε, όπως σημειώνει το Reuters, ο Τραμπ κινείται ανάμεσα σε μια πιο επιθετική στάση απέναντι στη Ρωσία και σε μια αυξημένη διάθεση για διαπραγματεύσεις με το Κρεμλίνο σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία – διαδικασίες από τις οποίες οι Ευρωπαίοι παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στο περιθώριο. Σε πρόσφατη παρέμβασή του, ο Αμερικανός αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Κρίστοφερ Λάντο υπογράμμισε ότι είναι «προφανές» πως οι Ευρωπαίοι πρέπει να αναλάβουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, προσθέτοντας: «Διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις το λένε εδώ και δεκαετίες· η δική μας το εννοεί πραγματικά».
Πόλεμος από Μασκ

Την ίδια στιγμή, ο Έλον Μασκ επιτέθηκε στην ΕΕ μετά την επιβολή προστίμου ύψους 120 εκατομμυρίων ευρώ στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης X για παραβίαση κανόνων διαφάνειας, προειδοποιώντας ότι η αντίδρασή του θα κατευθυνθεί κατά των κορυφαίων αξιωματούχων που ευθύνονται για την ποινή. Οι δηλώσεις Μασκ έρχονται μια μέρα μετά τις δηλώσεις του Αμερικανού ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο ότι το πρόστιμο είναι «επίθεση κατά του αμερικανικού λαού»



«Η ΕΕ επέβαλε αυτό το τρελό πρόστιμο όχι μόνο στο X, αλλά και σε εμένα προσωπικά, κάτι που είναι ακόμα πιο παράλογο!» έγραψε ο δισεκατομμυριούχος στην πλατφόρμα X. «Ως εκ τούτου, φαίνεται ότι η αντίδρασή μας θα πρέπει να στοχεύσει όχι μόνο την ΕΕ, αλλά και τα άτομα που πήραν αυτή την απόφαση εναντίον μου». «Η ΕΕ θα πρέπει να καταργηθεί και η κυριαρχία να επιστραφεί στις επιμέρους χώρες, ώστε οι κυβερνήσεις να μπορούν να εκπροσωπούν καλύτερα τους λαούς τους» τόνισε ο Μασκ σε άλλη ανάρτηση.

Την Παρασκευή, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέβαλε πρόστιμο ύψους 120 εκατ. ευρώ στην πλατφόρμα «X» για παραβίαση των υποχρεώσεων διαφάνειας που προβλέπει ο Νόμος για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες (DSA). Οι παραβιάσεις περιλαμβάνουν τον παραπλανητικό σχεδιασμό του «μπλε σήματος», την έλλειψη διαφάνειας στις διαφημίσεις και την αποτυχία παροχής πρόσβασης σε δημόσια δεδομένα για ερευνητές.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, η χρήση του «μπλε σήματος» για τους «επαληθευμένους λογαριασμούς» παραπλανά τους χρήστες και οποιοσδήποτε μπορεί να πληρώσει για να αποκτήσει την κατάσταση «επαληθευμένου» χωρίς η εταιρεία να επαληθεύει ουσιαστικά ποιος βρίσκεται πίσω από τον λογαριασμό, καθιστώντας δύσκολο για τους χρήστες να κρίνουν την αυθεντικότητα των λογαριασμών και του περιεχομένου με το οποίο αλληλοεπιδρούν.

«Αυτή η παραπλάνηση εκθέτει τους χρήστες σε απάτες, συμπεριλαμβανομένης της πλαστοπροσωπίας, καθώς και σε άλλες μορφές χειραγώγησης από κακόβουλους παράγοντες» σύμφωνα με την Κομισιόν η οποία διευκρινίζει ότι «παρότι ο Νόμος για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες δεν απαιτεί υποχρεωτική επαλήθευση χρηστών, απαγορεύει ρητά στις πλατφόρμες να ισχυρίζονται ψευδώς ότι ένας χρήστης έχει επαληθευτεί όταν κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί».

Όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου της Κομισιόν για τεχνολογικά θέματα Τόμας Ρενιέ «στόχος μας δεν είναι να τιμωρήσουμε τις πλατφόρμες, αλλά να συμμορφωθούν με τους νόμους για τις ψηφιακές υπηρεσίες». Γι’ αυτό και δίνεται περιθώριο 60 εργάσιμων ημέρων στην πλατφόρμα «Χ» να ενημερώσει την Επιτροπή σχετικά με τα συγκεκριμένα μέτρα που σκοπεύει να λάβει για να τερματίσει την παράβαση που αφορά την παραπλανητική χρήση των μπλε σημάτων.


πηγή




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



από το PressTV

Συγκεντρώσεις έχουν προγραμματιστεί στις περισσότερες αμερικανικές πόλεις για το Σάββατο, με επικεφαλής το κίνημα «Όχι Βασιλιάδες», το οποίο καταγγέλλει τις αυταρχικές τάσεις του Προέδρου Τραμπ και ζητά «υπεράσπιση της δημοκρατίας». Με περισσότερες από 2.600 διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, αυτή η κινητοποίηση θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη από την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο.

Από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Σαν Φρανσίσκο, από το Σικάγο μέχρι την Ατλάντα, εκατομμύρια διαδηλωτές καλούνται για άλλη μια φορά να βγουν στους δρόμους σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες αυτό το Σάββατο, 18 Οκτωβρίου, για να διαμαρτυρηθούν για τις πολιτικές του Ντόναλντ Τραμπ και να «υπερασπιστούν τη δημοκρατία» μετά το κάλεσμα του κινήματος «Όχι Βασιλιάδες».

Η προηγούμενη εθνική ημέρα κινητοποίησης αυτού του συνασπισμού, ο οποίος αντιτίθεται στον Ντόναλντ Τραμπ και συγκεντρώνει περίπου 300 οργανώσεις, είχε ήδη συγκεντρώσει αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη τη χώρα στα μέσα Ιουνίου - την ίδια ημέρα της στρατιωτικής παρέλασης που διοργάνωσε ο Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος στην Ουάσινγκτον. Ήταν η πιο μαζική διαμαρτυρία μέχρι στιγμής από την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο.

Τέσσερις μήνες αργότερα, οι διοργανωτές καταγράφουν « περισσότερες από 2.600 » συγκεντρώσεις « με αναμενόμενη συμμετοχή εκατομμυρίων ανθρώπων ».

« Εκατομμύρια Αμερικανοί θα διαδηλώσουν ειρηνικά το Σάββατο για να πουν στην κυβέρνηση Τραμπ ότι είμαστε μια χώρα όπου οι άνθρωποι είναι ίσοι, μια χώρα όπου οι νόμοι ισχύουν για όλους, μια χώρα όπου υπάρχει κράτος δικαίου και δημοκρατία », δήλωσε η Ντέιρντρε Σίφελινγκ, επικεφαλής της εξέχουσας οργάνωσης για τα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες ACLU, κατά τη διάρκεια βιντεοδιάσκεψης Τύπου την Πέμπτη.

Αντιμέτωποι με « τις καταχρήσεις εξουσίας από τον Ντόναλντ Τραμπ και τους συμμάχους του », « δεν θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να φιμωθούν », υπόσχεται.

« Στέλνουν την Εθνοφρουρά στις αμερικανικές πόλεις. Τρομοκρατούν τους μετανάστες φίλους και γείτονές μας. Διώκουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους », λέει η Λία Γκρίνμπεργκ, συνιδρύτρια της συλλογικότητας Indivisible.

« Είναι ο κλασικός αυταρχικός τρόπος λειτουργίας: απειλήστε, συκοφαντήστε, ψέματα και εκφοβίστε τους ανθρώπους μέχρι να υποταχθούν», συνεχίζει. «Αλλά δεν θα εκφοβιστούμε. Δεν θα εντυπωσιαστούμε. Δεν θα υποκύψουμε » .

Η πρόεδρος της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών (AFT), Ράντι Βάινγκαρτεν, θεωρεί « ηθική υποχρέωση να αγωνιστούμε » για να « προσπαθήσουμε να διασφαλίσουμε (...) ότι η δημοκρατία προχωρά μπροστά και όχι προς τα πίσω ».

Συγκεντρώσεις έχουν επίσης προγραμματιστεί για την Ουάσινγκτον, τη Βοστώνη και τη Νέα Ορλεάνη - πόλεις όπου ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη, για πρώτη φορά, ή εξετάζει το ενδεχόμενο, για τις άλλες δύο, να αναπτύξει στρατιωτικό προσωπικό για την αντιμετώπιση του εγκλήματος με τον δικό του τρόπο.

Πέρα από τις μεγάλες πόλεις, έχουν προγραμματιστεί σημεία συγκέντρωσης σε όλη τη χώρα, ακόμη και μέχρι τα σύνορα με τον Καναδά, στο Τορόντο, το Βανκούβερ και την Οτάβα.

Πηγή: PressTV


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


από την Πατρίς Ζιμπερτί

Ο Ντόναλντ Τραμπ ταπεινώνει τον Μακρόν μπροστά σε όλο τον κόσμο ΖΩΝΤΑΝΑ. « Σε ευχαριστώ πολύ, Εμανουέλ! Φανταζόμουν τον Εμανουέλ να στέκεται κάπου πίσω μου. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υιοθετείς μια χαμηλών τόνων προσέγγιση σήμερα! » (Clash Report)

Το κοινό ξεσπάει σε γέλια.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Μουνίρ Κιλάνι

Κατά ειρωνικό τρόπο, το Νόμπελ Ειρήνης ξέφυγε από τα χέρια του Ντόναλντ Τραμπ και πήγε στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο, μια ηγετική φυσιογνωμία μιας αντιπολίτευσης που διαμορφώθηκε από την Ουάσινγκτον. Ένα βραβείο που μιλάει περισσότερο για τη διπλωματία του θεάματος παρά για την ειρήνη. Η Βενεζουέλα έχει γίνει το σκηνικό μιας γεωπολιτικής φάρσας στην οποία οι ήρωες επιλέγονται εκ των προτέρων.

Ένα βραβείο Νόμπελ που κλάπηκε: Ο Τραμπ επισκιάστηκε από το ίδιο του το παιχνίδι

Το Νόμπελ Ειρήνης, το ηθικό τρόπαιο που ο Ντόναλντ Τραμπ εποφθαλμιούσε με το πάθος ενός αυτοκράτορα που επιδιώκει τον τίτλο του ιππότη, γλίστρησε από τα χέρια του και προσγειώθηκε σε αυτά της Μαρία Κορίνα Ματσάδο, μιας ηγετικής φυσιογνωμίας της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας. Μια σκληρή ειρωνεία, αντάξια μιας σαιξπηρικής τραγωδίας, αναδύεται σε αυτή την απονομή. Ο Τραμπ, ο άνθρωπος πίσω από τα 50 εκατομμύρια δολάρια που δόθηκαν στον Νικολάς Μαδούρο και τα αλιευτικά σκάφη που κάηκαν ολοσχερώς με το ψευδές πρόσχημα μιας σταυροφορίας κατά των ναρκωτικών, βρίσκεται στην επισκίασή του από μια γυναίκα που πολλοί περιγράφουν ως το όργανο των δικών του ιμπεριαλιστικών φιλοδοξιών. Το Νόμπελ, που υποτίθεται ότι ενσαρκώνει την ειρήνη, γίνεται εδώ η σημαία ενός μακάβριου θεάτρου όπου η παρέμβαση, η παραπληροφόρηση και η απελπισία μπλέκονται. Αλλά πίσω από αυτή την οπισθοδρόμηση για τον Τραμπ κρύβεται μια πιο δυσοίωνη αλήθεια, ένα κουβάρι συμφερόντων όπου οι μάσκες της αρετής κρύβουν ακόρεστες ορέξεις. Στέφοντας την Ματσάδο, το Νόμπελ απλώς φωτίζει ένα θέατρο σκιών που ενορχηστρώνει η Ουάσινγκτον, έναν θανατηφόρο χορό όπου ο αγώνας για την ελευθερία μετατρέπεται σε μια νέα πράξη νεοαποικιακής κυριαρχίας.

María Corina Machado: ένα πιόνι στην αμερικανική σκακιέρα

Αυτό που συμβαίνει στη Βενεζουέλα δεν είναι μια απλή μονομαχία μεταξύ μιας αυτοανακηρυγμένης ηρωίδας και ενός αυταρχικού καθεστώτος, αλλά μια εκλεπτυσμένη πλοκή στην οποία η Machado, μακριά από το να είναι απελευθερώτρια, ενσαρκώνει την αιχμή του δόρατος μιας αμερικανικής στρατηγικής που στοχεύει στην υποδούλωση μιας κυρίαρχης χώρας. Υποστηριζόμενη από αμφίβολη χρηματοδότηση από το Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία (NED) και την USAID, δύο οργανισμούς που εμπλέκονται διαβόητα σε επιχειρήσεις αλλαγής καθεστώτος, η Machado δεν είναι μια ανεξάρτητη φωνή, αλλά ένας ηθοποιός σε ένα σενάριο γραμμένο στην Ουάσινγκτον. Ήδη από το 2004, η ΜΚΟ της, Sumate , φορτωμένη με αμερικανική χρηματοδότηση, ενορχήστρωσε ένα δημοψήφισμα ανάκλησης κατά του Hugo Chavez, την αρχή μιας εκστρατείας αποσταθεροποίησης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το 2023-2024, η USAID διέθεσε 50 εκατομμύρια δολάρια σε οργανισμούς που συνδέονται με την αντιπολίτευση της Βενεζουέλας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που συνδέονται με τον Machado, για να «αυξήσει το κόστος της εκλογικής απάτης». Ο ιστότοπος « resultadosconvzla.com », που διαχειρίζεται η Sumate , διέδωσε παραποιημένα πρακτικά για να αμφισβητήσει τη νίκη του Maduro τον Ιούλιο του 2024, μια έξυπνα ενορχηστρωμένη επιχείρηση παραπληροφόρησης. Οι 270.000 ακτιβιστές του, οργανωμένοι σε «κομαντίτος», έσπειραν το μετεκλογικό χάος, ακολουθώντας κατά γράμμα το εγχειρίδιο του NED για τις έγχρωμες επαναστάσεις.

Συμμαχίες και Προδοσίες: Η Βενεζουέλα Θυσιάστηκε

Οι συμμαχίες της Machado με αμερικανικούς κύκλους εξουσίας σήκωσαν επιτέλους το πέπλο του ρόλου της. Παρουσιαζόμενη από τον George W. Bush το 2005 και στη συνέχεια από τον Barack Obama το 2015, εδραίωσε το καθεστώς της ως προνομιούχου εταίρου της Ουάσινγκτον. Υπό τον Trump, υποστήριξε τον Juan Guaido, τον βραχύβιο, αυτοανακηρυγμένο «προσωρινό πρόεδρο», ενώ παράλληλα υποστήριξε οικονομικές κυρώσεις που έχουν αφαίμαξει τη Βενεζουέλα, κοστίζοντας στην εθνική οικονομία περίπου 228 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με την Κεντρική Τράπεζα της Βενεζουέλας. Το πρόγραμμά της «Tierra de Gracia», το οποίο υποστηρίζει την ιδιωτικοποίηση της PDVSA, της κρατικής εταιρείας πετρελαίου, προδίδει την ευθυγράμμισή της με τα συμφέροντα των αμερικανικών πολυεθνικών, έτοιμες να αρπάξουν τον πλούτο της Βενεζουέλας. Οι επανειλημμένες εκκλήσεις της για ξένη στρατιωτική επέμβαση, μέσω του δόγματος R2P ή του TIAR, και η έμμεση υποστήριξή της σε μισθοφορικές επιχειρήσεις όπως η Επιχείρηση Gideon το 2020, επιβεβαιώνουν ότι είναι λιγότερο ηρωίδα της δημοκρατίας και περισσότερο δούρειος ίππος που υπηρετεί μια αυτοκρατορική ατζέντα.

Το βραβείο Νόμπελ, δίκοπο μαχαίρι

Το βραβείο Νόμπελ, σε αυτό το πλαίσιο, γίνεται ένα δίκοπο μαχαίρι, ένα «δηλητηριασμένο δισκοπότηρο» που νομιμοποιεί την Ματσάδο, ενώ παράλληλα αποκαλύπτει την διπροσωπία της Δύσης. Φανταστείτε τη σκηνή: Ο Τραμπ, στο επιχρυσωμένο γραφείο του, μαθαίνει ότι το βραβείο του γλιστράει από τα χέρια υπέρ της γυναίκας που θα μπορούσε να χειραγωγήσει για να ανατρέψει τον Μαδούρο. Μια ειρωνική γκριμάτσα εμφανίζεται. Αυτός, ο άνθρωπος των μεγαλοπρεπών χειρονομιών, βρίσκεται υποβαθμισμένος στο παρασκήνιο από μια γυναίκα που, παραδόξως, υλοποιεί τα δικά της γεωπολιτικά σχέδια. Αλλά η τραγωδία βαθαίνει. Η Ματσάδο, ντυμένος στην αύρα της «υπέρμαχος της δημοκρατίας», είναι απλώς ένα πιόνι σε μια μεγαλύτερη σκακιέρα. Τα στημένα πρακτικά του, οι καμπάνιες των μέσων ενημέρωσης που αναμεταδίδονται από το BBC, το AFP και την El Païs, οι συμμαχίες του με φιλοαμερικανικές προσωπικότητες όπως ο Ιβάν Ντούκε ή ο Ζαΐχ Μπολσονάρο, και οι δεσμοί του με εξόριστους όπως ο Λεοπόλντο Λόπεζ, με έδρα την Ουάσινγκτον, προδίδουν έναν λαό της Βενεζουέλας που έχει ήδη απομυζηθεί, ασφυκτιασμένος από τις κυρώσεις που ο ίδιος χειροκρότησε.

Μια ηθική φάρσα σε έναν κόσμο σε αταξία

Η ειρωνεία κορυφώνεται στην φθορά του ίδιου του Νόμπελ. Κάποτε σύμβολο ελπίδας, τώρα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ηθικολογική κροτάλισμα, χειραγωγούμενη από απόκρυφες δυνάμεις, αυτό το «βαθύ κράτος» που ο Τραμπ καταγγέλλει χωρίς να συνειδητοποιεί ότι ο ίδιος είναι ένα γρανάζι στον μηχανισμό του. Η Βενεζουέλα, το πεδίο μάχης αυτών των διασταυρούμενων φιλοδοξιών, υποβιβάζεται σε κουκλοθέατρο όπου κάθε ηθοποιός παίζει έναν ρόλο που έχουν γράψει άλλοι. Ο Τραμπ θα μπορεί πάντα να ονειρεύεται ένα Νόμπελ για την 250ή επέτειο των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά αυτό το όνειρο θα είναι μια φάρσα: ο ΟΗΕ είναι ετοιμοθάνατος, το Νόμπελ είναι αμαυρωμένο, και η Ματσάδο, παραλαμβάνοντας αυτό το βραβείο, δεν ενσαρκώνει την ειρήνη, αλλά την τραγωδία ενός λαού που προδόθηκε από εκείνους που ισχυρίζονται ότι τον σώζουν.

Ένας καθρέφτης αντέκρουσε τη δυτική υποκρισία

Αυτή η σχεδόν ποιητική σκληρότητα αποκαλύπτει μια πικρή αλήθεια: η ειρήνη είναι απλώς μια λέξη, που κραδαίνει για να καλύψει την επιθυμία για εξουσία. 

Η Ματσάδο, ο Τραμπ, ο βραβευμένος με Νόμπελ - όλοι είναι ενωμένοι σε έναν μακάβριο χορό στον οποίο η ελπίδα της Βενεζουέλας σβήνει υπό τις επευφημίες ενός κόσμου που προτιμά το θέαμα από τη δικαιοσύνη. Σε αυτό το γεωπολιτικό τσίρκο, η Βενεζουέλα δεν είναι απλώς ένα θύμα. είναι ένας καθρέφτης που στέκεται μπροστά στην υποκρισία της Δύσης, όπου τα μετάλλια τιμής ανταμείβουν τους τεχνίτες του χάους.

Και τι θα γινόταν αν, σε μια τελευταία έκρηξη πικρού γέλιου, το βραβείο Νόμπελ της Ματσάδο αποκάλυπτε την πιο σκληρή αλήθεια: στη Βενεζουέλα, ο λαός, αληθινοί ήρωες, χειροκροτούν υπό την πίεση ένα θέαμα στο οποίο στέφονται οι δήμιοί τους. Σε αυτό το γεωπολιτικό τσίρκο, τα θύματα χορεύουν και τα μετάλλια τιμής λάμπουν στις στολές των απατεώνων.

πηγές:

Λεμουάν, Μορίς: Οι πολιτικοί και μιντιακοί influencers του Grand Venezuela Circus.
medelu.org/Les-influenceurs-politico-mediatiques-du-Grand-Venezuela-Circus .

Douhan, Alena: Έκθεση του Ειδικού Εισηγητή σχετικά με τον αρνητικό αντίκτυπο των μονομερών καταναγκαστικών μέτρων στα ανθρώπινα δικαιώματα.
ohchr.org/sites/Venezuela_Report_2021.pdf .

Κεντρική Τράπεζα της Βενεζουέλας: Οικονομική Έκθεση: Επιπτώσεις των Κυρώσεων στην Οικονομία της Βενεζουέλας», 2023.

Weisbrot, Mark, και Sachs, Jeffrey: Οικονομικές Κυρώσεις ως Συλλογική Τιμωρία: Η Περίπτωση της Βενεζουέλας.
cepr.net/report/economic-sanctions-as-collective-punishment-the-case-of-venezuela/ .

Golinger, Eva: Ο Κώδικας Τσάβες: Καταρρίπτοντας την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, Olive Branch Press, 2006.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι ΗΠΑ επέβαλαν νέες κυρώσεις την Τετάρτη εναντίον τεσσάρων αξιωματούχων του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ), με το σκεπτικό ότι οποιαδήποτε προσπάθεια «έρευνας, σύλληψης, κράτησης ή δίωξης» Αμερικανών ή Ισραηλινών αξιωματούχων συνιστά «απειλή για την εθνική ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών», σε αυτό που το ΔΠΔ κατήγγειλε ως «κατάφωρη επίθεση κατά της ανεξαρτησίας ενός αμερόληπτου δικαστικού θεσμού».

Πρόκειται, βέβαια, για τους δικαστές εξέδωσαν εντάλματα σύλληψης για τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, τον πρώην Ισραηλινό υπουργό Άμυνας Γιοάβ Γκαλάντ και τον ηγέτη της Χαμάς Ιμπραήμ αλ-Μασρί τον περασμένο Νοέμβριο για φερόμενα εγκλήματα πολέμου.

Οι κυρώσεις αυτές προστίθενται στις κυρώσεις που ανακοινώθηκαν στις αρχές Ιουνίου, οι οποίες είχαν στόχο άλλους τέσσερις δικαστές του ΔΠΔ. Και τον Φεβρουάριο, οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις στον εισαγγελέα του ΔΠΔ Καρίμ Χαν.

Οι νέες κυρώσεις στοχεύουν τους δικαστές του ΔΠΔ, Kimberly Prost από τον Καναδά και Nicolas Guillou από τη Γαλλία, καθώς και τους εισαγγελείς Nazhat Shameem Khan από τα Φίτζι και Mame Mandiaye Niang από τη Σενεγάλη.

«Αυτά τα άτομα είναι αλλοδαποί που συμμετείχαν άμεσα στις προσπάθειες του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου να διερευνήσει, να συλλάβει, να κρατήσει ή να διώξει υπηκόους των Ηνωμένων Πολιτειών ή του Ισραήλ, χωρίς τη συγκατάθεση κανενός από τα δύο έθνη», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο.

Πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση θα συνεχίσει «να λαμβάνει όποια μέτρα κρίνει απαραίτητα για να προστατεύσει τα στρατεύματά μας, την κυριαρχία μας και τους συμμάχους μας από τις παράνομες και αβάσιμες ενέργειες του ΔΠΔ».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενοχλούνται κυρίως για διαδικασίες που έχουν στόχο Αμερικανούς στρατιώτες στο Αφγανιστάν, ύποπτους για φερόμενα εγκλήματα πολέμου ή ακόμη για τα εντάλματα σύλληψης του ΔΠΔ κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, και του πρώην υπουργού του στην Άμυνα, Γιόαβ Γκάλαντ, που θεωρούνται ύποπτοι για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στον πόλεμο στη Γάζα.

Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν συνίστανται στην απαγόρευση εισόδου στο αμερικανικό έδαφος και στο πάγωμα ενδεχόμενων περιουσιακών στοιχείων στις ΗΠΑ και οποιαδήποτε οικονομική συναλλαγή με τα πρόσωπα αυτά.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η σύνοδος κορυφής μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και του προέδρου της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν μικρότερη από ό,τι είχε προγραμματιστεί. Αλλά ήταν ως επί το πλείστον επιτυχημένη.

Ο Τραμπ χρειαζόταν επειγόντως τη συνάντηση. Είχε πιέσει για κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία. Είχε απειλήσει να επιβάλει δευτερεύουσες κυρώσεις κατά των αγοραστών ρωσικού πετρελαίου για να πιέσει τη Ρωσία προς αυτή την κατεύθυνση.

Αλλά η Ρωσία δεν υποχώρησε. Το συμφέρον της είναι να εξαλείψει την αιτία του πολέμου στην Ουκρανία - την επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα σύνορα της Ρωσίας. Μια εκεχειρία θα είχε απλώς σταματήσει τον πόλεμο, αλλά δεν θα είχε λύσει το υποκείμενο πρόβλημα.

Για τον Τραμπ, η απειλή δευτερογενών κυρώσεων είχε γίνει παγίδα. Κάποια μάλλον ήπια προσθήκη δασμών κατά της Ινδίας είχε οδηγήσει σε έντονη αντίδραση . Η Ινδία δεν σταμάτησε να αγοράζει ρωσικό πετρέλαιο, αλλά απομακρύνθηκε από τις ΗΠΑ για να υποστηρίξει τις χώρες BRICS, τη Ρωσία και την Κίνα. Η επιβολή δευτερογενών κυρώσεων κατά της Κίνας θα είχε κλιμακωθεί σε εμπορικό πόλεμο με την Κίνα, τον οποίο οι ΗΠΑ δεν έχουν κανέναν τρόπο να κερδίσουν.

Η σύνοδος κορυφής δημιούργησε μια νίκη για κάθε πλευρά.

Ο Τραμπ αναγνώρισε ότι μια εκεχειρία δεν ήταν δυνατή και ότι ο πόλεμος πρέπει να τερματιστεί με μια ολοκληρωμένη ειρηνευτική συμφωνία:

Ντόναλντ Τζ. Τραμπ @realDonaldTrump - 16 Αυγούστου 2025, 8:46 UTC

Μια υπέροχη και πολύ επιτυχημένη μέρα στην Αλάσκα! Η συνάντηση με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας πήγε πολύ καλά, όπως και μια τηλεφωνική κλήση αργά το βράδυ με τον Πρόεδρο Ζελένσκι της Ουκρανίας και διάφορους Ευρωπαίους ηγέτες, συμπεριλαμβανομένου του ιδιαίτερα σεβαστού Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ. Όλοι αποφασίσαμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να τερματιστεί ο φρικτός πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας είναι να καταλήξουμε απευθείας σε μια Συμφωνία Ειρήνης, η οποία θα τερματίσει τον πόλεμο, και όχι σε μια απλή Συμφωνία Κατάπαυσης του Πυρός , η οποία συχνά δεν αντέχει. Ο Πρόεδρος Ζελένσκι θα έρθει στην Ουάσινγκτον, στο Οβάλ Γραφείο, το απόγευμα της Δευτέρας. Αν όλα πάνε καλά, θα προγραμματίσουμε μια συνάντηση με τον Πρόεδρο Πούτιν. Δυνατότητα να σωθούν εκατομμύρια ζωές ανθρώπων. Σας ευχαριστούμε για την προσοχή σας σε αυτό το θέμα!

Αφού έδωσε στον Πούτιν αυτό το κομμάτι της τούρτας, ο Τραμπ πήρε το δικό του κομμάτι.

Σε μια συνέντευξη (βίντεο) με το Foxnews μετά τη σύνοδο κορυφής, ο Τραμπ ρωτήθηκε για την επιβολή κυρώσεων. Απάντησε: «Λοιπόν, επειδή η συνάντηση πήγε τόσο καλά, δεν χρειάζεται να το σκεφτόμαστε αυτό τώρα».

Δεν θα υπάρξει εκεχειρία για το πάγωμα της σύγκρουσης και δεν θα υπάρξουν κυρώσεις. Και οι δύο πλευρές μπορούν να το θεωρήσουν αυτό ως νίκη.

Το έργο του τερματισμού της σύγκρουσης ανατέθηκε στον Ζελένσκι και την Ευρώπη:
Χωρίς δισταγμό, ο Τραμπ είπε ότι η συμβουλή του στον Ζελένσκι μετά τη συνάντηση της Παρασκευής με τον Πούτιν θα ήταν «να κάνει μια συμφωνία».

Τη Δευτέρα θα ειπωθεί στον Ζελένσκι να παραιτηθεί και να κάνει ειρήνη με τη Ρωσία. Οι ευρωπαϊκές διαμαρτυρίες εναντίον αυτού θα αγνοηθούν.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Τόμας Φάζι

Την Κυριακή, η ΕΕ και οι Ηνωμένες Πολιτείες ολοκλήρωσαν μια εμπορική συμφωνία που επιβάλλει δασμούς 15% στις περισσότερες εξαγωγές της ΕΕ προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ χαιρέτισε αυτή τη συμφωνία ως « τη σπουδαιότερη από όλες »! Ενώ αυτή η συμφωνία απέφυγε ακόμη υψηλότερους δασμούς (30%) που επέβαλε η Ουάσινγκτον, θεωρείται από πολλούς Ευρωπαίους παρατηρητές ως μια συντριπτική ήττα, αν όχι μια άνευ όρων παράδοση.

Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Ο δασμός 15% στα ευρωπαϊκά προϊόντα που εισέρχονται στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι σημαντικά υψηλότερος από το 10% που οι Βρυξέλλες δήλωσαν ότι ήθελαν να διαπραγματευτούν. Ταυτόχρονα, όπως έσπευσε να επισημάνει ο Τραμπ, η ΕΕ « άνοιξε τις αγορές της με μηδενικούς δασμούς » στις αμερικανικές εξαγωγές. Τέλος, ο ευρωπαϊκός χάλυβας και αλουμίνιο θα συνεχίσουν να υπόκεινται σε δασμό 50% εάν πωληθούν στην αμερικανική αγορά.

Η προκύπτουσα ασυμμετρία τιμωρεί σοβαρά τους Ευρωπαίους παραγωγούς, αυξάνοντας το κόστος για στρατηγικούς τομείς όπως η αυτοκινητοβιομηχανία, η φαρμακευτική βιομηχανία και η υψηλή τεχνολογία, οι οποίοι στηρίζουν τη διατλαντική εμπορική σχέση της ΕΕ, ύψους 1,97 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Τα μέτρα «αναπροσαρμογής» ευνοούν σαφώς τις Ηνωμένες Πολιτείες, αναγκάζοντας τις ευρωπαϊκές οικονομίες να επιβαρυνθούν με πρόσθετο κόστος μόνο και μόνο για να διατηρήσουν την παρουσία τους στην αμερικανική αγορά.

Ακόμα χειρότερα, η ΕΕ έχει δεσμευτεί να επενδύσει επιπλέον 600 δισεκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες, να αγοράσει 750 δισεκατομμύρια δολάρια σε μακροπρόθεσμη ενέργεια και να αυξήσει τις αγορές αμερικανικού στρατιωτικού εξοπλισμού. Έτσι, η Ευρώπη ενισχύει περαιτέρω τη διαρθρωτική της εξάρτηση από τον ενεργειακό εφοδιασμό και τους στρατιωτικούς πόρους των ΗΠΑ.

Στην Ευρώπη, οι πολιτικές αντιδράσεις ήταν έντονες. Ο Γάλλος υπουργός Μπενιαμίν Χαντάντ χαρακτήρισε τη συμφωνία « δυσμενή » και τόνισε ότι ενώ τα γαλλικά οινοπνευματώδη έτυχαν περιορισμένης ανακούφισης, οι όροι και οι προϋποθέσεις ήταν βαθιά τιμωρητικοί. Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν προσπάθησε να παρουσιάσει τη συμφωνία ως έναν ρεαλιστικό συμβιβασμό που αποσκοπούσε στην αποφυγή ενός ολοκληρωτικού εμπορικού πολέμου, αλλά οι περισσότεροι παρατηρητές παρέμειναν επιφυλακτικοί. Όπως παρατήρησε ο γεωπολιτικός σχολιαστής Αρνό Μπερτράν στο X :

« Για όλες αυτές τις παραχωρήσεις και την εκμετάλλευση των πόρων τους, η ΕΕ δεν παίρνει... τίποτα. Αυτό απέχει πολύ από το είδος της συμφωνίας που επιτυγχάνεται μεταξύ δύο ισότιμων κυρίαρχων δυνάμεων. Μοιάζει περισσότερο με τις συνθήκες που επιβλήθηκαν από τις αποικιακές δυνάμεις τον 19ο αιώνα, εκτός από το ότι αυτή τη φορά η Ευρώπη είναι αυτή που αποικίζεται. Αυτές οι συμφωνίες μοιάζουν ακόμη περισσότερο με εκείνες που επιβλήθηκαν από τις αποικιακές δυνάμεις τον 19ο αιώνα, εκτός από το ότι αυτή τη φορά η Ευρώπη είναι στην πλευρά των ηττημένων » .

Προκύπτουν πολλά διδάγματα. Πρώτον, αυτή η συμφωνία θα πρέπει επιτέλους να καταρρίψει τον μύθο ότι η ΕΕ αυξάνει τη διαπραγματευτική ισχύ των κρατών μελών της. Επί δεκαετίες, οι Ευρωπαίοι έχουν οδηγηθεί στην πεποίθηση ότι θα είναι σε θέση να ασκήσουν επαρκή συλλογική επιρροή για να αντισταθούν στις παγκόσμιες δυνάμεις μόνο συγκεντρώνοντας την κυριαρχία τους εντός ενός υπερεθνικού μπλοκ. Αυτή η ιδέα ήταν πάντα μια βολική μυθοπλασία. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το αντίθετο: η ΕΕ διαβρώνει μεθοδικά την ικανότητα των μεμονωμένων εθνών να προσαρμόζονται ευέλικτα στις εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις, σύμφωνα με τις δικές τους οικονομικές και πολιτικές προτεραιότητες.

Το περιοριστικό πλαίσιο της ΕΕ, με την πολυεπίπεδη γραφειοκρατική δομή λήψης αποφάσεων, τη χρόνια έλλειψη δημοκρατικής λογοδοσίας και την πληθώρα ασφυκτικών κανονισμών, στην πραγματικότητα επιδεινώνει αυτά τα τρωτά σημεία. Το αποτέλεσμα δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που μόλις είδαμε: η ΕΕ να αποδέχεται όρους πολύ χειρότερους από εκείνους που διαπραγματεύτηκε το μετά το Brexit, αλλά πολύ λιγότερο ισχυρό, Ηνωμένο Βασίλειο.

Η ΕΕ είναι πράγματι ο μόνος σημαντικός εταίρος που έχει συνθηκολογήσει τόσο ριζικά απέναντι στις επιθετικές εμπορικές στρατηγικές του Τραμπ. Η Κίνα, η Ινδία, αλλά και οι μεσαίου μεγέθους οικονομίες της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής, έχουν τα πάει πολύ καλύτερα απέναντι στον εκφοβισμό των ΗΠΑ. Αυτό υποδηλώνει μια πιο ανησυχητική πραγματικότητα: η δομική υποταγή της Ευρώπης στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι άνευ προηγουμένου από το τέλος του πολέμου και η ΕΕ στο σύνολό της έχει συμβάλει σε αυτήν την εξάρτηση.

Επιβάλλοντας έναν υπερεθνικό ζουρλομανδύα στα ευρωπαϊκά έθνη, οι Βρυξέλλες τα έχουν στερήσει από τα κυρίαρχα εργαλεία τους (βιομηχανική πολιτική, εμπορική ευελιξία, ενεργειακή ανεξαρτησία), απαραίτητα για την υπεράσπιση των δικών τους συμφερόντων. Επιπλέον, η ΕΕ ήταν πάντα ιδεολογικά και στρατηγικά αφοσιωμένη στον Ατλαντισμό, και η σταδιακή ένταξή της στο ΝΑΤΟ τα τελευταία χρόνια έχει μόνο επιτείνει αυτή την υποταγή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η ευθυγράμμιση έχει αποδειχθεί ενοχλητική υπό την προεδρία της von der Leyen.

Αντί να «κάνει την Ευρώπη μια δύναμη», η ΕΕ την έχει αποδυναμώσει, μειώνοντας την επιρροή και την αυτονομία της σε ένα πρωτοφανές επίπεδο. Το μπλοκ τώρα μοιάζει με αυτό που είχε σχεδιαστεί να ξεπεράσει, τουλάχιστον σύμφωνα με τον επίσημο μύθο: ένα σύνολο υποτελών κρατών ανίκανα να καθορίσουν τις δικές τους πολιτικές και προορισμένα να λειτουργήσουν ως οικονομικό προτεκτοράτο της Ουάσιγκτον.

Τέλος, ο Τραμπ δεν έχει εντελώς άδικο όταν κατηγορεί την ΕΕ ότι εμπλέκεται σε αθέμιτες εμπορικές πρακτικές. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η ΕΕ έχει υιοθετήσει ένα υπερ-εμπορικιστικό μοντέλο ανάπτυξης που επικεντρώνεται στις εξαγωγές, εις βάρος της εγχώριας ζήτησης, για να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των τιμών στην παγκόσμια σκηνή, διατηρώντας παράλληλα τις εισαγωγές χαμηλές. Με άλλα λόγια, έδινε πάντα προτεραιότητα στις εξαγωγές έναντι του δυναμισμού της εγχώριας οικονομίας της.

Ένα τέτοιο σενάριο έχει σοβαρές συνέπειες. Οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν πληρώσει υψηλό τίμημα: στάσιμους μισθούς, επισφαλείς θέσεις εργασίας και χρόνια υποχρηματοδοτούμενες δημόσιες υπηρεσίες. Από την πλευρά τους, οι εμπορικοί εταίροι της ΕΕ, ιδίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν αναγκαστεί να απορροφήσουν τα διαρκώς αυξανόμενα εμπορικά πλεονάσματα της Ευρώπης, τροφοδοτώντας μια αυξανόμενη ανισορροπία στις παγκόσμιες οικονομικές σχέσεις.

Η επανεξισορρόπηση της κατάστασης φαίνεται πράγματι απαραίτητη και επείγουσα. Ωστόσο, αυτή η τελευταία συμφωνία αντιπροσωπεύει το χειρότερο δυνατό παράδειγμα ανάκαμψης. Αντί να επανεξετάσει την θεμελιωδώς λανθασμένη οικονομική της στρατηγική αυξάνοντας τους μισθούς, ενισχύοντας την εγχώρια ζήτηση και αποδεχόμενη ότι οι εξαγωγές είναι λιγότερο ανταγωνιστικές, η ΕΕ βασίστηκε για άλλη μια φορά στο μοντέλο που έχει υπονομεύσει την ίδια της την οικονομική ανθεκτικότητα. Αντί να κινηθεί προς μια πιο υγιή, πιο εγχώρια προσανατολισμένη ανάπτυξη, οι Βρυξέλλες επέλεξαν να διατηρήσουν μια στρατηγική με επίκεντρο τις εξαγωγές πάση θυσία, ακόμη και με τον κίνδυνο να εκθέσουν τη βιομηχανική βάση της Ευρώπης σε μια εισροή εισαγωγών, να επιταχύνουν την αποβιομηχάνιση και να εδραιώσουν την εξάρτησή της από τις ξένες αγορές.

πηγή: Thomas Fazi μέσω του Spirit of Free Speech


* Thomas Fazi είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος, μεταφραστής και ερευνητής. Τα άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε πολλές εκδόσεις. Είναι ο συγγραφέας του έργου «Η μάχη για την Ευρώπη» (Pluto, 2014) και του «Αποκατάσταση του κράτους» (Pluto, 2017), που συνέγραψε με τον Γουίλιαμ Μίτσελ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου