Articles by "ΚΟΙΝΩΝΙΑ"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δυσάρεστη έκπληξη αποτέλεσε η σημερινή ανακοίνωση του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας για τα μέτρα στήριξης της κοινωνίας από τις επιπτώσεις της διεθνούς ενεργειακής κρίσης τον Φεβρουάριο. Και τούτο διότι από την ανακοίνωση αυτή, προκύπτει πολύ μεγάλη μείωση της επιδότησης των νοικοκυριών και των επαγγελματιών της αξίας της κατανάλωσης του ηλεκτρικού ρεύματος.

Συγκεκριμένα, για το μήνα Φεβρουάριο 2023, για όλες τις παροχές κύριας και μη κύριας κατοικίας, χωρίς εισοδηματικά κριτήρια και ανεξαρτήτως παρόχου, η επιδότηση περιορίζεται στα 0,04 ευρώ ανά κιλοβατώρα, για μηνιαίες καταναλώσεις έως 500 KWh, όταν για τον Ιανουάριο 2023 η ίδια επιδότηση ανερχόταν σε 0,33 ευρώ ανά κιλοβατώρα, δηλ. η μείωση της επιδότησης ανέρχεται στο 88%. Όσοι έχουν μηνιαία κατανάλωση πάνω από 500 KWh, θα λάβουν επιδότηση 0,04 ευρώ ανά κιλοβατώρα, υπό την προϋπόθεση ότι θα μειώσουν κατά 15% τη μέση ημερήσια κατανάλωση ενέργειας σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή. Η κλιμακωτή επιδότηση από την κατανάλωση άνω των 500 KWh που ίσχυε τον Ιανουάριο 2023 καταργείται, όπως επίσης καταργείται το μπόνους των 0,05 ευρώ ανά κιλοβατώρα για τα νοικοκυριά που καταναλώνουν πάνω από 500 KWh εφόσον μείωναν την κατανάλωση τους κατά 15% σε σχέση με το αντίστοιχο μήνα πέρυσι.

Μείωση ανακοινώθηκε και για τα νοικοκυριά που είναι ενταγμένα στο Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο (ΚΟΤ), αφού η επιδότηση θα ανέρχεται στα 0,088 €/ΚWh, ενώ τον Ιανουάριο ανερχόταν σε 0,38 €/ ΚWh.

Ως προς την ηλεκτρική Ενέργεια και την επιδότηση σε Επαγγελματικά Τιμολόγια, καταργούνται οι επιπλέον επιδοτήσεις για εμπορικούς καταναλωτές με παροχή ισχύος έως 35KVa και πλέον η επιδότηση είναι γενική στα 0,02 ευρώ/ ΚWh

Για τους αγρότες, η επιδότηση μειώνεται στα 0,04 €/ΚWh, όταν τον Ιανουάριο ανερχόταν στα 0,33 €/ΚWh.

Τέλος, καταργείται και η επιδότηση στο Φυσικό Αέριο (20ευρώ ανά θερμική MWh).

Η ΕΕΚΕ θεωρεί ότι η ανακοίνωση αυτή δεν λαμβάνει υπόψη της το γενικότερο οικονομικό περιβάλλον στο οποίο διαβιούν τα ελληνικά νοικοκυριά και επιχειρήσεις, με την ακρίβεια να έχει εξανεμίσει το διαθέσιμο εισόδημα, τους μισθούς και εν γένει τα καθηλωμένα εισοδήματα λόγω της αναιμικής ανάπτυξης (για τους ολίγους), αλλά και την αγοραστική δύναμη των πολιτών να έχει μειωθεί σε ποσοστό 40%. Θυμίζουμε ότι με βάση Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ του Νοεμβρίου 2022, η Ελλάδα είχε τη δεύτερη χειρότερη επίδοση στην ΕΕ όσον αφορά την επιβάρυνση των νοικοκυριών για δαπάνες ενέργειας, που ξεπερνούσε το 6% του μηνιαίου διαθέσιμου εισοδήματος σε μονάδες αγοραστικής δύναμης. Όσον αφορά την αντίστοιχη επιβάρυνση από τον μηνιαίο λογαριασμό φυσικού αερίου, η Ελλάδα κατέγραψε την τρίτη χειρότερη επίδοση στην ΕΕ, με το κόστος να είναι πολύ υψηλότερο σε σχέση με το διαθέσιμο εισόδημα (13,4% σε μονάδες αγοραστικής δύναμης).

Το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, οφείλει να διατηρήσει στα σημερινά επίπεδα την επιδότηση της ενέργειας, μέτρο που θα συμβάλει στην ανακούφιση των νοικοκυριών και την πραγματική διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Το πείραμα "Σύμπαν 25" είναι ένα από τα πιο τρομακτικά πειράματα στην ιστορία της επιστήμης, το οποίο, μέσω της συμπεριφοράς μιας αποικίας ποντικών, είναι μια προσπάθεια των επιστημόνων να εξηγήσουν τις ανθρώπινες κοινωνίες.

Η ιδέα του «Σύμπαντος 25» Προήλθε από τον Αμερικανό επιστήμονα John Calhoun, ο οποίος δημιούργησε έναν «ιδανικό κόσμο» στον οποίο θα ζούσαν και θα αναπαράγονταν εκατοντάδες ποντίκια.

Πιο συγκεκριμένα, ο Calhoun έχτισε τον λεγόμενο «Παράδεισο των Ποντικών», έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο όπου τα τρωκτικά είχαν Αφθονία τροφής και νερού, καθώς και έναν μεγάλο χώρο διαβίωσης.

Στην αρχή, τοποθέτησε τέσσερα ζεύγη ποντικών που σε σύντομο χρονικό διάστημα άρχισαν να αναπαράγονται, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός τους να αυξάνεται ραγδαία.
Ωστόσο, μετά από 315 ημέρες η αναπαραγωγή τους άρχισε να μειώνεται σημαντικά. Όταν ο αριθμός των τρωκτικών έφτασε τα 600, σχηματίστηκε μια ιεραρχία μεταξύ τους και στη συνέχεια εμφανίστηκαν οι λεγόμενοι "άθλιοι". Τα μεγαλύτερα τρωκτικά άρχισαν να επιτίθενται στην ομάδα, με αποτέλεσμα πολλά αρσενικά να αρχίσουν να "καταρρέουν" ψυχολογικά.
Ως αποτέλεσμα, τα θηλυκά δεν προστατεύονταν και με τη σειρά τους έγιναν επιθετικά προς τους νέους τους.
Με την πάροδο του χρόνου, τα θηλυκά παρουσίαζαν όλο και πιο επιθετική συμπεριφορά, στοιχεία απομόνωσης και έλλειψη αναπαραγωγικής διάθεσης. Υπήρξε χαμηλό ποσοστό γεννήσεων και, ταυτόχρονα, αύξηση της θνησιμότητας σε νεότερα τρωκτικά.
Στη συνέχεια, εμφανίστηκε μια νέα κατηγορία αρσενικών τρωκτικών, τα λεγόμενα "όμορφα ποντίκια". Αρνήθηκαν να ζευγαρώσουν με τα θηλυκά ή να "πολεμήσουν" για το χώρο τους. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν το φαγητό και ο ύπνος. Σε ένα σημείο, τα "όμορφα αρσενικά" και τα "απομονωμένα θηλυκά" αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού.

Σύμφωνα με τον Calhoun, η φάση θανάτου αποτελούνταν από δύο στάδια: τον «πρώτο θάνατο» και τον «δεύτερο θάνατο». Η πρώτη χαρακτηριζόταν από την απώλεια του σκοπού στη ζωή πέρα από την απλή ύπαρξη - καμία επιθυμία να ζευγαρώσει, να μεγαλώσει νέους ή να δημιουργήσει ένα ρόλο μέσα στην κοινωνία.

Με την πάροδο του χρόνου, η νεανική θνησιμότητα έφτασε το 100% και η αναπαραγωγή έφτασε στο μηδέν. Μεταξύ των απειλούμενων ποντικών, παρατηρήθηκε ομοφυλοφιλία και, ταυτόχρονα, ο κανιβαλισμός αυξήθηκε, παρά το γεγονός ότι υπήρχε άφθονο φαγητό.
Δύο χρόνια μετά την έναρξη του πειράματος, γεννήθηκε το τελευταίο μωρό της αποικίας. Μέχρι το 1973, είχε σκοτώσει το τελευταίο ποντίκι στο Σύμπαν 25. Ο John Calhoun επανέλαβε το ίδιο πείραμα 25 φορές και κάθε φορά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.

Το επιστημονικό έργο του Calhoun έχει χρησιμοποιηθεί ως μοντέλο για την ερμηνεία της κοινωνικής κατάρρευσης και η έρευνά του χρησιμεύει ως σημείο εστίασης για τη μελέτη της αστικής κοινωνιολογίας.

Αυτή τη στιγμή γινόμαστε μάρτυρες άμεσων παραλληλισμών στη σημερινή κοινωνία... αδύναμοι, θηλυκοποιημένοι άνδρες με ελάχιστες ή καθόλου δεξιότητες και χωρίς ένστικτα προστασίας και υπερβολικά ταραγμένα και επιθετικά θηλυκά χωρίς μητρικά ένστικτα»

Bacolas Georgios



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Δύσκολες εποχές για όλους τους Έλληνες οικογενειάρχες, επαγγελματίες, μισθωτούς, μεροκαματιάρηδες, και χειμώνας με δυσθεώρητες τιμές στην ενέργεια ακόμη πιο δύσκολες για όσους παραμένουν άνεργοι...

Προσβολές με υπονοούμενα και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, υποκλοπές, «αρπαχτές» και μετά υπεκφυγές, παρεμβάσεις, θεατρινισμοί, παλιμπαιδισμοί, νταηλίκια εκ του ασφαλούς με χέρια υψωμένα σε στυλ ικέτη ή γροθιές σφιγμένες απειλητικά και τελικά «κομψές» είσοδοι στα, και «γενναίες» αποχωρήσεις από, τα ραδιοτηλεοπτικά παλκοσένικα.

Και οι περιώνυμες κουκούλες να καλύπτουν πρόσωπα διαδηλωτών στους δρόμους και στις πλατείες, στα σουπερμάρκετ, στα Πανεπιστήμια και, συμβολικά, στο διαδίκτυο.

Ανυπόφορη, τελικά, μέσα στον γενικότερο ορυμαγδό η επωδός πόνου και χαμένων μεγαλείων με γυναίκες επιθετικές, άνδρες παθητικούς και ελάχιστους πλέον «Κυνηγούς…»

«΄Ανδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον…»

Για το λεξικογράφο (Τεγόπουλος – Φυτράκης) ο «άνδρας» είναι αρσενικός και ενήλικος άνθρωπος, ο «σύζυγος» για το σπίτι και την οικογένεια του, ο «στρατιώτης» για το διοικητή της στρατιωτικής του μονάδας.

Για τον Υπουργό Εμπορίου, εάν έμπαινε στον κόπο να ρίξει μια ματιά στην καθημερινότητα που βιώνουμε τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, ο «άνδρας» αποτελεί πλέον «αγαθό σε ανεπάρκεια» που μάλλον χρειάζεται να υπαχθεί στη λίστα «διατιμημένων».

Εάν, όμως, στην καρέκλα του Υπουργού Εμπορίου καθόταν μια φεμινίστρια φοβάμαι ότι μάλλον θα αμφισβητούσε τη διάσταση του «Αγαθού».

Για το πρώτο «μισό» των εκπροσώπων του μοντέρνου φεμινιστικού κινήματος ο σύγχρονος άνδρας αποτελεί πλέον απλά και μόνο «σκιά του παρελθόντος του» και για το δεύτερο «μισό» του συνόλου των φεμινιστριών ένα ακόμη απλό αλλά προσπελάσιμο εμπόδιο στη δική τους ανοδική πορεία σε ψηλότερους θώκους εξουσίας του κοινωνικού συστήματος!

Κοινωνικό-ψυχολογικά οι πρώτες «μισές» έχουν δίκιο καθώς το χθεσινό πρότυπο του άνδρα «πατριάρχη» που με τη χειρωνακτική ή πνευματική του εργασία ήταν ο ζωοδότης της οικογένειάς του και ως αυτοδημιούργητος παράγοντας κυριαρχούσε στο κοινωνικό-οικονομικό στερέωμα έχει εκλείψει προ πολλού καθώς η αγορά εργασίας διεκδικήθηκε και κερδήθηκε από τεράστιους αριθμούς γυναικών σε όλα τα επίπεδα της κατοχής δεξιοτήτων και γνώσεων.

Σε Πανεπιστήμια ιδρύματα πολλές πρωτιές κερδίζονται πια από θυγατέρες και εγγονές μας και ακόμη και στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές πολλές πρωτιές τις κέρδισαν γυναίκες!

Σήμερα σε Ευρώπη και Αμερική σχεδόν μία στις δύο οικογένειες έχουν την εργαζόμενη γυναίκα, σύζυγο, μητέρα να κερδίζει περισσότερα από τον εργαζόμενο άντρα, σύζυγο, πατέρα!

Το πρόβλημα με την οικονομική διάσταση του «ανδρισμού» ήταν ότι ενώ από τη μια πλευρά παρείχε στον άνδρα εξουσία, υπεροχή, αυτονομία, κινητικότητα από την άλλη τον τύλιγε σε άγχος, ανησυχία, μοναξιά.

Αυτά τα προβλήματα τα έχουν τώρα πια και οι εργαζόμενες γυναίκες και ιδιαίτερα εκείνες που ανήκουν στην κατηγορία των «στελεχών» πέρασαν πλέον και στο γυναικείο στρατόπεδο.

Είναι δεδομένο γεγονός ότι υπάρχει το ανάλογο τίμημα που καταβάλλει το γυναικείο φύλο συμμετέχοντας πλέον ενεργά στις στρεσογόνες καταστάσεις που απαιτεί ο ρόλος της «εργαζόμενης» η οποία εμπλέκεται σε αγχωτικές αντιδράσεις, νευρώσεις και έλκη του δωδεκαδακτύλου και του πυλωρού μέχρι και έκθεση σε καρδιόπαθειες και εγκεφαλικά!..

Χωρίς, ειλικρινά, καμία απολύτως ειρωνική πρόθεση καλώ να ‘καλωσορίσουμε’ τις θυγατέρες και εγγονές μας στον απαιτητικό κόσμο της επαγγελματικής και οικονομικής καθημερινότητας.

Στην εποχή μας η μαζική είσοδος των γυναικών σε όλες τις κοινωνικές - οικονομικές δραστηριότητες έφερε και τη μετάλλαξη της κλασικής έννοιας του «ανδρισμού» που οδηγεί σταθερά και μάλλον αμετάκλητα, όχι ακόμη αλλά στο εγγύς μέλλον, στην εξίσωση των ρόλων «άνδρας-γυναίκα».

Αυτό, προσωπικά, δεν το θεωρώ αρνητικό, αν και έτσι το κρίνουν όσοι διαπιστώνοντας ότι μάλλον θα είναι αναπόφευκτο το τέλος της κλασικής ανδροκρατίας, θεωρούν ότι εμείς οι αρσενικοί «homo sapiens» καταντήσαμε «ανδρείκελα»...

Παρηγορητικά και, σίγουρα με μια δόση ευγενικής σάτιρας (μπορεί και είναι ευγενική και καλοπροαίρετη η Αριστοφανική ειρωνεία), στους επικριτές αυτούς θα προτείνω να υψώσουμε έναν ανδριάντα στον «πεσόντα Ιππότη» ο οποίος στον ανδρικό του ρόλο συνθέτει με επιτυχία την αντίθεση της βιαιότητας και της πραότητας.

Όσοι έχουν μελετήσει ιστορικά ντοκουμέντα γνωρίζουν ότι για τους Ιππότες εξουσία και βιαιότητα χωρίς κάποια στοιχεία τρυφερότητας συνιστούν κτηνωδία, ενώ, αντίστροφα, έντονη τρυφερότητα και συμπόνοια χωρίς τον ανδρικό δυναμισμό και επιθετικότητα σβήνουν τη «φλόγα» που μας παρέδωσε ο Προμηθέας και την πλήρωσε, όπως τουλάχιστον μας διαβεβαιώνει ο σχετικός αρχαϊκός μύθος, τόσο ακριβά!…



-----------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, Συνταξιούχος Καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Ο τραυματισμένος άστεγος μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη με τραύματα στο πρόσωπο, τον θώρακα και την κοιλιακή χώρα…

Ένας άστεγος μαχαίρωσε έναν άλλο άστεγο στη Θεσσαλονίκη, με τις σκηνές στο σημείο της επίθεσης να είναι σκληρές. Ο δράστης άφησε το θύμα του να κοιμηθεί και του επιτέθηκε με πρωτοφανή αγριότητα με το μαχαίρι που κρατούσε. Αιτία για το αιματηρό συμβάν, ήταν το γεγονός πως το θύμα δεν έδωσε φαγητό στον δράστη, λίγη ώρα νωρίτερα. Εκείνος παρέμεινε στο σημείο και όπως δείχνουν τα στοιχεία, έβαλε μπροστά το σχέδιό του, να χτυπήσει τον 52χρονο.

Ένα αιματηρό περιστατικό, για ασήμαντη αφορμή, συνέβη στις 03:00 τα ξημερώματα της Δευτέρας 9 Ιανουαρίου στη Θεσσαλονίκη, απέναντι από τον Λευκό Πύργο. Ένας άστεγος, σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει σε ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η πρόεδρος της Εθελοντικής Διακονίας Αστέγων, Κυριακή Φράγκου, ζήτησε φαγητό από έναν άλλον άστεγο.

Εκείνος όμως δεν είχε να του δώσει. Αφού δεν του έδωσε φαγητό, τον άφησε να κοιμηθεί και στην συνέχεια τον μαχαίρωσε, για να μην μπορεί να αντιδράσει.

Όπως αναφέρει η πρόεδρος της Εθελοντικής Διακονίας Αστέγων στη Θεσσαλονίκη, ο δράστης δεν είναι η πρώτη φορά που εκδηλώνει επιθετική συμπεριφορά, αφού στο παρελθόν έχει επιτεθεί και στην ίδια.

Το θύμα, ηλικίας 52 ετών, δέχθηκε τρεις μαχαιριές, στο πρόσωπο, τον θώρακα και την κοιλιακή χώρα. Νοσηλεύεται στο νοσοκομείο «Παπανικολάου» της Θεσσαλονίκης και σύμφωνα με πληροφορίες, η ζωή του δεν διατρέχει κίνδυνο.

Η Αστυνομία διεξάγει έρευνες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του δράστη, που μετά την αιματηρή επίθεση διέφυγε από το σημείο και αναζητείται.

πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

της Χαριτίνης Καρακωστάκη

Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.

Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη». Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!». Η απουσία της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.



Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.

Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».


Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας. Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.

Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.

____

* Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)

πηγή: tanea.gr, το είδαμε στο Αντικλείδι
 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Την καλησπέρα μου σε όλες τις απελπιστικά αγανακτισμένες υπάρξεις,

Τον πρωταγωνιστή μας τον λένε Θανάση, θα μπορούσε να τον λένε όμως και Ντάνιελ Μπλέικ.

Ο Θανάσης είναι πενήντα οκτώ χρονών. Τον πετυχαίνω τακτικά έξω από το σούπερ μάρκετ στη Σουλτάνη. Μια μέρα από τις γιορτινές τον πήρε το μάτι μου καθισμένο δίπλα από τους κάδους που έχει εκεί πιο δίπλα. Είχε ανοίξει μια κούτα από ληγμένες σάλτσες pesto και έτρωγε με τα δάχτυλα απ’ το βάζο. Έτρωγε λες και δεν είχε φάει ποτέ του. Μόλις τελείωσε με το pesto έγλυψε τα δάχτυλά του και ξέσπασε σε κλάματα. Τον σήκωσα και πήγαμε στην Μπούκα. Εκεί έμαθα πως ήταν βέρος Πειραιώτης, από λαϊκή οικογένεια.

Μια ζωή ο Θανάσης, όπως οι γονείς του και οι παππούδες του, αναγκαζόταν να κάνει σκληρές δουλειές για ελάχιστα χρήματα. Στα σαράντα εφτά του ο Θανάσης δούλευε σε ένα εργοστάσιο στο Κορωπί, όταν ένα μηχάνημα που κρεμόταν από συρματόσκοινα έπεσε και του τσάκισε τη μέση. Δυόμισι χρόνια ζούσε με αναπηρική σύνταξη. Μέχρι που το ελληνικό κράτος μείωσε το ποσοστό της αναπηρίας του κατά τα δύο τρίτα κρίνοντας πως είναι απολύτως ικανός να εργαστεί.

Την ίδια περίοδο, στις αρχές της δεκαετίας του 2010, η φύση της εργασίας άρχισε να αλλάζει, να επικεντρώνεται στην παραγωγικότητα, την αποτελεσματικότητα και κυρίως στην ευελιξία. Μέσω του δημόσιου λόγου καθίσταται σαφές πως η ζωή όσων δεν δουλεύουν θα γίνει μαρτυρική και πως το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας έχει χαρακτήρα τιμωρητικό. Το ενδιαφέρον του κράτους μετατοπίζεται από την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων όπως η αστεγία και η φτώχεια σε επικερδείς τομείς για την εξασθενημένη οικονομία όπως το real estate. Η τιμή της γης και των ενοικίων αυξάνεται παράλληλα με το ποσοστό των αστέγων.

Η οικονομική κρίση ήρθε λοιπόν να τσακίσει τον Θανάση όπως το μηχάνημα που συνέθλιψε τη μέση του. Μέσα σε δύο χρόνια έχασε το σπίτι, τους φίλους και την οικογένειά του. Βρέθηκε άστεγος στην Αθήνα.«Δεν κρατούσαν τα ρημάδια μου στην ορθοστασία κι έτσι με έδιωχναν απ’ τις δουλειές», είπε και έδειξε τα πόδια του που είχαν μια κλίση προς τα μέσα. «Ήμουν και μεγάλος σε ηλικία. Ένας τριαντάρης θα μπορούσε να κάνει την ίδια δουλειά στον μισό χρόνο», συμπλήρωσε.

«Αυτά είναι τα δέκατα Χριστούγεννα που κάνω στον δρόμο. Τέτοιες μέρες κανείς δεν με κοιτάει. Με ενοχλεί αυτό. Είμαι εκεί, αυτή είναι η πραγματικότητα, υπάρχω! Υπάρχω στον δρόμο εδώ και δέκα χρόνια», είπε. Ο Θανάσης φάνηκε να τοποθετεί τον εαυτό του πέρα από τον διάλογο περί ορατότητας όπως αναπτύσσεται εντός του κινήματος. Τον Θανάση τον ενδιέφερε ο τρόπος με τον οποίο αναμετριέται κανείς με το ορατό. Η έννοια της αναμέτρησης ενδεχομένως να μπορούσε να πάει την κουβέντα ένα βήμα πιο πέρα.

Καλή χρονιά με ανθρωπιά και αλληλεγγύη,

Απ’ τα εμπόλεμα Εξάρχεια για το Κοσμοδρόμιο,

Η Γειτόνισσα.


Πηγή: kosmodromio.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο όρος απάθεια καταρχάς σημαίνει έλλειψη πάθους, έλλειψη δράσης ή αντίδρασης. Είναι συνώνυμο της αδιαφορίας. Συναισθήματα όπως ενδιαφέρον, συμπόνια, κίνητρο, πάθος, ενθουσιασμός, θυμός, χαρά και πολλά άλλα, συμπιέζονται και τη θέση τους παίρνει ένα κενό. Δεν είναι ηρεμία ή γαλήνη, ούτε και δύναμη αυτοσυγκράτησης εκεί που άλλοι θα έδειχναν ταραχή, αλλά η απουσία επαφής και επικοινωνίας με το οποιοδήποτε ερέθισμα που μπορεί να προέρχεται από έναν εξωτερικό παράγοντα.

Τα άτομα που χαρακτηρίζονται από αυτήν παρουσιάζουν στο σύνολο τους μια ουσιαστική έλλειψη του σκοπού ή της έννοιας για ζωή. Σ’ αυτά, απουσιάζει κάθε κοινωνικό, συναισθηματικό, πνευματικό ή σωματικό ενδιαφέρον στη ζωή, έννοιες όπως αναζήτηση, αγωνιστικότητα, συντροφικότητα, γι’ αυτά είναι τελείως άγνωστες.

Θα μπορούσε να γράψει κανείς τόμους ολόκληρους για το θέμα και να μην το έχει καλύψει, καθώς τα αίτια αλλά και συμπτώματα είναι τόσο κοινωνικά, όσο και ψυχολογικά και πνευματικά, ακόμα και ιατρικά.

Η αρρώστια των καιρών μας…

Η ψυχολογία άρχισε να ασχολείται και να ερευνά την απάθεια μετά τον 1ο Π.Π. Η φρίκη του πολέμου είχε τέτοια επίδραση στους στρατιώτες τότε, που μετά από τις εμπειρίες των βομβαρδισμών και πυροβολισμών, όπου είδαν συντρόφους τους να γίνονται κομμάτια ή να πεθαίνουν στα χέρια τους, όπου είδαν ‘το Χάρο με τα Μάτια’, όπως λέμε, στα πεδία μάχης, ανέπτυξαν ένα μούδιασμα αποσύνδεσης κι αδιαφορίας προς κάθε φυσιολογική κοινωνική αλληλεπίδραση. Το σοκ αυτό ονομάστηκε ‘σόκ του βομβαρδισμού’.



“Το τίμημα της απάθειας για τα κοινά, είναι να κυβερνούν οι κακοί.”
ΠΛΑΤΩΝ

Συχνά, πολύ συχνά μάλιστα, η απάθεια συνοδεύεται και με μια παρόμοια ψυχική κατάσταση που λέγεται Άρνηση.

Και τα δύο, φυσικά, έχουν άμεσα σχέση και με την κατάθλιψη. Θεωρείται ως ψυχολογικό πρόβλημα, για μερικά καταθλιπτικά άτομα, στα οποία επικρατεί η αίσθηση ότι “τίποτα δεν έχει σημασία”, ή “δεν μπορεί να γίνει κάτι”, δεν αισθάνονται κανέναν ενθουσιασμό για τους αγαπημένους τους. Για κάποιους ψυχιάτρους η απάθεια θα πρέπει να θεωρείται ως σύνδρομο ή ασθένεια: κατάθλιψη και απάθεια πάνε πακέτο, λένε. Και κάποιοι λαοί αναφέρονται σ΄αυτήν λέγοντας, “Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, είναι η απάθεια “. Και ας μην ξεχάσουμε την ιστορική φράση του Αϊνστάιν, ότι ο πλανήτης είναι ένα επικίνδυνο μέρος να ζει κανείς, όχι εξ αιτίας των κακών, αλλά των αδιάφορων.

Όμως πόσο τυχαίο κοινωνικά είναι σήμερα αυτό; Ο ακτιβιστής David Meslin εκρφράζοντας τις δικές του απόψεις εξηγεί ότι πολλοί από τους απαθείς κι αδιάφορους για τα κοινά ανθρώπους που συναντάμε δεν ευθύνονται 100% οι ίδιοι για την απάθεια τους. Το όλο σύστημα έχει φροντίσει να τους ‘σπρώξει’ προς αυτή την κατεύθυνση. Και δεν έχει άδικο. Το σύστημα έστρεψε τα τελευταία χρόνια την προσοχή του κόσμου στην υπερ-κατανάλωση και στην εστίαση στο εξωτερικό του εαυτού μας αντί της εσωτερικής πνευματικότητας -πως φαίνομαι εξωτερικά και όχι πως είμαι εσωτερικά- κατέρριψε παραδόσεις και στεγανά που, όσο κι αν δεν ήταν τέλεια, προσέφεραν κάποια βάση, μια σταθερή. Όμως το σύστημα ανέτρεψε τις ισορροπίες, αλλά πάνω απ’ όλα ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟ ΙΔΙΟ την έλλειψη εμπιστοσύνης στο ίδιο το σύστημα, αφήνοντας τον κόσμο μετέωρο, απροετοίμαστο για λύσεις νέες κι εναλλακτικές.

Άρα αυτό που μπορεί σε πολλούς να μοιάζει ως παραίτηση, αδιαφορία, άρνηση, τεμπελιά ή βαρεμάρα, ή ακόμα όπως λέμε, καλοπερασιά, μπορεί να μην είναι τίποτε περισσότερο από απλά εμπόδια και αδιεξόδους αντίδρασης, τα οποία έχει στήσει έντεχνα το ίδιο το κατεστημένο ως ασπίδα και ανάχωμα.

Μερικά από αυτά είναι η απομόνωσή μας από τα κοινά (πόσο δύσκολο να συνεργαστείς με ένα δήμο αυτή τη στιγμή;) τα ίδια τα κόμματα (μόνο αν θες να γίνεις επαγγελματίας απατεώνας και ψεύτης θα μπεις πια σε ένα κόμμα κι όχι ως ιδεολόγος)…

“Οι τοπικές πολιτικές — σχολεία, ζώνες, εκλογές συμβουλίου — επηρεάζουν τον τόπο όπου μένουμε. Άρα γιατί στην ουσία δεν συμμετέχουν περισσότεροι από εμάς; Είναι απάθεια; Ο Ντέιβ Μέσλιν λέει όχι. Ταυτοποιεί 7 εμπόδια που μας κρατάνε από το να πάρουμε μέρος στις κοινότητες μας, ακόμα και όταν πραγματικά ενδιαφερόμαστε.”


Άρνηση, στα αγγλικά, Denial

Μηχανισμός άρνησης του εγκεφάλου όταν δεν αντέχει την πραγματικότητα. Εμφανίζεται σε πολλές μορφές. Μια από τις πιο ήπιες είναι αυτοί που αρνούνται ακόμα και να ακούσουν για κάποιο πρόβλημα: “Αχ μην μου λες, στεναχωριέμαι” Σε πιο προχωρημένες η άρνηση αλλάζει ακόμα και τα γεγονότα ή δεδομένα. Έχει παρατηρηθεί κάποιος να έχει χάσει αγαπητό του πρόσωπο και να επιμένει ότι δεν έχει πεθάνει, αλλά κάπου έχει πεταχτεί για λίγο κι όπου να’ ναι θα επιστρέψει.

Η άρνηση βοηθά τον εγκέφαλο για κάποιο διάστημα για την αποφυγή του σοκ. Όταν όμως το διάστημα παρατείνεται και τείνει να γίνει μόνιμο, οι πιθανότητες ο εγκέφαλος να επανέλθει στην κανονική του λειτουργία μειώνονται. Κάτι παρόμοιο του κώματος.
Υπάρχουν διαφόρων ειδών άρνησης: Υπευθυνότητας, συνειδητότητας, επιπτώσεων συμπεριφοράς, ακόμα και άρνηση της ‘άρνησης’.
Το πιο αξιοπερίεργο είδος είναι το DARVO που βγαίνει από τα αρχικά της φράσης “Deny the abuse, then Attack the victim for attempting to make them accountable for their offense, thereby Reversing Victim and Offender”. Στην περίπτωση αυτή, υπάρχει άρνηση της κακοποίησης από τον θύτη και επίθεση στο θύμα κατηγορώντας το ότι σε αυτό το ίδιο οφείλεται η κακοποίηση.

Οι ‘επιστήμονες’ φρόντισαν να προσθέσουν ΠΡΟΣΦΑΤΑ στη μελέτη τους και τους αρνητές της κλιματικής αλλαγής και του Ολοκαυτώματος των Εβραίων.

Η συνειδητοποίηση της κατάστασης σε άρνηση κάποιου ασθενούς προκειμένου να αποδεχτεί την αρρώστια του και να δεχθεί θεραπεία θεωρείται άκρως απαραίτητη, αλλιώς ο ασθενής δεν είναι συνεργάσιμος.

Η άρνηση συνήθως συνοδεύεται με έντονα συναισθήματα ενοχών και αδυναμίας αναγνώρισης κάποιου προσωπικού λάθους – πράξεων, σκέψεων, αποφάσεων, επιλογών, συναισθημάτων κ.λπ




Τέλος, δεν θα πρέπει να παραλείψουμε και την καθαρά ιατρική περίπτωση της απάθειας, η οποία σχετίζεται με κάποια σωματική ασθένεια που ΕΠΙΣΗΣ μπορεί να είναι απόρροια του σύγχρονου δυτικού τρόπου ζωής. Οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι η απάθεια εμφανίζεται λόγω βλάβης στον εγκέφαλο ή από νευροψυχιατρικές ασθένειες όπως η άνοια, Alzheimer, η νόσος του Πάρκινσον ή η νόσος του Huntington, ή αλλιώς ένα γεγονός, όπως ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Ακόμα και το σύνδρομο CADASIL, η νόσος του Chagas, η ασθένεια Creutzfeldt-Jakob, το σύνδρομο Korsakoff, η υπερβολική βιταμίνη D, Υποθυρεοειδισμός και πολλές άλλες, καθώς και ορισμένα φάρμακα και η βαριά χρήση των ναρκωτικών όπως η ηρωίνη μπορούν να φέρουν απάθεια ως παρενέργεια.


Όμως ΟΛΕΣ αυτές οι ασθένειες που είτε έχουν είτε όχι άμεση σχέση με την απάθεια, έχουν σχέση με το πως ζούμε, που ζούμε και τι τρώμε. Άρα, τα αίτια της απάθειας, από ιατρικής πλευράς και βλέποντας την ως καθαρή χημική αντίδραση του οργανισμού θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι:

  • Έλλειψη σωστής διατροφής – καθαρά προϊόντα χωρίς συντηρητικά, φυτοφάρμακα, μεταλλαγμένα, πρόχειρο φαγητό, άτακτα γεύματα
  • Ηχορύπανση, έλλειψη ύπνου ή καλής ποιότητας ύπνου
  • Υπερβολική απορρόφηση βαρέων μετάλλων στον οργανισμό (το αλουμίνιο, διοξείδιο τιτανίου, υδράργυρος, μόλυβδος, κάδμιο κ.α. υπάρχουν πλεόν παντού, για να μην αναφέρουμε τι μπορεί να εισβάλλει στον οργανισμό μας μέσω των χημικών αεροψεκασμών).
  • Έλλειψη επαφής με τη φύση -οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής και τα οξυμένα καθημερινά προβλήματα δεν επιτρέπουν πια περιόδους χαλάρωσης κι επαφής με το φυσικό μας περιβάλλον.
  • Έντονη ηλεκτρομαγνητική ρύπανση – και δεν θα αναφέρουμε καθόλου τι κάνουν εργαλεία σαν το haarp, δεν χρειάζεται καν! Με τόση κινητή τηλεφωνία, κομπιούτερς, ασύρματα, ‘έξυπνα’ παιγνιδάκια της τεχνολογίας, γίναμε εμείς όχι μόνο απαθείς αλλά και ηλίθιοι… Όλη αυτή η ρύπανση θεωρείται πλέον η νούμερο ΕΝΑ αιτία κατάθλιψης.

Τελειώνοντας, ο βάτραχος που έχει αρχίσει να νυστάζει στο χλιαρό νερό, έχει μια μοναδική ευκαιρία: Να ξεχάσει τον μύθο του βάτραχου που τελικά έβρασε! Να ξεχάσει τους νόμους της βαρύτητας και ν’ αρχίσει να ανεβαίνει κάνοντας ένα βήμα προς τα πάνω τη φορά. Τι μου συμβαίνει; Αυτό. Γιατί μου συμβαίνει; Γι’ αυτό. Θέλω να μου συμβαίνει; Όχι. Μπορώ να κάνω κάτι; ΝΑΙ! Και το κύριο, είναι να ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ! Χωρίς αυτό το θέλω δεν γίνεται τίποτα.

Κι επειδή ακούμε πολλές φορές να φωνάζουν κάποιοι σε άλλους γιατί δεν κάνουν κάτι για να βγουν από την απάθεια, θα τους πούμε ότι ΑΥΤΟ, είναι το μεγαλύτερο σύμπτωμα απάθειας. Να περιμένεις από τον διπλανό σου να κάνει κάτι κι όχι να το κάνεις εσύ. Κι όπως λέει και ο Μέσλιν στο βίντεο, τέρμα οι ήρωες που σου έβαλαν στο μυαλό να πιστεύεις. Ο σούπερμαν είσαι εσύ μαζί με εκείνον κι εκείνην, μαζί με εμάς, μαζί με όλους. Ο ‘Σώζων Εαυτόν’ – Αχ! ξέχασαν επίτηδες να σου πουν ότι το ‘Εαυτόν’ γράφεται με κεφαλαίο Ε και σημαίνει το Πνεύμα, το Όλον, το σύνολο…




πηγή: ΑΝΤΙMEDIA


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σκληρό κατηγορώ κατά της Πολιτείας, από τους χιλιάδες απόφοιτους ΤΕΙ, οι οποίοι την καταγγέλλουν ότι οδηγεί χιλιάδες ερευνητές και επιστήμονες που αποφοίτησαν από τμήματα Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.) σε εκδιωγμό από την χώρα καθότι το πτυχίο τους αναγνωρίζεται στο εξωτερικό κανονικά ως Πανεπιστημιακού επιπέδου.

Οι απόφοιτοι κατηγορούν το υπουργείο Παιδείας ότι προσβάλει ανεπανόρθωτα το κύρος των «πτυχίων μας και των σπουδών μας αφού μας καθιστά απόφοιτους ιδρυμάτων και τμημάτων που δεν υπάρχουν πια. Εισάγει αυθαίρετες διακρίσεις που δεν είναι εναρμονισμένες με τo Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Προσόντων (EQF)».

Το πρόβλημα με τους πτυχιούχους των ΤΕΙ ξεκίνησε από το μακρινό 2001 όταν τα τεχνολογικά ιδρύματα ανωτατοποιήθηκαν αλλά μόνο στα χαρτιά αφού τα πτυχία τους δεν ήταν αντίστοιχα των πανεπιστημίων και διογκώθηκε το 2019 όταν τα ΤΕΙ καταργήθηκαν χωρίς όμως και πάλι να ληφθεί μέριμνα και για την τύχη των πτυχίων. Η παρούσα κυβέρνηση επίσης δεν προώθησε καμία λύση για το συγκεκριμένο πρόβλημα φέροντας σε απόγνωση χιλιάδες ανθρώπους οι οποίοι μιλούν για τον παραλογισμό του κράτους. Σήμερα πλήθος Συλλόγων αποφοίτων ΤΕΙ ανά τη χώρα ζητούν δικαίωση και λύση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν. Σχετική επιστολή συνυπογράφουν οι εξής σύλλογοι: Σύλλογος Αποφοίτων & Φοιτητών Τ.Ε.Ι. Κρήτης – Αλέξανδρος Μπριτζολάκης, Πρόεδρος. Σύλλογος Αποφοίτων Τ.Ε.Ι. Αθήνας & Α.Ε.Ι. Πειραιά Τ.Τ. – Βίκτωρ Πολίτης, Πρόεδρος. Σύλλογος Αποφοίτων Τμήματος Τοπικής Αυτοδιοίκησης Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας/Πελοποννήσου – Μιχάλης Φακουρέλης, Πρόεδρος. Πανελλήνιος Σύλλογος Πτυχιούχων κατά του brain drain – Γιώργος Δημητριάδης, Πρόεδρος


H επιστολή των αποφοίτων

Έχουν περάσει τρία (3) χρόνια απ’ την κατάργηση των Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.) με τον ν.4610/2019 «Συνέργειες Πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι., πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, πειραματικά σχολεία, Γενικά Αρχεία του Κράτους και λοιπές διατάξεις» με την κυβέρνηση να αδιαφορεί και να εμπαίζει πάνω από 400.000 πτυχιούχους Α.Ε.Ι. Τ.Τ., σε όλη την επικράτεια. Ως Σύλλογοι Αποφοίτων Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.) έχουμε τονίσει τον σημαντικό ρόλο των Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.) καθότι χαρακτηρίζονταν από υψηλές αξιολογήσεις και συνεχείς εξελίξεις σε ακαδημαϊκό και ερευνητικό επίπεδο. Τα Τ.Ε.Ι., από την ίδρυση τους το 1983 ως τριτοβάθμια ιδρύματα και εν συνεχεία με την ανωτατοποίηση τους το 2001 ως Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα Τεχνολογικού Τομέα (Α.Ε.Ι. Τ.Τ.) αποτέλεσαν πυλώνα υψηλής εκπαίδευσης και κατάρτισης σε τομείς που θεράπευαν ανάγκες των εκάστοτε τοπικών οικονομιών καθώς και της επικράτειας.


Αξίζει να σημειωθεί ότι όλα τα Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.), είχαν υψηλές αξιολογήσεις. Αρκεί κάποιος να μελετήσει τις αξιολογήσεις της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ) περί ποιότητας προγραμμάτων σπουδών που παρείχαν όλα τα Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.) και που στα περισσότερα αποδίδονται βαθμολογίες όπως “Worthy of Merit” καθώς και “Positive Evaluation”. Είναι πλέον σαφές ότι η κυβέρνηση αδιαφορεί πλήρως για τους 400.000 αποφοίτους Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.) αλλά και αδυνατεί να τηρήσει συγκεκριμένες δεσμεύσεις που έχει δώσει. Να υπενθυμίσουμε ότι πριν από έναν (1) χρόνο υπήρξε σχετικός διάλογος των εκπροσώπων Συλλόγων Αποφοίτων Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι. Αθήνας, Πειραιά και Κρήτης) με τον Υφυπουργό Παιδείας κ. Άγγελο Συρίγο όπου μας ανέφερε συγκεκριμένες δεσμεύσεις και εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος. Παρόλα αυτά βλέπουμε μετά λύπης πως ουδεμία δέσμευση έχει ολοκληρωθεί και ότι ούτε καν έχουν αρχίσει αυτές να υλοποιούνται, θέτοντας όλες τις δεσμεύσεις ως ανυπόστατες καθότι πλέον έχουν τεθεί εκτός χρονικού πλαισίου. Για όλη αυτήν την κατάφωρη αδικία δεν παύουν να φέρουν ευθύνη οι Πρυτανικές Αρχές Πανεπιστημίων που απορρόφησαν Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.), με κυριότερες αυτές των Α.Ε.Ι. Π.Τ., που προέκυψαν ως νέα ιδρύματα στα πλαίσια της εφαρμογής του ν.4610/2019.

Το Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο που αποτελεί νέο ίδρυμα (με την κατάργηση του Τ.Ε.Ι. Κρήτης), δεν έχει λάβει καμία ουσιαστική πρωτοβουλία ή παρέμβαση σε ιδρυματικό επίπεδο. Εξαίρεση βεβαίως αποτελεί η Πρυτανική αρχή του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής που έχει εκδώσει πόρισμα σε επίπεδο γνωμοδοτικής επιτροπής όπου προτείνει ένα αναλυτικό πλαίσιο αντιστοίχισης πτυχίων των αποφοίτων των πρώην Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Αθήνας και Πειραιά) σε μορφή πρότασης νόμου. Αναφορικά για το ζήτημα έχει τοποθετηθεί η πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών κομμάτων στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Ενώ το ζήτημα έχει αναδειχτεί απ’ την πλειοψηφία των κομμάτων του Ελληνικού Κοινοβουλίου, η κυβέρνηση συνεχίζει να αδιαφορεί για το ζήτημά μας που αφορά 400.000 πτυχιούχους που βλέπουν τους κόπους και τις σπουδές στους να ακυρώνονται. Όπως προαναφέραμε, σε τηλεδιάσκεψη που είχαμε οι Σύλλογοι Αποφοίτων Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.) με τον Υφυπουργό Παιδείας κ. Άγγελο Συρίγο πριν από έναν χρόνο, μας δόθηκαν συγκεκριμένες δεσμεύσεις και εντός συγκεκριμένου χρονικού διαγράμματος.

Παρατηρούμε όμως πως ούτε αυτό έχει τηρηθεί, ούτε συζήτηση υπάρχει για το θέμα μας, ούτε έχουμε κάποιου είδους ενημέρωση από το Υπουργείο Παιδείας για να ενημερώσουμε αντίστοιχα τα μέλη μας. Γι’ αυτούς τους λόγους, καλούμε την πολιτεία να ενσκήψει στο ζήτημά μας και στην επίλυση αυτού καθότι: Προσβάλει ανεπανόρθωτα το κύρος των πτυχίων μας και των σπουδών μας αφού μας καθιστά απόφοιτους ιδρυμάτων και τμημάτων που δεν υπάρχουν πια. Εισάγει αυθαίρετες διακρίσεις που δεν είναι εναρμονισμένες με τo Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Προσόντων (EQF). Αποτελούμε μοναδική εξαίρεση καθότι σε ανάλογες περιπτώσεις «μετεξέλιξης ή πανεπιστημιοποίησης» εκπαιδευτικών ιδρυμάτων προβλέφθηκε η ισοτιμία και η αντιστοίχιση των παλαιών πτυχίων με τα νέα πτυχία, όπως στην περίπτωση μετατροπής των πτυχίων Κ.Α.Τ.Ε.Ε. σε Τ.Ε.Ι., της πρώην Α.Σ.Ο.Ε.Ε., Ανώτατης Γεωπονικής Σχολής, Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών και Α.Β.Σ.Π. όπου με Π.Δ. 377/1989 προβλέφθηκε η ισοτιμία και αντιστοίχιση των πτυχίων των αποφοίτων με τα νέα πτυχία του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Γεωπονικού Πανεπιστημίου, Παντείου Πανεπιστημίου και του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Οδηγεί χιλιάδες ερευνητές και επιστήμονες που αποφοίτησαν από τμήματα Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.) σε εκδιωγμό από την χώρα καθότι το πτυχίο τους στο εξωτερικό αναγνωρίζεται κανονικά ως Πανεπιστημιακού επιπέδου. Διεκδικούμε από την πολιτεία καθώς και από τις εκάστοτε πρυτανικές αρχές που απορρόφησαν Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.): Να σεβαστούν την ιστορία των Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.), τους απόφοιτους των ιδρυμάτων αυτών καθώς και τους φοιτητές προσωρινού κύκλου σπουδών Τ.Ε., των ιδίων ιδρυμάτων. Όσον αφορά τα ιδρύματα που απορρόφησαν Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.), να πάρουν σαφή θέση για το ζήτημα μέσω πορίσματος που θα προτείνει διαδικασίες αντιστοίχισης πτυχίων των αποφοίτων του πρώην Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.) με τα νέα πτυχία του ν.4610/2019. Η κυβέρνηση να τοποθετηθεί καθοριστικά επί του ζητήματος και να προχωρήσει σε άμεσες και ουσιαστικές λύσεις, πάντα σε πλαίσιο διαλόγου με τους αρμόδιους φορείς, όπως και με τους Συλλόγους Αποφοίτων Α.Ε.Ι. Τ.Τ. (Τ.Ε.Ι.). Ζητούμε και διεκδικούμε ένα δημοκρατικό και ουσιαστικό πλαίσιο διαλόγου για την επίλυση ενός ζητήματος που απασχολεί πάνω από 400.000 πολίτες σε όλη την χώρα.



πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι αποκλεισμένοι…

Τα μιάσματα…

Το χειμώνα που - μαζί με χιλιάδες άλλους ανθρώπους, με εξόρισαν έξω από τα θέατρα, τα σινεμά, έξω από τα μουσεία, τους χώρους πολιτισμού, τις εκθέσεις.

Έξω από τα εστιατόρια, τα καφέ, τα μπαρ.

Έξω από τους συλλογικούς κλειστούς χώρους, έξω από τα γυμναστήρια, τα ταξίδια.

Έξω από την κοινωνική ζωή της πόλης.

Το χειμώνα που οι φίλοι μου με κοιτούσαν καχύποπτα, κάνοντας τρία βήματα πίσω όταν με συναντούσαν. Απέφευγαν να με καλέσουν να βγούμε μαζί και συζητούσαν πίσω από την πλάτη μου για το πόσο ανεύθυνη είμαι, επικίνδυνη!

Το χειμώνα που οι γονείς μου με περιόρισαν και τα Χριστούγεννα δεν με κάλεσαν στο σπίτι τους να φάμε μαζί.

To χειμώνα αυτών των απαγορεύσεων, των sms, της άμεσης και έμμεσης υποχρεωτικότητας, της λήψης σκευασμάτων που με ευκολία τα ονόμασαν εμβόλια.

Το χειμώνα που στα social media δεχόμουνα καθημερινό μπούλιγκ για τις θέσεις και τις ενστάσεις που τόλμησα να εκφράσω για τις κοινωνικές διακρίσεις και τους διχασμούς, μέσα σε αυτό το περιβάλλον της απόλυτης τύφλωσης.

Mε ονόμασαν αυθαίρετα συνομωσιολόγο, με βάπτισαν ψεκασμένη, ακροδεξιά, θεούσα και ότι δεν αντιλαμβάνομαι τη συλλογική ευθύνη και τα ανθρωπινά δικαιώματα και πως τολμώ να μιλάω αφού δεν είμαι ειδικός κ.α.

Το χειμώνα που ερευνούσα συνέχεια και κάθε μέρα μελετούσα ανεξάρτητες αναλύσεις και περιοδικά υγειάς παγκόσμιας εμβέλειας.

Άκουγα ειδικούς στην χώρα μας και στο εξωτερικό, που η φωνή τους απαγορεύτηκε από τα ΜΜΕ αφού τόλμησαν να αμφισβητήσουν με στοιχειά και τεκμηρίωση, το αφήγημα. Ενώ όλοι αυτοί που με απομονώσαν άκουγαν την tv, το ραδιόφωνο και διάβαζαν στις εφημερίδες, τους καλοπληρωμένους δημοσιογράφους και ‘’ειδικούς” ! Τα επιχειρήματα τους εναντίον μου ήταν ότι το είπανε εκείνοι.

Εκείνοι οι “κλόουν” στην tv…

Ο τελευταίος αυτός χειμώνας θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένος μέσα μου, θα μείνει καρφωμένος στην μνήμη μου σαν ο χειρότερος χειμώνας της ανθρωπότητας στον αιώνα μας, σαν ένα βαθύ προσωπικό και κοινωνικό τραύμα.

Ο χειμώνας της μαζικής κοινωνικής παράκρουσης, του παραλογισμού και ανορθολογισμού.

Ο χειμώνας που χιλιάδες άνθρωποι αποκοπήκαμε από τους συνανθρώπους μας σαν να ήμασταν λεπροί…σαν να ήμασταν Εβραίοι στη Ναζιστική Γερμανία, σαν να ήμασταν έγχρωμοι στην Αμερική του Νότου, παράνομοι και πρόσφυγες στην ιδία μας τη χώρα…

Αυτός ο χειμώνας άλλαξε πολλά….

-Άλλαξε πολλά μέσα μου γιατί συνειδητοποίησα ποιοι άνθρωποι αξίζουν να είναι δίπλα μου και ποιοι άλλοι αποδειχθήκαν λίγοι… που συνειδητά ή ασυνείδητα χωρίς κριτική σκέψη αφέθηκαν στον χειρισμό τους από την εξουσία και γίνανε συμμέτοχοι στην εγκληματική διαχείριση και στο διχασμό.

-Είδα ποιοι είναι πραγματικοί ιδεολόγοι και ποιοι είναι τα τσιράκια του συστήματος. Ξεκαθάρισα γιατί η "αριστερά" έγινε τσιρλίντερ του ιμπεριαλισμού…

-Άλλαξε πολλά και στην κοινωνία, η οποία έγινε συλλογικά πειραματόζωο…υπέστη πλύση εγκεφάλου και σε μεγάλο ποσοστό ενέδωσε…

Ενέδωσε με πολλές συνέπειες στην συνολική υγειά των ανθρώπων, με αύξηση της γενικής θνησιμότητας και με το χάσιμο της δυναμικής της κοινωνίας και των κινημάτων. Με την διαίρεση.

Η κοινωνία στο μεγαλύτερο μέρος της έγινε πλήρες ελεγχόμενο υποχείριο του συστήματος, με κίνητρο το φόβο ενός αδιόρατου εχθρού.

Δοκιμάστηκαν πάνω της νέες ψυχολογικές μέθοδοι ελέγχου των μαζών που δυστυχώς πέτυχαν .

Δεν ξεχνώ λοιπόν, δεν συγχωρώ, άλλωστε αυτοί που ζητούνε συλλογική αμνηστία δεν θέλουνε να τους συγχωρήσουμε εμείς, αλλά να συγχωρούν τους εαυτούς τους δημόσια… Αυτό με θυμώνει τόσο πολύ!

Νομίζουν ότι μπορούν να σκοτώσουν, να αρρωστήσουν ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού και να τη γλιτώσουν;

Νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν πειράματα στα παιδιά μας και αυτό να ξεχαστεί;

Όχι δεν πέρασαν διάολε όλα αυτά! Ζούμε τα απόνερα που έγιναν τσουνάμι και μας πνίγουν.

Δεν ξεχνώ, δεν συγχωρώ…ΠΟΤΕ!

‘Οποιος ξεχνάει και συγχωράει εύκολα, στρώνει το δρόμο για τα νέα τους σχέδια και πολιτικές που είναι άλλωστε στα σκαριά, προς εφαρμογή.

Εμείς θα τους τα χαλάσουμε κι αυτά.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι Βρετανοί που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση του κόστους ζωής είναι επίσης οι περισσότερο επηρεασμένοι από την κατάθλιψη, δήλωσε την Τρίτη η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία (ONS).

Τα νοικοκυριά βρίσκονται αντιμέτωπα με πληθωρισμό σε υψηλά επίπεδα 40 ετών, 11%, που ανεβάζει το κόστος των τροφίμων, την ίδια στιγμή που οι τιμές της ενέργειας εκτοξεύονται στα ύψη λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.

Σχεδόν το ένα τέταρτο (24%) των ατόμων που αντιμετώπισαν προβλήματα με την πληρωμή των λογαριασμών ενέργειας σε διάστημα τεσσάρων εβδομάδων έως τις 23 Οκτωβρίου παρουσίασαν "μέτρια έως σοβαρά καταθλιπτικά συμπτώματα".

Αυτό ήταν σχεδόν τρεις φορές υψηλότερο από εκείνους που θεωρούσαν εύκολο να πληρώσουν (εννέα τοις εκατό), ανέφερε το ONS σε νέα έκθεση που βασίστηκε σε απαντήσεις από σχεδόν 4. 300 άτομα ηλικίας 16 ετών και άνω.

Περίπου ένας στους τέσσερις (27%) ενήλικες που ανέφεραν δυσκολία στην πληρωμή του ενοικίου ή του στεγαστικού δανείου είχαν μέτρια έως σοβαρά καταθλιπτικά συμπτώματα.

Για όσους δεν είχαν πρόβλημα να πληρώσουν, το ποσοστό ήταν 15%, προστίθεται.

Συνολικά, ένας στους 16 (16%) Βρετανούς ενήλικες που συμμετείχαν στην έρευνα είχε μέτρια έως σοβαρά καταθλιπτικά συμπτώματα - παρόμοια με το 2021, αλλά υψηλότερα από τα προπανδημικά επίπεδα (10%).

Η μελέτη διαπίστωσε τα υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης μεταξύ των ενηλίκων που δεν μπορούσαν να εργαστούν λόγω μακροχρόνιας ασθένειας (59%).

Οι μη αμειβόμενοι φροντιστές ήταν οι αμέσως χειρότερα επηρεαζόμενοι (37%), ακολουθούμενοι από τους ενήλικες με αναπηρία (35%) και τους ενήλικες στα πιο υποβαθμισμένα μέρη της Αγγλίας (25%).

Τα ποσοστά για τους νέους ενήλικες ηλικίας 16 έως 29 ετών ήταν 28%.

Το Ηνωμένο Βασίλειο είδε την οικονομία να συρρικνώνεται το τρίτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους και βρίσκεται ήδη σε ύφεση, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις.

Η Τράπεζα της Αγγλίας εκτιμά ότι η συρρίκνωση θα διαρκέσει για το μεγαλύτερο μέρος του επόμενου έτους.


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πλειστηριασμό πρώτης κατοικίας για χρέος 1.400 ευρώ καταγγέλει ο Συντονισμός Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το Συντονισμό Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης, το σπίτι 85 τμ στην περιοχή της Κάτω Τούμπας βγήκε στο "σφυρί" τον Οκτώβριο, για ένα χρέος που είχε η γυναίκα ιδιοκτήτης ύψους 1.400 ευρώ προς ιδιώτη. Μάλιστα, όπως αναφέρει το συντονιστικό η ένοικος ενημερώθηκε λίγες μέρες πριν τον πλειστηριασμό πως πρέπει να προχωρήσει στην εκκένωση του σπιτιού, δίχως άλλη πρότερη ενημέρωση.

Σύμφωνα με την καταγγελία, η γυναίκα εργάζεται χρόνια τώρα ως νοσηλεύτρια σε Κέντρα Υγείας και σχολεία σε διάφορα μέρη της χώρας για να εξασφαλίσει τα προς το ζην.

Στο πλαίσιο αυτό, πραγματοποιήθηκε σήμερα Παρασκευή (2/12) διαμαρτυρία έξω από υποκατάστημα τράπεζας επί της Τσιμισκή, με τα εξής αιτήματα:
Να θεσμοθετηθεί το ακατάσχετο της πρώτης λαϊκής κατοικίας και να σταματήσουν οι πλειστηριασμοί και οι εξώσεις
Να καταργηθεί όλο το νομοθετικό πλαίσιο απελευθέρωσης των πλειστηριασμών από το 2015 ως σήμερα
Να διαγραφούν τα χρέη των λαϊκών οικογενειών προς τράπεζες-κράτος-ΔΕΚΟ
Να μην περάσει κανένα σπίτι λαϊκής οικογένειας σε τράπεζες-funds-κοράκια της αγοράς.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ως γνωστόν, το νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας με τίτλο, «Δευτεροβάθμια περίθαλψη, ιατρική εκπαίδευση, μισθολογικές ρυθμίσεις για τους ιατρούς και οδοντιάτρους του Εθνικού Συστήματος Υγείας», εισήχθη χθες στην Ολομέλεια της Βουλής, μετά την κατά πλειοψηφία, ψήφισή του από την αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή.

Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Πασχόντων από Συγγενείς Καρδιοπάθειες, ως θεσμικά εκπροσωπών την πολυπληθέστερη κατηγορία χρονίως πασχόντων, τους πάσχοντες από καρδιαγγειακά νοσήματα, δικαιούται αλλά και οφείλει ηθικά να διατυπώσει τεκμηριωμένα και χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις, με σαφήνεια όμως και χωρίς περιστροφές ή ωραιοποιήσεις, τις απόψεις του αναφορικά με το άρθρο 10 του προαναφερθέντος σ/ν. Σημειωτέον ότι ως καθημερινοί χρήστες των υπηρεσιών του ΕΣΥ, αποτελούμε τους άμεσα ενδιαφερόμενους.

Πέραν των όποιων θετικών διατάξεων, οι οποίες σαφώς υφίστανται, είμαστε υποχρεωμένοι να εστιάσουμε στο Άρθρο 10 του σχεδίου νόμου με τίτλο «Απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα των ιατρών Εθνικού Συστήματος Υγείας και των ιατρών μελών Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού και Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων – Τροποποίηση περ. α’ παρ. 1 και αντικατάσταση παρ. 4 άρθρου 11 ν. 2889/2001».

Κατά την άποψή μας αποτελεί την πεμπτουσία του υπό διαβούλευση σ/ν. Η ρύθμιση του υπουργείου Υγείας που περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο για τις αλλαγές στα δημόσια νοσοκομεία, θα επιτρέπει στους ιατρούς του δημοσίου να διατηρούν ιδιωτικό ιατρείο αλλά και να χειρουργούν σε ιδιωτικές κλινικές.

Αίρει με άλλα λόγια το πλήρες και αποκλειστικό της απασχόλησης των στελεχών του ΕΣΥ. Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που εκτιμούμε είναι ότι οι ασθενείς θα οδηγούνται έμμεσα στις ιδιωτικές δομές για να εξυπηρετηθούν.

Πέραν τούτου, η εισαγωγή της δυνατότητας αντιμετώπισης χειρουργικών περιστατικών στα λεγόμενα «απογευματινά χειρουργεία» αποτελεί δυσάρεστη εξέλιξη για δύο λόγους:

Α. Θα υπάρχει «λελογισμένη» ή «μικρή» (SIC) κατά το Υπουργείο αμοιβή χειρουργών και αναισθησιολόγων από τον ίδιο τον ασθενή.

Β. Αναπόδραστα δεν θα οδηγήσει σε αποσυμφόρηση των πρωινών δωρεάν, τυπικά τουλάχιστον, χειρουργείων, όπου όντως η αναμονή μπορεί να φθάσει και στα δύο έτη, για τον απλούστατο και αυταπόδεικτο λόγο ότι θα οδηγήσει μετά βεβαιότητας στην πλήρη απαξίωση των πρωινών χειρουργείων και στην περαιτέρω μείωσή τους καθώς οι πάντες θα στρέφονται προς τα επ΄ αμοιβή απογευματινά ή συχνά θα ακολουθούν τον θεράποντα ιατρό τους στην ιδιωτική δομή στην οποία συνεργάζεται, με το αντίστοιχο – υψηλότατο- κόστος.

Υπάρχει άλλωστε το παράδειγμα των απογευματινών ιατρείων, τα οποία επιβαρύνουν οικονομικά τον ασθενή, τη στιγμή κατά την οποία τα πρωινά έχουν υποβαθμιστεί σε τέτοιο βαθμό ώστε η αναμονή να ανέρχεται σε εβδομάδες και συνηθέστατα σε μήνες.

Ο ασθενής αναγκάζεται να καταβάλλει ποσό συνήθως μεταξύ 60 και 100 ευρώ για μία επίσκεψη. Τα ιδιωτικά χειρουργεία στο ΕΣΥ διαχωρίζουν με απαράδεκτο τρόπο τους πολίτες επί τη βάσει των οικονομικών δυνατοτήτων τους, δημιουργούν συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού και διαπλοκής μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και κατηγοριοποιούν τους ιατρούς με απαράδεκτο τρόπο εντός και εκτός συστήματος. Αν το Υπουργείο επιθυμεί να δημιουργήσει ιδιωτικές πτέρυγες στο ΕΣΥ, θα πρέπει ο ΕΟΠΥΥ να καλύπτει το σύνολο των εξόδων, και να δοθεί το δικαίωμα σε όλους τους ιατρούς, είτε είναι στο ΕΣΥ είτε είναι εκτός ΕΣΥ, πρόσβασης στις υπηρεσίες αυτές προκειμένου να χειρουργούν τους ασθενείς τους.

Η είσοδος του ιδιωτικού τομέα συντελείται με τις συμβάσεις μερικής απασχόλησης οι οποίες κατατείνουν στον ίδιο αποτέλεσμα, ενώ είναι βέβαιο ότι μεγάλος αριθμός ιδιωτών ιατρών θα αντιδράσουν έντονα στον δημιουργούμενο αθέμιτο ανταγωνισμό, καθώς η άμεση πρόσβαση σε δομές του ΕΣΥ εξασφαλίζει πρόσβαση σε μεγάλο αριθμό ασθενών. Εν κατακλείδι, θεωρούμε επιβεβλημένη την απόσυρση του άρθρου 10 και τη διατήρηση σε ισχύ των επίμαχων διατάξεων του ν. 2889/2001. Το υπό ψήφιση σχέδιο νόμου έχει καταδικαστεί απερίφραστα από τη συντριπτική πλειοψηφία των εκπροσώπων οργανώσεων και ομοσπονδιών χρονίως πασχόντων και ατόμων με αναπηρία, αλλά και από πλήθος φορέων εκπροσωπούντων και την ίδια την ιατρική κοινότητα.

Καλούμε, έστω και την υστάτη στιγμή, την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, να αναλογιστεί το μέγεθος των ευθυνών της, την επιδείνωση την οποία νομοτελειακά θα επιφέρει με τις επίμαχες διατάξεις στην καθημερινότητα όχι αποκλειστικά των ασθενών αλλά και του κάθε Έλληνα πολίτη – χρήστη των υπηρεσιών υγείας και μάλιστα του χειρουργικού τομέα, ο οποίος είναι και ο συνεπαγόμενος τη μεγαλύτερη δαπάνη.

Ζητούμε και αναμένουμε μία τολμηρή και υψηλού πολιτικού ήθους και κριτηρίου απόφαση : την απόσυρση των επίμαχων διατάξεων άμεσα, οι οποίες ουσιαστικά ιδιωτικοποιούν τη μέγιστη λαϊκή κατάκτηση των τελευταίων δεκαετιών, το Εθνικό Σύστημα Υγείας, στερώντας το ύψιστο δικαίωμα του πολίτη στη δωρεάν και ελεύθερη πρόσβαση σε υπηρεσίες απαραίτητες όχι μόνο για την υγεία αλλά και την ίδια του τη ζωή.

Προτεραιότητα όλων πρέπει να αποτελεί ένα δωρεάν, δημόσιο και αξιόπιστο ΕΣΥ, επαρκώς στελεχωμένο και με αξιοπρεπείς μισθούς για τους υπηρετούντες σε αυτό, για το οποίο αγωνίστηκαν οι προηγούμενες γενιές και όχι η λεκτικά αποκρυπτόμενη ή ωραιοποιούμενη εμπορευματοποίηση της Υγείας και κυρίως των συμπασχόντων μας, οι οποίοι δεν διαθέτουν την οικονομική άνεση και άρα την πρόσβαση σε ιδιωτικές δομές.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά από πέντε χρόνια δημοσιογραφικών ερευνών ανά τον κόσμο, που όλες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι επί σειρά ετών γαλλικές οικογένειες υιοθετούσαν ξένα παιδιά τα οποία μάλλον είχαν «κλαπεί» από τις οικογένειες τους, η γαλλική δικαιοσύνη αποφάσισε να ασχοληθεί με το εξαιρετικά σοβαρό αυτό ζήτημα.

Και αυτό διότι εννέα Γάλλοι πολίτες, με χώρα καταγωγής το Μαλί, μια από τις πτωχότερες χώρες του πλανήτη, κατέθεσαν μήνυση κατά μιας οργάνωσης ονόματι «Ηλιαχτίδα», υποστηρίζοντας πως όταν ήταν παιδιά, δηλαδή περί το 1990, τα έδωσε για υιοθεσία σε γαλλικές οικογένειες, χωρίς να είναι σαφές ότι οι φυσικοί τους γονείς είχαν συναινέσει.

Κάποιοι εξ αυτών έχουν ήδη βρει τους φυσικούς τους γονείς, οι οποίοι βεβαιώνουν πως η «Ηλιαχτίδα» ήταν μια γαλλική οργάνωση πιστοποιημένη από το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών η οποία τους πλησίασε λέγοντας πως στόχος της ήταν να βοηθήσει τα παιδιά τους, χωρίς όμως να τους πει πως θα τα έδινε για υιοθεσία σε γαλλικές οικογένειες.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους φυσικούς γονείς ήταν και είναι πάμπτωχοι και αγράμματοι, ωστόσο υποστηρίζουν πως ουδέποτε συναίνεσαν να δώσουν τα παιδιά τους για υιοθεσία. Όσο δε για τις γαλλικές οικογένειες που υιοθέτησαν τα παιδιά δηλώνουν πως η «Ηλιαχτίδα» έκανε ότι έκανε με το αζημίωτο, αλλά διαβεβαιώνοντας πως πρόκειται για παιδιά εγκαταλελειμμένα από τις οικογένειες τους.

Σύμφωνα με την γαλλική εφημερίδα Le Monde, το Μαλί δεν ήταν η μόνη χώρα του κόσμου που δρούσε κατ’ αυτόν τον τρόπο η «Ηλιαχτίδα».

Ανάλογες δραστηριότητες είχε αναπτύξει στην Ινδία, στη Χιλή, στη Νότια Κορέα, στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία, στη Μαδαγασκάρη, στην Αϊτή, στην Κίνα κ.α. , έχοντας συνολικά διεκπεραιώσει πάνω από 7.000 υιοθεσίες.

Άλλωστε οι Γάλλοι πολίτες που γεννήθηκαν σε κάποια φτωχή χώρα του πλανήτη και στη συνέχεια υιοθετήθηκαν από γαλλικές οικογένειες, είναι σήμερα γύρω στις 100.000. Οι περισσότερες υιοθεσίες έγιναν περί το 1990, όποτε υπήρξε έκρηξη του φαινομένου στη Γαλλία.

Στη συνέχεια μειώθηκαν σημαντικά, κάτι που μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι πολλές αρμόδιες για τις υιοθεσίες γαλλικές κρατικές υπηρεσίες είχαν καταστήσει σαφές πως δεν διαθέτουν ούτε τις υποδομές ούτε το προσωπικό που θα τους επέτρεπαν να ελέγχουν σχολαστικά ένα τόσο μεγάλο αριθμό υιοθεσιών.

Στο μεταξύ βέβαια είχαν περατωθεί υιοθεσίες με πλαστές ταυτότητες και πλαστά πιστοποιητικά υγείας των παιδιών, ή είχαν εντοπιστεί περιπτώσεις υιοθεσιών παιδιών που οι γονείς τους τα θεωρούσαν νεκρά κ.ο.κ.

Χαρακτηριστική πάντως του κλίματος που επικρατούσε εκείνα τα χρόνια στην «Ηλιαχτίδα» είναι η εξομολόγηση μιας εθελόντριας στη Monde η οποία θυμάται στελέχη της οργάνωσης να λένε για τις γυναίκες στο Μαλί, ότι «γεννάνε τα παιδιά σαν τις κουνέλες» και ότι «αν τους πάρουμε ένα θα σωθούν τα άλλα δέκα».


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νεκρή εντοπίστηκε νωρίς το βράδυ της Δευτέρας η 31χρονη Μαριάννα. Εξαφανίστηκε την περασμένη Παρασκευή από το χωριό Γαλαρινός, στη Χαλκιδική.

Τη σορό της 31χρονης Μαριάννας που είχε εξαφανιστεί από την Παρασκευή (18/11) ανακάλυψαν απανθρακωμένη, μέλη του ΟΦΚΑΘ που είχαν πάρει μέρος στις έρευνες για τον εντοπισμό της από το βράδυ της Κυριακής.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με πληροφορίες του ThessToday.gr, η σορός εντοπίστηκε σε εγκαταλελειμμένη οικοδομή στο χωριό Γαλαρινό Χαλκιδικής, δίπλα στο σπίτι της φίλης της όπου φιλοξενούνταν το προηγούμενο διάστημα.

Στο σημείο κατέφθασαν δυνάμεις της Ελληνικής Αστυνομίας όπου και προχώρησαν στον αποκλεισμό του σημείου.

Υπενθυμίζεται ότι η 31χρονη σταμάτησε να δίνει σημάδια ζωής από την περασμένη Παρασκευή, όταν έφυγε από το σπίτι της φίλης της, αφήνοντας ένα σημείωμα πίσω στο οποίο εξηγούσε τους λόγους της εξαφάνισης.

Η ομάδα του ΟΦΚΑΘ είχε ανακοινώσει πως αναλαμβάνει τις έρευνες για τον εντοπισμό της 30χρονης.
Οι αρχές από την πρώτη στιγμή «κύκλωσαν» το σενάριο ερωτικής απογοήτευσης, καθώς στο σημείωμα αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, με το οποίο το προηγούμενο διάστημα η 31χρονη φέρεται να είχε αναπτύξει προσωπική σχέση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι τράπεζες γκάγκστερς, με συνδρομή της ΕΛΑΣ και τους νόμους και τις κατευθύνσεις του Ελληνικού κράτους σπάσανε σήμερα τα χαράματα την εξώπορτα του διαμερίσματος της χαμηλοσυνταξιούχου δημοσιογράφου Ιωάννας Κολοβού (πρώτη κατοικία που μας έλεγαν οι γελοίοι πως προστατεύεται από το κράτος), μπήκανε μέσα και τραυματίζοντας την , την πέταξαν έξω από το σπίτι που μένει με τον γιο της.

Η αναλγησία της Μαφίας στο έπακρο !!!
«Ήρθαν με ηλεκτρικό πριόνι και έσπασαν την πόρτα, ο κλητήρας με τράβηξε βιαίως, με έχει τραυματίσει, το χέρι μου έχει πρηστεί. Με έβγαλαν για ένα χρέος 10.000 € από μία κάρτα, δάνειο δεν έχω πάρει ποτέ μου. Το σπίτι δεν το πήρε fund, το πήρε η ιδιώτης», είπε.

Η Ιωάννα Κολοβού κατήγγειλε ότι δεν την αφήνουν να μπει στο σπίτι ούτε για να πάει στην τουαλέτα. «Έχω πρόβλημα υγείας και μου λένε να πάω τουαλέτα δίπλα στους γείτονες», υπογράμμισε, καταγγέλλοντας: «είδα το περιπολικό στις πεντέμισι το πρωί και στις 6.30 μαζί με τον κλητήρα έσπασαν την πόρτα χωρίς να χτυπήσουν το κουδούνι. Με πέταξαν έξω, πάει, αυτό ήταν, τελείωσε», κατέληξε η Ιωάννα Κολοβού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σοκάρει η είδηση για άστεγο ανήλικο παιδί. Εντοπίστηκε τα ξημερώματα να κοιμάται έξω από το Δημοτικό Θέατρο Απόλλων στην Πάτρα. Αμεση η κινητοποιήση των Αρχών, μετά από καταγγελία πολίτη.

Γροθιά στο στομάχι η εικόνα ενός ανήλικου παιδιού που εντοπίστηκε σήμερα τα ξημερώματα Δευτέρα 21/11/2022, να κοιμάται στο μάρμαρο, έξω από το Δημοτικό Θέατρο Απόλλων, στην Πάτρα.

Περαστικός περί τις 5.30μμ ενημέρωσε τον Σύλλογο το «Χαμόγελο του Παιδιού», άνθρωποι του οποίου έσπευσαν στο σημείο και περιέθαλψαν με τη συνδρομή της Αμεσης Δράσης Πατρών σύμφωνα με το pelop.gr. Ο μικρός μεταφέρθηκε αρχικά στο 2ο Ασυνομικό Τμήμα και στη συνέχεια με εισαγγελική εντολή και συνοδεία υπαλλήλων του «Χαμόγελου» στο Καραμανδάνειο Νοσοκομείο Παίδων.

Εκεί έκανε μπάνιο, φόρεσε ζεστά ρούχα, έφαγε και ξάπλωσε. Ο Φ…. έδειχνε πολύ χαρούμενος που του φορέσαμε κάλτσες (τόσο που ζήτησε να του βγάλουμε φωτογραφία ενώ φοράει κάλτσες), που έκανε μπάνιο με ζεστό νερό και ζήτησε να τον σκεπάσουμε με κουβέρτα και να τον τυλίξουμε ζεστά καθώς συνέχεια κρύωνε! αναφέρει σε ανακοίνωση του, ο Σύλλογος.

Οπως εγινε γνωστό από τη διερεύνηση των αρχείων βρέθηκαν καταγγελίες, ενημέρωση σε εισαγγελία και κλήσεις σε άμεση δράση. Από την Αστυνομία υπήρξε η ενημέρωση πως η μητέρα του παιδιού, είναι στη φυλακή και ο πατέρας του που δεν τον έχει αναγνωρίσει, είναι πλανόδιος μουσικός συνήθως υπό την επήρεια αλκοόλ. Υπάρχει μία θεία που και αυτή έχει απασχολήσει τις αρχές. Στο παιδί κοντά στο νοσοκομείο βρίσκονται άνθρωποι του Συλλόγου.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αναδημοσιεύουμε την ανάρτηση της φίλης, συντοπίτισσάς μας Xrisi Stavrou που εξαιτίας της αναλγησίας του κράτους Μητσοτάκη ταλαιπωρείται μια οικογένεια και οδηγείται στην απόγνωση. Είναι κυριολεκτικά απίστευτη η περίπτωση αυτή. Διαβάστε και δείτε το σχετικό βίντεο:


Καλημέρα σας.
Πριν απο σαράντα χρόνια οι γονείς μου είχαν ένα τροχαίο ατύχημα. Απ' το τροχαίο αυτό μου έμεινε μια μαμά τυφλή κι ενας μπαμπάς με έμφραγμα.Εγω ήμουν 17 χρονών κι ο αδερφός μου ο μονάκριβος υπηρετούσε για 8 συνεχόμενους μήνες σε φυλάκιο του Εβρου.Ηταν 1 Μα'ί'ου 1982.
Απο κείνη την μέρα η μαμά μου δεν ξαναείδε το χρώμα των ματιών μας. Η ζωή μας άλλαξε.
Ακολούθησε ενας τεράστιος αγώνας δρόμου με μηδαμινά εφόδια. Τα νοσοκομεία της χώρας και της Αυστρίας είχαν γίνει το δεύτερο σπίτι μας.Επεμβάσεις αμέτρητες,θεραπείες επίπονες,δαπανηρές,ΨΥΧΟΦΘΌΡΕΣ.
Γολγοθάς ατέλειωτος....Μετά απο 2 χρόνια περίπου κι αφού δεν υπήρχαν άλλες μεθοδοι,άλλοι καθηγητές,άλλοι γιατροί,άλλα νοσοκομεία αποφάνθηκαν όλοι ομόφωνα οτι η κατάσταση της πανέμορφης μαυρομάτας μαμάς μου ηταν μη αναστρέψιμη.Ηταν 38 χρονων.
Μας πήρε χρόνια να το εμπεδώσουμε,αλλά ο καθένας μας έκρυβε τα συναισθήματά του απ τον άλλον για να μην φορτίζουμε την ηδη φορτισμένη ψυχολογία μας και για να μπορέσουμε να πάμε ενα βήμα παρακάτω.
Η μαμά μου σαν γενναία ηρωίδα, συνέχισε δια της αφής,της οσμής,του φοβερού ενστίκτου της και της λίγης όρασής της να προχωράει μπροστά,να μας φροντίζει άψογα,να μας νταντεύει,να μας μαγειρεύει,να μας πλένει και να μας σιδερώνει τα αμέτρητα άπλυτά μας και να συνοδεύει τον πατέρα μας στα χωράφια.
Η ζωή μας επιτέλους είχε μπει σε μια κανονική ροή όπως όλων των ανθρώπων.
Η Μαρίκα Μητσοτάκη ηταν η γυναίκα που πρώτη ενδιαφέρθηκε και ασχολήθηκε μέχρι το τέλος της ζωής της με τα λεγόμενα ΑΜΕΑ.
ΑΜΕΑ δεν είναι απλά η συντομία μιας φράσης. ΑΜΕΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ.
Βλέποντας το μέλλον έπρεπε να κατοχυρώσουμε ,να εξασφαλίσουμε τα γηρατειά της ΜΑΝΑ μας διότι όπως ξέρετε ο ΓΕΩΡΓΟΣ ( οχι ο αγρότης ), ηταν πάντα η τελευταία τρύπα του ζουρνά που εξαρτιόταν πάντα απ τις βουλές του Θεού. Αποφασίσαμε και κάναμε την πρώτη αίτηση για το προνοιακό επίδομα τυφλότητας. Μετά απο πολλά χρόνια ελέγχου και εξετάσεων απο δημόσιες ιατρικές επιτροπές ( σήμερα λέγονται ΚΕΠΑ) ,ξανααποφασίστηκε οτι η κατάσταση ηταν μη αναστρέψιμη και οτι δικαιούται το επίδομα ΕΦ'ΟΡΟΥ ΖΩΗΣ.
Οσο ζούσε ο πατέρας μου και όσο το επέτρεπε η υγεία του πορεύονταν με τις καλλιέργειες των χωραφιών.Ο πρώτος νοικοκύρης του χωριού άσχετα αν η περιουσία του ηταν μικρή. Στα 69 του τον χάσαμε. Τουλάχιστον είχαμε καταφέρει να είναι εξασφαλισμένη η μαμά μας για το υπόλοιπο της ζωής της.Λίγο η συνταξούλα της ,λίγο το επίδομα τα έφερνε βόλτα και μου δινε και χαρτζιλίκι. Πριν 5 χρονια περιπου κατέστη κατάκοιτη απο κατάγματα στους σπονδύλους απο πτώση.
Σταδιακά η υγεία της επιβαρύνθηκε οπως ολων των ανθρώπων που παραμένουν κλινήρεις και δύο φορές κινδύνεψε η ζωή της.
Μετά το σκάνδαλο με τους μα'ι'μού τυφλούς της Ζακύνθου ,άλλαξαν κάποιοι νόμοι που αφορούν ΑΜΕΑ η' ( υποθέτω ) πώς άρχισαν οι έλεγχοι να γίνονται πιο αυστηροί.

Το 2017 ακύρωσαν το ΕΦ'ΟΡΟΥ ΖΩΗΣ και μας κάλεσαν για επανεξέταση. Τα προνοιακά επιδόματα ανήκουν στον ΟΠΕΚΑ. Μετα τον επανέλεγχο πιστοποιηθηκε 89% ποσοστο τυφλότητας. 

Το 2019 ,μετά απο δυο χρόνια δηλαδή κατέβηκε στο 73 % δηλαδή ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ ΕΝΤΕΛΩΣ Η ΤΥΦΛΟΤΗΤΑ,αλλά μαζί με τις υπόλοιπες παθησεις ούσα ΚΑΤΑΚΟΙΤΗ συμπλήρωνε 84% ποσοστό αναπηρίας. Θεωρητικά λοιπόν ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ η μαμά μου ξαναβρήκε την όραση που είχε χάσει πριν 40 χρόνια στην Εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Εδεσσας.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΛΑΒΑΜΕ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ή γραπτή,ή τηλεφωνική,ή προφορική οτι η μαμά μας δεν δικαιούταν πια το προνοιακό επίδομα και εκτός αυτού τα χρήματα αυτού έμπαιναν κάθε μήνα στον λογαριασμό της μεχρι τον Σεπτέμβριο του 2022.
Πριν δέκα μερες ηρθε επιστολη απ τον ΟΠΕΚΑ με δυο αποφάσεις : η μία 'ελεγε νέτα-σκέτα οτι πρέπει να επιστρέψει στον ΟΠΕΚΑ 12.670 ευρώ σε τρείς μήνες και η άλλη οτι ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΕ στις 6 Οκτωβρίου 2022 η διακοπή του επιδόματος. Δηλαδή τρία χρόνια μετά μας ανακοίνωσαν μια απόφαση του 2019.

Η λύση ηταν ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ. Ειχα αποφασίσει να ζωστώ με εκρηκτικά, να πάω στο υπουργείο και να γίνουμε πυροτέχνημα όλοι μαζί.
ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΔΕΝ ΤΟ ΣΗΚΩΝΕΙ Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΜΟΥ.

Την σκέψη ομως οτι θα την άφηνα μόνη της κι οτι θα της έδινα τόση μεγάλη στενοχώρια δεν την άντεχα.Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει τα μάτια της ,τα αυτιά της,το νερό της,η χαρά της,η παρέα της ,τα πάντα της και ολα αυτά δεν μπορούσα και δεν είχα δικαίωμα να της τα στερήσω.
Υποσχέθηκα στον εαυτό ΟΤΙ ΑΥΤΌ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ. Επρεπε να βρώ τρόπο να αγωνιστώ για το δικιο της επειδή κι εκείνη το ίδιο και παραπάνω θα έκανε για μας. Μοναδικός βοηθός ο Θεός και μοναδική σκέψη ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΑΝΑΠΟΔΑ.
Θέμα που απ' οτι πληροφορούμαι κάθε μερα απασχολεί εκατοντάδες ανθρώπους σαν την μαμά μου.

Αφού δεν βρίσκουμε άκρη πάμε ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΛΟΙΠΟΝ.
ΕΛΑ ΥΠΟΥΡΓΕ ΜΟΥ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ.
ΕΛΑ ΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΟΠΩΣ ΕΡΧΟΜΑΙ ΕΓΩ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΜΕ ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ.

Πάρτε την συνέχεια στο βιντεο που παραθέτω :



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Προτείνει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος *

Ανατριχιαστικές οι λεπτομέρειες που φέρνουν δάκρυα στα μάτια και φουντώνουν τα αισθήματα οργής στις ψυχές των Ελλήνων και των Ελληνίδων αλλά και στην ψυχή του πλέον «χοντρόπετσου» συναισθηματικά συμπολίτη μας στο θέμα κατά εξακολούθηση
βιασμού του σώματος και της ψυχής της 12χρονης παιδίσκης στην Αττική από εκατοντάδες ώριμους στην ηλικία συμπατριώτες μας…

Οι αναφορές σε «παιδόφιλους» και «παιδεραστές» δύο όρων που προέρχονται από την αρχαία Ελληνική γλώσσα και όπως χιλιάδες άλλες λέξεις υιοθετήθηκαν σε όλες τις γλώσσες του Πλανήτη με οδηγούν στη σημερινή μου ΠΡΟΤΑΣΗ/ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ/ΠΡΟΚΛΗΣΗ στη Βουλή των Ελλήνων και στην Ακαδημία Αθηνών:
Από σήμερα και εφεξής να διαγραφούν από το λεξιλόγιό μας οι δύο όροι «παιδόφιλος» και «παιδεραστής» και να αντικατασταθούν από τον ρεαλιστικό όρο «ΠΑΙΔΟΒΙΑΣΤΗΣ» για να εκφράζεται ορθά η πράξη που υπονοεί ο όρος αυτός.

Ταυτόχρονα ζητώ δημοσίως να συμπεριληφθεί στην κείμενη νομοθεσία για την απαραίτητη τιμωρία των δραστών και ο «χημικός ευνουχισμός» πέραν της επιβολής ποινής «ισόβιας» κάθειρξης (η οποία, δυστυχώς, ΔΕΝ είναι ισόβια αλλά όπως αποδεικνύει η
καθημερινότητα πολύ λιγότερη σε διάρκεια καθώς μπορεί να λήξει σε μια δωδεκάδα χρόνων με επίδειξη «καλής συμπεριφοράς») και, εμμέσως, δυστυχώς για να «αδειάζουν» τα «αναμορφωτικά» μας Ιδρύματα τα οποία με την ραγδαία αυξανόμενη εγκληματικότητα και
αντικοινωνική συμπεριφορά γεμίσαν.

Ελπίζω, φίλες και φίλοι αναγνώστριες και αναγνώστες του αγαπημένου blog που φιλοξενεί την σημερινή μου πρόταση/πρόσκληση/πρόκληση να συμφωνήσετε μαζί μου για να τελειώσει πιά αυτή η παρωδία να θεωρούμε «..φίλο» ή «…εραστή» παιδιών τα
ανθρωποειδή εκείνα όντα που επιδεικνύουν ανάλγητη κτηνώδη συμπεριφορά βιάζοντας τα σώματα και τις ψυχές ανήλικων παιδιών.


-------------------------------------

* O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του
Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Θεωρούμε ως θεσμικά εκπροσωπούντες την πολυπληθέστερη κατηγορία χρονίως πασχόντων, τους πάσχοντες από καρδιαγγειακά νοσήματα, ότι δικαιούμαστε αλλά και οφείλουμε ηθικά να διατυπώσουμε τεκμηριωμένα και χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις τις απόψεις μας αναφορικά με το άρθρο 10 του προαναφερθέντος σ/ν. Σημειωτέον ότι ως καθημερινοί χρήστες των υπηρεσιών του ΕΣΥ, αποτελούμε τους άμεσα ενδιαφερόμενους.
Πέραν των όποιων θετικών διατάξεων, οι οποίες σαφώς υφίστανται, είμαστε υποχρεωμένοι να εστιάσουμε στο Άρθρο 10 του υπό διαβούλευση σχεδίου νόμου με τίτλο «Απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα των ιατρών Εθνικού Συστήματος Υγείας και των ιατρών μελών Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού και Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων – Τροποποίηση περ. α’ παρ. 1 και αντικατάσταση παρ. 4 άρθρου 11 ν. 2889/2001».

Κατά την άποψή μας αποτελεί την πεμπτουσία του υπό διαβούλευση σ/ν. Η ρύθμιση του υπουργείου Υγείας που περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο για τις αλλαγές στα δημόσια νοσοκομεία, θα επιτρέπει στους ιατρούς του δημοσίου να διατηρούν ιδιωτικό ιατρείο αλλά και να χειρουργούν σε ιδιωτικές κλινικές. Αίρει με άλλα λόγια το πλήρες και αποκλειστικό της απασχόλησης των στελεχών του ΕΣΥ.

Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που εκτιμούμε είναι ότι οι ασθενείς θα οδηγούνται έμμεσα στις ιδιωτικές δομές για να εξυπηρετηθούν.

Πέραν τούτου, η εισαγωγή της δυνατότητας αντιμετώπισης χειρουργικών περιστατικών στα λεγόμενα «απογευματινά χειρουργεία» αποτελεί δυσάρεστη εξέλιξη για δύο λόγους:

α. Θα υπάρχει «λελογισμένη» ή «μικρή» (sic) κατά το Υπουργείο αμοιβή χειρουργών και αναισθησιολόγων από τον ίδιο τον ασθενή.

Β. Αναπόδραστα δεν θα οδηγήσει σε αποσυμφόρηση των πρωινών δωρεάν, τυπικά τουλάχιστον, χειρουργείων, όπου όντως η αναμονή μπορεί να φθάσει και στα δύο έτη, για τον απλούστατο και αυταπόδεικτο λόγο ότι θα οδηγήσει μετά βεβαιότητας στην πλήρη απαξίωση των πρωινών χειρουργείων και στην περαιτέρω μείωσή τους καθώς οι πάντες θα στρέφονται προς τα επ΄ αμοιβή απογευματινά ή συχνά θα ακολουθούν τον θεράποντα ιατρό τους στην ιδιωτική δομή στην οποία συνεργάζεται, με το αντίστοιχο – υψηλότατο- κόστος.

Υπάρχει άλλωστε το παράδειγμα των απογευματινών ιατρείων, τα οποία επιβαρύνουν οικονομικά τον ασθενή, τη στιγμή κατά την οποία τα πρωινά έχουν υποβαθμιστεί σε τέτοιο βαθμό ώστε η αναμονή να ανέρχεται σε εβδομάδες και συνηθέστατα σε μήνες.

Ο ασθενής αναγκάζεται να καταβάλει ποσό συνήθως μεταξύ 60 και 100 ευρώ για μία επίσκεψη.

Τα ιδιωτικά χειρουργεία στο ΕΣΥ διαχωρίζουν με απαράδεκτο τρόπο τους πολίτες επί τη βάσει των οικονομικών δυνατοτήτων τους, δημιουργούν συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού και διαπλοκής μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και κατηγοριοποιούν τους ιατρούς με απαράδεκτο τρόπο εντός και εκτός συστήματος. Αν το Υπουργείο επιθυμεί να δημιουργήσει ιδιωτικές πτέρυγες στο ΕΣΥ, θα πρέπει ο ΕΟΠΥΥ να καλύπτει το σύνολο των εξόδων, και να δοθεί το δικαίωμα σε όλους τους ιατρούς, είτε είναι στο ΕΣΥ είτε είναι εκτός ΕΣΥ, πρόσβασης στις υπηρεσίες αυτές προκειμένου να χειρουργούν τους ασθενείς τους.

Η είσοδος του ιδιωτικού τομέα συντελείται με τις συμβάσεις μερικής απασχόλησης οι οποίες κατατείνουν στον ίδιο αποτέλεσμα, ενώ είναι βέβαιο ότι μεγάλος αριθμός ιδιωτών ιατρών θα αντιδράσουν έντονα στον δημιουργούμενο αθέμιτο ανταγωνισμό, καθώς η άμεση πρόσβαση σε δομές του ΕΣΥ εξασφαλίζει πρόσβαση σε μεγάλο αριθμό ασθενών.

Εν κατακλείδι, θεωρούμε επιβεβλημένη την απόσυρση του άρθρου 10 και τη διατήρηση σε ισχύ των επίμαχων διατάξεων του ν. 2889/2001.

Προτεραιότητα όλων πρέπει να αποτελεί ένα δωρεάν, δημόσιο και αξιόπιστο ΕΣΥ, για το οποίο αγωνίστηκαν οι προηγούμενες γενιές και όχι η λεκτικά αποκρυπτόμενη ή ωραιοποιούμενη εμπορευματοποίηση της Υγείας και κυρίως των συμπασχόντων μας, οι οποίοι δεν διαθέτουν την οικονομική άνεση και άρα την πρόσβαση σε ιδιωτικές δομές.




* Πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Πασχόντων από Συγγενείς Καρδιοπάθειες



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένας άνδρας από το Ιράν που είχε χαρακτηριστεί ως ο "πιο βρώμικος άνθρωπος του κόσμου" πέθανε σε ηλικία 94 ετών.

Ο Amou Haji πέρασε περισσότερα από 60 χρόνια χωρίς να κάνει μπάνιο πριν πεθάνει στο Dejgah την Κυριακή, ανέφερε ο Guardian.

Οι ντόπιοι είπαν ότι δεν έκανε μπάνιο λόγω "συναισθηματικών αναποδιών στα νιάτα του", πρόσθεσε το δημοσίευμα.

Το BBC ανέφερε ότι ο Haji φοβόταν ότι θα αρρωστήσει αν χρησιμοποιούσε σαπούνι και νερό.

Τελικά ενέδωσε και "για πρώτη φορά πριν από λίγους μήνες, οι χωρικοί τον πήγαν σε ένα μπάνιο για να πλυθεί", ανέφερε το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων IRNA, σύμφωνα με την Telegraph. "Λίγο καιρό μετά, αρρώστησε και τελικά, την Κυριακή. . . έδωσε τη ζωή του"

Ο Χατζί δεν έχει βοήθεια από κανένα γνωστό μέλος της οικογένειάς του, αλλά ήταν αγαπητός στο χωριό και κάποιοι φέρονται να του έχτισαν ακόμη και μια καλύβα από τσιμεντόλιθο για να κοιμάται.

Η φήμη του εξαπλώθηκε περαιτέρω αφού έγινε viral για το κάπνισμα μιας χούφτας τσιγάρων τη φορά. Χρησιμοποιούσε επίσης ένα μεταλλικό αντικείμενο υδραυλικών εγκαταστάσεων για να καπνίζει τα απόβλητα των ζώων, πρόσθεσε η Telegraph.

Αναφέρθηκε ότι έτρωγε σάπιους σκαντζόχοιρους που είχαν σκοτωθεί στο δρόμο και έπινε πέντε λίτρα νερό καθημερινά από έναν βρώμικο κουβά, σύμφωνα με το δημοσίευμα.

Γιατροί από την Τεχεράνη φέρεται να τον αξιολόγησαν νωρίτερα φέτος και τον έκριναν υγιή.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου