Articles by "ΚΟΙΝΩΝΙΑ"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Το Φθινόπωρο έχει φτάσει και επίσημα και αλλάζουν πολλά στη ζωή όλων μας. Αναλυτικά τι ισχύει με τα νέα μέτρα από τη Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου, σε όλους τους χώρους της εστίασης, της εργασίας, της ψυχαγωγίας και της υγείας.

Όλα τα μέτρα για τους κλειστούς χώρους που θα ισχύσουν από Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου

Στους κλειστούς χώρους εστίασης:

Λειτουργία μόνο για εμβολιασμένους και νοσήσαντες τους τελευταίες έξι μήνες.
Δεν είναι υποχρεωτική χρήση της μάσκας

Θέατρα, κινηματογράφοι:

Μόνο για εμβολιασμένους και νοσήσαντες τους τελευταίες έξι μήνες και ανεμβολίαστους με rapid test αντιγόνου έως και 48 ώρες πριν

Κλειστά γυμναστήρια και αθλητικά σωματεία:

Λειτουργία μόνο για εμβολιασμένους και νοσήσαντες τους τελευταίους έξι μήνες, αλλά και ανεμβολίαστους με rapid τεστ αντιγόνου έως και 48 ώρες πριν.

Στον χώρο εργασίας:

Ο εργοδότης έχει το δικαίωμα να γνωρίζει εάν οι εργαζόμενοί του έχουν εμβολιαστεί.
Σε όλους τους εξωτερικούς και εσωτερικούς χώρους θα πρέπει να υπάρχει σήμανση για υποχρεωτική χρήση μάσκας όπου υπάρχει συνωστισμός.

Τι ισχύει για ανεμβολίαστους εργαζόμενους, μαθητές και φοιτητές

Την Δευτέρα 13/9 μέχρι και την 31η ημέρα του Μαρτίου του 2022 με το άνοιγμα των σχολείων:

Οι ανεμβολίαστοι εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα πρέπει να κάνουν ένα rapid test την εβδομάδα με κόστος 10 ευρώ

Οι ανεμβολίαστοι μαθητές και φοιτητές. Όσον αφορά τους μαθητές είναι υποχρεωτικά τα δύο self test (δωρεάν).

Για τους φοιτητές θα ισχύει το
rapid test δύο φορές την εβδομάδα με οικονομική επιβάρυνση του φοιτητή.

Τέλος τα δωρεάν rapid test από τις δημόσιες δομές για όλους, μόνο για εμβολιασμένους, όχι για ανεμβολίαστους:

Από τις 13 Σεπτεμβρίου στις δημόσιες δομές θα μπορούν να πραγματοποιούν δωρεάν τεστ μόνο οι εμβολιασμένοι και όχι οι ανεμβολίαστοι.

Αναλυτικά όλα τα μέτρα που ισχύουν από Δευτέρα 13/9 (PDF)





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Είναι, πραγματικά, καθοριστικός ο ρόλος που τα συναισθήματά μας διαδραματίζουν στην διαμόρφωση και την εκδήλωση συμπεριφοράς που στοχεύει στην ικανοποίηση αναγκών μας. Η έλλειψη τροφής ή νερού δημιουργεί αντίστοιχα το συναίσθημα της πείνας και της δίψας, η έλλειψη αγάπης ή φίλων μας προξενεί το συναίσθημα της μοναξιάς ενώ απογοήτευση και χαρά συνοδεύουν, αντίστοιχα, αποτυχίες και επιτυχίες μας.

Κάθε άτομο δέχεται εξωγενείς πιέσεις ως συνεπακόλουθα της διαβίωσής μέσα σε οργανωμένα ψυχοκοινωνικά σύνολα, δηλαδή στο ίδιο με άλλα άτομα κοινωνικό σύστημα. Πολλές από τις «εξωγενείς» πιέσεις που ασκούνται στο άτομο από την παιδική του ηλικία μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης μετουσιώνονται σε «ενδογενείς» πιέσεις, δηλαδή οι αρχικά εξωγενείς προς το άτομο αξίες και ψυχοκοινωνικά δεδομένα και πραγματικότητες ενσωματώνονται στην υποκειμενική του πραγματικότητα και καθορίζουν τη συμπεριφορά και τα συναισθήματά του. Τελικά εσωτερικευμένες αξίες έχουν τη δύναμη να αναστείλουν για το άτομο, λειτουργώντας απαγορευτικά, ακόμη και την ικανοποίηση θεμελιακών βιολογικών του αναγκών καθορίζοντας και αυτές ακόμα τις έννοιες ευτυχίας και δυστυχίας!

Η σύγκρουση μεταξύ δύο ή περισσότερων επιθυμιών ενός ατόμου συμβαίνει, ευνόητα, όταν αυτές οι επιθυμίες είναι ασυμβίβαστες. Συγκεκριμένα, όταν η συμπεριφορά που απαιτεί η ικανοποίηση της μιας αποβαίνει απαγορευτική για την ικανοποίηση της άλλης βλέπουμε το άτομο να παραμένει ψυχολογικά προβληματισμένο καθώς η διαμόρφωση και η εκδήλωση συμπεριφοράς για την ικανοποίηση μιας ανάγκης αφήνει, υποχρεωτικά, ανεκπλήρωτη την άλλη.

Ας πάρουμε για παράδειγμα κάποιον γνωστό σας, ή δείτε εσείς τον ίδιο σας τον εαυτό που τον χαρακτηρίζετε ίσως ως άτομο με αυτοπεποίθηση, σιγουριά, αποφασιστικότητα και ψυχό-συναισθηματική επάρκεια. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι αυτό το γνωστό σας άτομο ή εσείς διακατέχεται ταυτόχρονα από μία έντονη ανάγκη για ασφάλεια και μια ακατανίκητη ανάγκη και επιθυμία να τον αγαπούν και να τον περιποιούνται (βιωματικά κατάλοιπα της συμπεριφοράς που έδειχνε η μητέρα του απέναντί του.) Κάθε βήμα ενός τέτοιου ατόμου για ανεξαρτησία στην αντιμετώπιση της ζωής το γεμίζει με άγχος καθώς η ταυτόχρονη υποκειμενική του ανάγκη για σιγουριά, ασφάλεια και προστασία μοιάζει να είναι ασυμβίβαστη με την πορεία και τα συναισθηματικά συνεπακόλουθα που χαρακτηρίζουν την ανεξαρτησία.

Από την άλλη πλευρά αν το άτομο αυτό ενδώσει στην ανάγκη για προστασία, σιγουριά και ασφάλεια, τότε αδυνατεί να προχωρήσει στο δρόμο της ανεξαρτησίας πληγώνοντας έτσι την υποκειμενική αξιολόγηση του εαυτού του ως άτομο με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα!

Στο ξεκίνημα της ζωής τα παιδιά που δεν έχουν ακόμη εσωτερικεύσει τους κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης βρίσκονται συχνά αντιμέτωπα με τη σύγκρουση ενδογενών επιθυμιών τους και εξωγενών πιέσεων που εκλαμβάνονται ως απαγορεύσεις. Με το πέρασμα του χρόνου και την επίδραση της κοινωνικοποίησης, τα μεγαλύτερα παιδιά, και αργότερα τα ώριμα άτομα μαθαίνουν να συμβιβάζουν τις υποκειμενικές, ενδογενείς ανάγκες με τις αντικειμενικές, εξωγενείς πιέσεις αποφεύγοντας το συναίσθημα της σύγκρουσης. Παραμένει, όμως, σχεδόν πάντα μέσα μας μια αίσθηση απογοήτευσης έστω και εάν με τον συμβιβασμό αποφεύγουμε ακόμη πιο έντονα συναισθήματα που θα δημιουργούσε και η αρχική σύγκρουση αλλά και η παρατεταμένη αποφυγή επίλυσής της.

Η σύγκρουση που δημιουργείται ανάμεσα σε δύο εξωγενείς πιέσεις ή απαιτήσεις του περιβάλλοντος είναι περισσότερο συμβολική αλλά το ίδιο οδυνηρή για κάθε άτομο που την βιώνει. Η τελική επιλογή που θα κάνετε είναι, φυσικά, θέμα αξιολόγησης δικιάς σας αλλά δεν θα δημιουργήσει, τις περισσότερες φορές στα περισσότερα άτομα έντονα αρνητικά συναισθήματα.

Τύποι συγκρούσεων

Ας δούμε αναλυτικότερα τους τρείς θεμελιακούς τύπους συγκρούσεων που σχεδόν καθημερινά αντιμετωπίζουμε άνδρες, γυναίκες, και παιδιά.

Στην περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ δύο θετικών επιθυμιών «Έλξη-Έλξη» το άτομο αντιμετωπίζει το δίλημμα της ικανοποίησης της μιας με παράλληλη είσπραξη απογοήτευσης που προέρχεται από την μη πλήρωση της άλλης. Καθημερινά παραδείγματα αυτού του τύπου σύγκρουσης αποτελούν η απλή επιλογή μεταξύ δυο φαγητών ή γλυκών ή φρούτων, η παρακολούθηση μιας από δύο καλές κινηματογραφικές ταινίες ή η επιλογή ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα σήριαλ ταυτόχρονης προβολής στην τηλεόραση. Στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας μπορούμε να μαγνητοσκοπήσουμε ένα σήριαλ την ώρα που παρακολουθούμε το άλλο, αλλά καθώς ο χρόνος μας λείπει το ερώτημα είναι πότε θα δούμε το…μαγνητοσκοπημένο;

Η δεύτερη σύγκρουση αφορά την ιδιόμορφη κατάσταση όπου καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο αρνητικές επιθυμίες ή πιέσεις «απώθηση-απώθηση» και έχει συνοψισθεί με επιτυχία στο λαϊκό μας εκείνο απόφθεγμα που διατείνεται «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα...» Οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν περιγράψει αυτήν την περίπτωση με τη φράση «το μη χείρον βέλτιστο...»Η πιο ρεαλιστικά όποια επιλογή και αν κάνουμε δεν πρόκειται να...χαρούμε.

Ο τρίτος τύπος αφορά την επιλογή ανάμεσα σε μια θετική και μια αρνητική επιθυμία ή πίεση και είναι γνωστός ως «έλξη-απώθηση» αλλά προσοχή τα πράγματα ΔΕΝ είναι τόσο απλά όσο φαίνονται καθώς ο τύπος αυτός δεν αναφέρεται στην περίπτωση όπου διαλέγουμε το επιθυμητό και τελειώνουμε αλλά στην περίπλοκη κατάσταση όπου το θετικό ενέχει ταυτόχρονα θετικά και αρνητικά στοιχεία.

Για να γίνει κατανοητός αυτός ο τύπος σύγκρουσης ας δούμε ένα επαρκώς περιγραφικό παράδειγμα που αφορά στο αιώνιο «δίλημμα» τλης σύναψης ενός γάμου. Συχνά ο γάμος γίνεται αφορμή σοβαρής σύγκρουσης για κάθε νέο άτομο καθώς μαζί με τη σιγουριά, την αμοιβαία αγάπη και την προσωπική ολοκλήρωση έχει και στοιχεία απώλειας της προσωπικής ελευθερίας, όπως και δημιουργία και ανάληψη αμοιβαίων ευθυνών και περιορισμών.



Αλλά και η περίπτωση ενός ρομαντικού ραντεβού που επιθυμεί κάθε νέος και κάθε νέα, γίνεται αιτία σύγκρουσης για τα «ντροπαλά» τα συνεσταλμένα άτομα που τα διακρίνει και κοινωνική αδεξιότητα και έτσι αντιμετωπίζουν την τόσο επιθυμητή συνάντηση με έντονα στοιχεία άγχους και φοβικές αντιδράσεις...

Είναι αλήθεια ότι οι συγκρούσεις επιθυμιών και πιέσεων αποτελούν ένα αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της βιολογικής μας φύσης αλλά ταυτόχρονα και αποτέλεσμα της κοινωνικής μας συμβίωσης στο οργανωμένο σύνολο που είναι η κοινωνία. Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ώριμης προσωπικότητας είναι και η ικανότητα για επιτυχημένη αποφυγή των συγκρούσεων που καθημερινά αντιμετωπίζουμε όλοι (που όμως καταδικάζουν μερικά άτομα σε νευρωτική αδράνεια και ψυχό-συναισθηματική τελμάτωση) ή ακόμη για ανώδυνη επίλυση των διαφόρων συγκρούσεων που από τα δεδομένα της αντικειμενικής πραγματικότητας είναι...αναπόφευκτες...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τον κίνδυνο να βρεθεί αντιμέτωπο το φετινό χειμώνα με μικρά ή μεγάλα προβλήματα φτωχοποίησης ένα στα τρία ελληνικά νοικοκυριά επισημαίνουν μέσω του ethnos.gr καθηγητές οικονομικών και εκπρόσωποι καταναλωτικών οργανώσεων. Αιτία είναι η αύξηση των τιμών όλων των προϊόντων, μεταξύ των οποίων και αγαθών πρώτης ανάγκης, εξαιτίας διαφόρων παραμέτρων, η οποία άρχισε να γίνεται αισθητή τους πρώτους μήνες του έτους, αλλά παρουσίασε σημαντικές ανοδικές τάσεις από το τέλος της άνοιξης και μετά.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις προβλέπονται αυξήσεις - φωτιά στις τιμές 
(που ήδη τις υφιστάμεθα από τώρα) και εξ αιτίας των 1 στα 3 νοικοκυριά κινδυνεύει με φτωχοποίηση.

Η αύξηση των τιμών των καταναλωτικών αγαθών από 15% - 20% θα πρέπει να θεωρείται ως πολύ πιθανή.

Όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ, σύμφωνα με τον καθηγητή Διεθνών και Επιχειρηματικών Δραστηριοτήτων του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Γιάννη Χατζηδημητρίου, ξεκάθαρη εικόνα, για το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση στα πορτοφόλια των νοικοκυριών, είναι πολύ πιθανό να έχουμε τον ερχόμενο Οκτώβριο ή το Νοέμβριο. Ωστόσο, με βάση τα σημερινά δεδομένα μία αύξηση των τιμών των αγαθών κατά περίπου 15%-20% θα πρέπει να θεωρείται ως πολύ πιθανή. Το παραπάνω ποσοστό μπορεί να μην είναι υπερβολικά υψηλό, ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί εύκολα διαχειρίσιμο από οικογένειες, οι οποίες και σήμερα εξοικονομούν πολύ οριακά τα προς το ζειν.

Από την πλευρά του ο πρόεδρος του Κέντρου Προστασίας Καταναλωτών (ΚΕΠΚΑ), Νίκος Τσεμπερλίδης, καλεί καταναλωτές και παραγωγούς σε συστράτευση για συλλογική αντίδραση, προκειμένου να σταλεί ένα ηχηρό μήνυμα για την κακή λειτουργία της αγοράς.

«Κάποιες οικογένειες θα ζοριστούν πολύ»

Κατά τον κ. Χατζηδημητρίου, σε περίπτωση συνέχισης ανόδου των τιμών των αγαθών σε παγκόσμιο επίπεδο είναι δεδομένο ότι σημαντική μερίδα των ελληνικών νοικοκυριών θα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα.


«Η ελληνική κοινωνία έχει διαφορετικά εισοδηματικά επίπεδα. Αν συνεχιστεί αυτή η αυξητική τάση των τιμών, πιστεύω ότι το 50% των νοικοκυριών δε θα αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα. Ένα 20% θα αναγκαστεί να μειώσει την κατανάλωση, αλλά πιστεύω ότι θα αντέξει, όμως, το υπόλοιπο 30% θα βρεθεί αντιμέτωπο με σοβαρά προβλήματα, ιδίως αν η αύξηση των τιμών είναι μεγάλη στα βασικά αγαθά. Για παράδειγμα, αν το ψωμί ή το γάλα αυξηθούν κατά 10%, η κατάσταση θα είναι σε γενικές γραμμές διαχειρίσιμη, ωστόσο, θα είναι μεγάλα τα προβλήματα που θα παρουσιαστούν και κάποιες οικογένειες θα ζοριστούν πολύ σε περίπτωση αύξησης των τιμών τους κατά 30% ή 40%. Εκτιμώ ότι τα είδη πρώτης ανάγκης δε θα σημειώσουν μεγαλύτερη αύξηση από το 15%-20%. Ο καταναλωτής θα πρέπει να δείξει τη δύναμή του. Να κάνει έρευνα αγοράς και να προσέξει από που θα αγοράζει. Τον Οκτώβριο ή το Νοέμβριο θα έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για την εξέλιξη του ζητήματος», τονίζει στο ethnos.gr ο κ. Χατζηδημητρίου.

Το παρήγορο είναι, ωστόσο, ότι ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας αναμένει μια παροδική αύξηση των τιμών των αγαθών και σημειώνει ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε ανοδική τροχιά, γεγονός που συμβάλλει, ώστε θα είναι σχετικά περιορισμένα τα προβλήματα.


«Είναι θετικό ότι η ελληνική οικονομία πάει καλά. Ο τουρισμός πήγε καλά φέτος και η βιομηχανική παραγωγή κάνει ρεκόρ σε διάφορους τομείς. Αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις θα προσλαμβάνουν υπαλλήλους. Επίσης, εκτιμώ ότι οι αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων θα αποτελέσουν ένα παροδικό φαινόμενο. Όπως λόγω της καραντίνας παρατηρήθηκε μία πτώση των τιμών, διότι η παραγωγή δεν είχε σταματήσει, αλλά μειώθηκε σημαντικά η ζήτηση, έτσι πιστεύω ότι θα συμβεί και τώρα με τις αυξήσεις», αναφέρει ο κ. Χατζηδημητρίου.


Κάλεσμα σε συλλογική αντίδραση

Για ατομισμό, στον οποίο έχουν περιέλθει καταναλωτές και παραγωγοί και για συλλογική αντίδραση, προκειμένου να περιοριστούν τα φαινόμενα φτωχοποίησης κάνει λόγο ο κ. Τσεμπερλίδης. Παράλληλα, παραθέτει στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, από τα οποία φαίνεται μια ξεκάθαρη άνοδος του πληθωρισμού τον τελευταίο χρόνο

«Υπάρχει πρόβλημα στην εφοδιαστική αλυσίδα και θεωρώ ως πολύ πιθανό τουλάχιστον ένα 30% της ελληνικής κοινωνίας να βρεθεί αντιμέτωπο με φαινόμενα φτωχοποίησης. Αρκεί να σκεφθούμε ότι ένα 15% είναι σήμερα άνεργο. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν ξεκάθαρα την αλήθεια. Το περσινό Ιούλιο ο πληθωρισμός βρισκόταν στο -1,8 ενώ τον ίδιο μήνα της φετινής χρονιάς έφτασε στο +1,4. Την ίδια στιγμή, ο… λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται και είναι δεδομένο ότι υπάρχουν φαινόμενα κερδοσκοπίας ακόμα και αισχροκέρδειας στην αγορά. Οι έμποροι αγόρασαν τη βρώσιμη ελιά της Χαλκιδικής με ποσοστό -50%, αλλά την πούλησαν στην ίδια με την προηγούμενη σαιζόν τιμή. Επίσης, τα γαλακτοκομικά αυξήθηκαν κατά 20%, αλλά κανένας δεν αντέδρασε. Παραγωγοί και καταναλωτές μπήκαν σε ατομισμό και δε λειτούργησε η συλλογική αντίδραση. Οι καταναλωτές πρέπει να αντιδράσουμε, να πάψουμε να είμαστε υποχείρια. Αλλιώς θα κλάψουμε πάνω από το… χυμένο γάλα. Η συλλογική αντίδραση στέλνει πολύ ηχηρά μηνύματα», τονίζει ο κ. Τσεμπερλίδης.


Γιατί αυξάνονται οι τιμές

Όπως αναφέρει ο κ. Χατζηδημητρίου, σειρά παραμέτρων οδήγησε στην αύξηση των τιμών των προϊόντων, με κυριότερη την άνοδο του μεταφορικού κόστους σε παγκόσμιο επίπεδο, το οποίο συμπαρασύρει τις αξίες σχεδόν όλων των αγαθών.

«Εξαγωγείς και επιχειρηματίες κάνουν λόγο ακόμα και για… πενταπλασιασμό του μεταφορικού κόστους. Αυτό άρχισε να γίνει αντιληπτό τους πρώτους μήνες της φετινής χρονιάς, ωστόσο, τους τελευταίους τρεις – τέσσερις μήνες το μεταφορικό κόστος έχει αυξηθεί πολύ. Επιπλέον, αυξήθηκαν οι τιμές των πρώτων υλών, διότι μετά την καραντίνα και την πρόοδο των εμβολιασμών σε παγκόσμιο επίπεδο ξεκίνησε μια άνοδος της ζήτησης προϊόντων. Η οικονομία άρχισε πάλι να ζεσταίνεται. Όμως, η άνοδος της ζήτησης δε συνοδεύτηκε από μία αντίστοιχη αύξηση της παραγωγής. Χρειάζεται χρόνος μέχρι να αναπροσαρμοστούν οι παραγωγικές διαδικασίες. Η αυξημένη, λοιπόν, ζήτηση και η αργή αύξηση της προσφοράς προκάλεσαν άνοδο των τιμών. Παράλληλα, προς την κατεύθυνση αυτή οδηγούν και τοπικά φαινόμενα από χώρα σε χώρα και βέβαια οπωσδήποτε εμφανίστηκαν και φαινόμενα κερδοσκοπίας από κάποιες επιχειρήσεις που εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση. Κάποιες, μάλιστα, επιχειρήσεις έφτασαν και στην αισχροκέρδεια. Μέχρι στιγμής οι αυξήσεις των τιμών των προϊόντων είναι λογικές, αλλά για το μέλλον φοβάμαι και τα λέω αυτά, για να είμαστε προετοιμασμένοι», σημειώνει ο κ. Χατζηδημητρίου.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Αυτή η επιχειρηματολογία για το οτι στα δημόσια πράγματα (και στη δημόσια συζήτηση) μόνο οι ειδικοί δικαιούνται να έχουν γνώμη και άποψη είναι ένα από τα αρχαιότερα ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ επιχειρήματα.

Ο Πλάτωνας (εκ των βάσεων του καταστήματος της Ολιγαρχίας ανά τους αιώνες και μέγας εχθρός της Δημοκρατίας) ξεδιπλώνει το επιχείρημα περί «ειδικών» στον διάλογο Πρωταγόρας.

Η «Πολιτεία», του Πλάτωνα, με τους σοφούς κυβερνήτες, είναι πάλι για το ίδιο πράγμα. Κυβερνήτες γίνονται αυτοί που μορφώνονται «επιστημονικά» για να κυβερνήσουν.

Η Ολιγαρχία [και Ολιγαρχία θα πει «λίγοι στην εξουσία» και ΟΧΙ Ολιγαρχία του Πλούτου, «ηλίθιε», που σου έκαναν το μυαλό μαντάρα οι αριστερές ιδεοληψίες] δεν θέλει πολίτες. Θέλει ΥΠΗΚΟΟΥΣ. Και οι υπήκοοι ΔΕΝ δικαιούνται να έχουν γνώμη και άποψη. Το καθήκον τους είναι να υπακούν.

Στην σύγχρονη εποχή είχαμε και την «Πεφωτισμένη Δεσποτεία» (τρομάρα της), Φρειδερίκος ο Βου νομίζω, κλπ κλπ.

Ο Κοινοβουλευτισμός, καμμία σχέση με Δημοκρατία, είναι Εφαρμοσμένη Ολιγαρχία. Τα κόμματα είναι οι στυλοβάτες του οικοδομήματος της Ολιγαρχίας. Και τα αριστερά. Μόνο οι δημόσιοι άρχοντες και οι δικοί τους «επιστήμονες» και προπαγανδιστές δικαιούνται να έχουν άποψη. Ο λαός όχι. Δεν έχει σημασία η μόρφωση και τα πτυχία των ανθρώπων του λαού. Δεν δικαιούνται. Τέλος.

Η Δημοκρατία, η Ελληνική Δημοκρατική παράδοση τέλοσπάντων, θεωρεί πως η πολιτική είναι ΓΝΩΜΗ. Και όχι επιστήμη. «Εδοξε τη Βουλή και τω Δήμω» θα πει «έτσι φάνηκε σωστό στη Βουλή και στο Λαό».

Γνώμη δικαιούνται όλοι. Και αναλαμβάνουν και την ευθύνη για τις προτάσεις τους προς τις δημόσιες αρχές. Οχι «πολιτική ευθύνη» και τέτοιες πουτανιές. Αληθινή ευθύνη.

Το ότι ένα από τα πιο αρχαία ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ επιχειρήματα όχι απλώς επιζεί αλλά γνωρίζει τέτοια δόξα στις μέρες μας, όπως αυτό των «ειδικών», αρκεί για να μας δείξει σε τι ολιγαρχική νύχτα ζούμε και σε ποιον εφιάλτη περπατάμε ξυπόλυτοι.


Θραξ Αναρμόδιος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Σε ελεγκτικό κλοιό θα βρεθεί η περιουσιακή κατάσταση όλων των φορολογουμένων που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο.

Στόχος να ξεχωρίσουν οι οφειλές που θεωρούνται ότι είναι ανεπίδεκτες είσπραξης, δηλαδή είναι αδύνατον να εισπραχθούν και θα μπορούν υπό προϋποθέσεις να διαγραφούν από αυτές που μπορούν να εισπραχθούν. Με εγκύκλιο της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων κοινοποιούνται οι φορολογικές διατάξεις του νέου νόμου 4820/21,που περιγράφουν αναλυτικά τις προϋποθέσεις αλλά και τη διαδικασία σύμφωνα με την οποία οι οφειλές θα χαρακτηρίζονται ως ανεπίδεκτες είσπραξης και θα διαγράφονται.

Ειδικότερα:
Ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο, καθώς και συμβεβαιωμένες οφειλές προς τρίτους χαρακτηρίζονται ως ανεπίδεκτες είσπραξης, εφόσον συντρέχουν σωρευτικά οι κάτωθι προϋποθέσεις:

α. Έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες με βάση τα εκάστοτε πρόσφορα διαθέσιμα ηλεκτρονικά μέσα της φορολογικής διοίκησης και δεν διαπιστώθηκε η ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη και των συνυπόχρεων ή απαιτήσεων αυτών έναντι τρίτων ή διαπιστώθηκε η καθ’ οποιονδήποτε τρόπο εκποίηση των περιουσιακών τους στοιχείων που δεν υπόκειται σε ακύρωση ή σε διάρρηξη και διαπιστώθηκε η ολοκλήρωση της διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης επί κινητών, ακινήτων ή απαιτήσεων του οφειλέτη με επίσπευση του Δημοσίου ή τρίτων ή με διαδικασία εκκαθάρισης και η παύση των εργασιών της πτώχευσης, εφόσον πρόκειται για πτωχό.

β. Έχει υποβληθεί αίτηση ποινικής δίωξης, ή δεν είναι δυνατή η υποβολή της.

γ. Έχει πραγματοποιηθεί έλεγχος από ειδικά οριζόμενο ελεγκτή της αρμόδιας φορολογικής ή τελωνειακής αρχής, ο οποίος πιστοποιεί, με βάση ειδικά αιτιολογημένη έκθεση ελέγχου, ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις των προηγούμενων περιπτώσεων και ότι είναι αντικειμενικά αδύνατη η είσπραξη των οφειλών.

Προκειμένου για εταιρείες που τελούν υπό κρατικό έλεγχο ή στις οποίες ασκείται κρατική εποπτεία και οι οποίες τελούν υπό εκκαθάριση ή πτώχευση, απαιτείται η αναγγελία του Δημοσίου στις ανωτέρω διαδικασίες εκκαθάρισης ή πτώχευσης .
Οι πράξεις του χαρακτηρισμού των επιδεκτικών ή ανεπίδεκτων είσπραξης και της καταχώρισης των απαιτήσεων σε ειδικά βιβλία ανεπίδεκτων είσπραξης γίνονται με απόφαση του Διοικητή της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων σύμφωνα με τις διατάξεις που τη διέπουν. Εφόσον πρόκειται για οφειλές άνω του 1,5 δις ευρώ, οι πράξεις αυτές κοινοποιούνται στην Υπηρεσία Επιτρόπου του Ελεγκτικού Συνεδρίου που είναι αρμόδια για τον έλεγχο των δημόσιων εσόδων, από την οποία και ελέγχονται. Αν κρίνεται αναγκαίο, έλεγχος μπορεί να διενεργηθεί και στις πράξεις της παρούσας που αφορούν συνολική βασική οφειλή κατώτερη του ως άνω ποσού.
Από την καταχώριση της οφειλής στα βιβλία των ανεπίδεκτων είσπραξης και για χρονικό διάστημα 10 ετών από τη λήξη του έτους μέσα στο οποίο έγινε η καταχώριση:

α) αναστέλλεται αυτοδικαίως η παραγραφή της,

β) δεν χορηγείται στον οφειλέτη και στα συνυπόχρεα πρόσωπα αποδεικτικό φορολογικής ενημερότητας για οποιαδήποτε αιτία ούτε άλλο νομίμως προβλεπόμενο πιστοποιητικό για μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων, εκτός εάν πρόκειται για είσπραξη χρημάτων που θα διατεθούν για την ικανοποίηση του Δημοσίου ή για εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, το προϊόν των οποίων θα διατεθεί για τον ίδιο σκοπό,

γ) δεσμεύονται στο σύνολο τους οι τραπεζικοί και επενδυτικοί λογαριασμοί και το περιεχόμενο των θυρίδων σε τράπεζες ή άλλα πιστωτικά ιδρύματα των παραπάνω προσώπων .

Το Δημόσιο διατηρεί ακέραιο το δικαίωμά του για την είσπραξη της οφειλής ή συμψηφισμό και μετά την καταχώρισή της στα ειδικά βιβλία των ανεπίδεκτων είσπραξης.
Οφειλή που έχει καταχωρισθεί, κατά τα ανωτέρω, ως ανεπίδεκτη είσπραξης επαναχαρακτηρίζεται ως εισπράξιμη, εάν πριν από την παραγραφή της, διαπιστωθεί ότι υπάρχει δυνατότητα μερικής ή ολικής ικανοποίησής της είτε από τον οφειλέτη είτε από συνυπόχρεο πρόσωπο. Διαγραφή των οφειλών προς το Δημόσιο Ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο, καθώς και συμβεβαιωμένες οφειλές προς τρίτους που έχουν χαρακτηριστεί ως ανεπίδεκτες είσπραξης, δύνανται να κριθούν διαγραπτέες και να διαγραφούν και πριν από την παρέλευση της προθεσμίας εφόσον συντρέχουν σωρευτικά οι παρακάτω προϋποθέσεις:

α. έχουν ολοκληρωθεί οι προβλεπόμενες ενέργειες για τον χαρακτηρισμό τους ως ανεπίδεκτων είσπραξης,

β. έχουν ολοκληρωθεί οι σχετικές ενέργειες για την ανταλλαγή των πληροφοριών και των διαδικασιών αναγκαστικής είσπραξης για τα κράτη με τα οποία υφίστανται αντίστοιχες συμφωνίες και σε κάθε περίπτωση τουλάχιστον με τα κράτη μέλη της Ε.Ε.,

γ. έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες στην αλλοδαπή κατόπιν αξιοποίησης πληροφοριών και δεν διαπιστώθηκε η ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη ή απαιτήσεων αυτού έναντι τρίτων,

δ. έχει ολοκληρωθεί η ποινική διαδικασία σε βάρος των οφειλετών εφόσον προβλέπεται, με την έκδοση αμετάκλητης δικαστικής απόφασης.

Ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο, καθώς και συμβεβαιωμένες οφειλές προς τρίτους που δεν έχουν χαρακτηριστεί ανεπίδεκτες είσπραξης μπορούν να διαγραφούν, εφόσον εμπίπτουν αποκλειστικά και μόνο στις ακόλουθες κατηγορίες οφειλών:

α. οφειλές αποβιωσάντων που δεν καταλείπουν οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο και των οποίων οι κληρονόμοι αποποιήθηκαν την επαχθείσα κληρονομιά,

β. οφειλές ανά φορολογούμενο μικρότερες του ποσού του εκάστοτε ελάχιστου ποσού φόρου από την καταβολή του οποίου απαλλάσσεται ο φορολογούμενος.


Η διαγραφή των απαιτήσεων και η καταχώρισή τους σε ειδικά βιβλία διαγραφών γίνονται με απόφαση του Διοικητή της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, σύμφωνα με τις διατάξεις που τη διέπουν. Οι πράξεις αυτές κοινοποιούνται στην Υπηρεσία Επιτρόπου του Ελεγκτικού Συνεδρίου, που είναι αρμόδια για τον έλεγχο των δημόσιων εσόδων από την οποία και ελέγχονται.


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κατά 53.539 αυξήθηκαν οι άνεργοι σε ένα μήνα, από τον Ιούνιο ως τον Ιούλιο του 2021, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ανεργίας του ΟΑΕΔ.

Οι άνεργοι για τον Ιούλιο του 2021 ανήλθαν σε 1.002.261, αυξημένοι κατά 5,54% σε ένα μήνα.

Συγκεκριμένα, το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων, με κριτήριο την αναζήτηση εργασίας , ανήλθε σε 972.981 άτομα. Από αυτά 567.244 (ποσοστό 58,3%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών και 405.737 (ποσοστό 41,7%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών. Οι άνδρες ανέρχονται σε 323.321 (ποσοστό 33,23%) και οι γυναίκες ανέρχονται σε 649.660 (ποσοστό 66,77%).

Το σύνολο των εγγεγραμμένων λοιπών (μη αναζητούντων εργασία) ανήλθε σε 29.280 άτομα. Οι άνδρες ανέρχονται σε 9.146 (ποσοστό 31,24%) και οι γυναίκες σε 20.134 (ποσοστό 68,76%).

Το σύνολο των επιδοτούμενων ανέργων ανέρχεται σε 85.036 άτομα δηλαδή περίπου ένας στους 12 λαμβάνει το πενιχρό επίδομα του ΟΑΕΔ.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΑΕΔ:

1. Το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων, με κριτήριο την αναζήτηση εργασίας (αναζητούντων εργασία), για τον μήνα Ιούλιο 2021, ανήλθε σε 972.981 άτομα. Από αυτά 567.244 (ποσοστό 58,30%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών και 405.737 (ποσοστό 41,70%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών. Οι άνδρες ανέρχονται σε 323.321 (ποσοστό 33,23%) και οι γυναίκες ανέρχονται σε 649.660 (ποσοστό 66,77%).

2. Το σύνολο των εγγεγραμμένων λοιπών (μη αναζητούντων εργασία), για τον μήνα Ιούλιο 2021, ανήλθε σε 29.280 άτομα. Οι άνδρες ανέρχονται σε 9.146 (ποσοστό 31,24%) και οι γυναίκες σε 20.134 (ποσοστό 68,76%).

3. Το σύνολο των επιδοτούμενων ανέργων για τον μήνα Ιούλιο 2021, (αφορά τον αριθμό των δικαιούχων που πληρώθηκαν εντός του αντίστοιχου μήνα) ανέρχεται σε 85.036 άτομα, από τα οποία οι 80.551 (ποσοστό 94,73%) είναι κοινοί και λοιπές κατηγορίες επιδοτουμένων και οι 4.485 (ποσοστό 5,27%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων. Οι άνδρες ανέρχονται σε 35.082 (ποσοστό 41,26%) και οι γυναίκες σε 49.954 (ποσοστό 58,74%).
Από το σύνολο των επιδοτουμένων ανέργων 71.452 (ποσοστό 84,03%) είναι κοινοί, 1.822 (ποσοστό 2,14%) είναι οικοδόμοι, 4.485 (ποσοστό 5,27%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων, 1.085 (ποσοστό 1,28%) είναι εποχικοί λοιποί (αγροτικά), 6.158 (ποσοστό 7,24%) είναι εκπαιδευτικοί, και 34 (ποσοστό 0,04%) είναι λοιποί.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η μακρά διαδρομή του «ακαταμάχητου γητευτή» του καλοκαιριού στον χρόνο, και πώς εμπλέκεται σε αυτή το ελληνικό δαιμόνιο
Στην παιδική μνήμη τουλάχιστον δύο γενεών υπήρξε συνυφασμένο με το εύρος του θέρους. Το πρώτο παγωτό «άνοιγε» την εποχή της ξεγνοιασιάς και το τελευταίο σηματοδοτούσε την έναρξη μιας νέας μαθητικής σεζόν. Η παγωμένη λιχουδιά των διαφόρων γεύσεων, μαζί με τις βουτιές στη θάλασσα ήταν πεδίο παιχνιδιού για τα παιδιά που συναγωνίζονταν μεταξύ τους στο ποιο θα πετύχαινε τη μέγιστη απόδοση...

Τα μετρούσαν τότε οι πιτσιρικάδες τα παγωτά που κατανάλωναν το καλοκαίρι κι όταν συναντιόνταν στον αγιασμό του σχολείου, ανακοίνωναν περήφανοι ο ένας στον άλλο το σύνολο εκείνων που κατανάλωσαν, σε έναν αριθμό που ενίοτε άγγιζε ή και ξεπερνούσε τα τρία ψηφία. Από τη δεκαετία του ΄80 κι ύστερα, όταν εμφανίστηκαν και άρχισαν να πυκνώνουν τα ζαχαροπλαστεία που σέρβιραν παγωτό και τον χειμώνα, η λιχουδιά έχασε την… αίγλη της ως καλαντάρι των λιλιπούτειων μαθητών και μετατράπηκε σε απόλαυση παντός καιρού για όλες τις ηλικίες…

Από τον ουρανίσκο του Μεγαλέξανδρου και του Νέρωνα στην καρδιά των διαφωτιστών

Παγωτό. Η καταναλωτική συνήθεια, που προσφέρει το απολαυστικότερο μυρμήγκιασμα στον ουρανίσκο. Στην Ελλάδα φτάνει μόλις τη δεκαετία του ΄30, αλλά φαίνεται πως η ιστορία του χάνεται πολύ βαθιά στο παρελθόν. Λένε πως η πρώτη μορφή παγωτού καταγράφεται την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου (336 - 323 π.Χ), καθώς ο καλοφαγάς Μακεδόνας στρατηλάτης απολαμβάνει παγωμένα (στο χιόνι) φρούτα περιχυμένα με μέλι. Μια αντίστοιχη λιχουδιά, γεύεται αιώνες μετά και ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρωνας (37-68 μ. Χ.), ο οποίος στέλνει τους σκλάβους του στα βουνά για να μαζέψουν φρέσκο χιόνι και να το φέρουν πίσω για να το απολαύσει μαζί με τα φρούτα του.


Παρασκευαστής της δυναστείας των Τανγκ στην Κίνα (618 έως το 907 μ. Χ.) βρίσκει τρόπο να φτιάχνει γευστικά μείγματα από πάγο και γάλα, ενώ για την εμφάνισή της στην Ευρώπη, η συγκεκριμένη λιχουδιά αποδίδεται στα… «λάφυρα» του ταξιδευτή Μάρκο Πόλο (13ος αι.).
Σ. Τζέικομπ Φάσελ

Κάπου στις αρχές του 17ου αι. ο Γάλλος σεφ του βασιλιά Καρόλου Α΄ (1600-1649) της Αγγλίας εντυπωσιάζει τους επίσημους συνδαιτυμόνες του με ένα επιδόρπιο που θυμίζει χιόνι, αλλά είναι γλυκό. Ο Κάρολος «κόβει» στον σεφ της Αυλής 500 λίρες ετησίως, ως «επίδομα σιωπής». Για να μην αποκαλύψει σε κανέναν τη συνταγή του δροσιστικού επιδόρπιου και να συνεχίσει να το φτιάχνει μόνο για τον ίδιο και τους επίσημους καλεσμένους του. Αλλά το μυστικό κάποτε διαρρέει. Άλλωστε, νωρίτερα, το 1533, όταν η Αικατερίνη των Μεδίκων παντρεύεται τον Ερρίκο Β', φέρνει στη νέα της πατρίδα ένα επιδόρπιο από γλυκιά κρέμα, που θυμίζει πολύ την κατοπινή συνταγή του Γάλλου σεφ και πιθανολογείται ότι αποτελεί τον πρόδρομό της.


Το θέμα είναι ότι, ως εμπορικό προϊόν πλέον, και το παγωτό της εποχής -όπως κάθε τι ιδιαίτερο- παρασκευάζεται και προορίζεται για τους πλουσίους. Δεδομένης, άλλωστε, της δυσκολίας να συντηρηθεί το κύριο συστατικό της συνταγής, ο πάγος, το είδος καθίσταται μάλλον λιγοστό, δυσεύρετο και απλησίαστο στους μη έχοντες… Πέραν τούτου, δαπανηρή και επίπονη είναι και η παρασκευή του, καθώς χρειάζονται δύο μεγάλοι κάδοι με μεγάλες ποσότητες πάγου και αλατιού και τουλάχιστον 40 λεπτά της ώρας συνεχές ανακάτεμα του μείγματος, ώστε ούτε να λιώσει, ούτε να παρουσιάσει κρυστάλλους.

Το πρώτο στέκι παγωτού στην Ευρώπη

Οι πρώτες συνταγές παγωτού πάντως εμφανίζονται στις αρχές του 18ου αι. και φιλοξενούνται σε γαλλικό βιβλίο υπό τον τίτλο «Η τέχνη τού να φτιάχνεις παγωτό». Ωστόσο, νωρίτερα, αρκετοί είναι οι ασχολούμενοι με την παρασκευή εδεσμάτων που διαγκωνίζονται ατύπως στη μάχη τού ποιος θα φτιάξει το τέλειο παγωτό. Η ιστορία, εντέλει, δικαιώνει τον Σικελό μάγειρα Φραντσέσκο Προκόπιο ντέι Κολτέλι (Francesco Procopio dei Coltelli), ο οποίος το 1686 ανοίγει στην καρδιά του Παρισιού το «Café Procope», το πρώτο καφενείο της γαλλικής πρωτεύουσας, κατά κάποιους και το πρώτο παγκοσμίως. Το κατάστημα σύντομα μετατρέπεται σε στέκι ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης. Από τα τραπέζια του περνούν όλοι οι αστέρες της Κομεντί Φρανσαίζ (Comedie francaise), αλλά και ο Ρακίνας, και ο Ρουσώ και ο Βολταίρος και ο Ντιτερό και ο Μπαλζάκ και ο Φρανκλίνος και πολλοί πολλοί άλλοι. Ένας από τους λόγους της επιτυχίας του καφενείου είναι το παγωτό, που σερβίρει. Αλλά πώς έχει ξεκινήσει να φτιάχνει παγωτό ένας Σικελός, γεννημένος στους πρόποδες της Αίτνας;


Cafe Le Procoppe

Ο Φραντσέσκο Προκόπιο είναι γόνος οικογένειας ψαράδων. Τόσο ο παππούς του όσο και ο πατέρας του συντηρούν τις οικογένειές τους ψαρεύοντας πότε στον κόλπο του Κάπο ντ΄ Ορλάντο και πότε στις θάλασσες της Ταορμίνας και της Κατάνιας. Το παγωτό αυτή την εποχή είναι μία έννοια άγνωστη, αλλά η ιταλική λέξη «σορμπέτο» (sorbetto) είναι γνωστή, εύγεστη και ιδιαιτέρως απολαυστική στο θερμό κλίμα της Σικελίας… Πρόκειται για το δροσιστικό επιδόρπιο, που αιώνες μετά, θα φτάσει στην Ελλάδα ως γρανίτα. Μία κατεψυγμένη υγρή νοστιμιά, που παρασκευάζεται από μελωμένο νερό και χυμούς φρούτων. Στην πραγματικότητα, το sorbetto είναι η ιταλική εκδοχή του περσικού «şerbet», ενός δροσιστικού γλυκού ροφήματος αναμεμειγμένου κυρίως με λεμόνια και χυμούς λουλουδιών, όπου όμως προστίθενται και στοιχεία γάλακτος. Οι Ιταλοί το έχουν φέρει στον τόπο τους έχοντας αφαιρέσει παντελώς το γάλα. Αλλά ο παππούς του Φραντσέσκο Προκόπιο, που τυχαία έχει δοκιμάσει από αυτό το αυθεντικό ανατολίτικο επιδόρπιο και έχει ενθουσιαστεί, όταν δεν ψαρεύει, σκέφτεται και πειραματίζεται. Προσπαθεί να κατασκευάσει το μηχάνημα, που χρησιμοποιούν οι Πέρσες για την παρασκευή του «şerbet», στο οποίο -εννοείται- θα περιέχεται και γάλα. Όταν τα καταφέρνει είναι πια πολύ μεγάλος για να αξιοποιήσει την εφεύρεσή του, αλλά την κληροδοτεί στον εγγονό του, ο οποίος στο μεταξύ δείχνει έφεση στη μαγειρική. Αναζητώντας την τύχη του και βαδίζοντας ήδη στην τρίτη δεκαετία της ζωής του, τα βήματα του Φραντσέσκο Προκόπιο του νεότερου, τον οδηγούν στο Παρίσι, όπου ανοίγει το «Le Procope» και καθώς, το παγωτό ταξιδεύει από τις ευρωπαϊκές βασιλικές αυλές ως νέο γαστρονομικό επίτευγμα, εκείνος αποφασίζει να το προσφέρει στην πελατεία του. Στην πραγματικότητα δεν έχει παρά να πειραματιστεί με τη μηχανή-κληροδότημα του παππού του. Το πείραμα στέφεται με απόλυτη επιτυχία και αριστοκράτες από κάθε γωνιά της Γαλλίας βρίσκονται στα καφενείο του Φραντσέσκο Προκόπιο να απολαμβάνουν τη νέα λιχουδιά, που ευφραίνει τον ουρανίσκο τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού… Στο μεταξύ, ο ίδιος έχει παντρευτεί και αποκτήσει ήδη τα πρώτα οκτώ παιδιά του… Άλλα πέντε θα έρθουν στη ζωή του από ακόμη δύο γάμους, που θα προλάβει να κάνει ως τα 76 του, οπότε θα αφήσει την τελευταία του πνοή. Η δυναστεία των dei Coltelli θα φροντίσει να διαιωνίσει και το κατάστημα και το παγωτό στην Ευρώπη, το οποίο ασφαλώς πιστώνεται στον Σικελό μάγειρα. Το «Le Procope» λειτουργεί αδιαλείπτως, ως ρεστοράν πλέον, στη 13 rue de l΄Ancienne Comedie της γαλλικής πρωτεύουσας, κλείνοντας φέτος αισίως 335 έτη ζωής (!). Εξακολουθεί να σερβίρει ένα από τα πιο εύγεστα παγωτά της γηραιάς ηπείρου και όχι μόνον…


Le Procope

Το παγωτό εξαπλώνεται με την ταχύτητα φήμης

Έχοντας «ξεφύγει» από τα βασιλικά σαλόνια κι έχοντας έκτοτε κερδίσει περίοπτη θέση στις γευστικές απολαύσεις των ευκατάστατων καταναλωτών (όσο η συντήρηση του πάγου παραμένει δύσκολη υπόθεση, τόσο το παγωτό θα αποτελεί λιχουδιά των πλουσίων) ανά την Ευρώπη, το παγωτό γίνεται πεδίο πειραματισμού στα εργαστήρια των ζαχαροπλαστών. Το λευκό παγωμένο γλυκό μετατρέπεται σε επιδόρπιο της καρδιάς. Μικρές αλλά αξιοσημείωτες νίκες πειραματιστών φέρνουν στην επιφάνεια καινούργιες γεύσεις παγωτού, από τις οποίες κάποιες ταξιδεύουν ιλιγγιωδώς στην αγορά και κάποιες… με τον αραμπά. Στο τέλος, βέβαια, βρίσκουν όλες τη θέση τους στην καρδιά των καταναλωτών.

Στην αμερικανική ήπειρο, πάντως, η λιχουδιά κάνει θορυβώδη εμφάνιση στα μέσα του 18ου αι. Εικάζεται πως στην πραγματικότητα, ο «εισαγωγέας» του είδους στις ΗΠΑ, είναι αξιωματούχος της κεντρικής διοίκησης, ο οποίος, σε επίσημο ταξίδι του στην Ευρώπη, δοκιμάζει το επιδόρπιο σε κάποιο γεύμα και ενθουσιάζεται. Το 1744, Σκωτσέζος άποικος που επισκέπτεται το σπίτι του κυβερνήτη του Maryland καταγράφει με ζέση το κέρασμα που δέχθηκε και δεν ήταν άλλο από παγωτό φράουλα. Είναι η ίδια χρονιά, που το λήμμα «ice cream» κάνει την παρθενική του εμφάνιση στο English Dictionary.

Τον Μάιο του 1777 οι αναγνώστες της «New-York Gazetta» και του «Weekly Mercury» διαβάζουν μία διαφήμιση εγκαινίων καταστήματος σε πλαίσιο: «Ο άρτι αφιχθείς εκ Λονδίνου Philip Lenzi θα προσφέρει στο κοινό του Μανχάταν ποικιλία από γλυκές λιχουδιές, όπως μαρμελάδες και ζελέ, δαμάσκηνα ζάχαρης, διακοσμητικά ζάχαρης, καραμέλες και - το πιο σημαντικό - παγωτό!». Γι αυτό το τελευταίο μάλιστα ο επιχειρηματίας υπόσχεται πως, στο κατάστημά του, θα διατίθεται «σχεδόν ημερησίως». Ήρθε η στιγμή, εκτός από την Ευρώπη, το παγωτό να αλώσει και την Αμερική.

Ο τρίτος πρόεδρος των ΗΠΑ, Τόμας Τζέφερσον (1801-1809), πειραματιζόμενος στην κουζίνα της συζύγου του, φέρεται να σκαρώνει τη δική του συνταγή για παγωτό βανίλια, ενώ η επόμενη «πρώτη κυρία», η κυρία του Τζέιμς Μάντισον (1809-1817) σερβίρει παγωτό φράουλα στη δεξίωση για τη δεύτερη προεδρική θητεία του συζύγου της.

Το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής παγωτού στις ΗΠΑ ιδρύεται, το 1851, από έναν κουάκερο του Maryland. Πρόκειται για τον Τζέικομπ Φάσελ (C. Jacob Fussell), ο οποίος μοιραία βαφτίζεται «πατέρας της παγωτοβιομηχανίας». Είναι η χρονιά κατά την οποία ο μέσος Αμερικανός καταναλώνει ετησίως ένα κουταλάκι του γλυκού παγωτό (!). Δύο αιώνες μετά, η ετήσια κατανάλωση παγωτού από έναν Αμερικανό πολίτη ξεπερνά τα 30 λίτρα (περίπου 27 κιλά)!


Προκόπιο ντε Κολτέλι

Έλληνας ο πατέρας του μαλακού παγωτού

Ο 20ος αι. τρέχει ανά τη Γη και το παγωτό, που έχει ταξιδέψει σχεδόν σε όλα τα μήκη και πλάτη της είναι πλέον καθημερινή συνήθεια του καλοκαιριού. Στις ζεστές ζώνες του πλανήτη μάλιστα είναι γεγονός η παραγωγή και κατανάλωση παγωτού και τον χειμώνα.

Τα πρώτα χρόνια του αιώνα, στην Ελλάδα το παγωτό είναι περισσότερο φήμη, παρά πραγματικότητα. Ιστορικές πηγές, βέβαια, αναφέρουν ότι τουλάχιστον οι εν Αθήναις αριστοκράτες γεύθηκαν για πρώτη φορά την παγωμένη λιχουδιά το 1835 σε μία από τις κοσμικές εκδηλώσεις του Βαυαρού πρωθυπουργού Άρμασπεργκ. Ένας Ιταλός, ονόματι Calvo, διευθυντής ξενοδοχείου στην πόλη, που σχεδίαζε να ανοίξει ζαχαροπλαστείο, σκέφτηκε να διαφημίσει το επιδόρπιο, που θα αποτελούσε τη ναυαρχίδα των προϊόντων του. Έτσι πρότεινε στην κόμισσα Άρμασπεργκ να παρασκευάσει παγωτά για τους προσκεκλημένους της. Εκείνη δέχθηκε με προθυμία. Το κέρασμα ενθουσίασε τους επισκέπτες και η οικοδέσποινα δεν σταματούσε να διαφημίζει το ζαχαροπλαστείο, που θα το διέθετε. Αλλά, σύντομα το κλίμα ενθουσιασμού χάλασε… Όσοι κατανάλωσαν τη λιχουδιά άρχισαν να ψάχνουν γωνιά για να την αποβάλουν… «Μετέβαλον το δάπεδον της αιθούσης εις δεινώς κυμαινόμενον σκάφος» αναφέρει χαρακτηριστικά χρονικογράφος της εποχής. Τι είχε συμβεί; Ο Calvo, προκειμένου να κάνει εντυπωσιακότερα τα παγωτά του και καθώς δεν υπήρχαν στην Αθήνα φυσικές χρωστικές ουσίες, χρησιμοποίησε χημικά χρώματα κι έτσι οι καλεσμένοι έπαθαν τροφική δηλητηρίαση. Ο χορός «σχόλασε» άδοξα. Την ώρα που όλοι αναζητούσαν γιατρό, ο επίδοξος ζαχαροπλάστης γινόταν… λαγός! Πέρασαν μήνες για να εμφανιστεί ξανά δημοσίως…

Ως εκ τούτου, οι πρώτες εντυπώσεις από τα παγωτά στην ελληνική πρωτεύουσα δεν ήταν και ιδιαίτερα ευχάριστες. Όχι πολύ αργότερα, όμως, το 1840, ο δραστήριος επιχειρηματίας Καρδαμάτης ανοίγει το πρώτο αμιγές ζαχαροπλαστείο της πόλης (ως τότε χρέη ζαχαροπλαστείου εκτελούν οι φούρνοι) στη συμβολή των οδών Αιόλου και Ευριπίδου προσφέροντας μεταξύ άλλων και παγωτό, και το μετατρέπει σε λαϊκή λιχουδιά, που απολαμβάνουν με πάθος οι Αθηναίοι. Ο επιχειρηματίας δεν έχει πολλά γλυκά στη… φαρέτρα του, αλλά -στην αρχή τουλάχιστον- δεν είναι και απαραίτητο. Το κατάστημά του διαθέτει παρισινή ατμόσφαιρα και παγωτό. Φαίνεται πως αυτά είναι αρκετά. Λέγεται ότι η ημερήσια είσπραξη του καταστήματος φτάνει τις 400 δραχμές, ενώ τις γιορτές ξεπερνά τις 1.000, ποσά αστρονομικά για την εποχή! Αυτό του επιτρέπει να ταξιδεύει τακτικά στην Ευρώπη και να φέρνει στην Αθήνα νέες συνταγές. Εικάζεται ότι είναι αυτός που έφερε και την πρώτη χειροκίνητη μηχανή παρασκευής σοκολάτας.

Ο ερχομός των προσφύγων της Μικράς Ασίας στην Ελλάδα δίνει ακόμη μεγαλύτερη ώθηση στην παρασκευή παγωτού. Μικρά παρασκευαστήρια ξεφυτρώνουν στις μεγάλες πόλεις και στους δρόμους κάνουν την εμφάνισή τους οι πρώτοι παγωτατζήδες με τα τροχήλατα παγο-ψυγεία. Οι Μικρασιάτες ζαχαροπλάστες φέρνουν την τέχνη τους και απογειώνουν την παγωμένη λιχουδιά, συστήνοντας στην Ελλάδα τον «ντοντουρμά». Στην πραγματικότητα, dondurma αποκαλείται στα τουρκικά το παγωτό. Αλλά εκεί, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, η παρασκευή του βασίζεται στο παχύ βουβαλίσιο γάλα, που κάνει το παγωτό ακόμα πιο εύγεστο και κυρίως, μαστιχωτό. Έτσι, ο «ντοντουρμάς» καθιερώνεται ως το ανατολίτικο είδος παγωτού, που γίνεται δεκτό στην Ελλάδα μετά… βαΐων και κλάδων… Δεκαετίες αργότερα, οι παρασκευαστές, εμπνεόμενοι από την υφή και τη γεύση του ντοντουρμά, θα παρουσιάσουν στην αγορά το παγωτό καϊμάκι.


O Τομ Κάρβελ

Το 1934, η Ελλάδα αποκτά τη δική της μονάδα προϊόντων γάλακτος και παγωτού. Τα αδέλφια Σουραπά, από τα Βέρβενα της Αρκαδίας, μετανάστες στο Σικάγο, έχοντας αποκτήσει κάποια σχετική οικονομική επιφάνεια, επιστρέφουν στον τόπο τους, όπου η διακίνηση του φρέσκου γάλακτος είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των πλανόδιων πωλητών και των γαλακτοκομείων. Έτσι, αποφασίζουν να στήσουν την Εθνική Βιομηχανία Γάλακτος (ΕΒΓΑ) και μάλιστα στον Βοτανικό που σφύζει από βουστάσια, για βρίσκονται κοντά στην πρώτη ύλη.

Το 1936, η εταιρεία παρουσιάζει στους Έλληνες το παγωτό «ξυλάκι», το παγωτό σε κύπελλο και το χωνάκι με σοκολάτα και αμύγδαλο. Το «ξυλάκι» είναι αυτό που της χαρίζει την πρώτη της ευρεσιτεχνία. Το πρώτο τυποποιημένο παγωτό στην Ελλάδα και μάλιστα με την έγκριση του Γενικού Χημείου του Κράτους, που πιστοποιεί την ποιότητα. Την ίδια χρονιά το όνομα της εταιρείας αλλάζει από «Εθνική» σε «Ελληνική Βιομηχανία Γάλακτος», διατηρώντας το αρκτικόλεξο ΕΒΓΑ και καταφέρνοντας να καθιερώσει τα παγωτά της σε κάθε ελληνική γειτονιά, όπου «ξεπηδούν» τα πρατήριά της. Μόνο τη δεκαετία του 1950 στις ελληνικές μεγαλουπόλεις ανοίγουν 900 πρατήρια, υπό τον θρυλικό πλέον τίτλο «Η ΕΒΓΑ της γειτονιάς».

Το 1954, στον… τρελό χορό του παγωτού θα μπει και ο Γιώργος Τσινάβος, μικρο-ζαχαροπλάστης από τις Σέρρες, ο οποίος, στην επιχείρησή του υπό την επωνυμία «Κρι Κρι», παράγει και διαθέτει παγωτά και είδη ζαχαροπλαστικής. Οι πρώτες διανομές του παγωμένου προϊόντος του γίνονται με τους γνωστούς πλέον πλανόδιους πωλητές και τα ειδικά χειροκίνητα καροτσάκια που χρησιμοποιούν ως ψυκτικό μέσο τον πάγο και το αλάτι. Το παγωτό που πιστώνεται στον βορειοελλαδίτη και ταξιδεύει τη φήμη του αρκετά μακριά από τα όρια των Σερρών, είναι το «κασσάτο», που παρασκευάζεται από πρόβειο γάλα.

Στα χρόνια που ακολουθούν και αυτή η επιχείρηση -όπως η ΕΒΓΑ και αργότερα η ΑΓΝΟ και η ΔΕΛΤΑ και αρκετές ακόμα με αιχμή το παγωτό- θα πορευτεί σε ένδοξους δρόμους και θα θεριέψει.

Κι όσο στην Ελλάδα η αγορά του παγωτού ανοίγει, στις ΗΠΑ ένας δαιμόνιος Έλληνας εφευρίσκει και καθιερώνει νέο είδος παγωμένης λιχουδιάς και ξετρελαίνει τους Αμερικανούς! Ο Αθανάσιος Θωμάς Καρβέλας (Tom Carvel) -γόνος μεταναστών, που έφτασαν στη Νέα Υόρκη, το 1910, όταν εκείνος ήταν μόλις 4 χρόνων- έχει ανακαλύψει το «παγωτό μηχανής» ή αλλιώς «μαλακό παγωτό» (soft ice cream) και κάνει χρυσές δουλειές.

Όλα ξεκίνησαν το 1932, όταν ο πολυτεχνίτης και πολυμήχανος Θωμάς, αναζητώντας την τύχη του, αγόρασε ένα μεταχειρισμένο φορτηγό, προκειμένου να πουλάει παγωτό από την καρότσα. Ο Τομ είναι παρών σε κάθε γιορτή και κάθε αργία. Τον τρώνε τα χιλιόμετρα, αλλά δεν τον νοιάζει. Το παγωτό είναι πλέον η αγαπημένη λιχουδιά των Αμερικανών και οι δουλειές πάνε καλά. Στις 30 Μαΐου του 1934, ξημερώνει για τις ΗΠΑ η Ημέρα Εθνικής Μνήμης κι εκείνος γεμίζει το ψυγείο του με προϊόν και ξεχύνεται στους δρόμους. Αλλά ένα λάστιχο ακινητοποιεί το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου. Η ώρα περνά χωρίς πηγή τροφοδοσίας ενέργειας, ώστε να λειτουργεί το ψυγείο, και ο νεαρός τρέχει με απόγνωση σε ένα κοντινό εργαστήρι κεραμικής, προκειμένου να βρει τρόπο να σώσει το εμπόρευμα, που έχει αρχίσει να λιώνει. Όταν επιστρέφει, βλέπει ενθουσιασμένους πελάτες γύρω από το φορτηγό του να γεύονται το παράξενο «μαλακό παγωτό». Ο δαιμόνιος νεαρός αισθάνεται ότι μόλις άνοιξαν οι ουρανοί και βρέχουν χρήμα… Εκείνη την ημέρα, ο Τομ ξεπουλά κάνοντας είσπραξη 3.500 δολαρίων! Αλλά είναι μόνο η αρχή.

Το 1936 αγοράζει το εργαστήρι κεραμικής από το οποίο προσπάθησε να προμηθευτεί ηλεκτρικό ρεύμα, το μετατρέπει σε σταθερό σημείο πώλησης παγωτού "Carvel" (το πρώτο της τεράστιας αλυσίδας, που ακολούθησε) και πραγματοποιεί και κατοχυρώνει την ιδέα του να δημιουργήσει τη μηχανή, που θα διατηρεί το παγωτό σε μαλακή υφή.

Οι δουλειές έχουν ανοίξει, η πελατεία σχηματίζει ουρές έξω από το κατάστημα του Τομ, αλλά για εκείνον αυτό δεν είναι αρκετό. Σκεπτόμενος πώς μπορεί να αυξήσει την τιμή του προϊόντος του χωρίς να προκαλέσει δυσφορία στους πελάτες του, αποφασίζει να εφαρμόσει μία καινοτόμα, αλλά κατοπινά δημοφιλή, εμπορική τακτική. Είναι το «1+1». «Αγοράζοντας ένα, κερδίζετε ένα ακόμη». Έτσι ο πελάτης έχει την ψευδαίσθηση ότι αγοράζει κάτι φθηνότερο και απολαμβάνει διπλά…

Μετά τον πόλεμο, η ανάπτυξη της επιχείρησης του Carvel είναι ραγδαία. Παράγει και πουλά τις μηχανές τού «soft ice cream» σε επίδοξους νέους επιχειρηματίες ανά την Αμερική, τους επισκέπτεται και τους εκπαιδεύει στο πώς θα τις λειτουργούν και εισπράττει ποσοστά από τις πωλήσεις. Ο δαιμόνιος επιχειρηματίας είναι ο εμπνευστής του «franchise»! Το 1974 κατοχυρώνει το brand name της αλυσίδας του και ιδρύει σχολή, στην οποία εκπαιδεύει νέους υπαλλήλους. Ένας κοφτερός νους, αυτή τη φορά με ελληνικό αίμα στις φλέβες του, αποδεικνύει στους Αμερικανούς την ακριβή ερμηνεία της δικής τους ρήσης… «Sky's the limit» (ο ουρανός είναι το όριο).

Στα τέλη πια του 20ου αι. το παγωτό είναι προϊόν για όλα τα βαλάντια, που προσφέρεται σε πάμπολλες μορφές και γεύσεις. Επάνω του έχουν στηθεί θηριώδεις βιομηχανίες και επενδυθεί τεράστια κεφάλαια ανά τον κόσμο, γιατί, όπως λίγες λιχουδιές στο παγκόσμιο τραπέζι, απολαμβάνει το προνόμιο να αγαπιέται και να καταναλώνεται με πάθος.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
το είδαμε εδώ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Πώς ένας Αμερικάνος βγάζει χιλιάδες δολάρια πλασάροντας διάφορες ακραίες θεωρίες συνωμοσίας. Τα συμφέροντα πίσω από τη συνωμοσιολογία

Πολλοί αναρωτιούνται «μα γιατί κυκλοφορούν τόσες θεωρίες συνωμοσίας;». Η ιστορία του Σον Τέρνμπουλ αποτελεί ένα μέρος της απάντησης. Οι θεωρίες συνωμοσίας, εκτός των άλλων, είναι και μια επικερδέστατη επιχείρηση. Μια επιχείρηση εκμετάλλευσης της ανάγκης πολλών ανθρώπων να νιώσουν είτε ότι κάποια κρυφή-σατανική δύναμη βρίσκεται πίσω από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, είτε ότι είναι ξεχωριστοί και γνωρίζουν πληροφορίες που ο μέσος όρος αγνοεί.

Ο Τερνμπουλ σε μια συνέντευξη δυόμιση ωρών στη Washington Post εξήγησε πώς από την ερασιτεχνική ενασχόληση πέρασε στον επαγγελματισμό. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει αφήσει τη δουλειά του και βιοπορίζεται αποκλειστικά από την ιστοσελίδα του «Sgtreport» και τα δύο κανάλια που έχει στο Youtube.

Το χόμπι και η… αφύπνιση

Ο 53χρονος ήθελε να γίνει δημοσιογράφος και πήρε τον σχετικό τίτλο σπουδών το 1992. Όταν δεν μπόρεσε να βρει δουλειά στον χώρο με ικανοποιητικό μισθό στράφηκε στο marketing. Όσοι τον γνώριζαν λένε ότι η πολιτική δεν τον απασχολούσε καθόλου. Περίπου στο 2008 άρχισε να ασχολείται με θεωρίες συνωμοσίας για την 11η Σεπτεμβρίου. Χαρακτηρίζει εκείνη την περίοδο σαν «αφύπνιση». «Προσπαθούσαν να του πουν να σταματήσει, όμως εκείνος απλώς δεν άντεχε να το κάνει», υποστηρίζει πρώην συνάδελφός του. Το 2009 αποχώρησε από την εταιρία που εργαζόταν. «Πιθανότατα άρχισα να λέω λίγο περισσότερες αλήθειες από ό,τι έπρεπε στον χώρο εργασίας μου. Και νομίζω ότι αυτό κατά πάσα πιθανότητα σπίλωσε το όνομά μου στην Target (το όνομα της εταιρίας)» λέει ο Τέρνμπουλ.

Τότε έπιασε δουλειά σε μια εταιρεία παραγωγής τηλεταινιών για μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα. Στον ελεύθερο χρόνο του, ξεκίνησε να γυρίζει συνωμοσιολογικά βίντεο για το YouTube «ως χόμπι». Μεταξύ αυτών και ορισμένες συνεντεύξεις με ακροδεξιούς σχολιαστές, συνωμοσιολόγους και εμπόρους χρυσού και ασημιού. Μέχρι το 2012 το… χόμπι έγινε πλήρης απασχόληση.

Πλέον δεν κάνει κάτι διαφορετικό από το να «πουλάει» τις δημοφιλέστερες θεωρίες συνωμοσίας που κυκλοφορούν. Στα βίντεο του αποκαλούσε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου «αντιπερισπασμό» και υποστήριζε ότι «μια διεθνής οργάνωση σιωνιστών τραπεζιτών» συνωμοτεί για να καταστρέψει την ανθρωπότητα. Οι επισκέψεις στην ιστοσελίδα και τα κανάλια του εκτοξεύτηκαν τα τελευταία χρόνια και ο Τερνμπουλ φρόντιζε να τροφοδοτεί με νέο υλικό το αδηφάγο κοινό του. Ανέβασε βίντεο και εξηγούσε γιατί οι εκλογές του 2020 ήταν νοθευμένες εις βάρος του Ντόναλντ Τραμπ ενώ φυσικά ασχολήθηκε με τον κοροναϊό. Αρχικά για το πώς εμφανίστηκε και στη συνέχεια για τα εμβόλια για την αντιμετώπιση του. Είναι ένα πειραματικό βιολογικό όπλο, υποστηρίζει.

Οι συνωμοσίες φέρνουν λεφτά

Στη μακροσκελή του συνέντευξη στην Post, την οποία αρχικά έδωσε επώνυμα, όμως στη συνέχεια ζήτησε να διατηρηθεί η ανωνυμία του, ένα αίτημα που η εφημερίδα απέρριψε, μεταξύ άλλων αναφέρει: «Πιστεύω ότι οι συνωμοσίες είναι πραγματικές και συμβαίνουν όλη την ώρα».

Όταν ρωτήθηκε για ποιο λόγο δεν εμφανίζεται στα βίντεο του και δεν αποκαλύπτει το πραγματικό του όνομα, ο Τέρνμπουλ υποστηρίζει ότι «δεν ήθελα ποτέ να εμφανιστώ γιατί ήθελα το μήνυμα να είναι ο πρωταγωνιστής».

Εκτός από την ταυτότητα του ο «ερευνητής συνωμοσιών» (όπως αυτοαποκαλείται) προσπαθεί να προστατέψει και τα οικονομικά του στοιχεία. Τα έσοδα ήταν τόσο μεγάλα που αναγκάστηκε να συστήσει εταιρία. Δεν θέλησε όμως να αποκαλύψει πόσα βγάζει από τη διασπορά θεωριών συνωμοσίας.

Η Washinghton Post όμως έκανε έρευνα και εντόπισε μια εθελοντική εταιρική έρευνα που είχε συμπληρώσει και καταθέσει στην πολιτεία της Μινεσότα το 2019. Εκεί ανέφερε ότι κάθε χρόνο η εταιρεία του έχει κέρδη που κυμαίνονται μεταξύ των $50.000 και των $250.000 ετησίως. Αυτή τη στιγμή μένει σε ιδιόκτητο σπίτι του οποίου η αντικειμενική αξία ξεπερνά τα 700.000 δολάρια.

Ο Τέρνμπουλ συνδυάζει το υλικό το οποίο προωθεί με τις κατάλληλες διαφημίσεις. Οι θεωρίες συνωμοσίας περί κατάρρευσης του κράτους, μαζικές εξέγερσεις και μιας μακράς περιόδου χάους συνδυάζονταν με προϊόντα επιβίωσης.

Τον Οκτώβριο του 2020 ο Τέρνμπουλ άρχισε να ανεβάζει υλικό με τίτλο «Κόκκινος Συναγερμός: Η Ολική Κατάρρευση Πλησιάζει». Προειδοποιούσε για οικονομική καταστροφή και μιλούσε για απάτη των ισχυρών της κυβέρνησης και της τραπεζικής βιομηχανίας, με στόχο τη συγκάλυψη των πραγματικών γεγονότων της 11ης Σεπτεμβρίου. Στο βίντεο που ανέβασε παρότρυνε τον κόσμο να αγοράσει χρυσή ή ασήμι. «Δεν είναι αργά για να αγοράσετε ασήμι ή χρυσό» τόνιζε.

Δεν είναι τυχαίο πως στην ιστοσελίδα του υπάρχουν διαφημίσεις εταιριών που πωλούν τα δύο μέταλλα. «Μου δίνουν μια πολύ, πολύ μικρή προμήθεια» λέει χωρίς να προχωρήσει σε λεπτομέρειες.

Το μεγάλο οικονομικό πλήγμα ήρθε πρόσφατα όταν αποκλείστηκε από επτά εκ των μεγαλύτερων τεχνολογικών κολοσσών, συμπεριλαμβανομένου του Twitter, του Vimeo και του YouTube. Εις βάρος του τελευταίου (το οποίο αποτελούσε και βασική πηγή εσόδων του καθώς είχε συνολικά 740.000 συνδρομητές) έχει καταθέσει αγωγή απαιτώντας την αποκατάσταση του καναλιού του με την αιτιολογία ότι αφαιρέθηκε από την πλατφόρμα για «πολιτικούς λόγους». «Επιβιώνω, όμως είμαι μαχητής και έχω έρθει για να μείνω» τονίζει.

Κρατά αμυντική στάση όταν η κουβέντα πάει στην εισβολή στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου 2021. Ο Τέρνμπουλ λίγες ημέρες πριν από το περιστατικό είχε αναρτήσει βίντεο με τίτλο «αντίστροφη μέτρηση για τη δεύτερη Αμερικανική Επανάσταση». Η ιστοσελίδα του συνδέθηκε με έναν άντρα που συνελήφθη έχοντας μαζί του ένα ολόκληρο οπλοστάσιο και βόμβες μολότοφ, «Πολλοί ηλίθιοι άνθρωποι παρασύρθηκαν εκείνη την ημέρα», δηλώνει τώρα που κινδυνεύει με νομικές κυρώσεις.

Διπλή ζωή…

Άνθρωποι που τον γνωρίζουν δηλώνουν ότι ουσιαστικά ζει δύο ζωές. Δεν μοιράζεται λεπτομέρειες για την επιχειρηματική του δραστηριότητα με κανέναν πέρα από την οικογένειά του και μερικούς στενούς φίλους. Στις 30 Αυγούστου του 2014, ο Τέρνμπουλ είχε μιλήσει για τη διπλή ζωή του σε ένα βίντεό του. «Πάρα πολλοί από εμάς, στην κοινότητα που αναζητά την αλήθεια, αισθανόμαστε απομονωμένοι. Αισθανόμαστε απομονωμένοι από την οικογένεια, από τους φίλους, από τους συναδέλφους, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι στην καθημερινή μας ζωή δεν είναι σε θέση να μιλήσουν για αυτά τα ζητήματα, με αποτέλεσμα κι εμείς να μην μπορούμε να τα συζητάμε και πολύ συχνά και με πολλούς ανθρώπους».

Η σύζυγός του δήλωσε ότι ο άντρας της «λέει την αλήθεια», σε μια σύντομη συνομιλία με τον δημοσιογράφο της Post, όμως ο Τέρνμπουλ παραπονέθηκε πως άλλα μέλη της οικογένειάς του δεν δίνουν σημασία στις προειδοποιήσεις του. «Ξέρεις, η μαμά μου, δε νομίζω ότι έχει δει έστω και ένα βίντεό μου στο YouTube», τονίζει και αποκαλύπτει ότι δεν τον άκουσε ούτε σχετικά με το εμβόλιο κατά του κοροναϊού. «Είναι μια ένεση θανάτου. Οι εμβολιασμένοι θα πεθάνουν μέσα σε δυο χρόνια. Η δημοκρατία ακόμη νωρίτερα» υποστήριζε σε βίντεο του.

Χρυσές δουλειές την περίοδο Τραμπ

Όπως αναφέρει η Post οι… δουλειές για τον Τέρνμπουλ άρχισαν να «ανθίζουν» με την άνοδο του Ντόναλντ Τραμπ. Κατά την προεδρία του ο Λευκός Οίκος έκλεινε το μάτι στην συνωμοσιολογία και μεγάλο κομμάτι κόσμου στράφηκε σε αυτό το σκοτεινό κομμάτι του διαδικτύου. Ο Τερνμπουλ βρήκε επιπλέον πηγές εισοδημάτων, καλώντας τους ακολούθους του να κάνουν δωρεές, καθώς όπως είπε «το μόνο που θέλουμε είναι να συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι κάνουμε ανεξάρτητα από τη στρατηγική της Google που θέλει να μας πνίξει». Αναφερόταν στην νέα τότε πολιτική καταπολέμησης της παραπληροφόρησης.

Μέχρι το Νοέμβριο του 2019, περισσότεροι από 1.300 άνθρωποι του έδιναν $5 το μήνα, δηλαδή $6.500 το μήνα πριν τη φορολογία που κυμαίνεται μεταξύ του 5 και του 12%. Τα βίντεό του στο YouTube συγκέντρωναν περί τις 100.000 προβολές, ενώ συχνά ξεπερνούσαν τις 1 εκατ. Αναφορικά με την QAnon o 53χρονος φυσικά και δεν ήταν αρνητής. «Ελπίζω αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι η θεωρία είναι αληθινή» έλεγε αλλά ουσιαστικά την προωθούσε μέσω της ιστοσελίδας και των βίντεο του.

Στη συνέντευξη δηλώνει ότι δεν έχει σκοπό να διακόψει τη δραστηριότητά του. «Δεν πρόκειται να δειλιάσω και να εξαφανιστώ, επειδή αυτό το σύστημα έχει στραφεί εις βάρος μου και εις βάρος των λόγων μου» τονίζει.

Αντισυστημικό σύστημα

Η ιστορία του Σον Τερνμπουλ ουσιαστικά αποκαλύπτει πώς πίσω από τις θεωρίες συνωμοσίες υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός παραγωγής χρήματος. Εκμεταλλευόμενοι την αφέλεια, το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, τη μοναξιά, την απόγνωση και την ανάγκη κάποιων να νιώσουν ότι ξεχωρίζουν, χιλιάδες άτομα προωθούν με… ιερή μανία διαφόρων ειδών θεωρίες συνωμοσίες για να πλουτίσουν. Οι αυτοδιαφημιζόμενοι ως αντισυστημικοί και πολέμιοι των οικονομικών συμφερόντων έχουν στήσει το δικό τους οικονομικό σύστημα και… αρμέγουν τους ανυποψίαστους ακόλουθους τους. Με κάθε «δείτε το πριν το κατεβάσουν» και «η αλήθεια που κρύβουν» ο λογαριασμός κάποιου φουσκώνει…



πηγή, το είδαμε εδώ




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Η ανακοίνωση σχετικά με το σπουδαίο διδακτορικό στην επιστήμη των μαθηματικών του καταδικασθέντος σε πολλαπλά ισόβια ως ηθικού αυτουργού – δια μεταφυσικών νευμάτων και λοιπών μαγικών – για ό,τι κινείτο δεν κινείτο ή ό,τι οι κατασκευαστές διωκτικών σεναρίων νόμιζαν ή ήθελαν ή και δεν ήθελαν να κινείται αναφορικά με την λεγόμενη υπόθεση 17Ν κυρίου Αλέξανδρου Γιωτόπουλου έχει ως εξής:

Την Πεμπτη 8 Ιουλίου 2021 στις 10.00 π.μ, σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος υποστήριξε ενώπιον επιτροπής αποτελούμενης από τους Καθηγητές και Καθηγήτριες Michel Broué, Université de Paris, (Πρόεδρο τη Επιτροπής), Frédéric Charve, Université de Paris-Est Créteil, (Εξεταστή), Isabelle Gallagher, Université de Paris Diderot, (Διευθύντρια της Διατριβής), Anne-Laure Dalibard, Sorbonne Université, (Εισηγήτρια), Pierre-Gilles Lemarié, Université d’Evry, (Εισηγητή), Georges Skandalis, Université de Paris, (Εξεταστή), την Διδακτορική του Διατριβή με θέμα, «Η επίλυση των εξισώσεων των Navier-Stokes χωρίς κατακόρυφο ιξώδες».

Μετά το πέρας της υποστήριξης, η Επιτροπή συνεδρίασε και επέστρεψε με τον Πρόεδρο της να ανακοινώνει ότι ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ομόφωνα ανακηρύσσεται Διδάκτορας της Επιστήμης των Μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Παρισιού. Όλη η διαδικασία της υποστήριξης και της συνεδρίασης έγινε με την χρήση εφαρμογής τηλεκπαίδευσης. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που ένας κρατούμενος καταφέρνει να ολοκληρώσει όλους τους κύκλους σπουδών μέσα στην φυλακή και είναι επίσης η πρώτη φορά, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Γαλλία, που μια διδακτορική διατριβή εκπονείται και υποστηρίζεται εξ ολοκλήρου στην φυλακή και μάλιστα υπό εντελώς απαράδεκτες συνθήκες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Δολοφονικές επιθέσεις εναντίον αστυνομικών, απαγωγές με απαίτηση λύτρων, δολοφονίες ανύποπτων πολιτών, αφαίρεση ζωής στη διαδικασία ένοπλων ληστειών!

Τα πολύ συχνά πλέον κρούσματα, οι περιπτώσεις εγκληματικότητας που ξεκινά από τους τσαντάκηδες για να καταλήξει σε ανθρωποκτονίες και περιλαμβάνει κλοπές, διαρρήξεις, ένοπλες ληστείες, βιασμούς, απαγωγές, καταχρήσεις σε τραπεζικά και άλλα ιδρύματα, αύξηση της ναρκομανίας, σεξουαλικά προβλήματα, χουλιγκανισμό στα γήπεδα, αύξηση των διαζυγίων, αύξηση του αριθμού των παιδιών που εγκαταλείπουν το σπίτι τους τεκμηριώνουν την ύπαρξη κοινωνικής παθολογίας στην πατρίδα μας.

Πώς, όμως, ερμηνεύονται όλα αυτά τα φαινόμενα αντικοινωνικής συμπεριφοράς στην πάλαι ποτέ ειρηνική, ρομαντική, φιλική, ανθρώπινη «Ψωροκώσταινα», όπου υπήρχε εμφανέστατα και αδιαμφισβήτητα ο στοιχειώδης σεβασμός της προσωπικής ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανάμεσα στους πολίτες, με την εξαίρεση μιας ελάχιστης μειονότητας που εμπλεκόταν σε παραβατικότητα και αντικοινωνική συμπεριφορά;

Δεν προτίθεμαι με την σημερινή μου ΑΠΟΨΗ που φιλοξενεί σήμερα το αγαπημένο σας Blog να διεγείρω την κοινή γνώμη, η οποία ελιναι ήδη αναστατωμένη με τη δημιουργία φοβικών συμπλεγμάτων, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω τη δημοσιοποίηση των ανησυχιών που διακατέχουν εμένα και πολλούς άλλους συναδέλφους των κοινωνικών επιστημών αναφορικά με την αύξηση των εκρήξεων βίας και βίαιης συμπεριφοράς οι οποίες προέρχονται από αυξημένα επίπεδα θυμού και απογοήτευσης, αλλά και με την αύξηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που θα σχετίζεται στο άμεσο μέλλον με την ανεργία και την ανέχεια που εδώ και επτά χρόνια καλπάζουν στην καθημαγμένη ελληνική οικονομία.

Οι ανησυχίες μου εντείνονται ακόμη περισσότερο από την απλή διαπίστωση ότι, ενώ βρίσκονται μπροστά μας όλες οι γενεσιουργές αιτίες για διόγκωση των διαδηλώσεων οργής και αγανάκτησης από τους πολίτες και τη διαπιστωμένη αύξηση περιστατικών αντικοινωνικής συμπεριφοράς, ΔΕΝ υπάρχει πρόγραμμα διαχείρισης της κοινωνικής κρίσης (που βασίζεται στην οικονομική κρίση) το οποίο λογικά ΑΠΑΙΤΕΙ τη συνεργασία ΟΛΩΝ των πολιτικών κομμάτων και όλων των κεντρικών φορέων των παραγωγικών τάξεων με συμμετοχή των εργοδοτικών φορέων!

Προφανώς ανόητα ιδιοτελή θέματα πολιτικού και οικονομικού κόστους ή ωφέλειας οδηγούν σε αδράνεια τις δυνάμεις του τόπου που ΟΦΕΙΛΟΥΝ αντικειμενικά και με αγάπη να σκύψουν πάνω από το πρόβλημα λειτουργώντας Ιπποκρατικά και όχι…ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ!

Επανερχόμενος στη συμβατική αντικοινωνική συμπεριφορά, οφείλω να πω ότι στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, η οποία μετεξελίχθηκε σε μερικές δεκαετίες από καθαρά αγροτική σε αστικο-βιομηχανική, ίσως ταιριάζει η θεωρητική ερμηνεία της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που συνίσταται από τρεις συγκεκριμένες αιτιολογικές διαστάσεις:

της σύγκρουσης αξιών,

της κοινωνικής αποδιοργάνωσης και

της ματαίωσης των προσδοκιών.

Όπως γνωρίζουμε λίγο-πολύ όλοι μας, στο σχολείο, στο σπίτι, στη γειτονιά, και από τα ΜΜΕ, κάθε νέα γενιά παιδιών διδάσκεται μια σειρά αξιών που στην ολότητά τους χρησιμεύουν ως βασικά στοιχεία δόμησης και σύνθεσης πλαισίων αναφοράς για κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά. Λέμε, π.χ., «τα αγαθά με κόπο αποκτώνται, ή λέμε, η αλήθεια στο τέλος πάντα θριαμβεύει, ή ακόμη ότι τον πλούτο πολλοί μίσησαν, τη δόξα ουδείς» και πολλά άλλα παρόμοια.

Με το πέρασμα του χρόνου καθώς το παιδί ωριμάζει, αρχίζει να συνειδητοποιεί στην πραγματικότητα ότι πολλά από αυτά που του διδάσκουμε είναι «μισές αλήθειες» και στην ουσία αυτοί που πετυχαίνουν είναι αυτοί που κατορθώνουν να πατήσουν σε πτώματα ή να κλέψουν με εύσχημο τρόπο, ή ακόμη ότι η καπατσοσύνη είναι υπέρτερη αξία για οικονομική επιτυχία και κοινωνική καταξίωση από την τιμιότητα.

Το αποτέλεσμα δεν εξαντλείται στη σύγχυση της νεολαίας σε θέματα εσωτερίκευσης και αποδοχής των διδασκομένων αξιών, αλλά συχνά αντιδρά με ολική απάρνηση όλων των αξιών που της διδάσκουμε, δηλαδή οι νέοι μας με την αντικοινωνική τους συμπεριφορά καταστρέφουν τα ψευδεπίγραφα είδωλα, χωρίς βέβαια να αναλαμβάνουν και την ευθύνη, και χωρίς να διαθέτουν την εξουσία για να μπορέσουν να βάλουν άλλα στη θέση τους.

Μια σταθερή κοινωνία, τυπικά αγροτική κοινωνία δεν χαρακτηρίζεται από συχνές ή έντονες εκδηλώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Οι νόμοι, γραπτοί και άγραφοι, που διέπουν τις σχέσεις ατόμων και ομάδων είναι σεβαστοί και οι παραβιάσεις περιορίζονται σε περιπτώσεις προσωπικής ψυχοπαθολογίας, διαπροσωπικών, οικονομικών, συναισθηματικών αντιδικιών και εξαιρετικών γεγονότων.

Νέα, όμως, ήθη, νέα συστήματα αξιών, νέοι τρόποι διαπροσωπικών σχέσεων δημιουργούν μια κατάσταση ψυχοκοινωνικής ανομίας που συχνά οδηγεί τα άτομα και τις ομάδες σε εκδηλώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Στην πατρίδα μας κόμματα και πολιτικοί φρόντισαν να ΑΥΞΗΣΟΥΝ τις προσδοκίες αλλά ΔΕΝ τήρησαν τις υποσχέσεις τους, οδηγώντας άτομα και ομάδες στην πολύ πικρή πραγματικότητα της ΜΑΤΑΙΩΣΗΣ των προσδοκιών.

Όλοι οι λαοί, δυστυχώς, υποκύπτουν στις πολλές πομπώδεις και υπερβολικές ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ των πολιτικών και των κομμάτων και στη συνέχεια βιώνουν την απογοήτευση.

Όλοι οι λαοί πιστεύουν ότι ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ…

Εμείς στην Ελλάδα βιώσαμε το παραμύθι ότι ΔΕΝ δικαιούμαστε μια θέση στον ήλιο αλλά ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ του ήλιου!

Το πιστέψαμε, «το χάψαμε» το «παραμύθι» που μας σέρβιραν αρχικά ο κ Σημίτης και οι Σημιτικοί εκσυγχρονιστές (και περιλάμβανε και τη μεγάλη απάτη του Χρηματιστηρίου), ακολούθησε στη συνέχεια εκείνη η θελκτική υπόσχεση του κ. Καραμανλή και της Ν.Δ. ότι «υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε», με επίλογο το «λεφτά υπάρχουν!..» του κ. Παπανδρέου την οποία απογύμνωσε ο κ. Λοβέρδος δηλώνοντας «δεν υπάρχει… σάλιο!».

Εδώ και 10 χρόνια βιώνουμε τις δραματικές και πρωτόγνωρες επιπτώσεις από τη ΜΑΤΑΙΩΣΗ των υπέρμετρων προσδοκιών μας…

Τα κρούσματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς και κοινωνικής παθολογίας, όπως κάθε άλλη παθολογική κατάσταση, πρέπει να αντιμετωπίζονται στο στάδιο της πρόληψης.

Στο στάδιο της πρόληψης η συστηματική δουλειά πρέπει να αρχίσει από το σχολείο και το σπίτι.

Είναι απαραίτητο να εξετασθεί ολόκληρη η κείμενη ποινική δικονομία και να γίνουν, όπου χρειάζονται, αναθεωρήσεις στο ποινικό δίκαιο, στο σύστημα Σωφρονισμού και Θεραπείας των φυλακισμένων, στο σύστημα παροχής ΕκπαιδευτικώνΠρογραμμάτων στους φυλακισμένους και υποστήριξη για ενεργό και παραγωγική επανένταξη στο κοινωνικό σύστημα μετά την αποφυλάκισή τους.

Τέτοιες δράσεις απαιτούν χρήματα και κοινωνικές δομές που κάποτε υπήρχαν αλλά τότε ΔΕΝ υλοποιήθηκαν, και τώρα που φούντωσε η παραβατικότητα ΔΕΝ υπάρχουν…

Επιπρόσθετα να διαφοροποιηθεί η καταδίκη ατόμων που προβαίνουν σε αντικοινωνική συμπεριφορά εξαιτίας ψυχολογικών προβλημάτων, π.χ., ναρκομανείς, ή αλκοολικοί και να θεσπιστούν προγράμματα ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης στα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια, έτσι ώστε να προλάβουμε ΑΝΤΙ να θεραπεύουμε (κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε που λέει σοφά ο λαός μας) τη μετέπειτα εξέλιξη των ατόμων που επιδεικνύουν από μικρή ηλικία αντικοινωνική συμπεριφορά, για να μη βρούμε μπροστά μας πριν από τη φυλάκιση ή και μετά την ολοκλήρωση κάποιας ποινής ώριμους, έμπειρους και καλά εκπαιδευμένους στα χρόνια της φυλάκισής τους… «εγκληματίες».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ήμουν 11 χρονών, με σπασμένο πόδι στο νοσοκομείο. Η μάνα μου ερχόταν κι έφευγε γιατί δούλευε 3 δουλειές.
Δίπλα μου ένα αγοράκι περίπου στα 10. Του έφερε η μαμά του καραμέλες και του 'πε "κέρασε και το κοριτσάκι δίπλα".
"Δε δίνω στη χοντρή" απάντησε και έσφιξε το σακουλάκι με τις καραμέλες.

Ω πόσο με πόνεσε. Το χοντρή κυρίως γιατί εμένα η μάνα μου μου είχε φέρει ωραιότατα μανταρίνια και κουλουράκια δεν είχα ανάγκη τις καραμέλες του και δεν θα τον κέρναγα τίποτα από τα δικά μου καλούδια.

Αλλά έβαλα τα κλάματα. Εγώ που 'μουνα σκληρό παιδί, τσαμπουκαλού, που έπαιζα ποδόσφαιρο και τα έβαζα με μεγαλύτερους κι έβαλα τα κλάματα. Γιατί δεν ήταν κι η μαμά μου εκείνη τη στιγμή εκεί και να με πει χοντρή ο τσιλιβίθρας;

Σε βοήθεια έσπευσε η Χαρά, νοσοκόμα γλυκιά πιο πολύ κι από τις καραμέλες του διπλανού μου και φωτεινή μέσα στην κατάλευκη στολή της. Σαν Άγγελος.
Και τί έχεις μικρή μου και τί έγινε καλό μου και πες στη Χαρά αγάπη μου τι συνέβη, με τα πολλά της είπα όλα και μέσα στα αναφιλητά μου το κατάλαβε το "χοντρή" που με πόνεσε.
Το άλλο δίπλα και η μαμά του, ατάραχοι.
Τους γύρισε την πλάτη η Χαρά και μου 'δωσε μια αγκαλιά που τη θυμάμαι ακόμα.
Και δυνατά για να την ακούνε δίπλα, άρχισε να με παινεύει. Που ήμουν το πιο όμορφο κι αφράτο και σα φρατζολάκι παιδί στο Παίδων. Ποιό Παίδων; Στην Αθήνα ολόκληρη.
Που τέτοιο ξανθό ζουμπουρλίδικο κοριτσάκι δεν είχε ξανασυναντήσει κι άλλα τέτοια.
Έφυγε για 2 λεπτά και γύρισε με ένα μπολ κομπόστα ροδάκινο και γιαούρτι στο πλάι.
"Φάτο κοπέλα μου, ομορφιά μου εσύ" μου είπε και αφού μου σκούπισε το πρόσωπο κάθησε να με χαζεύει που χωσα τη μούρη μου στο μπολ. Μια γιατί πολύ με γλύκανε η κομπόστα μια για να μη φαίνονται τα δάκρυα.

Φεύγοντας κοντοστάθηκε και μου είπε "νταρντάνα μου, άμα δεν είναι δίπλα η μαμά ή εγώ ή κάποιος άλλος να σε αγκαλιάσει, να θυμάσαι ότι η αγκαλιά όσων σ' αγαπάνε είναι γύρω σου κι ας είναι αόρατη για σένα. Οι κακοί τη βλέπουν".

Κι έκτοτε πάχυνα, αδυνάτισα, φούσκωσα ξεφούσκωσα και δε μ' ένοιαζε τι λένε γύρω γύρω γιατί η αόρατη αγκαλιά των αγαπημένων μου με έκανε άτρωτη. Αααα και η κομπόστα ροδάκινο πάνω στο γιαούρτι, το σούπερ φαγητό μου για όταν καμιά φορά κλαίω για σοβαρά θέματα όχι γιατί κάποιος μ' είπε "χοντρή".

Και σκέψου τώρα ότι στα 50 μου, ακόμα τη θυμάμαι σαν χθες τη στιγμή αυτή. Σκέψου τί εντύπωση μ' έκανε τότε που στο παιδικό μου μυαλό όλα είχαν υπερφυσικές διαστάσεις.


* Φίλη αγαπημένη, συναγωνίστρια, διευθύντρια στην ΕΥΔΑΠ

Με τίτλο «Επιταγή χωρίς αντίκρισμα προς τις ευπαθείς ομάδες του Δήμου Θερμαϊκού", ανακοίνωση της παράταξης του Γιάννη Μαυρομάτη διαπιστώνει κοινωνική "αναισθησία", έναντι των ευπαθών κοινωνικών ομάδων του Δήμου Θερμαϊκού, από την Διοίκηση Τσαμασλή.
Η ανακοίνωση:

Είναι πλέον ξεκάθαρο πως εδώ και δύο χρόνια, στα κοινά του Δήμου μας, έχουν εμπλακεί άνθρωποι «κοινωνικά ευαίσθητοι», άνθρωποι που στέκονται «δίπλα στις δυσκολίες του πολίτη», άνθρωποι που δεν διστάζουν να κάνουν ότι είναι δυνατό για να «ανακουφίσουν» τις κοινωνικά ευπαθείς ομάδες… αποτελειώνοντάς τες!

Και αυτό η διοίκηση του κ. Τσαμασλή το έκανε «πράξη», για μία ακόμη φορά, ψηφίζοντας στο δημοτικό συμβούλιο, ότι πιο αντικοινωνικό, ότι πιο αντιλαϊκό θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος, απέναντι σε ανθρώπους που έχουν απόλυτη ανάγκη, ειδικά τη δεδομένη χρονική συγκυρία λόγω πανδημίας.

Τι ανακοίνωσαν χωρίς ίχνος ντροπής; Πως στον φετινό προϋπολογισμό του Δήμου προβλέπεται μόλις το 3 τοις χιλίοις (0,3%) από τα ανταποδοτικά τέλη, ως ενίσχυση στις κοινωνικά ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού μας, στις οποίες ΔΕΝ συμπεριλαμβάνονται οι άνεργοι. Δεν συμπεριλαμβάνονται, δηλαδή, άνθρωποι με οικογένειες και παιδιά που οι δυσκολίες της πανδημίας και της οικονομικής κρίσης τους έφεραν σε αυτό το σημείο. Σε αυτή την κοινωνική ομάδα, ο κ. Τσαμασλής λέει «ΟΧΙ», γυρίζοντάς τους την πλάτη, παρά τις εκκλήσεις της πλειοψηφίας της αντιπολίτευσης.

Με τη κυνική άρνηση στην πρόταση μας η διοίκηση, οδηγεί στην απόγνωση αξιοπρεπείς συμπολίτες μας για τους οποίους ασφαλώς και δεν είναι επιλογή η ανεργία, αλλά συνέπεια των σημερινών πολύ δύσκολων συνθηκών για όλους.

Όσο για τους υπόλοιπους; Πολύτεκνοι, ΑΜΕΑ κ.ο.κ θα μοιραστούν το "αστρονομικό ποσό" των 15.000€ - 20.000€ το οποίο δεν φτάνει για τίποτα. Και επί της ουσίας δεν αντιστοιχεί και σε τίποτα…
Δηλαδή είναι μία επιταγή χωρίς αντίκρισμα προς τις ευπαθείς ομάδες του Δήμου μας.

Αυτή είναι η κοινωνική πολιτική της σημερινής ανάλγητης διοίκησης του Δήμου Θερμαϊκού. Αυτός είναι ο «φιλεύσπλαχνος» κ. Τσαμασλής και η διοίκηση του.
Αυτοί μας διοικούν…


Οι συνδημότες μας κρίνουν συνέπεια λόγων -πράξεων και συγκρίνουν. Και δυστυχώς για όλους αυτούς (ευτυχώς για τον τόπο), η αντίστροφη μέτρηση για την ώρα της τελικής κρίσης έχει ξεκινήσει…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ξεκινώ δηλώνοντας ότι ΔΕΝ είμαι ο μόνος που ασχολήθηκε με το χρόνιο οξύ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ μας πρόβλημα στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Καθώς, όμως, αναδύεται και πάλι στην επικαιρότητα η δραματική μείωση του πληθυσμού της Πατρίδας μας (το 2020 σημειώθηκαν 131.839 θάνατοι και 85.605 γεννήσεις) φέρνω στην προσοχή σας το παρακάτω κείμενό μου που φιλοξενήθηκε στον Τύπο τέλη της δεκαετίας του 1980, και μετά στις αρχές του 2000 (τότε που ανθούσε το Χρηματιστήριο στη χώρα της «φαιδρής πορτοκαλιάς»).
https://www.kathimerini.gr/economy/561309769/meiothike-oso-pote-o-ellinikos-plithysmos-tin-perasmeni-chronia/

Είναι κοινά αποδεκτό, με αντικειμενικά κριτήρια χωρίς πολιτικές εμπάθειες και σκοπιμότητες, ότι εξαιτίας των τελευταίων 13 μηνών της καταστροφικής πανδημίας covid-19 θα πρέπει να διαχειριστούμε στο εγγύς μέλλον (και πάλι μετά το 2010 τότε που οι «Σύμμαχοι» μας γονάτισαν με τα «Μνημόνια»), πολύ δύσκολες οικονομικά, κοινωνικά και υγειονομικά ημέρες φοβάμαι ότι για μια ακόμη φορά θα αποθέσουμε το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ στις περιβόητες συμβολικές «Ελληνικές καλένδες».

Δείτε παρακάτω το σχετικό ηχητικό από την ομιλία μου για το ΟΞΥ δημογραφικό μας πρόβλημα που έκανα στη Σχολή Γονέων Κατερίνης τον Νοέμβριο του 1992 και ευχαριστώ το αγαπημένο blog για την φιλοξενία!

https://www.youtube.com/watch?v=DwlNfXDLgR4

***********************************************************

Δεν θα τολμήσω να κάνω μια βαθιά τομή στο καυτό ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ μας πρόβλημα διότι δεν το επιτρέπει ο χώρος, αλλά θα σκιαγραφήσω, σύντομα, τις ψυχοκοινωνικές του διαστάσεις επειδή σε αυτές πιστεύω ότι εστιάζονται και οι αιτίες και μαζί και οι πιο αποδοτικές λύσεις του.

Στις δεκαετίες που μας πέρασαν διάφορες Επιτροπές της Βουλής κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι βασικές αιτίες του δημογραφικού μας προβλήματος ήταν μεταξύ άλλων:

  • Ο χώρος κατοικίας (32 % των Ελλήνων ζει εγκλωβισμένο σε μικρά διαμερίσματα ενώ πολλά νέα ζευγάρια δεν έχουν δική τους στέγη)
  • Το πολύ ψηλό κόστος ανατροφής των παιδιών και η παροχή παιδείας και (παραπαιδείας)
  • Η ανεργία των νέων που μεταθέτει το γάμο και την απόκτηση παιδιών
  • Ο υπέρμετρος ατομικός ευδαιμονισμός

Προχωρώντας με αυτά τα δεδομένα και αυτούς τους ρυθμούς βλέπουμε ότι το έτος 2021 ο πληθυσμός της Ελλάδος έφτασε να είναι μόλις 10,423,054, τηςΑλβανίας 2,877,797 (δεν υπολογίζονται όσοι ζούνε σε γειτονικές χώρες όπως π.χ. στην Ελλάδα), της Β. Μακεδονίας 2,083,374, της Βουλγαρίας 6,948,445. και της Τουρκίας 84,339,067, (από τα οποία τα 51 εκατ. στις ηλικίες ανάμεσα στα 15 και 64 χρόνια!)
https://www.worldometers.info/population/countries-in-europe-by-population/

Εξετάζοντας συνοπτικά τα δημογραφικά μας στοιχεία διαπιστώνουμε ότι ανέκαθεν η χώρα μας ήταν κοινωνία «προσφύγων και ξενιτεμένων».

Το 1907 η Ελλάδα αριθμούσε 2,631,952 ψυχές και αργότερα μετά τους βαλκανικούς πολέμους και τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο φτάσαμε το 1920 τον αριθμό 5,061,889. Τελικά το 1923 μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών φτάσαμε να είμαστε 6,010,000 άτομα.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν ενσωματώθηκαν στον κορμό της Ελλάδας και νέα κύματα προσφύγων, χάσαμε σχεδόν ένα εκατομμύριο στην δεκαετία του 1940 και στη συνέχεια η αστυφιλία γέμισε τις πόλεις μας με άνεργο πληθυσμό ενώ ερημώθηκε η περιφέρεια.

Στη δεκαετία του 1960 κορυφώθηκε και η μεγάλη πληθυσμιακή διαρροή σχεδόν ενός εκατομμυρίου συμπολιτών μας στις αγορές εργασίας της Ευρώπης και κυρίως της Δυτικής Γερμανίας, αφού είχαν ήδη προηγηθεί τα επίσης μεγάλα μεταναστευτικά κύματα της μεταπολεμικής δεκαετίας του 1950 προς τον Καναδά, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ.

Και μετά την υπαγωγή στα Μνημόνια, μεταξύ του 2010 – 2019 υπολογίζεται ότι «χάσαμε» από 150- 400 χιλιάδες νέους από τους οποίους πάρα πολλοί πτυχιούχοι Πανεπιστημίων και ΑΤΕΙ και πολλοί κάτοχοι Μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών που προτίμησαν την ξενιτιά από την ανεργία και από απολαβές που θυμίζουν χαρτζιλίκι και όχι μηνιαίους μισθούς...


Αστυφιλία και νέο «στυλ ζωής»

Οι ελληνικές οικογένειες της υπαίθρου λειτουργώντας μέσα στο κοινωνικό-οικονομικό σύστημα μιας γεωργοκτηνοτροφικής Ελληνικής πραγματικότητας παρέμειναν “εκτεταμένες” στη δομή τους (τρείς γενιές συμβίωναν στον ίδιο οικολογικό χώρο) και πολυμελείς ενώ, αντίθετα, οι οικογένειες των αστικό-βιομηχανικών μας κέντρων προσαρμοζόμενες στις απαιτήσεις και τις ιδιομορφίες του νέου τρόπου ζωής μεταλλάχθηκαν σε “πυρηνικές” όπου το κάθε ζευγάρι προσαρμοζόμενο στις απαιτήσεις της ζωής αποκτούσε ένα ή το πολύ δύο παιδιά. Αναμφίβολα η έλλειψη χώρου, η απασχόληση και των δύο γονέων και η έλλειψη παππούδων και γιαγιάδων που θα μπορούσαν να αναλάβουν την φροντίδα των παιδιών οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια τη σύγχρονη ελληνική οικογένεια στη σμίκρυνση…

Για να διατηρηθεί μια σταθερή αυξητική τάση στην δημογραφική οντότητα και τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας πρέπει οι γεννήσεις να υπερβαίνουν τους θανάτους αλλά ήδη στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι σχεδόν μηδενικός. Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η φυσική αύξηση του ελληνικού πληθυσμού (γεννήσεις μείον θάνατοι) ήταν της τάξης του 12 και 13 % για να φτάσει τώρα στο εντυπωσιακό επίπεδο πολύ κάτω του 1 % δηλαδή σε ΑΡΝΗΤΙΚΑ μεγέθη καθώς εδώ και μερικά χρόνια στην Ελλάδα έχουμε σε ετήσια βάση περισσότερους θανάτους από γέννες και μάλιστα στις γέννες υπολογίζονται και δεκάδες χιλιάδες αλλοεθνών (νόμιμων προσφύγων μεταναστών αλλά και λαθρομεταναστών!)

Αξίζει να σημειωθεί ότι:

1) Οι οικογένειες που ΔΕΝ έχουν παιδιά ήταν 785,452 το 2001 και έφτασαν τις 913,279 το 2011.

2) Οι οικογένειες με ΕΝΑ παιδί ήταν 642,450 το 2001 και αυξήθηκαν στις 715,342 το 2011

3) Οι οικογένειες με ΔΥΟ παιδιά ήταν 693,830 το 2001 και έπεσαν στις 680,955 το 2011

4) Οι οικογένειες με ΤΡΙΑ παιδιά ήταν 150,171 το 2001 και έπεσαν στις 140,639 το 2011

5) Οι οικογένειες με ΤΕΣΣΕΡΑ παιδιά ήταν 32,083 το 2001 και έπεσαν στις 27,051 το 2011

6) Οι οικογένειες με περισσότερα από 4 παιδιά από 8,374 το 2001 έπεσαν στις 6,435 το 2011

Με άλλα λόγια αυτά καθ’ αυτά τα δημογραφικά μας μεγέθη ΕΙΝΑΙ ανησυχητικά και γίνονται περισσότερο δραματικά εξαιτίας συγκεκριμένων κοινωνικών και οικονομικών συγκυριών και Εθνικών λόγων.

Ήδη αυτό φαίνεται στην διαπίστωση της ανατροπής της πληθυσμιακής πυραμίδας που έχει επιδεινώσει τα προβλήματα είσπραξης πόρων από οικονομικώς ενεργά άτομα και απόδοσης συντάξεων σε απόμαχους της οικονομικής δραστηριότητας αλλά και στις επεκτατικές βλέψεις των Τούρκων.

Εάν η Ελλάδα γειτόνευε με Αυστριακούς, Ελβετούς, Βέλγους ή Γερμανούς τότε το δημογραφικό μας πρόβλημα δεν θα είχε την ιδιόμορφη οξύτητα που σήμερα έχει.

Αυτό φυσικά είναι απλά ουτοπία…

Σίγουρα δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους γεωπολιτικούς μας γείτονες και τους δικούς τους ρυθμούς δημογραφικών εξελίξεων. Μπορούμε, όμως, και επιβάλλεται να αλλάξουμε τις νέες αξίες μας που μεγέθυναν την αίσθηση του στείρου ατομικισμού και της καταναλωτικής μανίας, εξουδετέρωσαν την ιδέα ότι μέσα από τα παιδιά μας προεκτείνεται, με την ευλογία του Θεού, η υπαρξιακή μας οντότητα στο μέλλον και η συνέχιση της εθνικής μας υπόστασης.

Οι ψυχοκοινωνικές διαστάσεις του προβλήματος μπορούν να αλλάξουν εάν θυμηθούμε την πατροπαράδοτη αγάπη μας για την οικογένεια και τα παιδιά. Τόσες και τόσες γενιές κατατρεγμένων προσφύγων Ελλήνων Ποντίων, Μικρασιατών και άλλων (όπως ο υπογράφων γιός Πόντιου εκ Ρωσίας πατέρα και Σμυρνιάς - Μικρασιάτισσας μητέρας) επιβιώσαμε σε ασύγκριτα χειρότερες συνθήκες αλλά τότε τα παιδιά ήταν ευλογία ενώ τώρα…Βάρος!

Αναμφισβήτητα για πολλές δεκαετίες το Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα αδράνησε με αποτέλεσμα από σοβαρό να μετουσιωθεί σε ΟΞΥ το χρόνιο ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ πρόβλημα!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





της Δόμνας Μιχαηλίδου *

Ο ανάδοχος γονέας είναι πάνω απ’ όλα γονέας. Είναι ένας άνθρωπος με περίσσευμα ψυχής. Είναι ο άνθρωπος που βγάζει ένα παιδί από τη δομή και το φέρνει στην κοινωνία. Χρειαζόμαστε αναδόχους. Τα παιδιά δεν πρέπει να ξοδεύουν άλλο την παιδικότητά τους σε ένα ίδρυμα αλλά θέλουμε να τη ζήσουν σε μια ζεστή αγκαλιά

Τι είναι η αναδοχή και γιατί είναι τόσο σημαντική σήμερα; Η αναδοχή διαφέρει από την υιοθεσία. Αλλά για να το καταλάβουμε πρέπει να έχουμε την εικόνα των παιδιών στα ιδρύματα ακριβώς όπως έχει. 

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, τα παιδιά ζουν σε ιδρύματα, όχι γιατί εγκαταλείφθηκαν μετά τη γέννα ή γιατί οι γονείς τους εξαφανίστηκαν. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε ιδρύματα γιατί χρειάστηκε να απομακρυνθούν από την οικογένεια τους, λόγω κακοποιητικών ή και άλλων παραβατικών συμπεριφορών του ενός ή και των δύο γονιών. Η αναδοχή αφορά ακριβώς αυτά τα παιδιά. Τα παιδιά που ζουν σε ιδρύματα αλλά έχουν οικογένεια και πολλές φορές έχουν, και το επιδιώκουμε, επαφή με αυτή. 

Για αυτά τα παιδιά η αναδοχή εξασφαλίζει φροντίδα και στήριξη μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον. Και αυτό έως ότου οι συνθήκες επιτρέψουν- κι εάν το επιτρέψουν- την επιστροφή τους στη βιολογική τους οικογένεια. Ετσι, σε αντίθεση με την υιοθεσία, η αναδοχή έχει καταρχάς προσωρινό χαρακτήρα. Και είναι ακριβώς η προσωρινότητα αυτή που προξενεί την επιφύλαξη, την αγωνία και τον φόβο όσων επιθυμούν να ανοίξουν το σπίτι τους σε ένα παιδί. 

Σήμερα 1569 παιδιά μεγαλώνουν σε ιδρύματα. 

Από αυτά τα παιδιά, μόλις τα 74 προορίζονται για υιοθεσία, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει σχέση με τη βιολογική τους οικογένεια. Από την άλλη, 641 παιδιά όλων των ηλικιών έχουν τις προϋποθέσεις για αναδοχή. Η αναδοχή δηλαδή είναι η λύση για πάνω από το 40% των παιδιών στα ιδρύματα. 

Αυτό προϋποθέτει και τις αντίστοιχες αιτήσεις αναδοχής. Από αυτή την πλευρά, η εικόνα είναι σήμερα αντεστραμμένη: από τις 984 αιτήσεις που έχουμε, οι 966 είναι για υιοθεσία και μόλις οι 18 για αναδοχή – δηλαδή το 1.8%! Αυτή η ασυμμετρία στερεί από εκατοντάδες παιδιά το διαβατήριο εξόδου από το ίδρυμα αλλά και από εκατοντάδες συμπολίτες μας την ευκαιρία να προσφέρουν άμεσα την αγάπη και τη φροντίδα τους. 

Ο ανάδοχος γονέας είναι πάνω απ’ όλα γονέας. Είναι ένας άνθρωπος με περίσσευμα ψυχής που αισθάνεται την ανάγκη της προσφοράς. Είναι ο άνθρωπος που βγάζει ένα παιδί από τη δομή και το φέρνει στην κοινωνία. Στα μάτια αυτού του παιδιού είναι πηγή έμπνευσης και θαυμασμού, είναι αυτός που το φροντίζει, του μεταφέρει αξίες και ιδανικά, το διαμορφώνει και το διδάσκει. Είναι το σημαντικό πρόσωπο στο οποίο προστρέχει το παιδί για να βρει λύσεις και να μοιραστεί τις χαρές του. 

Για αυτό αλλάζουμε την εικόνα που έχουμε για την αναδοχή. 

Μέσα στο 2020: 

  • Καταγράψαμε για πρώτη φορά τα παιδιά που φιλοξενούνται στις 82 δομές της χώρας.
  • Δημιουργήσαμε μία μεγάλη δεξαμενή «ειδικών» για την επιτάχυνση της κοινωνικής έρευνας των υποψήφιων γονέων.
  • Ξεκινήσαμε για πρώτη φορά εκπαιδευτικά μαθήματα για τους υποψήφιους γονείς και συνεχίζουμε αδιαλείπτως.
  • Μειώσαμε τον απαιτούμενο χρόνο για την αναδοχή σε μόλις οκτώ μήνες.
  • Εξασφαλίσαμε ότι η σύνδεση υποψήφιου γονέα και παιδιού γίνεται πλέον ηλεκτρονικά, με ασφάλεια και πιο σημαντικά με διαφάνεια. Από πέρσι τον Ιούλιο 700 σχεδόν παιδιά βρήκαν τη δική τους οικογένεια και βγήκαν από τα ιδρύματα!
Μέσα στο 2021 συνεχίζουμε: 

  • Χορηγούμε μηνιαία οικονομική ενίσχυση από 325€ και έως τα 1.200€ σε τις τις οικογένειες αναδόχων.
  • Καταθέτουμε νομοσχέδιο με το οποίο διευρύνουμε τα ηλικιακά όρια των αναδόχων σε 25 έως 75. Έτσι πολλοί περισσότεροι συμπολίτες μας θα μπορούν να εντάξουν στην οικογένεια τους ένα παιδί, και πιο σημαντικά, περισσότερα παιδιά θα βρουν μια οικογένεια.
  • Ξεκινάμε το paidi.gov.gr, την πρώτη ψηφιακή πλατφόρμα του Κράτους που θα συγκεντρώνει όλη την πληροφορία που αφορά στο παιδί.
Χρειαζόμαστε αναδόχους. 

Πιστεύουμε σε αυτή την κοινωνική αλλαγή. Τα παιδιά δεν πρέπει να ξοδεύουν άλλο την παιδικότητά τους σε ένα ίδρυμα αλλά θέλουμε να τη ζήσουν σε μια ζεστή αγκαλιά. Τώρα είναι η σειρά όλων μας. 



* Η Δόμνα Μιχαηλίδου είναι υφυπουργός Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Το κείμενο αυτό είναι απόσπασμα ομιλίας της σε πρόσφατη εκδήλωση για την προώθηση του θεσμού της αναδοχής


πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου