Είναι εξήντα επτά, ίσως εβδομήντα χρονών. Συνταξιοδοτήθηκε πριν από μερικά χρόνια. Κάθεται στην πολυθρόνα του τα απογεύματα με την τηλεόραση χαμηλά, παρακολουθώντας κάτι που στην πραγματικότητα δεν παρακολουθεί.
Τον έχεις δει. Πιθανώς στην οικογένειά σου.Είναι εξήντα επτά, ίσως εβδομήντα χρονών. Συνταξιοδοτήθηκε πριν από μερικά χρόνια. Κάθεται στην πολυθρόνα του τα απογεύματα με την τηλεόραση χαμηλά, βλέποντας κάτι που στην πραγματικότητα δεν παρακολουθεί. Σηκώνεται, φτιάχνει ένα φλιτζάνι τσάι, ξανακάθεται. Δεν είναι ακριβώς δυστυχισμένος. Απλώς δεν είναι κάτι συγκεκριμένο.
Η γυναίκα του θα σου πει ότι είναι πιο ήσυχος από ό,τι ήταν παλιά. Όταν τον επισκέπτονται τα εγγόνια, χαμογελάει, γνέφει καταφατικά και δεν λέει πολλά. Όταν περνούν φίλοι, αφήνει τη γυναίκα του να μιλήσει. Όταν τηλεφωνεί η κόρη του, η συζήτηση είναι σύντομη και πρακτική.
Δεν είναι καταθλιμμένος με τον προφανή τρόπο. Δεν αρνείται να ασχοληθεί. Απλώς βρίσκεται κάπου αλλού τώρα. Και η ευγενική υπόθεση — ω, έχει επιβραδύνει — αγνοεί τι του έχει συμβεί στην πραγματικότητα.
Δεν έχασε την ενέργειά του. Έχασε την απάντησή του σε μια ερώτηση στην οποία δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι απαντούσε, με όλη του τη ζωή, για σαράντα χρόνια.
Η ερώτηση στην οποία είχε απάντηση
Για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του, όταν κάποιος τον ρωτούσε ποιος είσαι;, η απάντηση ερχόταν αυτόματα.
Είμαι μηχανικός. Είμαι εργοδηγός. Εργάζομαι στις πωλήσεις. Διαχειρίζομαι την αποθήκη. Είμαι αυτός που κρατάει τη γραμμή σε λειτουργία.
Αυτή η απάντηση δεν ήταν απλώς μια περιγραφή θέσης εργασίας. Ήταν ένα πλήρες πακέτο ταυτότητας. Του έλεγε τι ώρα να ξυπνήσει. Του έλεγε πού να βρίσκεται. Του έλεγε ποιοι ήταν οι συνομήλικοί του. Του έλεγε τι άξιζε για την οικογένειά του - γιατί για τους άνδρες της γενιάς του, αυτό που κέρδιζες ήταν ένα μεγάλο μέρος αυτού που έφερνες σπίτι, και αυτό που έφερνες σπίτι ήταν ένα μεγάλο μέρος του να σε αγαπούν.
Όταν επέστρεψε τη δουλειά, δεν επέστρεψε απλώς μια μισθοδοσία. Επέστρεψε ολόκληρη την απάντηση στην ερώτηση.
Και κανείς δεν του είχε διδάξει κάτι άλλο.
Τι δείχνει στην πραγματικότητα η έρευνα
Μια μελέτη του 2024 συνέκρινε τα συμπτώματα κατάθλιψης σε άνδρες και γυναίκες που βρίσκονταν στη σύνταξη. Διαπίστωσε κάτι εντυπωσιακό: η σημασία που απέδιδαν οι άνδρες στην εργασία τους ήταν σημαντικά ισχυρότερος προγνωστικός παράγοντας για την κατάθλιψη μετά τη συνταξιοδότηση σε σχέση με τις γυναίκες.
Όταν η δουλειά σήμαινε τα πάντα, η απώλειά της κόστιζε τα πάντα.
Οι ερευνητές υπέδειξαν ότι οι γυναίκες τείνουν να διατηρούν ένα ευρύτερο χαρτοφυλάκιο ταυτοτήτων σε όλη τους τη ζωή - μητέρα, φίλη, αδελφή, γειτόνισσα, μέλος της κοινότητας. Οι άνδρες, ιδιαίτερα οι άνδρες αυτής της γενιάς, ενθαρρύνονταν να επικεντρωθούν αποκλειστικά σε μία ταυτότητα. Η καριέρα ήταν το επίκεντρο. Όλα τα άλλα ήταν συμπληρωματικά.
Έτσι, όταν η καριέρα τελειώνει, ο τίτλος εξαφανίζεται και δεν υπάρχει τίποτα από κάτω έτοιμο να πάρει τη θέση του.
Αυτό δεν είναι τεμπελιά ή αδυναμία. Είναι μια γενιά που έχει προσανατολιστεί, από την ηλικία των δεκαοκτώ, σε έναν στόχο - να είναι κάποιος που παρέχει υπηρεσίες, να είναι χρήσιμος, να παράγει - και στη συνέχεια, φτάνοντας στα εξήντα πέντε της, ανακαλύπτει ότι ο στόχος έχει αφαιρεθεί και κανείς δεν ανέφερε τι υποτίθεται ότι θα ακολουθούσε.
Το CDC, παρεμπιπτόντως, αναφέρει ότι οι άνδρες άνω των εξήντα πέντε ετών έχουν το υψηλότερο ποσοστό αυτοκτονιών από οποιαδήποτε άλλη δημογραφική ομάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτός ο αριθμός δεν είναι τυχαίος. Είναι το κόστος κατασκευής ενός μόνο φέροντος πυλώνα και παρακολούθησης της κατάρρευσης του.
Γιατί η σιωπή είναι σιωπή
Το άλλο πράγμα που διαπιστώνει συνεχώς η έρευνα είναι ότι οι άνδρες αυτής της γενιάς δεν διδάχθηκαν πώς να εκφράζουν αυτά που νιώθουν — και ιδιαίτερα δεν διδάχθηκαν πώς να εκφράζουν πια το συγκεκριμένο συναίσθημα του «δεν ξέρω ποιος είμαι».
Τους δίδαξαν το αντίθετο. Τους δίδαξαν ότι οι αληθινοί άντρες υπομένουν. Ότι το να ζητάς βοήθεια είναι αδυναμία. Ότι ένα πρόβλημα που δεν μπορείς να διορθώσεις είναι ένα πρόβλημα που δεν συζητάς.
Έτσι, όταν συμβαίνει η κατάρρευση της ταυτότητας — και σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται για μια σιωπηλή κατάρρευση ταυτότητας — ο άντρας δεν έχει λόγια να το εξηγήσει. Δεν μπορεί να πει στη γυναίκα του: « Δεν ξέρω ποιος είμαι τώρα». Δεν μπορεί να πει στον φίλο του: « Μου λείπει το να με χρειάζονται». Δεν μπορεί να πει στον γιο του: « Είμαι χαμένος με έναν τρόπο που ποτέ δεν πίστευα ότι θα χαθόμουν».
Το λεξιλόγιο δεν υπάρχει σε αυτόν. Δεν εγκαταστάθηκε ποτέ.
Έτσι κάθεται στην πολυθρόνα και δεν λέει τίποτα. Όχι επειδή δεν έχει τίποτα να πει. Επειδή οι μόνες προτάσεις που θα ήταν αληθινές είναι προτάσεις που μεγάλωσε για να μην μπορεί να πει.
Η σιωπή δεν είναι ειρήνη. Δεν είναι καν απόσυρση. Είναι η ορατή επιφάνεια μιας εσωτερικής κρίσης που δεν έχει γλώσσα και δεν έχει κοινό.
Πόσο κοστίζει σε όλους γύρω του
Το οδυνηρό είναι ότι οι άνθρωποι γύρω του συχνά το παρερμηνεύουν.
Η γυναίκα του νομίζει ότι έχει αποχωρήσει από τον γάμο. Αυτός δεν το έχει κάνει — απλώς δεν ξέρει πώς να φέρει μια αναπάντητη ερώτηση στο δωμάτιο. Τα ενήλικα παιδιά του νομίζουν ότι γίνεται λίγο γκρινιάρης, λίγο απόμακρος, όπως ο παππούς του έγινε στο τέλος. Δεν είναι. Στέκεται μέσα στο ίδιο κενό ταυτότητας που είχε και ο πατέρας του, χωρίς να έχει ιδέα τι να κάνει γι' αυτό.
Οι φίλοι του από τη δουλειά, αυτοί που υπέθετε ότι ήταν φίλοι, σιγά σιγά σταματούν να τηλεφωνούν. Επειδή, όπως αποδεικνύεται, η φιλία λειτουργούσε κυρίως σε κοινό πλαίσιο — δεν ξέρουν για τι να συζητήσουν τώρα που το καθημερινό πρότζεκτ δεν υπάρχει. Το κοινό πλαίσιο εξαφανίστηκε και μαζί του εξαφανίστηκαν και οι φιλίες.
Τα παρατηρεί όλα αυτά. Δεν τα σχολιάζει. Για να σχολιάσει θα απαιτούσε ένα λεξιλόγιο που δεν έχει.
Η εκτίμηση που δεν μπορεί να κάνει
Υπάρχει μια πρόταση που οι άντρες που έχω δει να το ξεπερνούν αυτό από την άλλη πλευρά τελικά πρέπει να γράφουν για τον εαυτό τους μόνοι τους, συνήθως μόνοι τους, συχνά αρκετά αργά.
Έχτισα όλη μου την αξία γύρω από το επάγγελμά μου. Με επαινούσαν για αυτό για σαράντα χρόνια. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα να παράγω και πρέπει να καταλάβω ποιος είμαι χωρίς την παραγωγή. Κανείς δεν μου είπε ότι αυτό θα συμβεί. Κανείς δεν με δίδαξε πώς να το κάνω. Και πρέπει να μάθω τώρα, στα εξήντα οκτώ μου, αυτό που η γυναίκα μου και η αδερφή μου ανακάλυψαν δεκαετίες πριν - ότι το να είσαι χρήσιμος και το να είσαι άνθρωπος δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Αυτή η πρόταση είναι δύσκολο να γραφτεί. Δεν είναι στο ιδίωμά του. Το ιδίωμα που του δόθηκε δεν επιτρέπει σύγχυση τέτοιου βάθους.
Αλλά οι άντρες που το γράφουν — έστω και σιωπηλά, έστω και μόνο μία φορά, έστω και μόνο για τον εαυτό τους — αρχίζουν, σιγά σιγά, να επιστρέφουν στο δωμάτιο.
Τι βοηθάει
Αν έχεις έναν από αυτούς τους άντρες στη ζωή σου — τον μπαμπά σου, τον άντρα σου, τον αδερφό σου, τον φίλο σου — η ειλικρινής απάντηση είναι ότι δεν μπορείς να τον μεταπείσεις. Δεν μπορείς να το διορθώσεις με ένα podcast για τον σκοπό. Δεν μπορείς να το διορθώσεις κλείνοντάς τον σε ένα μάθημα.
Αυτό που μερικές φορές βοηθάει είναι να είσαι υπομονετικός με τη σιωπή, ενώ παράλληλα αρνείσαι ευγενικά να την αποδεχτείς ως την τελική κατάσταση. Κάθισε μαζί του. Κάνε του μια ερώτηση που δεν έχει χρήσιμη απάντηση. Τι σου άρεσε πραγματικά στη δουλειά; Τι όχι; Υπάρχει κάτι που ήθελες να κάνεις όταν ήσουν είκοσι χρονών που δεν έκανες ποτέ;
Μπορεί να μην απαντήσει την πρώτη φορά. Μπορεί να μην απαντήσει τη δέκατη φορά. Συνέχισε να ρωτάς. Οι περισσότεροι από αυτούς τους άντρες έχουν υλικό δεκαετιών εκεί μέσα για το οποίο κανείς δεν έχει ρωτήσει ποτέ, επειδή κανείς δεν υπέθεσε ότι υπήρχε κάτι εκεί μέσα που άξιζε να ρωτήσεις εκτός από το « τι κάνεις;».
Αν είσαι κι εσύ ένας από αυτούς τους άντρες, διαβάζοντας αυτό, η μικρότερη κίνηση είναι αυτή. Γράψε την πρόταση. Μόνο μία φορά. Μόνο για σένα.
Έχτισα όλη μου την αξία γύρω από την παραγωγή κάτι και κανείς δεν μου έλεγε τι να κάνω όταν σταματούσε η παραγωγή.Αυτή η πρόταση σε μια σελίδα είναι το πρώτο βήμα που κάνεις όταν βγαίνεις από την πολυθρόνα. Όχι επειδή λύνει κάτι. Επειδή για πρώτη φορά μετά από πενήντα χρόνια, έχεις ονομάσει κάτι ειλικρινές σχετικά με αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα σου.
Η σιωπή δεν είναι αυτό που είσαι.
Είναι απλώς ό,τι έχει απομείνει όταν κανείς δεν σου ζήτησε ποτέ να είσαι κάτι άλλο.
πηγή: spacedaily
Σχετικά με αυτό το άρθρο
Αυτό το άρθρο προορίζεται για γενική ενημέρωση και προβληματισμό. Δεν αποτελεί ιατρική συμβουλή, συμβουλή ψυχικής υγείας ή επαγγελματική συμβουλή. Τα μοτίβα που περιγράφονται βασίζονται σε δημοσιευμένη έρευνα και συντακτική παρατήρηση, όχι σε κλινική αξιολόγηση. Εάν αντιμετωπίζετε μια σοβαρή κατάσταση, μιλήστε με έναν εξειδικευμένο επαγγελματία ή μια τοπική υπηρεσία υποστήριξης.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
