Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Κάποιοι νομίζω έχουμε γίνει κουραστικοί να τονίζουμε και να προσπαθούμε να αναδείξουμε τα ίδια πράγματα∙ αλλά κάπου πρέπει να ξυπνάει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της αξιοπρέπειας ως κοινωνία και ως πολίτες. Και λέω ότι οι εξελίξεις στη χώρα μας αναφορικά με τη Διαχείριση των Στερεών Αποβλήτων είναι αντιφατικές και δυσοίωνες. Κι αυτό έχει να κάνει με τη χρόνια δυστοκία των αρμοδίων, τις πιέσεις των μηχανισμών και των συμφερόντων και τις αδυναμίες της Αυτοδιοίκησης να χαράξει πολιτική και να παίξει τον ιστορικό της ρόλο, που η σύγχρονη πραγματικότητα της επιβάλει.

Με βάση την Κυκλική Οικονομία και την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία, νομική υποχρέωση των κρατών μελών είναι η Διαλογή στην Πηγή τουλάχιστον για τα οργανικά, το χαρτί, το πλαστικό, το γυαλί και το μέταλλο. Η ως τώρα εμπειρία των ευρωπαϊκών χωρών υπερθεματίζει αυτή την υποχρέωση. Η Διαλογή στην Πηγή και η προώθηση τοπικών προγραμμάτων ανακύκλωσης και κομποστοποίησης είναι η οικονομικότερη, περιβαλλοντικά και κοινωνικά φιλικότερη προοπτική, σε αντίθεση με την πλήρη εξάρτηση από ένα σύστημα σύμμεικτων στερεών αποβλήτων.

Τι είναι λοιπόν η Διαλογή στην Πηγή; Είναι ο διαχωρισμός διακριτών κατηγοριών απορριμμάτων εκεί που παράγονται, για να γίνει στη συνέχεια η ξεχωριστή συλλογή, αποκομιδή και ανακύκλωση. Πού παράγονται; Στο σπίτι, στη δουλειά, στο κατάστημα, στο εμπορικό κέντρο. Γιατί να κάνουμε Διαλογή στην Πηγή; Αν δεν γίνει έγκαιρα ο διαχωρισμός στην πηγή, εκεί δηλαδή που παράγονται, ο τρόπος που τα πετάμε και ο τρόπος που αναμειγνύονται στη συνέχεια, τα καθιστά δύσκολο, αν όχι αδύνατο να διαχωριστούν με επιτυχία.

Είναι τουλάχιστον ανόητο να μην γίνεται ο διαχωρισμός όταν πρέπει∙ και να ξοδεύουμε στη συνέχεια μεγάλα ποσά σε υποδομές για να τα ξαναδιαχωρίσουμε και να γίνει η ανακύκλωση, αν αυτό καταστεί εφικτό. Οι πρακτικές για διαλογή των απορριμμάτων μετά την ανάμειξη των υλικών, είτε μηχανικά, είτε με χειροδιαλογή, δοκιμάστηκαν και αποδείχτηκαν ακριβές ή ανεπαρκείς λόγω κακής ποιότητας των ανακτώμενων υλικών. Κι αυτό γιατί προηγείται η ανάμειξη των ανακυκλώσιμων υλικών κυρίως με οργανικά απορρίμματα της κουζίνας και όχι μόνο.

Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να λέμε ότι οι καθυστερήσεις του κράτους και της αυτοδιοίκησης, έστω και μέσα στη δύσκολη αυτή συγκυρία του COVID-19, μας ανησυχούν ιδιαίτερα. Θεωρώ άστοχη και προβληματική την επιμονή τους να θεωρούν προτεραιότητα την κατασκευή Μονάδων Επεξεργασίας (Σύμμεικτων) Αποβλήτων (ΜΕΑ) χωρίς την -παράλληλη έστω- ανάπτυξη προγραμμάτων Διαλογής στην Πηγή. Οι ΜΕΑ δεν παράγουν παρά δευτερογενή καύσιμα με ελάχιστες δυνατότητες ανάκτησης ανακυκλώσιμων υλικών.

Γιατί το κάνουν αυτό; Απαντήστε ή βάλτε τον εαυτό σας να σκεφθεί και ανάλογα να πράξετε σε κάθε ευκαιρία στο μέλλον. Η αδιαφορία είναι συνευθύνη!

Λαμία, Απρίλης 2021

Στέφανος Σταμέλλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Σαββατοκύριακο μπροστά μας, ανοιχτό αλλά χωρίς πολλούς πελάτες (υπάρχουν άραγε τα χρήματα στις τσέπες των συμπατριωτών μας;) το λιανεμπόριο, εντυπωσιακοί οι αριθμοί των κρουσμάτων, γεννούν τρόμο οι αριθμοί των διασωληνωμένων και γεμίζουν δάκρυα τα μάτια και πόνο οι ψυχές μας μετρώντας καθημερινά τους θανάτους συμπατριωτών μας…

Στο μεταξύ η «κούρσα των εμβολίων» συνεχίζει, «σημειωτόν» στην Ευρώπη αλλά με εντυπωσιακούς ρυθμούς στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Η.Π.Α. και γίνονται προσπάθειες βελτίωσης του ρυθμού στην Πατρίδα μας.

Συνεχίζουν να έχουν επιφυλάξεις και αντιρρήσεις στον εμβολιασμό τους πολλοί από τους συμπατριώτες μας, κάποιοι για «ιδεολογικούς» λόγους, κάποιοι που γενικά «φοβούνται» τα εμβόλια και κάποιοι που τρόμαξαν και συνεχίζουν να φοβούνται με όσα διαβάζουν στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες χώρες με τους αρνητές των εμβολίων, ενώ ταυτόχρονα στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες απολαμβάνουν τις όποιες ελευθερίες κίνησης και μετακίνησης εκείνοι και εκείνες που έκαναν έστω τη μία δόση του εμβολίου της Pfizer/Bio-N-Tech, της Moderna, της Oxford/AstraZeneca και της Johnson&Johnson (που είναι μιας δόσης).

Πέρα από τις θέσεις και αντιθέσεις που καθημερινά δημοσιοποιούνται από «αρνητές» και «πρόθυμους» για τη λήψη των εμβολίων, τώρα εγείρονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις Η.Π.Α. και αλλού, και θυελλώδεις συζητήσεις για το θέμα της έκδοσης κάποιου είδους «πιστοποιητικού» (κάποιοι το αποκαλούν «διαβατήριο διεθνών μετακινήσεων»).

Όσοι έκαναν ένα από τα εμβόλια που κυκλοφορούν θέλουν το συγκεκριμένο «έγγραφο-πιστοποιητικό-διαβατήριο» για να μπορέσουν μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα να επισκεφθούν συγγενείς και φίλους που ζούνε εκτός της δικής τους Πατρίδας ή για να κάνουν τις ποθητές καλοκαιρινές διακοπές.

Προέκυψαν κάποιοι θάνατοι και κάποια προβλήματα υγείας με θρομβωτικά επεισόδια ως ανεπιθύμητες παρενέργειες των εμβολίων Oxford/AstraZeneca και Johnson&Johnson που προκάλεσαν διακοπή χρήσης τους σε κάποιες ηλικιακές ομάδες αλλά μετά από προσεκτικές μελέτες η χρήση τους συνεχίζεται καθώς διαπιστώνεται απερίφραστα ότι «οι ευεργετικές τους επιπτώσεις υπερτερούν των κινδύνων και οι θάνατοι είναι σε πολύ μικρά ποσοστά».

Όλα αυτά είναι γνωστά λίγο-πολύ σε όλους μας…

Αυτό που παραμένει ΑΓΝΩΣΤΟ (και δυστυχώς για ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ λόγους) όχι μόνο στις 27 χώρες-μέλη της «δήθεν» Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το ΚΟΣΤΟΣ κάθε μίας δόσης καθενός από τα 4 εμβόλια που κυκλοφορούν με τα οποία εμβολιάσθηκαν ήδη δεκάδες εκατομμύρια συνανθρώπων μας…

Είναι άγνωστο το κόστος των εμβολίων Pfizer/Bio-N-Tech (προϊόν Αμερικανό--Γερμανικής συμπαραγωγής) και του Αμερικανικού Moderna που καινοτομούν εισάγοντας τεχνολογία mRNA, αλλά είναι γνωστό ότι και τα δύο αυτά εμβόλια απαιτούν ειδικές υποδομές καθώς η ασφαλής συντήρησής τους χρειάζεται περιβάλλοντα θερμοκρασιών -72 β. Κελσίου και -30 β. Κελσίου αντίστοιχα.

Το εμβόλιο της Oxford/AstraZeneca (προϊόν συνεργασίας του Βρετανικού Πανεπιστημίου της Οξφόρδης με την ομώνυμη Βρετανό-Σουηδική φαρμακευτική εταιρία) και της Αμερικανικής Johnson & Johnson, χρησιμοποιούν την κλασική τεχνολογία εμβολίων, διατηρούνται σε θερμοκρασίες απλού ψυγείου και δεν χρειάζονται ειδικές υποδομές οι οποίες ασφαλώς προσθέτουν στο τελικό κόστος διάθεσης των άλλων δύο εμβολίων.

Κλείνω καλώντας τους Ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν έχουν μέχρι στιγμής επιβεβαιώσει ούτε έχουν διαψεύσει τις φήμες ότι το κόστος των 2 εμβολίων τεχνολογίας mRNA είναι εντυπωσιακά πολλαπλάσιο του κόστους των άλλων 2 κλασσικού τύπου εμβολίων…

Απαιτείται «εδώ και τώρα» (θυμηθείτε το παλιό σλόγκαν) για λόγους ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ (transparency) Οι Βρυξέλλες να γνωστοποιήσουν στους Λαούς της «δήθεν» Ευρωπαϊκής Ένωσης ποιο είναι το τελικό ΚΟΣΤΟΣ κάθε δόσης που δέχθηκαν και θα δεχθούν στον αριστερό ή τον δεξιό τους βραχίονα τα 450 εκατομμύρια Ευρωπαίων πολιτών…

Με δεδομένα γνωστά προηγούμενα επεισόδια διαπλοκής πολιτικών ανδρών και γυναικών με μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά διεθνώς, όσο καθυστερεί η ανακοίνωση του κόστους κάθε δόσης καθενός από τα 4 χρησιμοποιούμενα εμβόλια αυξάνει η καχυποψία των πολιτών…

Εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Βικτόρια Νούλαντ και ΄Αντονυ Μπλίνκεν

του Manlio Dinucci, Voltaire net, 13-4-21
Mετάφραση: Μ. Στυλιανού

Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, ο υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν και η επικείμενη υφυπουργός Εξωτερικών του, Βικτόρια Νούλαντ, αναζωπυρώνουν τον πόλεμο στην Ουκρανία που ξεκίνησαν μαζί το 2013-14. Ο τέταρτος συνεργός, Geoffrey R. Pyatt, είναι τώρα πρεσβευτής στην Ελλάδα.



Αυτή τη φορά, στέλνουν πολεμικά πλοία στη Μαύρη Θάλασσα και προετοιμάζουν πυρηνικά βομβαρδιστικά. Αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη F-16, που στάλθηκαν από τη βάση Αviano στην Ιταλία, συμμετέχουν σε «σύνθετες αεροπορικές επιχειρήσεις» στην Ελλάδα, όπου χθες ξεκίνησε η Άσκηση Ηνίοχος 21. Ανήκουν στην 510η Μοίρα Μαχητικών με έδρα το Αβιάνο, ο ρόλος της οποίας προβάλλεται με το έμβλημά της: το σύμβολο του ατόμου, με τρεις κεραυνούς να χτυπούν τη γη, πλαισιωμένοι από τον αυτοκρατορικό αετό.

Πρόκειται για αεροσκάφη πυρηνικής επίθεσης που εμπλέκονται από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ στην Ελλάδα, η οποία παραχώρησε το 2020 στις Ηνωμένες Πολιτείες τη χρήση όλων των στρατιωτικών βάσεων της. Συμμετέχουν επίσης στο Ηνίοχος 21 μαχητικά-βομβαρδιστικά F-16 και F-15 από το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η άσκηση διεξάγεται στο Αιγαίο Πέλαγος στην άκρη της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Μαύρης Θάλασσας και της Ουκρανίας, όπου συγκεντρώνεται η μεγάλη άσκηση του Αμερικανικού Στρατού Defender-Europe 21.

Αυτοί και άλλοι στρατιωτικοί ελιγμοί, οι οποίοι καθιστούν την Ευρώπη μέγα οπλοστάσιο, δημιουργούν αυξανόμενη ένταση με τη Ρωσία, η οποία επικεντρώνεται στην Ουκρανία. Το ΝΑΤΟ, μετά την αποσύνθεση της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας, την οποία πραγματοποίησε εισάγοντας την αιχμή του πολέμου σε εσωτερικά ρήγματα, εδραιώνεται τώρα ως σταυροφόρος ιππότης της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας.

Ο Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ, Βρετανός αρχηγός της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας Στιούαρτ Περτς, συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Ζελένσκι και τον Αρχηγό ΓΕΣ Khomchak στο Κίεβο και δήλωσε ότι "τα μέλη του ΝΑΤΟ είναι ενωμένα στην καταδίκη της παράνομης προσάρτησης της Κριμαίας από τη Ρωσία και των επιθετικών ενεργειών της στην ανατολική Ουκρανία". Επανέλαβε το αφήγημα ότι η Ρωσία προσάρτησε βίαια την Κριμαία, διαγράφοντας ότι οι Ρώσοι της Κριμαίας ήταν αυτοί που αποφάσισαν σε δημοψήφισμα να αποσχιστούν από την Ουκρανία και να επιστρέψουν στη Ρωσία για να αποφύγουν τις επιθέσεις από τα νεοναζιστικά τάγματα του Κιέβου, όπως οι Ρώσοι του Ντονμπάς.

Εκείνα τα νεοναζιστικά τάγματα που χρησιμοποιήθηκαν το 2014 ως δύναμη κρούσεως στην πλατεία του πραξικοπήματος Μεϊντάν, που ξεκίνησε από Γεωργιανούς ελεύθερους σκοπευτές που πυροβολούσαν διαδηλωτές και αστυνομία, και στη συνέχεια επιδόθηκαν σε διαδοχικές ανδραγαθίες: χωριά που σφαγιάσθηκαν και πυρπολήθηκαν, μαχητές που κάηκαν ζωντανοί στο Συνδικαλιστικό Οίκημα της Οδησσού, άοπλοι πολίτες που εσφάγησαν στην Μαριούπολη ή βομβαρδίστηκαν με λευκό φώσφορο στο Ντονέτσκ και το Λουγκάνσκ.

Ένα αιματηρό πραξικόπημα υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, με στρατηγικό στόχο την πρόκληση ενός νέου Ψυχρού Πολέμου στην Ευρώπη, για την απομόνωση της Ρωσίας και ταυτόχρονα την ενίσχυση της επιρροής και της στρατιωτικής παρουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη.

Η σύγκρουση στο Ντονμπάς, οι πληθυσμοί των οποίων έχουν αυτοοργανωθεί στις Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ με τη δική τους λαϊκή πολιτοφυλακή, είχε περάσει σε μια περίοδο σχετικής εκεχειρίας με το άνοιγμα των συνομιλιών του Μινσκ για μια ειρηνική λύση. Αλλά τώρα η ουκρανική κυβέρνηση έχει αποσυρθεί από αυτές τις συναντήσεις, με το πρόσχημα ότι αρνείται να πάει στο Μινσκ επειδή η Λευκορωσία δεν είναι δημοκρατική χώρα. Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις του Κιέβου επανέλαβαν τις ένοπλες επιθέσεις στο Ντονμπάς.

Ο Αρχηγός του ουκρανικού Γενικού Επιτελείου Στρατού στρατηγός Κοχτσάκ, τον οποίο συνεχάρη ο Στιούαρτ Περτς εκ μέρους του ΝΑΤΟ για τη "δέσμευσή του στην αναζήτηση ειρηνικής λύσης στη σύγκρουση", δήλωσε ότι ο στρατός του Κιέβου "προετοιμάζεται για την επίθεση στην ανατολική Ουκρανία" και πως σε αυτή την επιχείρηση "έχει προγραμματιστεί η συμμετοχή μελών του ΝΑΤΟ".

Δεν είναι τυχαίο ότι η σύγκρουση στο Ντονμπάς ξέσπασε όταν, μαζί με την κυβέρνηση Μπάιντεν, το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών περιήλθε στον Άντονυ Μπλίνκεν. Ουκρανικής καταγωγής, ήταν ο κύριος διοργανωτής της πλατείας Maidan putsch στο ρόλο του αναπληρωτή συμβούλου εθνικής ασφάλειας στην κυβέρνηση Obama-Biden. Ως αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών, ο Μπάιντεν διόρισε τη Βικτόρια Νούλαντ, βοηθό διοργανωτή της επιχείρησης των ΗΠΑ, κόστους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, για την εγκαθίδρυση "καλής κυβέρνησης" στην Ουκρανία (όπως δήλωσε η ίδια).

Δεν αποκλείεται να έχουν τώρα ένα σχέδιο να προωθήσουν μια επίθεση από τις δυνάμεις του Κιέβου στο Ντόνμπας με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ. Θα έθετε τη Μόσχα μπροστά σε μια επιλογή που σε κάθε περίπτωση θα απολήξει προς όφελος της Ουάσιγκτον: να αφήσει τον ρωσικό λαό του Ντονμπάς έρμαιο της σφαγής ή να παρέμβει στρατιωτικά για να τον υποστηρίξει. Παίγνιο με τη φωτιά και όχι μεταφορικά, που ανάβει το φυτίλι μιας βόμβας στην καρδιά της Ευρώπης.


Πρωτότυπο
Ukraine, bombe US en Europe




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης, Μέλος του ΙΗΑ

Ένα φαραωνικό έργο το οποίο σχεδιάζεται από τα πρώτα κιόλας χρόνια εξουσίας των τούρκων ισλαμιστών, επισπεύδεται τώρα εν όψει συμπλήρωσης εκατό χρόνων από την ίδρυση της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας το 2023.

Ήδη, έχει πλέον διαφανεί πως η διαρκής τοποθέτηση εξωπραγματικών στόχων και η απόπειρα εσπευσμένης επίτευξης τους, οδηγεί αναπόφευκτα την Τουρκία σε οδυνηρές ήττες και σε επικίνδυνη εσωστρέφεια. Είναι πλέον κοινή η πεποίθηση πως η κάθοδος της Τουρκίας προς την συντριβή άρχισε και πλησιάζει ολοένα και περισσότερο.

Ανάμεσα στα τεράστια προβλήματα και στα αδιέξοδα που έχει συσσωρεύσει η συγκυβέρνηση ισλαμιστών και ακραίων φασιστών στην σημερινή Τουρκία, ήρθε στην επιφάνεια και η άμεση αναγκαιότητα πραγματοποίησης του σχεδίου «Κανάλι Κωνσταντινούπολης» (Kanal Istanbul) το οποίο μετατρέπει ουσιαστικά την Πόλη του Κωνσταντίνου σε ένα νησί το οποίο περιβάλλεται από γύρω-γύρω από νερά.

Στο σχέδιο αυτό έχει «επενδύσει» πολλά χρήματα σύσσωμη η άρχουσα ισλαμο-φασιστική τάξη των αξιωματούχων της τουρκικής εξουσίας, καθώς και οι Καταριανοί «υποστηρικτές» της τουρκικής οικονομίας: Εδώ και μια τουλάχιστον δεκαετία σχεδόν όλα τα κτήματα, όλα τα ακίνητα που συνορεύουν με το νέο «Κανάλι Κωνσταντινούπολης» μήκους 45 περίπου χιλιομέτρων, εξαγοράστηκαν από τους ιδιοκτήτες τους για ένα κομμάτι ψωμί. Πόσοι άλλωστε πίστευαν πριν από μερικά χρόνια πως θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο φαραωνικό έργο; Τώρα, όσα κτήματα απαλλοτριωθούν για την κατασκευή του καναλιού, δικαιούνται αστρονομικές αποζημιώσεις τις οποίες καθορίζουν συνήθως οι ίδιοι αξιωματούχοι οι οποίοι είναι και οι (νέοι) ιδιοκτήτες των ακινήτων!

Η επίσπευση του έργου, τα θεμέλια για την κατασκευή του οποίου θα μπουν σύμφωνα με τον Ρ. Τ. Ερντογάν αυτό το καλοκαίρι (δηλώσεις 7/4/2021), οδήγησε την τουρκική πολιτική σκηνή σε μια τεράστια εσωστρέφεια με αποτέλεσμα ισλαμιστές, κεμαλιστές, φασίστες και γενικά όλοι οι παντουρκιστές* να γίνουν κυριολεκτικά μαλλιά κουβάρια!

Η αρχή είχε γίνει παλαιότερα με την εκστρατεία που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2019 ο νέος δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου αποχωρώντας από το κατασκευαστικό πρωτόκολλο που είχε υπογράψει ο ισλαμιστής προκάτοχός του. Ο νέος δήμαρχος κατήγγειλε το σχέδιο για το νέο «Κανάλι Κωνσταντινούπολης» σαν «εγκληματικό». Κατά τον νέο δήμαρχο Κωνσταντινούπολης, το κατασκευαστικό κόστος των 11 δισεκατομμυρίων ευρώ καθώς και το (άγνωστο) αστρονομικό ποσό των αποζημιώσεων σε «ημέτερους» από τις απαλλοτριώσεις, αποτελούν μία τεράστια και αλόγιστη σπατάλη πόρων. Επί πλέον, το έργο θα επιφέρει ανυπολόγιστη φυσική καταστροφή και θα αναμοχλεύσει επικίνδυνα τους ήδη υφιστάμενους σεισμικούς κινδύνους σε μία σεισμογενή περιοχή. Οι αφίσες της εκστρατείας με συνθήματα όπως «Ή το κανάλι, ή η Ισταμπούλ», «Ποιος έχει ανάγκη το Κανάλι Ισταμπούλ;» οδήγησαν σε διοικητική «έρευνα» εναντίον του Εκρέμ Ιμάμογλου από το τουρκικό υπουργείο εσωτερικών για «χρησιμοποίηση δημόσιων πόρων» προκειμένου ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης να αμφισβητήσει «την αρχή της διοικητικής και πολιτικής ακεραιότητας του κράτους»!

Στις 2 Απριλίου 2021, εκατόν είκοσι έξη (126) πρώην Τούρκοι πρέσβεις δημοσίευσαν κοινή δήλωση προειδοποιώντας ότι το νέο «Κανάλι Κωνσταντινούπολης» θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936 και να έχει αρνητικές επιπτώσεις στα τουρκικά συμφέροντα, φθάνοντας μέχρι την απώλεια της απόλυτης κυριαρχίας της Τουρκίας στη θάλασσα του Μαρμαρά.

Στις 4 Απριλίου 2021, εκατόν τρείς (103) απόστρατοι ναύαρχοι του τουρκικού πολεμικού ναυτικού εξέδωσαν ανακοίνωση επισημαίνοντας την τεράστια σημασία της συνθήκης του Μοντρέ, σαν συμπλήρωμα της Συνθήκης της Λωζάνης και συστήνοντας επίμονα την αποφυγή όχι μόνο πράξεων αλλά και ρητορικής για την αλλαγή της συνθήκης του Μοντρέ (αναφορά στις δηλώσεις του πρόεδρου του τουρκικού κοινοβουλίου πως «ο Ερντογάν μπορεί να κάνει οτιδήποτε θελήσει με τη συνθήκη»). Σύμφωνα με τους απόστρατους ναυάρχους οι οποίοι κατηγορούν ευθέως την τουρκική κυβέρνηση για προσπάθεια ισλαμοποίησης των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, η Συνθήκη του Μοντρέ ήταν αυτή που εξασφάλισε στην Τουρκία την ουδετερότητα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Την ίδια ημέρα, οι απόφοιτοι Ναυτικού Γυμνασίου και Ναυτικής Ακαδημίας ετών 1976-1984 (Deniz Aslanları- Λιοντάρια της θάλασσας) δημοσίευσαν μια δήλωση εκφράζοντας την ιδιαίτερη ανησυχία τους για την αμφισβήτηση των θεμελιωδών χαρακτηριστικών της Τουρκικής Δημοκρατίας (κοσμικός χαρακτήρας, κράτος κοινωνικό, κράτος δικαίου, δημοκρατικοί κανόνες) καθώς και στην στόχευση τόσο της ελευθερίας έκφρασης όσο και του ιδίου του Μουσταφά Κεμάλ δημόσια.

Στις 5 Απριλίου 2021, ενενήντα οκτώ (98) πρώην βουλευτές του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP-Kεμαλιστές) σε κοινή τους δήλωση τονίζουν, μεταξύ άλλων, πως «Το κανάλι της Κωνσταντινούπολης δεν μπορεί να γίνει, το Μοντρέ δεν μπορεί να συζητηθεί», «Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν η μεγαλύτερη διπλωματική επιτυχία του Ατατούρκ»και«Η Συνθήκη του Μοντρέ, μας επέτρεψε να έχουμε την απόλυτη κυριαρχία πάνω στη Θάλασσα του Μαρμαρά». Ταυτόχρονα, καταδικάζουν την τρομοκρατία του Ερντογάν χαρακτηρίζοντας την «πραξικόπημα» και «κατάλυση της Δημοκρατίας».

Ταχύτατα εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης δέκα απόστρατων ναυάρχων (μεταξύ τους και ο «εμπνευστής» της Γαλάζιας Πατρίδας, Τζεμ Γκιούρντενιζ), με την κατηγορία ότι «προσπάθησαν να κάνουν πραξικόπημα μέσω της δήλωσής τους», ενώ ο «συνέταιρος» της τουρκικής εξουσίας αρχηγός των τούρκων φασιστών Ντεβλέτ Μπαχτσελή, απαιτούσε την περικοπή των συντάξεων όλων των ναυάρχων που τόλμησαν να εκφράσουν γνώμη. Οι συλληφθέντες απόστρατοι λίγες μέρες αργότερα (10/4/2021), κατήγγειλαν τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης τους με επιστολές που «διέρρευσαν» μέσα από τις φυλακές, βαρύνοντας ακόμα περισσότερο το πολεμικό κλίμα που επικρατεί στην τουρκική πολιτική σκηνή.

Στις 6 Απριλίου 2021, εκατόν είκοσι (120) πρώην δικαστικοί καταδίκασαν τις δικαιολογίες των συλλήψεων για δήθεν πραξικόπημα τονίζοντας πως οι απόστρατοι ναύαρχοι «απλώς άσκησαν τα δικαιώματά τους και εξέφρασαν τις απόψεις τους για ένα θέμα που ενδιαφέρει ολόκληρο το έθνος».

Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α Τ Α: Η εμμονή του (κατά τον Ιταλό Πρωθυπουργό Μάριο Ντράγκι) δικτάτορα της Τουρκίας να γίνει το Κανάλι της Κωνσταντινούπολης μέχρι το 2023, υπαγορεύεται από πολλούς και διαφορετικούς λόγους, μεταξύ των οποίων:

Η άμεση ανάγκη ικανοποίησης των ανήσυχων αξιωματούχων του καθεστώτος, των Καταριανών «υποστηρικτών» και της «Φαμίλιας Ερντογάν» με αστρονομικές αποζημιώσεις για την κατασκευή του καναλιού και την μεγάλη υπεραξία των «παράκτιων» προς το νέο κανάλι ακινήτων,

Η ανάγκη επίδειξης ενός «μεγαλειώδους» έργου στο εσωτερικό της Τουρκίας εν όψει των εορτασμών των εκατό χρόνων από την ίδρυση της σύγχρονης Τουρκικής «Δημοκρατίας».

Η απογοητευτική εσωτερική κατάσταση (υποτίμηση τουρκικής λίρας, Κουρδικό, πληθωρισμός, ανεργία, πανίσχυρο τρίτο κύμα πανδημίας με εγκληματική «διαχείριση», συνεχιζόμενη φοιτητική κινητοποίηση, καθίζηση εκλογικών ποσοστών ισλαμιστών και φασιστών, διώξεις αντιφρονούντων, φυλακίσεις δημοσιογράφων κ.α.π.) και η άμεση ανάγκη τόνωσης της οικονομίας και της απασχόλησης με ένα γιγαντιαίο έργο υποδομής.

Η προβληματική πορεία των εξωτερικών «μετώπων» (Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Ε.Ε. & Ελλάδα-Κύπρος, Η.Π.Α., Αίγυπτος, Ισραήλ κ.α.π.), ενισχύουν την ανάγκη ενός εντυπωσιακού «αντιπερισπασμού», στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, τον οποίο θα δημιουργήσει η άμεση κατασκευή του νέου καναλιού.

Υπάρχουν ακόμα τα γεωπολιτικά όνειρα που δημιουργούνται σε πολλούς από την κατασκευή και την λειτουργία του νέου καναλιού. Υπάρχουν όμως μια δήλωση και μια ανακοίνωση Ρωσικής «προέλευσης» που βάζουν τα πράγματα στην θέση τους:

Η δήλωση ανήκει στον πρεσβευτή της Ρωσίας στην Τουρκία Aleksey Yerkhov στο κανάλι «Ρωσία 24» (6/4/2021), στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει και τα εξής: «Το έργο είναι κατά κύριο λόγο δουλειά των τουρκικών αρχών, μιλάμε για ένα οικονομικό σχέδιο που θα εφαρμοστεί στην τουρκική επικράτεια και από τις τουρκικές δυνάμεις…. το Canal Istanbul δεν θα ακυρώσει σε καμία περίπτωση τις απαιτήσεις της Σύμβασης του Μοντρέ, σε καμία περίπτωση δεν θα αλλάξει τους περιορισμούς που επιβάλλει στις απαιτήσεις διέλευσης από τα στενά, όπως και στη συνολική χωρητικότητα πολεμικών πλοίων μη παράκτιων κρατών της Μαύρης Θάλασσας και πολλά άλλα πράγματα που περιλαμβάνονται στη συνθήκη».

Η ανακοίνωση ανήκει στο Κρεμλίνο και εκδόθηκε μετά από την τηλεφωνική επικοινωνία Πούτιν – Ερντογάν (9/4/2021): «Σε σχέση με τα σχέδια κατασκευής από την Τουρκία της διώρυγας της Κωνσταντινούπολης από ρωσική πλευράς δόθηκε έμφαση στη διατήρηση, με στόχο τη διασφάλιση της περιφερειακής σταθερότητας και ασφάλειας, του ισχύοντος καθεστώτος των Στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Μοντρέ του 1936».

Τα πολλά συμβαλλόμενα μέρη της Συνθήκης του Μοντρέ (Βουλγαρία, Ρουμανία, Σοβιετική Ένωση, Τουρκία, Αυστραλία, Γαλλία, Ελλάδα, Ιταλία, Αγγλία, Γιουγκοσλαβία) δεν επιτρέπουν εύκολα αυθαίρετη ή μονομερή δράση της Τουρκίας. Έτσι εξηγούνται και οι δηλώσεις Ερντογάν (7/4/2021) και Τσαβούσογλου (6/4/2021) ότι δεν καταργείται η Συνθήκη του Μοντρέ και ότι το νέο κανάλι δεν επηρεάζει την Συνθήκη του Μοντρέ.

Πάντως, στην δημιουργία του νέου καναλιού είναι πολύ πιθανό η Τουρκία να ενθαρρύνεται συστηματικά από τον Αμερικανικό παράγοντα, ο οποίος είναι λογικό να θεωρεί πως με την λειτουργία του νέου καναλιού θα μπορέσει να παρακάμψει τους ενοχλητικούς περιορισμούς που επιβάλλει η Συνθήκη του Μοντρέ, αυξάνοντας κατά το δοκούν την στρατιωτική του παρουσία στην Μαύρη Θάλασσα.

Με λίγα λόγια, το «Κανάλι Κωνσταντινούπολης» αποτελεί ένα ακόμα μετέωρο βήμα του τούρκου δικτάτορα προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία, περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο το θολό, εσωτερικό και διεθνές, τοπίο της σημερινής Τουρκίας…


*Παντουρκισμός και τουρκική πολιτική απέναντι στον ελληνισμό περιγράφονται στο διαχρονικό, αυτοβιογραφικό βιβλίο «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» που είναι διαθέσιμο εντελώς δωρεάν τόσο στην 5η Ελληνική e-έκδοση (2020) όσο και στην 3η Αγγλική e-έκδοση (2019) από την Βιβλιοθήκη του International Hellenic Association.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θα καταθέσω φωναχτά σήμερα στα αγαπημένα blogs αυτό που αισθάνομαι προσθέτοντας ότι πέρα από το στίχο του ποιητή που εύστοχα επισημαίνει ότι «η Δημοκρατία απαιτεί αρετή και τόλμη», σήμερα η Δημοκρατία χρειάζεται δυο ακόμη προϋποθέσεις για να λειτουργήσει αποτελεσματικά:

πολίτες καλά ενημερωμένους, που διαθέτουν την ικανότητα της ευθυκρισίας.

Δημοκρατία έχουμε στον 21ο αιώνα στις περισσότερες χώρες του ΟΗΕ και φυσικά στη γενέτειρά της, την Ελλάδα, αλλά το ερώτημα ήταν και παραμένει εάν υπάρχουν οι δικλείδες ασφαλείας, έτσι ώστε στο Δημοκρατικό Πολίτευμα να επιβάλλεται η απόφαση της πλειοψηφίας, ενώ ταυτόχρονα να διατηρείται το δικαίωμα της μειοψηφίας να ελέγχει την εξουσία και τις αποφάσεις της για το κοινό καλό.

Για τον παραπάνω ακριβώς λόγο τόλμησα σήμερα να προσθέσω στο μεστό νοήματος στίχο του ποιητή, τον τίτλο του σύντομου άρθρου μου και διευκρινίζω ότι το Δημοκρατικό Πολίτευμα απαιτεί επαρκώς και καλά ενημερωμένους πολίτες που ως σκεπτόμενα και ελεύθερα να επιλέξουν και να πράξουν άτομα διαθέτουν την ικανότητα της ορθής αξιολόγησης προσώπων και καταστάσεων δηλαδή την ικανότητα της ευθυκρισίας.

Δυστυχώς, όμως, αυτά τα χαρακτηριστικά ΔΕΝ φαίνεται να ισχύουν ούτε παντού ούτε πάντοτε…

Στα σύγχρονα Δημοκρατικά Πολιτεύματα, οι πολίτες από έλλειψη αντικειμενικής και υπεύθυνης πληροφόρησης, πελαγοδρομώντας μέσα σε τόνους προπαγανδιστικής λάσπης και περίτεχνα δομημένης από εξειδικευμένους στο αντικείμενο επικοινωνιολόγους και μαζί από αργυρώνητους δημοσιογράφους στα σύγχρονα Μ.Μ.Ε. (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού), δεν μπορούν να λειτουργήσουν με γνώση, οπότε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, συχνά λειτουργούν ως «άτομα μειωμένης αντίληψης» και μετά αυτοχαρακτηρίζονται με το γνωστό σε όλους μας απαλλακτικό παρατσούκλι… «Κοψοχέρηδες!...»

Δεν θέλω να με παρεξηγήσετε καθώς θα επικαλεστώ δημοσιοποιημένες διαπιστώσεις, θέσεις και μαρτυρίες αντικειμενικών παρατηρητών και ανεξαρτήτων από Κομματικές και ιδεολογικές δεσμεύσεις Διεθνώς αναγνωρισμένων προσωπικοτήτων ότι δυστυχώς, η Δημοκρατία νοσεί, σε παγκόσμιο επίπεδο και πιέζεται ασφυκτικά στην Πατρίδα μας!

Το Δημοκρατικό πολίτευμα ανέκαθεν απαιτούσε και ακόμη πιο επιτακτικά σήμερα απαιτεί πολίτες ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΥΣ, με ψηλό αίσθημα ΕΥΘΥΝΗΣ για τις επιλογές τους, ΙΚΑΝΟΥΣ να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις.

Τα παραπάνω φαντάζουν, εν πολλοίς και για πολλούς Δημοκρατικά σκεπτόμενους πολίτες διεθνώς και στην Ελλάδα μας, ως «όνειρα θερινής νυκτός».

Σε διεθνές επίπεδο λειτουργεί το «αλισβερίσι» (δεν εκλέγουμε Βουλευτές αλλά «βολευτές»), η απάθεια και ο κυνισμός θριαμβεύουν και οδηγούν τους ψηφοφόρους σε ΑΠΟΧΗ από εκλογικές διαδικασίες με αποτέλεσμα να επιλέγονται από τα Κόμματα και να εκλέγονται όχι μόνο σε τοπικούς αλλά και σε περιφερειακούς και Εθνικούς θώκους εξουσίας άτομα χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες, κατευθυνόμενα από άγνωστες δυνάμεις και άγνωστα κέντρα εξουσίας…

Για τα Δημοκρατικά Πολιτεύματα δυστυχώς, οι προοπτικές δεν φαίνεται να είναι ευοίωνες…

Κλείνοντας να αναφωνήσω με αίσθημα απελπισίας «τί κρίμα, αλήθεια» ή να υποθέσω, χωρίς να θεωρηθώ αιθεροβάμων, ότι με την συμπεριφορά τους στην κατάθεση της ψήφου στις επόμενες Εθνικές εκλογές που θα γίνουν με «απλή αναλογική» χωρίς BONUS οι Έλληνες ψηφοφόροι θα αποδείξουμε με τις επιλογές μας ότι υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ για το ιερό και όντως εύθραυστο πολίτευμα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, που γεννήθηκε εδώ στην ιερή ελληνική γη;

Να ΕΛΠΙΖΩ φίλοι αναγνώστες ότι τα Κόμματα θα σεβαστούν τους Πολίτες και οι Πολίτες δεν θα συμπεριφερθούν για μια ακόμη φορά ως εθελοτυφλούντες… «οπαδοί»;

Οψόμεθα!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Το πρόβλημα θανάτων από ναρκωτικά/διεγερτικά είναι παγκοσμίως γνωστό εδώ και αμέτρητες δεκαετίες όπως είναι, χωρίς αμφιβολία και στην Πατρίδα μας, και δεν φαίνεται να βρίσκει λύση.

Οι αριθμοί όχι μόνο ΔΕΝ μειώνονται αλλά δυστυχώς αυξάνονται. Υπολογίζεται ότι το 1% του πληθυσμού της γης αντιμετωπίζει πρόβλημα με την χρήση ναρκωτικών και διεγερτικών ουσιών.

Διεθνώς σχεδόν 750.000 συνάνθρωποί μας (ηλικίες 15-64 ετών) χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο από χρήση ναρκωτικών/διεγερτικών ουσιών που «δολοφονούν» ετησίως έναν σχεδόν διπλάσιο αριθμό συνανθρώπων μας που χάνουν τη ζωή τους από κοινό έγκλημα.

https://ourworldindata.org/illicit-drug-use

Το 2017 καταγράφηκαν 8.238 θάνατοι από ‘υπερβολική δόση’ (overdose) στην Ευρωπαϊκή Ένωση εκ των οποίων το 34% σημειώθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία και το 13% στη Γερμανία, ποσοστά που εκπροσωπούν ένα στους δύο θανάτους στην Ε.Ε. Τον ίδιο χρόνο στις Η.Π.Α. καταγράφηκαν 70.237 θάνατοι σχετιζόμενοι με χρήση ναρκωτικών και διεγερτικών ουσιών.

https://www.emcdda.europa.eu/system/files/publications/11485/20193286_TD0319444ENN_PDF.pdf

Η κατάσταση διεθνώς αλλά και στην Πατρίδα μας, όπως γνωρίζουν οι αρμόδιες Υπηρεσίες επιδεινώθηκε δραματικά από τις αρχές του 2020 και μέχρι σήμερα εξαιτίας της ψυχό-κοινωνικής απομόνωσης που επιβλήθηκε με lockdown και απαγορεύσεις κοινωνικών επαφών με την πανδημία covid-19.

Σημειώστε ότι το ψυχό-χρονογράφημα που ακολουθεί γράφτηκε πριν μερικά χρόνια σε άλλες εποχές οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας, εκείνες τις εποχές όταν «μας νανούριζαν ως Εμίρηδες και ξυπνήσαμε κακομοίρηδες!..»

Ελπίζω φίλες και φίλοι του blog να μην παρεξηγηθεί το στυλ που επέλεξα για να προσεγγίσω το καυτό θέμα της ναρκομανίας.

Ομολογώ ότι το κάνω πολύ συνειδητά καθώς μετά από μισό αιώνα εμπειριών με «χρήστες» και στις δύο όχθες του Ατλαντικού Ωκεανού εκτιμώ και κρίνω ότι έτσι θα αγγίξω χορδές ευαισθησίας που φαίνεται να ατόνησαν μέσα στην σύγχρονη «καταναλωτική κοινωνία» όπου ζούμε εμείς και τα παιδιά μας τώρα που τα πράγματα χειροτέρεψαν εξαιτίας της πανδημίας.

Το θέμα της κατάχρησης ουσιών, ναρκωτικών/διεγερτικών περιλαμβάνεται στο ηλεκτρονικής μορφής (e-book) βιβλίο που συνέγραψα με την κόρη μου Dr Νατάσα Πιπερόπουλου το οποίο παρουσιάστηκε εδώ στο αγαπημένο σας blog και το οποίο μπορεί να αποκτήσετε δωρεάν επισκεπτόμενοι τον σύνδεσμο:

https://bookboon.com/en/addictions-ebook


Τελικά χτες ο 16χρονος «έφυγε» οριστικά!..

Ήταν ένα δεκαεξάχρονο ευαίσθητο, χλωμό, λιγομίλητο παλληκαράκι... Κάπου, εκεί στα χρόνια του Λυκείου η μικροαστική του ανία βρήκε διέξοδο. Στην πολυπρόσωπη, απρόσωπη παρέα των «επαναστατημένων» φίλων του.

Κοινός παρονομαστής της «φιλίας» τους η διάχυτη, ανεξακρίβωτη αλλά πραγματική αίσθηση της «καταπίεσης»...

Σε άλλες εποχές, εδώ στην πόλη μας καταπίεση σήμαινε φτώχεια, υποχρέωση για «μεροδούλι», έλλειψη όχι της ελευθερίας να χαρείς τη ζωή αλλά των πόρων που θα βοηθούσαν στις ελεύθερες ώρες να χαρείς τη ζωή!

Αλλά ο κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί...

Σωστά!...

Τώρα υπάρχουν οι πόροι στρυμωγμένοι στο ασφυκτικό τριάρι μιας κακόγουστης πολυκατοικίας σε αυτήν την τόσο αλλαγμένη, πολύβουη, ξάγρυπνη, αεικίνητη, πολυάνθρωπη και συνάμα απάνθρωπη πόλη...

Η ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ φαίνεται να ξεκίνησε νωρίς, καθώς ο πατέρας πάσχιζε να εξασφαλίσει τους «πόρους» και η μάνα δούλευε για να συνεισφέρει στην αύξησή τους...

Το λεπτοκαμωμένο, χλωμό παιδάκι δεν καταλάβαινε από πόρους, ούτε από μάρμαρα Ιωαννίνων και κρύσταλλα Βοημίας...

Καταλάβαινε, όμως, εκείνα τα φοβερά ‘δήθεν’ βήματα που έκανε καθώς κρατώντας τον από το ένα χέρι ο μπαμπάς και από το άλλο η μαμά, τον σήκωναν στον αέρα και «ένα, δύο, τρία, οπ» προσγειωνόταν ξεκαρδισμένο στα γέλια μερικά μέτρα παρακάτω χωρίς να τα έχει περπατήσει..

Και μετά τους ζητούσε παρακλητικά, να το κάνουνε ξανά και ξανά και ξανά…

Καταλάβαινε, τη γλυκιά ζεστασιά της μητρικής αγκαλιάς και το χάιδεμα του πατέρα...

Του έλειπαν αφόρητα αυτά τα απλά πράγματα που δεν αγοράζει το χρήμα που γέννησε την αδιαφορία.

Έτσι τουλάχιστον το είδε αυτός!..

Όταν κοιτάς από χαμηλά, ο κόσμος των γονιών είναι συναρπαστικός, απρόσιτος, μαγικός... Θέλεις, κάθε παιδί θέλει, να μακρύνουν ξαφνικά τα πόδια σου, να μακρύνουν τα χέρια σου να τους αγκαλιάσεις και να τους φτάσεις...

Να ψιθυρίσεις στο αυτί τους...

«Ε, παιδιά, τι γίνεται; Εμένα με... ξεχάσατε;»

Ο αγώνας μεταφράζεται σε σύμβολα της επιτυχίας μέσα στα σύγχρονα αστικό-βιομηχανικά μας πλέγματα και καθώς απομυζά την ικμάδα, τη ζωντάνια, τα συναισθήματα, την αγάπη μας, πολλαπλασιάζονται τα κρύσταλλα και οι πορσελάνες και τα μάρμαρα...

Τα άψυχα κομψοτεχνήματα της επιτυχίας μας, της ευπορίας μας!...

Η αθέλητη κούραση των γονιών που δουλεύουν ώρες ατέλειωτες, στην ψυχή του παιδιού γεννά την ανάγκη για ΦΥΓΗ από την οδυνηρή πραγματικότητα που παίρνει πολλές μορφές.

Το δεκαεξάχρονο, ευαίσθητο, χλωμό, λιγομίλητο παλληκαράκι ήθελε από πολύ καιρό να «φύγει!..»

Χτες μια νοθευμένη δόση το βοήθησε να «φύγει» ΟΡΙΣΤΙΚΑ!...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

γράφει ο Αχιλλέας Κούμπος
Αναισθησιολόγος – Εντατικολόγος
Ειδικεύεται στη Φιλοσοφία της Ιατρικής
www.akoumpos.gr

Οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) δεν είναι λαϊκά υπνωτήρια δια πάσα νόσο, δεν είναι μια εφεύρεση των γιατρών για να αποφύγουν τις ευθύνες τους, δεν είναι ένας σύγχρονος τρόπος θανάτου, δεν είναι προϊόν μαζικής κατανάλωσης. Αντίθετα, είναι ένα πολύτιμο αγαθό που θα υποστηρίξει τους ασθενείς που βρέθηκαν σε αδυναμία μέχρι να ανακάμψουν. Οι ΜΕΘ βοηθούν μόνο αν εφαρμοστούν αυστηρά κριτήρια εισαγωγής, για παράδειγμα, κλίμακες βαρύτητας (1), ώστε να λάβουμε ορθές κλινικές αποφάσεις. Τέτοιες αποφάσεις μπορεί να είναι η παρηγορητική φροντίδα ή να επιτρέψουμε τον φυσικό θάνατο (Allow Natural Death) όταν μια κατάσταση δεν έχει επιστροφή και λαμβάνονται μετά από συζήτηση με τους ασθενείς και τους οικείους, με απόλυτο σεβασμό στα δικαιώματα της αυτονομίας του ατόμου και της αξιοπρέπειας στον θάνατο (2).

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα κριτήριο εισαγωγής με αποτέλεσμα η έλλειψη κρεβατιών στις ΜΕΘ να είναι σε μεγάλο βαθμό ένα ψευτοπρόβλημα, ένα τεχνητό πρόβλημα που δημιουργεί η πανίσχυρη ως τις μέρες μας ιατρική με το πρόσχημα της παροχής υγείας. Για να καταλάβετε την έκταση του ζητήματος, πριν μερικούς μήνες ήρθε στα ΤΕΠ ασθενής με τελικού σταδίου ηπατική ανεπάρκεια, αλκοολικής αιτιολογίας. Μου ζητήθηκε από τον ειδικευόμενο να διασωληνώσω όμως ακολούθησα τον δύσκολο αλλά σωστό δρόμο: συζήτησα με την γυναίκα και τα παιδιά του για την ματαιότητα της πράξης (παρόντος του γιατρού) και συναποφασίσαμε να τον υποστηρίξουμε παρηγορητικά και να μην κλιμακώσουμε την υποστήριξη. Η γυναίκα του υπέγραψε ότι «δεν επιθυμεί να διασωληνωθεί ο σύζυγος λόγω της βαρύτατης, μη αναστρέψιμης, μη θεραπεύσιμης νόσου». Μετά από κάποια ώρα, ο εφημερεύον ειδικός αυτή της φορά γιατρός των ΤΕΠ κάλεσε, εν αγνοία μου, άλλο συνάδελφο αναισθησιολόγο και τελικά τον διασωλήνωσε παρά την έγγραφη συγκατάθεση των συγγενών για το αντίθετο! Ο ασθενής δηλώθηκε στην πολυπληθή λίστα του ΕΚΑΒ αλλά όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις δεν βρέθηκε κρεβάτι ΜΕΘ μιας και οι γιατροί των ΜΕΘ αποφεύγουν, όταν μπορούν, να πάρουν ένα ακόμα υποψήφιο μελλοθάνατο (τουλάχιστον στα δημόσια νοσοκομεία). Ο ασθενής πέθανε μερικές μέρες αργότερα στο θάλαμο χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να πολεμήσει με τις τελευταίες του δυνάμεις ή έστω να πεθάνει δίπλα στους συγγενείς του. Αγαπητοί συνάδελφοι, μην υποτιμάτε τις δύσκολες αποφάσεις των συγγενών γιατί μπορεί να βρεθείτε απολογούμενοι όχι από παράληψη ή αμέλεια αλλά από κατάχρηση ιατρικής και μη σεβασμό της ελεύθερης βούλησης.

Για να το ξεκαθαρίσουμε οριστικά, το πρόβλημα της έλλειψης σε κρεβάτια το δημιουργούν οι μη αναστρέψιμες καταστάσεις καθώς και όσοι εισάγονται χωρίς σοβαρό πρόβλημα, ή όπως συχνά λένε οι γιατροί, «για παρακολούθηση». Οι ΜΕΘ είναι πανάκριβο αγαθό και θα έπρεπε να το προστατεύουμε από την ιατρική κατάχρηση.

*

Εφόσον δεν έχουμε κριτήρια εισαγωγής, είναι λογικό τα κρεβάτια των ΜΕΘ να αναχθούν στο μείζον ζήτημα της πανδημίας και να είναι ο ρυθμιστής αν θα γίνει lockdown, αν θα κλείσουν σχολεία, επιχειρήσεις ή αν θα ποδοπατηθούν ελευθερίες για χάρη της υγείας. Η εμμονή με τις ΜΕΘ είναι κατά τη γνώμη μου ένα ακόμα φιάσκο της σύγχρονης ιατρικής στο οποίο συμμετέχει ευχάριστα, θα έλεγα, η πολιτική, η καθεμία για δικούς της λόγους. Το πρόβλημα των κρεβατιών είναι τεχνητό και δεν το προκαλεί η πανδημία αλλά οι ιατρικές εισηγήσεις και οι πολιτικές αποφάσεις. Από κοινού λοιπόν, λοιμωξιολόγοι/επιδημιολόγοι και πολιτικοί δημιουργούν κλίμα καταστροφής ώστε οι μάχιμοι γιατροί να φοβούνται και να διασωληνώνουν όσους δεν έχουν καμία πιθανότητα να ζήσουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εμφανίζεται μια ψευδής θνησιμότητα που μάς την υπενθυμίζουν καθημερινά για να πειστούμε ότι όλα τα μέτρα είναι αναγκαία. Ως προς τις ευθύνες των πολιτών, είναι πολύ μικρές. Έδειξαν και δείχνουν εμπιστοσύνη στους πολιτικούς που εκλέγουν και στους λοιμωξιόλους/επιδημιολόγους που εκπροσωπούν την δημόσια υγεία και γνωρίζουμε καλά ότι η εμπιστοσύνη είναι η εγγύηση της δημοκρατίας (και όχι η λογική, που στην εποχή της πανδημίας συντρίβεται).

Όμως είναι άλλο πράγμα να δείχνουμε εμπιστοσύνη και άλλο να μας εξαπατούν είτε με την πρόφαση της «επιστήμης» είτε με την πρόφαση της «υγείας». Η ιατρική απέχει πολύ από το να είναι επιστήμη και η πολιτική απέχει πολύ από το να ορίζει αυθαίρετα ποιο είναι το βασικό αγαθό της ζωής. Για την ακρίβεια, η ιατρική και η πολιτική συγχέουν την «υγεία» με την «ζωή». Δεν το κάνουν γιατί έχουν κάποιο σχέδιο αλλά γιατί έχουν άγνοια της διακριτής φύσης υγείας και ζωής. Η υγεία αφορά το καθαρά βιολογικό (ή και ψυχικό) κομμάτι της ζωής ενώ η ζωή είναι μια συνολική και φιλοσοφική θεώρηση του τι ΕΜΕΙΣ αξιολογούμε ως αγαθό, ποιες δηλαδή είναι οι αξίες και οι επιθυμίες μας. Ή για να το πω αλλιώς, για ποιους λόγους αξίζει να ζούμε ή και μερικές φορές να πεθαίνουμε. Η προσπάθεια της ιατρικής και της πολιτικής να ορίσουν τη ζωή αποκλειστικά με όρους υγείας (το είπε και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας) καταργεί τις δημοκρατικές ελευθερίες και είναι ένα ακόμα βήμα προς τον ολοκληρωτισμό, αυτή τη φορά με την ταμπέλα της επιστήμης και όχι της δικαιοσύνης ή του έθνους όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Αν κάποιοι έχουν κερδίσει στην πανδημία είναι το κράτος και οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι κατεξοχήν σφετεριστές – και – του ολοκληρωτισμού. Το κέρδος του κράτους είναι η εγγενής επιθυμία, το μονοπώλιο δηλαδή, να ασκεί εξουσία χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν. Το κέρδος των μεγάλων επιχειρήσεων είναι το μονοπώλιο προϊόντων, από το φαγητό ως τα εμβόλια. Ο μεγάλος χαμένος είναι ο ελεύθερος πολίτης που φοβάται μη χάσει τις διακοπές του, τη δουλειά του, το επίδομα ανεργίας, την οικογένειά του, που έχει χάσει ήδη τον ύπνο του. Ο φόβος της υγείας τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο να χάσει και τη ζωή του.

*

Ας εξετάσουμε πιο αναλυτικά γιατί οι ελλείψεις σε κρεβάτια ΜΕΘ αποτελούν φιάσκο. «Η ακριβής και αφηρημένη έκφραση στην Ελλάδα είναι στα σπάργανα». Έτσι δήλωσε ο «πολύς» Σεφέρης. Αντίθετα, η ελληνική γλώσσα μένει «βουβή μπροστά στην πολύτροπη και πολύηχη επιστημονική ευφράδεια της Δύσης» (3). Για να εξακριβώσουμε αν ο ποιητής έχει δίκιο, ας δούμε τον αγγλικό όρο Intensive Care Unit (ICU). Με αυτόν οι αγγλοσάξονες εννοούν την μονάδα εντατικής φροντίδας που είναι απαραίτητη για την υγεία, την ευημερία, τη συντήρηση και την προστασία ενός ανθρώπου. Εμείς, εφόσον δεν έχουμε δική μας επιστημονική ορολογία, μεταφράσαμε τους αγγλικούς όρους και τελικά αλλάξαμε το νόημα θεωρώντας ότι μια μονάδα εντατικής φροντίδας τελικά προσφέρει θεραπεία. Αυτό που προσφέρει όμως είναι η υποστήριξη διάφορων συστημάτων του οργανισμού μέχρι να ανακάμψουν. Η θεραπεία του Covid19, για παράδειγμα, είναι σχεδόν αποκλειστικά το οξυγόνο, δεν είναι οι ΜΕΘ. Όταν όμως κάποιος ακούει για θεραπεία αναμένει να θεραπευτεί και να γυρίσει σπίτι του. Από την άλλη, αν ακούσει για υποστήριξη, μη κλιμάκωση υποστήριξης ή για παρηγορητική φροντίδα έχει άλλες προσδοκίες. Τα λέω αυτά γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι κατανοούν την πραγματικότητα με λέξεις και όλο αυτό τον καιρό ακούμε ό,τι απίθανο βάλει ο νους μας για το ποια είναι η πραγματικότητα. Οι πολιτικοί λένε ότι σώζουν τον κόσμο, οι λοιμωξιόλογοι/επιδημιολόγοι πόσο επιστημονικά σκέφτονται όταν λαμβάνουν μέτρα, οι δημοσιογράφοι πόσο καλά περιγράφουν την πραγματικότητα, ανάλογα φυσικά με το ποιος είναι ο εργοδότης. Αν κάναμε και ένα δημοψήφισμα, «Ναι ή Όχι στο lockdown», θα είχαμε και την ποσοστιαία πραγματικότητα, (της δημοκρατίας).

Άραγε οι ΜΕΘ προστατεύουν την υγεία και την ευημερία, αυξάνουν την διάρκεια και την ποιότητα της ζωής; Κάποιος απρόσεκτος θα απαντούσε, ναι. Η αλήθεια είναι ότι μόνο σε λίγες και πολύ επιλεγμένες περιπτώσεις το κάνουν. Ειδικά στην Ελλάδα, υπάρχουν αρκετοί περιορισμοί που μια ΜΕΘ δεν κατορθώνει να ικανοποιήσει αυτές τις προσδοκίες. Οι περιορισμοί είναι επιστημονικοί, πολιτισμικοί, κοινωνικοί, πολιτικοί. Έτσι, τίθενται τα εξής δύσκολα ερωτήματα; Ποιοι θα ωφεληθούν πραγματικά από την εισαγωγή στη ΜΕΘ; Τι σόι θεραπεία είναι αυτή που οδηγεί τόσο συχνά στο θάνατο; Πόσοι πεθαίνουν μετά την έξοδο από τη ΜΕΘ; Ποια είναι η ποιότητα ζωής μετά την έξοδο από το νοσοκομείο και ποιο είναι το ψυχικό και οικονομικό βάρος που σηκώνουν οι οικείοι; Πόσα πληρώνουν τα συστήματα υγείας και η κοινωνία; Ποιος τελικά καρπώνεται τον θάνατο; Μήπως πουλιόμαστε και ξεπουλιόμαστε για μια υγεία ή μια παράταση της ζωής που τελικά είναι ένα ψέμα, που είναι δυστυχία, που είναι απλό εμπόριο με πελάτες τους ετοιμοθάνατους και πωλητές την ιατρική βιομηχανία φαρμάκων και μηχανημάτων; Μου θυμίζει τους στίχους του Δήμου Μούτση:

«Για πούλημα κι ο αβάστακτος
λαϊκός ενθουσιασμός
κι ο θάνατός σου κι ο θάνατός μου
για πούλημα κι αυτός»

*

Ξέρετε τι σημαίνουν για τους πολιτικούς οι ΜΕΘ, τον καιρό της πανδημίας; Ένα παραβάν που πίσω του θα ξαπλώσει ένας άνθρωπος. Σκληρό αλλά εξηγώ. Πήραν νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό χωρίς καμία εκπαίδευση, δημιούργησαν ΜΕΘ σε ακατάλληλους χώρους, φόρτωσαν κι άλλο βάρος στους υπάρχοντες γιατρούς και τα τμήματα που τους υποστηρίζουν. Γιατί όλο αυτό; Μα φυσικά για να μην βρεθεί κανείς πολίτης να τους κατηγορήσει γιατί τελικά και οι πολιτικοί τρέμουν, τρέμουν την λαϊκή κατακραυγή. Έτσι, με το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» ανάγκασαν τους ως συνήθως φοβισμένους διευθυντές ΜΕΘ να ανοίξουν κρεβάτια ενώ οι γιατροί και οι νοσηλευτές κοιτάνε βουβοί και ανίσχυροι. Οι καημένοι διευθυντές, πεπεισμένοι ότι η πανδημία είναι συμφορά και τυφλωμένοι μπροστά στο πρόβλημα των μη κριτηρίων εισαγωγής στις ΜΕΘ που οι ίδιοι διοικούν, ενθουσιάστηκαν από την εφήμερη προσοχή και τα λεφτά που έπεσαν και νόμισαν ότι υπακούοντας θα αύξαναν την προσωπική και συντεχνιακή υπόληψη (ίσως και καμία αύξηση στο μισθό) αλλά δεν ξέρουν τι τους περιμένει. Μια σοφή παροιμία λέει «δώσε θάρρος στον χωριάτη…» και το κράτος συμπεριφέρεται ως αγενής χωριάτης, ειδικά όταν διατάζει. Ως προς την υπόληψη, να μην ξεχνάμε τα λόγια του Γάλλου περιηγητή, Έντμοντ Αμπού, που το 1850 έλεγε ότι «στην Ελλάδα κανείς δεν χαίρει εκτίμησης» (Η Ελλάδα του Όθωνα, εκδόσεις Μεταίχμιο). Επίσης, έχω την πληροφορία ότι κάποιος από την Αγγλία, στην αρχή της πανδημίας, σφύριξε στις δικές μας διάνοιες να ανοίξουν όσες ΜΕΘ μπορούν αλλά ξέχασε να τους πει ότι οι Άγγλοι κινητοποίησαν μηχανισμούς για να αποφύγουν τις ΜΕΘ και ότι ο λαός τους έχει άλλη κουλτούρα ως προς την υγεία, την αρρώστια και τον θάνατο.

Ξέρετε τι σημαίνουν για τους λοιμωξιολόγους/επιδημιολόγους οι ΜΕΘ, τον καιρό της πανδημίας; Καμία πρόβλεψη για τις κλινικές που υποστηρίζουν αυτούς τους ασθενείς. Καμία πρόβλεψη για εκπαίδευση, προσωπικό, υποδομές, εξοπλισμό όπως συσκευές High Flow Nasal Oxygen που μειώνουν τις εισαγωγές στις ΜΕΘ ως 50%. Για να καταλάβετε, στην Ολλανδία, εκπαιδευμένες ομάδες πήγαιναν μέχρι και στους οίκους ευγηρίας και υποστήριζαν τους υπερήλικες με οξυγόνο και φυσιοθεραπεία. Εμείς αποδυναμώσαμε εντελώς τις κλινικές και την αποκατάσταση και φυσικά γίνεται εμφανής η επιστημονική ανεπάρκεια όσων ασκούν κεντρικές πολιτικές υγείας.

Ξέρετε τι σημαίνουν για τους πολίτες οι ΜΕΘ, διαχρονικά; Ότι θα ζήσουν ή ότι έχουν τις περισσότερες ελπίδες να ζήσουν. Αυτή είναι μια αφελής πίστη που έχει καλλιεργηθεί συστηματικά από τους γιατρούς, τις εταιρίες φαρμάκων και μηχανημάτων. Όταν το 1950 ξεκίνησε να εφαρμόζεται η μηχανική υποστήριξη της ζωής, αφορούσε παιδιά με πολιομυελίτιδα, δηλητηριάσεις από ναρκωτικά, επείγουσες καταστάσεις δηλαδή, και πράγματι μείωσε τρομακτικά την θνησιμότητα (4). Αργότερα άρχισε να εφαρμόζεται για τα τροχαία και τις χρόνιες νόσους ενώ σήμερα υποστηρίζονται μέχρι και καρκινοπαθείς τελικού σταδίου. Βλέπουμε δηλαδή πόσο διευρύνθηκαν τα κριτήρια εισαγωγής στις ΜΕΘ. Υπό αυτές τις συνθήκες, όλοι δικαιούνται ένα κρεβάτι στη ΜΕΘ ακόμα και αν είμαστε ένα βήμα πριν το βιολογικό μας τέλος. Όμως, εφόσον τα κριτήρια εισαγωγής απουσιάζουν, μπορούμε να πούμε:

«Τέρμα, φιλαράκο μου: κανείς δεν είναι σε θέση να σε ξαναστήσει στα πόδια σου· το πολύ πολύ θα σε μερεμετίσουν και θα σε αντιστηρίξουν λίγο, παρατείνοντας τη μιζέρια σου για μία δύο ώρες» (5).

*

Η παντελής απουσία κριτηρίων εισαγωγής μετατρέπει τις ΜΕΘ σε νεκροταφεία. Πράγματι πολύ σκληρό αλλά μπορείτε να ρωτήσετε τους νοσηλευτές να σας πουν τι νιώθουν κάθε φορά που σαβανώνουν. Η απουσία κριτήριων εισαγωγής οφείλεται στην αλλαγή της κουλτούρας θανάτου που έχει επέλθει στην κοινωνίας μας, που με τη σειρά της οφείλεται στον μύθο που καλλιεργεί η ιατρική για ένα υγιή και ευτυχή βίο, στα «θαύματα» της τεχνολογικής επιστήμης που αντικατέστησαν υποτίθεται τα θαύματα των Αγίων ή ακόμα και στην έξαρση των ατομικών δικαιωμάτων. Όλα αυτά συνέτειναν στο να χάσουμε οποιαδήποτε αξιοπρέπεια στον θάνατο, να λιώνουμε από τα δεκάδες φάρμακα που χύνονται στον οργανισμό μας, να μας τρυπάνε συνεχώς με βελόνες και εργαλεία, να κακοποιούμε τα σώματα και τις ψυχές για μια πιθανότητα που ποτέ δεν μετρήσαμε, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Τι προτιμάτε εν τέλει; Τα κυκλώματα του αναπνευστήρα ή το χέρι του αγαπημένου μας, όπως το ζωγράφισε η καλλιτέχνης Cathy Gendron (6);



Γιατί, άραγε, επιλέγουμε τον αναπνευστήρα; Μήπως γιατί η ζωή είναι ωραία και πιστεύουμε ότι μπορούμε να αναβάλλουμε σε όλες τις περιπτώσεις τον θάνατο; Μήπως γιατί οι γιατροί είναι αισιόδοξοι, φοβούνται ή απλά δεν είναι επιστήμονες; Μήπως γιατί οι συγγενείς θεωρούν ότι με τις ΜΕΘ θα δείξουν την αγάπη τους, πληρώνοντας χιλιάδες ευρώ αν χρειαστεί; Όλο αυτό που ζούμε σήμερα (lockdown, test, εμβόλια, ΜΕΘ, στέρηση ελευθεριών) είναι ένας κυκεώνας που ξεφεύγει από τα χέρια και του γιατρού και του επιστήμονα και του πολιτικού. Μόνο η στοιχειώδης λογική μπορεί να την εξηγήσει και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους:

Αγαπημένοι μου συμπατριώτες, έχουμε ξεχάσει να πεθαίνουμε και είμαστε ένα βήμα πριν ξεχάσουμε οριστικά να ζούμε. Άραγε, 200 χρόνια μετά την επανάσταση, θα έλεγε κανείς ότι είμαστε άξιοι διάδοχοι μιας γενιάς που κοιτούσε κατάματα τον θάνατο για το ιδανικό της ελευθερίας; Είναι άραγε η υγεία το νέο ιδανικό, στο βωμό της οποίας αξίζει να θυσιαστεί η ελευθερία μας; Αν ναι, οι πρόγονοί μας θα ντρέπονται ή αν δεν ντρέπονται, θα λυπούνται για το πόσο ευτελίσαμε το συγκλονιστικότερο σύνθημα που υπήρξε ποτέ στον κόσμο, το «ελευθερία ή θάνατος».

1. https://www.nice.org.uk/guidance/ng159/resources/critical-care-admission-algorithm-pdf-8708948893
2. Maura C at al. 2012. Allow-Natural-Death (AND) Orders: Legal, Ethical,
and Practical Considerations. HEC Forum (2013) 25:161–171
3. DoddsR. 1978. Οι Έλληνες και το Παράλογο. Καρδαμίτσας, σελ. 11. Ελεύθερη πρόσβαση στο: https://fdocument.org/document/e-r-dodds-.html
4. Snider G. 1989. Historical Perspective on Mechanical Ventilation: from Simple Life Support System to Ethical Dilemma. AM REV RESPIR DIS; 140:S2-S7
5. Μονταίνι. 1588. Δοκίμια, Βιβλίο 3, περί εμπειρίας, σελ 396. Μτφρ. Φίλιππος Δρακονταειδής
6. https://ceolt.org/events/preparing-for-your-own-good-death-and-life/




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τους τελευταίους μήνες με τα αλλεπάλληλα lockdown και τους περιορισμούς κοινωνικών επαφών όπως μαρτυρούν εμπειρικές διαπιστώσεις στην Πατρίδα και μερικές μέχρι στιγμή επίσημες κοινωνιολογικές έρευνες σε διεθνή κλίμακα, η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών σημείωσε θεαματική άνοδο.


Η υπερβολική κατανάλωση αλκοολούχων ποτών από εφήβους μέχρι τα μέλη της τρίτης ηλικίας ήταν, είναι και, δυστυχώς, οι προβλέψεις επισημαίνουν ότι θα συνεχίσει να είναι μια οδυνηρή ψυχοκοινωνική πραγματικότητα.

Η κατανάλωση αλκοόλ αυξήθηκε στην εποχή της πανδημίας και το γεγονός απαιτεί προσοχή αλλά το αλκοόλ δεν αποτελεί μια νέα πραγματικότητα. Παγκόσμια ιστορικά δεδομένα πιστοποιούν ότι από την στιγμή που κάποιος προϊστορικός μας πρόγονος ανακάλυψε το αλκοόλ και τις ευεργετικές του επιδράσεις στο κεντρικό μας νευρικό σύστημα ξεκίνησε και η ιστορία αυτής της ουσίας που προέρχεται από τη φύση και η επίδραση του στην ανθρώπινη συμπεριφορά σχετίζεται άμεσα με τις αναισθητικές και κατασταλτικές του ιδιότητες.

Το τεράστιο ψυχό-κοινωνικό πρόβλημα του αλκοολισμού καλύψαμε στο βιβλίο που συγγράψαμε με την κόρη μου Dr Νατάσα Πιπεροπούλου το οποίο κυκλοφορεί διεθνώς στην Αγγλική γλώσσα και ήδη προβλήθηκε εδώ στο αγαπημένο σας blog. Το βιβλίο μπορείτε να το αποκτήσετε δωρεάν από τον σύνδεσμο:
https://bookboon.com/en/addictions-ebook

Το αλκοόλ οξειδώνεται μέσα στο αίμα και από την καύση του απολήγει ως διοξείδιο του άνθρακα και νερό. Όταν όμως ο ρυθμός κατανάλωσης είναι μεγαλύτερος από τον ρυθμό καύσης τότε τα υποκειμενικά συναισθήματα, που είναι γνωστά σε όλους μας, ξεκινούν με την ευχάριστη ζαλάδα και καταλήγουν σε αυτό που χαρακτηρίζουμε ως μέθη!..

Το πρόβλημα του αλκοολισμού στην Ελλάδα είναι διαπιστωμένο και τεράστιο αφού αφορά ίσως περισσότερους από 200,000 αλκοολικούς σε αντίθεση με το πρόβλημα των ναρκωτικών όπου τα εξαρτημένα άτομα υπολογίζονται πολύ λιγότερα από 50,000!


Η εξελικτική πορεία προς την εξάρτηση


Η πορεία εξάρτησης στο αλκοόλ περιλαμβάνει τέσσερις διαχρονικά φάσεις:

Αρχικά όπως όλοι μας το άτομο πίνει οινοπνευματώδη ποτά σε κάποιο γεύμα ή σε κοσμικές συγκεντρώσεις αλλά χάνει τον έλεγχο της κατανάλωσης όταν αρχίζει να επιδιώκει και να εφευρίσκει νέες αιτίες δήθεν "εορτασμού" για να δικαιολογήσει την κατανάλωση αλκοόλ σε μεγαλύτερες ποσότητες και πιο συχνά.

Στη δεύτερη φάση το άτομο με δέος ανακαλύπτει ότι έχει "κενά μνήμης" καθώς ξεχνά τις δραστηριότητές του σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα κατανάλωσης μεγάλων ποσοτήτων αλκοόλ.

Στην τρίτη φάση το άτομο διαπιστώνει την ακατανίκητη ανάγκη του για αλκοόλ και ενώ πασχίζει να περιορίσει την κατανάλωση σε τακτά και ελεγχόμενα διαστήματα ανακαλύπτει έντρομο ότι χρειάζεται το αλκοόλ του σε συνεχή βάση!

Στην τέταρτη φάση της εκφυλιστικής πορείας προς την εξάρτηση το άτομο ζει μόνο για το ποτό εγκαταλείποντας κοινωνικές, οικονομικές, επαγγελματικές δραστηριότητες, παραμελώντας τον εαυτό του και την οικογένεια του. Στο σημείο αυτό μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το άτομο "έχει κτυπήσει...πάτο!"

Εδώ θεωρώ χρήσιμο να αναφερθώ σε ένα ρητό το οποίο χρησιμοποιούν με ύφος μισό-αστείο, μισό-σοβαρό οι Γιαπωνέζοι και το «σερβίρουν» μαζί με το εθνικό τους ποτό το σάκι το οποίο περικλείει μακροχρόνια εμπειρική σοφία λέγοντας ότι:

«Πρώτα το άτομο παίρνει ένα ποτό, μετά το ποτό παίρνει ένα ποτό και τελικά το ποτό παίρνει…. το άτομο!»


Πέντε τύποι αλκοολικών



Διεθνή βιβλιογραφικά δεδομένα υποστηριζόμενα από εμπειρικές έρευνες ξεπερνώντας το μονοδιάστατο στερεότυπο του αλκοολισμού συνθέτουν ένα σχήμα 5 διαφορετικών τύπων και συγκεκριμένα:

Ο ΑΛΦΑ τύπου αλκοολισμός έχει σαφή ψυχογενή αίτια και οφείλεται, συνήθως, στον εθισμό που προκαλείται από την κατανάλωση αλκοόλ για την επιτυχή καταστολή ψυχικών δυσχερειών και προβλημάτων. Τα άτομα που ανήκουν σε αυτόν τον τύπο αλκοολικού μπορούν να βοηθηθούν αποτελεσματικά αντικαθιστώντας το αλκοόλ με κάποια αγχολυτικά υποστηριζόμενα ταυτόχρονα από κάποιας μορφής ψυχοθεραπεία.

Ο ΒΗΤΑ τύπου αλκοολισμός αφορά περιπτώσεις υπερβολικής χρήσης αλκοόλ από άτομα με έντονη κοινωνικότητα που αναγκάζονται να καταναλώσουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ επειδή το απαιτούν οι κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες και μπορεί να οδηγήσει το άτομο σε οργανικά προβλήματα (π.χ. με το ήπαρ) αλλά συνήθως δεν διαπιστώνεται ψυχική ή οργανική εξάρτηση.

Ο ΓΑΜΑ τύπος αφορά άτομα με έντονη ψυχική και οργανική εξάρτηση από το αλκοόλ που εκδηλώνεται με την ανικανότητά τους να σταματήσουν το ποτό ακόμα και αν συντρέχουν σοβαροί λόγοι υγείας και με την τάση τους να αυξάνουν τη συχνότητα και την ποσότητα της «δόσης» τους καθώς ο εθισμός στο αλκοόλ δημιουργεί μια αντίστοιχη ανοχή. Τα άτομα αυτά παρουσιάζουν τα συμπτώματα του «στερητικού συνδρόμου» που σχετίζονται με την δημιουργία της ψυχοσωματικής κατάστασης ανοχής ( ταχυκαρδία, νευρικότητα, έντονη εφίδρωση, αίσθηση ναυτίας και ανεξέλεγκτο τρέμουλο)

Ο ΔΕΛΤΑ τύπου αλκοολισμός έχει στοιχεία ψυχικής και σωματικής εξάρτησης όπως και ο γάμα τύπος αλλά διαφέρει στο σημείο όπου ο αλκοολικός «δέλτα» κατορθώνει να σταματήσει την κατανάλωση αλκοόλ χάσει τις αισθήσεις του, ενώ

Ο ΕΨΙΛΟΝ τύπος, γνωστός παλιότερα και ως «διψομανία» αναφέρεται στα άτομα που καταναλώνουν υπερβολικές ποσότητες αλκοόλ για κάποια χρονικά διαστήματα (ίσως μέρες στη σειρά, ακόμη και βδομάδες) καταλήγοντας σε κάποιο νοσηλευτικό ίδρυμα ή κέντρο αποτοξίνωσης. Εκεί, αφού επιτύχουν την αποτοξίνωση, την οργανική απελευθέρωση από την εξάρτηση τους στο αλκοόλ θα παραμείνουν «καθαρά» για κάποιο χρονικό διάστημα που συνήθως μεσολαβεί μέχρι και την επόμενη κρίση «διψομανίας» που καταλήγει, με φαύλο-κυκλική επανάληψη, στο «στέγνωμα» τους σε κάποιο κέντρο αποτοξίνωσης.

Αιτίες και θεραπεία

Παρά τις επίμονες και επίπονες προσπάθειες ερευνητικών ομάδων σε παγκόσμια κλίμακα δεν τεκμηριώθηκε εάν ο αλκοολισμός οφείλεται σε οργανικά, κληρονομικά ή ψυχοκοινωνικά αίτια. Στις σύγχρονες ψυχοδυναμικές θεωρήσεις η ροπή προς τον αλκοολισμό όπως και η ροπή προς την Ναρκομανία αιτιολογείται από ψυχολογικές καταστάσεις υπέρμετρου στρες και άγχους, διάχυτης και αναιτιολόγητης ανασφάλειας, έντονων συναισθημάτων ενοχών και χαμηλό βαθμό αυτοπεποίθησης.

Μελέτες που εξετάζουν μια σειρά ψυχοκοινωνικών παραγόντων που εξηγούν γιατί κάποια άτομα γίνονται αλκοολικά ενώ αλλά δεν γίνονται, απολήγουν στο εντυπωσιακό συμπέρασμα ότι σε κοινωνικά συστήματα και κουλτούρες όπου τοποθετείται έμφαση στην έννοια του «ανδρισμού» υπάρχουν εντυπωσιακά ψηλά ποσοστά αλκοολικών ( Ιρλανδία, Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες ) ενώ σε κουλτούρες όπου επικρίνεται η ακραία συμπεριφορά τα ποσοστά αλκοολισμού είναι χαμηλά.

Με το ίδιο ψυχοκοινωνικό μοτίβο επεξηγούνται τα χαμηλά ποσοστά αλκοολισμού στην Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία σαν συνάρτηση της κατανάλωσης αλκοολούχων ποτών, κυρίως με το φαγητό (αν και όπως προκύπτει από πρόσφατες έρευνες στην ελληνική νεολαία, αυτή η τελετουργία φθίνει ολοταχώς ενώ αυξάνεται δραματικά η κατανάλωση ουίσκι, τζιν και βότκας στα περιώνυμα «ορθάδικα» ).

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του αλκοολικού ατόμου ξεκινά με την οργανική αποτοξίνωση σε κάποιο εξειδικευμένη κλινική ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζεται με ψυχοθεραπεία καθώς από μόνη της η οργανική αποτοξίνωση ΔΕΝ δίνει σχεδόν κανένα μακρόχρονα αξιόλογο αποτέλεσμα αν και βραχυχρόνια το άτομο φαίνεται να ανακτά τις δυνάμεις του και να λειτουργεί. Παράλληλα παρέχεται ψυχοθεραπευτική στήριξη την οικογένεια του αλκοολικού.

Τα πλέον εντυπωσιακά αποτελέσματα παρουσιάζει διεθνώς η οργάνωση «Ανώνυμοι Αλκοολικοί» που ξεκίνησε το 1934 και ήδη αριθμεί τεράστιους αριθμούς ομάδων σε εθνικό και τοπικό επίπεδο σε όλες σχεδόν τις χώρες του πλανήτη.

Η φιλοσοφία των ομάδων τύπου «Ανώνυμοι Αλκοολικοί» εδραιώνεται στην Αρχή της αλληλοβοήθειας του αλκοολικού από άλλα άτομα που είχαν το ίδιο πρόβλημα και το ξεπέρασαν με επιτυχία.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



του Στέφανου Σταμέλλου

Η αλήθεια, αναφορικά με τις ΑΠΕ και ιδιαίτερα με τους αιολικούς σταθμούς, είναι ότι η πολιτεία, η κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία, έχουν χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας και σοβαρής διαχείρισης προκαλώντας μια πλήρη αναστάτωση και δημιουργώντας τεράστια προβλήματα και αντιπαραθέσεις σε κάθε γωνιά της χώρας.

Αυτό που θα έπρεπε να κάνει η πολιτεία, εφόσον θεωρεί σημαντικό να υπάρξει στροφή στις ΑΠΕ και να είναι σύμφωνη με τους ευρωπαϊκούς στόχους, είναι να χωροθετήσει η ίδια, με συγκεκριμένες μελέτες, τις περιοχές και τις θέσεις όπου υπάρχουν οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη αιολικών σταθμών σε δημόσιες εκτάσεις. Κάτι ανάλογο δηλαδή με αυτό που συζητείται να γίνει για τους υπεράκτιους αιολικούς σταθμούς.

Ένας δημόσιος φορέας να αναλάβει να ελέγξει και να πιστοποιήσει ότι η περιοχή πληροί τις περιβαλλοντικές και άλλες προϋποθέσεις για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών, ότι δεν έρχεται σε σύγκρουση με υφιστάμενες οικονομικές δραστηριότητες, ότι έχει εξασφαλιστεί η συναίνεση της τοπικής κοινωνίας και ότι το τοπικό αιολικό δυναμικό είναι εμπορικά εκμεταλλεύσιμο. Σ’ αυτό το πλαίσιο να εξαιρεθούν από κάθε συζήτηση για εγκατάσταση ανεμογεννητριών οι ορεινές περιοχές πάνω από τα 800μ υψόμετρο - ως φυσικό απόθεμα και απόθεμα βιοποικιλότητας, περιοχές φυσικού κάλους με πλούσιο πολιτιστικό απόθεμα - και όλες οι Προστατευόμενες Περιοχές.

Τις πιστοποιημένες αυτές περιοχές στη συνέχεια να τις δημοπρατήσει με διαγωνισμό και με συγκεκριμένους όρους και «όσοι πιστοί, προσέλθετε», με διαφάνεια και χαρακτήρα επιχειρηματικό∙ και όχι αποικιοκρατικό, όπως συμβαίνει σήμερα. Να σταματήσει αυτό το φαινόμενο των αντιπαραθέσεων των τοπικών κοινωνιών με τις ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες κάνουν τα πάντα να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους εμπορευματοποιώντας το φυσικό περιβάλλον και τη δημόσια περιουσία με το επιχείρημα ότι μας κάνουν χάρη και ότι όλα τα κάνουν για να σώσουν τον πλανήτη. Να λείψουν οι χρονοβόρες διαδικασίες των αντιρρήσεων, οι δεκάδες προσφυγές στο ΣτΕ και τα άλλα ένδικα μέσα, που ταλαιπωρούν όλες τις πλευρές, και να αποκατασταθεί το κύρος και η αξιοπιστία του δημοσίου.

Η προχειρότητα, που σήμερα διακρίνει το σύστημα, προκαλεί μόνο θυμηδία. Ένας φερόμενος επενδυτής, για παράδειγμα, έχει τη δυνατότητα να υποβάλει αίτηση για έκδοση άδειας παραγωγού στη ΡΑΕ ακόμα και αν δεν έχει κατοχυρώσει τη θέση και την έκταση για την εγκατάσταση του έργου. Αυτό συμβαίνει κυρίως στους φωτοβολταικούς σταθμούς. Και αυτό το λένε απλά «επενδυτικό ρίσκο»… αδιαφορώντας για την αναστάτωση που προκαλούν στους πολίτες. [https://www.energia.gr/article/176142/s-kapellos-stoihhma-h-viosimothta-ton-ergon-to-2021-pano-apo-1gw-ta-fv-erga]

Λαμία, 28.3.2021


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Art by Raskolnick

Η πείνα τρέφεται από το φόβο. Ο φόβος από τη σιωπή, που ζαλίζει τους δρόμους. Ο φόβος απειλεί. 

Αν αγαπάτε, θα πάθετε AIDS. Αν καπνίζετε, θα πάθετε καρκίνο. Αν αναπνέετε, θα μολυνθείτε. Αν πίνετε, θα έχετε ατυχήματα. Αν τρώτε, θα πάθετε χοληστερίνη. Αν μιλάτε, θα μείνετε άνεργος. Αν περπατάτε, θα νιώσετε βία. Αν σκέφτεστε, θα νιώσετε αγωνία. Αν αμφιβάλλετε, θα τρελαθείτε. Αν νιώθετε, θα είστε μόνος. 

Αυτοί που δουλεύουν φοβούνται ότι θα χάσουν τη δουλειά τους. 

Αυτοί που δεν δουλεύουν, φοβούνται ότι ποτέ δεν θα βρουν δουλειά. Όποιος δεν φοβάται την πείνα, φοβάται το φαγητό. 

Οι αυτοκινητιστές φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν. 

Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να πει. 

Οι άμαχοι φοβούνται τους στρατιωτικούς. 

Οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων. 

Τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων. Είναι καιροί φόβου. 

Φόβο της γυναίκας στη βία του άντρα και φόβος του άντρα στη γυναίκα που δεν φοβάται. 

Φόβος στους κλέφτες και φόβος στην αστυνομία. 

Φόβο στην πόρτα χωρίς κλειδαριά. Στο χρόνο χωρίς ρολόγια. Στο παιδί χωρίς τηλεόραση. 

Φόβος στη νύχτα χωρίς υπνωτικά χάπια και στο πρωινό, χωρίς χάπια για το ξύπνημα. 

Φόβο στη μοναξιά και φόβο στο πλήθος. 

Φόβο σε ό,τι ήταν. 

Φόβο σε ό,τι θα είναι. 

Φόβο να πεθάνεις, φόβο να ζήσεις.



Εντουάρντο Γκαλεάνο / 1940- 2015 / «Γενικευμένη φοβία» από το «Ένας κόσμος ανάποδα».

Μετάφραση: Γεωργία Ζακοπούλου

πηγή: https://raskolnick.medium.com/


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Με 264 βουλευτές υπέρ και 33 βουλευτές κατά «πέρασε» από την Ολομέλεια της Βουλής το νομοσχέδιο για το Ελληνικό που περιλαμβάνει τη σύμβαση για τη διανομή γης.
Υπέρ του νομοσχεδίου ψήφισαν, εκτός από τους βουλευτές της ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ, ενώ καταψήφισαν ΚΚΕ, Ελληνική Λύση και ΜέΡΑ25.
Δείτε με κάθε λεπτομέρεια το ανουσιούργημα που συντελέστηκε με την ψήφιση του νομοσχεδίου, που παραχωρεί με αναίσχυντο και δουλικό τρόπο εκτάσεις του Ελληνικού δημοσίου, όπως το σχολιάζει ο καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και επικεφαλής της αντιπολίτευσης στο δημοτικό συμβούλιο Πειραιά, κ. Νίκος Μπελαβίλας:



Για όσες και όσους δεν θέλουν να διαβάσουν όλο το κείμενο για τις εξελίξεις στο Ελληνικό, τα πράγματα είναι απλά: Ό,τι φαίνεται στον επίσημο χάρτη του σχεδίου νόμου και είναι ροζ περνάει στους ιδιώτες περιφραγμένο για 99 χρόνια, ό,τι είναι μπλε περνάει στους ιδιώτες για πάντα και ό,τι είναι πορτοκαλί μένει ως κοινόχρηστο δημόσιου χαρακτήρα. Είναι η εικόνα του διαγράμματος διανομής που συνοδεύει το σχέδιο νόμου για το διαβόητο πλέον μεγαλύτερο κατά τους διαφημιστές του project της Ευρώπης.

Το Ελληνικό είναι ένα εικονικό και όχι πραγματικό έργο. Ξεκίνησε το 2007 με το επιχείρημα να συμπληρωθούν εμπορικές χρήσεις γιατί το μητροπολιτικό πάρκο είχε μεγάλο κόστος. Περιελήφθη στις υποχρεωτικές δεσμεύσεις του Μνημονίου το 2014 ως έργο εσόδων 5 δις ευρώ και φτάσαμε τελικά σε ένα έργο 900 εκ σε βάθος πολλών δεκαετιών. Είναι μία εκσυγχρονισμένη μορφή αθηναϊκής αντιπαροχής ακριβώς όπως συνέβαινε το 1960, όπως κτίστηκε το Αιγάλεω, το Χαϊδάρι, η Κυψέλη, του Ζωγράφου. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι ο αρχικός ιδιοκτήτης στην αντιπαροχή έπαιρνε το 40% ή και το 50% των νέων κατασκευών. Εδώ ο αρχικός ιδιοκτήτης, το Ελληνικό Δημόσιο τα χάνει όλα. Ο οικοπεδούχος δίνει τη γη στον «επιφανειούχο», αυτός τεμαχίζει σε μικρότερα οικόπεδα, πουλάει σε τρίτους, οι τρίτοι σε τέταρτους. Οι δρόμοι, οι πλατείες, τα πάρκα αποτελούν αναγκαίο κακό που πρέπει να γίνει, αλλά καλό για τον επιφανειούχο είναι να περιορίζονται στο ελάχιστο και να μην σπαταλάται χώρος που θα αποφέρει εμπορικό κέρδος. 

Αυτό βλέπουμε στον χάρτη. Όπως θα έκανε και ένας οικοπεδοφάγος άλλοτε στις νέες συνοικίες της Αθήνας. Ακόμη καλύτερα, στην περίπτωσή μας μπορεί να τις κλείσει με πόρτες και περιφράξεις.

Εδώ στο Ελληνικό τώρα, με τον νέο νόμο, ο «επιφανειούχος» μπορεί να κάνει τα πάντα ωσάν να είναι κύριος της γης. Έως και να υποθηκεύσει. Όχι ένα κτίριο μόνο, ένα Mall για παράδειγμα, αλλά όλο το ακίνητο. Ουδείς τον εμποδίζει. Ο επενδυτής αν θελήσει μπορεί να υποθηκεύσει ολόκληρη την έκταση των χιλιάδων στρεμμάτων συμπεριλαμβανομένου και του πάρκου των 2.000 στρεμμάτων. Χωρίς την έγκριση του Δημοσίου. Αν χρεωκοπήσει η γη θα περάσει στους πιστωτές μαζί με τους δρόμους και τις πλατείες! Επιτρέπεται και η κατάσχεση όλου το ακινήτου. 

Είναι δυνατόν να συμβεί αυτό; Βεβαίως μπορεί να συμβεί. Δείτε τις καταρρεύσεις τραπεζών, εταιρειών real estate, κατασκευαστικών εταιρειών σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα. 

Οι πιστωτές όπως άλλοτε έπαιρναν από χρεωκοπημένες επιχειρήσεις ολόκληρα εργοστάσια τώρα θα μπορούν να κατάσχουν ολόκληρο το Ελληνικό.
Ως προς τα οφέλη, το Ελληνικό όχι μόνο δεν μας έχει αποδώσει οτιδήποτε από το 2007 -ως τώρα- αλλά στο μέλλον θα πληρώνουμε χρυσάφι για μία ιδιωτική πόλη που πιθανόν δεν θα γίνει ποτέ, θα πληρώνουμε τις εταιρείες αν η επένδυση δεν πάει καλά και έχουν πρόβλημα ρευστότητας ή ακόμη χειρότερα αν «πέφτουν έξω».

Σε αντίθεση επίσης με τους εργολάβους της αντιπαροχής και τους «οικοπεδοφάγους» στην Κυψέλη ή στις άλλες γειτονιές της Αθήνας του ’60, στο Ελληνικό μπορεί ο «επιφανειούχος» να περιφράξει και τους δρόμους και τις πλατείες! Εκεί οι πλατείες και οι δρόμοι περνούσαν στους δήμους, στο Ελληνικό θα μείνουν στον ιδιώτη.

Στο σχέδιο νόμου εκατοντάδες στρέμματα κοινόχρηστου αιγιαλού έχουν εξαφανιστεί από το διάγραμμα διανομής, τα ρέματα έχουν εξαφανιστεί, ο μεγάλος διαμπερής πεζόδρομος-βουλεβάρτο που συνέδεε τις γειτονιές ανατολικά με την παραλία εξαφανίστηκε, δεν διασχίζει το πάρκο. 
Η έξοδος του πάρκου στη θάλασσα εξαφανίστηκε. 
Οι εκτάσεις κοινωνικής ανταπόδοσης επίσης αγνοούνται, εκεί όπου θα μπορούσαν να μεταφερθούν κοινωφελείς χρήσεις όπως προέβλεψε ο νόμος του 2016. 
Ο μεγάλος παράκτιος πεζόδρομος του Αγίου Κοσμά δεν υπάρχει στο σχέδιο νόμου ούτε στο διάγραμμα διανομής. 
Η ελεύθερη και αδόμητη ακτή κολύμβησης -το 1 χιλιόμετρο- μειώθηκε σε 250 μέτρα. 
Έτσι από 3 συνολικά χιλιόμετρα ακτής φτάσαμε σε αυτό το υπόλειμμα. 
Η Μαρίνα μετατρέπεται σε πλήρως ιδιωτική μαρίνα του Καζίνο. 
Η γειτονιά του Αγίου Κοσμά μετατρέπεται σε gated community.

Και όλο αυτό εν μέρει ή εν συνόλω περιφράσσεται -όχι για λόγους εργοταξιακούς (σελ.346 του σχεδίου νόμου) αλλά για όρους λειτουργικούς (σελ.352 ο.π.). Αν επρόκειτο για τις περιφράξεις που προβλέπει ο ΝΟΚ τότε δεν υπήρχε λόγος να γίνει αναφορά. Θα κατασκευάζονταν ως ο νόμος ορίζει. Αντιθέτως προσδιορίζεται ότι θα γίνουν περιφράξεις «κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης» και ειδικότερα «επιτρέπεται η κατασκευή περιφράξεων για διαχωρισμό δραστηριοτήτων και λειτουργιών, ακόμα και εντός του ίδιου γηπέδου, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης». 

Επιπλέον, «για την οριοθέτηση του Μητροπολιτικού Πόλου Ελληνικού – Αγίου Κοσμά επιτρέπεται η κατασκευή περίφραξης περιμετρικά της συνολικής έκτασης κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης».

Η υπόλοιπη πόλη, οι γειτονιές του Άνω Ελληνικού, της Αργυρούπολης, του Αλίμου και της Γλυφάδας όπως και οι κάτοικοι της Αθήνας αποκλείονται από τη θάλασσα, το πάρκο και από το οικόπεδο εν γένει. Θα έχουν πρόσβαση μόνο στα έξι (ναι, έξι!) Mall της λεωφόρου Βουλιαγμένης.

Τελειώνοντας, το παρόν διάγραμμα διανομής θα μπορούσε να έχει υπάρξει από το 2014. Το 2016 ήταν υπερώριμο -όμως δεν κατατίθετο διότι δεν θα ψηφιζόταν ούτε μισό του άρθρο. 

Οι επενδυτές καθυστερούσαν τις μελέτες, τη διανομή, τα απαραίτητα. Για να οργανωθεί όλο αυτό το πλιάτσικο απαιτήθηκαν τελικά 10 φωτογραφικές νομοθετικές ρυθμίσεις καθώς έπρεπε να ξηλωθεί όλο το θεσμικό πλαίσιο της πολεοδομικής νομοθεσίας, του δικαίου της δημόσιας ιδιοκτησίας και των κοινοχρήστων πραγμάτων. Το 2016-2017 οργανώθηκε παρά τις ρήτρες του Μνημονίου ένα πλαίσιο προστασίας του Δημοσίου με σημαντικές εξασφαλίσεις. Τώρα αυτό διαλύεται.

Ας θυμηθούμε γελώντας ότι τότε, καθυστέρησε για 15 μέρες το ΚΑΣ να λάβει μία απόφαση για το Ελληνικό και ξεσηκώθηκαν οι σημερινοί υπουργοί και τα κανάλια τους διότι «οι μπουλντόζες είχαν βάλει μπρος» και το Συμβούλιο τις εμπόδιζε να μπουν στο εργοτάξιο να χτίσουν. Τελικά επτά χρόνια μετά βλέπουμε μόνο ένα Καζίνο σε ψηφιακή μακέτα που δεν θα ήταν ανεκτό σε καμμιά ευρωπαϊκή πόλη. Και ένα Mall.

Το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος ΕΜΠ με τους Δήμους Ελληνικού-Αργυρούπολης, Γλυφάδας και Αλίμου είχαν προτείνει το 2010 ένα βιώσιμο σχέδιο και αυτό απορρίφθηκε. O καθηγητής Σπύρος Πολλάλης επικεφαλής της «Ελληνικόν Α.Ε.» το 2013, είχε προτείνει επίσης ένα βιώσιμο σχέδιο και αυτό απορρίφθηκε. Τον παραίτησαν για αυτό τον λόγο. Με την επιτροπή διαπραγμάτευσης του 2016-2017 επιχειρήσαμε να το επαναφέρουμε εξασφαλίζοντας τον δημόσιο χαρακτήρα, το Αθλητικό Κέντρο Αγίου Κοσμά, το ανοικτό Μητροπολιτικό Πάρκο και το πράσινο στο μισό της έκτασης, και την ακτή. Αποτέλεσμα αυτής της διαπραγμάτευσης ήταν ο νόμος του 2016. Τώρα αυτός ξηλώνεται. Επιστρέφουμε στο σημείο μηδέν.

Πέρα από όλα αυτά, ούτε ο συγκεκριμένος ούτε κανείς ιδιώτης επενδυτής διεθνής ή τοπικός έχει τη δυνατότητα να αναλάβει τέτοιο project. Η υπόθεση δείχνει ήδη που πηγαίνει: δανεισμοί, αποχωρήσεις επενδυτών -πάνε οι Κινέζοι, πάνε και οι Άραβες. Το ενδιαφέρον είναι ότι έφυγαν όχι επί ΣΥΡΙΖΑ αλλά επί Νέας Δημοκρατίας. Τότε έδειξε προς τα που πάει η επένδυση. 

Η κατάληξη θα είναι μία επ’ άπειρον «αντιπαροχή» στην καλύτερη περίπτωση: ένα Mall εδώ, πέντε επαύλεις εκεί, ίσως ένα Καζίνο κάποτε. Στη χειρότερη μία χρεωκοπία. Και γύρω από αυτά 5.000 στρέμματα που τις επόμενες δεκαετίες θα συνεχίσουν να είναι ένα απροσπέλαστο brownfield.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Επέλεξα για τίτλο τα 4 αυτά γνώριμα, και ίσως αναπόσπαστα από την ουσία της φυλής μας χαρακτηριστικά, επειδή επιθυμώ να επισημάνω τη διαχρονική σημασία της κοινωνικής ψυχολογίας ηγετών και αγωνιστών στους χρόνους της Εθνικής Επανάστασης του 1821 τη στιγμή που εσείς και εγώ όπως και οι απανταχού της γης Έλληνες θα αποτίνουμε την Πέμπτη 25η Μαρτίου 2021, τον πρέποντα φόρο τιμής στους γνωστούς και τους άγνωστους αγωνιστές της Εθνικής μας Επανάστασης.

Γιορτάζουμε φέτος, κλεισμένοι στα σπίτια μας λόγω πανδημίας, τα 200 χρόνια από την κήρυξη του Εθνικού Αγώνα για τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ!

Το μάθημα της ιστορίας ήταν και παραμένει σαφές: εμείς οι Έλληνες κάθε φορά που κατορθώσαμε να παραμερίσουμε τις εθνικές αδυναμίες του διχασμού και της διχόνοιας μεγαλουργήσαμε σε συλλογικό ΕΘΝΙΚΟ επίπεδο δείχνοντας πρωτόγνωρες για το ανθρώπινο γένος εκφάνσεις ανδρείας και αυτοθυσίας!...

Να θυμηθούμε σήμερα το απόφθεγμα που αποδίδεται στον SirWinstonChurchill και διατείνεται ότι «οι λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν…» και ενώ δεν ειπώθηκε αυτό με στόχο τους Έλληνες τελικά έχει για εμάς ανεξίτηλα διαχρονικά νοήματα και σημασία.

Ακριβώς επειδή από το 1821 μέχρι και σήμερα, (τώρα βιώνουμε την δύσκολη πανδημία προβλημάτων υγείας και οικονομικής ύφεσης), κάθε φορά που επιτρέψαμε στους εαυτούς μας την πολυτέλεια να λησμονήσουμε τα διδάγματα της εθνικής μας ιστορίας δυστυχώς ξαναζήσαμε οδυνηρά τα αιώνια πάθη και μίση και τα πληρώσαμε με βαρύ φόρο αδελφοκτόνων αλληλοσπαραγμών.

Το σημείωσε με πικρό λυρισμό ο εθνικός μας ποιητής:

«η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή/
καθενός χαμογελάει πάρτο λέγοντας και σύ…»


Ποιος άλλος λαός στον πλανήτη έχει να επιδείξει συμπυκνωμένη μέσα σε τόσο μικρά χρονικά περιθώρια τέτοιες εκφάνσεις ηρωισμού, ανδρείας και αυτοθυσίας όση οι Έλληνες με Αρκάδι, Κάσο, Ζάλογγο, Αραπίτσα, Χίο, Ψαρά και άλλα τόσα; Ποιο άλλο εθνικό-απελευθερωτικό κίνημα είδε τους πρωταγωνιστές του να πέφτουν στα πεδία της μάχης μαζί με τους αφανείς αγωνιστές τους χωρίς να περιμένουν να «εισπράξουν» την επιβράβευση του αγώνα μετά τη δικαίωσή του και την επικράτηση της Επανάστασης;

Βαρύ το τίμημα…

Από τις πρώτες μέρες του ξεσηκωμού φάνηκε ότι ο δρόμος για τη Λευτεριά θα ήταν βαμμένος με αίμα, πόνο και δάκρυα.

Από τη σφαγή του «Ιερού Λόχου» στη Μολδοβλαχία μέχρι την προδοσία του Υψηλάντη, από τη θυσία του Γεωργάκη Ολύμπιου στον πνιγμό του Καρπενησιώτη στον Προύθο, από τον ανασκολοπισμό του Θανάση Διάκου, στη σφαγή του επισκόπου Σαλώνων Ησαΐα!

Στη Νάουσα ο Ζώτος βάζει μπουρλότο στο μπαρούτι και γίνεται κομμάτια, ο Μάρκος Μπότσαρης πέφτει στο κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, ο Παπαφλέσσας θανατώνεται στο Μανιάκι, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος αφήνει την τελευταία του πνοή στον ιερό λόφο της Ακρόπολης όπου πέφτει και ο Γιώργος Καραϊσκάκης.

Τα παραπάνω είναι μικρά μόνο δείγματα ανδρείας και αυτοθυσίας που μας καλούν, τις δύσκολες μέρες που περνάμε, να σκύψουμε ευλαβικά πάνω στα ιστορικά κείμενα και χωρίς φόβο και πάθος να αναπλάσουμε τα διδακτικά παραδείγματα εκείνων των ανδρών και γυναικών.

Και τούτο επειδή πιστεύω ότι μόνο εάν ψηλαφίσουμε ως σύγχρονοι άπιστοι Θωμάδες «τους τύπους των ήλων» επί του σώματος της μητέρας μας Ελλάδας θα θυμηθούμε και θα μάθουμε έτσι ώστε να μην… ξανά-πάθουμε!...

Τρεις περίοδοι του αγώνα

Την 25η Μαρτίου 1821 στη Μονή της Αγίας Λαύρας ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ορκίζει τα παλικάρια και ο αγώνας ξεκινά…

Σύμφωνα με μια προσεκτική προσέγγιση ο αγώνας του 1821 μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις σημαντικές περιόδους:

Στην πρώτη περίοδο (1821-1825) κυριάρχησε ο ενθουσιασμός, καταγράφηκαν απερίγραπτου μεγαλείου πράξεις ανδρείας και αυτοθυσίας, βοήθεια από φιλέλληνες της Δύσης και Ανατολής αλλά κόντεψε να χαθούν τα πάντα όταν ενεπλάκησαν σε εμφύλιο σπαραγμό Ρουμελιώτες και Μοραΐτες!

Στη δεύτερη περίοδο (1825 – 1827) η Επανάσταση έφτασε στα πρόθυρα της καθολικής κατάρρευσης όταν ο Αντιβασιλέας της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή ήρθε να ενισχύσει το Σουλτάνο με χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις έχοντας επικεφαλής τον γαμπρό του στρατηγό Ιμπραήμ.

Στην τρίτη περίοδο (1827 – 1829) με την επιλογή του Ιωάννη Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας με επταετή θητεία γεννήθηκε το μικρό ελεύθερο ελληνικό Κράτος με Βόρεια σύνορα μέχρι τη Θεσσαλία και την Άρτα…

Ας σκύψουμε ευλαβικά…

Σκύβοντας στις 25 Μαρτίου 2021 ευλαβικά πάνω από τις ιστορικές μνήμες εκείνων των ανδρών και γυναικών, εκείνων των γεγονότων ας σίγουρα θα βρούμε αμέτρητα δείγματα ανδρείας και αυτοθυσίας, θα βρούμε και αρνητές της θυσίας της ζωής τους για κάποιο ιδεώδες που δεν είχε για αυτούς αμοιβή χειροπιαστή, άγγιγμα σαρκικό.

Θα βρούμε ανεξίτηλα σημάδια, επίσης, διχασμού και διχόνοιας όπως και σημάδια πράξεων έμπνευσης και ομόνοιας προερχόμενα όχι μόνο από Έλληνες αλλά και από κάθε εθνότητας φιλέλληνες.

Τα 4 χαρακτηριστικά της ανδρείας, της αυτοθυσίας του διχασμού και της διχόνοιας είναι κοινά γνωρίσματα της ελληνικής φυλής όπως και μέλη αναπόσπαστα από την συμβολική σάρκα και υπόσταση του Έθνους ήταν οι ηγέτες και αγωνιστές της Επανάστασης του 1821.

Σίγουρα πάντοτε μπορούμε, βέβαια κατόπιν εορτής, να επερωτήσουμε και άτομα και πράξεις και γεγονότα και φαινόμενα. Με την ίδια όμως σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι φέτος στις 25 Μαρτίου 2021 υπάρχουν σαφέστατα μερικά επικίνδυνα σημάδια ΔΙΧΑΣΜΟΥ και ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ στο εσωτερικό Εθνικό μέτωπο.

Υπάρχουν, δυστυχώς, οι συνεχιζόμενες πιέσεις από την γειτονική μας Τουρκία, και μαζί οι διαφαινόμενες μεγάλες οικονομικές επιπτώσεις που προκλήθηκαν από την καταστροφική επέλαση της πανδημίας covid-19 στην Ελλάδα και Διεθνώς και η αστάθεια στη συνοχή της «δήθεν» Ευρωπαϊκής Ένωσης…

Είναι, όμως, παρήγορο το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα στην εποχή του άκρατου ατομικισμού, των επιδερμικών μας διαπροσωπικών σχέσεων και της έλλειψης οραμάτων και αφοσίωσης σε ιδεώδη δεν έπαψαν να υπάρχουν ανάμεσά μας, εδώ στην Πατρίδα μας Ελλάδα, άνδρες γυναίκες και παιδιά που τρέχουν ΠΡΟΣ την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την ίδια ώρα που ολάκεροι λαοί εγκλωβισμένοι αρχικά στην ευδαιμονία και τώρα στην τραγική αποδιοργάνωση της παγκοσμιοποίησης και τη θανάσιμη επέλαση του ‘κορονοϊού’ αποφεύγουν τις ευθύνες που συνεπάγεται η βίωση της Ελευθερίας...

Γονατίζοντας ταπεινά, με ευσέβεια και ευλάβεια, μπρος στις ιερές μνήμες επώνυμων ηγετών και αφανών αγωνιστών που υπάρχουν στο συλλογικό ελληνικό μας υποσυνείδητο τολμώ κλείνοντας να σας προτρέψω, να σας παρακαλέσω:

Την Πέμπτη 25η Μαρτίου 2021, Ελληνίδες, Έλληνες, Ελληνόπουλα σε κάθε χωριό και κάθε πόλη της Πατρίδας μας Ελλάδας να βγούμε στα μπαλκόνια και κρατώντας τη γαλανόλευκη να βροντοφωνάξουμε:

Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821 - Ζήτω οι απανταχού της Γης Έλληνες και Φιλέλληνες!..


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Νικολαΐδη

Με αφορμές την συμπλήρωση 200 ετών από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης καθώς και την επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης (21 Μαρτίου), τιμούμε με το ταπεινό μας αυτό πόνημα την μνήμη των ηρώων μας και συνάμα τους ποιητές ανά τον κόσμο, μέσω του εκφραστικού μας, αριστοτέχνη του λόγου Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

Η Εταιρεία Συγγραφέων θέσπισε την Ημέρα Ποίησης το 1998. Τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης ως πρώτη ημέρα μετά την εαρινή ισημερία, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη όπως η ποίηση, το φωτεινό πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό του πένθους.

. «… Πατρίδα, να μακαρίζεις γενικώς όλους τους Έλληνες, που θυσιάστηκαν για σένα, να σ’ αναστήσουνε, να ξαναειπωθείς άλλη μία φορά ελεύθερη πατρίδα, που ήσουνα χαμένη και σβησμένη από τον κατάλογο των εθνών…» μας (υπεν)θυμίζει ο Μακρυγιάννης. Η Ελληνικά Επανάσταση υπήρξε όμως και μνημονεύεται, και ως κορυφαίο πολιτικοστρατιωτικό γεγονός για τη σύγχρονη Ιστορία της Ευρώπης, μιας και επέφερε αλλαγές που είχαν αντίκτυπο στα κατοπινά χρόνια.

Μα αλίμονο..! Πάντα θα ξεφυτρώνουν οι “λίγοι” αμαθείς και ανιστόρητοι, αξιοθρήνητοι αντιρρησίες της ιστορίας μας, που πάντα θα θεωρητικολογούν νομίζοντας πως κάνουν «επανάσταση ενάντια στο κατεστημένο» και φυσικά πάντα θα τους ανέχεται η πλειονότητα της κοινωνίας μας. Ας τους αφήσουμε εκεί που επέλεξαν να βρίσκονται. Να βαυκαλίζονται αναμεταξύ τους και να παίρνουν ο ένας απ΄τον άλλο κουράγιο και… σπρέι για να καταστρέφουν κάποια γκράφιτι με ήρωες της Επανάστασης. Επαγγελματίες ασυγκίνητοι τυπολάτρες, αιωνίως καταδικασμένοι να ξεκινούν την κάθε τους κουβέντα «ανάποδα και αμφισβητώντας». Γιατί στίχοι όπως οι τελευταίοι του «Σαμουήλ», «…και με τες πρώτες αστραπές και με τα πρωτοβρόχια χλωρό χορτάρι φύτρωσε, δάφνες, έλιές, μυρτούλες, ελπίδες, νίκες και σφαγές - χαρές κ' ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ !!»  μάλλον δεν «άγγιξαν» ποτέ την έρμη και αξιολύπητη, ανθελληνική τους ψυχή…

Τιμή και μνήμη για τους ήρωες του ΄21 και φωτεινό παράδειγμα για την ζωή μας να είναι πάντα αυτοί ! Για να μπορούμε να είμαστε περήφανοι για την ιστορία που με άφθονο αίμα έγραψαν!

Με θυσίες, ανείπωτο πόνο και θάρρος! Και με τόση λαχτάρα αιώνων για ιδανικά και ΛΕΥΤΕΡΙΑ !!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!


Σύντομη ιστορική αναδρομή:

Στις 13 Δεκεμβρίου του 1803 το Σούλι ήταν υπό την πολιορκία του Αλή Πασά. Μετά από πολυήμερη άμυνα, οι Σουλιώτες λύγισαν από την πείνα και τις κακουχίες και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν. Συμφώνησαν να παραδώσουν τα όπλα τους και να απομακρυνθούν από το Σούλι. Ο κοσμοκαλόγερος Σαμουήλ έμεινε τελευταίος, μαζί με λίγους συντρόφους του, ηλικιωμένους και βαριά τραυματίες, για να παραδώσουν την μπαρουταποθήκη, που ήταν μέσα στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, σε έναν βραχότοπο. Όταν οι άντρες του Αλή πασά έφτασαν στην αποθήκη, ο Σαμουήλ έβαλε φωτιά και μαζί με τους πέντε συντρόφους του ανατινάχθηκαν. Δεν παραδόθηκαν, παρά μόνο στον Θεό. Η αυτοθυσία πέρασε στην ιστορία. Άλλωστε, οι Σουλιώτες ήταν γνωστοί για τον ηρωισμό και τον πατριωτισμό τους....



Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (1824 - 1879)

Γεννήθηκε στην Αγία Μαύρα Λευκάδας. Ήταν επικός ποιητής του αρματολισμού - ένας από τους πιο διακεκριμένους Επτανήσιους ποιητές του 19ου αιώνα και πολιτικός. Στην περίπτωση του Βαλαωρίτη ο τίτλος του «εθνικού ποιητή» δόθηκε διότι «αντλούσε σχεδόν αποκλειστικά τα θέματά του από τη νεώτερη ελληνική ιστορία και επειδή υπερασπίστηκε την εθνική ιδέα όχι μόνο με το λόγο του αλλά και εμπράκτως». Όμως με δεδομένο πως και άλλοι ποιητές και πεζογράφοι της εποχής του αντλούσαν από το ίδιο υλικό, η Έρη Σταυροπούλου (καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Αθηνών), εξηγεί πως η διάκριση αυτή του Βαλαωρίτη οφειλόταν: α) στη δημοτική γλώσσα που χρησιμοποίησε –θελκτικό στοιχείο για το ακροατήριό του μα που άρμοζε και με το «ήθος και τη φωνή των διαφόρων ηρώων του», β) στο πάθος και το τραγικό μεγαλείο με το οποίο πρόβαλε τους ήρωές του, γ) η συγκυρία επέτεινε όλα αυτά. Κι έτσι ήταν επακόλουθο οι κριτικοί να επισημάνουν «διαρκώς θετικά», αυτά τα δεδομένα, «αναδεικνύοντας τον Βαλαωρίτη στον εγκυρότερο ποιητικό εκφραστή της Μεγάλης Ιδέας.

Δείτε το βίντεο με την απαγγελία πατώντας https://youtu.be/Theh9PUqo0w

 

Φωτο : Ο Ρήγας Φεραίος και ο Αδαμάντιος Κοραής βγάζουν την Ελλάδα από τον τάφο της.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου