Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Του Στέφανου Σταμέλλου*

“Οι Αναπτυξιακοί Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης (εφεξής «Αναπτυξιακοί Οργανισμοί») είναι ανώνυμες εταιρείες ειδικού σκοπού, οι οποίες λειτουργούν υπέρ του δημοσίου συμφέροντος, συμπράττουν από κοινού με τους ΟΤΑ στην υλοποίηση της αναπτυξιακής πολιτικής σε δημοτικό, διαδημοτικό, περιφερειακό ή ευρύτερο χώρο, ανάλογα με τις καταστατικές τους προβλέψεις και έχουν ως σκοπό ιδίως την επιστημονική, συμβουλευτική και τεχνική υποστήριξη των ΟΤΑ και των ενώσεών τους, την υποστήριξη και εφαρμογή της αναπτυξιακής πολιτικής των δήμων και των περιφερειών, την ωρίμανση έργων υποδομής και την υλοποίηση πολιτικών κοινωνικής συνοχής, ψηφιακής σύγκλισης και αειφόρου ανάπτυξης. Για την επίτευξη των σκοπών τους, οι Αναπτυξιακοί Οργανισμοί αναλαμβάνουν την εκτέλεση δράσεων κρατικών ενισχύσεων, αξιοποιούν χρηματοδοτικά εργαλεία και διαχειρίζονται αναπτυξιακά, επενδυτικά και ειδικά προγράμματα, χρηματοδοτούμενα από εθνικούς ή ενωσιακούς πόρους” Ν. 4674/2020 [https://www.forin.gr/laws/law/3849/n-4674-2020#!/?article=38626]

Οι λόγοι, που πολλοί επικαλούνται, για να αιτιολογήσουν την ίδρυση και λειτουργία των Αναπτυξιακών Οργανισμών στους Δήμους, είναι η ευελιξία και η ταχύτητα της εκτέλεσης των έργων. Να ξεπεραστεί με λίγα λόγια η γραφειοκρατία, η δυσλειτουργία και η έλλειψη προσωπικού, που τροφοδοτούν τις καθυστερήσεις. Αντί δηλαδή η κυβέρνηση και το σύστημα να νομοθετήσει και να θεσπίσει τρόπους για να γίνει πιο ευέλικτη η λειτουργία της αυτοδιοίκησης, κάνουν αυτό που ζούμε, χρόνια τώρα, σε πολλούς τομείς: σπρώχνουν τα πράγματα στα άκρα, τα υπονομεύουν και τα απαξιώνουν, για να φανεί ακόμα μια φορά η ανάγκη να ιδιωτικοποιηθεί και αυτός ο τομέας. Κι αυτό σήμερα γίνεται με την ευλογία των οργάνων της αυτοδιοίκησης, τη συντριπτική πλειοψηφία των δημάρχων και των δημοτικών συμβούλων. Είναι μια συνέχεια της πλήρους υποβάθμισης του ρόλου των δημοτικών συμβουλίων και της ενίσχυσης του δημαρχοκεντρικού μοντέλου λειτουργίας. Αποδυναμώνεται έτσι η αυτοδιοίκηση, αποδυναμώνεται η διαφάνεια, ο ουσιαστικός έλεγχος και η συμμετοχή και προωθείται μια ακόμα λειτουργία Ανώνυμης Εταιρείας, κάτι ανάλογο με αυτή που έχουμε στους ΦΟΔΣΑ ΑΕ.

Για να μην ξεχνάμε ποιος αποφασίζει: “Με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, ύστερα από γνώμη της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος και της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδος, μπορεί να ρυθμίζονται θέματα λειτουργίας και οργάνωσης των Αναπτυξιακών Οργανισμών” [Ν. 4674/2020]. Η Αυτοδιοίκηση χρειάζεται αυτονομία και απεγκλωβισμό από το κεντρικό κράτος∙ χρειάζεται περισσότερη αυτοδιοίκηση και όχι ετεροδιοίκηση∙ χρειάζεται επαρκές προσωπικό να μπορεί να συντάσσει προγράμματα και μελέτες και να αποφεύγει να δίνει τη διαχείριση δημοτικού έργου και τον οικονομικό έλεγχο σε ιδιώτες∙ χρειάζεται προσωπικό για να μπορεί να κάνει σοβαρή αξιοποίηση/εκμετάλλευση της δημοτικής περιουσίας και του δημοτικού χρήματος, να συντάσσει συγκριτικές μελέτες και μελέτες κόστους - οφέλους, που θα οδηγούν σε στοχευμένες επενδύσεις και θα βοηθούν στην πορεία στον έλεγχο της υλοποίησης. Να ελέγχει και να ελέγχεται καθημερινά από τους δημότες και όχι από τον υπουργό της κάθε κυβέρνησης και τους μηχανισμούς των συμφερόντων.

Ο Αναπτυξιακός Οργανισμός αντικειμενικά αλλάζει τον χαρακτήρα της μέχρι τώρα δημοτικής διαχείρισης, αφού ο τομέας της παραγωγής τεχνικών έργων περιέρχεται σε μικρές ομάδες, που θα κινούνται μέσα στο σύστημα της «εργολαβικής» αγοράς, ως εταιρείες συμβούλων. Έτσι θεωρούν κάποιοι ότι θα βελτιωθεί η παραγωγή έργου! Όλοι όμως ξέρουμε τι σημαίνει αγορά και εργολαβικό σύστημα. Η αλήθεια είναι ότι μελετώντας κανείς τις εκθέσεις εκτέλεσης προϋπολογισμού 2020, του Προγράμματος των Έργων και τον προϋπολογισμό 2021, καταλήγει εύκολα στο συμπέρασμα ότι ο βαθμός υλοποίησης τους είναι πολύ χαμηλός. Στη διαπιστωμένη αυτή διαχρονική αδυναμία της αυτοδιοίκησης συνολικά στην παραγωγή έργου, έρχεται να απαντήσει δήθεν η δημιουργία του Αναπτυξιακού Οργανισμού, ως μαγική συνταγή. Η πραγματικότητα είναι πως η κυβέρνηση, έχοντας τη νεοφιλελεύθερη πολιτική και πρακτική της, παρεμβαίνει με τον τρόπο που ξέρει: Ιδιωτικοποιεί και αυτό το κομμάτι της δημοτικής πολιτικής, που λέγεται «σχεδιασμός – ανάθεση – κατασκευή – παρακολούθηση - παραλαβή έργων». Και αυτό το ονομάζουν, περιχαρείς οι δημοτικοί άρχοντες, σύγχρονο αυτοδιοικητικό μοντέλο.

Η ιδιωτικοποίηση και οι Αναπτυξιακοί Οργανισμοί ΑΕ δεν είναι πανάκεια∙ και αυτό θα φανεί σύντομα. Το ζήτημα δεν είναι «άσπρο-μαύρο», ναι ή όχι στις μορφές διαχείρισης, ανώνυμες εταιρείες ή δημοτικές επιχειρήσεις. Αυτό είναι περισσότερο ασκήσεις ιδεοληψίας επί χάρτου. Άλλωστε το ζούμε και με τους ΦΟΔΣΑ και τις άλλες αναπτυξιακές εταιρείες στην Περιφέρεια. Αυτό που χρειαζόμαστε, είναι ένα δικό μας αυτοδιοικητικό αναπτυξιακό πρόγραμμα και δημοτική παρέμβαση σε στοχευμένες επενδύσεις αξιοποίησης τοπικών δυνατοτήτων. Ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα με τη σφραγίδα και την απανταχού παρουσία του δημότη, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της τοπικής οικονομίας και τη στήριξη συγκεκριμένων κλάδων τοπικής παραγωγής, σε συνεργασία με Ινστιτούτα και Πανεπιστήμια, όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο.

Ποιο είναι το μεγάλο πρόβλημα σήμερα στην κοινωνία, που επιτείνεται λόγω της συγκυρίας και της πανδημίας του κορωνοιού; Η ανεργία και ιδιαίτερα στους νέους! Χρειάζεται να πούμε περισσότερα; Πώς αντιμετωπίζεται αυτό σήμερα; Με το πέρασμα των οικονομικών και παραγωγικών εργαλείων σε ιδιωτικούς κερδοσκοπικούς μηχανισμούς, που το λιγότερο που έχουν να κάνουν είναι να ξεζουμίσουν εργαζόμενους και οικονομία με έργα και επενδύσεις σε αντιπαραγωγικούς τομείς. Δρόμοι, άσφαλτος και τσιμέντα, πλατείες και έργα βιτρίνας. Πόροι και επενδύσεις στην πραγματική οικονομία και στη διευκόλυνση της παραγωγής; Ελάχιστοι έως καθόλου. Πού είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της τοπικής οικονομίας, το Τοπικό Σύμφωνο Ποιότητας, οι μικροί συνεταιρισμοί, η σύνδεση παραγωγών και καταναλωτών, ο αγροτοτουρισμός και ο ορεινός τουρισμός, η βιολογική γεωργία, το Δέλτα του Σπερχειού, οι ιαματικές πηγές, η γεωθερμία στον αγροτικό τομέα, το Καλλίδρομο, η Οίτη, ο πολιτιστικός και ιστορικός τουρισμός της περιοχής, ο Ηρακλής και ο Γοργοπόταμος. Πού είναι τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα;

Ιδιωτικοποίηση των πάντων στην αυτοδιοίκηση σημαίνει ακύρωση του ρόλου της, με το πέρασμα σε ένα δημαρχοκεντρικό ρόλο διαμεσολαβητή και παρατηρητή. Όλοι λένε ότι σήμερα βρισκόμαστε σε σημείο καμπής. Τίποτα δεν μπορεί να είναι το ίδιο με την προ κορωνοιού εποχή. Απαραίτητοι όροι στο δρόμο της μετα-κορωνοιού εποχής η Παραγωγική Ανασυγκρότηση της Τοπικής Οικονομίας, η Διαφάνεια, ο Έλεγχος και η Συμμετοχή, η Κοινωνική Αλληλεγγύη και ο Σεβασμός στο Περιβάλλον, το επίκαιρο πάντα πεντάπτυχο για πραγματική αυτοδιοίκηση.

Λαμία, Γενάρης 2021

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος


Το θέμα είναι σοβαρής μορφής και μάλιστα απαλλαγμένο από τις επιβαρύνσεις μιας «δήθεν» διανοουμενίστικης προσέγγισης καθώς δεν είναι ακαδημαϊκό, δεν μου το έθεσε κανείς συνάδελφος ή κάποιος πετυχημένος επαγγελματίας που έχει διετέλεσε φοιτητής μου στα Πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, ούτε καν κάποιος δημοσιογράφος από κάποιο από τα προσφιλή μου blogs (ως γνωστόν, από τα Ρ/Τ μπαλκόνια και παράθυρα απέχω εδώ και πολλά χρόνια).

Μου το έθεσε ο φίλος μου ο Πέτρος, ο ιδιοκτήτης του «καφέ μπαρ», τον οποίο βρήκα χτες να σερβίρει «takeaway» καφεδάκια και χυμούς στα χάρτινα κύπελλα καθώς έτσι τον υποχρεώνουν να κάνει οι απαγορεύσεις τύπου lockdown, που εφαρμόζονται για κάποιο χρονικό διάστημα, μετά χαλαρώνουν και επανέρχονται ξανά εδώ και 10 και βάλε μήνες…

Τη διεύθυνση του Πέτρου ΔΕΝ θα σας τη δώσω καθώς το θέμα μας είναι αρκετά εκρηκτικό και ο αυθορμητισμός του φίλου μου με οδηγεί στην ανάγκη προστασίας των δικών του «ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων».

Σε ότι ακολουθεί «ξεχάστε» τον Πέτρο αλλά διαβάστε προσεκτικά τα λεγόμενά μας…

---- Φίλε μου «Δάσκαλε», μου είπε ο Πέτρος, εγώ θυμάμαι την ημέρα του 1988 όταν πιεζόμενος ασφυκτικά από τον Πατέρα του σημερινού Πρωθυπουργού κ Μητσοτάκη μέσα στη Βουλή των Ελλήνων στη συζήτηση για τη συμφωνία με τον κ Ozal στο Davos ο Ανδρέας Παπανδρέου, έφερε την παλάμη στο στέρνο έσκυψε ελαφρά και είπε:

«Meaculpa…»

--- Συμφωνώ Πέτρο του είπα και αναρωτιέμαι τι σου ήρθε στο μυαλό Ιανουάριο του 2021 εποχή της πανδημίας και μου ξεφούρνισες τέτοιο πολύ σοβαρό θέμα σήμερα;

--- Παρακολουθείς, φίλε Γιώργο, με ρώτησε ο Πέτρος τις δυσκολίες που περνάμε, πέρα από πανδημία και όλα τα άλλα, με τα τερτίπια του γείτονα που θέλει σώνει και καλά να γίνει «χαλίφης, στη θέση του χαλίφη, συγνώμη Σουλτάνος, σαν τους παλιούς Τούρκους Σουλτάνους»;

--- Φυσικά Πέτρο, του απάντησα άμεσα! Υπάρχει Έλληνας Ελληνίδα ή Ελληνόπουλο που δεν προβληματίζεται έντονα με τον κ Erdogan και τα γεωπολιτικά του παιχνίδια;

--- Σου άνοιξα Γιώργο τη συζήτηση με αυτό το θέμα, καθότι θέλει σώνει και καλά η γειτόνισσα χώρα, Κράτος μέλος του ΝΑΤΟ και επίδοξο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να κάτσουμε στο Τραπέζι και να… συζητήσουμε! Τι να συζητήσουμε; Πώς θα μοιράσουμε το Αιγαίο;

--- Πέτρο πού το πας, ρώτησα

--- Την πρώτη φορά που οι Έλληνες και οι Ελληνίδες ακούσαμε το ιστορικό πια «MeaCulpa» ήταν όταν το εκστόμισε ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 6 Ιουνίου 1988 στη συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας στην Κυβέρνηση που κατέθεσε η Ν.Δ. για τον χειρισμό του Κυπριακού στο Νταβός καθώς παραδέχθηκε ότι ήταν «σφάλμα» του η συμφωνία «μη-πολέμου» με τον τότε Τούρκο Πρωθυπουργό TurgutOzal…

---- Φίλε Γιώργη, μου λέει ο Πέτρος σερβίροντάς μου το μονό-espressomacchiato, δεν σου κάνω πλάκα, αλλά απλά αναρωτιέμαι μήπως με τέτοιες πιέσεις, τέτοιες δύσκολες εποχές και ΧΩΡΙΣ συμπαράσταση από την μεγάλη οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και χλιαρή συμπαράσταση από τις ΗΠΑ μήπως χρειαστεί ο σημερινός μας Πρωθυπουργός να εκστομίσει αργότερα αυτήν την Λατινική φράση;

--- Φίλε μου Πέτρο, του είπα, καθώς θα συνεχίσεις να σερβίρεις τα καφεδάκια «στα όρθια και takeaway» στα χάρτινα κύπελλα κάνε και κανένα ανεπίσημο «γκάλοπ» να δεις τι πιστεύουν οι συμπατριώτες μας πελάτες σου και αύριο δώσε μου τα αποτελέσματα!..

Είχα πολλά χρόνια να δω τη συγκεκριμένη έκφραση στο πρόσωπο του φίλου μου του Πέτρου που ΔΕΝ που ξεκίνησε «καφετζής» αλλά προσαρμόστηκε στις απαιτήσεις του σύγχρονου Μάρκετινγκ και ως μοντέρνος πλέον καφεπώλης έγινε «barista»…

Μας άκουσε η πελάτισσα, στην Πατρίδα μας ως γνωστόν, όταν ακούμε κάποια ενδιαφέρουσα συζήτηση όχι από κακή πρόθεση αλλά επειδή «γαργαλιέται» η περιέργειά μας, μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες έχουμε την ανθρώπινη τάση να στήσουμε ένα «ευήκοον ους» και ευγενικά με ρώτησε:

--- Κύριε καθηγητά τι ακριβώς είναι το «MeaCulpa;»

--- Χαμογέλασα και ικανοποίησα την περιέργειά της (μια ζωή δάσκαλος δεν σταματάς να μεταφέρεις γνώσεις σε όσους και όσες το ζητούν). Αυτές οι δύο λέξεις Κυρία μου είναι Λατινικές και μεταφράζονται στα ελληνικά ως «δικό μου λάθος» ή και «δικό μου σφάλμα»

Είναι Χριστιανική προσευχή ομολογίας αμαρτιών της Καθολικής Εκκλησίας:

«Confiteor Deoomnipotenti, beataeMariae semper Virgini, beatoMichaeliArchangelo, beatoJoanniBaptistae, sanctisApostolis Petro et Paulo, omnibus Sanctis, et tibi pater: quiapeccavinimiscogitationeverbo, et opere: mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa…»

Σε ελεύθερη μετάφραση:

«Ομολογώ σε Σενα Παντοδύναμε Θεέ μου, και σε Σένα Παναγία, αειπάρθενε Μαρία, και σε Σένα Μιχαήλ Αρχάγγελε, κα σε Σένα Ιωάννη Βαπτιστή, και σε Εσάς Άγιοι Απόστολοι Πέτρο και Παύλε και στο σύνολο των αγγέλων και αγίων, και σε Σένα Πάτερ ότι αμάρτησα εξαιρετικά με λόγους και πράξεις, δικό μου λάθος, δικό μου λάθος δικό μου μέγιστο λάθος…»

-- Με ευχαρίστησε η άγνωστη συμπατριώτισσά μας και μαζί συμβολικά και ο φίλος μου Πέτρος χτυπώντας ελαφρά τον αγκώνα μου με τον δικό του αγκώνα (εποχή απαγορεύσεων επαφών λόγω covid-19). Ευτυχώς δεν με χτύπησε στην πλάτη καθώς μου ρίχνει ένα κεφάλι και καμιά τριανταριά κιλά ο φίλος μου…

---- Θα έρθω αύριο Πέτρο για να μου δώσεις τα αποτελέσματα του «γκάλοπ» αλλά πριν φύγω, καθώς ΔΕΝ μου άρεσε ποτέ να «κλέβω το δίκαιο κάποιου συνανθρώπου», θα σου πω, μας ακούει και η κυρία η πελάτισσά σου, ότι στην Βουλή των Ελλήνων υπήρξε και ΔΕΥΤΕΡΗ φορά που ακούστηκε το «Meaculpa»!...

Ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας (ο νεότερος) Καραμανλής το είπε στις 17 Δεκεμβρίου 2008, με καθυστέρηση 3 μηνών καθώς παραδέχτηκε ότι στην Σεπτεμβριάτικη ομιλία στη ΔΕΘ είχε υποτιμήσει το μέγεθος και τη σημασία του σκανδάλου που άκουγε και θα ακούει για πάντα στο όνομα «Βατοπέδι» αναλαμβάνοντας την ευθύνη για «το λάθος του».

Προφανώς το «Meaculpa» του Καραμανλή αφορούσε σε θέμα «εσωτερικής σημασίας», είπε ο Πέτρος, και με ξάφνιασε συνεχίζοντας φορτισμένος με εμφανή την δόση ειλικρινούς συναισθηματικής έντασης:

---- Γιώργο,εύχομαι να ΜΗΝ ακούσουμε ξανά «Meaculpa» εξαιτίας Τούρκου Ηγέτη!..

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Βλέπουμε με άλλα λόγια έναν σαφή κίνδυνο να χρησιμοποιηθούν τα γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου ως πρόσχημα για περαιτέρω στροφή της Αμερικής προς τον αυταρχισμό.



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Όσο περνάνε οι μέρες, τόσο συσκοτίζεται αντί να διευκρινίζεται, η εικόνα του τι πραγματικά συνέβη στις 6 Ιανουαρίου στη Ουάσιγκτον, ενώ παραμένουν αναπάντητα κρίσιμα ερωτηματικά για τον ρόλο της Αστυνομίας του Καπιτωλίου, του Πενταγώνου και του FBI, στις επτά ώρες που διήρκεσαν τα γεγονότα, τα οποία οι Δημοκρατικοί χαρακτηρίζουν τώρα ως εξέγερση.

Στο μεταξύ οι Δημοκρατικοί, με επικεφαλής τη Νάνσυ Πελόζι, προχωρούν με διαδικασίες «fast track» τη διαδικασία καθαίρεσης του Τραμπ με την κατηγορία της «υποκίνησης σε στάση» και επιχειρούν ταυτόχρονα να αποκλείσουν ισοβίως τον ίδιο και τους συνεργάτες του από την κατοχή δημόσιου αξιώματος και να διασπάσουν το κόμμα του. ‘Εχουν δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα όπου πας διαφωνών με τις αποφάσεις τους θεωρείται περίπου οπαδός του Τραμπ και εχθρός της δημοκρατίας. Όταν ο Δημοκρατικός βουλευτής Kurt Schrader από το Όρεγκον τόλμησε να διαφωνήσει με τη διαδικασία δεύτερης προσπάθειας καθαίρεσης του Τραμπ, λέγοντας ότι ισοδυναμεί με λιντσάρισμα, ήταν τέτοια η κατακραυγή που σηκώθηκε ώστε αναγκάστηκε να ζητήσει δημόσια συγγνώμη.

H αντιπαράθεση προς τον Τραμπ γίνεται όμως χωρίς κανένα πολιτικό επιχείρημα, που να αναιρεί τους λόγους για τον οποίο τον υποστήριξαν, ή και συνεχίζουν να τον υποστηρίζουν, εκατομμύρια Αμερικανών. Είναι αλήθεια ότι η καμπάνια αυτή έχει μετατοπίσει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας εναντίον του. Ο «αντι-τραμπισμός» έχει τώρα κυριαρχήσει στην ατμόσφαιρα, ταυτόχρονα όμως αυτή η επίθεση, με τον τρόπο που γίνεται, «τσιμεντώνει» στην πραγματικότητα τον σκληρό πυρήνα των οπαδών του, εντείνει την αίσθησή του ότι ο Τραμπ είναι και ήρωας και θύμα και τον εγκλωβίζει όλο και περισσότερο στην δική του «εικονική πραγματικότητα».

Η κοινή γνώμη στην Αμερική αλλά και παγκοσμίως, χωρίζεται όλο και περισσότερο σε δύο ακραίες παρατάξεις (που έχουν εμφανιστεί και στην Ελλάδα). Η μία αποδέχεται τις μετρητοίς ότι της σερβίρει το πολιτικό και εκδοτικό κατεστημένο, η δε βυθίζεται σε έναν κόσμο παράνοιας, τροφοδοτημένο από τα παγκόσμια ιντερνετικά δίκτυα της άκρας δεξιάς, όπου συνυπάρχουν έλλογη αμφισβήτηση με εξωφρενικές θεωρίες συνωμοσίας. Αμφότερες ζουν στις δικές τους, εν πολλοίς εικονικές πραγματικότητες, έστω και αν η δεύτερη είναι πλέον πιο προχωρημένη ως προς τον παράλογο χαρακτήρα της δικής της «πραγματικότητας». Τα δύο στρατόπεδα δεν διαλέγονται μεταξύ τους, έχει καταργηθεί δηλαδή ο βασικότερος τρόπος αναζήτησης της αλήθειας, η αντίθεση, αλλά και δεν υπάρχει πλέον όχι συμφωνία για το νόημα των γεγονότων, ούτε καν για το ποια είναι τα γεγονότα.

Οι Δημοκρατικοί και τα μέσα ενημέρωσης επιτίθενται στον Τραμπ κατηγορώντας τον ότι εστράφη κατά του αμερικανικού κράτους και των θεσμών του (ενίοτε με τον ακόμα πιο γελοίο ισχυρισμό ότι τα έκανε αυτά ως πράκτωρ της Ρωσίας. Εξίσου γελοίος είναι βέβαια και ο ισχυρισμός Τραμπ ότι τον κυνηγάει η «ριζοσπαστικής αριστερά» ή ότι οι Δημοκρατικοί έγιναν όργανό της). Το πρόβλημα είναι ότι εκατομμύρια Αμερικανοί πιστεύουν εδώ και καιρό ότι το αμερικανικό κράτος συμπεριφέρεται ως εχθρός τους και ο Τραμπ ως φίλος τους, ενώ για τους «δημοκρατικούς θεσμούς» έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι λειτουργούν εναντίον τους, πράγμα που δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα, αφού αυτοί οι θεσμοί είναι, εδώ και καιρό, τυφλά όργανα του Κεφαλαίου.

Αν αυτοί οι άνθρωποι πήγαν στη νεοφασιστική (έστω και αν δεν θέλει να τη λέμε έτσι) άκρα δεξιά του Τραμπ, είναι γιατί η ίδια η αμερικανική εξουσία τους έχει προ πολλού αποξενώσει μεταχειριζόμενη μεγάλο αριθμό των πολιτών της ως αναλώσιμα και περιφρονητέα σκουπίδια. Προφανώς ο νεοφασισμός συνιστά απειλή για τους «δημοκρατικούς θεσμούς», αλλά είναι σημαντικό ότι οι Δημοκρατικοί δεν κατηγορούν τον Τραμπ για αυτό που πραγματικά είναι, αλλά μάλλον για πράγματα που δεν είναι – ούτε καν τον όρο «άκρα δεξιά» δεν χρησιμοποιούν.

Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που κάνει τους οπαδούς του Τραμπ, ή ένα μέρος τους, αντιπάλους των «δημοκρατικών θεσμών», στο μέτρο που τους κάνει, είναι η αίσθησή τους ότι αυτοί οι θεσμοί δεν είναι στην πραγματικότητα δημοκρατικοί, δεν λειτουργούν υπέρ του Δήμου, αλλά εναντίον του και προς όφελος του Χρήματος.

Νά’σου και η Τρομοκρατία…


Ο Μπάιντεν έσπευσε να περιγράψει τους διαδηλωτές που εισέβαλαν στο Καπιτώλιο ως «τρομοκράτες». Μπορεί κάποιος να πει τους διαδηλωτές «φασίστες» ή να τους επικρίνει για την ενέργειά τους, είναι φανερό όμως ότι δεν είναι τρομοκράτες με την έννοια που αποδίδει το δίκαιο και η κοινή λογική. Όλος ο κόσμος έχει δει τρομοκρατικές πράξεις και ξέρει να τις αναγνωρίζει.

Η χρήση όμως ενός τέτοιου ψευδούς και παραπλανητικού όρου από τον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ συνιστά εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο και αρχή διολίσθησης προς την ποινικοποίηση της διαφορετικής άποψης και της πολιτικής διαφωνίας. Κινδυνεύει να συμβάλλει στην οικοδόμηση ενός κατασταλτικού οπλοστασίου, προορισμένου να ασκήσει το ίδιο τρομοκρατία κατά της άκρας δεξιάς σήμερα, κατά οποιουδήποτε άλλου αύριο.

Πόσο μάλλον που μιλάμε για τις Ηνωμένες Πολιτείες που, επικαλούμενες την ανάγκη καταπολέμησης της τρομοκρατίας, άρχισαν τη μετατροπή τους σε ολοκληρωτικό κράτος, με τα Γκουαντάναμο και τα συστήματα παρακολούθησης όλου του πληθυσμού τους. Ο ίδιος μάλιστα ο Μπάιντεν συνέβαλε προσωπικά σε αυτό υπερψηφίζοντας την Patriot Act την επαύριο της 11ης Σεπτεμβρίου. Μήπως στην ίδια κατεύθυνση δεν κινείται άλλωστε όλη η Δύση, με πρωτοπορούσα τη Γαλλία των Φρανσουά Ολλάντ και Εμμανουέλ Μακρόν;

Η διαφορά στη μεταχείριση του Ντάνιελ Έλσμπεργκ των Pentagon Papers (που «ανατίναξε» στην εποχή του με τις αποκαλύψεις του την αμερικανική πολιτική στο Βιετνάμ), με αυτή της Τσέλσι Μάννινγκ και του Τζούλιαν Ασάνζ, μας δίνει το ακριβές μέτρο της εξέλιξης του αμερικανικού και δυτικού καπιταλισμού προς τον ολοκληρωτισμό.

Ειρήσθω εν παρόδω, η σαφής, διακριτή αυταρχική στροφή της δικής μας κυβέρνησης (και είμαστε μόνο στην αρχή πιθανώς) μπορεί να μην γίνεται από μόνη της, όπως και τίποτα στην Ελλάδα, αλλά να είναι και αυτή προϊόν εισαγωγής από τις ΗΠΑ. Μια σειρά άρθρων για την ελληνική άκρα δεξιά και τους Αμερικανούς έχει δημοσιεύσει το περιοδικό CovertAction Magazine. Δεν γνωρίζουμε αν ευσταθούν τα όσα αναγράφονται εκεί, αλλά το σημειώνουμε με ανησυχία.

Δεν είδαμε επίσης τους Δημοκρατικούς να εξεγείρονται (το αντίθετο) για την προσπάθεια να δολοφονηθεί ο Ασσάνζ, χωρίς να αναλάβουν την ευθύνη για αυτό το βρετανικό και το αμερικανικό κράτος. Δεν τους είδαμε να εξεγείρονται, όταν ο Τραμπ έδωσε χάρη στους φρικτούς εγκληματίες της Blackwater, που έδρασαν για λογαριασμό του αμερικανικού κράτους στο Ιράκ, μια χάρη που πέντε εισηγητές και ειδικοί εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ χαρακτήρισαν ως παραβίαση των συνθηκών της Γενεύης για τον πόλεμο. (Αυτό βεβαίως ισχύει και για τους οπαδούς του Τραμπ, που εξακολουθούν και σήμερα να θεωρούν τον Αμερικανό Πρόεδρο ως αντίπαλο των πολέμων. Μήπως μπορούν να μας εξηγήσουν τι τον ώθησε σε αυτή τη χάρη; Ποια εξήγηση δίνουν επίσης στο γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες της παραμονής της στην εξουσία, η κυβέρνησή του έβαλε την Κούβα στη λίστα των «χωρών που υποστηρίζουν την τρομοκρατία» και κατηγόρησε τον Ομπάμα ότι ήταν soft με τους Ρώσους, σε αντίθεση με την ίδια που κατήργησε τη συνθήκη INF για τους ευρωπυραύλους, μια από τις σημαντικότερες συνθήκες για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων; Για μια πιο αναλυτική περιγραφή της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ βλ. το άρθρο μας O Τραμπ έχασε, ζήτω ο τραμπισμός! Η παγκόσμια σημασία της σύγκρουσης στις ΗΠΑ και επίσης την έξοχη ανάλυση των Michael Klare και Tom Engelhardt).

Βλέπουμε με άλλα λόγια έναν σαφή κίνδυνο να χρησιμοποιηθούν τα γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου ως πρόσχημα για περαιτέρω στροφή της Αμερικής προς τον αυταρχισμό. Υπάρχει πάντως, οφείλουμε να σημειώσουμε, και μια κατ’ αρχήν θετική εξέλιξη, μια σειρά μέτρων που προωθεί μια ομάδα Δημοκρατικών βουλευτών που θέλουν να περιορίσουν τη δυνατότητα Προέδρων να απονέμουν χάρη, να υποχρεώνονται να δημοσιοποιούν τις φορολογικές τους δηλώσεις, να διευρύνουν τις ελεγκτικές εξουσίες ανεξάρτητων υπηρεσιών και να επιβάλλουν ισχυρότερες απαγορεύσεις πιθανής σύγκρουσης συμφερόντων, χωρίς όμως, από ό,τι έχει γίνει γνωστό μέχρι τώρα, να περιορίζουν τις υπερεξουσίες που έχουν περιβληθεί σε θέματα έκτακτης ανάγκης. (Θετική επίσης πρέπει μάλλον να θεωρηθεί και η τοποθέτηση του Ουίλιαμ Μπερνς ως επικεφαλής της CIA).

Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι μόνο να εμποδιστεί η κατάχρηση των προεδρικών εξουσιών, έστω και αν τα προαναφερθέντα μέτρα θα συνιστούν τη μεγαλύτερη αναθεώρηση του αμερικανικού προεδρικού συστήματος από την εποχή του Watergate. Θετικά όλα αυτά, αλλά σταγόνα στον ωκεανό της καταλυτικής επίδρασης των Βαρόνων του Χρήματος στην αμερικανική θεσμική λειτουργία.

Από τα πραξικοπήματα δια των τραπεζών στα πραξικοπήματα δια του Ίντερνετ

Εδώ και καιρό έχει επισημανθεί ότι, χωρίς να εγκαταλειφθεί εντελώς η μέθοδος των πραξικοπημάτων με τα τανκς (που γνώρισαν τόσο καλά στην ιστορία τους Ελλάδα και Κύπρος), μπήκαμε στην εποχή των πραξικοπημάτων δια των banks, των τραπεζών. Και εδώ άλλωστε είμαστε, Ελλάδα και Κύπρος πρωτοπορία, με τα Μνημόνια και τις Δανειακές στην Ελλάδα, με τη δήμευση των καταθέσεων και, εμμέσως, των ίδιων των τραπεζών, στην Κύπρο.

Με αφορμή όμως τα γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου, μπαίνουμε πλέον και πανηγυρικά στην εποχή των πραξικοπημάτων δια των social media, με τους γίγαντες του Ίντερνετ να διεκδικούν ρόλο Μεγάλου Ιεροεξεταστή, στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, εκμεταλλευόμενοι την μονοπωλιακή τους θέση στο σύστημα πληροφόρησης. Η 6η Ιανουαρίου τους έδωσε την ευκαιρία να κάνουν το δικό τους εν εξελίξει πραξικόπημα, με την λογοκρισία του ίδιου του προέδρου των ΗΠΑ.

Η λογοκρισία είναι καλό να αποφεύγεται σε κάθε περίπτωση, ούτε και είναι αποτελεσματική σε τελική ανάλυση, μάλλον συνιστά εκδήλωση πολιτικής αδυναμίας και αμηχανίας. Ακόμα και αν δεχθούμε όμως ότι είναι απαραίτητη, υπό πολύ εξαιρετικές συνθήκες, είναι αρμοδιότητα κρατικών οργάνων, δεν μπορούν να αποφασίζουν αν και πως θα την ασκήσουν δύο δισεκατομμυριούχοι από την Καλιφόρνια, ο Τζακ Ντόρσεϊ του Twitter και ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ του Facebook, οι οποίοι μάλιστα στο παρελθόν δεν έδειξαν να έχουν κανένα πρόβλημα με την άκρα δεξιά και με τον Τραμπ. Aν σήμερα λογοκρίνουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ποιος θα τους εμποδίσει να λογοκρίνουν αύριο τον Σάντερς, τον Τσόμσκυ ή οποιονδήποτε άλλο; Το κάνει ήδη η Google λογοκρίνοντας, στις μηχανές αναζήτησης, αριστερά αμερικανικά σάιτ, ενώ και το Twitter εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση για να πολλαπλασιάσει τις δραστηριότητές του. Αποφάσισε να κατεβάσει ένα άρθρο που ανήρτησε η κινεζική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον απαντώντας στις κατηγορίες κατά του Πεκίνου για τους Ουιγούρους και λογόκρινε αξιωματούχους και πολιτικούς της Ουγκάντα. Ακόμα και οι New York Times ανησύχησαν και δημοσίευσαν στην πρώτη σελίδα τους άρθρο με τίτλο «Που βρίσκεται η εξουσία». Ανησυχία εξέφρασε ακόμα και η καγκελάριος Μέρκελ.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη βιομηχανία του Ίντερνετ. Αυτή τη στιγμή ελάχιστος αριθμός χρηματοπιστωτικών οργανισμών και πολυεθνικών εταιρειών (όπως και διαδικτυακών πλατφορμών) έχουν συγκεντρώσει κάθε είδους εξουσία σε θέματα που άπτονται του ίδιου του μέλλοντος του ανθρώπινου πολιτισμού και της ζωής πάνω στη Γη, από το κλίμα έως τα φάρμακα και τα εμβόλια και από τα πειράματα με το DNA έως τη χειραγώγηση και τον έλεγχο ολόκληρων χωρών και κοινωνιών.

Μέτρα εθνικοποίησης με κοινωνικό και διεθνή έλεγχο αυτών των τεράτων, που αναπτύσσονται όπως οι καρκινικοί όγκοι στο σώμα της ανθρωπότητας επιβάλλονται εδώ και καιρό, και γίνονται όλο και περισσότερο αναγκαίος όρος σωτηρίας της ανθρωπότητας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



PEPE ESCOBAR • UNZ REVIEW, 13,1,21 • 1.100 ΛΈΞΕΙΣ 
 Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Το αν θα έρθει εμφύλιος πόλεμος θα εξαρτηθεί από τον βαθμό στωικότητας που επικρατεί ανάμεσα στα «αξιοθρήνητα πλήθη».

Η 9η Νοεμβρίου (2001, «Ανατίναξη Πύργων Ν. Υόρκης») άνοιξε τις πύλες για τον παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας που αργότερα μεταλλάχτηκε από την ομάδα Ομπάμα στο καθεστώς των υπερπόντιων επιχειρήσεων έκτακτης ανάγκης , για να επεκταθεί καλλωπισμένη στην εκστρατεία βομβαρδισμού, απροκάλυπτη ή συγκεκαλυμμένη, επτά εθνών.

Η 9η Νοεμβρίου άνοιξε τις πύλες για το Patriot Act (Πατριωτικό Νόμο), ,του οποίου ο πυρήνας είχε ήδη γραφτεί πίσω στο 1994 από κάποιον Τζο Μπάϊντεν.

Η 6η Ιανουαρίου (εισβολή διαδηλωτών στο κογκρέσο) ανοίγει την πύλη για τον Πόλεμο κατά της Εγχώριας Τρομοκρατίας και το Patriot Act Νο.2, από την κόλαση. Το σύνολο των 20.000 σελίδων ξεπροβάλλει ανέμελα από τη θάλασσα, όπως η Αφροδίτη, την επόμενη μέρα των γεγονότων, αμέσως έτοιμο να πάρει φόρα.

Και ως ο αναπόφευκτος σύντροφος του Patriot Act 2, θα έρθει πόλεμος στο εξωτερικό, με την επιστροφή σε πλήρη ισχύ αυτού που ο πρώην αναλυτής της CIA Ray McGovern ευστοχωτατα βάφτισε το MICIMATT (Στρατιωτικό-Βιομηχανικό- Κοινοβουλευτικό— Μυστικο-υπηρησιακό-Μιντιακό—Aκαδημαϊκό- Δεξαμενοσκεπτικό Σύμπλεγμα.

Και όταν το MISIMATT ξεκινήσει τον επόμενο πόλεμο, κάθε διαμαρτυρία θα χαρακτηρίζεται ως εγχώρια τρομοκρατία.

Το ψεύτικο πραξικόπημα


Ό, τι πραγματικά συνέβη στις 6 Ιανουαρίου στην στρατιωτικοποιημένη Βαλχάλα (παράδεισος νεκρών ηρώων στην γερμανική μυθολογία) μιας υπερδύναμης που δαπανά τρισεκατομμύρια δολάρια για την ασφάλεια από την αρχή της χιλιετίας, η περίτεχνη φωτογραφία ψυχολογικού πολέμου της επιχείρησης-τσίρκο δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί αν δεν επιτρεπόταν να συμβεί.

Η συζήτηση θα μαίνεται μέχρι δευτέρας παρουσίας για το αν η εισβολή ήταν αυτόνομη - μια πρωτοβουλία από μερικές εκατοντάδες μεταξύ τουλάχιστον 10.000 ειρηνικών διαδηλωτών γύρω από το Καπιτώλιο - ή μάλλον μια επανάσταση ψευδούς σημαίας, κατά την συνταγή σχετικού εγκολπίου, που υποκινήθηκε από μιαν επαγγελματική Πέμπτη Φάλαγγα εμφυτευμένων πρακτόρων.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το τελικό αποτέλεσμα: το κατασκευασμένο προϊόν - "Εξέγερση Tραμπ", για όλους τους πρακτικούς λόγους, έθαψε στο Καπιτώλιο την παρουσίαση, ήδη σε εξέλιξη, των αποδεικτικών στοιχείων της εκλογικής απάτης, και μείωσε τη μαζική προηγούμενη συγκέντρωση του μισού εκατομμυρίου ανθρώπων σε "εγχώρια τρομοκρατία".

Αυτό σίγουρα δεν ήταν "πραξικόπημα". Κορυφαίος θεωρητικός στρατηγικής, ο Edward Luttwak, που είναι τώρα σύμβουλος του Πενταγώνου για τον κυβερνοπόλεμο, έγραψε στο Τουίτερ: «κανένας δεν επιχειρεί ένα πραξικόπημα κατά τη διάρκεια της ημέρας». Αυτό ήταν απλά "μια παράσταση, οι άνθρωποι εκφράζουν συναισθήματα", ένα πραγματικά ψευδό-πραξικόπημα που δεν περιελάμβανε εμπρησμό ή εκτεταμένη λεηλασία, και σχετικά λίγη βία (συγκρίνετέ το με το Κίεβο το 2014). Μιλάμε για "εξέγερση" όταν πρόκειται για περιήγηση στο Καπιτώλιο με σεβασμό στα βελούδινα σχοινιά…

Μια εβδομάδα πριν από τις 6 Ιανουαρίου, ένας αντιφρονών αλλά ακόμα πολύ συνδεδεμένος με τις μυστικές υπηρεσίες του Βαθέως Κράτους, προσέφερε αυτή την παγερή, απαθή εκτίμηση της Μεγάλης Εικόνας:

«Το Τελ Αβίβ πρόδωσε τον Τραμπ με μια νέα συμφωνία με τον Μπάιντεν και έτσι τον πέταξαν στα σκυλιά. Ο Σέλντον ΄Αντελσον και η μαφία δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αλλάξουν στρατόπεδο για τον νικητή με κάθε ανοίκειο τρόπο. Οι Πενς και Μακόνελ πρόδωσαν επίσης τον Τραμπ. Ήταν σαν ο Τραμπ να περπάτησε ως Ιούλιος Καίσαρας στη Ρωμαϊκή Γερουσία για να μαχαιρωθεί μέχρι θανάτου. Οποιαδήποτε συμφωνία κάνει ο Τραμπ με το σύστημα ή το Βαθύ Κράτος δεν θα γλυτώσει και μιλούν μυστικά για τον τερματισμό του για πάντα. Ο εμφύλιος πόλεμος έρχεται ανεξάρτητα από το τι θα του συμβεί, αργά ή γρήγορα.»

Το αν θα έρθει εμφύλιος πόλεμος θα εξαρτηθεί από τον βαθμό στωικότητας που επικρατεί ανάμεσα στα «αξιοθρήνητα πλήθη» (όπως είχε χαρακτηρίσει η Χίλαρυ Κλίντον τα 70 εκατομμύρια ψηφοφόρους του Τραμπ).

Ο Alastair Crooke έχει περιγράψει λαμπρά τα τρία κορυφαία θέματα που διαμορφώνουν την αμερικανική πραγματικότητα: Αποκάλυψη μιας «κόκκινης Αμερικής» ( των εκτάσεων της συμπολιτείας βαμμένων με κόκκινο στον εκλογικό χάρτη ψηφοφόρων του Τραμπ), κλεμμένες εκλογές? Εγκλεισμός καραντίνας σε προμελετημένη στρατηγική για την καταστροφή των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων?

Κλειδί ανάγνωσης του σκοτεινού κειμένου που διάβασε από μικροφώνου ο νεοσύστατος πρόεδρος ,μετά το γεγονός της 6 Ιανουαρίου: «Μην τολμήσετε να τους αποκαλέσετε διαδηλωτές. Ήταν ένας ταραχώδης όχλος. Υποκινητές εξεγέρσεων. Εγχώριοι τρομοκράτες.»Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Ο Τζορτζ Μπους, αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου: "Ή είσαι μαζί μας, ή με τους τρομοκράτες".

Αυτή είναι η ηγεμονική, γραμμένη στην πέτρα, αφήγηση που τώρα επιβάλλεται με σιδερένια γροθιά από τη Big Tech (Μεγάλη Τεχνοκρατία, τα τεράστια μονοπώλια ψηφιακής επικοινωνίας).Πρώτα έρχονται για τον Πρόεδρο. Μετά έρχονται για σένα. Όποιος, οπουδήποτε, δεν ακολουθεί την τέχνο-φεουδαρχική δικτατορία θα ακυρωθεί.


Αντίο Μις Αμερικανική Πίτα


Και γι' αυτό το δράμα είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερο από έναν απλό βραχυκυκλωμένο Αυτοκράτορα.

Κάθε θεσμικό όργανο που ελέγχεται από την άρχουσα τάξη – από τα σχολεία έως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έως τον τρόπο ρύθμισης των χώρων εργασίας – θα κυνηγήσει τους αξιοθρήνητους χωρίς έλεος.

Επαγγελματίας δολοφόνος και ψεύτης της CIA ο John Brenan, βασικός εφευρέτης του εντελώς απομυθοποιημένου «ρωσικού σκανδάλου», έγραψε στο Τουίτερ για την ανάγκη δημιουργίας στην πράξη αναμορφωτικών στρατοπέδων . Αυθέντες των μίντια ζήτησαν "κάθαρση του κινήματος".

Πολιτικά, οι «αξιοθρήνητοι» έχουν μόνο τον Τραμπισμό. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο τραμπισμός, με μια πιθανή εξέλιξη να γίνει ένα καθιερωμένο τρίτο κόμμα, πρέπει να συνθλιβεί. Όσο και αν το 0,0001% ( η πλουτοκρατία) είναι περισσότερο τρομοκρατημένο από την πιθανότητα απόσχισης (πολιτειών από την συμπολιτεία) ή ένοπλης εξέγερσης, χρειάζονται επείγουσα προληπτική δράση εναντίον αυτού που είναι, προς το παρόν, ένα εθνικιστικό μαζικό κίνημα, όσο και αν είναι αδιαμόρφωτες οι πολιτικές του προτάσεις.

Το "άγνωστο άγνωστο", για να επικαλεστούμε τον διαβόητο νεοσυντηρητικό Donald Rumsfeld, είναι αν η εξοργισμένη πλέμπα θα πάρει τελικά τα δίκρανα - για να κάνει την φεουδαρχική Χασιέντα (το φέουδο) του 0,0001% ακυβέρνητο. Και έπειτα υπάρχει ένα κυριολεκτικά καπνίζον στοιχείο - αυτά τα μισό δισεκατομμύριο όπλα εκεί έξω.

Το 0,0001% γνωρίζει με βεβαιότητα ότι ο Τραμπ, στην ουσία, δεν ήταν ποτέ ένας ριζοσπαστικός επαναστατικός παράγοντας αλλαγής. Συγκεχυμένα εξέφραζε τις ελπίδες και τους φόβους της Κόκκινης Αμερικής. Αλλά αντί για το υποσχόμενο φανταχτερό παλάτι στολισμένο με χρυσό, αυτό που παρέδωσε ήταν μια καλύβα στην έρημο.

Εν τω μεταξύ, η Κόκκινη Αμερική, διαισθητικά, κατάλαβε ότι ο Τραμπ τουλάχιστον ήταν ένας χρήσιμος αγωγός. Αποκάλυψε πώς πραγματικά κινείται ο βάλτος της διαφθοράς.. Πώς αυτά τα ποικιλώνυμα "ιδρύματα" είναι απλές εταιρικές μαριονέτες - και αγνοούν εντελώς τον κοινό άνθρωπο. Πώς το δικαστικό σώμα είναι εντελώς διεφθαρμένο - όταν ακόμη και ο Πρόεδρος δεν μπορεί να πάρει μια ακρόαση. Πώς οι Big Farm και Big Tech (Φαρμακευτικοί κολοσσοί και κολοσσοί της ψηφιακής τεχνολογίας) επεξέτειναν πραγματικά το (ολιγαρχικό συγκρότημα) MICIMATT (MICIMAPTT;) Και πάνω απ' όλα, πως η παράσταση των δύο κομμάτων είναι ένα τερατώδες ψέμα.

Έτσι, που θα πάνε τα 75 εκατομμύρια στερημένων του δικαιώματος ψήφου - ή τα 88 εκατομμύρια πελάτες του Tουίτερ;

Όπως έχουν τα πράγματα, είμαστε βαθιά σε σκληρό-πυρηνικό ταξικό πόλεμο. Η κορυφή της ένοχης για την απάτη συμμορίας έχει τον πλήρη έλεγχο. Τα απομεινάρια της "Δημοκρατίας" έχουν παγώσει σε Mιντιοκρατία. Μπροστά, δεν υπάρχει τίποτα άλλο από αμείλικτος διωγμό, παρατεταμένη καταστολή, λογοκρισία, γενική επιτήρηση, τσάκισμα των πολιτικών ελευθεριών, μια μοναδική εκδοχή στην αφήγηση/ερμηνεία, γενική ακύρωση του πολιτισμού. Και ακόμη χειρότερα: Την επόμενη εβδομάδα, αυτή η παρανοϊκή συσκευή συγχωνεύεται με τον φοβερό μηχανισμό της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών (USG).



Έτσι καλώς ήλθατε στην Πλήρους Φάσματος Εσωτερική Κυριαρχία. Γερμανία 1933 -με στεροειδή..

Ποιος ωφελείται του εγκλήματος; Η Τεχνό-Φεουδαρχία, φυσικά - και τα αλληλοσυνδεόμενα πλοκάμια του υπερ-ανθρωπιστικού Great Reset ( Μεγάλης Επανεκκίνησης, προς την μέγατεχνική, ανθρωπό-ρομποτική παγκοσμιοποίηση).


Αψηφήστε το, και θα ακυρωθείτε.

Αντίο Μις Αμερικάνικη Πίτα. Αυτή είναι η κληρονομιά της 6ης Ιανουαρίου..




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Σήμερα ζούμε σε μία διαφορετική μορφή του καπιταλισμού σε σχέση με το παρελθόν. Είναι περισσότερο παγκοσμιοποιημένος και νεοφιλελεύθερος ενώ δίνει έμφαση στον ατομικισμό αντί της συμμετοχικής δημοκρατίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης.


Μία τέτοια αλλαγή δεν θα άφηνε ανεπηρέαστο τον φεμινισμό. Ο σύγχρονος νεοφιλελεύθερος φεμινισμός αναγνωρίζει μεν τη διαφορά στους μισθούς και τη σεξουαλική παρενόχληση, θεωρεί, όμως, ότι οι γυναίκες είναι πλήρως υπεύθυνες για την ευημερία τους ανεξάρτητα από τις επιδράσεις του κοινωνικο-οικονομικού περιβάλλοντος και χωρίς καμία βοήθεια από το κράτος γιατί όλες οι πτυχές της ζωής έχουν ιδιωτικοποιηθεί και εξατομικευθεί.

Οι γυναίκες θα πρέπει να «επενδύουν» σε όλες τις πτυχές της ζωής τους και να φροντίζουν η «επένδυσή» τους να μην απαξιωθεί. Δεν υπάρχει πλέον προσωπικότητα αλλά μόνο ανθρώπινο κεφάλαιο. Ωθούνται να εισέρθουν στον επιχειρηματικό/επαγγελματικό κόσμο και να αποκτήσουν ένα προσωπικό χαρτοφυλάκιο δεξιοτήτων όπως είναι η δικτύωση και η διαπραγμάτευση.

Στον νεοφιλελεύθερο φεμινισμό δεν αναφέρονται οι ταξικές διαφορές, η ισότητα των δύο φύλων αποτελεί εργαλείο για την οικονομική ανάπτυξη ενώ η μη διάκριση αποτελεί απλά θέμα αξιοπρέπειας.

Οι σύγχρονες φεμινίστριες δεν ασκούν κριτική στις χαμηλά αμειβόμενες εργασίες, στην εργασιακή ανασφάλεια, στις αυξανόμενες ώρες εργασίας για όσους ακόμα εργάζονται, στην ανεργία, στο χαμηλό βιοτικό επίπεδο, στις διπλές δουλειές για να επιτευχθεί ένα πενιχρό εισόδημα όπως δεν ασκούν κριτική στη φτώχεια των γυναικών των μονογονεϊκών οικογενειών. Παραβλέπουν στοιχεία που δείχνουν τις χαμηλές αμοιβές των γυναικών σε παγκόσμια κλίμακα, γεγονός που καλείται θηλυκοποίηση της φτώχειας. Στην Αυστραλία η τάση για τη γυναικεία απασχόληση είναι η μερική απασχόληση και μάλιστα το 58% αυτών είναι περιστασιακή. Στον Καναδά οι γυναίκες απασχολούνται περισσότερο σε θέσεις μερικής απασχόληση ενώ στην Ιαπωνία το 80% του προσωρινού προσωπικού είναι γυναίκες.

Παλαιότερα, ο φεμινισμός, στα χρόνια του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού ασκούσε κριτική στις ταξικές ανισότητες και σε μη οικονομικές αδικίες όπως είναι η σεξουαλική παρενόχληση, η ενδοοικογενειακή βία και η πίεση για αναπαραγωγή.

Στον νεοφιλελεύθερο φεμινισμό, οι φεμινίστριες πολιτικοποίησαν το προσωπικό και έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση στην «ταυτότητα φύλου» και στις πολιτικές ταυτότητας αντί να ασκήσουν κριτική στην πολιτική οικονομία. Αναφορικά με το κράτος πρόνοιας, οι σύγχρονες φεμινίστριες το θεωρούν πατερναλιστικό κριτική όμως που σήμερα δεν είναι ριζοσπαστική αλλά εναρμονίζεται με τον νεοφιλελευθερισμό ο οποίος αντιμάχεται το κράτος πρόνοιας και αποδέχεται τη δράση των ΜΚΟ ως αντικατάσταση αυτού.

Συνεπώς,η Μαίρη Παναγιωταρά τελικά βρίσκεται σε χειρότερη θέση. Ο σύγχρονος φεμινισμός έχει απωλέσει την κριτική του στάση στα θέματα της κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας ολόκληρης της κοινωνίας και η πορεία του μέχρι σήμερα δεν δείχνει ότι θα την ξανααποκτήσει.




Πηγές

Feher, M. (2009). Self‐appreciation; Or, the aspirations of human capital. Public Culture 1, Νo.1, σελ. 21–41.

Fraser, N. (2013). How feminism became capitalism’s handmaiden and how to reclaim it.” The Guardian, Διαθέσιμο στο:

https://www.theguardian.com/commentisfree/2013/oct/14/feminism-capitalist-handmaiden-neoliberal

ITUC. (2011). Living with Economic Insecurity:women in precarious work. Belgium:ITUC – International Trade Union Confederation.

McRobbie, A. (2015). Notes on the perfect: Competitive femininity in neoliberal times. Australian Feminist Studies 30, Νo. 83, σελ.3-20.

Preston, A., Jefferson,T., Barns, A. (2009). Women’s employment in the context of the economic downturn. Curtin University of Technology. Διαθέσιμο στο: https://humanrights.gov.au/our-work/womens-employment-context-economic-downturn-2009#s2_6_1

Pruegl, E.(2019).The World Bank’s role in crafting a neoliberal hegemony with a feminist face ,https://www.brettonwoodsproject.org/2018/09/world-banks-role-crafting-neoliberal-hegemony-feminist-face/

Rottenberg, C. (2018).How neoliberalism colonized feminism and what you can do about it. Διαθέσιμο στο:https://theconversation.com/how-neoliberalism-colonised-feminism-and-what-you-can-do-about-it-94856

Rottenberg, C. (2018). The rise of neoliberal feminism. New York: Oxford University Press.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Θοδωρή Γιάνναρου *

Σε όλα τα προηγούμενα χιλιάδες χρόνια, ο άνθρωπος για να επιβιώσει έπρεπε καθημερινά να παλεύει με τη φύση. Σ’ αυτόν τον αιώνα που διανύουμε, έχουμε όλοι μας αρχίσει να συνειδητοποιούμε πως για να επιβιώσουμε, πρέπει να την προστατέψουμε.

Η πανδημία της λοίμωξης COVID-19 είναι μια προειδοποίηση που πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν, διότι πρόκειται για διορθωτικές ενέργειες στις οποίες η φύση πάντα προβαίνει όταν ένα είδος ξεπερνά το περιβάλλον του. Είναι ωστόσο οδυνηρό για εμάς τους ανθρώπους να αντιλαμβανόμαστε πως το δικό μας είδος βρίσκεται... υπό διόρθωση.

Η φύση δεν είναι ένα ειρηνικό βασίλειο από το οποίο έχουμε κατά κάποιον τρόπο απομακρυνθεί. Είναι ένα βίαιος χώρος όπου τα μεγάλα όντα θεωρούν τροφή τα μικρότερα, τα οποία από την πλευρά τους τρέφονται με ακόμη μικρότερα. Η ισορροπία της φύσης είναι ένα αιματηρό σχήμα πυραμίδας που, δεδομένου ότι όλα ανακυκλώνονται, λειτουργεί στην πραγματικότητα, με πολλούς πολλούς, παραγωγικούς... μικρότερου μεγέθους νεκρούς να θυσιάζονται συνεχώς για να διατηρηθούν οι λιγότεροι αλλά μεγαλύτεροι ή απλά ισχυρότεροι θηρευτές, παραπάνω στη ζωή. Σε κάθε περίπτωση όμως οι ισορροπίες διατηρούνται με κάθε τρόπο και κόστος και αυτό αποτελεί νομοτέλεια! Ο άνθρωπος όμως εδώ και πολλές δεκαετίες παρεμβαίνει και θέτει σε κίνδυνο αυτήν την ισορροπία, με αποτέλεσμα, η φύση αμυνόμενη επιθετικά, να απαντάει.

Η πανδημία του κορονοϊού δεν θα είναι η τελευταία και οι προσπάθειες είναι "καταδικασμένες σε αποτυχία” εάν η ανθρωπότητα δεν αντιμετωπίσει δραστικά την κλιματική αλλαγή και δεν φροντίσει, ώστε η φύση να βρίσκεται στην αναγκαία ισορροπία, όπου τόσο το "ζωικό”, όσο και το "φυτικό” βασίλειο θα ευημερούν.

Στο άρθρο μου αυτό σε καμία περίπτωση δεν υπονοώ πως η πανδημία του κορονοϊού είχε ως μοναδική αιτιολογία την αλόγιστη καταστροφή του περιβάλλοντος όπως την εξόντωση τεραστίων οικοσυστημάτων και την περιβαλλοντική μόλυνση που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου -καμία άμεση σχέση, παρ’ όλο που έμμεσα συνδέεται μέσα από τον κυκεώνα των ισορροπιών της φύσης που ο άνθρωπος κατάφερε εσκεμμένα να αποδιοργανώσει και της δαρβίνειας εξέλιξης των ειδών.

Το πρόβλημα είναι εξαιρετικά σύνθετο και δεν ξεκίνησε χθες, αλλά πριν πολλές δεκαετίες με τα αποτελέσματα να γίνονται πλέον ορατά την τελευταία κυρίως εικοσιπενταετία, όπου τα πάντα ανατρέπονται και η παράνοια της πραγματικότητας γίνεται αισθητή σε όλο της το μεγαλείο.

Θα επιδιώξω με τρία παραδείγματα να καταστήσω κατανοητή την άποψή μου... πως ένα τεράστιο, αλλά εξαιρετικά εύθραυστο και ευαίσθητο παγκόσμιο οικοσύστημα, που ενώ επέζησε αναλλοίωτο για εκατομμύρια χρόνια, κινδυνεύει από την ασύστολη ανθρωπογενή ανατροπή των ισορροπιών που καθορίζουν την ύπαρξή του, να πάψει να υφίσταται όπως το γνωρίζαμε, με απρόβλεπτες συνέπειες για ολόκληρη την ανθρωπότητα, απ’ άκρου εις άκρον του πλανήτη. 

-Παράδειγμα πρώτο

Θάλασσα: Οι γνωστές σε όλους μας τσούχτρες -ένα είδος μεγαλοπλανκτόν, με 12ετή κύκλο ζωής- ξαφνικά αναπαράγεται λόγω της ανόδου της θερμοκρασίας των θαλασσών με συνέπεια να εξαφανίζεται το πλαγκτόν που τρέφει χιλιάδες θαλάσσια είδη, καθώς και ο γόνος χιλιάδων ειδών θαλασσίων όντων. Άμεσα αυτό έχει συνέπειες σοβαρές στη χλωρίδα των θαλασσών. Τα φύκια και άλλοι φυτικοί οργανισμοί που ξαφνικά δεν έχουν "εχθρούς” να τα βοσκάνε, αναπτύσονται εκρηκτικά και μετά σαπίζουν για να δώσουν χώρο σε νέα φυντάνια να βλαστήσουν. Όμως η διαδικασία αποσύνθεσης των θαλασσίων φυτών απαιτεί μεγάλες ποσότητες οξυγόνου που αφαιρούν από το νερό το οξυγόνο και αντί αυτού, παράγονται μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα, που σκοτώνει την όποια πανίδα έχει διασωθεί. Αυτή η διαδικασία που ονομάζεται "ευτροφία” υποβοηθάται τα μέγιστα από την αλόγιστη ρίψη φωσφορικών και νιτρικών ενώσεων, μέσω των οικιακών αποβλήτων που καταλήγουν στις θάλασσες. Αχινοί, αστερίες, καβούρια και άλλα πολλά που αποτελούν τροφή για τα χταπόδια εξαφανίζονται και μαζί με αυτά και τα χταπόδια, που αποτελούν κύρια τροφή για πολλά άλλα ψάρια που επίσης εξαφανίζονται, και ο αέναος κύκλος της καταστροφής συνεχίζεται, μέχρι η θάλασσα να αδειάσει από ζωή... και όλο αυτό ξεκινά από τις τσούχτρες και τις μέδουσες, που στο τέλος θα εξαφανιστούν κι αυτές.

-Παράδειγμα δεύτερο

Στεριά: Εδώ ας πάρουμε ως παράδειγμα ένα μικρό οικοσύστημα σε μια πεδιάδα. Έχουμε τρεις παραμέτρους σε αυτό το παράδειγμα, σε φυσική ισορροπία. Γρασίδι, λαγοί, αετός/γεράκι.

Όταν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες άφθονου νερού και ηλιοφάνειας με θρεπτικό έδαφος, το γρασίδι μεγαλώνει και έτσι αυξάνονται οι λαγοί που το τρώνε -το γρασίδι σιγά σιγά εξαφανίζεται. Όμως τώρα που υπάρχουν άφθονοι λαγοί, τα γεράκια και οι αετοί βρίσκοντας μπόλικο φαγητό, πολλαπλασιάζονται, αλλά συγχρόνως λιγοστεύουν οι λαγοί... το γρασίδι μεγαλώνει πάλι... και ο κύκλος ξαναρχίζει από την αρχή.

Φανταστείτε τώρα τι θα γίνει αν λόγω των εντομοκτόνων, εξαφανιστούν τα σκουλήκια που ανακατεύουν το έδαφος και με τα περιττώματά τους το κάνουν θρεπτικό, ή η ξηρασία στερήσει το νερό. Το γρασίδι δεν θα βλαστήσει, και μαζί του θα εξαφανιστούν οι λαγοί, οι αετοί και τα γεράκια, καθώς και εκατοντάδες άλλα ζώα, φυτά και μικροοργανισμοί που ανήκουν, ζουν και εργάζονται σε αυτό το οικοσύστημα.

-Παράδειγμα τρίτο

Πανδημίες και επιδημίες. Μεγάλο μέρος των πρωτοεμφανιζόμενων λοιμώξεων προέρχονται από ζώα και επηρεάζουν τους ανθρώπους. Μεγάλο μέρος των επιστημονικών ερευνών επιβεβαιώνουν ότι ο Covid-19 προέρχεται από νυχτερίδες, οι οποίες είναι ξενιστές πολλών και διαφορετικών ιών και είναι πολύ πιθανόν να μεταδοθούν στον άνθρωπο ή σε ζώα που ζουν σε οικοσυστήματα κοντά στους ανθρώπους ή και στα οικόσιτα ζώα. Οι αιτίες είναι: αποψιλωμένα δάση ή έλη που έχουν αποξηρανθεί για να γίνουν καλλιεργήσιμη γη, οικισμοί, ορυχεία ή γενικά γη που αλλάζει μορφή και χρησιμοποιείται για άλλες οικονομικές δραστηριότητες.

Ας δούμε λοιπόν, πώς συνδέονται οι ιοί, η άγρια ζωή και η καταστροφή των ενδιαιτημάτων των ζώων. Η αποψίλωση των δασών και η μετατροπή άγριας γης σε γεωργική για οικονομική εκμετάλλευση, οδηγεί πολλά άγρια είδη να αναζητήσουν τροφή σε ανθρώπινα περιβάλλοντα, όπου έρχονται σε αναγκαστική διάδραση με "εξημερωμένα” είδη, αναπαράγονται και δημιουργούν νέες αλυσίδες άγνωστων μέχρι να εμφανιστούν ασθενειών.

Σίγουρα η καταστροφή του πλανήτη και της φύσης δεν γέννησε τον κορονοϊό, σίγουρα όμως μας έκανε πιο ασθενικούς και αδύναμους να αντιμετωπίσουμε τη λοίμωξη που προκαλεί και τις επιπλοκές.

Τρώμε τροφές βομβαρδισμένες με φυτοφάρμακα, εντομοκτόνα, χημικά λιπάσματα και κάθε είδους χημεία. Πίνουμε απενεργοποιημένο, φτωχό σε απαραίτητα ιχνοστοιχεία και μέταλλα μολυσμένο νερό. Πώς αλήθεια θα δουλέψει ο οργανισμός, όταν μόνοι μας καταστρέφουμε ό,τι πολύτιμο υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη, αναπνέοντας συγχρόνως ακάθαρτο και μολυσμένο αέρα;

Η ανθρωπότητα δεν ήταν προετοιμασμένη για να αντιμετωπίσει υγειονομικές κρίσεις, αρκετά χρόνια πριν ξεσπάσει η πανδημία του νέου κορονοϊού -ολόκληρος ο πλανήτης ήταν τρομακτικά απροετοίμαστος για δυνητικά καταστροφικές πανδημίες. Η ιστορία μάς λέει ότι αυτή δεν θα είναι η τελευταία πανδημία, καθώς πλέον είναι ηλίου φαεινότερο πως οι επιδημίες είναι πραγματικότητα της ζωής, που πλέον πρέπει επιτέλους να αποδεχθούμε και να προετοιμαστούμε. Η πανδημία που βιώνουμε απέδειξε πόσο στενή σχέση έχει η υγεία του ανθρώπινου είδους, των ζώων και του ίδιου του πλανήτη!

Για πολλές δεκαετίες, ο κόσμος στον οποίο ζούμε, λειτουργούσε κάνοντας τον ίδιο κύκλο για πολλά χρόνια ξεκινώντας από τον "πανικό” όταν εμφανιζόταν ένα πρόβλημα, καταλήγοντας όμως με τη λήξη του συναγερμού στην "αδιαφορία”...

Σπαταλάμε αλόγιστα πακτωλούς χρημάτων σε μια επιδημία και, αφού κάποια στιγμή φθάσει στο τέλος, την ξεχνάμε και δεν κάνουμε τίποτα για να αποτρέψουμε την επόμενη.

Η Ελλάδα πρέπει να επενδύσει στην απόκτηση δυνατοτήτων για την αποτροπή παρομοίων επιδημιών, όπως την ανίχνευση και την ορθή και αποτελεσματική αντιμετώπιση επιδημιών ή έκτακτων καταστάσεων τέτοιους είδους. Αυτό βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει απλά να προσληφθούν κάποιοι ειδικοί στο ΕΣΥ, που η επαγγελματική κάρτα τους θα αναγράφει κάποιον εντυπωσιακό πανεπιστημιακό τίτλο. Απαιτείται διαφορετική προσέγγιση, που θα συμπεριλαμβάνει "όλους, κυβέρνηση κι όλη την κοινωνία" σε κάθε χώρα.

Για να επανέλθει η ισορροπία στη φύση και να επανέλθει η ζωή μας σε μια αληθινή κανονικότητα, πρέπει πρώτα ν’ αλλάξουμε εμείς... αλλιώς, αν συνεχίσουμε να παραβιάζουμε τις κόκκινες γραμμές, η φύση θα το θεωρήσει "casus belli” και θα κλιμακώσει... με την εμφάνιση ακόμα πιο μεταδοτικών και φονικών ιών, αφανίζοντάς μας και επιβάλλοντας τις φυσικές ισορροπίες στον πλανήτη, χωρίς καν να μας λάβει υπ’ όψιν της -στην κυριολεξία χωρίς εμάς.

*Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος-Γενετιστής


πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τελικά έγινε ο συζητούμενος εδώ και πολλές εβδομάδες, Κυβερνητικός Ανασχηματισμός και λογικό ήταν κάποια από τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου (18 Υπουργοί, 2 Αναπληρωτές Υπουργοί και 29 Υφυπουργοί) να είχαν χάσει τον ύπνο τους από τον εφιάλτη της «απώλειας» του ποθητού θώκου εξουσίας…

Λογικό ήταν, επίσης, ότι Βουλευτές και εξωκοινοβουλευτικοί έχαναν τον ύπνο στη μέση του χειμώνα με «όνειρα θερινής νυκτός» για κατάκτηση Υπουργικού θώκου εξουσίας.

Αυτό που με τα δεδομένα της ΛΟΓΙΚΗΣ δεν κρίνω προσωπικά ως «λογικό» είναι να περιμένουμε ότι η αλλαγή κάποιων προσώπων στους καθιερωμένους «Υπουργικούς θώκους Κυβερνητικής Εξουσίας» θα επιλύσει, μια ώρα νωρίτερα, τα σοβαρά οικονομικό-ψυχό-κοινωνικό-πολιτιστικά προβλήματα που ταλανίζουν ολάκερο τον Ελληνικό πληθυσμό και σίγουρα δυσχεραίνουν την πορεία της Κυβέρνησης του κ Μητσοτάκη.

Κανένας Ανασχηματισμός, όπως έχει αποδειχθεί στην πράξη από το καλοκαίρι της επιστροφής στην Δημοκρατία με την Μεταπολίτευση του 1974, δεν έχει επιλύσει και δεν λύνει τρέχοντα προβλήματα πέραν της διατήρησης των αποκαλούμενων «αναγκαίων εσωκομματικών ισορροπιών».

Στα Δημοκρατικά πολιτεύματα, στις Κομματικές δομές των Κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων όπως είναι και το δικό μας, οι λύσεις δεν είναι αποτέλεσμα εκπληκτικής δημιουργικότητας ενός ή μιας Υπουργού αλλά της συλλογικής προσπάθειας και της καινοτόμου δημιουργίας, γέννησης, διατύπωσης και εφαρμογής ορθών πολιτικών προγραμμάτων.

Η Κυβέρνηση του κ Μητσοτάκη η οποία έσπευσε πριν οποιαδήποτε άλλη Κυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση να επιβάλει αυστηρά ΚΑΘΟΛΙΚΟ lockdown και κοινωνικούς περιορισμούς, αρχικά είχε χειροκροτηθεί ότι χειρίσθηκε με επιτυχία την καταστροφική πανδημία covid-19…

https://www.bloomberg.com/opinion/articles/2020-04-10/greece-handled-coronavirus-crisis-better-than-italy-and-spain

Μεεπαναλαμβανόμενα lockdown, κλειστή την Αγορά και τα Σχολεία, καθώς αγωνιά με τους αριθμούς κρουσμάτων και επαναλαμβάνει επιβολή αυστηρών περιορισμών βρέθηκε στην 50η θέση στη λίστα 53 χωρών.

https://www.keeptalkinggreece.com/2020/12/22/greece-covid-resilience-ranking-bloomberg/

Στο υφιστάμενο Υπουργικό Συμβούλιο ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης έβαλε 5 γυναίκες, 2 ως Υπουργούς την κ Κεραμέως στο Παιδείας και την κ Μενδώνη στο Πολιτισμού, και 3 ακόμη ως Υφυπουργούς την κ Ζαχαράκη στο Παιδείας, την κ Μιχαηλίδου στο Εργασίας και την κ Αραμπατζή στο Αγροτικής Ανάπτυξης.

Ο κ Μητσοτάκης ξεπέρασε τις προγενέστερες τακτικές διορίζοντας στο Υπουργικό Συμβούλιο 21 εξωκοινοβουλευτικά στελέχη και συγκεκριμένα 3 ως Υπουργούς και 18 ως Υφυπουργούς.

Οι 3 εξωκοινοβουλευτικοί Υπουργοί είναι ο κ Πιερρακάκης (Επικρατείας- Ψηφιακής Διακυβέρνησης), η κ Μενδώνη (Πολιτισμού) και ο κ Χρυσοχοΐδης (Προστασίας του Πολίτη).

« Ήμουν νιός και γέρασα», (το εννοώ πραγματικά ηλικιακά για όλους εμάς που ήδη βρισκόμαστε στην Τρίτη, την «δήθεν» χρυσή ηλικία), ακούγοντας επί σχεδόν 5 δεκαετίες και ιδιαίτερα μετά το 1974 «κραυγές» για μείωση του αριθμού των μελών των Υπουργικών Συμβουλίων όλων των Κυβερνήσεων!...

Εδώ και 5 δεκαετίες δεν είδαμε μείωση Υπουργικών θώκων αλλά είδαμε και συνεχίζουμε να βλέπουμε μετονομασίες Υπουργείων και δημιουργία Υπουργικών διαβαθμίσεων:

Υπουργός, Αναπληρωτής Υπουργός, Υφυπουργός.

Μετά την Μεταπολίτευση και την πρώτη Κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» του Κ. Καραμανλή μέχρι σήμερα είχαμε περισσότερες από 20 Κυβερνήσεις συμπεριλαμβανομένων και των «Υπηρεσιακών» και σχεδόν άλλους τόσους μεγάλους Κυβερνητικούς Ανασχηματισμούς και αμέτρητες μικρές αριθμητικά αλλαγές προσώπων σε Υπουργικούς θώκους.

Ο Ανασχηματισμός της Κυβέρνησης του κ Μητσοτάκη, που είναι Κυβέρνηση ΟΛΩΝ των Ελλήνων, με αλλαγή μερικών προσώπων δεν με προβληματίζει αφού ΔΕΝ περιμένω ως λογικός πολίτης η αλλαγή προσώπων να σηματοδοτήσει και αλλαγή της ασκούμενης εθνικής πολιτικής που αφορά σε όλες τις φάσεις της καθημερινότητάς μας.

Κλείνω, και ελπίζω να μην παρεξηγηθώ, δηλώνονταςότι σε επίπεδο καλοπροαίρετης «συμπόνοιας» καθώς πολλοί Βουλευτές και έξω-Κομματικοί «παρατρεχάμενοι» έχαναν τον ύπνο τους, τώρα θα μπορούν να ηρεμήσουν!...

Εφεξής, ως συνήθως, θα ακολουθήσουν νέες γκρίνιες και κριτικές, ή…Εκλογές!...





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




του Στέφανου Σταμέλλου*

Η λειτουργία του κράτους, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η εξουσία, οι κυβερνήσεις, δεν θέλουν ένα αποτελεσματικό κράτος. Το πολιτικό σύστημα – και με τον όρο «σύστημα» αναφέρομαι στον τρόπο της κοινωνικής οργάνωσης και της λειτουργίας του κράτους που ζούμε σήμερα: της εκμετάλλευσης ανθρώπου και φύσης και της άδικης κατανομής του πλούτου - δεν θέλει να έχει πετυχημένα παραδείγματα δημόσιας/κρατικής λειτουργίας. Θέλει να διαχέεται σε κάθε κατεύθυνση και να κυκλοφορεί διαρκώς μια δυσφορία των πολιτών και μια αγανάκτηση. Έτσι, τα καλά λόγια για το δημόσιο είναι σπάνια εξαίρεση, ενώ ο κανόνας είναι η καταγγελία, η αγανάκτηση, η απογοήτευση.

Αυτή η λειτουργία του κράτους βολεύει το σύστημα; Σίγουρα το βολεύει και την επιδιώκει με κάθε τρόπο. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να κάνει καλύτερα τη «δουλειά» του∙ και είναι μια διαδικασία και μια υπόθεση ενταγμένη στο γενικότερο κλίμα του ανταγωνισμού. Σ’ αυτή τη δύσκολη εποχή της πολύπλευρης κρίσης, που ζούμε, το σύστημα, ο νεοφιλελευθερισμός, έχει αναγάγει τον ανταγωνισμό ως την κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της κοινωνίας∙ και το κέρδος ως το ύψιστο αγαθό και τη μέγιστη αξία της ζωής. Παλιότερα, μπορούσε κανείς να διακρίνει τον ανταγωνισμό κυρίως/μόνο ανάμεσα στις επιχειρήσεις. Σήμερα έχει επεκταθεί σε όλα τα επίπεδα. Είναι ένας αδυσώπητος πόλεμος, πόλεμος χωρίς όπλα, μέχρι το «ο θάνατός σου, η ζωή μου» πολλές φορές, χωρίς διακρίσεις. Και φυσικά στον «πόλεμο» αυτό κερδίζει πάντα ο δυνατός, αυτός που έχει τα οικονομικά «προσόντα» και μπορεί να ελέγξει και να διαχειριστεί το χρήμα.

Μπορεί κανείς εύκολα στην καθημερινότητα να διακρίνει αυτό που λέω για τον πόλεμο ανάμεσα στο «δημόσιο» και στο «ιδιωτικό», ανάμεσα σε ό,τι λέγεται «κράτος» και σε ό,τι λέγεται «ιδιώτης». Η υπονόμευση του κρατικού, του δημόσιου, πραγματοποιείται μεθοδευμένα και οργανώνεται με κάθε τρόπο. Από τους ρουσφετολογικούς διορισμούς, την κομματική λεηλασία και το κομματικό κράτος, τους ανίκανους και τους παρείσακτους, τον εκφυλισμό του συνδικαλισμού και τον κομματικό έλεγχο των συνδικάτων μέχρι την ίδια την οργανωμένη συκοφάντηση και την απαξίωση. Τι είναι οι προσλήψεις εργαζόμενων/υποαπασχολούμενων με 2μηνες, 3μηνες, 6μηνες, 8μηνες συμβάσεις «για την καταπολέμηση της ανεργίας» - δήθεν - παρά υπονόμευση του δημόσιου; Ποιος το κάνει αυτό; Μα η ίδια η εξουσία που ελέγχει το σύστημα! Και γιατί το κάνει; Μα, για να ιδιωτικοποιήσει τα πάντα και να επέλθει η λεηλασία!

Στο δημόσιο, οι ικανοί πρέπει να παραγκωνίζονται και να αναρριχώνται οι της υποταγής, οι «γεςμεν», οι βολεψάκηδες και οι δικοί μας άνθρωποι, με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις. Πότε διευθυντής ανέλαβε αξιοκρατικά τη θέση του; Πότε του ζητήθηκε να περιγράψει τους στόχους του στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του; Πότε του δόθηκε η δυνατότητα να δράσει με πρωτοβουλίες; Πότε επιβραβεύτηκε γι’ αυτό με κίνητρα και μπόνους; Πότε το προσωπικό, και σε ποιο διοικητικό επίπεδο, πέρασε από σεμινάριο για τη βελτίωση της λειτουργίας, για ενημέρωση στο σύγχρονο μάνατζμεντ και τα νέα δεδομένα, για την επιστημονική αποτελεσματική διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού; Ποιος δημόσιος υπάλληλος αναρωτήθηκε ποτέ αν η εργασία, που κάνει, δικαιολογεί το μεροκάματό του και την εξασφαλισμένη εργασία, που του παρέχει το δημόσιο; Πότε ο προϊστάμενος του τού είπε: «έλα να συζητήσουμε πώς θα μπορέσεις καλύτερα να αποδώσεις»; Ή «τι σου αρέσει να κάνεις»; Και αν δεν κάνεις τίποτα «μπορείς να δοκιμάσεις την τύχη σου στον ιδιωτικό τομέα και στον κόσμο των επιχειρήσεων»…

Έτσι λοιπόν βασικές κλασικές δημόσιες υπηρεσίες, όπως η υγεία, η παιδεία και η γνώση, η ασφάλεια και η κοινωνική ασφάλιση, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, οι συγκοινωνίες, το νερό, η καθαριότητα και η διαχείριση των απορριμμάτων, δημόσια αγαθά και υπηρεσίες που αντικειμενικά πρέπει όλοι να απολαμβάνουν και να έχουν πρόσβαση, ιδιωτικοποιούνται μέρα με τη μέρα και διαρκώς∙ και δεν μιλάει κανείς. Ιδιωτικοποιούνται και εμπορευματοποιούνται τα βουνά, τα ποτάμια, οι παραλίες, η ΦΥΣΗ, ιδιωτικοποιούνται οι ιαματικές πηγές, οι αρχαιολογικοί μας χώροι, οι μελέτες και η επίβλεψη των έργων. Και δεν είναι μόνο η αποκομιδή των απορριμμάτων. Το λέω αυτό, γιατί απασχόλησε τελευταία την τοπική επικαιρότητα στα πλαίσια της ψήφισης του Προϋπολογισμού του Δήμου Λαμίας. Και με την ευκαιρία να πούμε ότι πρωτοπόρος στα θέματα των ιδιωτικοποιήσεων έρχεται η αυτοδιοίκηση! Ποιος; ο λαϊκός αυτός θεσμός, που λέμε ότι υποστηρίζει τον δημότη και στηρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Όπως διαμορφώνονται τα πράγματα στη χώρα μας, τελικά ο βασικός ρόλος του κράτους είναι η αναδιανομή του πλούτου σε βάρος, πάντα, των πολλών και σε βάρος της φύσης∙ ιδιαίτερα στις μέρες αυτές της πανδημίας και της καραντίνας, της πανθομολογούμενης εξουσίας των ΜΜΕ και της ελάχιστης έως χαοτικής λειτουργίας του κράτους. Ας μην έχουμε αυταπάτες, «ο λύκος στην αντάρα χαίρεται»! Και έχει πέσει πολύ ομίχλη… Οι πολλοί είναι στη γωνία και με την πλάτη στον τοίχο. Η βιοποικιλότητα, η φύση, η κοινωνική βιωσιμότητα είναι στη γωνία. Και πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι τελικά εξαρτόμαστε ο ένας από τον άλλο, περισσότερο από ό, τι πιστεύαμε ως τώρα, και όλοι μαζί εξαρτιόμαστε από τη φύση. Όπως πρέπει να χωνέψουμε πως η χρόνια ανεργία με τα υψηλά της ποσοστά, ειδικά στους νέους, η ενδημική φτώχεια, η διαδεδομένη αδικία, είναι συμπτώματα που αντικειμενικά οδηγούν σε μη βιώσιμη κοινωνία. Ο τρόπος που το σύστημα και η εξουσία διαχειρίζονται τη φύση και τους φυσικούς πόρους, οδηγεί τη χώρα στην περιβαλλοντική υποβάθμιση και στη μη αειφορία∙ σήμερα που η περιβαλλοντική βιωσιμότητα ανάγεται στο μεγαλύτερο πρόβλημα!

Εν κατακλείδι, εφόσον δεχόμαστε ως απαραίτητη την ύπαρξη του κράτους, τότε νομίζω πρέπει να αναφερόμαστε σε ένα αποτελεσματικό και οργανωμένο κράτος, που να εγγυάται την κοινωνική ευημερία και τη βιωσιμότητα της κοινωνίας και της φύσης. Για μια κοινωνία της λιτής αφθονίας [Serge Latouche]


Λαμία, Δεκέμβρης 2020





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




του Λεωνίδα Βατικιώτη

Πριν λίγα σχεδόν χρόνια στο προφανές ερώτημα, «μα γιατί να επιτραπεί η είσοδος σε μια ιδιωτική εταιρεία, όταν ο δημόσιος τομέας τα καταφέρνει» επαναλαμβανόταν η ίδια απάντηση, είτε το ερώτημα αφορούσε τις τηλεπικοινωνίες και την ενέργεια, είτε αφορούσε τις τηλεπικοινωνίες και τα ταχυδρομεία: «Γιατί έτσι θα αυξηθεί ο ανταγωνισμός και θα βελτιωθούν οι παρεχόμενες υπηρεσίες προς όφελος του πολίτη. Ο ανταγωνισμός επίσης θα ρίξει και τις τιμές».

Ας επιχειρήσουμε να ελέγξουμε τη σοβαρότητα και αξιοπιστία αυτού του συλλογισμού στην περίπτωση των ταχυδρομείων, με βάση τις πολύ πρόσφατες εξελίξεις κι ειδικότερα όσα μεσολάβησαν στη διάρκεια της καραντίνας.

Οι εταιρείες ταχυδιανομής αποδείχθηκαν εντελώς ανίκανες να διαχειριστούν την αυξημένη κίνηση. Παραγγελία που έκανα σε βιβλιοπωλείο τον Μάρτιο και ήρθε μέσω της ACS χρειάστηκε έναν μήνα για να φτάσει σε μια απόσταση 10 χιλιομέτρων από την πλατεία Συντάγματος. Οι ιδιωτικές εταιρείες κούριερ συναγωνίστηκαν το το υπουργείο Υγείας του Β. Κικίλια σε προετοιμασία ή καλύτερα σε αδράνεια για να διαχειριστούν και το δεύτερο κύμα πανδημίας. Οι προσλήψεις προσωπικού ήταν ελάχιστες για να μην μειωθεί το κέρδος, ενώ τα αυστηρά περιορισμένα όρια στην εξυπηρέτηση της επιπλέον κίνησης είχαν τεθεί από μια γραμμή παραγωγής και εξυπηρέτησης που ξεκινούσε από τους αποθηκευτικούς χώρους κι έφτανε μέχρι το πληροφοριακό σύστημα η οποία εξ ορισμού δεν άντεχε μια τόσο μεγάλη επιβάρυνση στο παρεχόμενο έργο.

Έτσι, βοηθούσης και της Black Friday, φτάσαμε στο (αδιανόητο ακόμη και να το σκεφτεί κανείς ένα χρόνο πριν) κρασάρισμα των ιδιωτικών ταχυμετοφορών. Με ανακοίνωσή της η Γενική Ταχυδρομική την 1η Δεκεμβρίου γνωστοποίησε την άμεση αναστολή όλων των πρόσθετων υπηρεσιών πλην της βασικής, ενώ η ACS με δελτίο Τύπου που εξέδωσε στις 4 Δεκεμβρίου ανακοίνωσε ότι «ο μέσος χρόνος διακίνησης των αποστολών αναμένεται να φθάσει τις 6 εργάσιμες ημέρες, ενώ ενδέχεται κυρίως στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη να ξεπεράσει τους χρόνους αυτούς»! Η …φοβερή και …τρομερή ιδέα του click away, που μετά βεβαιότητας θα προσθέσει στη λίστα των νεκρών μερικές ακόμη εκατοντάδες κρούσματα του κορονοϊού, την αποτυχία των ιδιωτών ταχυμετοφορεών ήρθε να διαχειριστεί κι όχι τις ανάγκες αγορών…

Εν είδει παρενθέσεως αξίζει να σκεφτούμε τι θα συνέβαινε αν ο ιδιωτικός τομέας όπως κυριαρχεί στις ταχυμεταφορές κυριαρχούσε και στην υγεία. Με το κάθε νοσοκομείο ανώνυμη εταιρεία και θυγατρική μιας ασφαλιστικής εταιρείας να ανακοινώνει ότι έφτασε στα όρια των δυνατοτήτων του και δεν μπορεί να εξυπηρετήσει άλλα κρούσματα, μάλλον θα είχαμε …πεθάνει όλοι. Σε αυτή τη βάση ας σκεφτούμε κι από ένα άλλο πρίσμα γιατί στις ΗΠΑ πεθαίνουν κάθε μέρα την τελευταία εβδομάδα 3.000 άνθρωποι…

Επιστρέφοντας στα ελληνικά ταχυδρομεία, η αποτυχία των ιδιωτικών εταιρειών ταχυδιανομών να ανταποκριθούν στο ρόλο τους συνέβη επειδή προτεραιότητα δε δίνουν στην εξυπηρέτηση του καταναλωτή, όπως επαίρονται, αλλά στην αύξηση των κερδών τους. Χαρακτηριστικά η ACS, ιδιοκτησίας του πρώην προέδρου του ΣΕΒ Θ. Φέσσα, από το 2016 μέχρι και το 2019 σύμφωνα με τις οικονομικές της καταστάσεις αύξανε κάθε χρόνο όχι μόνο τις πωλήσεις αλλά και τα προ φόρων κέρδη της: από 10,7 εκ. ευρώ το 2016, σε 11,2 εκ. ευρώ το 2017, 12,3 εκ. ευρώ το 2018 και 13,2 εκ. το 2019. Το 2020 δε τα κέρδη θα απογειωθούν, όπως μπορούν να υποθέσουν όλοι με εξαίρεση την κυβέρνηση που δεν ενέταξε το ΚΑΔ τους στα ΚΑΔ των πληττόμενων επιχειρήσεων, προσφέροντάς τους ζεστό χρήμα, όταν είναι ένας από τους ελάχιστους κλάδους που δεν θίχτηκαν. Τη ίδια δε γενναιοδωρία η κυβέρνηση δεν επέδειξε απέναντι στα ΕΛΤΑ, που τα άφησε εκτός κάθε διευκόλυνσης, αξιοποιώντας την ευκαιρία για να επιδεινώσει ακόμη παραπέρα τη θέση τους.

Σε αυτή την οριακή συγκυρία για τον κλάδο των ταχυδρομείων, που κάλλιστα συγκρίνεται με τη χρεοκοπία των τραπεζών στο απόγειο της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης, η κυβέρνηση της ΝΔ λειτούργησε σαν από μηχανής θεός, με μια τροπολογία για τα ΕΛΤΑ που εισήγαγε «νύχτα» στις 2 Δεκεμβρίου σε έναν άσχετο νόμο (βλέπε Μέρος Δ’) για την περιστολή του λαθρεμπορίου. Κι εδώ ο καθένας και η καθεμιά μπορεί να στοιχηματίσει ότι τα μέτρα για τα Ταχυδρομεία είναι τα μοναδικά που θα εφαρμοστούν μέχρι τέλος…

Ο νόμος για τα ΕΛΤΑ είχε μια εσάνς μνημονίου, με ένα πλήθος διαρθρωτικών αλλαγών που προετοιμάζουν την ιδιωτικοποίηση της αρχαιότερης εταιρείας του ελληνικού δημοσίου: μείωση 8% στους μισθούς των εργαζομένων, εθελούσια έξοδος για 2.000 εργαζόμενους από τους 5.000 που με βεβαιότητα θα οδηγήσει στο κλείσιμο καταστημάτων των ΕΛΤΑ, προσλήψεις με συμβάσεις ιδιωτικού τομέα κατά παρέκκλιση της ισχύουσας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, υπερεξουσίες για προσλήψεις στον διευθύνοντα σύμβουλο, καταβολή ενός ποσού από 149 – 180 εκ. ευρώ από τα 395 εκ. που οφείλει το δημόσιο στα ΕΛΤΑ τα οποία δε θα κατευθυνθούν στην ανάπτυξη νέων υπηρεσιών αλλά σε αποζημιώσεις ώστε ο ιδιώτης να τα αγοράσει χωρίς υψηλό κόστος προσωπικού και, το σημαντικότερο, μια αλλαγή που έκανε τις ιδιωτικές εταιρείες ταχυμεταφορών να τρίβουν τα χέρια τους: Η υποχρέωση παράδοσης των επιστολών την επόμενη εργάσιμη μέρα (χ+1) άλλαξε και στο εξής η υποχρέωση παράδοσης μεταφέρθηκε για μετά από 3 εργάσιμες μέρες (χ+3) από την ημερομηνία παράδοσης. Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται η σύγκλιση στις παρεχόμενες υπηρεσίες μεταξύ των ΕΛΤΑ από την μια και των ιδιωτικών ταχυμεταφορικών υπηρεσιών από την άλλη σε μία κατεύθυνση εντελώς διαφορετική απ’ αυτή που υποσχόταν ο νεοφιλελευθερισμός, καθώς ο ανταγωνισμός δεν οδηγεί στη βελτίωση των υπηρεσιών αλλά στην επιδείνωσή τους, σε βάρος του καταναλωτή, χάριν του οποίου υποτίθεται ότι γίνεται η απορρύθμιση της αγοράς. Επίσης, οι αυξήσεις στα γραμματόσημα των ΕΛΤΑ όλα τα προηγούμενα χρόνια, για να φτάσουν σήμερα τα απλά ταχυδρομικά τέλη πρώτης προτεραιότητας για το ελάχιστο βάρος 20 γραμμαρίων στο εσωτερικό να κοστίζουν 1,90 ευρώ, ως βασική αποστολή είχαν να μειώσουν το κενό από τα τιμολόγια των ιδιωτών ταχυμεταφορέων που είναι 4 και 5 φορές υψηλότερα, σε σχέση με των ΕΛΤΑ. Στο παρελθόν η διαφορά ήταν 10 φορές και στο μέλλον θα μικρύνει ακόμη περισσότερο.

Εν κατακλείδι, η είσοδος των ιδιωτικών εταιρειών στις ταχυδρομικές υπηρεσίες αύξησε τα κόστη και επιδείνωσε την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, αποδεικνύοντας ότι η αναζήτηση του κέρδους στρέφεται ενάντια στην εξυπηρέτηση της κοινωνίας. Η δε κυβέρνηση που υποτίθεται ότι επιβάλλει το πλαίσιο του ανταγωνισμού και ρυθμίζει την αγορά το μόνο που κάνει είναι να παρεμβαίνει μεροληπτικά και να εξυπηρετεί τους ιδιώτες, επιβάλλοντας με νόμο ό,τι αδυνατούν να εξασφαλίσουν με τη δύναμη και τον έλεγχο της αγοράς.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για τα αδέσποτα, επιμένω ότι το θέμα της μείωσης των αδέσποτων είναι η εφαρμογή του νόμου, έστω αυτού του νόμου, που υπάρχει σήμερα. Δείτε εδώ το νόμο:
https://www.lawspot.gr/nomikes.../nomothesia/nomos-4039-2012

Τι λέει για τις Αρμόδιες Αρχές;

1. Αρμόδια Αρχή για την προστασία των ζώων και την τήρηση των κανόνων ευζωίας τους είναι η Γενική Διεύθυνση Κτηνιατρικής του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Αρμόδιες Αρχές Διαχείρισης της Διαδικτυακής Ηλεκτρονικής Βάσης καταγραφής των ζώων συντροφιάς και των ιδιοκτητών τους ορίζονται: α. η Διεύθυνση Κτηνιατρικής Αντίληψης Φαρμάκων και Εφαρμογών της Γενικής Διεύθυνσης Κτηνιατρικής του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και β. η Διεύθυνση Πληροφορικής του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.

2. Αρμόδιες Αρχές Εφαρμογής και Ελέγχου των κανόνων προστασίας των ζώων και του συστήματος της σήμανσης και της καταγραφής των ζώων συντροφιάς και των ιδιοκτητών τους ορίζονται οι Διευθύνσεις Κτηνιατρικής της Γενικής Διεύθυνσης Περιφερειακής Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής των Περιφερειών, οι Διευθύνσεις Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής των Περιφερειακών Ενοτήτων της Χώρας και οι κτηνιατρικές υπηρεσίες των Δήμων και όπου αυτές δεν έχουν συσταθεί τα Γραφεία Γεωργικής Ανάπτυξης του οικείου Δήμου.

3. Αρμόδιος Φορέας Εκτέλεσης της σήμανσης και της καταγραφής των ζώων συντροφιάς και των ιδιοκτητών τους στη Διαδικτυακή Ηλεκτρονική Βάση ορίζεται ο κτηνίατρος, που πιστοποιείται με τη νόμιμη διαδικασία, που αναφέρεται στο άρθρο 4 του παρόντος νόμου.

Πότε οι παραπάνω αρμόδιοι φορείς ασχολήθηκαν με τα αδέσποτα; Πότε ο δήμος, ο κάθε δήμος, απαίτησε ή κατάγγειλε την αδιαφορία των αρμοδίων υπηρεσιών;;

Για τις ποινικές κυρώσεις δες αναλυτικά το άρθρο 20 του Νόμου 4039/2012 και πες μου πότε αυτές έχουν εφαρμοστεί.

Διοικητικές κυρώσεις και πρόστιμα

Σε περίπτωση παράβασης των διατάξεων του Νόμου 4039/2012 επιβάλλονται τα ακόλουθα πρόστιμα:

√ Μη εφαρμογή από τον ιδιοκτήτη, τον κάτοχο ή τον υπεύθυνο των ζώων, των κανόνων προστασίας και καλής μεταχείρισής τους και μη τήρηση, από μέρους τους, των ειδικών απαιτήσεων της περ. β του άρθρου 1, ώστε να εξασφαλίζεται ο σεβασμός της ύπαρξής τους 500 ευρώ

√ Παράλειψη εμπρόθεσμης σήμανσης και καταγραφής του ζώου συντροφιάς ή δήλωσης της απώλειας του ζώου συντροφιάς 300 ευρώ

√ Παράλειψη τήρησης των κανόνων ευζωίας του ζώου συντροφιάς ή της κτηνιατρικής εξέτασης του ζώου 500 ευρώ

√ Μη κατοχή ενημερωμένου βιβλιαρίου υγείας καθώς και μη κατοχή ενημερωμένου διαβατηρίου σε περίπτωση ταξιδιού στο εξωτερικό ή σε κάθε αλλαγή του ιδιοκτήτη ή του προσωρινού του κατόχου 300 ευρώ

√ Εγκατάλειψη του ζώου χωρίς τήρηση των οριζόμενων στο άρθρο 5 παρ.1 περ. β) και ε) και αποφυγή στείρωσης χωρίς τήρηση των οριζόμενων στο άρθρο 5 παρ. 1 περ. ζ) 300 ευρώ

√ Απουσία εν ισχύ αντιλυσσικού εμβολιασμού και μη τοποθέτηση της μεταλλικής κονκάρδας ή παράλειψη άμεσου καθαρισμού του περιβάλλοντος από τα περιττώματα του ζώου 100 ευρώ

√ Παράλειψη προσκόμισης στον οικείο Δήμο του αντιγράφου του Πιστοποιητικού ηλεκτρονικής ταυτοποίησης 300 ευρώ

√ Παράλειψη τήρησης των κανόνων για τον ασφαλή περίπατο του σκύλου, ή πρόκληση ζημιάς από σκύλο ή παράλειψη λήψης μέτρων πρόληψης της εξόδου του σκύλου από την ιδιοκτησία του κυρίου/κατόχου/συνοδού/φύλακα 300 ευρώ

√ Μη κατοχή ενημερωμένου διαβατηρίου/βιβλιαρίου υγείας του κυνηγετικού σκύλου σε οποιαδήποτε μετακίνηση του ζώου 300 ευρώ

√ Δημοσίευση ή/και τοιχοκόλληση αγγελίας για ζώα συντροφιάς προς υιοθεσία ή δωρεάν παραχώρηση ή πώληση σε έντυπο, φυλλάδιο ή ιστοσελίδα χωρίς αναφορά του αριθμού ηλεκτρονικής σήμανσής τους 300 ευρώ

√ Είσοδος στην ελληνική επικράτεια ζώου συντροφιάς που δεν έχει ηλεκτρονική σήμανση 300 ευρώ

√ Αφαίρεση του μέσου ηλεκτρονικής σήμανσης από τον ιδιοκτήτη ή άλλο πρόσωπο ή τον κτηνίατρο 3.000 ευρώ και αφαίρεση άδειας επαγγέλματος του κτηνιάτρου

√ Εκτροφή, αναπαραγωγή ή πώληση ζώων συντροφιάς για εμπορικούς σκοπούς χωρίς άδεια 3.000 ευρώ

√ Παράλειψη σήμανσης και καταχώρισης των εκτρεφόμενων, αναπαραγόμένων ή προς πώληση σκύλων και γατών 3.000 ευρώ

√ Πώληση ζώου συντροφιάς με ηλικία μικρότερη των 8 εβδομάδων και πώληση σκύλων και γατών σε υπαίθριους δημόσιους χώρους, συμπεριλαμβανομένων των υπαίθριων αγορών 1.000 ευρώ ανά ζώο που πωλείται

√ Διαμονή ζώων συντροφιάς που προορίζονται για εκτροφή, αναπαραγωγή ή πώληση για εμπορικό σκοπό σε ακατάλληλο χώρο, μη τήρηση κανόνων ευζωίας, ασφάλειας και παροχής κατάλληλης κτηνιατρικής περίθαλψης 2.000 ευρώ

√ Παράλειψη τήρησης ενημερωμένων βιβλιαρίων υγείας/διαβατηρίων ζώων συντροφιάς που προορίζονται για εκτροφή, αναπαραγωγή ή πώληση για εμπορικό σκοπό 1.000 ευρώ για το πρώτο ζώο προσαυξανόμενο κατά 10% για κάθε επόμενο

√ Παράλειψη τήρησης μητρώων για κάθε θηλυκό ζώο αναπαραγωγής στις εγκαταστάσεις εκτροφής, διαθέσιμων ανά πάσα στιγμή για έλεγχο 1.000 ευρώ για το πρώτο ζώο προσαυξανόμενο κατά 10% για κάθε επόμενο

√ Εκτροφή για εμπορικούς σκοπούς, έστω και ενός θηλυκού σκύλου αναπαραγωγής χωρίς άδεια εκτροφής 1.000 ευρώ για το πρώτο ζώο προσαυξανόμενο κατά 10% για κάθε επόμενο

√ Γονιμοποίηση θηλυκών σκύλων αναπαραγωγής πριν από το δεύτερο οιστρικό κύκλο και πάντως πριν από την παρέλευση εννέα μηνών από τον τελευταίο τοκετό 1.000 ευρώ για το πρώτο ζώο προσαυξανόμενο κατά 10% για κάθε επόμενο

√ Εισαγωγή και εμπορία ακρωτηριασμένων σκύλων 1.000 ευρώ ανά ζώο

√ Αναπαραγωγή ακρωτηριασμένων ζώων 1.000 ευρώ ανά ζώο

√ Διοργάνωση έκθεσης με ζώα συντροφιάς χωρίς άδεια 5.000 ευρώ ανά ημέρα εκδήλωσης

√ Πρόκληση φόβου ή πόνου σε ζώο συντροφιάς κατά τη διάρκεια εκδήλωσης ή παράλειψη άμεσης επίβλεψης ζώου συντροφιάς κατά τη διάρκεια εκδήλωσης ή παράλειψη χρήσης φίμωτρου ή απομάκρυνσης από εκδήλωση ζώου συντροφιάς που εκδηλώνει επιθετική συμπεριφορά 1.000 ευρώ ανά ζώο

√ α) Παράλειψη σήμανσης και καταγραφής ζώου συντροφιάς που συμμετέχει σε έκθεση ή

β) προσκόμιση ακρωτηριασμένου ζώου για συμμετοχή του σε έκθεση και αποδοχή του από τον υπεύθυνο που την διοργανώνει 1.000 ευρώ ανά ζώο

√ Παράλειψη κατοχής ενημερωμένων βιβλιαρίων υγείας/διαβατηρίων ζώων συντροφιάς που συμμετέχουν σε έκθεση 1.000 ευρώ για το πρώτο ζώο προσαυξανόμενο κατά 10% για κάθε επόμενο

√ α) Παράλειψη τήρησης των κανόνων ευζωίας, των υγειονομικών διατάξεων και των αστυνομικών διατάξεων περί κοινής ησυχίας για ζώα συντροφιάς που διατηρούνται σε μονοκατοικίες και διαμερίσματα

β) Διατήρηση περισσότερων από 2 ζώων συντροφιάς σε διαμέρισμα πολυκατοικίας, όπου ο κανονισμός απαγορεύει τη διατήρηση ζώων συντροφιάς 500 ευρώ ανά ζώο

√ Διατήρηση και παραμονή ζώου σε κοινόχρηστο χώρο ή σε κήπο πολυκατοικίας 300 ευρώ ανά ζώο

√ Μετακίνηση ή μεταφορά έως 5 ζώων συντροφιάς κατά παράβαση των διατάξεων του Καν 998/2003 και του Καν. 1/2005 500 ευρώ

√ Μετακίνηση ή μεταφορά άνω των 5 ζώων συντροφιάς κατά παράβαση του Π.Δ. 184/1996 και του Καν. 1/2005 1.000 ευρώ

√ Μεταφορά ζώου συντροφιάς σε μέσο μαζικής μεταφοράς χωρίς τήρηση των οριζόμενων στο άρθρο 10 παρ.3 300 ευρώ ανά ζώο

√ Ανυπαρξία ειδικών κλουβιών σε επιβατηγά πλοία για τη μεταφορά μεγάλων ζώων συντροφιάς 5.000 ευρώ

√ Παράλειψη λήψης κατάλληλων μέτρων για την αποτροπή πρόσβασης των αδέσποτων σε απορρίμματα από τους υπευθύνους του άρθρου 11 παρ.1 600 ευρώ

√ Διατήρηση ζώου σε τσίρκο ή θίασο εφόσον χρησιμοποιείται με οποιοδήποτε τρόπο ή για οποιοδήποτε σκοπό στο πρόγραμμά του, πραγματοποιεί παράσταση ή παρελαύνει ή εμφανίζεται σε κοινό 20.000 ευρώ για κάθε ζώο που διατηρείται

√ Διατήρηση ζώου σε επιχείρηση του άρθρου 12 παρ.2 εφόσον χρησιμοποιείται με οποιοδήποτε τρόπο ή για οποιοδήποτε σκοπό στο πρόγραμμά της 10.000 ευρώ για κάθε ζώο που διατηρείται

√ Χρησιμοποίηση ζώου σε υπαίθρια δημόσια έκθεση με σκοπό την αποκόμιση οικονομικού οφέλους 5.000 ευρώ για κάθε χρησιμοποιούμενο ζώο

√ Εκτροφή, εκπαίδευση και χρησιμοποίηση ζώου σε οποιοδήποτε είδος μονομαχίας 10.000 ευρώ για κάθε ζώο

√ Εκτροφή ή/και χρησιμοποίηση σκύλου ή γάτας για παραγωγή γούνας, δέρματος, κρέατος ή για την παρασκευή φαρμακευτικών ή άλλων ουσιών 10.000 ευρώ για κάθε ζώο

√ Κακοποίηση, βασανισμός, κακή ή βάναυση μεταχείριση ζώου και οποιαδήποτε πράξη βίας κατ' αυτού, η πώληση, εμπορία και παρουσίαση-διακίνηση μέσω Διαδικτύου οποιουδήποτε οπτικοακουστικού υλικού όπως βίντεο ή άλλου είδους κινηματογραφικού ή φωτογραφικού υλικού, στα οποία απεικονίζεται οποιαδήποτε πράξη βίας εναντίον ζώου, καθώς και σεξουαλική συνεύρεση μεταξύ ζώων ή μεταξύ ζώου και ανθρώπου με σκοπό το κέρδος ή την σεξουαλική ικανοποίηση ατόμων που παρακολουθούν ή συμμετέχουν σε αυτά. 30.000 ευρώ για κάθε ζώο και για κάθε περιστατικό

√ Εγκατάλειψη τραυματισμένου ζώου μετά από τροχαίο ατύχημα 300 ευρώ

√ Η καθοιονδήποτε τρόπο άρνηση ή παρακώλυση του ελέγχου που πραγματοποιούν τα αρμόδια όργανα βεβαίωσης των παραβάσεων κατά την άσκηση των καθηκόντων ελέγχου καθώς και η μη παροχή ή η παροχή ψευδών, ελλιπών ή/και ανακριβών πληροφοριών και στοιχείων 300 ευρώ

Νομίζω ότι είναι καιρός σε κάθε πόλη να δημιουργηθούν Κινήσεις Πολιτών για την εφαρμογή του νόμου, κάτι ανάλογο που έγινε με τον αντικαπνιστικό νόμο. Στις πόλεις πάντως τα αδέσποτα δεν είναι τόσο κυνηγόσκυλα ή τσοπανόσκυλα. Αυτά είναι λίγα στο σύνολο. Στις πόλεις είναι είτε αυτά που κάποιοι ασυνείδητοι τα ελευθέρωσαν από άλλες πόλεις, είτε αυτά που έχουν αναπαραχθεί από γονείς αδέσποτα και μεγάλωσαν ως αδέσποτα. Τα κυνηγόσκυλα και τα τσοπανόσκυλα δυστυχώς τα βρίσκει κανείς είτε στα όρια των χωριών, είτε στη φύση γενικά. Κι εκεί είναι ένα τεράστιο επίσης ζήτημα. Τα αδέσποτα στη φύση. Οι κυνηγοί και οι βοσκοί πάντως τα σκοτώνουν χωρίς πολλές αναστολές. Δεν τα μεταφέρουν στις πόλεις… Επίσης, επειδή πολλοί αναφέρονται στα παράνομα εκτροφεία και εκπαιδευτήρια σκύλων, αυτά είναι γνωστά και δεν μπορούν να κρυφτούν. Δεν είναι σε τίποτα σπηλιές Όποιος θέλει να εφαρμόσει το νόμο, τα βρίσκει.

Η ελαστικότητα στην εφαρμογή του νόμου και τα στραβά μάτια ΟΛΩΝ μας είναι το πρόβλημα! Όμως η αυτοδιοίκηση έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη, γιατί αυτή είναι κοντά στον πολίτη. Δεν είναι κοντά στον πολίτη ούτε ο εισαγγελέας, ούτε το Υπουργείο. Η Δημοτική Επιτροπή Παρακολούθησης της Διαχείρισης των Αδέσποτων Ζώων Συντροφιάς πρέπει να λειτουργεί ανελλιπώς, διευρύνοντας τη σύνθεσή της με τη συμμετοχή, πέραν αυτών που ορίζει ο νόμος, με εκπροσώπους των κυνηγών και των κτηνοτρόφων, της αστυνομίας, των κτηνιάτρων και του εμπορικού συλλόγου. Να διευρύνει επίσης τις αρμοδιότητές της και στα θέματα εφαρμογής του Νόμου, συμβουλεύοντας και κάνοντας εισήγηση στο Δημοτικό Συμβούλιο για τα θέματα αυτά, και όχι μόνο για το Κυνοκομείο. Το Κυνοκομείο είναι υπηρεσία του δήμου και ανήκει στην αρμοδιότητα του αντίστοιχου αντιδημάρχου.

Λαμία, 27.11.2020
Στέφανος Σταμέλλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Αλέξανδρου

Δεν είναι κανένα... «κουμμούνι», αλλά ο πολύς, γνωστός και μη εξαιρετέος κύριος Πάσχος Μανδραβέλης, ο οποίος μας ενημερώνει από τις στήλες της έγκριτης εφημερίδας «Η Καθημερινη» για τις διαθέσιμες μελέτες σχετικά με το ημερήσιο κόστος χρήσης των ιδιωτικών μονάδων εντατικής θεραπείας: «Σε πανεπιστημιακή μελέτη για το νοσοκομείο Ιωαννίνων το μέσο συνολικό κόστος ανά ημέρα νοσηλείας ήταν 883,2 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου το κόστους μισθοδοσίας ιατρών και νοσηλευτών (ΕΑΠ, Οκτώβριος 2016). Στη διδακτορική της διατριβή η κ. Δήμητρα Γ. Καραμπάτσου για την πανεπιστημιακή ΜΕΘ του νοσοκομείου «Οι Αγιοι Ανάργυροι» το έτος 2011 βρήκε το κόστος λειτουργίας σε 573,18 ευρώ. Η έρευνα που έγινε στη μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Ηρακλείου Κρήτης, για την τετραετία 2014-2017, έδειξε ότι το μέσο κόστος ήταν 464,84 ευρώ ανά ημέρα νοσηλείας (ΕΑΠ, Σεπτέμβριος 2019)» Πηγή: https://www.kathimerini.gr/.../poso-telikos-kostizoyn-oi.../

Σχετικά με το ζήτημα της επίταξης, γενικότερα, διαβάζουμε εμείς οι νομικά αδαείς ότι, αν και δεν απαιτείται αποζημίωση από το Σύνταγμα, η νομοθεσία (νόμος 4442 του 1929, όπως ισχύει) επιτρέπει αποζημίωση που καλύπτει όμως μόνο τη θετική ζημία. https://www.syntagmawatch.gr/trending-issues/peri-epitaxeos/

Για τους ακόμα περισσότερο αδαείς, να εξηγήσουμε ότι θετική ζημία είναι η μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του συμβαλλόμενου μέρους ενώ αποθετική ζημία (ή διαφυγόν κέρδος) είναι το κέρδος που κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα αποκτούσε το συμβαλλόμενο μέρος.

Με απλούστερα λόγια, η νόμιμη αποζημίωση που δικαιούται ο κάθε κλινικάρχης, είναι το πλήρες λειτουργικό κόστος του για τις υποδομές που θα διαθέσει, χωρίς να δικαιούται, πάντα σύμφωνα με τον προαναφερθέντα νόμο που ισχύει από το 1929, κανένα κέρδος.

Το απλούστερο και δικαιότερο θα ήταν, ο λογιστής της κάθε ιδιωτικής μονάδας υγείας, να πιστοποιήσει ενόρκως το λειτουργικό κόστος του πελάτη του, και βάσει αυτού να αποζημιωθεί, χωρίς κανένα «καπέλο». Ο λογιστικός έλεγχος αυτής της δήλωσης θα πρέπει να είναι αντικείμενο ελέγχου και οι ποινές ψευδών δηλώσεων εξοντωτικές.

Οποιοσδήποτε άλλος χειρισμός, δεν μπορεί παρά να μας φέρνει στο νου τους μαυραγορίτες της κατοχής.

Επιμύθιο (αντί της φριχτής μας υποψίας για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα): «Μην ρωτάς τι μπορείς να κάνεις για την πατρίδα σου. Να ρωτάς τι έχει για φαΐ.»~Όρσον Γουέλς




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο mitsos175

Μετά την κατάρρευση του μετώπου στα Νότια, την κατάληψη της στρατηγικής πόλης Σούσα και με το μισό Ναγκόρνο Καραμπάχ ήδη στα χέρια των Αζέρων, η Αρμενία παραδέχτηκε πως έχασε τον πόλεμο και συνθηκολόγησε. Χάνει το Καραμπάχ. Θα μπορούσε, αν ήταν πιο έξυπνη η κυβέρνησή της Αρμενίας, να μην είχε δεχτεί καν επίθεση από το Αζερμπαϊτζάν.

Είχαμε εκφράσει αμφιβολίες αν η Ρωσία, που ως τώρα βοηθούσε την Αρμενία, θα έκανε επέμβαση στον Καύκασο. Η Αρμενική κυβέρνηση πήγε με τις ΗΠΑ αγνοώντας πως οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε μπορούσαν, ούτε ήθελαν να την προστατεύσουν.
Οι Αμερικάνοι θεωρούν την Τουρκία πολύ σημαντικό σύμμαχο. Αυτό ας το λάβουμε υπόψη κι εμείς, όταν λένε τα ΜΜΕ περί φιλέλληνα Αμερικανού Προέδρου, κι άλλες τέτοιες κουταμάρες. Οι Ρώσοι όχι μόνο δεν είχαν λόγο να βοηθήσουν τους Αρμένιους, αλλά μάλλον θέλησαν να δώσουν ένα σκληρό μάθημα στους πρώην συμμάχους τους, τι γίνεται όταν τους αγνοούν.

Στρατιωτικά ο Αρμένικος στρατός κατατροπώθηκε. Παρά την αναμφισβήτητη γενναιότητα των Αρμενίων και το έδαφος που ευνοούσε ως ένα βαθμό τον αμυνόμενο, η υλική και τεχνολογική υπεροχή των Αζέρων προκάλεσαν τεράστιες απώλειες σε έμψυχο και άψυχο υλικό.
Οι Αζέροι αξιοποίησαν την αεροπορική τους υπεροχή που τους έδωσαν τα νέα οπλικά συστήματα.
Οι Αρμένιοι ήταν πίσω στον ηλεκτρονικό πόλεμο που θα δημιουργούσε προβλήματα στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ενώ χρησιμοποιούσαν όπλα παλιά και γνωστά στους αντιπάλους με αποτέλεσμα την εξουδετέρωσή τους. Το μόνο που κατάφεραν ήταν βαριές απώλειες στους στρατιώτες και μισθοφόρους του Αζερμπαϊτζάν. Και πάλι ίσχυσε ο κανόνας. Ο χρυσός (το χρήμα) είναι το κυριότερο όπλο του πολέμου. Η υλική υπεροχή των Αζέρων ήταν συντριπτική και το αποτέλεσμα αναμενόμενο.

Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι να αποφευχθούν οι σφαγές αμάχων. Θα υπάρξει σίγουρα τα απόμενα χρόνια προσπάθεια εκτοπισμού του Αρμενικού πληθυσμού από τους Αζέρους. Έχει χυθεί πολύ αίμα και το μίσος είναι μεγάλο.

Η ΕΣΣΔ είχε κατορθώσει να φέρει ειρήνη μεταξύ των 100 και πλέον εθνοτήτων. Όμως με την κατάρρευση της ο εθνικισμός, ο θρησκευτικός φανατισμός ξαναγύρισαν.

Το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας ανακοίνωσε ότι αναπτύσσει 2000 στρατιωτικούς στο Καραμπάχ σε ειρηνευτικό ρόλο. Οι Ρώσοι επέστρεψαν δριμύτεροι. Οι Αρμένιοι έριξαν ένα Ρωσικό ελικόπτερο σκοτώνοντας 2 Ρώσους «κατά λάθος». Πολλά λάθη, πάρα πολλά.

Η Αρμενία έκανε τεράστια λάθη. Το κυριότερο ήταν πως πίστεψαν τις ΗΠΑ. Θα μπορούσαν επίσης τόσα χρόνια να διαπραγματευτούν μια συμφωνία. Όμως έδειξαν αλαζονεία. Η κυβέρνηση της Αρμενίας δεν βοήθησε το Καραμπάχ. Αντίθετα το χαντάκωσε. Είπαμε πως η όλη υπόθεση θύμιζε έντονα Κύπρο. Σίγουρα μετά την οδυνηρή ήττα θα υπάρξουν εξελίξεις στη χώρα.

Ένα ματωμένο κεφάλαιο έκλεισε. Ένα νέο κεφάλαιο αρχίζει.


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου