Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
του ακτιβιστή

Σέβομαι απεριόριστα την κρίση των πολιτών. Πιστεύω απόλυτα στη δημοκρατία, αν και ο τρόπος που ασκείται η δι' αντιπροσώπων λειτουργούσα και όχι η αμεσοδημοκρατική "μπάζει" από παντού.

Είμαστε λίγες ώρες μετά την έκδοση των τελικών αποτελεσμάτων των εθνικών εκλογών της 7ης Ιουλίου 2019 και λίγες ώρες πριν την ορκομωσία της νέας κυβέρνησης υπό τον Κούλη Μητσοτάκη.

Θα προσπαθήσω να καταγράψω όσο πιο ψύχραιμα μπορώ την άποψή μου.

Κατ' αρχήν αυτό το παραμύθι με τον δήθεν "σοφό λαό που αποφάσισε" κάποτε θα πρέπει να τελειώσει.

Σοφός ΔΕΝ είναι ο λαός που δίνει μια πλειοψηφία 86,62 % σε μνημονιακά κόμματα, σε κόμματα που ευθύνονται εξ ολοκλήρου ή επιμέρους για την κατοχή της χώρας στους δυνάστες της. Σ' αυτούς που την μετέτρεψαν σε προτεκτοράτο. Σ' αυτούς που ανέχονται να βρίσκονται σε κυβερνήσεις που λειτουργούν ως υπαλληλικό προσωπικό στους Γερμανούς και τους Αμερικάνους.

Δεν με ενοχλεί καθόλου που ο "πάνσοφος" ελληνικός λαός στέλνει στα βουλευτικά έδρανα αναγορεύοντάς τους σε πατέρες του έθνους τραγουδιστές, χορεύτριες, μοντέλες, διασκεδαστές κλπ κλπ
Απλά αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά ο τρόπος επιλογής πολλών Ελλήνων του 2019.

Με ενοχλεί αφόρητα όμως η αμνησία που έχει κυριεύσει τους πολίτες αφού φέρνουν στην κυβέρνηση την δεξιά, που ευθύνεται εξ ημισείας τουλάχιστον με το ΠΑΣΟΚ τόσο για την αλλοίωση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ και την εισαγωγή στα μνημόνια, και την γνωρίζουμε διαχρονικά ως εκφραστή της χειρότερης εργασιακής βαρβαρότητας.

Με ενοχλεί αφόρητα που έμμεσα ο "σοφός λαός" ουσιαστικά δίνει άφεση σε αυτούς που μας επιβάρυναν με τα εκατοντάδες εκατομμύρια που χρωστούν, δηλ. τη ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ, ΚΙΝΑΛ, ΕΛιά, Δημοκρατική συνεργασία κλπ κλπ.

Με ενοχλεί αφόρητα που η οικογενειοκρατία εξακολουθεί να γίνεται αποδεκτή για άλλη μια φορά και οι δυναστείες, που θεωρητικά ανάγονται στην εποχή των κοτσαμπάσηδων, δεν λένε να μπουν στο περιθώριο. Κι αυτό γίνεται με την ψήφο του "πάνσοφου ελληνικού λαού" που θεωρεί πως ο Κούλης θα μας σώσει από ότι και η οικογένειά του και ο ίδιος προκάλεσε.

Με ενοχλεί αφόρητα που ο φόβος της δεξιάς διακυβέρνησης (που έχει τον ίδιο ξένο εντολέα, όπως και οι προηγούμενες) συσπειρώνει και δίνει ένα ποσοστό 31,53% σε ότι πιο δόλιο, ψευδές και απατεώνικο πολιτικό σχηματισμό κυβέρνησε τα τελευταία χρόνια. Απόδειξη πως οι περήφανοι συμπολίτες μας δεν επιχειρούν καν να ξεφύγουν από το σύμπλεγμα του φόβου.

Με ενοχλεί που η εναλλακτική ψήφος περιορίστηκε σε δύο γκροτέσκ κόμματα του συστήματος, τη ΜέΡΑ25 και την Ελληνική Λύση που κατά τη γνώμη μου θα αποτελέσουν τις ουρές των δύο πρώτων κομμάτων.

Δεν παραγνωρίζω το θετικό της εξόδου μετά από 7 χρόνια των χρυσαύγουλων από την Βουλή, αφού κι αυτά παίξανε το ρόλο τους, για όσο χρονικό διάστημα συνέφερε στο καθεστώς. Δεν είμαι από αυτούς που βιάζονται να πουν "τέλος ο φασισμός", γιατί το σύστημα μπορεί να τα ανακαλέσει από την εφεδρεία σε ανύποπτο (ή μάλλον ύποπτο) χρόνο.

Με στενοχωρεί τέλος πολύ που δεν κατάφερε το κόμμα της ΠΛΕΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ να πείσει για τις προθέσεις του ικανό αριθμό Ελλήνων πατριωτών ώστε να εισπράξει το ποθητό 3% και να συμμετάσχει ως το μοναδικό αντίβαρο σοβαρής, αντιμνημονιακής και υπεύθυνης αντιπολίτευσης στη νέα Βουλή.

Εμείς ως Πλεύση Ελευθερίας συνεχίζουμε, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου στον δρόμο αντίστασης με το ίδιο πείσμα και αποφασιστικότητα εκτός Βουλής προς το παρόν και καλούμε τους πολίτες να συσπειρωθούν στις τάξεις μας.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ !!!
του Πέτρου Φωτίου


Και πάλι θα ψηφίσουμε! Όχι για να έρθει ο ικανότερος που θα πάει τον τόπο μπροστά. Αλλά για να φύγει ο άχρηστος. Με αυτή την παράλογη λογική ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια, τις τελευταίες δεκαετίες. Έτσι, για να φύγει ο Καραμανλής φέραμε τον Παπανδρέου, για να φύγει ο Παπανδρέου, φέραμε τον Σαμαρά, για να φύγει ο Σαμαράς φέραμε τον Τσίπρα και τώρα για να φύγει ο Τσίπρας από ότι φαίνεται θα ψηφίσουμε για πρωθυπουργό, τον Μητσοτάκη.

Μπορεί φαινομενικά να τους αλλάζουμε, αλλά στην πραγματικότητα συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν. Κανένας από τους αρχηγούς ή από τους ανίκανους υπουργούς, δεν έχει φύγει, δεν έχει απομακρυνθεί. Το σίγουρο είναι, ότι όποιον δεν ψηφίσουμε, με σκοπό να τον τιμωρήσουμε και δεν εκλεγεί βουλευτής....αυτός τη θέση του στην κυβέρνηση ή στο κόμμα θα συνεχίσει να την έχει εξασφαλισμένη.

Χρόνια λοιπόν, οι ίδιοι και οι ίδιοι. Είμαστε ίσως και η μόνη χώρα που αντί να έχει μία Βουλή στελεχωμένη με ικανούς εκπροσώπους, έχουμε μία Βουλή, ανίκανων γερόντων. Είμαι και εγώ στο ίδιο δίλημμα όπως πολλοί από μας, εαν θα πρέπει να πάω να ψηφίσω και τι να ψηφίσω. Όχι για να φτιάξω το δικό μου μέλλον, αλλά για να διορθώσω μια αδικία. Θα ήθελα για μία μοναδική φορά να ακούσω τους πιο νέους και όχι εγώ να καθοδηγώ το μέλλον τους με τις επιλογές μου. Να πάψω μέσα σπό την επιλογή μου να τιμώ τους προγόνους και το δήθεν ένδοξο παρελθόν μας και να τιμήσω τη γνώμη των απογόνων μας.

Θα ήθελα έτσι να βάλω και εγώ, τώρα στο τέλος, ένα λιθαράκι και να ψηφίσω κάτι που να έχει Ελπίδα και μέλλον για τους νεότερους, κάτι που θα τους κάνει να παραμείνουν σε αυτό τον τόπο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Άποψη
Η εικόνα ενός τοπίου όπως φαίνεται από ένα συγκεκριμένο σημείο, συνήθως κάπου ψηλά.
Η οπτική γωνία από την οποία βλέπει κάποιος ένα πράγμα, μια υπόθεση, ένα ζήτημα.
Η γνώμη που έχει κάποιος για κάτι.

Γνώμη
Η άποψη κάποιου για ένα ζήτημα.
Η κοινή γνώμη: η γενικότερη στάση της κοινωνίας, η ίδια η κοινωνία.
“Κατά την ταπεινή μου γνώμη”: Έκφραση που συνηθίζεται στο διαδίκτυο και σε άλλα κείμενα.

   Τι πραγματικά είναι η γνώμη – άποψη;
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι είναι μια πνευματική διεργασία.
Κάθε πνευματική διεργασία γίνεται στον ανθρώπινο εγκέφαλο, με αναπτυγμένη σε κάποιο βαθμό τη νόηση.
Τα φυτά και τα ζώα στερούνται άποψης.
Για ευνόητους λόγους και τα μωρά. Και όχι μόνον!...

   Η ανθρώπινη νόηση, έχει τρεις κλάδους.
Το συναίσθημα, την λογική και τη συνείδηση.
Και οι τρεις ανωτέρω κλάδοι, αναπτύσσονται σε κάθε άτομο χωριστά, ανάλογα με την διαπαιδαγώγηση, ανάλογα με το υπάρχον νοητικό υπόβαθρο που έχει κατακτήσει η ομάδα που τα διαπαιδαγωγεί, όσο και του μέσου διαπαιδαγώγησης. 
Αλλά η νόηση είναι ώριμη στα άτομα, όταν τα άτομα αυτά μέσα από την θεωρητική ή στοχαστική τους προσπάθεια, σε συνδυασμό με την εμπειρική τους διατριβή όσο και με την συναναστροφή με τα άτομα της ομάδας, κατορθώνουν να συμβιβάζουν αρμονικά και τους τρεις κλάδους της νόησης. Δηλαδή τα, συναίσθημα, λογική και συνείδηση.  

   Θα μου πείτε ότι αυτό απαιτεί πολύ χρόνο για να επισυμβεί σε κάθε άτομο χωριστά!

   Και λοιπόν; Θα τρώγατε ένα άγουρο φρούτο; Θα πηγαίνατε εκδρομή με το αυτοκίνητο, βάζοντας οδηγό την δεκάχρονη κόρη σας; Θα δεχόσασταν να σας κάνει εγχείρηση αφαίρεσης χολής, ο γιος σας που είναι πρωτοετής φοιτητής ιατρικής;

   Κάθε γνώμη – άποψη, δεν απαιτεί το σύνολο της πνευματικής δυνατότητας στην πιο άριστη σύνθεση.
Γι αυτό υπάρχει και η συζήτηση.
Επί παραδείγματι:
“ - Θάνο είμαι έγκυος!  
   - Μα Μαίρη, τα δίδυμα δεν χρόνισαν ακόμη!..
   - Θάνο, καταλαβαίνω ότι θα είναι δύσκολα, αλλά θέλω να το κρατήσουμε!
   - Μαίρη, δεν ξέρω, τα έχω χαμένα...
   - Θάνο...
   - Μαίρη, ξέρεις την οικονομική μας κατάσταση...”
Στο παραπάνω παράδειγμα, η Μαίρη, χαρούμενη από τη νέα της εγκυμοσύνη, εκφράζει μια άποψη χρησιμοποιώντας μόνο το συναίσθημα. Ο Θάνος μη συμμεριζόμενος την χαρά της Μαίρης, αρχικά δείχνει την συναισθηματική του κατάσταση εκφράζοντας την δυσάρεστη έκπληξη του. Κατόπιν προσπαθεί να προσθέσει την “λογική” της οικονομικής δυσπραγίας...
Τι θα μπορούσε να προσθέσει η συνείδηση;
Η συνείδηση, θα μπορούσε να τους έχει κάνει να προλάβουν μια πρόωρη εγκυμοσύνη.
Η συνείδηση, αναγνωρίζοντας τη διάσταση του θέλω από το μπορώ, θα μπορούσε να βάλει στο τραπέζι της συζήτησης τους άμεσους συγγενείς.
Η συνείδηση της μεγάλης ομάδας, που γνωρίζει τα “ανθρώπινα”, θα μπορούσε να έχει λύσεις για κάθε τέτοια περίπτωση, εφ' όσον στέργει τα άτομα, την οικογένεια και χαίρεται που ένας νέος άνθρωπος θα πλουτίσει την ίδια.

   Πολλές φορές οι άνθρωποι, εκφράζουν γνώμη χρησιμοποιώντας μόνο το συναίσθημα ή μόνο τη λογική. Πολλές φορές εκφράζουν γνώμη ή άποψη με ελλιπή γνώση του αντικειμένου για το οποίο εκφράζονται.
Φυσικά η άποψη – γνώμη που εκφράζεται έτσι, δεν μπορεί να θεωρηθεί “βάσιμη”.
Η συζήτηση είναι ένα μέσον για να συμπληρωθεί το συναίσθημα με λογική, η λογική με συναίσθημα, η άγνοια με γνώση. Έτσι χτίζεται η ατομική συνείδηση, έτσι χτίζεται η κοινή συνείδηση που μπορεί να οδηγήσει σε “ασφαλή” απόφαση. Γιατί, ακόμη κι αν η ζωή διαψεύσει την ορθότητα της απόφασης, το ότι πάρθηκε “κοινή συναινέσει” επιμερίζει την ευθύνη του λάθους, όσο και δημιουργεί τις προϋποθέσεις συμμετοχής σε μια προσπάθεια αλλαγής πορείας.

   Το θέμα είναι, ότι και το εργαλείο συζήτηση, έχει πολλές προϋποθέσεις για να λειτουργήσει σωστά. Πρωτίστως η ανάλογη διαπαιδαγώγηση πρέπει να έχει εφοδιάσει τα άτομα με τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις του εργαλείου αυτού.
Δεν συζητάς μ' ένα βρέφος.
Δεν συζητάς μ' ένα μεθυσμένο ή επηρεασμένο από “ουσίες”.
Δεν συζητάς μ' ένα φανατισμένο σε ορισμένη άποψη, που βίαια προσπαθεί να την επιβάλλει.
Δεν συζητάς με κάποιον που διαπιστώνεις ότι η πρόθεση του είναι να σε εξαπατήσει.
Δεν συζητάς με κάποιον που αδιαφορεί για την δική σου άποψη.
Συζητάς με κάποιον ή κάποιους, με καλή πρόθεση να δεχθείς και να λάβεις γνώση και αλήθειες που η δική σου συνειδητότητα δεν μπόρεσε να συλλάβει, θεωρώντας για τους άλλους ότι δεν συντρέχει καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις αδυναμίας συζήτησης.
Η ίδια η συζήτηση θα δείξει αν ο άλλος, “σκέφτεται” σαν βρέφος, σαν μεθυσμένος, είναι υποκριτής, φανατικός, αδιάφορος.
Η συζήτηση “παιχνίδι”, δηλαδή η εκφορά λόγου, χωρίς συγκεκριμένο θέμα και στόχο, χωρίς “ισηγορία” και “παρρησία”, δεν είναι συζήτηση, είναι αερολογία. Φυσικά αυτού του είδους η συζήτηση, δεν δημιουργεί γνώμη ή άποψη.

   Στο ανθρωποσύνολο, εδώ και αιώνες, αλλά και στις υποομάδες του, κυριαρχούν δύο είδη συζήτησης.
Στο ένα, οι συζητώντες λαμβάνουν υπ' όψιν και τους μη μετέχοντες στη συζήτηση.
Επί παραδείγματι, όταν συζητούν οι περισσότεροι γονείς, λαμβάνουν υπ' όψιν και τα παιδιά. Τις πιο πολλές φορές πρώτα αυτά! Έτσι στήνεται και ζωοδοτείται η οικογένεια.
Στο άλλο, οι συζητώντες θεωρούν τους μη μετέχοντες στη συζήτηση αναλώσιμους.
Επί παραδείγματι,
“Χαμογελώντας και στα αγγλικά, ο κ. Τσακαλώτος είπε: «δεν υπάρχει κομψός τρόπος για να το διατυπώσω, αλλά αυτοί οι άνθρωποι -οι παλαιοί συνταξιούχοι- θα τεθούν εκτός συστήματος με φυσικό τρόπο.»”.
Ή,
“Κάποτε, ήταν ευκολότερο να ελέγξεις ένα εκατομμύριο ανθρώπους από το να τους σκοτώσεις. Σήμερα, είναι είναι ευκολότερο να σκοτώσεις ένα εκατομμύριο ανθρώπους από το να τους ελέγξεις.” Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι.

   Δεν θα διαφωνήσω μαζί σας ότι έχει επικρατήσει το δεύτερο είδος συζήτησης.
Οι ολιγαρχίες που επικράτησαν ανά τους αιώνες, κατέστησαν τους πολλούς σκλάβους. Σε διαφορετικό βαθμό ίσως, αλλά σκλάβους.
Ο σκλάβος δεν αναπτύσσει νόηση και κατά συνέπεια άποψη – γνώμη.
Ο σκλάβος υιοθετεί την άποψη που του σερβίρουν τα αφεντικά σαν δική του.
Γι αυτό οι πρόγονοι μας έθεταν σαν υπέρτατο αγαθό την Ελευθερία! 

   Τα τελευταία χρόνια, με το πέρασμα της πληροφόρησης σε “ιδιωτικές επιχειρήσεις”, όλη η πληροφορία είναι ελεγχόμενη. Μέγα μέρος του ανθρωποσυνόλου παπαγαλίζουν την “άποψη” της τηλεόρασης, χωρίς να το αντιλαμβάνονται. Με το ψέμα και την ανοησία να έχουν κατακλύσει το μεγαλύτερο μέρος της διαδιδόμενης πληροφόρησης, πώς να υποπτευθεί ο καθένας το ύπουλο “παιχνίδι”;!!..
Πώς να εξηγήσεις σε άνθρωπο της προ Χριστού εποχής τα οφέλη του εξηλεκτρισμού;
Πώς να εξηγήσεις σε δούλους της εύκολης αλλά νοθευμένης πληροφόρησης, ότι η αληθινή άποψη για να κατακτηθεί απαιτείται προσπάθεια και στοχασμός; 
Έχετε ακούσει ή διαβάσει την παραβολή του “Σπηλαίου του Πλάτωνα”; Κάπως έτσι!

   Σε λίγο χρονικό διάστημα έχουμε εκλογές!
Εκλογές σημαίνει εκφράζω άποψη. Οι εκλογές δεν είναι σαν την επιλογή μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, που θα υποστηρίζεις! Οι εκλογές καθορίζουν την ζωή σου, την οικονομική σου επάρκεια, την πορεία της χώρας σου και πολλά άλλα.
Γνωρίζω ότι: “Αν με τις εκλογές μπορούσε να αλλάξει κάτι, το “σύστημα” θα καταργούσε τις εκλογές!”.
Τότε όμως, μήπως δέχεσαι το χρηματο-καζινο-καπιταλιστικό σύστημα σαν απόλυτο αφέντη; Σαν θεό στη θέση του πνευματικού Θεού; Γιατί να μην αλλάξουμε και το σύστημα;
Παλιότερα, αιτήματα του πολιτικού κόσμου ήταν: “Καθιέρωση οχτάωρης εργασίας”, “Δημόσιο δωρεάν σχολείο”, “Εθνική Ανεξαρτησία”, “Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία!”, “114”. Και τα πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό, γιατί είχαν πολιτική άποψη!
Σήμερα το δίλημμα είναι Μητσοτάκης ή Τσίπρας. Τουλάχιστον αυτό προσπαθεί να πείσει η τηλεόραση! Είναι πολιτική άποψη το “θέλω έναν από τους δύο”;
Δηλαδή, η Ελευθερία των πολιτών είναι εξασφαλισμένη (πώς;), η κοινωνική Δικαιοσύνη παρούσα και ενεργή (αλήθεια;), η Οικονομική ευμάρεια προφανής (εδώ γελάμε;), η Συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις του κράτους κοινή πρακτική (τι λέτε;) και το μόνο που απομένει είναι η επιλογή ενός από τα δύο πρόσωπα;    

   Είναι Δημοκρατία αυτό;
   Στοχάσου και Αρκεί!     


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Δεν ξέρω αν χρειάζονται χρόνια κι εμπειρίες στην πλάτη σου ή ειδικές σπουδές για να μπορέσεις να δεις το πασιφανές.
Δεν γνωρίζω αν είναι δύσκολο να αντιληφθείς και να κατανοήσεις το αυτονόητο.
Και βέβαια δεν θα πιάσουμε το κουβάρι από την αρχή του (θα μπορούσε να ξεκινήσει κανείς από την σύσταση του Ελληνικού κράτους) γιατί οι ομοιότητες αλλά κυρίως οι συνέπειες έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά γνωρίσματα και αναφορές.
Ας πάμε μόλις δέκα χρόνια πίσω.
Τότε που αλλάξανε τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ με απόρροια την μετάβαση του γόνου της μιας δυναστείας στο Καστελόριζο και την είσοδο στα μνημόνια και την παράδοση της χώρας στην ΑΜΕΣΗ πλέον διακυβέρνηση του ξένου παράγοντα. Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες (δεν ξέχασες). Φτωχοποίηση των Ελλήνων σε χρόνο ντε τε,  μετατροπή της χώρας σε επίσημο προτεκτοράτο. Άμεση υπήρξε η αντίδραση των πολιτών που όχι απλώς είδαν την κατάντια και τις ευθύνες του ξενόδουλου πολιτικού συστήματος αλλά ανέλαβαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους υψώνοντας ένα τεράστιο κίνημα αντίστασης, το κίνημα των πλατειών, των αλληλέγγυων, των χωρίς μεσάζοντες, των πρωτοβουλιών σε όλη τη χώρα. Κύρια σημείο αντίστασης, η πλατεία Συντάγματος, όπου αυθόρμητα και ενστικτωδώς ενώθηκε η οργή ενάντια στη φαυλότητα του συστήματος.
Τρόμος κυρίευσε το καθεστώς και τους ξένους ηγήτορές του. Έντρομος παραιτήθηκε ο ΓΑΠ και ξεκίνησε το γαϊτανάκι ανασυγκρότησης του καθεστώτος με συγκυβερνήσεις πασοκοδεξιές.
Η ουσιαστική όμως απάντηση του συστήματος ήταν οι προβοκατόρικες δολοφονίες στη Μαρφίν και τα χημικά στο σύνταγμα (που από τύχη δεν είχαμε νεκρούς).
Γιατί να μην φανταστούμε πως από τότε το σύστημα ετοίμαζε την διάδοχη κατάσταση που θα περνούσε τις επιταγές του; Γιατί αποκλείεται να οδηγηθεί το μυαλό μας στον καθοδηγούμενο διχασμό της πλατείας σε άνω και κάτω; Γιατί να μην είχε σχεδιαστεί η συνέχεια σε κάποιο τραπέζι του Τέξας ή της Ουάσιγκτον;
Γιατί η ανάθεση της αντίστασης πέρασε χωρίς να ανοίξει μύτη από τις πλατείες στον ΣΥΡΙΖΑ;
Γιατί όλοι (ή οι περισσότεροι) επαναπαύτηκαν με την προοπτική της νίκης της "αριστεράς";
Από ποιούς αρθρώθηκε ένας κομματικός μηχανισμός για να γίνει κόμμα εξουσίας;
Διδασκόμαστε από τις οβιδιακές μεταμορφώσεις του μέσα σε μόλις 4 χρόνια;
Τί σχέση έχει το κομμάτι εκείνης της αριστεράς με την διακυβέρνηση της τετραετίας και το τραβεστί σημερινό κόμμα; (προοδευτική συμμαχία).
Το καθεστώς έχει πάντα τις εναλλακτικές του. Σπάνια καταλαμβάνεται εξ απροόπτου. Γνωρίζει πριν από μας για μας.
Έτσι ακόμη και στις χρονικές περιόδους που φαίνεται ισχυρό δεν επαναπαύεται. Γεμίζει τις δεξαμενές σχηματισμών που θα χρησιμοποιήσει αργότερα ή και τις ενισχύει με μελλοντικά πρόθυμα μέλη ή αλλιώς τους γνωστούς πολιτικούς γυρολόγους.
Ή όταν αναγνωρίζει πως αδυνατεί με τσαμπουκά να περάσει τις επιδιώξεις του λόγω υπερχρέωσης των συνήθων υποτακτικών τότε φροντίζει να ανανήπτει,' μη φειδώμενο συνεργασιών με "αριστερές" εναλλακτικές που αναλαμβάνουν "να κάνουν τη δουλειά".
Σ' αυτή τη χρονική φάση που βρισκόμαστε η πρόθυμη "αριστερά" προς το παρόν προσέφερε τις υπηρεσίες της. Θα επιδιωχθεί να παραμείνει διαθέσιμη σε μελλοντική ενδεχόμενη πρόσκληση. Μέχρι τότε (έστω για λίγο) έρχονται οι προηγούμενοι. Η δεξιά με τον άλλο γόνο δυναστείας βρίσκεται προ των πυλών (ο άλλος γόνος της τρίτης δυναστείας είναι σε αγρανάπαυση). Και φυσικά γεμίζονται τα αμπάρια του καθεστώτος με σχηματισμούς καταπλάσματα και διανοητές γυρολόγους που δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να προσφέρουν στο φαυλοκρατούμενο σύστημα και στον ξένο παράγοντα.



Πάντοτε όμως, σε όλες τις φάσεις της παγκόσμιας ιστορίας, υπάρχουν και οι μη ελεγχόμενες παράμετροι που μπορούν να εκτρέψουν ή να οδηγήσουν σε παρεκκλίσεις από την θεωρούμενη "ορθή" διαδρομή. 
Όσο κι αν θεωρούνται οι λαοί ευκολοδιαχειρίσιμοι από τα καθεστώτα πολλές φορές ξυπνάει στην ψυχή των πολιτών το αίσθημα της αποτίναξης του ζυγού.
Και τότε δημιουργείται ένα ρεύμα στις κοινωνίες. Ένα ρεύμα πολιτών που έχει μια άγρια διάθεση να χαλάσει τα σχέδια του συστήματος.
Ξέρουν οι πολίτες τι πρέπει να κάνουν, γνωρίζουν τη δύναμή τους και είναι σίγουροι γι' αυτούς που μπορούν να τους εκπροσωπήσουν.
Ας ελπίσουμε ότι υπάρχει η διάθεση από τους υπερήφανους Έλληνες πολίτες να χαλάσει για άλλη μια φορά τα σχέδια του συστήματος. 
Θα το δούμε στις 7 Ιουλίου.
To κακοτράχαλο ορεινό οδικό δίκτυο αποδείχτηκε ο χειρότερος εχθρός των ιταλικών οχημάτων. Σύντομα, για τις επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα τετράποδα!
Πηγή: Archivo Ufficio Storico. Stato Maggiore Esercito.

του Mηνά Λάγγαρη

Rastrellare στα ιταλικά σημαίνει χτένισμα, εκκαθάριση. Για μια τέτοια επιχείρηση εκκαθάρισης (rastrellamento), που πήρε και το κωδικό όνομα «Operazioni K», ξεκίνησαν, στις 3 Δεκεμβρίου 1942, από τις βάσεις εκκίνησής τους, διάφορες ενισχυμένες φάλαγγες που έφεραν τα ονόματα των διοικητών τους (Brancaccio, Valentino, Crocella, Piras και Bottini). Οι φάλαγγες ανήκουν σε τρεις διαφορετικές μεραρχίες που έχουν σκοπό να περικυκλώσουν την Ευρυτανία από Βορρά (Modena), από βορειοανατολικά (Pinerolo) και από δυτικά-νοτιοδυτικά (Casale).

Ο κρότος της ανατίναξης του Γοργοπόταμου είναι τόσο ηχηρός που αναγκάζει την Ανώτατη Διοίκηση του Regio Esercito να λάβει δραστικά μέτρα. Οι πληροφορίες μιλούν για ομάδες ανταρτών που αλωνίζουν στην περιοχή και μάλιστα για ομάδες που έδρασαν στον Γοργοπόταμο. Ετσι η παραδειγματική εξόντωσή τους κρίνεται επιτακτική.

Τη διεύθυνση της επιχείρησης αναλαμβάνει από το Αγρίνιο ο στρατηγός Mario Maggiani της Casale, έξαλλου η Αιτωλοακαρνανία, μεγάλα κομμάτια της Ευρυτανίας, της Φωκίδας, ώς και η Αράχοβα αποτελούν την «επικράτειά» του.

Στο άρθρο αυτό θα παρακολουθήσουμε την πορεία και ιδίως τη δράση της φάλαγγας Bottini, που δυναμικά εξορμά από τη μεγάλη βάση της Casale στον Αγιο Βλάσιο Τριχωνίδας.

O συνταγματάρχης Armando Bottini είναι ο διοικητής του 12ου Συντάγματος. Τη φάλαγγα που φέρει το όνομά του αποτελούν δύο ισχυρά τμήματα. Το πρώτο είναι το ΙΙ/12 τάγμα ενισχυμένο με διμοιρία όλμων των 81mm και μια «ομάδα» 2 πυροβόλων των 47/32.

Το δεύτερο, υπό τη διοίκηση του 1o Seniore [1] Consonni, αποτελείται από 2 λόχους του ΧΧΧVI τάγματος Μελανοχιτώνων, 2 λόχους του Ι/11 τάγματος, διμοιρία πολυβόλων και διμοιρία όλμων των 81mm. Συνολική δύναμη όλης της φάλαγγας, 45 αξιωματικοί και 970 οπλίτες με 274 υποζύγια.



Η διαδρομή που θα ακολουθήσουν έχει ως εξής: Αγιος Βλάσιος-Επισκοπή-Κεράσοβο και στις 5 Δεκεμβρίου πλησιάζοντας 2 χλμ. έξω από τη Χρύσω θα πάρουν την πρώτη γεύση από το αντάρτικο ντουφέκι. Ο καπετάν Ερμής (Βασίλης Πριόβολος) του Αρχηγείου Ευρυτανίας, με περιπετειώδη τρόπο και με μόνο 28 αντάρτες, θα ξεφύγει από τον ιταλικό κλοιό και θα πιάσει πρώτος τα στενά της Σουίλας, στην είσοδο του χωριού.

Ετσι όταν οι προφυλακές της φάλαγγας πλησιάσουν, δέχονται έναν καταιγισμό πυρών και υποχωρούν αφήνοντας πίσω τους 2 νεκρούς και 11 τραυματίες. Στις 6 Δεκεμβρίου οι Ιταλοί θα παραμείνουν έξω από τη Χρύσω και θα εκτελέσουν 2 ομήρους και 5 συλληφθέντες αντάρτες. Τελικά, στις 7 Δεκεμβρίου, με χίλιες προφυλάξεις, θα εισέλθουν στο ερημωμένο χωριό και θα το πυρπολήσουν.

Στις 8 Δεκεμβρίου η φάλαγγα θα συνεχίσει την πορεία της και θα φτάσει στο Μύρισι. Την επομένη στην Παραμερίτα και στις 10 Δεκεμβρίου θα μπει στα ερημωμένα Αγραφα που θα παραδοθούν και αυτά στις φλόγες.

Μία μέρα μετά θα επιστρέψει στη Χρύσω, από εκεί μέσω Βίνιανης στις 13 Δεκεμβρίου, στις 4 το απόγευμα, θα μπει στο Καρπενήσι για ανασυγκρότηση και ξεκούραση.

Την ημέρα που η Χρύσω πυρπολούνταν, μια άλλη φάλαγγα (γύρω στους 200 αντάρτες) με επικεφαλής της τον Αρη και τον νεοφερμένο από την Αθήνα Λευτεριά (Βαγγέλη Παπαδάκη) έμπαινε στην παλαιά Γιαννιτσού Φθιώτιδας. Την αποτελούσαν, σε ένα σώμα, αυτά που σύντομα θα ονομάζονταν Αρχηγεία Φθιώτιδας και Παρνασσίδας.

Στην είσοδο του χωριού, με τον καπετάνιο τους Νάκο Μπελή να στρίβει φιλάρεσκα τα τσιγκελωτά του μουστάκια, θα τους υποδεχτούν εντυπωσιακά οι αντάρτες του Αρχηγείου Δομοκού (περίπου 130), παραταγμένοι σε διπλή σειρά, ντυμένοι σχεδόν ομοιόμορφα φορώντας αντί για δίκοχο μαύρα γούνινα καλπάκια, λάφυρα από τους «Λεγεωνάριους του Πριγκιπάτου» [2] , που με μεγάλη επιτυχία εξόντωσαν.

Η ατμόσφαιρα είναι πανηγυρική. Πριν από τρεις μήνες, όταν ο Αρης «κατηφόρισε» προς την Γκιόνα είχε μια ντουζίνα μόνο αντάρτες, ενώ ο Μπελής δεν είχε ούτε δέκα.

Η ικανοποίηση είναι διάχυτη και οι μπαρουτοκαπνισμένοι νικητές του Γοργοπόταμου μαζί με τους ενθουσιώδεις Δομοκίτες θα ξεκινήσουν, την επομένη, για την Ευρυτανία.



Η πορεία τους είναι: Νέα Γιαννιτσού-Τσούκα-Σπερχειός-Φτέρη-Γαρδίκι Ομιλαίων. Στη διάρκειά της ο αριθμός τους διαρκώς αυξάνει από νέες κατατάξεις με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτήν του παπά Κώστα Τζεβελέκα από την Κολοκυθιά, του ηρωικού Παπακουμπούρα.

Στο Γαρδίκι, στις 14 Δεκεμβρίου, θα γίνει η γενική συνέλευση σχεδόν 400 ανταρτών. Θα εκλεγεί 5μελές αρχηγείο, ένα 15μελές συντονιστικό όργανο και θα αποφασιστεί η καταδίωξη της ομάδας των λιποτακτών Γκέκα-Βάρδα καθώς και η «περιοδεία» των ανταρτών στην Ηπειρο για να συναντήσουν τον Ζέρβα.

Η πορεία θα συνεχιστεί προς Πουγκάκια (πτώση από το άλογο και αιμόπτυση του Αρη)-Κρίκελλο (απότιση φόρου τιμής στον δάσκαλο Σαξώνη) και στις 17 θα στρατοπεδεύσουν στο Μικρό Χωριό.

Το σκεπασμένο από πυκνή ομίχλη κρύο πρωινό της 18ης Δεκεμβρίου θα βρει τη Φάλαγγα Consonni [3] , στις 8 ακριβώς, να εξορμά προς την κατεύθυνση του Προυσού για να «χτενίσει», σύμφωνα με τον προγραμματισμό της επιχείρησης, και τη συγκεκριμένη περιοχή.

Από την άλλη μεριά το αντάρτικο τμήμα απολάμβανε, ύστερα από ένα χορταστικό πρωινό, κάποιες σπάνιες στιγμές ξεκούρασης οι οποίες όμως ανακόπηκαν βίαια καθώς ο λαχανιασμένος σύνδεσμος Κουτσογιέννης ήρθε από το Μεγάλο Χωριό φέρνοντας τα νέα. Τα καραούλια εντόπισαν μεγάλη ιταλική φάλαγγα να πλησιάζει στον Γαύρο. Επικράτησε αναστάτωση. Σε μια εσπευσμένη σύσκεψη του Αρη με τον Λευτεριά και τον Μπελή, αποφασίστηκε να χτυπηθεί ο εχθρός. Οι άμαχοι άρχισαν να ανηφορίζουν προς τη Χελιδόνα, ενώ οι αντάρτες έτρεξαν να πιάσουν θέσεις.

Δύο ομάδες [4] της Παρνασσίδας και δύο του Δομοκού πήραν θέση στα υψώματα πίσω από το πέτρινο γεφύρι που ζεύει τον Ξηριά, τον χείμαρρο που κυλάει μέσα στη ρεματιά παράλληλα με τον χωματόδρομο που ενώνει το Μικρό με το Μεγάλο Χωριό (βλέπε σχεδιάγραμμα της μάχης). Διοικητής της διάταξης -ποιος άλλος;- ο έμπιστος και αποτελεσματικός Νικηφόρος (Δημήτριος Ν. Δημητρίου) που με μια ομάδα της Παρνασσίδας «έπιασε» την αριστερή όχθη του χειμάρρου.

Η αυτοαποκαλούμενη 6η Δομοκίτικη Ομάδα του καπεταν Οθρυ (Γιώργος Δουατζής) ταμπουρώθηκε ακόμα πιο αριστερά, δίπλα στον Νικηφόρo, στην ξεροπλαγιά που οι ντόπιοι ονομάζουν Τσίρη.

Στη δεξιά όχθη και λίγο πιο ψηλά τη θέση κατέλαβε η άλλη ομάδα της Παρνασσίδας, με επικεφαλής τους Λάμπρο-Πελοπίδα. Τέλος, ακόμη πιο δεξιά τάχθηκε η άλλη ομάδα του Δομοκού με τον επίσης Νικηφόρο (δάσκαλο Ν. Καρκάνη). Σχηματίστηκε έτσι ένα πέταλο το οποίο αποσκοπούσε να εγκλωβίσει μέσα στη ρεματιά όσο περισσότερους επιτιθέμενους. Ο Αρης κράτησε την κύρια δύναμη, σαν εφεδρεία, ώστε να δώσει, την κατάλληλη στιγμή, το αποφασιστικό χτύπημα.

Οι μαχητές ταμπουρώθηκαν όσο καλύτερα μπορούσαν και με το δάχτυλο στη σκανδάλη ατένιζαν νευρικά απέναντι στο Μεγάλο Χωριό.

Πράγματι στις 11.45 η ιταλική φάλαγγα εμφανίστηκε να εισέρχεται στο Μεγάλο Χωριό, ενώ ένα μεγάλο τμήμα της μπήκε στη ρεματιά με κατεύθυνση το Μικρό Χωριό.

Ηταν ολόκληρο το ΙΙ/12 που με εμπροσθοφυλακή τον 6ο Λόχο όλο και πλησίαζε το γεφύρι, με τον λοχαγό του Werther Marvelli να βρίσκεται μπροστά και ταυτόχρονα στο στόχαστρο της αραβίδας του Νικηφόρου. Βάδιζε, στην ανηφόρα, χωρίς καμία προφύλαξη, ούτε ένας ανιχνευτής μπροστά του και κάθε τόσο σταματούσε να πάρει ανάσα.

Και ενώ όλα φαίνονταν να πηγαίνουν κατά τα προβλεπόμενα, ανεξήγητα ο Marvelli έστριψε στα αριστερά τον λόχο του και άρχισε να ανηφορίζει ένα μονοπάτι που οδηγούσε στα πρώτα σπίτια στην ανατολική πλευρά του χωριού. Ο Νικηφόρος ξαφνιασμένος ζύγισε την κατάσταση και προκειμένου να χάσει τελείως τους Ιταλούς από το οπτικό του πεδίο έριξε τον πρώτο πυροβολισμό γκρεμίζοντας τον προπορευόμενο Marvelli. Αμέσως ξέσπασε μια κόλαση πυρός καθηλώνοντας το προπορευόμενο τμήμα που απεγνωσμένα έψαχνε τρόπους να καλυφθεί. Εδώ είναι που οι Ιταλοί είχαν και τις μεγαλύτερες απώλειες. Χάος επικράτησε για κάνα δεκάλεπτο.

Το ΙΙ/12 όμως ήταν ένα εμπειροπόλεμο τάγμα που σιγά σιγά άρχισε να συνέρχεται. Τα πολυβόλα και κυρίως οι όλμοι άρχισαν να στήνονται δημιουργώντας μια βάση πυρός και οι υπόλοιποι λόχοι ανασυντάχθηκαν και κινήθηκαν αργά αλλά σταθερά προς τις αντάρτικες θέσεις. Και ενώ τα πυρά των αμυνομένων άρχισαν να αραιώνουν, λόγω της πάγιας έλλειψης πυρομαχικών, τα ιταλικά πύκνωσαν και, το χειρότερο, στον χορό μπήκαν και τα πυρά των βαρέων όλμων από το Μεγάλο Χωριό. Για περίπου καμιά ώρα συνεχίστηκε η ανταλλαγή πυρών. Το βάρος της επίθεσης σήκωσαν κυρίως οι δύο ομάδες, του Νικηφόρου και του Οθρυ.

Στις 12.45 η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν ένας λόχος του ΧΧΧVI από αριστερά και ένας του Ι/11 από τα δεξιά κινήθηκαν με σκοπό να υπερφαλαγγίσουν την αντάρτικη διάταξη.

Ο Αρης στάθμισε την κατάσταση και σήμανε [5] την απαγκίστρωση όλων των τμημάτων. Η υποχώρηση έγινε συντεταγμένα και σταδιακά. Οι μόνοι που παρέμειναν στις θέσεις τους ήταν ο Νικηφόρος και τρεις νεαροί Δομικίτες που βρίσκονταν ταμπουρωμένοι στα αριστερά του. Δεν αντιλήφθηκαν τα σαλπίσματα καθώς βρίσκονταν δίπλα από ένα βουερό ρέμα, δεχόμενοι καταιγιστικά πυρά.

Τελικά, με κινηματογραφικό τρόπο ενώθηκαν και αυτοί [6] με τους συντρόφους τους, αφήνοντας όμως πίσω τους νεκρό τον μικρότερο (17 χρόνων) από τους τρεις Κώστα Μπίρτσα (Κλέαρχο), από το Περίβλεπτο Φθιώτιδας. To σύνθημα-παρασύνθημα «Κλέαρχος-Μικρό Χωριό» θα ακούγεται, σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής, στις σκοπιές των ανταρτών της Ρούμελης.

Στις 14.45 και με χίλιες προφυλάξεις οι Ιταλοί μπήκαν στο Μικρό Χωριό. Συνέλαβαν ομήρους και φυσικά πυρπόλησαν το χωριό.

Στον απολογισμό που έγινε οι αντάρτες μετρούν έναν νεκρό και τέσσερις ελαφρά τραυματίες. Οι Ιταλοί από τη μεριά τους έχουν 10 νεκρούς και 30 τραυματίες. Μεταξύ των τραυματιών ο λοχαγός Marvelli και ο υπολοχαγός Berti [7], o τελευταίος θα υποκύψει στα τραύματά του 9 ημέρες αργότερα.

Την επομένη η αντάρτικη δύναμη βρισκόταν μακριά ανενόχλητη στα Φιδάκια, συνεχίζοντας την πορεία της προς την Ηπειρο, ενώ οι Ιταλοί μουδιασμένοι συνέχισαν τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις προς τον Προυσό. Θα επιστρέψουν όμως δριμύτεροι στις 24 Δεκεμβρίου και θα ξεσπάσουν στους ομήρους εκτελώντας τους [8].

Η μάχη στο Μικρό Χωριό αποτελεί την πρώτη σύγκρουση αντάρτικου τμήματος με υπερδιπλάσια εχθρική δύναμη εφοδιασμένη με βαρέα όπλα, σε ανοιχτό πεδίο μάχης. Οι αντάρτες δεν υποχωρούν στη θέα οργανωμένου στρατού. Τον αντιμετωπίζουν σαν ίσος προς ίσο. Τον καθηλώνουν, του προκαλούν απώλειες και υποχωρούν συντεταγμένα όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο. Μετά τη μάχη η φήμη του ΕΛΑΣ εκτοξεύεται και εθελοντές κατατάσσονται μαζικά, ενώ οι Ιταλοί συνειδητοποιούν έντρομοι ότι στα βουνά της κατεχόμενης Ελλάδας τον πρώτο λόγο έχει πλέον ο αντάρτικος στρατός.

Επεξηγήσεις

[1] Βαθμός των Μελανοχιτώνων αντίστοιχος του αντισυνταγματάρχη.
[2] Βλαχόφωνοι αυτονομιστές που συνεργάζονταν με τις ιταλικές δυνάμεις.
[3] Ο Botinni, στις 14 Δεκεμβρίου, θα κληθεί επειγόντως στην Αθήνα οπότε και ολόκληρη η φάλαγγα θα αποκαλείται πλέον Φάλαγγα Consonni.
[4] Δυνάμεως 15 ανδρών η κάθε μία.
[5] Το σήμα της υποχώρησης δόθηκε με τις σάλπιγγες να σημαίνουν παραπειστικά το «προχωρείτε», όπως είχε συμφωνηθεί.
[6] Ο Νικηφόρος κάνα δυο ώρες αργότερα και οι δύο Δομοκίτες (Ατρόμητος και Λέοντας) τα μεσάνυχτα.
[7] Αυτός είναι ο μόνος αξιωματικός που τελικά σκοτώθηκε στη μάχη. Ο Marvelli ανάρρωσε και επέστρεψε στη μονάδα τον Μάρτιο του 1943. Εν κατακλείδι δεν υπήρξε νεκρός αντισυνταγματάρχης, όπως δεν υπήρξε ποτέ και ιταλικό σύνταγμα Καρπενησίου.
[8] 13 όμηροι από το Μικρό και το Μεγάλο Χωριό. Οι δύο (ο ιερέας Δημ. Βαστάκης και ο ενωμοτάρχης Χαρ. Κατσίμπας) κάηκαν αφού τους εγκλώβισαν σε σπίτι που του έβαλαν φωτιά. Οι υπόλοιποι 11 θα εκτελεστούν στη θέση Λόγγοβες.

Βιβλιογραφία

1. Δημήτριος Ν. Δημητρίου: Αντάρτης στα βουνά της Ρούμελης.
2. Πάνος Λαγδάς: Αρης Βελουχιώτης: ο πρώτος του αγώνα.
3. Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944. Εκδόσεις Αναγέννηση.
4. Archivo Ufficio Storico. Stato Maggiore Esercito.
Diario Storico Divisione Casale, Bimestre Novembre-Decembre 1942.
Diario Storico 12 RGT, Bimestre Novembre-Decembre 1942.
Diario Storico XXXVI Btg CC.NN Ciclisti, Trimestre Ottobre-Novembre-Decembre 1942.
5. Pier Paolo Battistelli Piero Crociani: Le Camicie Nere 1935-1945.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Αγιατολαχ Χαμενέϊ συνιστά τέσσερα μέτρα για την αντιμετώπιση της απειλής

Elijah J. Magnier, Russia Insider, 14-6-2019

[Το κατωτέρω άρθρο (του καλύτερα πληροφορημένου δημοσιογράφου της Μέσης Ανατολής) για ένα αρχαίο έθνος, με παράλληλο ιστορικό βίο και πολιτισμό, θα κινήσει στον ΄Ελληνα αναγνώστη ισχυρά αντιφατικά συναισθήματα. Αισθήματα θαυμασμού για την σοφία, την φρόνηση και την κρίση που αποθησαύρισε το περσικό έθνος - στην εξ ίσου πολυτάραχη ιστορική εμπειρία του- σοφία που διεφύλαξε και τώρα επιδεικνύει, στην νέαν υπαρξιακή απειλή που αντιμετωπίζει. Αλλά και συναισθήματα θλίψης, υστέρησης, μειονεξίας και εντροπής, που επιβάλλουν, στην εδώ πλευρά της Ιστορίας, οι αναπόδραστες στην σημερινή συγκυρία συγκρίσεις…]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε μια ιδιαίτερη συνάντηση με την ιρανική ηγεσία, ο Ηγέτης της Επανάστασης Σαγιέτ Αλή Χαμενέι, συνέστησε τέσσερα μέτρα για την αντιμετώπιση των αμερικανικών κυρώσεων και των απειλών κατά του Ιράν.

Το πρώτο μέτρο που πρότεινε ο ηγέτης του Ιράν είναι το Ιράν να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνατότητές του και να μειώσει τις εισαγωγές του στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο στα προσεχή χρόνια. Οι εισαγωγές του Ιράν κυμαίνονται από 40 ως 65 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο (το 2010 έφθασαν τα 65,4 δις, ενώ το 2017 δεν ξεπέρασαν τα 51,6 δις δολάρια). Πρόκειται για εισαγωγές κυρίως μηχανών, ηλεκτρονικών υπολογιστών και τηλεφωνικού εξοπλισμού, φαρμάκων και ιατρικών εργαλείων, ηλεκτρικών μηχανών, σιταριού, δημητριακών και καλαμποκιού, ρυζιού και σόγιας, μεταφορικών οχημάτων, σιδήρου και φύλλων χάλυβος και οργανικών χημικών. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και η Κίνα είναι οι κύριοι προμηθευτές του Ιράν, μαζί με την Νότια Κορέα, την Τουρκία και την Γερμανία. Οι ετήσιες εξαγωγές της ΕΕ στο Ιράν είναι αξίας περίπου 10 δις δολαρίων.

Η δεύτερη σύσταση του αρχηγού του κράτους ήταν το Ιράν να λειτουργεί στην βάση της αρχής ότι δεν έχει πιστούς και σταθερούς φίλους. Επεσήμανε ότι οι σχέσεις με άλλες χώρες πρέπει να βασίζονται σε αμοιβαία συμφέροντα, αντι να είναι στρατηγικού χαρακτήρα. Το Ιράν θα πρέπει να στηρίζεται στις δικές του ικανότητες να υπερασπιστεί την ύπαρξη και την συνέχειά του, χωρίς να απομονώνεται. Άλλες χώρες μπορεί να συμπαραστέκονται στο Ιράν για το κοινό όφελος και συμφέρον, αλλά τέτοιες συμμαχίες θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν προϊόν των περιστάσεων και των ευκαιριών και να μην θεωρούνται σαν κάτι δεδομένο και πάγιο.

Η τρίτη σύσταση ήταν να χαλαρώσει η εσωτερική ένταση με όλα τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων των μεταρρυθμιστών (Μεχντί Καρούμπι, Μιρ Χοσείν Μουσαβί, Ζάχρα Ραφσαζανί). Η ιρανική ηγεσία πιστεύει ότι η εθνική ενότητα έχει την κυρίαρχη προτεραιότητα αυτήν την περίοδο της κρίσης, που μπορεί να διαρκέσει άλλα πέντε χρόνια αν επανεκλεγεί ο Τραμπ. Επιπλέον, το Ιράν έχει μιαν ενιαία στάση απέναντι στις αμερικανικές κυρώσεις. Μετριοπαθείς, όπως ο Πρόεδρος Χασάν Ρουανί και ο υπουργός των Εξωτερικών Ζαουάτ Ζαρίφ έχουν υιοθετήσει σκληρή στάση, παρόμοια με του Σώματος των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης.

Η τέταρτη σύσταση του Μεγάλου Αγιατολαχ Αλί Χαμενέι είναι το Ιράν να εξαρτάται στο μέλλον λιγότερο από τα έσοδα του πετρελαίου. Οι ετήσιες εξαγωγές αργού πετρελαίου του Ιράν είναι αξίας 21 ως 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων και αντιπροσωπεύουν το 4,3% της παγκόσμιας αγοράς. Ο Ιρανός ηγέτης υπέδειξε την αύξηση και διαφοροποίηση της παραγωγής άλλων εγχώριων προϊόντων, που θα μπορούσε να εξάγει το Ιράν κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, στις γειτονικές χώρες. Αυτό το μέτρο θα περιορίσει τις επιπτώσεις των αμερικανικών κυρώσεων στις ενεργειακές εξαγωγές του Ιράν, που δεν επινοήθηκαν από την κυβέρνηση Τραμπ αλλά εφαρμόζονται από όλες τις προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις από της ιρανικής επανάστασης (1979).

Η ιρανική ηγεσία πιστεύει ότι οι ΗΠΑ δεν αποβλέπουν στην πραγματικότητα να γονατίσουν το Ιράν, αλλά μάλλον να χρησιμοποιήσουν τις γοργά αναπτυσσόμενες στρατιωτικές δυνατότητές του σαν επιχείρημα πωλητή, για την αύξηση των πωλήσεων αμερικανικών όπλων σε χώρες συμμάχους τους, εχθρικά διακείμενες απέναντι στο Ιράν.

Ιρανικοί αντιαεροπορικοί πύραυλοι, πολύ μεγάλου βεληνεκούς, για πολλαπλούς ταυτόχρονα και αθέατους (stealth) στόχους

Επίσης πιστεύεται ότι οι ΗΠΑ δεν θα ήσαν ευτυχείς να δουν το Ιράν σε απόλυτη συνταύτιση με την Κίνα και την Ρωσία, ως τους κύριους στρατηγικούς εμπορικούς και στρατιωτικούς εταίρους του. Ότι, αντίθετα, οι ΗΠΑ θα επιδίωκαν μιαν σφαιρική συμφωνία, που θα τους εξασφάλιζε μερίδιο στην ιρανική αγορά και ανάπτυξη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία -η ιρανική ηγεσία συμφωνεί- ότι η Τεχεράνη θα δεχόταν τελικά το αμερικανικό αίτημα να διαπραγματευθεί και να συζητήσει το θέμα της ιρανικής παρουσίας στην Συρία και της επιρροής της στις χώρες της Μέσης Ανατολής (στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στον Λίβανο και στην Υεμένη). Ωστόσο τίποτα δεν πρόκειται να γίνει προτού ο Τραμπ άρει τις κυρώσεις και αποδεχτεί την πυρηνική συμφωνία.

Ωστόσο το Ιράν έχει επίγνωση ότι ο Τραμπ δεν μπορεί, για εκλογικούς λόγους, να οπισθοχωρήσει. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο και δεν βρίσκει τρόπο να κατεβεί. Το Ιράν μπορεί να βοηθήσει τον Τραμπ, εάν αυτός κοιτάζει αλλού όταν το Ιράν πουλά δύο εκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα, όπως κάνει με τα 10 εκατομμύρια κυβικά μέτρα αέριο που το Ιράν πουλάει τώρα στο Ιράκ. Οι ηγέτες του Ιράν ακολουθούν την αρχή του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ: «Δεν με ενδιαφέρει εάν η γάτα είναι μαύρη ή άσπρη εφόσον πιάνει ποντικούς.» Εάν ο Τραμπ παραχωρήσει κάτι λιγότερο, το Ιράν δεν θα τον βοηθήσει να κερδίσει και δεύτερη θητεία το 2020 αλλά αντίθετα θα συντελέσει στο να αποτύχει.

Παρά την διάθεση του Ιράν να διαπραγματευθεί και για μείωση της έντασης, φαίνεται πως υπάρχουν κόκκινες γραμμές, σε θέματα μη διαπραγματεύσιμα, όπως: Η δυνατότητα του Ιράν να αναπτύσσει τις δυνατότητες των πυραύλων του και η υποχρέωσή του να υποστηρίζει τους εταίρους του στον Λίβανο, στην Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη και στο Αφγανιστάν.

Δύο τάνκερ επλήγησαν την Πέμπτη από εκρήξεις στον Κόλπο του Ομάν. Όπως προβλεπόταν, οι ΗΠΑ κατηγόρησαν το Ιράν.
Την 7η Ιουλίου λήγει η 60-ήμερη προθεσμία της προειδοποίησης και το Ιράν ήδη προετοιμάζεται για να αποσυρθεί από την πυρηνική συμφωνία βαθμιαία. Η Ευρώπη εμφανίζεται –ως τώρα- ανέτοιμη να υψώσει κεφαλή στην αμερικανική ηγεμονία και στις κυρώσεις. Μοιάζει απίθανο ότι οι ηγέτες της θα αποφασίσουν να απειθαρχήσουν στις ΗΠΑ για 10 δισεκατομμυρίων εμπορικές συναλλαγές με το Ιράν. Ωστόσο το ζήτημα αφορά περισσότερα από την οικονομία. Θα είναι κάτι χωρίς προηγούμενο για τι ευρωπαϊκές χώρες πού, αντίθετα με τις ΗΠΑ, δηλώνουν σεβασμό στις αρχές του Δικαίου και της Δικαιοσύνης, να απιστήσουν σε μια συμφωνία δικής τους έμπνευσης και επίτευξης και να αθετήσουν διεθνείς συμβάσεις υπογραμμένες από τους ηγέτες τους. Επιπλέον, ο ευρωπαϊκός νομισματικός μηχανισμός που προοριζόταν να διευκολύνει το εμπόριο της Ευρώπης με το Ιράν, παρακάμπτοντας τις αμερικανικές κυρώσεις, τελικά δεν εφαρμόστηκε. Το Ιράν εξέφρασε την απογοήτευσή του για την ασυνέπεια της Ευρώπης.

Ο επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας Γιουκίγια Αμάνο ανακοίνωσε ότι το Ιράν αύξησε τα επίπεδα εμπλουτισμού ουρανίου και το Ιράν συμφώνησε. Οι αμερικανικές κυρώσεις οδηγούν το Ιράν να συσσωρεύει φυγοκεντρωτές (ελλείψει εξαγωγικών δικαιωμάτων). Το Ιράν τους αναβαθμίζει από IR1 σε IR6 και απειλεί να το πάει σε «καταρράκτες από IR8». Παρόλο που οι ΗΠΑ ισχυρίζονται πως αδιαφορούν για την πυρηνική συμφωνία και την εγκατέλειψαν μονομερώς, δυσαρεστώντας τις χώρες που την είχαν συνυπογράψει και προκαλώντας στρατιωτική ένταση στην Μέση Ανατολή, ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Βιέννη Τζάκι Ουόλκοτ βρήκε το θάρρος να κατηγορήσει το Ιράν ότι «παραβιάζει την συμφωνία, προκαλώντας μεγάλη ανησυχία σε όλους μας».

Όλα δείχνουν ότι το καλοκαίρι της Μέσης Ανατολής θα είναι θερμό, αν και ο πόλεμος δεν φαίνεται πιθανός. Η διαπάλη θα διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο από αμερικανικής και ιρανικής πλευράς, χωρίς καμία να υποχωρεί και να μειώνει την ένταση. Η 7η Ιουλίου δεν είναι μακριά και αναμφίβολα θα αναγγείλει νέες εκπλήξεις. Το Ιράν έχει την πρωτοβουλία στο πλευρό του και ο Τραμπ και οι νέο-συντηρητικοί του δεν έχουν παρά να περιμένουν το επόμενο βήμα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Δρ Θεοφάνη Α. Τσαπικούνη

Σε κάθε εποχή, στα σχεδόν 200 χρόνια του σύγχρονου ελληνικού κράτους, βλέπουμε ομοιότητες. Ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει αναφορικά με τον χαρακτήρα έθνους και ανθρώπων. Το πρόβλημα ξεκινάει από την κάλπη ή μάλλον τις τελευταίες εβδομάδες πριν από την κάλπη.

Πριν τις εκλογές

Οι υποψήφιοι ακολουθούν κάποιες συγκεκριμένες μεθόδους υφαρπαγής της ψήφου, οι κυριότερες των οποίων είναι οι εξής:

Ψηφοθηρία. Αυτήν μετέρχονται κυρίως οι ατάλαντοι, οι τυχοδιώκτες. Κληροδοτημένη από την αρχαιότητα η τακτική αυτή. Ο Πλούταρχος στα περίφημα «Πολιτικά παραγγέλματα» (802 D-E), στηλιτεύει κάποιους «άμουσους» και «άτεχνους», δηλαδή απαίδευτους και απελέκητους, υποψηφίους, που αλίευαν εκλογική πελατεία με τραπεζώματα και φαγοπότια, με χοροστάσια, με άμεσο χρηματισμό.

Ανταπόδοση. Η υπενθύμιση στην εκλογική «πελατεία» κάποιας υποχρέωσης ή ενός ρουσφετιού. Νυν καιρός ανταπόδοσης της ευεργεσίας.

Η επιλογή κατάλληλων προσώπων, αυλοκολάκων, αφοσιωμένων σφουγγοκωλάριων, οι οποίοι θα αναλάβουν την «βρώμικη» δουλειά.

Η εικόνα του υποψηφίου. Η ψήφος είναι εμπόρευμα, άρα όσο πιο φανταχτερό το περιτύλιγμα, τόσο ευκολότερη η προσέλκυση του καταναλωτή- ψηφοφόρου. Πρώτα-πρώτα οι φωτογραφίες των υποψηφίων υπόκεινται σε εξωραϊστική επεξεργασία. Σημάδια γήρανσης, ρυτίδες, πρέπει να αφανιστούν. Η εικόνα του υποψηφίου πρέπει να τονίζει την επιβλητικότητά, την γοητεία, τον δυναμισμό, την προσήνειά του. Γι’ αυτό και επανδρώνουν τα έδρανα της Βουλής ηθοποιοί, τραγουδιστές, καλλίγραμμες της πασαρέλας οδαλίσκες, ποδοσφαιριστές και λοιποί απελέκητοι τηλεαστέρες. Ο Έλλην στις μεγαλουπόλεις ψηφίζει με τη λογική του Σούπερ-Μάρκετ.

Ο υποψήφιος οφείλει «να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές» των ψηφοφόρων, όπως λέγεται.

Παρουσία στην τηλεόραση, το ακαταμάχητο, το απόλυτο μέσο προβολής και αναγνώρισης.
(πηγή: https://professors-phds.com/2019/05/13/17843/)

Η δημοκρατία δεν είναι συνταγή, είναι κοινωνικό κατόρθωμα

Μπορεί να διαθέτει μια χώρα όλα τα «υλικά» της συνταγής για δημοκρατία: σύνταγμα, εκλογές, κοινοβούλιο, Πρόεδρο Δημοκρατίας, Συμβούλιο Επικρατείας, ελευθεροτυπία – αλλά να μην έχει δημοκρατία. Αυτή την καταπληκτική απατεωνία μπορεί να την πετύχει μόνο το καθεστώς της κομματοκρατίας.

Οι βασικοί μοχλοί της καθεστωτικής αυτής τυραννίας είναι: το πελατειακό κράτος (ρουσφέτι), η υποταγή της τοπικής αυτοδιοίκησης στον κομματισμό, η εξαγορά του συνδικαλισμού από τα κόμματα, η κομματικοποίηση των φοιτητικών νεολαιών, ο διορισμός από την κυβέρνηση της ηγεσίας των Δικαστικών Λειτουργών, της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, σύσσωμου του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου.

Δυνατότητες αποτίναξης του ζυγού της κομματοκρατίας μάλλον δεν υπάρχουν. Μόνο λαϊκές εξεγέρσεις με μακρά αντοχή συνέπειας. Τέτοιες εξεγέρσεις δεν σχεδιάζονται, δεν υποδείχνονται, δεν επιβάλλονται. Γεννιούνται. Η γέννησή τους είναι συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας ενός λαού. Γι’ αυτό και πρώτη μέριμνα της κομματοκρατίας είναι η μέγιστη δυνατή υποβάθμιση σχολείου και πανεπιστημίου, η μεθοδική εξηλιθίωση του τεράστιου πλήθους με την τηλεθέαση. Και η θεσμική θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος (πηγή: http://www.yannaras.gr/panourgos-apateonia/)

Είναι Δημοκρατία αυτό;;;

Μικροί, μεγάλοι, μανάδες, πατεράδες, παππούδες, υποψήφιοι περιφερειάρχες και αντιπεριφερειάρχες, υποψήφιοι δήμαρχοι και αντιδήμαρχοι έως και απλοί υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι άλλα και αυτοί για τα τοπικά συμβούλια,

Έχουν ξεχυθεί σε αναζήτηση και συλλογή ψήφων.

Είναι Δημοκρατία αυτό;

Έχει κάποια σχέση με την Δημοκρατία;

Έχει κάποια σχέση με τις λειτουργίες της δημοκρατίας ;;;

Ένα αλισβερίσι ψήφων και ανταλλαγμάτων μπορεί να έχει ποτέ σχέση με την Δημοκρατία;;;

Και όλα αυτά στην χώρα που γεννήθηκε η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
(https://epanastasiskepsis.blogspot.com/2019/05/blog-post_10.html)

Η πληγή που κάνει την Ελλάδα να αιμορροεί είναι η νοοτροπία μας εγκλωβισμένη σε πνευματική ανεπάρκεια, σε χαμηλή κατά κεφαλήν καλλιέργεια (όπως χαρακτηριστικά λέει και ο Γιανναράς) ορμώμενη και συντηρούμενη από την κομματοκρατία συνέπεια και προϋπόθεση του ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Το μόνο ελληνικό κόμμα που τολμά να πεί "οι υδρογονάνθρακες να μείνουν παντοτινά στα έγκατα της γης" είναι το ΜέΡΑ25, πληροφορούμαστε από σχετικό δελτίο Τύπου του νεοπαγούς κόμμματος.

Κι εμείς εδώ στην OKTANA συμφωνoύμε κι επαυξάνουμε! Παντοτινά ίσως όχι, αλλά τουλάχιστον μέχρι να υπάρχουν ασφαλείς για το περιβάλλον τεχνολογίες εξόρυξης!

Όμως, άλλα έλεγε ο κ. Βαρουφάκης πριν ένα χρόνο.https://new-economy.gr/2018/05/28/arthro-vomva-apo-giani-varoufaki/

Ό,τι μαζεύει περισσότερες ψήφους, φαίνεται ότι είναι το καλύτερο, για κόμματα-Φρανκενστάιν, όπως το ΜέΡΑ25!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Προς τη Συνάντηση της 10ης Ιουνίου 2019

Ανταποκρινόμαστε στην πρόσκληση φίλων, για να γράψουμε συνοπτικά κάποιες σκέψεις μας, που σχετίζονται με την πολιτική κατάσταση της Κατοχής και τις εκλογές της 7/7/2019.

Είναι φανερό ότι η συνάντηση γίνεται κάτω από πίεση και σκοπό έχει όσα πολιτικά πρόσωπα και φορείς έχουν αποτύχει να εκπροσωπηθούν στη Βουλή να ενωθούν, επιδιώκοντας το πολυπόθητο 3%. Αυτές οι επιδιώξεις ενδιαφέρουν ελάχιστους από το λαό και στην πραγματικότητα όσοι συγκεντρωθούν έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης, για την αμαχητί παράδοση του λαού στη λεηλασία.

Τα επίθετα «αντιμνημονιακός», «δημοκρατικός», «πατριωτικός» στην αφίσα της πρόσκλησης για όσους συναντηθούν δείχνουν αυταρέσκεια και οι φορείς οφείλουν να τα αποδεικνύουν. Αν εμείς είμαστε πατριώτες και δημοκράτες, κάποιοι άλλοι θα το πουν, κρίνοντας τις πράξεις μας. «Εμείς» είμαστε ένα ολιγομελές απομεινάρι των οργανώσεων, που ξεκίνησαν το 2010, όπως το GetGreeceBack, Σπίθα, συνελεύσεις πλατειών, οργανώσεις υπερχρεωμένων, κινήματα χωρίς μεσάζοντες, συνεργατικές ομάδες παραγωγών κλπ.

Οι θέσεις μας δεν αφορούν μόνο μια προεκλογική διαδικασία, αλλά επωφελούμαστε από αυτήν, για να τοποθετηθούμε, συνοπτικά, αντλώντας υλικό από την εμπειρία μας.

Στις τελευταίες εκλογές συνετρίβη όλη η πολιτική αεροφιλολογία περί εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε. . Πολιτικά πρόσωπα και φορείς, που προπαγάνδιζαν την ευκολία τέτοιων πολιτικών εξαφανίστηκαν και όμως επιμένουν. Ο λαός του 61,3% ΟΧΙ δεν είναι αφελής να πιστεύει ότι ο δρόμος της εξόδου από την κατάσταση Κατοχής και λεηλασίας, μέσω ψεύτικων χρεών, είναι εύκολος και ανώδυνος. Η απάντηση των δανειστών και των εταιρειών, που κατέχουν το χρέος κράτους και πολιτών και την εκμετάλλευση του πλούτου και της εργασίας της χώρας, σε οποιαδήποτε απόπειρα του λαού για απελευθέρωση, θα είναι πόλεμος με όλα τα μέσα, συμπεριλαμβανομένου του εμφυλίου και της στρατιωτικής εισβολής.

Όταν προετοιμαζόμαστε για πόλεμο, θα έχουμε ειρήνη.

Μία άλλη πολιτική πράξη, που απέτυχε, είναι η κομματική οργάνωση, είτε μονολιθική και αρχηγική είτε με τη μορφή σύμπραξης «συνιστωσών». Τέλος, κάποιοι εξακολουθούν να αναπαράγουν ιδεολογίες και λογικές αριστεράς και δεξιάς, αγνοώντας ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι κατ’ εξοχήν πεδίο αδιαφάνειας, εξαγοράς και χρηματοδότησης κομμάτων, για να κάνουν τη δουλειά τους οι χρηματοδότες.

Όποιος ενδιαφέρεται για την Απελευθέρωση της χώρας από ψεύτικα φορτία και των ανθρώπων της από μια ζωή καταδικασμένη σε δουλεία, θα επιτύχει πολύ περισσότερα από όσα μέχρι σήμερα έχουν συμβεί προς αυτή την κατεύθυνση, εάν η πρόσκληση απευθύνεται σε όσους έχουν την ανάγκη αλλαγής της σημερινής κατάστασης.

Πρόσκληση αυτοοργάνωσης του λαού σε ομάδες πρωτοβουλίας, για τη συγκρότηση μεγάλων λαϊκών συνελεύσεων. Η μόνη αυθεντική ενωτική, απελευθερωτική και δημοκρατική μορφή οργάνωσης ενός χειμαζόμενου λαού είναι η συγκρότηση του σε συνελεύσεις, κοινότητες και εκκλησίες του δήμου για δημιουργική συνεργασία και αλληλοβοήθεια έως ότου ο λαός γίνει εξουσία και εγκαθιδρύσει δημοκρατία. Το σύνολο του πληθυσμού, που θα οργανωθεί σε κοινότητες, με κυρίαρχο όργανο τις λαϊκές συνελεύσεις, πρέπει να κινηθεί στην κατεύθυνση της δημιουργίας συνθηκών αυτάρκειας και καταπολέμησης της φτώχειας (συναδελφικοί συνεταιρισμοί και συνεργατικές οργανώσεις κάθε μορφής).
(Όποιος λέει ότι μπορεί να υπάρξει ευημερία, ελευθερία ανθρώπων και ανεξαρτησία κράτους, εισάγοντας τούρκικα προϊόντα σε εποχές που μας απειλούν και με την ιδιωτική και κρατική περιουσία στα χέρια πολυεθνικών, προφανώς ψεύδεται και είναι επικίνδυνα αφελής, αν όχι κάτι χειρότερο).

Η μορφή οργάνωσης της δημοκρατικής κοινότητας επιλύει όλες τις αντιθέσεις και αντιμετωπίζει κάθε διαφωνία, γιατί βασίζεται στον διάλογο και στην αρχή της πειθούς και του αλληλοσεβασμού, τρόπος που οδηγεί στη δημοκρατική πειθ-αρχία.

Η πρόσκληση γίνεται στη βάση της απελευθέρωσης της χώρας και των πολιτών της από το ψεύτικο χρέος. Αυτό σημαίνει Εθνική Ανεξαρτησία. Η διαγραφή κρατικού και ιδιωτικού χρέους είναι μονομερής με τον τρόπο, που θα ορίσουν αυτοί, που ξέρουν καλύτερα: Των Ελλήνων οι κοινότητες. Από συστάσεως του ελληνικού κράτους το χρήμα ήταν εκδοτικό προνόμιο ιδιωτών τραπεζιτών και ως εκ τούτου το σύνολο του χρέους μπορεί να αμφισβητηθεί ως συμπαιγνία πολιτικών και κεφαλαιούχων τραπεζιτών .

Η διαχείριση της ζωής των ανθρώπων, που θα επωμιστούν τα βάρη και τις θυσίες ενός αγώνα για απελευθέρωση ενάντια σε υπέρτερες δυνάμεις απαιτεί ενότητα και Εγκαθίδρυση Δημοκρατίας. Στη θέση του κράτους, ιδρύουμε δημοκρατία. Έθνος κοινοτήτων και εθνοσυνέλευσης.
Δημοκρατία σημαίνει λιγότερους φόρους, χρέη μόνο προς τον συνάνθρωπο, καλύτερη διαχείριση των κοινών,οικονομικότερη διαχείριση των πάντων, φτηνότερα προϊόντα και υπηρεσίες, λιγότερη σπατάλη και ρύπανση, περισσότερο πλούτο για όλους, κατάργηση γραφειοκρατίας, καθολική βοήθεια προς αδυνάτους, αξιοπρεπή και χαρούμενη ζωή για όλους. Περισσότερη αγάπη, φιλία, ευτυχία.
Το αρχαιοελληνικό και ελληνοχριστιανικό, πάντα Εκκλησιαστικό, δίκαιο θα αντικαταστήσει το σημερινό ολιγαρχικό δίκαιο των Ρωμαίων πατρικίων, που έχουν επιβάλλει οι εξουσίες, τα σχολεία και οι αυτοκρατορίες

Άλλος τρόπος για την δημιουργία της τεράστιας ενωτικής δύναμης, που είναι αναγκαία, για την αντιμετώπιση υπέρτερων δυνάμεων, δεν υπάρχει.

Ο εμπλουτισμός του πολιτικού περιεχομένου και του τρόπου εφαρμογής του δίπτυχου «Εθνική Ανεξαρτησία – Εγκαθίδρυση Δημοκρατίας» επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, συγκροτημένων σε εκκλησίες του Δήμου.

Αν δεν ξαναζήσουμε τον τρόπο των Κοινοτήτων, που κατάργησαν οι Βαυαροί και το πάντα εξαρτημένο από ολιγοπωλιακά συμφέροντα και ξένους πολιτικό προσωπικό του νεοελληνικού κράτος, η Ελλάδα θα είναι απλώς μία γεωγραφική περιοχή, ο ελληνικός πολιτισμός μία ανάμνηση και οι Έλληνες ανήμποροι και χαμένοι στην κακή τους μοίρα.

ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Κι άλλες φορές, ευγενικοί άνθρωποι μας προσκάλεσαν να καταθέσουμε τις απόψεις μας. Συνήθως, οι προτάσεις μας απορρίπτονται, μετα πολλών επαίνων.

Μια παλιότερη από τον Σεπτέμβρη του 2017:

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ.

ΕΙΝΑΙ Η (ΑΝΑ)ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Είναι λάθος να δαιμονοποιήσουμε την απλή αναλογική επειδή ελλείψει εκβιαστικών διλημμάτων και υποκλοπής εδρών μέσω του bonus που έδινε το προηγούμενο σύστημα, κάποιοι δεν κατάφεραν να σχηματίσουν πλειοψηφικές διοικήσεις.

Η εφαρμογή (για πρώτη φορά) της απλής αναλογικής δημιούργησε νέα δεδομένα.

Στην πλειοψηφία των δήμων της χώρας προέκυψαν δημοτικά συμβούλια χωρίς να διαθέτει μια παράταξη την απόλυτη πλειοψηφία.

Άρα εκ των πραγμάτων τίθεται ζήτημα συνεργασιών.

Έχουμε όμως ανάλογη κουλτούρα;

Γνώριζαν οι ψηφοφόροι ότι θα προέκυπτε η ανάγκη μετεκλογικής συνεργασίας όταν ψήφιζαν;

Πριν από οποιαδήποτε απάντηση θεωρούμε ότι οι ψηφοφόροι με την απλή αναλογική εξέφρασαν την προτίμησή τους αβίαστα, χωρίς το φόβο της χαμένης ψήφου, οπότε θα λέγαμε ότι έχουμε μια αντικειμενική απεικόνιση της λαϊκής βούλησης, την οποία πρέπει όλοι να σεβαστούμε.

Η οποιαδήποτε μετεκλογική συνεργασία δεν θα πρέπει να παραβιάζει το μήνυμα των εκλογέων.

Γι αυτόν ακριβώς το λόγο η διαβούλευση μεταξύ των παρατάξεων προκειμένου να προκύψει μια προγραμματική συμφωνία έχει δυο προαπαιτούμενα:

Πρώτον, να γίνει δημόσια η κατάθεση των προτάσεων (με τη βοήθεια της έντυπης και ηλεκτρονικής ενημέρωσης), και Δεύτερον, για την οποιαδήποτε προγραμματική συμφωνία που θα προκύψει να ζητηθεί η αποδοχή της μέσω μιας ηλεκτρονικής ψηφοφορίας (και συμπληρωματικά μιας δημόσιας κάλπης με εγγυημένη φερεγγυότητα).

Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγονται παρενέργειες (συναλλαγές, παζαρέματα, προσωπικές επιλογές, κ.λ.π) και διασφαλίζεται η διαφάνεια ενώπιον των πολιτών – ψηφοφόρων.

Μέχρι το Σεπτέμβριο που θα αναλάβουν οι νέες δημοτικές αρχές, υπάρχει ο χρόνος να τελεσφορήσει όλη αυτή η διαδικασία .


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά από μια πτώχευση - διότι η Ελλάδα έχει όντως πτωχεύσει, όπως πολύ σωστά τονίζει και το ΜέΡΑ25- το πρώτο πράγμα που επιβάλλεται, είναι ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, για να μάθουμε τους λόγους της πτώχευσης, για να γίνουμε σοφότεροι, αλλά και για να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Κάτι που, ειρήσθω εν παρόδω, απαιτεί ρητά και ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός (ΕΕ) Νο 472/2013 που στο άρθρο 7 παράγραφος 9 σημειώνει επί λέξη: "Τα κράτη μέλη που υπόκεινται σε πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής διεξάγουν πλήρη έλεγχο των δημόσιων οικονομικών τους προκειμένου να εκτιμήσουν, μεταξύ άλλων, τους λόγους που οδήγησαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους και να εντοπίσουν οποιαδήποτε πιθανή παρατυπία."https://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ%3AL%3A2013%3A140%3A0001%3A0010%3AEL%3APDF&fbclid=IwAR1n4ZQ7OuxaJXo7v-mNBCOGNfYLXJ1uKCjgdujw6arsPnDGZXY9K7U7NlY

Εν τω μεταξύ, ο κ. Βαρουφάκης, ο διασημότερος αρνητής του πάλαι ποτέ πάνδημου αιτήματος για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους, συνεχίζει να δίνει παραστάσεις.


OKTANA
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η παρακάτω επισήμανση, αφιερώνεται σ' όλες κι όλους που σήμερα πανηγυρίζουν, επειδή ο ο βιασμός, μετά τις νομοτεχνικές βελτιώσεις στο επίμαχο Άρθρο 336 παραμένει κακούργημα, ενόσω οι κατά συρροή βιαστές της Ελλάδας, νομοθέτησαν για άλλη μια φορά, υπέρ της ασυλίας τους.

Δύο σημαντικά άρθρα που διαχρονικά διασφάλιζαν τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους αφαιρεί από τον νέο Ποινικό Κώδικα που κατέθεσε στη Βουλή η κυβέρνηση.

Πρόκειται για τα άρθρα 150 και 151 του Ποινικού Κώδικα που αφορούν το μεν πρώτο τη «Νόθευση αποδεικτικών» και το μεν δεύτερο την «Κατάχρηση πληρεξουσιότητας».

Το άρθρο 150 προβλέπει τα εξής: «Όποιος με πρόθεση νοθεύει, καταστρέφει ή κρύβει έγγραφα ή άλλα αντικείμενα που μπορούν να χρησιμεύσουν για την απόδειξη δικαιωμάτων ή την υποστήριξη συμφερόντων του ελληνικού κράτους ή συμμάχου του απέναντι σε άλλο κράτος, τιμωρείται με κάθειρξη».

Το άρθρο 151 προβλέπει ότι:

«Όποιος ως πληρεξούσιος του ελληνικού κράτους ή συμμάχου του, διεξάγει με κάποια άλλη κυβέρνηση υποθέσεις του εντολέα του με πρόθεση κατά τέτοιο τρόπο που να μπορεί να προκύψει βλάβη για τον εντολέα, τιμωρείται με κάθειρξη».

Νομικοί κύκλοι προχωρούν σε δύο διαφορετικές ερμηνείες της κίνησης αυτής. Σύμφωνα με ορισμένους, η πλήρης απάλειψη των συγκεκριμένων άρθρων από τον νέο Ποινικό Κώδικα αποσκοπεί στο να προστατευτούν άτομα που ενεπλάκησαν στις διαπραγματεύσεις για τη «Συμφωνία των Πρεσπών» και τα οποία δεν προστατεύονται από τον νόμο περί ευθύνης υπουργών.

Μια άλλη προσέγγιση είναι πως ενδέχεται η διαγραφή των άρθρων αυτών να αποσκοπεί και στο να καλυφθούν ευθύνες σχετικές με τη διαπραγμάτευση του τρίτου Μνημονίου.


OKTANA
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Αλέξανδου Raskolnick

Δεν θα κάτσω εδώ, τώρα, να ξοδεύω το χρόνο μου για να διακρίνω τους αριστερούς από τους δεξιούς, σε καλούς και κακούς. Ο λόγος είναι ότι η Ελλάδα, βρίσκεται υπό κατοχή. Όταν κάπου υφίσταται κατοχή, αν δεν επιβάλλεται, τουλάχιστον δικαιολογείται η αντίσταση. Ένα πράγμα δε δικαιολογείται μεταξύ αυτών που θέλουν να αντισταθούν. Δε δικαιολογείται ο διχασμός, απέναντι σε κοινό εχθρό. Το ίδιο πίστευα και τον Ιανουάριο του 2015. Είναι άλλο ζήτημα αν εξαπατήθηκα. Αυτό που δεν πρέπει να μας διαφεύγει είναι ότι δεξιοί κι αριστεροί, μαζί εξαπατηθήκαμε. Δεν έφταιγε η πολιτική μας τοποθέτηση, τότε. Η αφέλειά μας έφταιγε. Μόνοι μας κρεμαστήκαμε πάνω στους ολίγιστους. Από μόνοι μας πιστέψαμε ότι αυτή τη φορά το περίστροφο που ήταν τοποθετημένο πάνω στο τραπέζι, δεν ήταν φορτωμένο με τα άσφαιρα του Γιωργάκη. Με προβιά λιονταριού, ο Χατζηαβάτης εξαπάτησε για άλλη μια φορά τον Καραγκιόζη, που στο πολιτικό θέατρο σκιών, πάντα πιάνεται κορόιδο.

Όσοι, τώρα, έχουν μείνει στη διακοσμητική ελληνική κυβέρνηση παριστάνοντας ότι κυβερνούν, συνεχίζουν ανενδοίαστα να μας κοροϊδεύουν. Η Αιδώς, μετανάστρια έχει φύγει κι αυτή, κι έχει ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της.

Ξεκίνησε το προεκλογικό καρναβάλι, λοιπόν. «Καταλληλότερος», λένε οι δημο(σ)κόποι, είναι ο Κούλης. «Δεν κάνει το παιδί γι’ αυτή τη δουλειά», που θα έλεγε κι ο γεννήτορας του, ο ασυγχώρητος Μητσοτάκουλας. Η αλήθεια είναι ότι θα έπρεπε να του στήσουν χάλκινη προτομή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εκεί στην Κουμουνδούρου. Κι όχι μόνο αυτό! Τις νύχτες να το φυλάει, αυτό το μνημείο του πολιτικού αβδηριτισμού, η νεολαία του κόμματος για να μην τύχει και κλέψουνε οι γυρολόγοι τον μπρούντζο.

Δεν έχει σημασία ότι άλλος στη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δημοσκοπικά θα βρισκόταν έτη φωτός μπροστά από έναν τέτοιο συρφετό ανόητων, όπως αυτοί που σήμερα κυβερνούν. Το λυπηρό εδώ, δεν είναι ότι το άλογο είναι κουτσό. Το λυπηρό είναι που κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν να ψηφίζουν τους βένετους, το ένα από τα δυο κόμματα, δηλαδή, που μας έφεραν εδώ που έχουμε καταντήσει. Τουλάχιστον οι πράσινοι τιμωρήθηκαν. Το ευτύχημα για πολλούς από αυτούς, βέβαια, είναι το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρωταθλητής στην ανακύκλωση πολιτικών ρακών. ΠΑΡΙΖΑ που λέγαμε προ αμνημονεύτων χρόνων. Αλλά μικρή σημασία έχουν αυτές οι θλιβερές λεπτομέρειες. Η ουσία του ζητήματος είναι ότι το έργο που παίζεται είναι το ίδιο και το αυτό. Οι μόνοι που αλλάζουν είναι οι κομπάρσοι στο παλκοσένικο, ανά τετραετία.

Τέλος πάντων, είναι ο καταθλιπτικότερος όλων των εποχών, ο σημερινός συνδυασμός πολιτικών ηγετών (sic) που πρωταγωνιστούν στο πολιτικό μας στερέωμα. Τα φώτα στο βάθος του τούνελ της σκηνής, είναι όλα καμένα. Η καθεμιά κι ο καθένας τους, λέει ό,τι κατεβαίνει στα θολωμένα τους κεφάλια. Μόνο για να διασκεδάζει το πολιτικό ακροατήριο και για να κάνει πάρτι ο αργόσχολος κόσμος των κοινωνικών δικτύων.

Το λογικότερο, θα έλεγε ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, θα ήταν να απέχει κανείς από τις επόμενες εκλογές, αφού όλοι οι πρωταγωνιστές της πολιτικής και οι παραφυάδες τους, έχουν συνομολογήσει από το καλοκαίρι του 2015 την άνευ όρων παράδοση της χώρας. Στο κάτω-κάτω της γραφής μια συντριπτική αποχή, θα ήταν ηχηρό μήνυμα ότι αυτός ο πολύχρωμος πολιτικός θίασος, δεν εκπροσωπεί παρά μόνο τα οικόσιτά του κατοικίδια κομματόσκυλα.

Ωστόσο, ανάμεσά μας βρίσκονται κι άνθρωποι που το θεωρούν ιερή υποχρέωση να στηθούν στις ουρές των εκλογικών κέντρων. Δικαίωμα σεβαστό.

Αλλά ας σκεφτεί κανείς, για μια στιγμή, αν θα είχε αξία, εφόσον ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, να προτιμήσει τα μικρότερα κόμματα. Οι μακεδονομάχοι ας πάτε με τους γραφικούς που θέλουν να πάρουν τα Σκόπια πριν από την Πόλη και που ήδη φωτογραφίζονται ζωσμένοι τα φυσεκλίκια τους. Ή αν είναι φιλειρηνιστές, ας πάνε με τους άλλους, που θα προσβάλουν τη Συνθήκη των Πρεσπών στα διεθνή δικαστήρια. Τα παλληκάρια από τη συμμορία της δραχμής ας πάνε όπου θέλουν, ελεύθεροι άνθρωποι είναι. Δεν έχει σημασία. Ας ψηφιστεί οποιοσδήποτε ανόητος, ατάλαντος, ψεύτης, κλέφτης, απατεώνας. Οποιονδήποτε! Αρκεί να βρίσκεται κάτω από το εκλογικό μέτρο, με την ελπίδα ότι θα το υπερβεί. Μόνο έτσι το επόμενο βουλευτικό τσίρκο θα έχει γούστο. Κάποιοι, που δεν θα πουληθούν, θα διαπρέψουν ως ρήτορες και θα τους ακούμε από το κανάλι της Βουλής. Οι υπόλοιποι που είναι προς πώληση, μπορεί να μην πουληθούν δυσκολότερα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα, θα πουληθούν ακριβότερα. Ας κοστίσει παραπάνω η χαλιναγώγηση της Ελλάδας, στους πάτρωνες που είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν. Ας μη μας νοιάζουν αυτοί, γιατί ανάγκη δεν έχουν. Το σημαντικό είναι να υποχρεωθούν οι δύο μονομάχοι να συνεργαστούν για να κυβερνήσουν. Μπορεί τίποτα να μην αλλάξει, αλλά τουλάχιστον θα πέσει γρηγορότερα το τελευταίο φύλλο συκής. Στο κάτω-κάτω της γραφής, το «Τσιπροκούληδες» είναι περισσότερο εύηχο από το «Σαμαροβενιζέλοι».

Υ.Γ. Πάντως, αν η θεά των εκλογών είχε χιούμορ, τότε πρώτο στις επόμενες εκλογές, θα αναδεικνυόταν αυτοδύναμα, το κόμμα των ιεχωβάδων του ΚΚΕ, ώστε να να διαλυθεί κι η τελευταία ψευδαίσθηση, ορισμένων.
8/4/19


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

   Ένα τσιτάτο που κυκλοφορεί τελευταία είναι το “Η Δημοκρατία είναι Ουτοπία!” και πολλοί, που τους αρέσει να παπαγαλίζουν, το επαναλαμβάνουν σαν ηχώ!
Βασικό επιχείρημα τους: “Δημοκρατία δεν υπήρξε πουθενά και ποτέ!”
Είναι όμως έτσι;

   Από την αρχή του ιστορικού χρόνου, δύο μέσα αντιπαλεύουν να αποκτήσουν την κυριότητα, στην προσπάθεια του ανθρώπου να οργανωθεί σε ομάδες, όσο και στην προσπάθεια του για παραγωγή γνώσης και καινοτομίας. Αυτά είναι ο Λόγος και η Εξουσία.

   Η Εξουσία, χρησιμοποιώντας βία και απάτη, διαιρεί τους ανθρώπους σε αντιμαχόμενες υποομάδες, τους αδυνατίζει με πολέμους, καθιστά απαραίτητη την “ειρηνευτική” παρουσία της για επιδιαιτησία και κατόπιν εγκαθιστά ένα πυραμιδοειδές σύστημα διακυβέρνησης. Στον χρόνο που ακολουθεί, απομυζά τους πολλούς με φορολογίες, ώστε να δυναμώσει την “δική της” ομάδα και ταυτόχρονα προετοιμάζεται για τον επόμενο πόλεμο. Η εξουσία αδιαφορεί για την μόρφωση των πολλών, για την υγεία τους σωματική και πνευματική αφού είναι αναλώσιμοι, αλλά της είναι απαραίτητο να καλλιεργεί σε κάποια έκταση στο ανθρωποσύνολο, την επιστήμη και την τέχνη, αφού αυτές της παρέχουν τα μέσα, ώστε να χειραγωγεί ευκολότερα και αποτελεσματικότερα τους πολλούς.  
   Έτσι προσπαθεί να ελέγχει τους παραγωγικούς πόρους, (1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 90% του παγκόσμιου πλούτου), οπότε οι πολλοί μοιράζονται την φτώχεια, την αμάθεια και την αναγκαστική μετανάστευση.
   Έτσι το σχολείο που η εξουσία παρέχει στους πολλούς, είναι προσανατολισμένο στην εύρεση μιας “δουλειάς” και εξασφάλιση ενός “μισθού” με όρους που αυτή θέτει, ώστε τα πιο τολμηρά όνειρα των πολλών, είναι, τα παιδιά τους να γίνουν λακέδες της εξουσίας. Αν γεννηθείς τυφλός, πώς να περιγράψεις τα χρώματα; Αν γεννηθείς σκλάβος, σκλάβων γονέων, σε περιβάλλον αφεντών – σκλάβων, πώς να συνειδητοποιήσεις τι σημαίνει “Ελευθερία”;
   Έτσι το σύγχρονο σχολείο, γίνεται φίλτρο διήθησης εξαιρετικών ταλέντων του πνεύματος, ώστε οι μη εξαιρετικοί να αποτελούν τους κομματικούς στρατούς και την πολυπληθή ομάδα των αδιάφορων, ενώ από τους εξαιρετικούς όσοι αποδέχονται τους όρους της, γίνονται παραγωγοί καινοτομίας προς όφελος της, μακριά από την ομάδα που τους γέννησε (700000 Έλληνες επιστήμονες μετανάστευσαν σε άλλες χώρες από το 2010 και μετά). Όσοι αντιδρούν, διώκονται! Από τον Σωκράτη, τον Χριστό και τον Γαλιλαίο, ως τους σύγχρονους Τζούλιαν Ασάνζ και Έντουαρντ Σνόουντεν.
   Έτσι με βασικό εργαλείο τη διαφθορά, που σκορπίζει απλόχερα στους πολλούς, την ναρκοεξάρτηση, τον αλκοολισμό, την σεξουαλική διαφθορά, τον τζόγο, την ανεργία, την φτώχεια, την αποπληροφόρηση, την παραπλάνηση, το μίσος μεταξύ αλλήλων, καταφέρνει και ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωποομάδας.
   Στον κατάλληλο χρόνο, ο προσεκτικά προετοιμασμένος επόμενος πόλεμος θα την απαλλάξει από “περιττά βαρίδια”.

   Το σύστημα διακυβέρνησης που επιβάλλει η εξουσία, ήταν, είναι και εφ' όσον η εξουσία δίνει το πρόσταγμα θα είναι, Ολιγαρχία. Με διάφορες μάσκες και παρδαλά ενδύματα, όπως αυτό της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Η εξουσία δεν έχει πρόβλημα να κοροϊδεύει τους πάντες. Ίσα ίσα που το απολαμβάνει!

   Ο Λόγος, είναι το μέσον που αγωνίζεται να εξανθρωπίσει τον άνθρωπο. Να τον προικίσει με νόηση, δηλαδή με καλλιέργεια των νοητικών του ικανοτήτων που είναι τα: συναίσθημα, λογική και συνείδηση. Ο λόγος, ο αληθινός λόγος που είναι φορέας νόησης, δεν χρησιμοποιεί, βία και υποκρισία. Δεν αδιαφορεί για τον άνθρωπο, αλλά και δεν θα του επιβληθεί όπως η εξουσία. Ο λόγος προσπαθεί να ομαδοποιήσει και να οργανώσει τους ανθρώπους απευθυνόμενος στη συνείδηση τους. Ο λόγος παράγει επιστήμη, τέχνη, καινοτομία, για να κάνει τη ζωή των ανθρώπων πιο εύκολη, πιο όμορφη, πιο πνευματική. Ο λόγος παράγει πολιτισμό.
   Ο πολιτισμός για να διαδοθεί χρειάζεται ελεύθερο χρόνο, για δημιουργικές και ψυχαγωγικές ενασχολήσεις.
   Ο λόγος για να διαδοθεί χρειάζεται ελεύθερη παιδεία. Μια παιδεία που δεν φέρνει σε ανταγωνισμό τους νέους, σε μια πολιτεία που δεν είναι διαφορετικός ο λόγος των γονέων, από αυτόν του σχολείου, από αυτόν των μέσων διάχυσης πληροφορίας, από αυτόν την κυβέρνησης.
   Η γνωριμία με τον λόγο χρειάζεται ανθρωποομάδες που σέβονται τον χρόνο των μελών τους, που αγαπούν τα παιδιά τους και τα παρακινούν μέσω της παιδείας, να λάβουν αληθινή μόρφωση.

   Το σύστημα διακυβέρνησης που προτείνει ο λόγος είναι η Δημοκρατία. Έτσι, παρακινεί τους ανθρώπους να γνωρίσουν τον εαυτό τους, να ανεβάσουν το επίπεδο γνώσης και μόρφωσης τους όσο περισσότερο είναι δυνατόν, να γνωρίσουν τους συνανθρώπους τους, τον κόσμο που τους περιβάλλει, να αναλάβουν την ευθύνη της ζωής τους και κυρίως να μη φοβούνται την εξουσία.

   Η Φύση είναι Δημοκρατική! Αφήνει τους ανθρώπους να έχουν το πολίτευμα που η πλειοψηφία τους “ψηφίζει”, με τα λόγια τους και τα έργα τους.  

   Τι είναι Ουτοπία;
Πριν πολλά χρόνια ουτοπία ήταν, να πεις ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο. Μάλιστα ο Γαλιλαίος απειλήθηκε από την Ιερά Εξέταση με φυσική εξόντωση όταν το πρωτοδιατύπωσε.
Ουτοπία ήταν η ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο, αφού, ξεκίνησε για τις ανατολικές Ινδίες.
Ουτοπία θα ήταν, να διατυπώσεις στο μεσαίωνα την άποψη ότι ο άνθρωπος μια μέρα θα μπορεί να πετά από το ένα μέρος της Γης στο άλλο, πολύ περισσότερο, ότι μπορεί να πάει στο φεγγάρι!
Ουτοπία ήταν, ότι η λέπρα θεραπεύεται, ουτοπία ο σιδηρόδρομος, ουτοπία το αυτοκίνητο, ουτοπία το υποβρύχιο, το ίντερνετ, η ατομική ενέργεια και πόσα άλλα!

   Μήπως ουτοπία είναι, να πιστεύει κανείς ότι όλα τα παραπάνω τα έφτιαξαν οι βασιλιάδες με τα σκήπτρα τους; Ή οι πάπες με τις τιάρες τους; Ή οι στρατηγοί με τα παράσημα τους; Ή οι τραπεζίτες με τις πονηριές και τα πανωτόκια τους; Το ρεαλιστικό είναι, επτά δισεκατομμύρια γονατιστοί, μπροστά σε μισό δισεκατομμύριο το πολύ, από τους παραπάνω άχρηστους μαζί με τους κάθε φύσεως υπηρέτες και υποτακτικούς τους;

   Μήπως ουτοπία είναι να πιστεύεις, ότι το νομικό σύστημα (Δικαιοσύνη;), το σύστημα παραγωγής και διανομής πλούτου (Οικονομία;), το σύστημα διαπαιδαγώγησης (Παιδεία;), το σύστημα περίθαλψης και αρωγής των πολιτών (Υγεία και Πρόνοια;), το σύστημα διάχυσης και διάδοσης της πληροφορίας (αναρωτηθείτε, πόσο ψέμα διαχέουν τα σύγχρονα ΜΜΕ!) και τόσα άλλα “συστήματα”, λειτουργούν το ίδιο, σε κάθε πολίτευμα, είτε αυτό είναι Ολιγαρχία είτε αυτό είναι Δημοκρατία;

   Μήπως είναι ουτοπία να πιστεύεις στο θεό χρήμα; Να αγωνίζεσαι καθημερινά και σ' όλη σου τη ζωή να το αποκτήσεις, γιατί αυτό πιστεύεις ότι θα σου φέρει ευτυχία, παραμελώντας το μονάκριβο δώρο της φύσης σου, τη νόηση, αλλά και αδιαφορώντας για τη δυστυχία του 90% των συνανθρώπων σου;

   Μήπως είναι ουτοπία να πιστεύεις ότι αυτοί που παράγουν το νόμισμα από το τίποτε, κοροϊδεύοντας την μεγάλη ανθρωποομάδα χιλιάδες χρόνια τώρα, θα θελήσουν κάποια στιγμή, να απεμπολήσουν τα προνόμια τους, χάριν του κοινού καλού; Δεν είναι ευδιάκριτα ορατό, ότι η μεγάλη ανθρωπομάζα, κάτω από το πέλμα της επικυριαρχίας της Ολιγαρχίας του ιδιωτικού νομίσματος, μετατρέπονται κυριολεκτικά σε ζόμπι; 

   Ουτοπία είναι να πιστεύεις ότι η Δημοκρατία είναι κάτι που χαρίζεται ή πωλείται ή αγοράζεται. Για να έχεις Δημοκρατία, οφείλεις, οφείλουμε όλοι μας κι ο καθένας χωριστά, να αναγνωρίσουμε το Κοινωνικό μας Χρέος.*
Και κατόπιν, όλοι μαζί ενωμένοι αποφασιστικά στο Δημοκρατικό ιδεώδες, να ελευθερώσουμε την επιστήμη, την τέχνη, τα παιδιά μας και τα παιδιά όλων των επόμενων γενεών από τα παράλογα χρέη της Ολιγαρχίας που μας κυβερνά, και που σαν άλλος Προκρούστης σ' άλλους κόβει τα “πόδια” και σ' άλλους το “κεφάλι”.
Ουτοπία είναι, να εμπιστεύεσαι το μέλλον της πατρίδας σου σε ξένους κι άγνωστους τραπεζίτες κι όχι στα παιδιά σου!
Ουτοπία είναι, στο κέλευσμα “Απόδοτε τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ” (ψάξε να βρεις ποιος το είπε), απλόχερα να χαρίζεις τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου στον Καίσαρα!!..

   Για να σταθείς πλάι στους αδύναμους κι απέναντι στην ισχύ της εξουσίας, πρέπει κι αυτοί να σε θέλουν πλάι τους.
Αλλά για να σε θελήσουν, πρέπει να δεχτούν να σε γνωρίσουν. 
Κι αυτό, απ' ότι φαίνεται, ισχύει και για το Θεό!

                                                        

* Το Κοινωνικό Χρέος: ( https://www.hereticalideas.gr/2019/05/to-koinoniko-chreos.html )





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου