Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ακτιβιστής στις 0

Η πολιτική ιστορία των λαϊκών κινημάτων στην Ελλάδα είναι γεμάτη από περιπτώσεις που η αυθεντική δυναμική χιλιάδων αγνών αγωνιστών, οι οποίοι ενώθηκαν για ένα κοινό όραμα, βρέθηκε αντιμέτωπη με μεθοδεύσεις εσωτερικής αλλοίωσης.
Διαχρονικά, συγκεκριμένα πρόσωπα επιχείρησαν να χειραγωγήσουν και να διασπάσουν αυτές τις προσπάθειες, προκειμένου να εξυπηρετήσουν προσωπικές στρατηγικές και ιδιοτελείς πολιτικές σκοπιμότητες.
Η κοινή διαδρομή του Μιχάλη Πατσίκα και του Όθωνα Ιακωβίδη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της διαλυτικής μεθοδολογίας.

1. Η εσωτερική υπονόμευση της «Σπίθας» του ΜίκηΘεοδωράκη

 Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, το αντιμνημονιακό κίνημα «Σπίθα» που ίδρυσε ο Μίκης Θεοδωράκης συγκέντρωσε μια ευρεία κοινωνική βάση. Χιλιάδες πολίτες, από την Κρήτη μέχρι τη Μακεδονία, οργανώθηκαν σε τοπικούς πυρήνες με όρους ανιδιοτέλειας. Μέσα σε αυτό το αυθεντικό κύμα, η ομάδα των Πατσίκα και Ιακωβίδη συγκρότησε μια διακριτή εσωτερική ομάδα (φράξια), κινούμενη εκτός της ιδρυτικής διακήρυξης. 

Με τον Όθωνα Ιακωβίδη σε ρόλο καθοδηγητή και τον Μιχάλη Πατσίκα ως οργανωτή στη Βόρεια Ελλάδα, επιχείρησαν να επιβάλουν μια δική τους, ξένη προς το κίνημα, πολιτική ατζέντα. 

Αντί για την υπερκομματική πατριωτική συσπείρωση που οραματιζόταν ο Μίκης Θεοδωράκης και στήριζε η συντριπτική πλειοψηφία των μελών, η ομάδα αυτή επεδίωξε να στρέψει τη «Σπίθα» προς έναν στείρο εθνικιστικό απομονωτισμό και να ελέγξει τους διοικητικούς μηχανισμούς. 

Η διαλυτική στάση τους απέναντι στα συλλογικά όργανα και η και εθνοκάπηλη στάση και άρνησή τους να ευθυγραμμιστούν με τις αποφάσεις της πλειοψηφίας οδήγησαν σε μια αναπόφευκτη πολιτική ρήξη με τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη. 
Ο ιδρυτής του κινήματος διέκρινε έγκαιρα τις διασπαστικές τους προθέσεις, γεγονός που οδήγησε στην αποπομπή τους, αφήνοντας ωστόσο βαθύ αποτύπωμα αποδυνάμωσης σε μια προσπάθεια που είχε ξεκινήσει με ευρείες προσδοκίες. 

2. Η επανάληψη της ίδιας μεθοδολογίας στην «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» 

Δεκαπέντε χρόνια μετά, οι ίδιοι πολιτικοί κύκλοι εμφανίστηκαν ξανά στο προσκήνιο, στοχοποιώντας τη νέα προσπάθεια γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού στο κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». 

Ο Μιχάλης Πατσίκας, εκμεταλλευόμενος την αρχική φάση συγκρότησης, επεδίωξε να αναλάβει ρόλο άτυπου εκπροσώπου και διαχειριστή, με σκοπό να ελέγξει τις πολιτικές κατευθύνσεις και να διαμορφώσει ένα κλειστό σύστημα επιρροής γύρω από την ηγεσία. 

Ωστόσο, η προσπάθεια αυτή συνάντησε την άμεση αντίσταση των αγνών μελών του κινήματος, με αποτέλεσμα την έγκαιρη εκδίωξη και απομάκρυνσή του πολύ πριν από το καλοκαίρι του 2026, καθώς απομονώθηκε πλήρως από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων. 

Η οριστική γραμμή άμυνας του κινήματος απέναντι σε αυτές τις διαλυτικές τάσεις αποτυπώθηκε στα τέλη Ιουνίου 2026. 

Η Μαρία Καρυστιανού απηύθυνε ένα δημόσιο κατηγορώ για «αρχηγιλίκια, υπόγειες μεθοδεύσεις και εκβιασμούς» και στις 29 Ιουνίου προχώρησε στην ανακοίνωση του νέου 9μελούς Πολιτικού Συμβουλίου, αποκλείοντας οριστικά κάθε στοιχείο που συνδεόταν με τις διασπαστικές ομάδες. 

Η "καταληκτική πράξη" αυτής της εσωκομματικής κρίσης σημειώθηκε στις 6 Ιουλίου 2026. 
Ο Όθων Ιακωβίδης, έχοντας αποτύχει μαζί με τον Πατσίκα να ελέγξουν τους μηχανισμούς του κόμματος, ανακοίνωσε την αποχώρησή του. 
Η επικοινωνιακή χρήση των αποκαλύψεων για την αγορά ενός ακινήτου και η δήλωσή του ότι η Καρυστιανού «έπεσε στα μάτια του» δεν αποτέλεσαν πράξη πολιτικής ευθιξίας, αλλά μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια υπονόμευσης και πολιτικών αντιποίνων, επειδή η ηγεσία του κινήματος τους έκλεισε οριστικά την πόρτα.

Συμπέρασμα 

Η κοινή διαδρομή μεθοδεύσεων των Μιχάλη Πατσίκα και Όθωνα Ιακωβίδη, από τη «Σπίθα» του Μίκη μέχρι τη σημερινή «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», αποδεικνύει ότι η πολιτική τους μεθοδολογία παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο. 

Όταν αποτυγχάνουν να χειραγωγήσουν έναν αυθεντικό λαϊκό αγώνα λόγω της αντίστασης της βάσης, επιλέγουν την τακτική της δημόσιας αποδόμησής του.

Για τους αγνούς αγωνιστές, η περίπτωση αυτή αποτελεί ένα σαφές μάθημα για την ανάγκη διαρκούς περιφρούρησης των κοινωνικών κινημάτων από φαινόμενα διαχρονικού πολιτικού καιροσκοπισμού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Γιώργου Καλεάδη

Βλέπεις στις ειδήσεις μία γυναίκα 75 ετών να βρίσκεται στο μπαλκόνι του σπιτιού της, στην Καλλιθέα που φλέγεται, εγκλωβισμένη εκεί από την φωτιά, μεσημέρι Κυριακής, να έχει μία και μόνη επιλογή σωτηρίας ένα άλμα στο κενό από τον πρώτο όροφο. Αλληλέγγυοι πολίτες στο έδαφος, δημιουργούν ανθρώπινη αγκαλιά και την παροτρύνουν να πραγματοποιήσει το άλμα ζωής. Συγκλονιστική στιγμή για κάθε άνθρωπο που βρίσκεται σε παρόμοια θέση. Το μυαλό και η καρδιά λειτουργούν σε συνθήκες ακραίου κινδύνου και κάθε άνθρωπος ακολουθεί διεργασίες εσωτερικές και εξωτερικές προσωπικές και ιδιαίτερες. Στο μπαλκόνι κυματίζει η ελληνική σημαία.

Η γυναίκα τελικά πραγματοποιεί το σωτήριο άλμα ζωής στο κενό μαζί με την σημαία." Αν έφευγα, να πήγαινα με τη σημαία, σαν Ελληνίδα" δηλώνει μετά την διάσωσή της(www,newsbeast.gr 29-6-2026). Το μήνυμα της εικόνας και της λογικής της συγκλονίζει σε καιρούς χαλεπούς, έκπτωτους αξιών και ιδανικών. Στάση και λογική έρχονται από πολύ μακριά. Ακολουθούν τα χνάρια της μακρόσυρτης ελληνικής παράδοσης, εμπεδωμένης σε μία παρούσα ψυχοσύνθεση που παραμένει πιστή στην εφαρμοσμένη Ιστορία της Ελλάδας τον 21ο αιώνα και διδάσκει, ενώνει την ιστορική πορεία στο σήμερα. 

Μπροστά στον θάνατο, μπροστά στην ζωή παρέα με την ελληνική σημαία-σύμβολο. Η γυναίκα γίνεται σύμβολο ελπίδας σε καιρούς ζοφερούς, εμπνέει και της οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ. Αγέρωχο μεγάλο άλμα στο κενό, το υπαρκτό κενό που διαπνέει την σύγχρονη Ελλάδα σε πολλές διαστάσεις. Άλμα στο πνευματικό κενό, το πολιτικό, στο ιδεολογικό, στο κενό των αξιών και των ιδανικών. Ωστόσο κάτι ακόμη υπάρχει, κάτι έχει μείνει, κάτι πολύ μεγάλο δεν έχει χαθεί ακόμη και η εικόνα αυτής της γυναίκας στο κενό μαζί με την ελληνική σημαία, είναι η έμπρακτη απόδειξη που μένει εις το διηνεκές, φωτεινή εικόνα ελπίδας που παραμένει εσαεί.

Ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση της ΝΔ αντιμετωπίζει την ακρίβεια που αφαιρεί αγοραστική δύναμη από τους πολίτες, είναι η ευγενής συμφωνία κυρίων της κυβέρνησης με την βιομηχανία τροφίμων,τον ΣΕΒ και τα σούπερ μάρκετ για δίμηνο πάγωμα των τιμών σε 2.000 κωδικούς και με μειώσεις σε αυτές από τον Σεπτέμβριο. Μία συμφωνία που ουδόλως ενισχύει το πραγματικό εισόδημα των πολιτών και δεν εγγυάται την συμφωνία πολιτών-ΝΔ στις επερχόμενες εκλογές.

Όταν ο γραμματέας στρατηγικού σχεδιασμού της ΝΔ, με επιστολή του ζητά την κατάργηση του νόμου για τα ομόφυλα ζευγάρια και την επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά στη ΝΔ,τότε προφανώς και υπάρχει σοβαρός προβληματισμός και ανησυχία στο εσωτερικό του κόμματος της ΝΔ.

Υ.Γ. 1. Τον Μάιο τπυ 2025 ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ και ο Γερμανός καγκελάριος Μέρτς συναντήθηκαν στο ίδιο βαγόνι τρένου,ταξιδεύοντας προς το Κίεβο,σε μία κοινή αποστολή αλληλεγγύης προς την Ουκρανία. Σήμερα,ένα έτος περίπου μετά, ο Στάρμερ είναι απερχόμενος πρωθυπουργός,με το 79% των Βρετανών πολιτών να έχει αρνητική γνώμη γι' αυτόν(Πηγή: Ipsos),το 84% των Γερμανών πολιτών δηλώνουν καθόλου ικανοποιημένοι από τη θητεία του( Πηγή:Forsa/RTL,n-tv), και το 78% των Γάλλων πολιτών έχει αρνητική γνώμη για τον Μακρόν( Πηγή:YouGov) (" Η Καθημερινή" 28-6-2026). Κρίση ηγεσίας παρατεταμένη στην Ευρώπη.

Υ.Γ. 2. Προφανώς οι πύργοι των ναυαγοσωστών πρέπει να αντέχουν στα θερινά μπουρίνια και να μην καταρρέουν.

"ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ
[....] Χάρμα η ξιπολιά σε καλοκαίρια ρωμαίικα"
(Νίκος Καρούζος "Οιδίπους Τυραννούμενος και άλλα Ποιήματα" Εκδόσεις "Ίκαρος" 2014,σελ.203)

ΠΥΡΙΚΑΥΣΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑ. ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ Γ.ΚΑΛΕΑΔΗ ΣΤΗΝ ΝΕA ΕΓΝΑΤΙΑ ΚΑΒΑΛΑΣ 2-7-2026


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Ένας ολόκληρος επαγγελματικός κλαδος βρέθηκε ξαφνικά να αναρωτιέται ποια θα είναι η θέση του την επόμενη ημέρα.

Επαγγελματίες που για χρόνια λειτούργησαν νόμιμα, επένδυσαν, εκπαιδεύτηκαν, φορολογήθηκαν και συνέβαλαν στην οικονομία της χώρας, βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με ένα νέο τοπίο που δημιουργεί ερωτήματα, προβληματισμό και αβεβαιότητα.

Αφορμή αποτέλεσε ο Νόμος 5297/2026 (ΦΕΚ Α’ 64/28.04.2026), ο οποίος προκάλεσε έντονες συζητήσεις στον χώρο της μάλαξης και της ευεξίας, ανοίγοντας ένα ζήτημα που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια ενός μόνο επαγγέλματος.

Γιατί το θέμα δεν αφορά μόνο τη μάλαξη. Αφορά τις υπηρεσίες ευεξίας. Αφορά χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αφορά εργαζόμενους. Αφορά εκπαιδευτικές δομές. Αφορά επενδύσεις που πραγματοποιήθηκαν με βάση ένα συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας. Και τελικά αφορά την ίδια την οικονομία.

Για χρόνια, χιλιάδες επαγγελματίες δραστηριοποιήθηκαν νόμιμα στον χώρο της ευεξίας. Δημιούργησαν επιχειρήσεις, μίσθωσαν επαγγελματικούς χώρους, επένδυσαν σε εξοπλισμό, απασχόλησαν προσωπικό και ανέλαβαν οικονομικές υποχρεώσεις με βάση ένα πλαίσιο που θεωρούσαν σταθερό.

Δεν πρόκειται για έναν χώρο που λειτούργησε στο περιθώριο.

Πρόκειται για έναν χώρο που φορολογήθηκε, ασφαλίστηκε και συμμετείχε ενεργά στην οικονομική ζωή της χώρας.

Παράλληλα, χιλιάδες επαγγελματίες επένδυσαν στην εκπαίδευσή τους. Σπούδασαν σε ιδιωτικές σχολές, ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά ιδρύματα και διεθνείς οργανισμούς κατάρτισης. Εκπαιδεύτηκαν σε ειδικότητες όπως Spa Therapy, Massage Therapy, Wellness Therapy και Holistic Therapy, επαγγελματικά πεδία που αναγνωρίζονται διεθνώς και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος μιας συνεχώς αναπτυσσόμενης παγκόσμιας αγοράς.

Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα.

Πώς είναι δυνατόν μια χώρα που επενδύει στρατηγικά στον τουρισμό ευεξίας, που προβάλλει διεθνώς τα spa και τις υπηρεσίες wellness ως μέρος του τουριστικού της προϊόντος, να μην έχει ακόμη διαμορφώσει ένα απολύτως σαφές πλαίσιο για τους επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον χώρο;

Ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό προκαλεί η αίσθηση που έχει δημιουργηθεί σε πολλούς επαγγελματίες ότι διαμορφώνονται διαφορετικές συνθήκες μεταξύ των μεγάλων τουριστικών μονάδων και των ανεξάρτητων μικρομεσαίων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην ευεξία.

Οι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες αποτελούν αναμφίβολα σημαντικό πυλώνα της ελληνικής οικονομίας.

Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τις χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις που λειτουργούν σε κάθε πόλη της χώρας, στηρίζουν οικογένειες, δημιουργούν θέσεις εργασίας και συμβάλλουν καθημερινά στην τοπική οικονομία.

Υπάρχει όμως και μία ακόμη παράμετρος που αξίζει να συζητηθεί.

Η φυσικοθεραπεία αποτελεί έναν σημαντικό επιστημονικό κλάδο του χώρου της υγείας, με ξεκάθαρο θεραπευτικό ρόλο και συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο.

Η αισθητική αποτελεί επίσης έναν διακριτό επαγγελματικό χώρο με τη δική της εκπαίδευση και εξειδίκευση.

Ο σεβασμός προς αυτούς τους κλάδους είναι αυτονόητος.

Το ίδιο όμως θα πρέπει να ισχύει και για τον χώρο της ευεξίας, ο οποίος διεθνώς αναπτύσσεται ως ένα ξεχωριστό επαγγελματικό πεδίο, με δικές του υπηρεσίες, δικές του εκπαιδεύσεις και δική του επαγγελματική ταυτότητα.

Η συζήτηση δεν θα πρέπει να αφορά την αντιπαράθεση μεταξύ επαγγελμάτων.

Θα πρέπει να αφορά τη σαφή οριοθέτηση των ρόλων τους.

Ο τομέας της υγείας είναι ένας χώρος.

Ο τομέας της ευεξίας είναι ένας άλλος.

Και οι δύο αξίζουν σαφείς κανόνες, ξεκάθαρα όρια και ένα θεσμικό πλαίσιο που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας και της αγοράς.

Γιατί η αναγνώριση ενός επαγγελματικού πεδίου δεν αφαιρεί αξία από κάποιο άλλο.

Αντίθετα, προστατεύει τον πολίτη, ενισχύει τη διαφάνεια και επιτρέπει σε κάθε επάγγελμα να εξελίσσεται μέσα στο αντικείμενο για το οποίο εκπαιδεύτηκε και δημιουργήθηκε.

Υπάρχει όμως και μια διάσταση που συχνά παραβλέπεται.

Η οικονομική.

Για χρόνια, χιλιάδες επιχειρήσεις του χώρου απέδιδαν φόρους, ΦΠΑ, ασφαλιστικές εισφορές και πλήθος άλλων υποχρεώσεων προς το Δημόσιο. Στήριζαν ιδιοκτήτες ακινήτων μέσω επαγγελματικών μισθώσεων, συνεργάζονταν με προμηθευτές, αγόραζαν εξοπλισμό και δημιουργούσαν οικονομική δραστηριότητα.

Εάν ένας ολόκληρος επαγγελματικός χώρος οδηγηθεί σε συρρίκνωση, οι συνέπειες δεν θα περιοριστούν μόνο στους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται σε αυτόν.

Θα επηρεάσουν την αγορά εργασίας.

Θα επηρεάσουν τις τοπικές οικονομίες.

Θα επηρεάσουν επιχειρήσεις που εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα από τη λειτουργία του.

Και είναι εύλογο να τεθεί το ερώτημα κατά πόσο θα μπορούσαν να επηρεαστούν και τα δημόσια έσοδα που προκύπτουν από αυτή τη δραστηριότητα.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο ερώτημα που ανέδειξε το νέο ΦΕΚ να μην αφορά μόνο τη μάλαξη.

Αφορά το κατά πόσο μια Πολιτεία μπορεί να αφήνει σε καθεστώς αβεβαιότητας έναν χώρο που λειτουργεί, εκπαιδεύεται, επενδύει και αναπτύσσεται επί δεκαετίες.

Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη ύπαρξης κανόνων.

Κανείς δεν αμφισβητεί τη σημασία της προστασίας του πολίτη.

Αυτό που ζητείται είναι ένας ουσιαστικός διάλογος και μια ξεκάθαρη θεσμική λύση που θα λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τις διατάξεις ενός νόμου, αλλά και τις πραγματικές συνέπειες που μπορεί να έχει στην αγορά, στην εργασία και στην οικονομία.

Γιατί πίσω από τους νόμους και τα ΦΕΚ δεν υπάρχουν μόνο διατάξεις.

Υπάρχουν άνθρωποι.

Υπάρχουν επαγγελματίες.

Υπάρχουν οικογένειες.

Υπάρχουν επιχειρήσεις.

Υπάρχουν χρόνια προσπάθειας, εκπαίδευσης, επενδύσεων και δημιουργίας.

Και αυτές οι φωνές αξίζουν να ακουστούν.

Όχι γιατί ζητούν προνόμια.

Όχι γιατί ζητούν ειδική μεταχείριση.

Αλλά γιατί ζητούν το αυτονόητο.

Σαφείς κανόνες.

Θεσμική ασφάλεια.

Ίση αντιμετώπιση.

Και πάνω απ’ όλα, σεβασμό.

Σεβασμό για έναν χώρο που εδώ και χρόνια προσφέρει υπηρεσίες, δημιουργεί θέσεις εργασίας, επενδύει στην εκπαίδευση και συμβάλλει στην οικονομική δραστηριότητα της χώρας.

Σεβασμό για τους επαγγελματίες που επέλεξαν να εκπαιδευτούν, να εξελιχθούν και να δραστηριοποιηθούν νόμιμα σε έναν τομέα που αναπτύσσεται διεθνώς και αποτελεί σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης βιομηχανίας ευεξίας.

Σεβασμό για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που στήριξαν την τοπική οικονομία, κατέβαλαν φόρους, ασφαλιστικές εισφορές, ενοίκια και επένδυσαν με συνέπεια σε έναν χώρο που μέχρι σήμερα αποτελούσε μέρος της παραγωγικής δραστηριότητας της χώρας.

Και σεβασμό για την ανάγκη να υπάρξει ένα ξεκάθαρο θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέπει σε κάθε επαγγελματικό χώρο, στην υγεία, στην αισθητική και στην ευεξία, να λειτουργεί με σαφήνεια, διακριτούς ρόλους και αμοιβαία αναγνώριση.

Γιατί η λύση δεν βρίσκεται στην αντιπαράθεση μεταξύ επαγγελμάτων.

Βρίσκεται στη θεσμική σαφήνεια.

Στον ουσιαστικό διάλογο.

Και στον αμοιβαίο σεβασμό όλων των επαγγελματικών χώρων που προσφέρουν, εργάζονται και συμβάλλουν καθημερινά στην κοινωνία και στην οικονομία.


πηγή 

22.6.2026
Μαρία Κύρου

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0


Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν γεννήθηκε μέσα σε ένα συνηθισμένο πολιτικό κενό. Δεν εμφανίστηκε ως ακόμη ένα κόμμα που προσπαθεί να βρει χώρο ανάμεσα σε φθαρμένα σχήματα, παλιές ταμπέλες και εκλογικούς μηχανισμούς. Γεννήθηκε από μια πληγή. Από την τραγωδία των Τεμπών. Από την απαίτηση για αλήθεια. Από την κοινωνική οργή απέναντι στην ατιμωρησία. Από την ανάγκη ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας να πιστέψει ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να σημαίνει δικαιοσύνη, ευθύνη και αξιοπρέπεια.

Στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού συμπυκνώθηκε ένα σπάνιο πολιτικό και ηθικό κεφάλαιο. Δεν πρόκειται για επαγγελματία πολιτικό. Η δημόσια δύναμή της δεν προήλθε από κομματικά γραφεία, από μηχανισμούς, από οικογενειακές δυναστείες ή από επικοινωνιακή κατασκευή. Προήλθε από έναν αγώνα που πολλοί άνθρωποι αναγνώρισαν ως δίκαιο, καθαρό και αναγκαίο.

Αυτό ακριβώς κάνει την παρούσα στιγμή τόσο κρίσιμη.

Διότι όταν ένα κίνημα γεννιέται με την υπόσχεση ότι θα επιστρέψει την πολιτική στους πολίτες, δεν κρίνεται μόνο από τα λόγια του. Κρίνεται κυρίως από τον τρόπο που οργανώνεται. Από το πώς παίρνει αποφάσεις. Από το αν ακούει τα μέλη του. Από το αν φοβάται ή εμπιστεύεται τη βάση του. Από το αν μοιράζει την ευθύνη ή τη συγκεντρώνει. Από το αν παράγει θεσμούς ή αυλές.

Και εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο τεστ της «Ελπίδας».

⸻

Η υπόσχεση: ένα Κίνημα Πολιτών, όχι ένας ακόμη μηχανισμός

Η ιδρυτική διακήρυξη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού / Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» περιγράφει ένα εγχείρημα που γεννήθηκε μέσα από την κοινωνία. Μιλά για απλούς πολίτες, για διαφάνεια, για κράτος δικαίου, για αξιοπρέπεια, για δικαιοσύνη, για συμμετοχή, για μια πολιτική που δεν θα υπηρετεί τους λίγους αλλά το κοινό καλό.

Η επίσημη ιστοσελίδα της κίνησης μιλά επίσης για ενεργή συμμετοχή, για υποβολή προτάσεων, για τοπικές ομάδες, για μέλη που δεν θα είναι απλοί θεατές αλλά συμμέτοχοι στη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής κατεύθυνσης.

Αυτή είναι η δημόσια υπόσχεση.

Όμως κάθε υπόσχεση αυτού του είδους έχει ένα σκληρό πρακτικό ερώτημα: πώς ακριβώς γίνεται πράξη;

Η δημοκρατία δεν γεννιέται επειδή αναφέρεται σε μια διακήρυξη. Δεν υπάρχει επειδή υπάρχει ως λέξη σε μια ομιλία. Δεν κατοχυρώνεται επειδή ένα κίνημα δηλώνει ότι ανήκει στους πολίτες. Η δημοκρατία υπάρχει μόνο όταν ο πολίτης διαθέτει πραγματικό δικαίωμα συμμετοχής, πρότασης, ελέγχου, ψήφου, λογοδοσίας και παρέμβασης.

Αν αυτά δεν υπάρχουν, τότε η «βάση» γίνεται διακοσμητική λέξη.

⸻

Η αποχώρηση Κοκοτσάκη ως σύμπτωμα βαθύτερης κρίσης

Η ανοιχτή επιστολή αποχώρησης του Βασίλη Κοκοτσάκη δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα απλό προσωπικό επεισόδιο. Ούτε πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή για εύκολη ανθρωποφαγία ή εσωτερικό κανιβαλισμό. Η αξία της βρίσκεται αλλού: φέρνει στην επιφάνεια ένα πρόβλημα που συναντάται σχεδόν σε κάθε νέα πολιτική προσπάθεια με κινηματικό χαρακτήρα.

Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει, υπήρξαν σοβαρές οργανωτικές ελλείψεις, προτάσεις που δεν συζητήθηκαν ουσιαστικά, απουσία θεσμικού πλαισίου, ασάφεια για τις τοπικές ομάδες, έλλειψη συλλογικών διαδικασιών και συγκέντρωση αποφάσεων σε περιορισμένο αριθμό προσώπων.

Αυτά είναι βαριά πολιτικά σημεία. Δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν ούτε με θυμό ούτε με σιωπή. Πρέπει να εξεταστούν.

Όχι για να διαλυθεί η «Ελπίδα», αλλά για να σωθεί από τον μεγαλύτερο κίνδυνο που απειλεί κάθε κίνημα πολιτών: να γίνει τελικά αυτό που γεννήθηκε για να πολεμήσει.

Η πιο κρίσιμη φράση που αναδύεται από αυτή την κρίση είναι απλή: ένα κίνημα που γεννήθηκε από την απαίτηση των πολιτών για δημοκρατία δεν μπορεί να αρνείται την εφαρμογή της δημοκρατίας στο εσωτερικό του.

Αν το κάνει, τότε το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι υπαρξιακό.

⸻

Το παράδοξο των νέων κινημάτων: γεννιούνται από κάτω, οργανώνονται από πάνω

Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από κινήματα που ξεκίνησαν από αυθεντική κοινωνική ανάγκη και στη συνέχεια παγιδεύτηκαν σε κλειστούς κύκλους. Στην αρχή υπάρχει ενθουσιασμός, αυθορμητισμός, εμπιστοσύνη, εθελοντισμός, θυσία χρόνου και προσωπικής ενέργειας. Οι άνθρωποι εμφανίζονται επειδή πιστεύουν. Δεν ζητούν αξιώματα. Δεν κυνηγούν καρέκλες. Δεν θέλουν μερίδιο εξουσίας για τον εαυτό τους. Θέλουν να βοηθήσουν.

Αλλά ακριβώς εκεί γεννιέται το πρώτο οργανωτικό κενό.

Όταν δεν υπάρχουν κανόνες, όταν δεν υπάρχουν σαφείς αρμοδιότητες, όταν δεν υπάρχει δημόσιο οργανωτικό σχέδιο, όταν δεν είναι γνωστό ποιος αποφασίζει και με ποια νομιμοποίηση, τότε το κενό δεν μένει άδειο. Το γεμίζουν οι πιο κοντινοί στο κέντρο. Οι πιο διαθέσιμοι. Οι πιο δικτυωμένοι. Οι πιο ικανοί να επηρεάζουν την πρόσβαση στην ηγεσία.

Έτσι σχηματίζεται αυτό που στην πολιτική γλώσσα ονομάζεται «αυλή».

Η αυλή δεν χρειάζεται πάντα τίτλους. Δεν χρειάζεται εκλογή. Δεν χρειάζεται καταστατική πρόβλεψη. Αρκεί να έχει πρόσβαση. Αρκεί να μπορεί να φιλτράρει πληροφορίες, να ελέγχει ροές, να καθυστερεί απαντήσεις, να απομονώνει φωνές, να διαμορφώνει εντυπώσεις, να λέει ποιος είναι «χρήσιμος» και ποιος «προβληματικός».

Αυτός είναι ο πιο ύπουλος μηχανισμός εξουσίας: δεν εμφανίζεται ως εξουσία. Εμφανίζεται ως «συντονισμός».

⸻

Το σκληρό ερώτημα προς τη Μαρία Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται σήμερα μπροστά σε ένα ερώτημα που δεν μπορεί να αποφύγει.

Γνωρίζει τι συμβαίνει πραγματικά στο εσωτερικό του εγχειρήματος; Έχει πλήρη εικόνα για το πώς αισθάνονται οι τοπικές ομάδες, τα μέλη, οι άνθρωποι που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν; Γνωρίζει ποιες προτάσεις κατατέθηκαν και ποιες δεν απαντήθηκαν; Γνωρίζει αν γύρω της έχει δημιουργηθεί ένας κύκλος που προστατεύει το κέντρο, αλλά ταυτόχρονα απομακρύνει τη βάση;

Και αν το γνωρίζει, έχει αντιληφθεί πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση;

Αυτές οι ερωτήσεις δεν τίθενται ως επίθεση. Το αντίθετο. Τίθενται ακριβώς επειδή η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού έχει ακόμη τη δύναμη να λειτουργήσει διορθωτικά. Αν το εγχείρημα έχει πάρει λάθος οργανωτική κατεύθυνση, εκείνη είναι η μόνη που μπορεί να κάνει μια μεγάλη κίνηση επαναφοράς.

Όμως αυτή η κίνηση δεν μπορεί να είναι επικοινωνιακή. Δεν αρκεί μια δήλωση ενότητας. Δεν αρκεί μια γενική αναφορά στη συμμετοχή. Δεν αρκεί ένα κάλεσμα εγγραφών.

Χρειάζεται μεταφορά πραγματικής δύναμης προς τα μέλη.

Η Μαρία Καρυστιανού έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να εμπνεύσει. Το δύσκολο τώρα είναι να αποδείξει ότι μπορεί να αυτοπεριορίσει την προσωπική πολιτική ισχύ της υπέρ μιας συλλογικής δημοκρατικής αρχιτεκτονικής. Αυτό είναι το πραγματικό τεστ ηγεσίας. Όχι να συγκεντρώνεις εμπιστοσύνη, αλλά να τη μετατρέπεις σε θεσμούς που δεν εξαρτώνται μόνο από εσένα.

⸻

Γιατί οι κλειστοί κύκλοι φοβούνται το απλό μέλος

Σε κάθε συγκεντρωτική δομή υπάρχει ένας κρυφός φόβος: ο απλός άνθρωπος.

Όχι επειδή το απλό μέλος είναι εχθρός. Αλλά επειδή είναι απρόβλεπτο. Μπορεί να ρωτήσει. Μπορεί να ζητήσει πρακτικά. Μπορεί να απαιτήσει εξηγήσεις. Μπορεί να ζητήσει ψηφοφορία. Μπορεί να θυμίσει στην ηγεσία τις αρχικές της δεσμεύσεις. Μπορεί να συνδεθεί με άλλα μέλη και να μετατρέψει την παθητική δυσαρέσκεια σε οργανωμένη δημοκρατική απαίτηση.

Αυτό φοβούνται οι μηχανισμοί: όχι τη διάλυση, αλλά τη λογοδοσία.

Γι’ αυτό πολλές φορές η συμμετοχή υμνείται ρητορικά αλλά περιορίζεται πρακτικά. Τα μέλη καλούνται να εγγραφούν, να χειροκροτήσουν, να στηρίξουν, να μοιράσουν υλικό, να υπερασπιστούν δημόσια την κίνηση. Όταν όμως ζητούν ουσιαστική συμμετοχή στη διαμόρφωση αποφάσεων, τότε αρχίζουν οι καθυστερήσεις, οι σιωπές, οι αοριστίες και οι παραπομπές στο μέλλον.

Αυτή είναι η παθολογία που διαλύει τα κινήματα από μέσα.

Δεν τα διαλύουν πάντα οι αντίπαλοι. Συχνά τα διαλύει η αδυναμία τους να εμπιστευτούν τους δικούς τους ανθρώπους.

⸻

Το «σιδερένιο» πρόβλημα της οργάνωσης

Ο Robert Michels είχε περιγράψει ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα τη γνωστή «σιδερένια νομοτέλεια της ολιγαρχίας»: όσο μια οργάνωση μεγαλώνει, τόσο τείνει να παράγει γραφειοκρατία, ειδικούς, κέντρα πληροφόρησης και μικρές ηγετικές ομάδες που αποκτούν πραγματικό έλεγχο πάνω στο σώμα των μελών.

Η θεωρία αυτή δεν σημαίνει ότι κάθε δημοκρατική προσπάθεια είναι καταδικασμένη. Σημαίνει όμως ότι καμία δημοκρατική προσπάθεια δεν επιβιώνει μόνο με καλές προθέσεις.

Η ολιγαρχία δεν αρχίζει πάντα με κακή πρόθεση. Συχνά αρχίζει με πρακτικές δικαιολογίες: «πρέπει να τρέξουμε», «δεν υπάρχει χρόνος», «η βάση δεν είναι ακόμη έτοιμη», «θα τα συζητήσουμε αργότερα», «τώρα προέχει η μάχη», «δεν πρέπει να βγουν διαφωνίες προς τα έξω».

Και έτσι, βήμα βήμα, το προσωρινό γίνεται μόνιμο. Η εξαίρεση γίνεται μέθοδος. Η σιωπή γίνεται κανόνας. Η ηγετική ευκολία γίνεται οργανωτική κουλτούρα.

Αυτός είναι ο λόγος που κάθε κίνημα πολιτών χρειάζεται από την πρώτη ημέρα θεσμούς. Όχι όταν μεγαλώσει. Όχι όταν μπει στη Βουλή. Όχι όταν πλησιάσουν εκλογές. Από την αρχή.

Γιατί μετά είναι αργά. Όταν οι άτυπες εξουσίες εδραιωθούν, πολύ δύσκολα παραχωρούν χώρο.

⸻

Η Κρήτη ως θετικό παράδειγμα: δύναμη μέσω ελευθερίας

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη εικόνα υπάρχει ένα σημείο που αξίζει ιδιαίτερη προσοχή: η Κρήτη.

Σύμφωνα με την εμπειρία που αναδεικνύεται από ανθρώπους που παρακολούθησαν την οργανωτική ανάπτυξη της κίνησης, η Κρήτη φαίνεται να εξελίχθηκε σε μία από τις πιο δυναμικές τοπικές ενότητες όχι επειδή ελέγχθηκε ασφυκτικά από πάνω, αλλά επειδή της δόθηκε χώρος. Επειδή άνθρωποι αφέθηκαν να οργανωθούν. Επειδή η τοπική κοινότητα δεν αντιμετωπίστηκε ως εκτελεστικό παράρτημα, αλλά ως ζωντανός πυρήνας.

Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μάθημα.

Μια πραγματική βάση δεν χτίζεται με εντολές. Χτίζεται με εμπιστοσύνη, ευθύνη και καθαρούς κανόνες. Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν πραγματικό χώρο, αναλαμβάνουν ευθύνη. Όταν νιώθουν ότι απλώς χρησιμοποιούνται ως αριθμός, αποσύρονται. Όταν βλέπουν ότι η γνώμη τους καταγράφεται αλλά δεν μετρά, χάνουν την πίστη τους. Όταν όμως τους δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσουν, τότε η ενέργεια πολλαπλασιάζεται.

Η Κρήτη μπορεί να γίνει εργαστήριο. Όχι εξαίρεση.

Αν εκεί λειτούργησε ένα πιο ελεύθερο μοντέλο, τότε αυτό πρέπει να μελετηθεί, να καταγραφεί και να επεκταθεί. Ποιες διαδικασίες βοήθησαν; Πώς οργανώθηκαν οι άνθρωποι; Πώς επικοινώνησαν; Πώς μοιράστηκαν ευθύνες; Πώς απέφυγαν τον ασφυκτικό έλεγχο; Πώς δημιουργήθηκε εμπιστοσύνη;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πρέπει να απασχολήσουν κάθε σοβαρή οργανωτική συζήτηση.

⸻

Η βάση δεν πρέπει να περιμένει άδεια για να υπάρξει

Το άρθρο αυτό δεν απευθύνεται μόνο στη Μαρία Καρυστιανού. Απευθύνεται εξίσου στα μέλη και στους φίλους της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».

Αν οι πολίτες περιμένουν παθητικά να τους δοθεί δημοκρατία από πάνω, τότε έχουν ήδη αποδεχθεί το παλιό μοντέλο. Η δημοκρατία δεν χαρίζεται. Απαιτείται, οργανώνεται, κατοχυρώνεται και ασκείται.

Τα μέλη της «Ελπίδας» δεν πρέπει να αρκεστούν στον ρόλο του υποστηρικτή. Αν το κίνημα ανήκει πραγματικά στους πολίτες, τότε οι πολίτες οφείλουν να ζητήσουν θεσμικά κατοχυρωμένο ρόλο.Να ζητήσουν γενικές συνελεύσεις.
Να ζητήσουν δημόσιο οργανωτικό σχέδιο.
Να ζητήσουν συμμετοχή στη διαμόρφωση του καταστατικού.
Να ζητήσουν δικαίωμα πρότασης.
Να ζητήσουν δικαίωμα ψήφου.
Να ζητήσουν εκλεγμένους και ανακλητούς συντονιστές.
Να ζητήσουν πρακτικά αποφάσεων.
Να ζητήσουν διαφανές μητρώο προτάσεων.
Να ζητήσουν σαφείς αρμοδιότητες για τις τοπικές ομάδες.
Να ζητήσουν κανόνες σύγκρουσης συμφερόντων.
Να ζητήσουν οικονομική διαφάνεια.
Να ζητήσουν μηχανισμό εσωτερικής διαμεσολάβησης για συγκρούσεις.
Να ζητήσουν χρονοδιάγραμμα θεσμικής συγκρότησης.

Αυτά δεν είναι διασπαστικές απαιτήσεις. Είναι όροι επιβίωσης.

Διότι ένα κίνημα πολιτών που φοβάται τις απαιτήσεις των πολιτών του δεν είναι κίνημα πολιτών. Είναι μηχανισμός που δανείζεται τη γλώσσα της βάσης.

⸻

Η αναγκαία δημοκρατική αρχιτεκτονική

Αν η «Ελπίδα» θέλει να γίνει κάτι θεμελιωδώς διαφορετικό, χρειάζεται άμεση οργανωτική επανεκκίνηση. Όχι με όρους κρίσης, αλλά με όρους ωριμότητας.

Πρώτον, χρειάζεται προσωρινό δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας. Ένα μεταβατικό καταστατικό που θα ορίζει καθαρά ποιος αποφασίζει, πώς αποφασίζει, πώς ελέγχεται και πώς ανακαλείται.

Δεύτερον, χρειάζεται θεσμική κατοχύρωση των τοπικών ομάδων. Οι τοπικές ομάδες δεν μπορούν να είναι απλώς δίκτυα εθελοντών. Πρέπει να έχουν δικαιώματα, αρμοδιότητες, συνελεύσεις, εκλεγμένους συντονιστές, υποχρέωση τήρησης πρακτικών και δικαίωμα υποβολής προτάσεων στην κεντρική διαδικασία.

Τρίτον, χρειάζεται δημόσιο μητρώο προτάσεων. Κάθε πρόταση μέλους ή τοπικής ομάδας πρέπει να καταγράφεται, να λαμβάνει αριθμό, να φαίνεται σε ποιο στάδιο βρίσκεται, ποιος την εξετάζει και ποια απόφαση ελήφθη. Η σιωπή δεν μπορεί να είναι μέθοδος διοίκησης.

Τέταρτον, χρειάζεται διαχωρισμός ανάμεσα στο πολιτικό πρόσωπο και στην οργανωτική εξουσία. Η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να παραμείνει το κεντρικό δημόσιο πρόσωπο του εγχειρήματος. Αλλά η οργάνωση δεν μπορεί να εξαρτάται από προσωπική πρόσβαση σε εκείνη. Χρειάζονται όργανα, κανόνες και λογοδοσία.

Πέμπτον, χρειάζεται ψηφιακή πλατφόρμα συμμετοχής με καθαρούς κανόνες. Όχι χαοτικές συνομιλίες, όχι ανεξέλεγκτα κοινωνικά δίκτυα, όχι άτυπες ομάδες που λειτουργούν ως υποκατάστατο θεσμών. Χρειάζεται οργανωμένη διαδικασία προτάσεων, διαβούλευσης, αξιολόγησης και ψηφοφορίας.

Έκτον, χρειάζεται αρχή περιορισμένης θητείας και εναλλαγής ρόλων. Όποιος συντονίζει δεν πρέπει να κατέχει μόνιμα τη θέση. Η εξουσία που δεν εναλλάσσεται γίνεται ιδιοκτησία.

Έβδομον, χρειάζεται δημόσια δέσμευση ότι το τελικό καταστατικό δεν θα συνταχθεί πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά θα συνδιαμορφωθεί από τη βάση.

Αυτά είναι τα ελάχιστα.

⸻

Η κρίση ως ευκαιρία

Κάθε νέα πολιτική προσπάθεια κάποια στιγμή συναντά τον καθρέφτη της. Για την «Ελπίδα», αυτός ο καθρέφτης ήρθε νωρίς. Ίσως πολύ νωρίς. Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Το χειρότερο θα ήταν να εμφανιστούν αυτά τα προβλήματα αργότερα, όταν οι μηχανισμοί θα είχαν ήδη παγιωθεί, όταν οι άνθρωποι θα είχαν κουραστεί, όταν η απογοήτευση θα είχε γίνει σιωπηλή αποχώρηση.

Τώρα υπάρχει ακόμη χρόνος.

Υπάρχει χρόνος για γενναία διόρθωση. Υπάρχει χρόνος για άνοιγμα. Υπάρχει χρόνος για θεσμούς. Υπάρχει χρόνος για να γίνει η βάση πραγματικός συνιδιοκτήτης του εγχειρήματος.

Αλλά ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος.

Οι άνθρωποι που προσέρχονται σε τέτοιες κινήσεις φέρνουν μαζί τους κάτι πολύτιμο: εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη, όταν πληγωθεί, δεν επιστρέφει εύκολα. Ιδίως σε μια κοινωνία που έχει προδοθεί πολλές φορές από πολιτικά σχήματα που υποσχέθηκαν συμμετοχή και παρήγαγαν μηχανισμούς.

Γι’ αυτό η σημερινή στιγμή είναι τόσο σοβαρή.

Δεν αρκεί η «Ελπίδα» να πείσει ότι έχει δίκιο απέναντι στο παλιό σύστημα. Πρέπει να πείσει ότι δεν θα το αναπαράγει στο εσωτερικό της.

⸻

Το πραγματικό στοίχημα: όχι απλώς να κερδίσει, αλλά να μη μοιάσει σε αυτό που πολεμά

Η φράση «για να αλλάξεις τα πράγματα χρειάζεσαι εξουσία» μπορεί να είναι πολιτικά κατανοητή. Κανείς δεν αλλάζει θεσμούς μόνο με ευχές. Κανείς δεν αναμετριέται με ένα βαθύ σύστημα χωρίς πολιτική δύναμη.

Το ερώτημα όμως είναι: τι είδους εξουσία;

Εξουσία συγκεντρωμένη γύρω από πρόσωπα; Ή εξουσία μοιρασμένη σε θεσμούς και πολίτες;

Εξουσία που ζητά εμπιστοσύνη χωρίς έλεγχο; Ή εξουσία που αποδέχεται λογοδοσία;

Εξουσία που χειρίζεται τη βάση ως εκλογικό σώμα; Ή εξουσία που τη μετατρέπει σε ζωντανό πολιτικό υποκείμενο;

Εδώ θα κριθεί η «Ελπίδα».

Διότι το παλιό σύστημα δεν νικά πάντα τους αντιπάλους του καταστρέφοντάς τους. Συχνά τους νικά μεταμορφώνοντάς τους σε αντίγραφά του. Τους κάνει να πιστεύουν ότι για να το αντιμετωπίσουν πρέπει να χρησιμοποιήσουν τις ίδιες μεθόδους: συγκέντρωση, έλεγχο, σιωπή, εσωτερικές ισορροπίες, πρόσβαση, αυλές, μηχανισμούς.

Αυτός είναι ο πραγματικός βάλτος.

Και όποιος μπει σε αυτόν δύσκολα βγαίνει καθαρός.

⸻

Ένα κάλεσμα προς τη Μαρία Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού έχει ακόμη τη δυνατότητα να κάνει κάτι που σπάνια κάνουν οι πολιτικοί αρχηγοί: να ανοίξει η ίδια την εξουσία πριν της την αφαιρέσει η κρίση.

Να καλέσει τα μέλη σε πραγματική οργανωτική συνέλευση.

Να ζητήσει από όλες τις τοπικές ομάδες να καταθέσουν προτάσεις.

Να δεσμευθεί ότι το καταστατικό θα συνδιαμορφωθεί από τη βάση.

Να δημοσιεύσει προσωρινό πλαίσιο λειτουργίας.

Να αναγνωρίσει ότι η συμμετοχή δεν είναι κίνδυνος, αλλά προϋπόθεση.

Να αποδείξει ότι δεν φοβάται τα μέλη της.

Αν το κάνει, δεν θα αποδυναμωθεί. Θα ισχυροποιηθεί. Διότι η αυθεντική ηγεσία δεν μικραίνει όταν μοιράζει ευθύνη. Μεγαλώνει.

Η ιστορική ευκαιρία της δεν είναι απλώς να δημιουργήσει κόμμα. Είναι να αποδείξει ότι μια χαρισματική δημόσια παρουσία μπορεί να γεννήσει θεσμούς που δεν εξαρτώνται από το χάρισμα.

Αυτό θα ήταν πραγματικά νέο.

⸻

Ένα κάλεσμα προς τα μέλη

Τα μέλη της «Ελπίδας» δεν πρέπει να περιμένουν να λυθούν όλα από πάνω. Αν πράγματι πιστεύουν σε ένα κίνημα πολιτών, πρέπει να συμπεριφερθούν ως πολίτες και όχι ως οπαδοί.

Να οργανωθούν.

Να συζητήσουν.

Να καταγράψουν προτάσεις.

Να απαιτήσουν απαντήσεις.

Να ζητήσουν θεσμούς.

Να προστατεύσουν το εγχείρημα από τους μηχανισμούς πριν οι μηχανισμοί το καταπιούν.

Δεν χρειάζεται εχθρότητα. Δεν χρειάζεται εσωτερικός πόλεμος. Δεν χρειάζεται προσωπική επίθεση. Χρειάζεται δημοκρατική επιμονή.

Η βάση δεν πρέπει να καταστρέψει την «Ελπίδα». Πρέπει να την πάρει στα σοβαρά.

Και το να παίρνεις στα σοβαρά ένα κίνημα πολιτών σημαίνει να μη δέχεσαι να λειτουργεί χωρίς πολίτες.

⸻

Από την ελπίδα στην πράξη

Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» βρίσκεται σήμερα σε ένα σταυροδρόμι.

Μπορεί να γίνει ακόμη ένα κόμμα με ωραία λόγια, ισχυρό σύμβολο και κλειστή λειτουργία. Μπορεί να απορροφηθεί από τους ίδιους κανόνες που διέλυσαν την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική. Μπορεί να χαθεί στον βάλτο των κλειστών κύκλων, των προσωπικών ισορροπιών και της αδιαφανούς οργάνωσης.

Ή μπορεί να κάνει κάτι πολύ πιο δύσκολο.

Να χτίσει πραγματική εσωτερική δημοκρατία.

Να μετατρέψει τα μέλη σε δύναμη.

Να δώσει στις τοπικές ομάδες θεσμική υπόσταση.

Να κάνει την Κρήτη όχι εξαίρεση, αλλά παράδειγμα.

Να αποδείξει ότι ο αγώνας για δικαιοσύνη δεν σταματά στα Τέμπη, αλλά συνεχίζεται στον τρόπο με τον οποίο οργανώνουμε την ίδια την πολιτική.

Η Μαρία Καρυστιανού έχει μπροστά της μια απόφαση που μπορεί να καθορίσει όχι μόνο την πορεία της «Ελπίδας», αλλά και το αν στην Ελλάδα μπορεί να υπάρξει ξανά ένα κίνημα που να ανήκει πραγματικά στους πολίτες.

Το ερώτημα δεν είναι αν η «Ελπίδα» θα αποκτήσει μέλη.

Το ερώτημα είναι αν τα μέλη θα αποκτήσουν δύναμη.

Γιατί μόνο τότε η Ελπίδα δεν θα είναι απλώς όνομα.

Θα είναι πράξη.


Georgios M.

πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Αλέξανδρου Raskolnick

Σκέφτομαι ότι για να επιτεθείς εν μέσω διαπραγματεύσεων, οι οποίες κατά δήλωση του µεσολαβητή υπουργού εξωτερικών του Οµάν προχωρούσαν κανονικά μεταξύ ΗΠΑ και Ιραν, το κάνεις μόνο και μόνο επειδή κινδυνεύεις από τις αποκαλύψεις των αρχείων του Έπστιν. Υπερβολή; Υπάρχει μια ιστορική σύνδεση, κυρίως μέσω της θεωρίας "Wag the Dog" [= «κουνάω τον σκύλο» (δηλαδή η ουρά κουνάει τον σκύλο, αντί για το φυσιολογικό όπου ο σκύλος κουνάει την ουρά του]. Έγινε και εξαιρετική, ομώνυμη ταινία imdb.com/title/tt0120885 που στα ελληνικά παίχτηκε ως «Ο Πρόεδρος, Ένα Ροζ Σκάνδαλο κι Ένας Πόλεμος»). Ο όρος αναφέρεται στην υποψία ότι ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον διέταξε στρατιωτικές επιχειρήσεις σε Σουδάν και Αφγανιστάν (Αύγουστος του 1998) για να αποσπάσει την προσοχή της κοινής γνώμης από το σκάνδαλο με τη Μόνικα Λεβίνσκι (όπως λέμε στα ελληνικά την κ. Lewinsky).

Θα τη γλυτώσει όμως ο Τραμπ, όπως ελπίζει; Διότι σε περίπτωση μακράς παράτασης του πολέμου, ούτε ψύλλος στον κόρφο του: θα παραδώσει τις ΗΠΑ μικρότερες, με κατεστραμμένες βάσεις στη Μέση Ανατολή, και φτωχότερες, λόγω των τεράστιων πολεμικών δαπανών. Ακριβώς το αντίθετο από αυτό που υποσχέθηκε.

Κατά μία παράλληλη τραγική ειρωνεία, τα αρχεία ενός σκοτεινού τύπου με εβραϊκή καταγωγή, θα μπορούσαν να σταθούν η αφορμή για να εξαφανιστεί από τον γεωπολιτικό χάρτη το κράτος του Ισραήλ. Υπερβολή, πάλι; Ίσως.

Αν όμως η σύγκρουση επεκταθεί χρονικά, με Κίνα και Ρωσία να τροφοδοτούν, όπως εικάζεται, το Ιράν με πληροφορίες και υλικό πολέμου; Με ορατό τον κίνδυνο για το δυτικό στρατόπεδο, ν' ανακατευτεί εκ νέου η τράπουλα στη Μέση Ανατολή, χωρίς την παρουσία των ΗΠΑ πλέον εκεί, τότε πώς θα φάνταζε η ιδέα της τρίτης καταστροφής του Ναού της Ιερουσαλήμ;

Το τραγικό για εμάς τους υπήκοους της Ψωροκώσταινας, είναι ότι εντωμεταξύ, ο ανεκδιήγητος κ. Μητσοτάκης αφού κήρυξε (sic) τον πόλεμο στη Ρωσία, τώρα τρίβεται στη γκλίτσα του Ιρανού τσοπάνη, υπερασπιζόμενος βρετανικό έδαφος στην Κύπρο που... κείται μακράν.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Γιώργου Χαραλαμπίδη *

Επειδή ήδη, αργυρώνητοι δημοσιολόγοι, δημοσιογράφοι, καθηγητές, με ή χωρίς ακαδημαϊκούς τίτλους, ειδικοί πάσης φύσεως και ειδικότητας, έχουν κατακλύσει την δημόσια αλλά και ιδιωτική σφαίρα πληροφόρησης, με προφανή στόχο να παρασύρουν το μυαλό μας σε σχέδια “αξιοπρεπούς” υποταγής σε συμμαχίες “συμφέροντος”, όσο και ραγιάδικης συμπεριφοράς, νομίζω ότι ήρθε η ώρα για αποφάσεις που θα επηρεάσουν την ζωή των μελλοντικών γενεών για πολλές δεκάδες χρόνια.

Σε ποιους απευθύνομαι: Στον Έλληνα, στην Ελληνίδα, σε οποιονδήποτε ταυτίζει τα θέλω του και τις επιδιώξεις του με αυτό που ιδανικά ονομάζεται Ελληνικός Λαός.

Πολλοί άνθρωποι ταυτίζουν την λήψη πληροφορίας με την απόκτηση γνώσης.
Αλλά δεν είναι το ίδιο.
Αν λάβεις το 2+2=4 σαν πληροφορία χωρίς να το επεξεργαστείς, τότε εύκολα θα το αλλάξεις λόγω εξωτερικών παραγόντων σε 2+2=5 ή οτιδήποτε άλλο.
Αν όμως το επεξεργαστείς τότε δεν θα υποκύψεις σε ό,τι προσπαθεί να σου θολώσει τη σκέψη.

Τι είναι αυτό που κάνει πραγματικά την πληροφορία γνώση;
Μα ο στοχασμός!
Με τον στοχασμό, η πληροφορία: “Έχουμε δημοκρατία”, θα αποδειχθεί ψευδής, όπως και η πληροφορία: “Βγήκαμε από τα μνημόνια”, όπως τόσες άλλες.
Θα το νιώσει, θα το καταλάβει ο καθένας και δεν θα είναι εύκολο να τον κοροϊδέψεις.

Οι περισσότεροι από μας, αρκούμαστε να μεταδώσουμε ή να αναμεταδώσουμε την πληροφορία.
Αλλά αυτό που χρειάζεται είναι να κινητοποιήσουμε σε κάθε άνθρωπο από πέντε έως ενενηνταπέντε χρονών τον στοχασμό. Δηλαδή την μη μετατροπή άκριτα της πληροφορίας σε γνώση και την επανάληψη της επέκεινα σαν παπαγαλολαλιά, αλλά την στοχαστική εξέταση και διασταύρωση της, ώστε να καταστεί ή όχι, γνώση και αν χρειάζεται συνείδηση.
Αναντικατάστατο μέσο κινητοποίησης του στοχασμού είναι η συζήτηση που στοχεύει στην αναζήτηση της αλήθειας.

Έτσι ο άνθρωπος γίνεται πολίτης, οι πολίτες λαός και ο λαός διώχνει τα παράσιτα και φέρνει τη δημοκρατία!

Αν δεν πραγματοποιηθεί αυτό, όλα τα άλλα είναι μάταια! ...

Αλλά τι εμποδίζει τους ανθρώπους να στοχάζονται;
Μα η σε παγκόσμια κλίμακα επιχειρούμενη και επιβαλλόμενη διαφθορά των μαζών από τις ελίτ.
Τι είναι διαφθορά;
Ο εξαναγκασμός και στη συνέχεια εθισμός των ανθρώπων στο να μην εξελίσσουν και να μην χρησιμοποιούν τις πνευματικές τους δυνατότητες – ικανότητες. Δηλαδή: Συναίσθημα, Λογική, Συνείδηση, σε αρμονική αναλογία.

Τι είναι πίσω από τη διαφθορά;
Το ευρώ!
Με τι κίνητρο οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ αλλοιώνουν την πληροφορία και διαδίδουν ψεύδη;
Τα ευρώ!
Με ποιο αντάλλαγμα οι πολιτικοί ξεπουλούν τη Λαϊκή θέληση;
Τα ευρώ!
Με ποιο κίνητρο οι δικαστές ΔΕΝ αποδίδουν δικαιοσύνη;
Με τα ευρώ!
Τι είναι αυτό που φιμώνει τους πάντες και αποστρέφουν το βλέμμα απ' την αλήθεια;
Το ευρώ!
Ποιο το κίνητρο των βουλευτών και των ευρωβουλευτών να εκλεγούν; Αν αφαιρούσατε τα ευρώ θα είχαν κίνητρο;
Ποιο το κίνητρο των των αστυνομικών που ξυλοκοπούν τους διαμαρτυρόμενους πολίτες, αλλά και των μπαχαλάκηδων; Αν αφαιρούσατε τα ευρώ θα είχαν κίνητρο;
Τι σημαίνει ιδιωτικοποίηση; Υποταγή της οικονομίας στο ευρώ ή στο συμφέρον του Λαού;

Τίνος χάριν οι “Έλληνες” ξεπουλούν τον χρόνο τους, την ικμάδα τους, την δυνατότητα να είναι ενεργοί πολίτες;
Του ευρώ!
Πώς είναι δυνατόν να έχεις Δημοκρατία όταν το Ευρώ είναι πάνω από τον Λόγο σαν αξία και σαν εφαρμογή;
Ποιος ελέγχει το ευρώ; Τί είναι πάνω από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση;
Μήπως οι ΗΠΑ, το οπλοστάσιο τους και το δολάριο;
Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω...

Δεν υπάρχει πολιτική Τραμπ, ούτε πολιτική Πούτιν. Υπάρχουν πολιτική ΗΠΑ, πολιτική Ρωσίας.
Δεν είναι ο Χίτλερ που ξεκίνησε τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά η Γερμανία.
Όταν ο Μητσοτάκης λέει: “είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία”, δεν μπορεί ο Ελληνικός λαός να σφυρίζει αδιάφορα! Είναι ντροπή! Όταν κληθεί να πολεμήσει τους Ρώσους τι θα κάνει; Πολίτης και ευθύνη, είναι έννοιες που συνυπάρχουν, αλλιώς αν σβήσει η μια σβήνει και η άλλη.

Είναι ντροπή οι Έλληνες να συνταχτούν στο ίδιο “στρατόπεδο” με τους σφαγείς λαών και εθνών.
Όταν οι Έλληνες σφάζονταν από τους Οθωμανούς,
οι Πορτογάλοι έσφαζαν ιθαγενείς σε Αφρική και Λατινική Αμερική,
οι Ισπανοί έσφαζαν ιθαγενείς σε Αφρική, Μεξικό, Λατινική Αμερική,
οι Γάλλοι έσφαζαν ιθαγενείς σε Αφρική, Αμερική, Άπω Ανατολή, Καραϊβική, Καναδά,
οι Ολλανδοί έσφαζαν ιθαγενείς σε Ινδία, Αφρική, Καραϊβική,
οι Ιταλοί έσφαζαν ιθαγενείς στην Αιθιοπία,
οι Βέλγοι έσφαζαν ιθαγενείς στο Κογκό,
οι Γερμανοί έσφαζαν ιθαγενείς στην Αφρική,
οι Εγγλέζοι έσφαζαν ιθαγενείς σε όλον τον κόσμο... Αυτοκρατορία ντε και καλά...

Και είναι Γερμανοί που αιματοκύλισαν την Ελλάδα 1941 – 1944, Βρετανοί 1944 – 1946 και από το 1946 και μετά, Αμερικάνοι των ΗΠΑ έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε προκεχωρημένο φυλάκιο της πολιτικής τους, εφαρμόζοντας το: «Πρέπει να πλήξουμε τον Ελληνικό Λαό στην γλώσσα, την θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει...» και πνίγοντας στο αίμα με τη βοήθεια ντόπιων δωσιλόγων, μαυραγοριτών και των απογόνων τους, κάθε φωνή που τολμά να υψωθεί για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία!...

Και είναι όλοι οι παραπάνω, αγκαλιά με το Ισραήλ, το “Δυτικό μπλοκ” όπως αρέσκονται να ονομάζονται, που αιματοκυλούν σε πιο πρόσφατο χρόνο, Κορέα, Βιετνάμ, Ιράκ, Ιράν, Λιβύη, Σερβία, Συρία, Νιγηρία, Αφρική γενικά, Λατινική Αμερική γενικά, Φιλιππίνες, Ινδονησία, Παλαιστίνη...

Και για να μην ξεγελιόμαστε από την προπαγάνδα: Τον πόλεμο στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ τον υποδαύλισαν και τον ξεκίνησαν. Τώρα παριστάνουν τους ειρηνευτές! Άξιοι μαθητές της περίφημης “Βρετανικής διπλωματίας”!

Αυτό που επιχειρείται στην Βενεζουέλα είναι πειρατεία και ληστεία.

Ευρωπαϊκή Ένωση!
Αλλά δεν είναι ευρωπαϊκή, αφού το κεφάλι (αποφάσεις) και τα χέρια (NATO), είναι στις ΗΠΑ.
Ούτε ένωση είναι, αφού στην πρώτη ευκαιρία ο ένας πάει να φάει τον άλλον. Επί παραδείγματι, το χρέος της Ελλάδας, το χρέος της Ιρλανδίας, η υπόθεση με τα εμβόλια Covid 19, το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο που προμηθευόταν για χρόνια η Γερμανία, η άρνηση της Ισπανίας για συμμετοχή στην αύξηση δαπανών για την άμυνα και πολλά άλλα που δείχνουν την προσπάθεια επικυριαρχίας των αμερικανόδουλων ελίτ των βορειοδυτικών ευρωπαϊκών κρατών, σε όλους τους άλλους “εταίρους”. Τελευταία έπεσε στο τραπέζι η ιδέα της διαίρεσης της σε “Ευρώπη δύο ταχυτήτων”! Τόσο ένωση!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπήρξε ανάγκη των λαών των εθνών της Ευρώπης. Ήταν οικονομικό εγχείρημα ελιτίστικων ομάδων (lobbies) προς ίδιον όφελος. Ελιτίστικων ομάδων που ωφελήθηκαν από την αποικιοκρατία, που έχουν ορμητήριο τις ΗΠΑ, και την βορειοδυτική Ευρώπη και θέλουν να διατηρήσουν προνόμια και εξουσία. Κυρίως το εκδοτικό δικαίωμα του νομίσματος και την επέκταση του δικαιώματος αυτού σε Γήινη έκταση (παγκοσμιοποίηση δυτικής έμπνευσης – ΝΤΠ)!

Είναι ύβρις να θέλεις να φτιάξεις μια “κοινωνία” εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων με βάση το νόμισμα. Την χρηματοοικονομική “επιστήμη”. Χρηματοδοτώντας την χυδαία προπαγάνδα των μέσων διαστρέβλωσης της πληροφορίας. Καταστρέφοντας τα έθνη και τις εθνικές οικονομίες. Σπέρνοντας τον φόβο της πείνας, των επιδημιών, του “κοινού” εχθρού... της Ρωσίας! ... ώστε να κρατηθεί το σαθρό οικοδόμημα συνεκτικό και να μην διαλυθεί!!

Το χρήμα από την φύση του δεν ενώνει! Χωρίζει!
Η επιστροφή σε πανανθρώπινες αξίες μπορεί να αποσοβήσει την περαιτέρω υποδούλωση των ανθρώπων, σε αδίστακτους συνανθρώπους τους, που εργαλειοποιούν την ψηφιοποίηση και την “τεχνητή νοημοσύνη”, που απεργάζονται τον τρίτο μεγάλο πόλεμο.

Η Ελλάδα ιστορικά δεν έχει σχέση με τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες. Σύρθηκε σε μια ομαδοποίηση εθνών – κρατών που είχε στόχο να εξυπηρετήσει τις ελίτ του χρήματος και των χρηματιστηρίων.
Σε τι ωφελήθηκε η Ελλάδα από την συμμετοχή της στην ΕΕ;
Αποβιομηχανοποιήθηκε, έχασε μια ανθούσα βιοτεχνία, οι ευρωπαϊκές ποσοστώσεις ρήμαξαν την γεωργία της και την κτηνοτροφία της. Δέχτηκε ένα τεράστιο χρέος και την μετατροπή του δραχμικού της χρέους σε ευρώ. Έκλεισαν τόσες και τόσες ελληνικές επιχειρήσεις ώστε να αντικατασταθούν από άλλες “ευρωπαϊκές” και “διεθνείς”.

Δέχτηκε μνημόνια που εκπονήθηκαν και γράφτηκαν στο Λονδίνο, δέχτηκε την ισχύ τους σε αγγλικό δίκαιο. Το προδοτικό πολιτικό της προσωπικό δέχτηκε να βρίζουν και να λοιδορούν τον Ελληνικό Λαό, χάριν ιδιοτελών συμφερόντων. Δέχτηκε την είσοδο στην επικράτεια της εκατομμυρίων αλλοεθνών, κυρίως μουσουλμανικού θρησκεύματος και την μετανάστευση ενός και πλέον εκατομμυρίου πτυχιούχων Ελλήνων και Ελληνίδων που αδυνατούσαν να χτίσουν το μέλλον τους στην Ελλάδα.
Το “Ανήκομεν εις την δύσιν” έγινε εννοιολογικά ταυτόσημο με το “Ερωτεύτηκα τον βιαστή μου”!

Προδοσία είναι η εσκεμμένη αθέτηση εμπιστοσύνης, πίστης ή όρκου.
Η προδοσία τόσο σε ατομικό επίπεδο, όσο και σε συλλογικό, επιφέρει συναισθηματικό ψυχολογικό τραύμα. Ο προδότης είναι άτομο φιλικό ή άτομο δεδομένο στο “εμείς”. Ο προδομένος τις περισσότερες φορές οδηγείται σε κατάθλιψη, αδράνεια, κλείσιμο στον εαυτό και άλλα.
Το ατομικό όσο και το συλλογικό τραύμα τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα προδοσίας.

Το εθνικό συλλογικό μας τραύμα, οφείλεται σε επαναλαμβανόμενες προδοσίες του Ελληνικού Λαού από τις ελληνόφωνες πολιτευόμενες ελίτ, στον ξένο παράγοντα. Από τους δωσίλογους της κατοχής που έμειναν ατιμώρητοι και τους απογόνους τους, που αιματοκύλισαν την χώρα στα δεκεμβριανά, την λευκή τρομοκρατία και τον εμφύλιο, την βία και νοθεία της δεκαετίας του 1950 που λεηλάτησε την χώρα οικονομικά και οδήγησε στην επταετή δικτατορία, έως την προδοσία της Κύπρου το 1974, την οικονομική λεηλασία της δεκαετίας του 1990 με το χρηματιστήριο αλλά όχι μόνο, την προδοσία των μνημονίων το 2010, την προδοσία του δημοψηφίσματος το 2015.
Η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων ελληνικών υποδομών είναι προδοσία.
Ο περιορισμός της ελληνικής δυναμικότητας σε ένα μόνο τομέα, τον τουρισμό, είναι προδοσία.
«Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης». Ιωάννης Καποδίστριας.

Πριν χρόνια, ο επιθετικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός που εκπορεύεται από την “Δύση” κοκορευόταν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Το τέλος της ιστορίας έλεγαν!
Ευτυχώς υπήρξαν χώρες όπως η Ρωσία, που για τρίτη φορά (πρώτη επί Ναπολέοντα, δεύτερη επί Χίτλερ), έβαλε φραγμό στην περαιτέρω φασιστικοποίηση. Ευτυχώς χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, έδειξαν ότι είναι δυνατόν οι ανθρώπινοι πληθυσμοί να βγουν από την επιβαλλόμενη από τις δυτικές ελίτ φτώχεια και εκμετάλλευση και να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο. Η δημιουργία του διεθνούς πολιτικού οργανισμού BRICS και η επιθυμία πάρα πολλών χωρών να συμμετέχουν σ' αυτόν, δείχνει άλλους δρόμους. Βέβαια έγινε αγκίδα στο μάτι των ιμπεριαλιστών! ...

Το βασικό θέμα είναι ότι αν δεν υπήρχε το δωσιλογικό πολιτικό σύστημα που είναι δεμένο με συμφέροντα στο “Δυτικό μαντρί”, ο ξένος παράγοντας θα ήταν ανίσχυρος. Τα συμφέροντα αυτά είναι που αλυσοδένουν τη χώρα, ξεπουλώντας Πατρίδα και Ιδανικά!
Η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το “Δυτικό μαντρί”, για να ξαναγίνει Πατρίδα με λαό αξιοπρεπή και περήφανο που είναι Έλληνας.

Κι άλλες φορές οι Έλληνες βρέθηκαν μπροστά σε τόσο μεγάλες αποφάσεις.
Σε όλες τις περιπτώσεις οι Έλληνες αγωνίστηκαν για Ελευθερία, Ανεξαρτησία, Κυριαρχία, Δικαιοσύνη, Δημοκρατία. Δεν κέρδισαν πάντα τον πόλεμο. Κέρδισαν όμως μια αξιοπρεπή θέση στην ιστορία, κάνοντας περήφανους αυτούς που μαθαίνουν την ελληνική ιστορία και την θεωρούν κληρονομιά τους!

Νυν υπέρ πάντων αγών!


* Γιώργος Χαραλαμπίδης
συγγραφέας του βιβλίου (ebook)
«Άνθρωπος – Λόγος – Παιδεία – Δημοκρατία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

από τον Μουνίρ Κιλάνι

Ποτέ πριν ο δυτικός δημόσιος διάλογος δεν ήταν τόσο κορεσμένος.
Ποτέ πριν τα τηλεοπτικά στούντιο δεν μίλησαν τόσο πολύ.
Ποτέ πριν οι ειδικοί δεν σχολίασαν, δεν ανέλυσαν και δεν ηθικολόγησαν τόσο πολύ.
Κι όμως, ποτέ πριν δεν ήταν τόσο δύσκολο να κατονομαστεί η πραγματικότητα με σαφήνεια, να σκεφτεί κανείς δυνατά.
Αυτό το παράδοξο δεν είναι τυχαίο.

Είναι ο νέος μηχανισμός εξουσίας: το θέαμα, αυτός ο αδιάκοπος λόγος που η τρέχουσα τάξη πραγμάτων διατηρεί για τον εαυτό της, ο αέναος αυτοεπαινετικός μονόλογός της.
Δεν τρέφεται πλέον με την επιβαλλόμενη σιωπή, αλλά με έναν πολλαπλασιασμό λέξεων που πνίγουν, κατακλύζουν, μιλούν για εσάς - μέχρι πνευματικής ασφυξίας.
Δεν έχουμε πλέον να κάνουμε με λογοκρισία που φιμώνει.
Αντιμετωπίζουμε λογοκρισία που μιλάει για εσάς, που μιλάει πριν από εσάς, που μιλάει πιο δυνατά από εσάς.
Ποτέ δεν ήταν η λογοκρισία πιο τέλεια.
Η γνώμη δεν επιτρέπεται πλέον να ακούγεται όταν αφορά μια επιλογή που επηρεάζει την πραγματική ζωή.

Η Ομιλούσα Λογοκρισία

Οι λέξεις έχουν γίνει το κύριο πεδίο μάχης.
Στις σημερινές συγκρούσεις, ο πόλεμος δεν ξεκινά πλέον επί τόπου.
Ξεκινά από τηλεοράσεις, σε κλιματιζόμενα στούντιο, πίσω από μικρόφωνα των 3.000 ευρώ.
Αρθρογράφοι, αυτοαποκαλούμενοι ειδικοί και αέναοι σχολιαστές: η αποστολή τους δεν είναι να ενημερώνουν.
Είναι να ορίσουν το ηθικό πλαίσιο εντός του οποίου θα επιτρέπεται να γίνεται αντιληπτή η πραγματικότητα.
Να αποφασίσουν τι επιτρέπεται να σκέφτεται κανείς όταν βλέπει εικόνες καταστροφής - επειδή το θέαμα δεν είναι μια συλλογή εικόνων, αλλά μια κοινωνική αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπων, μεσολαβούμενη από εικόνες.

Ο πόλεμος δεν είναι πλέον τραγωδία.

Γίνεται αναγκαιότητα. Υποχρέωση. Μερικές φορές ακόμη και ηθικό καθήκον.
Όσοι την υποστηρίζουν βρίσκονται στη «σωστή πλευρά της ιστορίας».
Όσοι την αμφισβητούν γίνονται ύποπτοι, συνένοχοι, προδότες.
Η αμφιβολία, κάποτε πνευματική αρετή, είναι τώρα ηθικό στίγμα, σημάδι ατιμίας.
Όταν ο πόλεμος γίνεται ηθική στάση, κάθε κριτική γίνεται εξ ορισμού ανήθικη - το θέαμα τότε εκθέτει την ουσία κάθε ιδεολογίας: την εξαθλίωση, την υποδούλωση και την άρνηση της πραγματικής ζωής.

Προστατευμένη Ανευθυνότητα

Οι υποστηρικτές αυτής της κλιμάκωσης δεν ρισκάρουν τίποτα.
Ούτε θα κινητοποιηθούν, ούτε θα εκτοπιστούν, ούτε θα πενθούν.
Δεν θα χρειαστεί ποτέ να σκάψουν για να θάψουν έναν 19χρονο γιο, έναν αδελφό, έναν γείτονα.
Μπορούν να φωνάζουν «Αυτό πρέπει να τελειώσει!» το πρωί και να σχολιάζουν έναν αγώνα ή μια σειρά αγώνων το βράδυ.
Ο θάνατος που γιορτάζουν δεν μπαίνει ποτέ στα σαλόνια τους.
Έχουν την πολυτέλεια της αγανάκτησης χωρίς το τίμημα της αιματοχυσίας.
Αυτή είναι η θεμελιώδης ανευθυνότητά τους.
Όχι μια προσωπική αποτυχία, αλλά μια θεσμική ανευθυνότητα που ενυπάρχει στο θέαμα.
Ο σύγχρονος πόλεμος έχει εφεύρει μια νέα φιγούρα:
τον λεκτικό μαχητή με μηδενικό κίνδυνο.

Μπορεί να καλεί σε πόλεμο, να κάνει λάθη, να υποστηρίζει καταστροφικές στρατηγικές – χωρίς ποτέ να πληρώσει το τίμημα ή να λογοδοτήσει.

Κηρύσσει τον πόλεμο από ένα κλιματιζόμενο στούντιο... και πηγαίνει σπίτι για δείπνο με τα παιδιά του -
ενώ, σε μια βραδινή εκπομπή, ένας έμπειρος αρθρογράφος σφυροκοπά το μήνυμα ότι «η κλιμάκωση είναι αναπόφευκτη» και ότι «πρέπει να χτυπήσουμε πιο σκληρά» - προτού προχωρήσει σε σχολιασμό ενός ποδοσφαιρικού αγώνα ή μιας σειράς του Netflix, χωρίς να επηρεαστεί ποτέ η ζωή του, η γειτονιά του ή το μέλλον της οικογένειάς του
- ενώ το θέαμα ενορχηστρώνει αβεβαιότητα και μια ψευδή αίσθηση του χρόνου παντού.

Η πραγματικότητα εξακολουθεί να υπάρχει

Οι νεκροί είναι εκεί.
Η καταστροφή είναι καταγεγραμμένη.
Οι εκτοπίσεις πληθυσμών είναι γνωστές.
Αλλά ορισμένα συμπεράσματα καθίστανται αδύνατο να διατυπωθούν δημόσια.
Μπορούμε να μιλήσουμε για τα θύματα.
Όχι για τη στρατηγική ματαιότητα του πολέμου.
Μπορούμε να μιλήσουμε για ταλαιπωρία.
Όχι για άμεση πολιτική ευθύνη.
Μπορούμε να την αποδοκιμάσουμε.
Όχι να την αμφισβητήσουμε.

Δεν είναι η πληροφορία που λείπει.
Είναι η άδεια να συνδεθούν οι τελείες.
Έτσι, ένα νέο είδος λογοκρισίας εδραιώνεται:
η λογοκρισία μέσω της ηθικής απονομιμοποίησης.
Οι λέξεις εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά γίνονται τοξικές.
Η πρόφερσή τους εκθέτει αμέσως κάποιον σε ταμπέλες, συγχώνευση, συμβολικό αποκλεισμό - μερικές φορές ακόμη και οικονομική καταστροφή.

Υπονοώντας ότι η παράταση της σύγκρουσης θα μπορούσε να κοστίσει δεκάδες χιλιάδες ακόμη ζωές χωρίς κανένα αποφασιστικό στρατηγικό κέρδος; Αμέσως σε χαρακτηρίζουν «συνεργό του επιτιθέμενου» ή «αφελή ειρηνιστή».
Αμφισβητώντας τη χρησιμότητα του εξοπλισμού μιας πλευράς μέχρι το πικρό τέλος χωρίς προοπτική νίκης; Αμέσως σε χαρακτηρίζουν «προδότη της Ευρώπης» ή «χρήσιμο ηλίθιο».
Αναφέροντας τη στρατηγική ματαιότητα ορισμένων παρατεταμένων επιχειρήσεων ή τον δυσανάλογο αριθμό ανθρώπινων θυμάτων; Αμέσως σε χαρακτηρίζουν «αντισημίτη» ή «υπερασπιστή της τρομοκρατίας», ακόμα και όταν καταδικάζεις τις αρχικές επιθέσεις.

Εξουδετερώστε αντί να πείσετε

Σε αυτό το σύστημα, η εξουσία δεν επιδιώκει πλέον να πείθει.
Εξουδετερώνει.
Οι διαφωνούσες φωνές δεν αντικρούονται βάσει της αξίας τους.
Αποκλείονται, απομονώνονται και ασφυκτιούν οικονομικά.
Τραπεζικές κυρώσεις, διαγραφή από τον κατάλογο, επαγγελματικές απαγορεύσεις, κοινωνική πίεση: η σύγχρονη καταστολή είναι διοικητική, οικονομική και κοινωνική.
Δεν στοχεύει στη φίμωση του λόγου.
Στοχεύει να κάνει την έκφραση αφόρητη.
Το έμμεσο μήνυμα είναι σαφές:
μπορείς να μιλήσεις, αλλά μόνο εσύ θα επωμιστείς το κόστος — ενώ το θέαμα παράγει εκτεταμένη παθητικότητα και μαζική αυτολογοκρισία.

Το καλολαδωμένο σύστημα

Το σύστημα είναι πλέον τέλεια λαδωμένο:Οι ελίτ των μέσων ενημέρωσης → υποχρεωτική ηθική αφήγηση
Πραγματικότητα → φιλτραρισμένη, κατακερματισμένη, απολυμασμένη
Διαφωνία → εξουδετερώθηκε χωρίς μάχη
Τεχνητή συναίνεση → ιεροποιημένη ως ο μόνος δυνατός ορίζοντας

Αδιάκοπη οικονομική κατάσταση

  • Όσοι θέλουν πόλεμο → μηδενικός λογαριασμός
  • Όσοι θέλουν ειρήνη → με κάθε κόστος
Εδώ ακριβώς έγκειται η αληθινή ηθική ευθύνη.
Όχι σε ένα ορατό έγκλημα, αλλά σε μια αρχιτεκτονική λόγου που καθιστά τη βία αποδεκτή, την κριτική ύποπτη και την ειρήνη απρεπή.

Εμφάνιση σύνοψης

Η σύγχρονη εξουσία δεν σκοτώνει με σφαίρες.
Σκοτώνει με λόγια που κάνουν τις σφαίρες αποδεκτές.
Και όταν τα τελευταία σώματα κρυώσουν, θα υπάρχουν ακόμα πλατφόρμες για να εξηγήσουν γιατί δεν υπήρχε εναλλακτική λύση - επειδή το θέαμα είναι το κακό όνειρο της σύγχρονης κοινωνίας αλυσοδεμένης, η οποία τελικά εκφράζει μόνο την επιθυμία της να κοιμηθεί.
Κι όμως η πραγματικότητα εξακολουθεί να υπάρχει.
Αιμορραγεί, ουρλιάζει σιωπηλά, αρνείται να ξεχαστεί.

Όσο ακόμα αναπνέει, μια άλλη ιστορία παραμένει εφικτή – όχι από θαύμα, αλλά από ωμή πεισματάρα μπροστά στη μηχανή που θέλει να πνίξει τα πάντα.

Μουνίρ Κιλάνι


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Στη Λαμία, όπως και σε πολλές ελληνικές πόλεις, το ζήτημα των αδέσποτων σκύλων αντιμετωπίζεται εδώ και χρόνια ως ένα «χρόνιο» πρόβλημα, σχεδόν φυσικό φαινόμενο. Όμως δεν είναι ούτε φυσικό ούτε αναπόφευκτο. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων ελλείψεων στη διαχείριση, στην εφαρμογή της νομοθεσίας και στη συνεργασία Δήμου και πολιτών.

Θεσμικά, το πλαίσιο υπάρχει. Ο νόμος προβλέπει ηλεκτρονική σήμανση, καταγραφή, στείρωση, δημοτική ευθύνη για τη φροντίδα και την υιοθεσία των αδέσποτων. Στην πράξη, όμως, πολλά από αυτά εφαρμόζονται αποσπασματικά. Οι στειρώσεις δεν γίνονται σε επαρκή αριθμό και με συνέχεια, δεν γίνονται οι έλεγχοι για τα δεσποζόμενα που δεν έχουν σήμανση, ενώ η εγκατάλειψη παραμένει ουσιαστικά ατιμώρητη.

Έτσι, το πρόβλημα αναπαράγεται. Νέα ζώα γεννιούνται στους δρόμους, άλλα εγκαταλείπονται, και ο Δήμος, με ελλιπές προσωπικό και περιορισμένους πόρους, καλείται να διαχειριστεί μια κατάσταση με έναν ερασιτεχνικό και αναποτελεσματικό τρόπο. Και βρισκόμαστε διαρκώς στα ίδια. Έτσι το βάρος πέφτει συχνά σε εθελοντές και φιλοζωικές ομάδες, οι οποίες προσφέρουν πολύτιμο έργο, αλλά δεν μπορούν και δεν πρέπει να υποκαθιστούν τη δημόσια ευθύνη.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: αδέσποτα στον αστικό ιστό, ανησυχία των κατοίκων, προβλήματα υγιεινής, κινδύνους για τα ίδια τα ζώα, αλλά και κοινωνική ένταση γύρω από ένα θέμα που θα έπρεπε να είναι λυμένο. Τι θα μπορούσε να πει κανείς -τα αυτονόητα- επιγραμματικά ότι χρειάζεται να γίνει∙ όχι ευχές, αλλά σχέδιο:

√ Συνεχές και μαζικό πρόγραμμα στειρώσεων με επαρκή χρηματοδότηση,

√ αυστηρή εφαρμογή της σήμανσης και πραγματικοί έλεγχοι,

√ το Δημοτικό Κυνοκομείο να είναι δομή φροντίδας με στόχο τις υιοθεσίες, όχι τη μόνιμη παραμονή,

√ εκπαίδευση και ενημέρωση των πολιτών για την υπεύθυνη κατοχή ζώων και

√ συνεργασία Δήμου, κτηνιάτρων και εθελοντών με σαφείς ρόλους.


Το ερώτημα είναι: γιατί ένα τέτοιο σχέδιο δεν εφαρμόζεται;

Το ζήτημα των αδέσποτων δεν είναι δευτερεύον, ούτε μόνο «φιλοζωικό». Είναι δείκτης πολιτισμού, ποιότητας ζωής και σοβαρής αντιμετώπισης από την Δημοτική Αρχή. Εκεί ακριβώς κρίνεται η ποιότητα μιας δημοτικής πολιτικής. Και αυτό αφορά όλους μας, τον Δήμο αλλά και τους δημότες.

Στέφανος Σταμέλλος






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Γιώργου Γιακουμίδη

Βλέπω τα παιδιά μου, την κόρη μου και τον γιό μου, τους βλέπω μαζί με τους συνομίληκους της γενιάς τους να ζούνε σε περισσή ανασφάλεια. Που ΄ναι πρώτιστα "οικονομική". Κι ύστερα είναι κοινωνική, επειδή συμπεριλαμβάνει, μέσα σε μια μεγάλης χρονικής διάρκειας γενική κρίση, όλες τις εκφάνσεις μιας παρατεταμένης παρακμής. Που δεν είναι μόνο εγχώρια. Είναι γενικευμένη, πανευρωπαϊκή και παρανοϊκή. Επειδή όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και οι γύρω της ηπείρου μας χώρες είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Που η απαράμιλλη ταχύτητα του σημερινού ίντερνετ, αλλά και της τηλεόρασης φέρνει αστραπιαία μέσα στη προσωπική ζωή μας οτιδήποτε συμβαίνει. Με πληρέστατη εικόνα και ζωντανό ήχο! Ακόμα κι απ' την άκρη του κόσμου!

Κι αυτά που συμβαίνουν είναι αυτά που πάντοτε και σε όλες τις εποχές συνέβαιναν. Ίδια κι απαράλλαχτα. Μόνο που τότε πολύ δύσκολα θα μπορούσαμε να τα μάθουμε ενώ σήμερα τα μαθαίνουμε πολύ πιο εύκολα και πολύ πιο γρήγορα. Κι είναι μεν πολλά, αλλά μονάχα τ' άσχημα, τα ελεεινά, τα τρομακτικά και τα πιο φριχτά έρχονται αυθωρεί και παραχρήμα στο κέντρο του μνημονικού και της συνείδησής μας. Κι έρχονται ανεμπόδιστα, ακαριαία και πανεύκολα στην προσωπική και ιδιωτική τράπεζα πληροφοριών του καθενός μας. Που βρίσκεται στην τσέπη μας, στα χέρια μας, στο τραπέζι μας. Στο smartphone! Που πλέον αποτελεί αναπόσπαστο μέλος του οργανισμού μας όπως η καρδιά, το στομάχι, το συκώτι και προ παντός ο εγκέφαλός μας.

Οπότε είναι πανεύκολο και "φυσιολογικό" να συμβαίνει το ανώμαλο: όλοι μας, καθολικά όλοι μας να παίρνουμε την "επιλεγμένη", την καθοδηγούμενη πληροφορία. Επίτηδες! Αυτή που θα μας τρομάξει, θα μας απογοητεύσει, θα μας αποθαρρύνει. Για να κλειστούμε στον εαυτό μας, στο καβούκι μας κι έτσι να μείνουμε αδρανείς, συγκεντρωμένοι μονάχα για ν' αντιμετωπίσουμε την κοπιαστική και δύσκολη επιβίωσή μας. Πλήρως και πάντοτε πεπεισμένοι πως κανένας μας δεν μπορεί ν' αλλάξει τον απερίγραπτο κόσμο που ζούμε. Ο καθείς στη μοναξιά του... επειδή τούτο είναι η πιότερο βολική κατάσταση, που οι κυβερνώντες τον κόσμο μπορούν να εκμεταλλευτούν για να συνεχίζουν να κάθονται εξουσιαστικά κι αναπαυτικά εσαεί στον σβέρκο μας.

"Στην ηλικία μου εσύ ήσουν παντρεμένος είχες οικογένεια και δυό παιδιά" μου λέει παραπονεμένα κι απαισιόδοξα τριανταπεντάρης φίλου γιός, μα και φίλος του γιού μου.. "Εγώ δεν έχω τίποτα... μήπως παιδιαρίζω ακόμα;΄'

Ετούτος τα 'χει καταφέρει να είναι αυτοδημιούργητος και οικονομικά ανεξάρτητος. Χωρίς οικονομική υποστήριξη απ' τον μεροκαματιάρη πατέρα του. Δεν είναι παραλής (που εύχομαι να γίνει) όμως τα πάει καλά στο μαγαζάκι του και δίνει ψωμάκι σε δυό - τρείς σταθερούς υπάλληλους. Τουτέστιν μπορεί να ζήσει οικογένεια με γυναίκα και παιδιά. Αντίθετα με τους περσότερους συνομίληκούς του (που είναι απείρως οι πιο πολλοί) που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τον πενιχρό τους μισθό. Οπότε για γάμο και οικογένεια, ούτε λόγος! Κι αυτή είναι η κύρια αιτία της δραματικής υπογεννητικότητας που μαστίζει όλη την Ευρώπη...

Μου ήταν πολύ εύκολη η απάντηση που περίμενε ο Διονύσης: "αχ! Διονυσάκι. Ήταν άλλη η κοινωνία κι άλλος ο κόσμος τότε τριάντα πέντε χρόνια πριν. Τότε έφτιαξα τη δική μου δουλειά, που μέσα σε εκείνο το οικονομικό περιβάλλον, μπορούσα με ασφάλεια κι απ΄τα εικοσιπέντε – εικοσιεπτά μου χρόνια να πάρω την απόφαση να παντρευτώ και να φτιάξω οικογένεια. Τα χρήματα που κέρδιζα δεν ήταν πολλά. Ήταν όμως αρκετά για να μου δώσουν ασφάλεια να πορευτώ. Τότε η ανεργία ήταν πολύ μικρή. Ακόμα μικρότερη ήταν η υποαπασχόληση, που σήμερα έχει θεριέψει και κατατρώγει την δημιουργικότητα της νεολαίας σαν κακοφορμισμένος καρκίνος. Στον τότε ορίζοντα δεν υπήρχε σοβαρή κρίση, που να υπονομεύει το μέλλον των συνανθρώπων και συμπολιτών μας"...

"Σήμερα ισχύει το αντίθετο. Η σημερινή μειοψηφία μικροεπιχειρηματιών σαν του λόγου σου, μπορεί μεν να κερδίζει περσότερα απ΄ το μέσο όρο, όμως βλέποντας την γενική ανασφάλεια δεν έχει επαρκή σιγουριά για το μέλλον της επιχείρησής του. Δεν υπάρχουν οι τότε οικονομικές και κοινωνικές εγγυήσεις, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων τα πήγαινε καλά κι ήταν απίθανο να πιάσουμε όλοι μαζί πάτο! Σήμερα φαίνεται πολύ εύκολο να ξαναπιάσουμε πάτο! Επειδή οι περσότεροι ακροβατούν μεταξύ επιβίωσης και πάτου. Και μια επιχείρηση σαν την δική σου, όταν οι περσότεροι καταστραφούν, θα πάρουν παραμάζωμα και τη δική σου! Να λοιπόν που οφείλεται η ανασφάλειά σου και διστάζεις να κάμεις οικογένεια. Γιατί άμα αφαιρέσεις το α απ' τη λέξη ασφαλής, μένει το σφάλμα"...

Του είπα κι άλλα. Το κυριότερο όμως δεν είναι ούτε οικονομικό ούτε πολιτικό θέμα. Το μείζων πρόβλημα τη σημερινής ελληνικής κοινωνίας είναι η αφόρητη έλλειψη γνήσιων και αυθεντικών ανθρώπων του πνεύματος. Προσωπικότητες γίγαντες της σκέψης και του επιδραστικού λόγου όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Γιώργος Σεφέρης, ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Κάρολος Κούν, ο Αντώνης Σαμαράκης, ο Μιχάλης Κακογιάννης και τόσοι άλλοι που με μια κουβέντα τους και με τα έργα τους εμπόδιζαν την εκμετάλλευση της κάθε εξουσίας, διόρθωναν τις λαϊκές μαλακίες και προσδιόριζαν την κοινωνική πυξίδα προς τα δύσκολα, τα αναγκιαία κι ωφέλιμα - για όλους μας - πρέπει.

Στην έλλειψη τέτοιων σπουδαίων ανθρώπων οφείλεται η σημερινή μας ελληνική ερημιά και φτώχεια...
---Να έχουμε μια καλύτερη χρονιά το 2026!
Υ.Γ. (το 2025 να πάει κι αυτό στον αγύριστο μαζί με τα προηγούμενα...)

ΠΗΓΗ: εφημερίδα Ο ΚΑΤΟΙΚΟΣ
https://ydates.webnode.gr/


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

Κατατέθηκαν οι συντάξεις του Ιανουαρίου με ποσοστά αυξήσεων της τάξης του 2,5% περίπου για τις κύριες συντάξεις και του 1% περίπου για τις επικουρικές. Τα περί «προσωπικής διαφοράς» και τα άλλα, που λέγονται, ακούγονται «λόγια του αέρα» για τους συνταξιούχους. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι, μια γνωστή ηλικιωμένη 95 ετών με 720 ευρώ σύνταξη, έχει αύξηση μόλις 5,92 ευρώ, δηλαδή 0,82%. Όλα αυτά θεωρούνται αποτέλεσμα του ισχύοντος τρόπου υπολογισμού∙ ή έτσι θα μας απαντήσουν. Ουσιαστικά όμως, αποτυπώνουν μια βαθιά κοινωνική αδικία και μια πολιτική επιλογή που αγνοεί την πραγματική απώλεια αγοραστικής δύναμης των τελευταίων ετών.

Θα είμαι ψύχραιμος και όχι καταγγελτικός. Ήρεμα λοιπόν, και σε χαμηλούς τόνους, λέω ότι από το 2021 και μετά, ο πληθωρισμός -ιδίως στα βασικά αγαθά- έχει διαβρώσει σοβαρά τα εισοδήματα. Τρόφιμα, ενέργεια, φάρμακα και υπηρεσίες υγείας αυξήθηκαν πολύ περισσότερο από τους μέσους δείκτες. Για έναν συνταξιούχο, και ιδίως για έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, αυτό σημαίνει ότι το πραγματικό κόστος ζωής αυξήθηκε δυσανάλογα σε σχέση με τον γενικό πληθωρισμό.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, μια αύξηση 0,8% δεν είναι απλώς ανεπαρκής. Είναι παραπλανητική. Δεν αντισταθμίζει τίποτα από τις απώλειες των προηγούμενων ετών. Δεν αποκαθιστά αγοραστική δύναμη. Απλώς καταγράφεται λογιστικά ως «θετική μεταβολή». Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο, αν λάβουμε υπόψη ότι οι ηλικιωμένοι δεν έχουν καμία δυνατότητα προσαρμογής του εισοδήματός τους. Δεν μπορούν να δουλέψουν περισσότερο, δεν μπορούν να «αναβαθμίσουν δεξιότητες», δεν μπορούν να μετακυλήσουν το κόστος. Έχουν μόνο τη σύνταξη και, σε πολλές περιπτώσεις, μικρές αποταμιεύσεις μιας ζωής.

Αυτές οι αποταμιεύσεις, όμως, βρίσκονται και σε συνεχή απομείωση. Τα επιτόκια καταθέσεων παραμένουν μηδενικά, πράγμα που σημαίνει ότι η αξία των καταθέσεων μειώνεται χρόνο με τον χρόνο. Την ίδια στιγμή, οι ανάγκες των γηρατειών αυξάνονται: φάρμακα, εξετάσεις, θέρμανση, βοήθεια στο σπίτι. Δεν πρόκειται για «καταναλωτικές επιλογές», αλλά για ανελαστικές ανάγκες επιβίωσης. Έτσι διαμορφώνεται μια αθόρυβη αλλά σταθερή διαδικασία φτωχοποίησης των ηλικιωμένων. Όχι με απότομες περικοπές, αλλά με μικρές «αυξήσεις» που δεν καλύπτουν ούτε στο ελάχιστο το πραγματικό κόστος ζωής. Ιδίως για τις χαμηλές και πολύ χαμηλές συντάξεις, αυτή η πολιτική λειτουργεί σωρευτικά και τιμωρητικά.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί δεν εφαρμόζεται μια πραγματική αναπροσαρμογή με βάση τον πληθωρισμό, και μάλιστα διαφοροποιημένη υπέρ των χαμηλών συντάξεων και με βάση αυτό, που λένε συνέχεια, την αύξηση του ΑΕΠ. Όχι επικοινωνιακές αυξήσεις, αλλά αποκατάσταση της απώλειας της αγοραστικής δύναμης. Όχι οριζόντιες λογιστικές φόρμουλες, αλλά ρήτρα προστασίας για όσους βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους. Όταν μια 95χρονη με 720 ευρώ λαμβάνει αύξηση 0,8%, το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι πολιτικό και ηθικό. Δείχνει ποιους θεωρούμε «ανεκτούς» χαμένους της οικονομικής προσαρμογής.

Και δείχνει επίσης πόσο εύκολα μετατρέπεται η έννοια της κοινωνικής ασφάλισης από εγγύηση αξιοπρέπειας σε απλή δημοσιονομική μεταβλητή. Και αυτό δεν είναι ούτε πρόοδος, ούτε αναγκαιότητα. Είναι πολιτική επιλογή.


Στέφανος Σταμέλλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Στέφανου Σταμέλλου

Χωρίς υπερβολές, δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς σε όλες τις συζητήσεις μια έντονη ανησυχία και μια δυσφορία για την οικονομική κατάσταση της περιοχής της Λαμίας. Ταυτόχρονα η δυσφορία απευθύνεται και προς τους αρμόδιους και υπεύθυνους, που δεν φαίνεται να δείχνουν την ανάλογη ανησυχία να κάνουν κάποιες ενέργειες για να αντιμετωπιστεί το ζήτημα. Όταν όμως η οικονομία δείχνει τα σκληρά της δόντια, τα θύματά της -οι πολίτες εν προκειμένω- είναι υποχρεωμένοι και οφείλουν, να απαιτήσουν ή και να απαντήσουν με τις ανάλογες δράσεις.

Αναμφισβήτητα η Λαμία χρειάζεται να ανακάμψει οικονομικά και πρέπει να αποκτήσει ένα νέο παραγωγικό όραμα. Μια Λαμία-περιοχή με πλήρη αξιοποίηση του κάμπου του Σπερχειού στον πρωτογενή τομέα, με ζωντανή αγροτική παραγωγή υψηλής προστιθέμενης αξίας∙ με μια Βιομηχανική Περιοχή που να παράγει και να καινοτομεί (μικρή και μεσαία μεταποίηση https://www.ankoleader.gr/attachments/article/119/Odigos_metapoiitikis_monadas.pdf, βιοοικονομία, [https://www.e-ea.gr/news/osa-prepei-na-gnvrizoyme-gia-th-biooiknomia/] και υπηρεσίες υποστήριξης)∙ και με έναν ήπιο βιώσιμο τουρισμό με το εξαιρετικό φυσικό περιβάλλον, τα νερά, τις ιαματικές μας πηγές, την ιστορική μας κληρονομιά, το ποτάμι, τα βουνά μας, την Οίτη, το Καλλίδρομο, την Όθρυ, που να συνδέεται άμεσα με την τοπική παραγωγή αξιοποιώντας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής. Και αυτά όλα υπό την αιγίδα μιας δραστήριας και συνεργατικής αυτοδιοίκησης.

Τι θα μπορούσε κατά την ταπεινή μου γνώμη να μπει άμεσα σε εφαρμογή. Άμεσα θα πρέπει να συσταθεί ένα Τοπικό Παραγωγικό Φόρουμ Ανασυγκρότησης, με τη συμμετοχή του Δήμου, Πανεπιστημιακών παραγόντων και φορέων, παραγωγών, εκπροσώπων της ΒΙΠΕ, των Επιμελητηρίων, νέων επιχειρηματιών με σκοπό τον συντονισμό και την ανάπτυξη ενός Σχεδίου δράσης. Να γίνει η Χαρτογράφηση και η «Διάγνωση» του χώρου με τις γεωργικές εκτάσεις, ιδιοκτησιακό καθεστώς, υδατικοί πόροι, εγκαταλελειμμένα κτήρια στη ΒΙΠΕ, βασικοί παραγωγοί, τουριστικά σημεία. Ένα απλό “one-pager”, μια, σύντομη δηλαδή, περιεκτική περιγραφή, που να συνοψίζει τις βασικές πληροφορίες με SWOT ανάλυση (δυνατά-αδύνατα σημεία, ευκαιρίες, απειλές-κίνδυνοι). Παράλληλα να αποτυπωθούν τα στοιχεία επικοινωνίας και το branding, η δημιουργία μιας μοναδικής ταυτότητας - λογότυπο πχ «Κοιλάδα Σπερχειού» και ένα πλάνο για τα social media. Ένα σύντομο μήνυμα για ΜΜΕ και τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες.

Σε ένα χρόνο να ξεκινήσει η εφαρμογή του Σχεδίου Ανασυγκρότησης με άμεσους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους και μέτρα, δομικές αλλαγές και επενδύσεις, με πηγές και εργαλεία χρηματοδότησης. Κάποιοι χρόνια τώρα φωνάζαμε για προτεραιότητα στην ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ και για στροφή στην πραγματική οικονομία. Κανενός δεν ίδρωνε το αυτί. Και σήμερα είμαστε στα ίδια∙ και βαδίζουμε διαρκώς προς τα πίσω. Αλλά διαπιστώσεις μπορεί να κάνει κανείς πολλές∙ και περισσεύουν. Προτάσεις και δουλειά χρειάζονται. Όχι άλλη καθυστέρηση!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading

Ακτιβιστής στις 0

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Πριν λίγα χρόνια o βουλευτής της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή” Λαγός, θρασύτατα και προκλητικά μέσα στον ιερό ναό της Δημοκρατίας, το κοινοβούλιο, χαρακτήριζε “παραμύθι” την εξέγερση του Πολυτεχνείου, καλώντας τους βουλευτές που εκείνη την ώρα βρίσκονταν στην αίθουσα να του αναφέρουν “έστω τα ονόματα δύο νεκρών”, όπως ωρύονταν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα διάφορα παπαγαλάκια της ακροδεξιάς, προσπαθώντας να μειώσουν το μεγαλειώδες έπος αντίστασης των φοιτητών και της υπόλοιπης νεολαίας στο καταπιεστικό καθεστώς της επτάχρονης τυραννίας της χούντας, εκείνο το σημαδιακό Νοέμβρη του 1973, κάνουν λόγο για «νεκρούς-φαντάσματα του Πολυτεχνείου».



Που το στηρίζουν αυτό; Στο γεγονός ότι, όπως επισημαίνονταν στα πορίσματα των ερευνών που διενεργήθηκαν μετά τη μεταπολίτευση, και κυρίως στο πόρισμα Τσεβά, «δεν αναφέρθηκε νεκρός μέσα στο Πολυτεχνείο, αλλά μόνο γύρω από αυτό».

Η πλαστογράφηση του πορίσματος Τσεβά

Μάλιστα, σε βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, ακούγεται ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. και κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Άδωνις Γεωργιάδης, να λέει πριν λίγα χρόνια, τότε ως βουλευτής του Καρατζαφέρη ότι τάχα δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός στο Πολυτεχνείο, καθώς, όπως διατείνεται “το Πολυτεχνείο και η 17 Νοεμβρίου, είναι ο ιδρυτικός πολιτικός μύθος της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς στην Ελλάδα”.

Ισχυρίζονταν τότε και εξακολουθεί και σήμερα να δηλώνει ο κ. Γεωργιάδης:

“Δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός στο Πολυτεχνείο, ούτε ένας. Για να στοιχειοθετηθεί ο μύθος περί Πολυτεχνείου, πήραν το δελτίο συμβάντων της Αστυνομίας εκείνων των ημερών, της προηγουμένης, ανήμερα και της επομένης και όποιος πέθανε στην Αττική από οποιαδήποτε αιτία, έγινε νεκρός δήθεν από ελεύθερους σκοπευτές και από αστυνομική βία”!!
Ας δούμε όμως, έγιναν έτσι τα πράγματα ή κάποιοι διαστρέφουν και κακοποιούν βάναυσα την αλήθεια για τους δικούς τους λόγους;
Ακόμη και αν δεχθούμε ότι δεν υπήρξαν θύματα μέσα στις αίθουσες ή στον προαύλιο χώρο, τα νεανικά κορμιά που έπεσαν στους γύρω από το Πολυτεχνείο χώρους δεν πρέπει να υπολογίζονται στους νεκρούς της αντιδικτατορικής εξέγερσης; Ή μήπως ήταν διαφορετικό, μήπως είχε άλλο χρώμα το άλικο αίμα που χύθηκε έξω από το Πολυτεχνείο; Λες και οι νεκροί από τα δολοφονικά πυρά των εκτελεστικών οργάνων της χούντας δεν βρισκόταν εκεί για να διαδηλώσουν κατά της δικτατορίας, αλλά για… περίπατο, τουρισμό ή για διασκέδαση!

Τι έλεγε η έκθεση Τσεβά

Διαβάζουμε στην έκθεση του εισαγγελέα Δημήτριου Τσεβά, που συντάχθηκε το δίμηνο Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1974, όταν δηλαδή ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες από την αιματοχυσία εκείνη που προκάλεσε το καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών:



«Βαρύς υπήρξεν ο φόρος του αίματος εις νεκρούς και τραυματίας ο καταβληθείς δια την καταστολήν της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου. Και των μεν τραυματιών τον αριθμόν, ήγγισε, μετά βεβαιότητας μάλλον, η έρευνα. Ανεξιχνίαστος, όμως, παραμένει εισέτι ο ακριβής αριθμός των νεκρών. Σύντομοι κατεβλήθησαν προς την κατεύθυνσιν ταύτην προσπάθειαι και πέραν των αμέσως ή εμμέσως περιερχομένων εις γνώσιν μου έκκλησις δια του Τύπου δημοσία διετυπώθη, όπως καταγγελθώσιν ή αναφερθώσι περιπτώσεις θανάτων ή και εξαφανίσεων ατόμων συνεπεία των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Και είναι αληθές ότι ουδέν περιστατικόν κατηγγέλθη. Δεν αντλείται, όμως εντεύθεν απόδειξις περί ανυπαρξίας τοιούτων. Διότι κατά τη διαδρομήν της ερεύνης εβεβαιώθησαν ή και απλώς επιθανολογήθησαν περιστατικά εδραιούντα παρ’ εμοί την πεποίθησιν ότι οι νεκροί εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου υπήρξαν περισσότεροι των επισήμως ανακοινωθέντων. Δι’ ο και κατανοώ τα ελατήρια της σιωπής των παθόντων».



Οι νεκροί κατά την έκθεση

Οι νεκροί της εξέγερσης, όπως αναφέρονται στην έκθεση Τσεβά, καθώς και το σημείο όπου βρήκαν το θάνατο, είναι οι ακόλουθοι:

1.– Διομήδης Ιωάννου Κομνηνός, ετών 17, μαθητής. Εφονεύθη έξωθι του Πολυτεχνείου περί ώρα 22.15΄ της 16.11.73. Βασίμως πιθανολογείται ότι δράστης του φόνου τούτου είναι ο προεκτεθείς Συνταγματάρχης.

2.– Βασίλειος Παναγώτου Φαμέλλος, ετών 26. Εφονεύθη εγγύς του υπουργείου Δημόσιας Τάξεως περί ώρα 22.30΄ της 16.11.1973, βληθείς προφανώς υπό τίνος των εκ του υπουργείου πυροβολούντων.

3.–Toril Engelend, σπουδάστρια, Νορβηγίς. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώρα 23.30΄ της 16.11.1973 παρ’ αγνώστου δράστου.

4.–Γεώργιος Ανδρέου Σαμούρης, σπουδαστής, ετών 22. Εφονεύθη υπ’ αγνώστου εις άγνωστον σημείον εξ επαφής περί το μεσονύκτιον της 16.11 1973 και το πτώμα του μετεφέρθη και απερρίφθη εις την διασταύρωσιν των οδών Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων (Κατάθεσις υπ’ αριθμ. 173).]



5.– Αλέξανδρος Ευστρατίου Σπαρτίδης, ετών 16, μαθητής. Εφονεύθη επί της οδού Κότσικα (παρόδου Πατησίων) την 10.20 ώραν της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

6.–Μάρκος Δημητρίου Καραμάνης, ετών 23. Εφονεύθη ευρισκόμενος εις την επί της οδού Πατησίων και Αιγύπτου 1 πολυκατοικίαν την 10.30 ώραν της 17.11.1973, βληθείς ομοίως υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

7.– Βασίλειος Καράκας, Τούρκος υπήκοος, ετών 43. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώραν 13.00΄ της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιώτου ευρισκομένου έμπροσθεν του Ναού του Αγίου Θεράποντος.

8.– Δημήτριος Θεοφ. Θεοδώρας, ετων 6. Εφονεύθη επί της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας Ζωγράφου περί ώραν 13.30 της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιώτου ευρισκομένου έμπροσθεν του Ναού του Αγίου Θεράποντος.

9.– Βασιλική Φωτίου Μπεκιάρη, ετών 17. Εφονεύθη ευρισκομένη εις την ταράτσα της επί της οδού Μεταγένους 8 – Νέος Κόσμος οικίας της περί ώραν 12.30΄ της 17.11.1973, δεχθείσα εις την κεφαλήν της βλήμα αδέσποτον άρματος.

10.–Γεώργιος Αλεξάνδρου Γεριτσίδης, ετών 48, εφοριακός υπάλληλος. Εφονεύθη ευρισκόμενος εν Ν. Λιοσίοις προς εκτέλεσιν υπηρεσίας περί ώραν 12.15΄ της 17.11.1973 δεχθείς ομοίως βλήμα αδέσποτον άρματος μάχης εις την κεφαλήν.

11.– Νικόλαος Πέτρου Μαρκούλης, ετών 25. Εφονεύθη παρά την πλατείαν Βάθης περί ώραν 11.00΄ της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος μάχης.

12.– Στυλιανός Αγαμ. Καραγεώργης, ετών 19, εργάτης. Ετραυματίσθη θανασίμως επί της οδού Πατησίων, έμπροσθεν του κινηματογράφου ΕΛΛΗΝΙΣ, περί ώρα 10.00΄ της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσεν εις το ΚΑΤ την 30.11.1973.

13.–Ανδρέας Στεργίου Κούμπος, ετών 63. Ετραυματίσθη σοβαρώς διερχόμενος την οδό Καποδιστρίου περί ώρα 14.00΄ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσε εις την 30.1.1974.



14.– Μιχαήλ Δημητρίου Μυρογιάννης, ετών 20. Εφονεύθη εις την διασταύρωσιν των οδών Πατησίων και Στουρνάρα περί ώραν 13.30΄ της 18.11.73, βληθείς δια περιστρόφου εις την κεφαλήν και

15.– Κυριάκος Δημητρίου Παντελάκης, ετών 45, δικηγόρος. Ετρυματίσθη σοβαρώς επί της οδού Γλάδστωνος περί ώραν 12.40΄ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου επί της οδού Πατησίων άρματος και απεβίωσεν την 18.12.1973.


β) Νεκροί πλήρως βεβαιωθέντες:

Σπύρος Κοντομάρης, δικηγόρος. Απεβίωσεν τας απογευματινός ώρας της 16.11.73 ευρισκόμενος επί της οδού Γεωργίου Σταύρου, συνέπεια θανατηφόρου επενέργειας των ριπτομένων της Αστυνομίας αερίων (κατάθ. υπ’ αριθμ. 93).
Αικατερίνη Αργυροπούλου, ετών 75. Ετραυματίσθη σοβαρώς ενώ ευρίσκετο εις την Αγ. Αναργύροις οικίαν της περί ώραν 11.00΄ της 17.11.1973, δεχθείσα αδέσποτον βλήμα άρματος και απεβίωσεν κατά μήνα Μάιον 1974 και
Δημήτριος Παπαιωάννου, ετών 60, ιδιωτικός υπάλληλος. Απεβίωσεν την μεσημβρίαν της 17.11.1973 εκ προσφάτου εμφράγματος του μυοκαρδίου κατά την ιατροδικαστικήν έκθεσιν σοβαρώς όμως, υπό της συζύγου του αμφισβητούμενης και υποστηρίζουσας ότι ο σύζυγος της απεβίωσεν είτε βληθείς δι’ όπλου, είτε υποστάστάς συγκοπήν εκ των ριπτομένων αερίων, καταθεσάσης δε ότι μόνον εις το Νεκροταφείον της επετράπη να πλησιάσει απλώς και να ατενίσει το πρόσωπον του νεκρού συζύγου της.Φωτογραφία από την εφημερίδα “Βραδυνή”


γ) Νεκροί βασίμως προκύπτοντες:

1.– Ο ιατρός – χειρούργος Γεώργιος Γρηγοριάδης, μετά λόγου γνώσεως καταθέτει ότι ο ίδιος προσωπικώς αντελήφθη και διεπίστωσεν ιατρικώς τον θάνατον (2) δύο αγνώστων νέων, πληγέντων: Του μεν ενός εις την πλατείαν Βικτωρίας περί ώραν 11.00΄ της 17.11.1973 δια βλήματος περιστρόφου υπό Ανθυπασπιστού της Χωροφυλακής ριφθέντος, του δε ετέρου εις την οδόν Γ’ Σεπτεμβρίου περί ώραν 12.00΄ της 18.11.1973 δια βλήματος διερχομένου άρματος (κατάθ. υπ’ αριθμ. 25).

2.–Η μάρτυς Παναγ. Παπακυριακού καταθέτει περί θανάσιμου τραυματισμού μικράς κορασίδος ηλικίας 9 περίπου ετών, εις την γωνίαν των οδών Πατησίων και Κλωναρίδου περί ώραν 14.00΄ της 17.11.1973 εκ βλημάτων διερχομένου άρματος, εξ ων και η ιδία ετραυματίσθη βαρύτατα (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 168).

3.– Ο φοιτητής Λεωνίδας Ανωμερίτης, καταθέτει περί θανάσιμου τραυματισμού νεαράς μαθήτριας, εντός του χώρου του Πολυτεχνείου ευρισκόμενης, περί ώρα 11.45΄ της 16.11.1973, δια βλήματος ριφθέντος εκ του εκτός του Πολυτεχνείου χώρου (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 32).

4.–Ο Φαρμακοποιός Αλέξανδρος Παναγόπουλος καταθέτει ότι, ότε προ του μεσονυχτίου της Παρασκευής 16.11.1973, επεσκέφθη μετά της συζύγου του το Πολυτεχνείον προς παροχήν υπηρεσιών εις τους τραυματίας και εισήλθεν εις το αυτόθι υπάρχον πρόχειρον ιατρείον, ιδίοις όμμασιν αντελήφθη την ύπαρξιν (3) τριών νεκρών και μιας γυναικός θανασίμως τραυματισθείσης, τα τραύματα των οποίων σαφώς περιγράφει. Προσθέτει δε ότι εκ μελών της Συντονιστικής Επιτροπής Φοιτητών έλαβε την πληροφορίαν ότι είχαν και οκτώ (8) εισέτι νεκρούς, τα πτώματα των οποίων είχαν τοποθετηθεί και εφυλάσσοντο εις παρακείμενον χώρον ίνα μη υποπέσουν εις αντίληψιν των σπουδαστών και προκληθεί πανικός (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 245).

5.–Περί των ανωτέρω νεκρών σαφώς καταθέτουν και σπουδασταί, μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής, οι οποίοι και περιγράφουν με ενέργειαν τα τραύματα τα οποία έκαστος των νεκρών συναδέλφων των έφερεν (οράτε καταθέσεις υπ’ αριθμ. 41, 45 και 217). Και ναι μεν ο εις εκ των ανωτέρω μαρτύρων (217) καταθέτει και περί τα είκοσι δύο (22) πτωμάτων, άτινα ο ίδιος ούτως προσωπικός αντελήφθη, περιστατικόν όπερ δεν επεβεβαιώθη, πλην σοβαροί των κατατιθεμένων προκύπτουν ενδείξεις εκ της προεκτεθείσης καταθέσεως Αλεξ. Παναγόπουλου, όστις και αναφέρει ότι αντελήφθη θάλαμον υπό του περιβόητου Πίμπα – πράκτορος της ΚΥΠ (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 29 και 176 μετά μαγνητοταινίας) – φρουρούμενον, εις ον υπήρχον άνθρωποι δήθεν κοιμώμενοι, ων, όμως, η στάσις και η όλη εμφάνισις εις πολλάς τον ανωτέρω μάρτυρα ανέλαβεν υποψίας (οράτε κατάθεσιν).



“Τι εγένοντο οι νεκροί”

Ανακύπτει βεβαίως το ερώτημα τι εγένοντο οι νεκροί αυτοί και σοβαρά δια τους αντιλέγοντας αντλούνται εντεύθεν επιχειρήματα. Όμως προσφέρουν ίσως απάντησιν τα υπό των φυλακών του νεκροθαλάμου του Ρυθμιστικού Κέντρου Αθηνών κατατιθέμενα. Ο μεν Νικ. Νίκας καταθέτει ότι κατά την διάρκειαν της υπηρεσίας του μέχρι της 23.00΄ ώρας της 16.11.1973 παρέλαβε και ετοποθέτησε εις τον νεκροθάλαμον επτά (7) πτωμάτων νέων ανδρών, ηλικίας 22-25 ετών, τα οποία δεν συνοδεύοντο από πιστοποιητικόν θανάτου και παράλαβων ακολούθως υπηρεσίαν Ιωάννης Μάρας, καταθέτει ότι από της 23.00΄ ώρας της 16.11.1973 μέχρι 7.00΄ της 17.11.1973 παρέλαβεν και ετοποθέτησεν εις τον νεκροθάλαμον (7) πτώματα, νέων ομοίως ανδρών , ηλικίας 20-35 ετών, εκ των οποίων τα τέσσερα (4) ήταν αγνώστου ταυτότητος (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 89). Και ούτω κατά την τραγικήν εκείνην νύχτα των γεγονότων, 16 προς 17 Νοεμβρίου 1973, ένδεκα (11) πτώματα αγνώστων νέων διακομίζονται εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών, άτινα, όμως, πλην ενός (κατά τα επίσημα στοιχεία του Νοσοκομείου) ουδαμού εμφανίζονται, ούτε καταχωρίζονται! …

6.– Πλήρως εκ των εκτεθέντων εβεβαιώθη η εν ψυχρώ δολοφονία νέου ανδρός εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών υπό των αυτόθι υπηρετούντων, κατά την τραγικήν αυτήν νύκτα, αστυνομικών (καταθέσεις υπ’ αριθμ. 69, 70, 77, 86 και 94), αλλά και Δευτέρα τοιαύτη θανατώσεως τραυματίου συνεπεία ξυλοδαρμού, εις χείρας του ιατρού χειρουργού Λέων. Παπασταματίου (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 86) αποβιώσαντος. Τι εγένοντο οι δύο (2) ούτοι νεκροί; Διότι είναι πλήρως βεβαιωμένον ότι ουδείς εξ αυτών ευρίσκεται εις τον κατάλογον των έξι (6) επισήμων νεκρών του Ρυθμιστικού, εξ ων μάλιστα μόνον εις (ο άγνωστος αρχικώς και γνωστός ακολούθως Βασ. Φάμελλος) διεκομίσθη κατά τον επίμαχον χρόνον της νυκτός της 16ης προς 17ην Νοεμβρίου 1973. Επίτασις της αγωνίας εκ του τιθεμένου προβλήματος! Δι’ ο και ο προεκτεθείς ιατρός – χειρουργός, προσωπικώς παρακολουθήσας, συμμετασχών ειδικώς περί του αριθμού των εν τω Ρυθμιστικοί νεκρών εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου ερωτηθείς, καταθέτει ότι πρέπει ν’ ανέρχονται εις είκοσι (20) ή είκοσι πέντε (25) και αιτιολογεί διατί (οράτε κατάθεσιν ομοίως και τας 47 και 98).

Εκ των εκτεθέντων δήλον καθίσταται ότι εις τους καταλόγους των επισήμως ανακοινωθέντων δέκα πέντε (15) νεκρών και υπό της ερεύνης βεβαιωθέντων τριών (3) τοιουτων δέον να προστεθούν και έτεροι δέκα έξι (16) τουλάχιστον βασίμως προκύπτοντες, οίτινες, τονιστέον και πάλι, ουδεμίαν έχουν, ως προς την ταυτότητα, σχέσιν με τους επισήμως ανακοινωθέντος. Παραμένει βεβαίως πάντοτε το ερωτήμα: Τι εγένοντο τα πτώματα των νεκρών τούτων και διατί οι οικείοι των εξακολουθητικώς σιωπούν; Δεν είναι εύκολος η απάντησις εις τον χαράσσοντα τας γραμμάς ταύτας. Είναι υποχρέωσις, όμως, η έναντι του προβήματος θέσις και η κατανόησις των ανερμήνευτων ή αδυνάτων. (οράτε σχετικώς καταθεσιν Δημ. Πίμπα, υπ’ αριθμ. 71).

δ) Νεκροί εκ διαδόσεων πιθανολογούμενοι:

Πολλά τω όντι περί μεγάλου αριθμού νεκρών διαδίδονται και θρυλούνται. Διάφοροι κατάλογοι περί τούτων κυκλοφορούν, δύο των οποίων αναφερόντες ονόματα νεκρών 46 και 59, αντιστοίχως, περιήλθαν εις χείρας μου και αποτέλεσαν αντικείμενον ειδικής, επισταμένης και αγωνιώδους ερεύνης. Αμφότεροι εκυκλοφόρησαν το πρώτον εις την αλλοδαπήν και ο εις εξ αυτών επιμέλεια πολλών γνωστών Ελλήνων, εις το εξωτερικόν κατά την εποχήν της Δικτατορίας ευρισκομένων. Είναι αμφότεροι ελλιπείς κατά τα στοιχεία των και η επ’ αυτών κατατέθη παρά προσώπου λίαν αξιόπιστου, βεβαιώσαντος περί της σοβαρότητος της ερεύνης», καταλήγει η έρευνα του εισαγγελέα Δ. Τσεβά.



Η έκθεση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Μετά από πολυετή έρευνα που διενήργησε το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, το 2003, με επικεφαλής τον διευθυντή του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, κατέληξε ότι ο αριθμός των επωνύμων νεκρών ανέρχεται σε 24, ενώ αυτός των νεκρών αγνώστων στοιχείων σε 16.

Στην έρευνα, γίνεται για πρώτη φορά προσπάθεια καταγραφής του χώρου και των συνθηκών κάτω από τις οποίες έχασαν τη ζωή τους τα θύματα της εξέγερσης. Όπως αναφέρθηκε, οι πρώτες (δημοσιογραφικές) προσπάθειες για την καταγραφή των γεγονότων μιλούσαν για 59 νεκρούς ή και 79 θύματα, με βάση τον κατάλογο Γεωργούλα. Η έρευνα Καλλιβρετάκη απαντά και σε ένα ακόμα ερώτημα. Αν υπήρχαν νεκροί μέσα ή έξω από το ΕΜΠ. Όπως προκύπτει, νεκροί υπήρχαν, αλλά είχαν χτυπηθεί στους γύρω δρόμους και μεταφέρονταν στο πρόχειρο ιατρείο που είχε στηθεί από τους φοιτητές.

Ακολουθεί ο κατάλογος των νεκρών του Πολυτεχνείου σύμφωνα με την έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών:Σπυρίδων Κοντομάρης (ετών 57, δικηγόρος, 16.11.1973, ώρα 20.30)
Διομήδης Κομνηνός(ετών 17, μαθητής, 16.11.1973, ώρα 21.30)
Σωκράτης Μιχαήλ (ετών 57, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας , 16.11.1973, ώρα μεταξύ 22.30 & 23.00)
Βασίλειος Φάμελλος (ετών 26, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, ώρα 23.30)
Torill Engeland Magrette (ετών 22, 16.11.1973, φοιτήτρια, ώρα 23.30)
Γεώργιος Σαμούρης (ετών 22, 16.11.1973, φοιτητής ώρα 24.00)
Δημήτριος Κυριακόπουλος (ετών 35, οικοδόμος 16.11.1973, βραδυνή ώρα )
Σπύρος Μαρίνος (Γεωργαράς, ετών 35, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, βραδυνή ώρα)
Νικόλαος Μαρκούλης (ετών 24 , εργάτης, 17.11.1973, πρωινή ώρα)
Αικατερίνη Αργυροπούλου (ετών 76, 17.11.1973, ώρα 10.00)
Στυλιανός Καραγεωργής (ετών 19, οικοδόμος, 17.11.1973, ώρα 10.15)
Μάρκος Καραμανής (ετών 23, ηλεκτρολόγος, 17.11.1973, ώρα 10.30)
Αλέξανδρος Σπαρτίδης (ετών 16, μαθητής 17.11.1973, ώρα 10.30-11.00)
Δημήτριος Παπαϊωάννου (ετών 60, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, 17.11.1973, ώρα 11.30)
Γεώργιος Γερτζίδης(ετών 48, εφοριακός υπάλληλος, 17.11.1973, ώρα 11.30)
Βασιλική Μπεκιάρη (ετών 17, μαθήτρια, 17.11.1973, ώρα 12.00)
Δημήτρης Θεοδωράς (ετών 5 1/2, 17.11.1973, ώρα 13.00)
Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας (ετών 43, ταχυδακτυλουργός, 17.11.1973, ώρα 13.00)
Αλέξανδρος Παπαθανασίου (ετών 59, συνταξιούχος εφοριακός, 18.11.1973, ώρα 10.00)
Ανδρέας Κούμπος (ετών 63, βιοτέχνης, 18.11.1973, ώρα 11.00)
Μιχαήλ Μυρογιάννης (ετών 20, ηλεκτρολόγος, 18.11.1973, ώρα 12.00)
Κυριάκος Παντελεάκης (ετών 43, δικηγόρος, 18.11.1973, ώρα 12.00-12.30)
Ευστάθιος Κολινιάτης (ετών 47, 18.11.1973)
Ιωάννης Μικρώνης (ετών 22 φοιτητής, συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών
Από τη δίκη για τη σφαγή του Πολυτεχνείου

Η δίκη για τα γεγονότα

Το Πενταμελές Εφετείο της Αθήνας στις 30 Δεκεμβρίου 1975 και μετά από ακροαματική διαδικασία 2,5 μηνών κήρυξε ένοχους τους 20 από τους 32 κατηγορούμενους για την υπόθεση της σφαγής στο Πολυτεχνείο, ενώ αθώωσε άλλους 12.

Οι ποινές που επιβλήθηκαν ήταν:

-Δημήτριος Ιωαννίδης (αρχηγός της ΕΣΑ την περίοδο της εξέγερσης): 7 φορές ισόβια για ηθική αυτουργία σε 7 ανθρωποκτονίες από πρόθεση και 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε 38 απόπειρες ανθρωποκτονιών και πρόκληση διάπραξης κακουργημάτων, καθώς και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

-Γεώργιος Παπαδόπουλος (εν ενεργεία δικτάτορας την περίοδο της εξέγερσης): 25 χρόνια κάθειρξη για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονίες από πρόθεση και απόπειρες ανθρωποκτονιών, καθώς και δεκαετής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

-Σταύρος Βαρνάβας (αντιστράτηγος Ε.Α.): 3 φορές ισόβια για ηθική αυτουργία σε 3 ανθρωποκτονίες από πρόθεση και 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε 17 απόπειρες ανθρωποκτονιών και πρόκληση διάπραξης κακουργημάτων, καθώς και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

-Νικόλαος Ντερτιλής (ταξίαρχος Ε.Α.): Ισόβια κάθειρξη και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για ανθρωποκτονία από πρόθεση του φοιτητή Μυρογιάννη.

Άλλοι τέσσερις ανώτατοι αξιωματικοί σε 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε συνολικά 12 ανθρωποκτονίες και 56 απόπειρες ανθρωποκτονιών, καθώς και δεκαετής στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Επίσης, 12 κατηγορούμενοι σε μικρότερες ποινές, από 5 μήνες έως 10 χρόνια κάθειρξη για διάφορες κατηγορίες, κυρίως για ηθική αυτουργία σε επικίνδυνες σωματικές βλάβες. Οι ποινές κάτω του ενός έτους, ήταν εξαγοράσιμες

Από farosthermaikou.blogspot.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Continue reading
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)