Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Μάκη Σταύρου *

Για μια ακόμη φορά πλησιάζουμε σε δημοτικές εκλογές. Για μια φορά ακόμη βιώνουμε το ίδιο σκηνικό σε κάθε δήμο της χώρας, με την προσδοκία να αναδειχθεί από τις κάλπες o ”καλύτερος” επόμενος δήμαρχος που θα αλλάξει τα πράγματα και θα απαλλάξει το δήμο από την κακοδιαχείριση και την αποτυχημένη πολιτική του απερχόμενου δημάρχου. Για μια ακόμη φορά επαναλαμβάνεται μονότονα και πανομοιότυπα το ίδιο σκηνικό που βλέπουμε κάθε τέσσερα χρόνια:

-Θεμελιώνονται ή εγκαινιάζονται ‘’έργα’’, λίγο πριν από τις εκλογές

-Μπαίνουν σε full λειτουργία οι κομματικοί μηχανισμοί (τοπικοί και κεντρικοί) όπως και πολλοί άλλοι μηχανισμοί. οργανωμένων συμφερόντων

-Μετακινούνται με μεγάλη ευκολία και άνεση σύμβουλοι (εκλεγμένοι ή υποψήφιοι) από μια δημοτική παράταξη σε άλλη, χωρίς καθόλου ιδεολογικούς και πολιτικούς φραγμούς, δημιουργώντας μια εικόνα παρόμοια με αυτή της μεταγραφικής περιόδου στο ποδόσφαιρο.

-Γίνεται μεγάλη προσπάθεια να πλαισιώσουν τους δημοτικούς συνδυασμούς ‘φανταχτερά’’ ονόματα επιχειρηματιών, ποδοσφαιριστών, καλλιτεχνών και άλλων επωνύμων παραγόντων

-Οι υποψήφιοι ‘’σωτήρες’’ (παλιοί και νέοι) προσπαθούν να έχουν συνεχώς τις φωτογραφίες τους, πάντα νεανίζουσες, στις εφημερίδες ή σε άλλα ΜΜΕ.

- Δημιουργούνται σε κάθε δημοτική παράταξη επιτροπές περιορισμένης διάρκειας και με ημερομηνία λήξης, που θα επεξεργασθούν το πρόγραμμα της παράταξης, το οποίο όπως δείχνει η ζωή, μετά από τις εκλογές κανείς δεν το θυμάται.

- Οι υποψήφιοι δήμαρχοι καλούν για συζήτηση τοπικές συλλογικότητες του κάθε δήμου (μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια τις θυμούνται), για να δείξουν ότι ενδιαφέρονται για τα κοινωνικά, περιβαλλοντικά κ.α, προβλήματα.

-Κυκλοφορούν πολύχρωμα, εντυπωσιακά έντυπα σε ιλουστρασιόν χαρτί (τόνοι άχρηστου, στην πλειοψηφία του, χαρτιού σπαταλούνται προεκλογικά, με μεγάλο οικονομικό και κυρίως οικολογικό κόστος)

Θα μπορούσε βέβαια ο κατάλογος των εκδηλώσεων προεκλογικού εντυπωσιασμού να είναι πολύ πιο μεγάλος αλλά θα περιορισθώ σε αυτές. Άλλωστε το σκηνικό αυτό είναι σε όλους/ες γνωστό. Όπως γνωστό είναι επίσης ότι μόλις περάσουν οι εκλογές και σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας και της αυτοδιοικητικής πασαρέλας, επανερχόμαστε και πάλι στη συνηθισμένη γνωστή πληκτική καθημερινότητα όπου

- Η λειτουργία των δημοτικών παρατάξεων χάνει κάθε στοιχείο δημοκρατικότητας που προεκλογικά ευαγγελιζόταν και λειτουργεί με βάσει τις “γραμμές” που χαράζουν τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, τα κομματικά επιτελεία ή οι άλλοι παρασκηνιακοί μηχανισμοί που στήριξαν τις δημοτικές κινήσεις πριν από τις εκλογές.

-Απαξιώνονται ή στην καλλίτερη περίπτωση αντιμετωπίζονται με αδιαφορία οι συλλογικότητες, τις οποίες οι δημοτικές παρατάξεις προεκλογικά ‘’αγκάλιαζαν‘’. Εκείνες μάλιστα, που θεωρούνται πιο ενοχλητικές, γιατί τολμούν να αντιστέκονται στα μεγάλα συμφέροντα, αντιμετωπίζονται ακόμα και με εχθρότητα.

-Οι δημοτικοί σύμβουλοι κάθε παράταξης κάνουν τοποθετήσεις και προτάσεις στα δημοτικά συμβούλια, όχι μόνο χωρίς να έχουν ενημερώσει τους δημότες και πολύ περισσότερο τα μέλη των παρατάξεών τους, αλλά πολλές φορές χωρίς ούτε καν να έχουν συζητήσει τις προτάσεις αυτές μεταξύ τους, στην παράταξη που ανήκουν.

-Στα δημοτικά συμβούλια πραγματοποιούνται για ατελείωτες ώρες ανούσιες συζητήσεις που αφήνουν τους πολίτες αδιάφορους.

-Οι περισσότεροι πολίτες απογοητευμένοι από τη λειτουργία των δημοτικών συμβουλίων και γνωρίζοντας ότι οι αποφάσεις είναι από πριν δεδομένες, απέχουν από τα δημοτικά συμβούλια, όπως και από τα κοινά του δήμου γενικότερα, περιμένοντας την επόμενη τετραετία μήπως ανακαλύψουν τον ‘’πετυχημένο’’ δήμαρχο.

Βέβαια το σκηνικό αυτό απάθειας και αδιαφορίας δεν είναι σημερινό φαινόμενο και ούτε κάτι που “έπεσε από τα σύννεφα”. Έχουν δουλέψει και συνεχίζουν να δουλεύουν οργανωμένοι και πλουσιοπάροχα χρηματοδοτούμενοι μηχανισμοί για “πείσουν” τους πολίτες ότι το δημοκρατικό τους δικαίωμα είναι το να περιμένουν κάθε τέσσερα χρόνια για να ανακαλύψουν κάθε φορά τους νέους, καλύτερους από τους προηγούμενους “σωτήρες”. Μέσα σε αυτό το “δημοκρατικό” σύστημα οι πολίτες έχουν μεν ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά λόγο δεν έχουν ποτέ για κανένα από τα θέματα που συζητούνται στα δημοτικά συμβούλια και επηρεάζουν την καθημερινή τους ζωή. Οι διάφορες “επιτροπές διαβούλευσης”, που προβλέπει η νομοθεσία σαν τάχα συμμετοχικούς θεσμούς στα πλαίσια της λειτουργίας των δήμων, είναι πλήρως απαξιωμένες στις συνειδήσεις των πολιτών, αφού σε καμία περίπτωση δε μπορούν να αλλάξουν τις αποφάσεις στις οποίες οι ”εκλεγμένοι εκπρόσωποι” έχουν καταλήξει

Το ότι αυτό το εκλογικό σύστημα που λειτουργεί με εκπροσώπους δε μπορεί να είναι δημοκρατικό, το έχει πολύ εύστοχα επισημάνει πριν από 2500 χρόνια και ο Αριστοτέλης όταν ανέπτυσσε στο γνωστό έργο του “Πολιτικά” την επίσης γνωστή θέση του ”το αιρετόν ολιγαρχικόν”. Επεσήμανε δηλαδή με νόημα από την εποχή εκείνη ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος ότι στις εκλογές όπου οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν “εκπροσώπους” ουσιαστικά καταλύεται η δημοκρατία και επικρατεί η ολιγαρχία, γιατί τις αποφάσεις δεν τις παίρνουν οι πολίτες αλλά οι λίγοι εκπρόσωποι και οι ακόμη πιο λίγοι που αποφασίζουν για το ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι εκπρόσωποι

Αναρωτιέμαι λοιπόν, αφού είναι φανερό ότι οι πολίτες μόνο διακοσμητικό ρόλο θα έχουμε, όσο τα κόμματα ή άλλοι μηχανισμοί θα βρίσκονται “μπροστά ή πίσω” από τις δημοτικές παρατάξεις μήπως πρέπει να διεκδικήσουμε κάτι άλλο; Μήπως αντί να περιμένουμε κάθε τέσσερα χρόνια να έλθει η “δημοκρατία”, πρέπει να αναζητήσουμε και να δημιουργήσουμε νέους θεσμούς, προκειμένου να έχουμε καθημερινά και λόγο και ψήφο για τα προβλήματά μας;

Μήπως πρέπει να αναζητήσουμε έναν άλλο τύπο δημοκρατικής οργάνωσης, όπου οι δημότες ανεξάρτητα από κομματικές διαφορές, θα συζητάμε σε ανοιχτές οργανωμένες συνελεύσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες όλα τα προβλήματα, για να βρούμε και να διεκδικήσουμε λύσεις που θα υπηρετήσουν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των πολιτών, ενώ παράλληλα θα αγωνιζόμαστε εναντίον των μεγάλων συμφερόντων, που στο βωμό του κέρδους είναι έτοιμα να θυσιάσουν και τους ανθρώπους και το περιβάλλον και τον πολιτισμό;

Αυτός είναι κατά την άποψή μου ο μόνος τρόπος για να φθάσουμε στην πραγματική, την άμεση δημοκρατία. Σε αυτή τη διαδικασία χρειάζονται δημότες

- που είναι πρόθυμοι να αφιερώσουν ένα μέρος του προσωπικού τους χρόνου, για να συζητήσουν με τους υπόλοιπους συνδημότες τους, να βρίσκουν λύσεις στα προβλήματα και να αγωνίζονται μαζί για να τις διεκδικήσουν.

-που πιστεύουν βαθιά στις αρχές και τις αξίες της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης και θέλουν ο δήμος τους να γίνει ένα εργαστήρι πραγματικής αυτοδιοίκησης χωρίς καμία εξάρτηση από το κράτος, από τα κόμματα, ή από άλλα συμφέροντα.

-που έχοντας απορρίψει την ιδέα της ανάθεσης των υποθέσεων του δήμου σε ‘’σωτήρες‘’, σε ‘’ισχυρούς’’ και σε ‘’πετυχημένους’’, θέλουν να συμμετέχουν οι ίδιοι ουσιαστικά στον δημόσιο διάλογο και κυρίως στη λήψη των αποφάσεων αρνούμενοι να δεχθούν κάποιοι άλλοι να αποφασίζουν για αυτούς χωρίς αυτούς

-που θέλουν να συζητούν σε ανοιχτές και δημόσιες συνελεύσεις ”πρόσωπο με πρόσωπο” με τους συνδημότες τους και μετά από διάλογο με ουσιαστικά επιχειρήματα να παίρνουν όλοι μαζί τις καλλίτερες αποφάσεις, που θα διεκδικούν αγωνιστικά, τόσο για τα δικαιώματα των πολιτών, όσο και για την προστασία του περιβάλλοντος και του πολιτισμού.

Είναι σίγουρο ότι αυτή δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, διότι προϋποθέτει την πραγματική χειραφέτηση των δημοτών μέσα από διαρκείς συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και αγώνες με αυτούς που θέλουν να απαξιώσουν την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών και που είναι τόσο τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, όσο και το κράτος καθώς και οι κομματικοί μηχανισμοί.

Εμείς όμως επιμένουμε ότι αργά ή γρήγορα οι δημότες από την ίδια τους την εμπειρία θα συνειδητοποιήσουν ότι η καθιέρωση της άμεσης δημοκρατίας είναι όχι μόνο αναγκαία, αλλά αποτελεί μονόδρομο. Και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο μικρότερη θα είναι η ζημιά που θα έχουμε υποστεί.

15/5/2019

* Ιστορικός-Περιβαλλοντολόγος,   μέλος της Εναλλακτικής Δράσης και μέλος τοπικών, πανελλαδικών και διεθνών πρωτοβουλιών για την άμεση δημοκρατία και την αυτοδιαχείριση


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Λεωνίδα Παπαδόπουλου,  υπ.ευρωβουλευτή  Πλεύση Ελευθερίας, Χειρουργός-οφθαλμίατρος, Επικεφαλής του Κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ

H Ευρώπη αποτέλεσε διαχρονικά και ιστορικά ανά τους αιώνες κοιτίδα πολιτισμού, προόδου, επιστήμης, αλλά και πηγή καταστροφής, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και του περιβάλλοντος, επηρεάζοντας όλο τον πλανήτη. Για την ακρίβεια, οι πολιτικές ηγεσίες των χωρών και οι οικονομικές ελίτ των χωρών της Ευρώπης εκμεταλλεύονταν και πλούτιζαν εις βάρος των ευρωπαϊκών λαών, αλλά και των λαών του κόσμου.

Η πατρίδα μας και ο λαός μας, ιδίως την τελευταία δεκαετία, υπέφερε φρικτά από τη δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των θεσμών της, η οποία εργαλειοποιώντας το παράνομο και επονείδιστο δημόσιο χρέος φόρεσε στη χώρα μας τον νεοφιλελεύθερο ζουρλομανδύα των Μνημονίων, με τη σφραγίδα και τις ευλογίες των προδοτικών ελληνικών κυβερνήσεων αλλά και την απάτη της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), η οποία όπως φαίνεται «μαγείρεψε» τα στοιχεία προκειμένου να φανεί η οικονομία μας σε ακόμα πιο δεινή θέση από εκείνη που πραγματικά ήταν.

Τα αποτελέσματα γνωστά σε όλους. Φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, ανεργία, κατάρρευση του ΑΕΠ, μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων ιδίως νέων συμπολιτών μας, καταλήστευση της δημόσιας περιουσίας και εκποίηση της περιουσίας του ελληνικού λαού, απώλεια εθνικής κυριαρχίας και κατάπτωση της αξιοπρέπειας και του φρονήματος του υπερήφανου ελληνικού λαού.

Η Ευρώπη λοιπόν, η οποία ταυτίζεται με το κεφάλαιο των χωρών του Βορρά, και εκμεταλλεύεται τις χώρες και τους λαούς του Νότου προκειμένου να αυξάνει τον υπέρμετρο πλουτισμό και την επικυριαρχία των πρώτων, να μας λείπει... Αποτελεί εξαιρετικά επιθετικό εχθρό της χώρας και του Λαού μας και πρέπει να αντισταθούμε με κάθε μέσο.
Εμείς ως Κίνημα Δεν Πληρώνω, έχουμε παλέψει εδώ και μία δεκαετία ενάντια στην απόπειρα εξαθλίωσης του ελληνικού λαού, στο μέτωπο των διοδίων, των αποκοπών του ηλεκτρικού ρεύματος, των πλειστηριασμών της λαϊκής περιουσίας από το τραπεζικό κεφάλαιο και των funds και τόσων άλλων.

Για αυτόν τον λόγο συμπλέουμε με την Πλεύση Ελευθερίας και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου στις επερχόμενες ευρωεκλογές.
Με την παρουσία μου αλλά και εκείνη του αδερφού μου και συναγωνιστή μου Ηλία, στο ψηφοδέλτιο της Πλεύσης, το οποίο στελεχώνεται από εξαιρετικούς ανθρώπους, είμαστε βέβαιοι ότι κάναμε τη σωστή επιλογή λογοδοτώντας στη συνείδηση και στους αγώνες μας.
Θεωρούμε ότι μπορούμε να αποτελέσουμε στο πλευρό της Ζωής, το μοναδικό ελπιδοφόρο μέτωπο αντίστασης και ανατροπής αυτής της κατάστασης και να εξασφαλίσουμε συνθήκες προκοπής και δημιουργίας για την Πατρίδα και τον Λαό μας.


To άρθρο του υποψήφιου Ευρωβουλευτή με τον συνδυασμό Πλεύση Ελευθερίας-Ζωή Κωνσταντοπούλου - Zoe Konstantopoulou, Λεωνίδα Παπαδόπουλου-Leonidas Papadopoulos, στην εφημερίδα TA NEA
#ευρωεκλογες #koitame_mprosta
Moon of Alabama, Comité Valmy, 8-5-2019

Κατά τους τελευταίους μήνες η στρατιωτική κατάσταση στην Δυτική Συρία ήταν περίπου στάσιμη. Τώρα αυτό τείνει να αλλάξει.



Η επαρχία του Ιντλίμπ, τελευταίο οχυρό των τρομοκρατών στην Συρία.


Ενώ αυτός ο χάρτης του Αυγούστου είναι κατά το πλείστο σωστός, η επαρχία του Ιντλίμπ και τμήματα της Βόρειας Χάμα μένουν υπό τον έλεγχο «ανταρτικών» δυνάμεων, υπό την ηγεσία της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ , μια τρομοκρατικής ομάδας συμμάχου της Αλ Κάϊντα.

Μια ρωσο-τουρκική συμφωνία του Σεπτεμβρίου 2018 προέβλεπε ότι η Τουρκία θα έθετε υπό έλεγχο του «αντάρτες» στο Ιντλίμπ. Τα βαρέα όπλα θα απομακρύνονταν από την περιοχή και οι εθνικές οδοί Μ4 και Μ5 θα άνοιγαν στην κυκλοφορία.

Τίποτα από αυτά δεν πραγματοποιήθηκε. Η Τουρκία τοποθέτησε παρατηρητήρια κατά μήκος της διαχωριστικής γραμμής, που όμως δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Αντίθετα οι τρομοκράτες της Χαγιάτ Ταχρίρ Αλ Σαμ απορρόφησαν ολοένα και περισσότερες από τις ομάδες του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» που είχε η Τουρκία υπό την προστασία της.. Η τρομοκρατική οργάνωση απέκτησε νέα όπλα και εξοπλισμό και εντατικοποίησε την εκπαίδευσή της.

Κατά τους τελευταίους μήνες οι τρομοκράτες έγιναν επιθετικότεροι. ΄Ολμοι και πύραυλοι εκτοξεύονταν στην πόλη του Χαλεπιού. Μονάδες κομάντο περνούσαν την γραμμή διαχωρισμού, εκτελούσαν επιθέσεις εναντίον φυλακίων του συριακού στρατού και προκαλούσαν θύματα. Ιπτάμενα ρομπότ αποστέλλονταν από το Ιντλίμπ κατά της ρωσικής βάσης στο Χμεϊμίμ. (Την Τρίτη επιχειρήθηκε καταιγιστικός βομβαρδισμός της ρωσικής βάσης με υποβοήθηση στόχευσης από ιπτάμενο-ρομπότ. Το ρωσικό υπουργείο Αμύνης ανακοίνωσε ότι η αντιαεροπορική άμυνα της βάσης κατέρριψε όλους του πυραύλους.)

Η κυβέρνηση της Συρίας ζητούσε από καιρό να πραγματοποιηθεί επί τέλους η επίθεση στο Ιντλίμπ, αλλά οι Ρώσοι την συγκρατούσαν. Υπήρχε το ενδεχόμενο η Τουρκία να χρησιμοποιούσε μιαν επίθεση στο Ιντλίμπ σαν πρόσχημα για να επιστρέψει στην αγκαλιά των ΗΠΑ. Αυτή η πιθανότητα έχει τώρα σμικρυνθεί, καθώς οι ΗΠΑ έχουν αγριέψει περισσότερο κατά της συμμάχου τους στο ΝΑΤΟ.

Προ δύο εβδομάδων, αφού οι Χαγιάτ Ταχρίρ Σαμ εκτόξευσαν την πιο πρόσφατη ομοβροντία πυραύλων τους κατά της βάσης Χμεϊμίμ, ρωσικά αεριωθούμενα άρχισαν να σφυροκοπούν τις θέσεις τους με εκατοντάδες βόμβες. Επιπλέον, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες ανέφεραν, ότι η Χαγιάτ ετοιμαζόταν να εξαπολύσει μια μεγάλη επίθεση νοτιότερα, κατά της πόλης Χάμα. Η συριακή αεροπορία και το πυροβολικό μπήκαν επίσης σε δράση. Γρήγορα έγινε σαφές ότι αυτές οι επιθέσεις δεν ήταν απλά εφαρμογή αντιποίνων, αλλά προετοιμασία μιας μεγαλύτερης επιχείρησης.

Η Τουρκία αναγνώρισε ότι δεν μπορεί πια να κάνει οτιδήποτε για να εμποδίσει μιαν επίθεση στο Ιντλίμπ. Σε μια κίνηση απελπισίας, προσπάθησε τουλάχιστον να πετύχει ένα από τα παλιά σχέδιά της: Να καταλάβει την πόλη Ταλ Ριφάατ και την αεροπορική βάση Μενάγκ, βορείως του Χαλεπιού. Αυτές βρίσκονται στην κουρδική περιοχή, (με κίτρινο) στην κορυφή του χάρτη. Αλλά οι υπερασπιστές τους ήταν προετοιμασμένοι. Όταν οι μισθοφόροι «αντάρτες», με Τούρκους αξιωματικούς, επιτέθηκαν, οι Σύροι υποχώρησαν. Οι Τούρκοι προχώρησαν και ξαφνικά βρέθηκαν μέσα σε ναρκοπέδιο και υπό τα πυρά πυροβολικού. Είχαν παγιδευτεί. Αφού αρκετοί σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν, οι τουρκικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και συριακός στρατός και κουρδικές δυνάμεις ανακατέλαβαν τις θέσεις τους. Παράλληλα το συριακό πυροβολικό έβαλε εναντίον τουρκικού προχωρημένου φυλακίου στην επαρχία του Ιντλίμπ. Τέσσερεις Τούρκοι στρατιώτες τραυματίστηκαν.

Προ ημερών ο συριακός στρατός εξαπέλυσε επίθεση στα νότια του θύλακα και κατέλαβε αρκετές από τις θέσεις των «ανταρτών». Υπάρχουν ενδείξεις ότι σύντομα θα αρχίσει μια νέα επίθεση δυτικά του Χαλεπιού, για να εξαλειφθούν οποιεσδήποτε απειλές κατά της πόλης. Μια άλλη γραμμή επίθεσης είναι πιθανόν να σημειωθεί στην δυτική πλευρά του θύλακα, προκειμένου να απωθηθούν οι τρομοκράτες μακρύτερα από την βάση του Χμεϊμίμ.

Αυτές οι επιθέσεις δεν είναι ακόμη η μεγάλη εκστρατεία για τη απελευθέρωση ολόκληρης της επαρχίας του Ιντλίμπ. Φαίνεται πιθανότερο ότι αυτή θα διεξαχθεί σταδιακά ,με μια δαγκωνιά κάθε φορά. ΄Ενας ενδιάμεσος στόχος είναι η ανάκτηση πλήρους ελέγχου των εθνικών οδών Μ5 και Μ4 στην επαρχία του Ιντλίμπ. Αυτό θα επιτρέψει την ευθεία συγκοινωνιακή διασύνδεση Λατάκια- Χαλέπι και Χάμα- Χαλέπι και θα συμβάλει στην ανάκαμψη μιας κατεστραμμένης οικονομίας. Είναι οι ΗΠΑ αποφασισμένες να κάνουν το παν για να εμποδίσουν τις συριακές επιχειρήσεις; Αυτό, τώρα, φαίνεται απίθανο.


«Το Ιντλίμπ είναι βασικά τώρα η μεγαλύτερη στον κόσμο συλλογή συνεργών της Αλ Κάϊντα», είπε την περασμένη εβδομάδα ο Αμερικανός βοηθός Υφυπουργός Αμύνης για την Μέση Ανατολή Μάϊκλ Μαλρόι, στο Κέντρο για την Νέα Αμερικανική Ασφάλεια στην Ουάσιγκτον. «΄Εχουμε πολύ περιορισμένη εικόνα για το τι συμβαίνει εκεί», πρόσθεσε.

Το ότι αυτό αναγνωρίζεται (πάλι) δημόσια προφανώς σημαίνει ότι η Συρία έχει τώρα την άδεια να καθαρίσει αυτό το πρόβλημα. Προηγουμένως, το 2017 και 2018, όταν η Συρία ήταν έτοιμη να ανακαταλάβει το Ιντλίμπ, οι ΗΠΑ είχαν απειλήσει να σταματήσουν κάθε επίθεση. Εκείνη την εποχή νοιάζονταν ακόμη για την σύμμαχό τους Τουρκία, η οποία θα πλημύριζε από νέο κύμα προσφύγων, εάν οι τρομοκράτες της Χαγιάτ και οι οικογένειές τους αναγκάζονταν να υποχωρήσουν από το Ιντλίμπ. Οι ΗΠΑ δεν νοιάζονται πια για την Τουρκία. Οποιαδήποτε νέα αναποδιά για τον υποψήφιο Σουλτάνο Ερντογάν τους είναι πιθανώς ευπρόσδεκτη.

Το τρομοκρατικό καταφύγιο στο Ιντλίμπ είναι μόνο ένα από τα προβλήματα της Συρίας.

Το χειρότερο σήμερα πρόβλημά της είναι η έλλειψη βενζίνης, καθώς οι αμερικανικές κυρώσεις εμποδίζουν την μεταφορά ιρανικού πετρελαίου στην Συρία. Τα Ιρανικά τάνκερ με προορισμό την Συρία κρατούνται στην Διώρυγα του Σουέζ. Το να ζητήσει βενζίνη από την Ρωσία θα συνεπήγετο την καταβολή πολιτικού τιμήματος, που η Συρία δεν φαίνεται διατεθειμένη να καταβάλει. Οι συριακές πετρελαιοπηγές, που θα μπορούσαν να παράγουν αρκετό για να καλύψουν τις λειτουργικές ανάγκες της χώρας, βρίσκονται υπό τον έλεγχο δυνάμεων υπό τις διαταγές των ΗΠΑ. Και οι Αμερικανοί απαγορεύουν την πώληση του συριακό πετρελαίου στην κυβέρνηση της Συρίας!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Αγαπητέ μου φίλε,

Συμφωνείς πιστεύω ότι ζούμε στην εποχή της αποϊδεολογικοποίησης της κοινωνίας και της πολιτικής ζωής. Στη σημερινή πολύπλευρη κρίση και την οικονομική συγκυρία, και μπροστά στη λαίλαπα της επιβίωσης και των ρεαλισμών, οι ιδέες και οι αξίες υποβαθμίζονται και υποτιμούνται. Και πάντοτε η εξουσία - με την ευρύτερη έννοια - είχε και έχει τον τρόπο της να εκβιάζει και να ισοπεδώνει συνειδήσεις και αρχές∙ σε βαθμό που να λέει κανείς, ότι επιβεβαιώνεται η γνωστή ρήση: όσο αυξάνει η φτώχεια και βαθαίνει η εξαθλίωση, τόσο ο πολίτης και η κοινωνία οπισθοχωρεί συντηρητικά, κλείνεται, απομονώνεται και αποσυλλογικοποιείται.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι περιορίζεται ή εξαφανίζεται η αναζήτηση και η ζύμωση ιδεών. Ο όποιος διάλογος, όταν γίνεται, γίνεται για συγκεκριμένους σκοπούς. Το όραμα για μια καλύτερη κοινωνία και η ουτοπία ξεθωριάζουν ως έννοιες. Οι φορείς και οι θεσμοί της κοινωνίας χάνουν την ουσιαστική τους λειτουργία και τα κόμματα, οι ενώσεις, οι σύλλογοι, τα συνδικάτα, περιορίζονται στα άκρως απαραίτητα.

Δες σήμερα, ποιο κόμμα λειτουργεί πραγματικά, ποιο εργατικό σωματείο και εργατικό Κέντρο, ποιος αγροτικός σύλλογος και επαγγελματικό σωματείο. Όλα γίνονται για την εξυπηρέτηση μικρών και μεγάλων μορφών εξουσίας. Ο δικομματισμός και τα ποικίλα διλήμματα - μια και είμαστε σε προεκλογική περίοδο - είναι μερικές εκφάνσεις της επιβολής της κεντρικής εξουσίας στον πολίτη, που τον βλέπει μόνο ως ψηφοφόρο. Έτσι ακόμα και το πιο μικρό «πράσινο φως» που θα ανάψει για συζήτηση και προβληματισμό σχετικά με το μέλλον και τις ανάγκες της κοινωνίας, ειδικά αυτή την περίοδο, θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό.

Για να υπάρξει ο διάλογος και η αναζήτηση, πρέπει να υπάρχει και ο καταλύτης. Ο καταλύτης είναι η διαφορετική άποψη, που δεν παγιδεύεται στις σκοπιμότητες και τολμά να λέγεται και να εκφράζεται. Η διαφορετική άποψη, η διαφορετική προσέγγιση των πραγμάτων, είναι απαραίτητη σε μια κοινωνία που ψάχνει και πρέπει να βρει το δρόμο της. Είναι η ήρεμη ουσιαστική αντιπολίτευση. Είναι η διαφυγή από το ρεαλισμό και το τέλμα, η αναζήτηση και η αντιπαράθεση πέρα από τα πρόσκαιρα συμφέροντα, πέρα από την αλαζονεία της εξουσίας και του «εγώ».

Θέλω να καταλήξω, αγαπητέ μου φίλε, το ότι κάποιοι δεν συμμετέχουν στις αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν σημαίνει ότι δεν αποδέχονται τη συμμετοχή σ’ αυτές. Πιθανόν να τους άφησε απέξω το άγονο και σκληρό «τερέν» της κομματικοποίησης και των όποιων σκοπιμοτήτων. Πιθανόν να νιώθουν ότι μέσα στους φορείς της εξουσίας η διαφορετική άποψη ισοπεδώνεται. Σαφώς και πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα μέσα από την κοινωνία των πολιτών να παρέμβει κανείς επηρεάζοντας τα αυτοδιοικητικά δρώμενα, χωρίς να απαξιώνονται οι απόψεις και οι ιδέες.

Είναι πια εμφανές στην εποχή μας, εποχή του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, ότι ο αγώνας για μια καλύτερη ποιότητα ζωής πρέπει να είναι συνδεδεμένος με το σεβασμό στο περιβάλλον, τη συμμετοχή, τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου και την κοινωνική αλληλεγγύη. Ας βάλουμε λοιπόν ως στόχο μια κοινωνία που θα κυριαρχείται από τις πραγματικές ανάγκες των μελών της και τους όρους της κοινωνικής και οικονομικής βιωσιμότητας.

Λαμία, 10/5/2019

Στέφανος, ο φίλος σου



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Που κατεδάφισαν μιαν χώρα και εγκαινίασαν μιαν εποχή ψεύδους και πολεμικής βαρβαρότητας

Serge Halimi & Pierre Rimbert, Monde Diplomatique, Avril 2019

[Ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη και ιστορικής βαρύτητας είναι η επισήμανση και τεκμηρίωση -- με απαρασάλευτα στοιχεία, δηλώσεις και κείμενα, στο κατωτέρω άρθρο δυο ασυνήθους σήμερα ακεραιότητας και αξιοπιστίας Γάλλων δημοσιογράφων, συνεργατών μιας μηνιαίας γαλλικής εφημερίδας- όασης, σε μιαν άνυδρη αντικειμενικότητας έρημο-- του πρωταγωνιστικού ρόλου της Γερμανίας στην πυροδότηση και στην εξασφάλιση της καταστροφικής αγριότητας του Νατοϊκού πολέμου, που διαμέλισε την Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία και ισοπέδωσε την Σερβία, προ είκοσι ακριβώς χρόνων. ΄Αξιες ιστορικής «αποθησαύρισης» είναι οι τερατολογίες με τις οποίες πρωταγωνίστησαν Γερμανοί Υπουργοί σε ένα συναγωνισμό ψευδολογίας, για να ξαναστείλουν γερμανικά στρατεύματα σε μια χώρα με εφιαλτικές μνήμες των χιτλερικών Ες Ες.]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Πριν από 20 χρόνια, στις 24 Μαρτίου 1999, δεκατρία μέλη του ΝΑΤΟ, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Γερμανία, βομβάρδιζαν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.

Αυτός ο πόλεμος κράτησε 78 ημέρες και τροφοδοτήθηκε από ειδησεογραφικές τερατολογίες, που προορίζονταν να ευθυγραμμίσουν την γνώμη των πληθυσμών της Δύσης με τους ισχυρισμούς των επιτελείων:

Οι Σέρβοι διαπράττουν μια «γενοκτονία», «παίζουν ποδόσφαιρο με τα κομμένα κεφάλια, γδέρνουν τα πτώματα, αποσπούν τα έμβρυα από την κοιλιά των σκοτωμένων εγκύων και τα ψήνουν» -ισχυριζόταν ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης υπουργός Αμύνης Rudolf Scharping, του οποίου οι δηλώσεις μεταδίδονταν από τα ΜΜΕ – έχουν σκοτώσει από 100.000 έως 500.000 ανθρώπους» (TF1, Γαλλική Ραδιοφωνία, 20 Απριλίου 1999), «καίνε τα θύματά τους μέσα σε υψικαμίνους, του είδους που χρησιμοποιούνταν στο Άουσβιτς ( βρετανική εφημερίδα Daily Mirror, 7 Ιουλίου) .

Μια προς μία αυτές οι «ειδήσεις» θα ξεμασκαρευτούν –αλλά μετά το τέλος του πολέμου- μεταξύ άλλων από την έρευνα του Αμερικανού δημοσιογράφου Daniel Pearl (στην Wall Street Journal, της 31-12-1999 ) Παρόμοια εξευτελίστηκε μια από τιε πιο θορυβώδεις σκευωρίες του 20ού Αιώνα: Το σχέδιο Potkova (« πέταλο αλόγου»), ένα έγγραφο που έλεγαν πως αποδεικνύει ότι οι Σέρβοι είχαν προγραμματίσει την «εθνοκάθαρση» του Κοσσόβου. Η κοινοποίησή του από την Γερμανία, τον Απρίλιο του 1999, χρησιμοποιήθηκε σαν πρόσχημα για να ενταθούν οι βομβαρδισμοί της Σερβίας.

Οι κύριοι παραγωγοί ειδησεογραφικής εξαπάτησης δεν ήταν κάποιοι παρανοϊκοί διαδοσίες του Διαδικτύου αλλά οι ίδιες οι Δυτικές κυβερνήσεις, το ΝΑΤΟ, όπως και τα όργανα του Τύπου τα πιο ευυπόληπτα.

Μεταξύ τους , η Le Monde, μια εφημερίδα τις οποίας οι θέσεις της αρθρογραφίας χρησίμευαν τότε ως σημεία αναφοράς για το σύνολο του γαλαξία των γαλλικών ΜΜΕ. Η Σύνταξή της, με διευθυντή τον Edwy Plenel, ομολογεί ότι « έκανε την επιλογή της επέμβασης». Στο φύλλο της 8 Απριλίου 1999, στην πρώτη σελίδα, ένα άρθρο του Daniel Vernet αναγγέλλει: «Αυτό το Σχέδιο «Πέταλο αλόγου», που προγραμμάτιζε την απέλαση των Κοσσοβάρων». Ο δημοσιογράφος, υιοθετεί τις πληροφορίες που μετέδωσε την προτεραία ο Γερμανός υπουργός των Εξωτερικών, ο οικολόγος Γιόσκα Φίσερ. Αυτό «το Σχέδιο της κυβέρνησης του Βελιγραδίου περιγράφει με λεπτομέρειες την πολιτική της εθνοκάθαρσης που εφαρμόζεται στο Κόσσοβο… φέρει το όνομα με τον κωδικό «Πέταλο Αλόγου», αναμφίβολα σε συμβολισμό του εγκλωβισμού σε τανάλια του αλβανικού πληθυσμού» γράφει ο Βερνέ, για τον οποίο « το θέμα φαίνεται να μην προκαλεί αμφιβολίες».

Δυο μέρες αργότερα, η Μόντ υποτροπιάζει, σε όλο το πλάτος της 1ης σελίδας: «Πως ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς προετοίμασε την εθνοκάθαρση». «Το σερβικό σχέδιο“Potkova” προγραμμάτιζε την βίαιη απέλαση των Κοσσοβάρων από τον Οκτώβριο του 1998. Η εφαρμογή του συνεχίστηκε κατά τις διαπραγματεύσεις του Ραμπουγιέ». Η Μόντ αναφέρεται σε «ένα σερβικό στρατιωτικό έγγραφο» και επαναλαμβάνει ξανά τους ισχυρισμούς των Γερμανών αξιωματούχων, σε σημείο που να αναδημοσιεύει ολόκληρο ένα «βοηθητικό σημείωμα» που μοίρασε ο Γενικός Επιθεωρητής του Γερμανικού Στρατού στους δημοσιογράφους. Το Βερολίνο προσπαθούσε τότε να δικαιολογήσει, σε μια μάλλον ειρηνόφιλη κοινή γνώμη, τον πρώτο πόλεμο που διεξήγαγε η Μπούντεσβερ από το 1945 και επιπλέον εναντίον μιας χώρας που πριν πενήντα χρόνια ήταν κατεχόμενη πάλι από την γερμανική –(τότε χιτλερική) Βέρμαχτ.

Αλλά αυτό το σχέδιο ήταν μια πλαστογραφία. Δεν προερχόταν από τις σερβικές αρχές, αλλά ήταν μια κατασκευή, από συμπίλημα στοιχείων, των βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών, και δόθηκε στους Γερμανούς από μια βουλγαρική κυβέρνηση που επιδείκνυε ζήλο για να γίνει δεκτό στο ΝΑΤΟ. Η απάτη αποκαλύφθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2000 από το εβδομαδιαίο Σπίγκελ και επιβεβαιώθηκε, δέκα χρόνια αργότερα από τον πρώην υπουργό των Εξωτερικών της Βουλγαρίας. Ας σημειωθεί ότι το έγγραφο θα όφειλε να είχε προκαλέσει τόσο μεγαλύτερη καχυποψία στις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες όσο η λέξη «πέταλο» ήταν γραμμένη στην βουλγαρική και όχι στην σερβική γλώσσα, όπως το επεσήμανε ο Γερμανός βουλευτής Gregor Gysi, στις 15 Απριλίου 1999, στην γερμανική Βουλή.

Τον Μάρτιο του 2000, ο Γερμανός Ταξίαρχος Heinz Loquai, εκφράζει σε βιβλίο του «τις αμφιβολίες του για την ύπαρξη τέτοιου εγγράφου». Ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Δικαστηρίου για την Γιουγκοσλαβία χαρακτηρίζει τα στοιχεία του υποτιθέμενου σχεδίου «ελάχιστα πειστικά» (Hamburger Abendblatt,24 mars 2000) και η εισαγγελέας του Δικαστηρίου Κάρλα Πόντε δεν το αναφέρει καν στο κατηγορητήριο κατά του Μιλόσεβιτς, το 1999 και το 2001.

Η Μόντ αναφέρεται και πάλι στο «πέταλο Αλόγου», στις 16 Φεβρουαρίου 2002, αλλά (πολύ χαρακτηριστικά για αυτήν την «έγκυρη» εφημερίδα) σαν να το είχε πάντοτε αντιμετωπίσει με επιφύλαξη.: «Το «Πέταλο Αλόγου» παραμένει πάντοτε ένα πολύ αμφιλεγόμενο έγγραφο, του οποίου η γνησιότητα δεν αποδείχτηκε ποτέ». Οι δημοσιογράφοι Jean-Arnault Dérens et Laurent Geslin, ειδικοί στα Βαλκάνια, χαρακτήρισαν από την πλευρά τους το Σχέδιο Potkova « αρχέτυπο των fake news (ψευτοειδήσεων), που μεταδίδουν οι Δυτικοί στρατοί και αναδημοσιεύουν οι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες».

Η επισήμανση μιας επετείου δεν θα δικαιολογούσε μόνη της την ανάξεση αυτής της υπόθεσης. Αλλά ορισμένες από τις συνέπειές της βαραίνουν ακόμη στην διεθνή ζωή. Για τον πρώτο του πόλεμο, μετά την γέννησή του το 1949, το ΝΑΤΟ επέλεξε να επιτεθεί σε ένα κράτος που δεν είχε απειλήσει κανένα από τα μέλη του. Χρησιμοποίησε ένα ανθρωπιστικό πρόσχημα και τον εξαπέλυσε χωρίς την εξουσιοδότηση των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό χρησιμοποιήθηκε σαν προηγούμενο από τις ΗΠΑ, το 2003, για την εισβολή στο Ιράκ, που και εκεί υποβοηθήθηκε από μια καταιγιστική εκστρατεία ψευδών πληροφοριών. Λίγα χρόνια αργότερα, η κήρυξη από το Κόσσοβο της ανεξαρτησίας του, τον Φεβρουάριο του 2008, τραυμάτιζε την αρχή του απαραβίαστου των συνόρων. Σ’ αυτήν την ανεξαρτητοποίηση θα θεμελιώσει η Ρωσία, τον Αύγουστο του 2008, την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας, δύο περιοχών που αποσχίσθηκαν από την Γεωργία. Και αργότερα, τον Μάρτιο του 2014, όταν θα προσαρτούσε την Κριμαία.

Κανένας βέβαια δεν είχε συμφέρον να ξαναφέρει στην μνήμη του κοινού εκείνους τους επίσημους βιασμούς της αλήθειας, όταν ο πόλεμος του Κοσσόβου διεξάχθηκε από μια πλειοψηφία κυβερνήσεων της «Αριστεράς» και υποστηρίχτηκε από τα περισσότερα συντηρητικά κόμματα. Και είναι επίσης ευνόητο ότι οι δημοσιογράφοι που είναι περισσότερο αλλεργικοί στο ζήτημα των «fake news » (ψευτοειδήσεων), προτιμούν να αλλάζουν κουβέντα.


Serge Halimi & Pierre Rimbert





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
"Κύριε" Καριώτη, υπερασπιστή του ήθους και της ηθικής, της δεοντολογίας και της αξιοπρέπειας (αναφέρομαι στα λόγια της πρώτης σας - εκ των τελευταίων - ανάρτησης, την οποία και κατεβάσατε αμέσως, αφού στη συνέχεια επιλέξατε ένα πιο πολιτισμένο - "παπάρα", "συκοφάντη", "ανθρωπάκι" - λεξιλόγιο κατάλληλο μάλιστα να αναγνωσθεί κι απ' όλη την οικογένεια, ιδίως από τα ΠΑΙΔΙΑ (για τα οποία τόσο αγωνιούσατε στην πρώτη σας ανάρτηση), προστάτη της οικογένειας, ιδίως των οικογενειών των ατόμων που εμπλέκονται στο δημόσιο βίο, θα μου επιτρέψετε να σας απαντήσω ως ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ του ανθρώπου που με τις τελευταίες σας δημοσιεύσεις λοιδορείτε.

Γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο, το στέλεχος  (είναι άραγε κατηγορία ; ) του ΠΑΣΟΚ, σε καιρούς δύσκολους όταν το  ΠΑΣΟΚ ήταν στην αντιπολίτευση, αγωνιζόμενο για τις ιδέες και την ιδεολογία του (όπως και ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας). Γνώρισα έναν άνθρωπο μάχιμο κι αποφασισμένο να υπερασπιστεί τις ιδέες του με οποιοδήποτε τίμημα. Ένα τίμημα που πλήρωσε πολλές φορές με αποκορύφωμα την "κατηγορία συναδέλφου", όπως εντέχνως αφήνεται να μετεωρείται χωρίς να δίνετε επιπλέον στοιχεία. Γιατί ξέρετε πολύ καλά πως αν λέγατε όλη την αλήθεια θα έπρεπε να αναφέρετε ότι ο "συνδικαλιστής του Ιπποκράτειου" υπήρξε ο ιδρυτής και Πρόεδρος ενός από τους μεγαλύτερους Καταναλωτικούς Συνεταιρισμούς Εργαζομένων (Ιπποκράτειου) με 1000 εγγεγραμμένα μέλη και μια επιτυχημένη και κερδοφόρα πορεία.
Η "κατηγορία συναδέλφου" λοιπόν ήταν καταγγελία συνδικαλιστή της δεξιάς για λαμογιές και κλεψιές του Συνεταιρισμού, στοχοποιώντας το ΔΣ και φυσικά τον Πρόεδρο επώνυμα, η οποία έγινε απευθείας στον Υπουργό Οικονομικών τότε κ. Αλογοσκούφη, για καθαρά κομματικούς λόγους.
Το Υπουργείο, ως όφειλε, παρήγγειλλε έλεγχο από το ΣΔΟΕ και ένα κλιμάκιο ελεγκτών για μεγάλο χρονικό διάστημα ήλεγξε ενδελεχώς τα ΠΑΝΤΑ χωρίς να βρει ΤΙΠΟΤΑ. Όλο όμως το διάστημα του ελέγχου η λάσπη (όπως κάνεις κι εσύ τώρα) έπεφτε σύννεφο με πλήθος ανακοινώσεων στους χώρους του Νοσοκομείου (κι όχι μόνο) για ψευδείς συκοφαντίες για την διαχείριση του Συνεταιρισμού. Ανακοινώσεις και δημοσιεύματα που οδήγησαν στα δικαστήρια και στα οποία ο υβριστής και λασπολόγος, μετά το πόρισμα των ελεγκτών, αναγκάστηκε να ζητήσει ΣΥΓΝΩΜΗ και η υπόθεση έκλεισε ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ από την πλευρά του ανθρώπου, για τον οποίο αφήνετε αυτά τα επαίσχυντα υπονοούμενα κι αυτούς τους άθλιους υπαινιγμούς (Σημειωτέον ότι στον Συνεταιρισμό διακινούνταν εκατομμύρια δραχμές τότε κι ο έλεγχος έγινε με κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας).

Αλλά αυτή την κατηγορία δεν την διατυπώνετε τώρα για πρώτη φορά. Το έχετε ξανακάνει στο παρελθόν και είμαι σίγουρη ότι θα το ξανακάνετε και στο μέλλον, γιατί εφαρμόζετε τη μέθοδο της λάσπης στον ανεμιστήρα. Και παλαιότερα πήρατε την απάντηση, αλλά ξαναεπιχειρείτε να δημιουργήσετε κλίμα ΕΙΔΙΚΑ τώρα που ο στόχος σας είναι υποψήφιος για την Ευρωβουλή.
ΑΞΙΟΣ Ο ΜΙΣΘΟΣ ΣΑΣ. Αλλά να ξέρετε όσες φορές εσείς πιπιλίζετε αυτή την ιστορία, άλλες τόσες θα δίνεται η απάντηση για να αποκαλύπτεται η συκοφαντική σας φύση.
Ο άνθρωπος που γνώρισα "κε" Καριώτη άλλαξε την πορεία του, λίγο μετά που έγινε κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ (που θα μπορούσε όχι να γλείφει, όπως τον κατηγορείς τώρα, κόκκαλα αλλά να το ξεκοκκαλίζει) διαφωνώντας με πράξεις και πρακτικές της εξουσίας.
Σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να διατυπώσω ένα ερώτημα. Κάποιος που προδίδεται από τον χώρο που πίστευε (από τα 20 του χρόνια) ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΤΡΑΤΕΥΤΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ;;;
Τί θα πρέπει να κάνει; Να πάει σπίτι του και να μην ενδιαφέρεται πλέον για τα κοινά ;;;
Ο ΚΥΡΙΟΣ Ιβάνοβιτς λοιπόν δεν το έκανε. Πίστεψε (όπως πολλοί),  αφού συμμετείχε ενεργά στο κίνημα των πλατειών (με συγκεντρώσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη αλλά και Περαία), στον ΣΥΡΙΖΑ και γι' αυτό υποστήριξε την υποψηφιότητα του Σπύρου Κουζινόπουλου στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Ήταν μια καθαρή κομματική επιλογή.
Δυστυχώς και τα δύο κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) αποδείχθηκε ότι πρόδωσαν αρχές και πεποιθήσεις. Η αποχώρησή του έγινε ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυβέρνηση, μετά την κολοτούμπα του δημοψηφίσματος.
Και τονίζω και στις δύο περιπτώσεις την αποχώρηση ενόσω τα κόμματα αυτά είναι στην κυβέρνηση για να μην γίνει καμιά αυθαίρετη ταύτιση με πολιτικούς γυρολόγους (που διακαώς "κε" Καριώτη το επιθυμείτε) αφού το στοιχείο του ενδεχόμενου κέρδους από την εξουσία εκλείπει.

Ο άνθρωπος που μοιράζομαι την ζωή μου "κύριε" Καριώτη είναι ένας άνθρωπος των κινημάτων - πάντα ήταν -  που αφιέρωσε πολύτιμο χρόνο στις δράσεις της Ανεξάρτητης Πρωτοβουλίας Πολιτών Θερμαϊκού, που εσείς "ιδρύσατε" πηγαίνοντας  ΜΟΝΟ στην εναρκτήρια εκδήλωσή της κι αυτός "καπέλωσε" (προσβλητικό για τον κόσμο της Πρωτοβουλίας) ξημεροβραδιαζόμενος για την επιτυχία των σκοπών της.
Αυτός ο άνθρωπος συμπορεύτηκε με την Ζωή Κωνσταντοπούλου αμέσως μόλις και η ίδια αποχώρησε και κατήγγειλε τον ΣΥΡΙΖΑ για προδοσία και συνέπραξε με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη.
Θέλετε λοιπόν να κατηγορήσετε για την "αλλαγή", τότε να κατηγορήσετε και το κομμάτι εκείνο πολιτών  που "αλλάζει" και προχωράει μπροστά πιστεύοντας ότι αξίζει μια κοινωνία ΕΛΕΥΘΕΡΗ που γεύεται τους καρπούς της εργασίας της και τα αγαθά του πολιτισμού της, χωρίς να έχει αυταπάτες ότι αυτό αποτελεί αυτονόητο αγαθό, αλλά καθημερινό αίτημα και όνειρο ζωής.

Αυτή την διαδρομή προσπαθείτε να αμαυρώσετε με αναφορές και στα πρόσφατα και παλαιότερα αυτοδιοικητικά δρώμενα. Κατηγορείτε ΕΣΕΙΣ γι' αλλαγή στάσης απέναντι στον Μαυρομάτη, όταν γνωρίζετε (ή θα έπρεπε να γνωρίζετε λόγω της μεγάλης αυτοδιοικητικής σας εμπειρίας !!) ότι η αυτοδιοικητική πραγματικότητα δεν είναι ΠΟΤΕ η ίδια. Ούτε οι άνθρωποι που εμπλέκονται, ούτε οι πολιτικές που εφαρμόζονται, ούτε κι οι ιδέες (φρέσκες από νέους εκλεγέντες), ούτε κι οι στόχοι που προγραμματίζονται είναι ίδιοι σε κάθε τετραετία.
Απειλείτε πως θα βγάλετε στοιχεία με κριτικές προς τον Μαυρομάτη, παραβιάζοντας ανοιχτές θύρες, αφού ο καθένας μπορεί με μια απλή αναζήτηση στον Ακτιβιστή να βρει θέσεις, απόψεις, κριτικές, πάντα τεκμηριωμένες και με αναφορές για την συγκεκριμένη χρονική στιγμή που λάμβαναν χώρα.

Για την ΔΙΚΗ ΣΑΣ όμως περίοδο "κύριε" Καριώτη μπορεί άραγε να βρει κανείς στοιχεία σχετικά με τη στάση που κρατούσατε πχ με την υπεξαίρεση στη Μηχανιώνα; Μήπως ήσασταν κι εσείς μεταξύ αυτών που βρίζανε τον τωρινό δήμαρχο; Πάντως για την ιστορία αναφέρω (και μπορείτε να το επαληθεύσετε αν ανατρέξετε στα τότε δημοσιεύματα) ότι ο ακτιβιστής δεν το έκανε (κι ας λέτε ότι έβριζε τον Μαυρομάτη) για κανέναν παχυλό μισθό.
Αντιθέτως κάποιοι ΠΟΥΛΗΣΑΝ τους συνοδοιπόρους τους λίγο πριν την εκλογική αναμέτρηση για να ζήσουν την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ τους (όπως ισχυρίστηκαν). Σου θυμίζουν κάτι αυτά τα λόγια ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΑ "κύριε" Καριώτη, που λίγο πριν τις εκλογές κι ενώ στόλιζες από την κορυφή ως τα νύχια τον Μαυρομάτη, από τον συνδυασμό του Στεφανίδη, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή άλλαξες στρατόπεδο και πήγες εκεί που έφτυνες;;;
Και έχεις το θράσος να το παίξεις και τιμητής.
Αλήθεια η αναφορά σου στην  ομηρία τί σημαίνει;
Θα είχε ενδιαφέρον οι ψηφοφόροι που τόσα χρόνια σε ψηφίζουν να μάθουν σε ποια συμφέροντα ΟΜΗΡΟΣ ήταν ο εκλεκτός τους !!!!
Θα είχε ενδιαφέρον ν' ανακαλύψουν πως τα επιχειρήματα του εκλεκτού τους είναι απλώς σοφίσματα που αποκαλύπτουν την απατηλή λογική του.

Κλείνοντας αυτό το μακροσκελές αλλά απαραίτητο (λόγω των κατηγοριών) κείμενο, θα ήθελα να καταθέσω τον θαυμασμό και την εκτίμησή μου για τον άνθρωπο που είναι σύντροφός μου στη ζωή και καθημερινή πηγή έμπνευσής μου. Έχει την ίδια αγωνιστικότητα, την ίδια αποφασιστικότητα και την ίδια μαχητικότητα για τα πράγματα που δίνουν ΑΞΙΑ στη ζωή μας, όπως την πρώτη μέρα που τον γνώρισα.
Και είμαι περήφανη γι'αυτό.


Τζένη Τσοπάνογλου

του Paul Craig Roberts, 28-4-2017

[Την περασμένη Πέμπτη, με εκδηλώσεις, ομιλίες, άρθρα και απολογισμούς, γιορτάσθηκε και στις δυο όχθες του Ατλαντικού η Ημέρα του Τύπου και της ελευθεροτυπίας. Ο πασίγνωστος πλέον Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Τζωρτζ ΄Οργουελ, απών από τις εκδηλώσεις αυτές για λόγους ανωτέρας βίας, ασφαλώς θα εκάγχαζε πικρά όπου βρίσκεται, πέραν του τάφου. Τους λόγους εξηγεί ο γνωστός μας, Αμερικανός, μεγάλος άλλοτε δημοσιογράφος, καθηγητής, υπουργός και διάσημος συγγραφέας, στο κατωτέρω οδυνηρά επίκαιρο άρθρο του.]

Mετάφραση: Μ. Στυλιανού

Το Ψάρι σαπίζει από το κεφάλι. Στον Δυτικό Κόσμο η σήψη επιταχύνεται. Η σήψη στην Ουάσιγκτον γοργά εξαπλώνεται σε πολιτειακές και τοπικές εξουσίες και -εξωτερικά- σε υποτελείς κυβερνήσεις της Αυτοκρατορίας.

Η πορεία της Τυραννίας

Η επίθεση της Ουάσιγκτον στην δημοσιογραφία, με την παράνομη σύλληψη του Τζούλιαν ΄Ασανζ, επεκτάθηκε τώρα στην Γαλλία. Η κυβερνητική πολιτική των κυρώσεων εναντίον κυριάρχων χωρών που δεν συμμορφώνονται στις διαταγές της Ουάσιγκτον, επεκτάθηκε στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, όπου ο κυβερνήτης απειλεί με κυρώσεις τους πιστωτικούς οργανισμούς που συναλλάσσονται με την Εθνική ΄Ενωση Οπλοκατοχής , (δικαιώματος που προστατεύεται από την 2η Τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος).

Με την 1η Τροπολογία να υφίσταται τώρα επίθεση και να προορίζεται για κατάργηση επειδή επιτρέπει τον λεγόμενο τώρα «εχθρικό λόγο», με

Στην Γαλλία, ο υποτελής πρόεδρος Μακρόν διέταξε την προσαγωγή και ανάκριση τριών δημοσιογράφων οι οποίοι αποκάλυψαν ότι η Μακρονική κυβέρνηση, με πλήρη γνώση κα πρόθεση πουλάει όπλα, (γαλλικά τανκς και όργανα κατεύθυνσης βλημάτων), στην Σαουδική Αραβία και στο Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να χρησιμοποιηθούν στην σφαγή αμάχων, γυναικών και παιδιών, στην Υεμένη. Το δημοσίευμα αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση Μακρόν ψευδολόγησε εσκεμμένα όταν δήλωσε πως αγνοούσε ότι τα γαλλικά όπλα θα χρησιμοποιούνταν για επιθετικές επιχειρήσεις και όχι για την άμυνα, σε παραβίαση της Συνθήκης Εμπορίου ΄Οπλων του 2014. Οι δημοσιογράφοι ανακρίνονται από την γαλλική Γκεστάπο « για την αποκάλυψη γαλλικών αμυντικών απορρήτων».

Με άλλα λόγια, όταν η γαλλική κυβέρνηση ψεύδεται, η αποκάλυψη αυτού του γεγονότος αποτελεί παραβίαση μυστικού της εθνικής άμυνας.

Ολόκληρος ο Δυτικός κόσμος υιοθετεί την αντιμετώπιση του ΄Ασανζ από την Ουάσιγκτον και καθιστά έγκλημα την άσκηση του λειτουργήματος της ενημέρωσης, προστατεύοντας έτσι την εγκληματικότητα των κυβερνήσεων. Εάν αποκαλύψετε ένα κυβερνητικό έγκλημα, όπως έκανε η Γουίκιληκς, θα διωχθείτε γι’ αυτό από την εγκληματική κυβέρνηση. Είναι σαν να αναγνωρίζεται στον εγκληματία το δικαίωμα να προσάγει σε δίκη την αστυνομία και τον εισαγγελέα που τον συνέλαβε.

Mε την 1η Τροπολογία (Ελευθερία Λόγου και Τύπου, Συνέρχεσθε και συνεταιρίζεσθαι) να υφίσταται επίθεση και να προορίζεται για κατάργηση, επειδή «επιτρέπει εκφράσεις μίσους», με την 10η Τροπολογία ( η κεντρική κυβέρνηση ασκεί μόνο όσες εξουσίες της εκχωρούν οι Πολιτείες και ο λαός) ακυρωμένη από τον εγκληματία πολέμου Αβραάμ Λίνκολν και με το habeas corpus και την νομότυπη διεξαγωγή δίκης κατεδαφισμένα από τα καθεστώτα George W. Bush και Obama, μόνο η 2η Τροπολογία (δικαίωμα οπλοκατοχής και οπλοφορίας) εξακολουθεί να ισχύει και αυτή υφίσταται την επίθεση του κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Andrew Cuomo.

Ο Κουόμο αποκάλυψε ότι η απειλή του για κυρώσεις εναντίον των πιστωτικών οργανισμών αποβλέπει να θέσει την ΄Ενωση Οπλοκατοχής εκτός λειτουργίας. « Ωθούμε την ΄Ενωση σε οικονομικό αδιέξοδο. Δεν θα σταματήσουμε μέχρι να την κλείσουμε». Ο τύραννος Κουόμο ξέρει ότι η ΄Ενωση δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τραπεζικό λογαριασμό και ασφαλιστική κάλυψη.

Για να είμαι σαφής, η επιτυχία της Ουάσιγκτον στο να καταστήσει την κυβέρνηση όπλο εναντίον του λαού επεκτάθηκε σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας και προς τα κάτω, στις κυβερνήσεις των Πολιτειών των ΗΠΑ.

Όταν σε αυτό προσθέσουμε στην μαζική κατασκοπεία σε βάρος των πολιτών, που κατέστησε δυνατή η ψηφιακή επανάσταση, έχουμε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο της ελευθερίας.

Το να μιλάει κανείς πλέον για «Δυτικές Δημοκρατίες» είναι ανεπίτρεπτη ψευδολογία. Δεν υπάρχει πια ούτε μία κυβέρνηση που να είναι υπόλογη στον λαό. Δεν μπορεί να υπάρχουν κυβερνήσεις ελεγχόμενες και υπόλογες στον λαό που κυβερνούν, χωρίς ελεύθερο Τύπο. Δεν υπάρχει ελεύθερη οικονομία ή ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, όταν επιχειρήσεις τιμωρούνται επειδή διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με οργανισμούς που είναι στόχοι κυβερνητικής καταπίεσης.

Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» δεν ήταν παρά μια μεταμφίεση της επίθεσης εναντίον του αμερικανικού Συντάγματος, μιας επίθεσης που πέτυχε τον σκοπό της. Η χειρότερη πράξη προδοσία στην Ιστορία είναι η κυβερνητική κατάλυση του αμερικανικού Συντάγματος.

Η εποχή της τυραννίας έχει αρχίσει. Οι εκλογές δεν μπορούν να την σταματήσουν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γενική εικόνα σήμερα σε ό,τι αφορά στη διαχείριση των Αστικών Στερεών Αποβλήτων (ΑΣΑ) στη χώρα μας είναι η εξής:

- Στον πράσινο κάδο για τα σύμμεικτα πηγαίνει το 90% των απορριμμάτων,
- Στον μπλε κάδο της ανακύκλωσης των υλικών συσκευασίας το υπόλοιπο 10%
- Τα Κέντρα Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών (ΚΔΑΥ) έχουν μια αποδοτικότητα περίπου 50%
- Συνεπώς υπόλειμμα για ταφή σε ΧΥΤΑ 90%+5%=95%
- Κόστος διαχείρισης των απορριμμάτων περίπου 210€/τόνο. Στις χώρες με καλές πρακτικές, που κάνουν σωστή Διαλογή στην Πηγή, το αντίστοιχο κόστος είναι πχ στην Αυστρία 35€/τόνος.

Η αναφορά είναι στα Αστικά Στερεά Απόβλητα και όχι στα βιομηχανικά και εμπορικά. Η εικόνα είναι τραγική, μη βιώσιμη.

Η κοινοτική οδηγία, που έχει ενσωματωθεί πλέον στο εθνικό δίκαιο και στο Εθνικό Σχέδιο (ΕΣΔΑ), απαιτεί ως το 2020 μείωση των ποσοτήτων των απορριμμάτων κατά 50% με Διαλογή στην Πηγή και με 5+1 χωριστά ρεύματα.

Κάθε συζήτηση περί Μονάδων Επεξεργασίας Αποβλήτων/ΜΕΑ (εργοστάσια σύμμεικτων) σημαίνει πολύ απλά μη συμμόρφωση με τους κανόνες, σημαίνει κατασπατάληση εγχώριων πόρων, πρόστιμα, και φυσικά τεράστια δημοτικά τέλη για 27-35 χρόνια για τη συντήρηση των εργοστασίων/ΜΕΑ. Και φυσικά δράσεις που μονίμως θα είναι μη επιλέξιμες και μη χρηματοδοτήσιμες από κοινοτικά προγράμματα. Εντελώς εκτός τόπου και χρόνου.

Συμπέρασμα: συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε σαν απροσάρμοστοι και αστοιχείωτοι, που μας αφήνει παντελώς αδιάφορους το τι θα παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Αυτή είναι η γενική μας εικόνα, με πολύ μικρές αποκλίσεις.

Ας αναλογιστούμε όλοι, υποψήφιοι και ψηφοφόροι, τι κάνουμε για τη διαχείριση των απορριμμάτων και ας βγάλουμε τα συμπεράσματά μας, πράττοντας ανάλογα.


Λαμία, 3/5/2019

Στέφανος Σταμέλλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Κυριάκου Στεφανίδη
«Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου». Αβραάμ Λίνκολν

Σε λίγες μέρες θα κληθούμε να επιλέξουμε τους καλύτερους εκπροσώπους μας για την τοπική αυτοδιοίκηση. Ο κάθε υποψήφιος μας πουλά ελπίδες, αλλά εμείς ψηφίζουμε με τα δικά μας κριτήρια και τις δικές μας προτεραιότητες, που πηγάζουν μέσα από τις εμπειρίες μας, τα βιώματά μας και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη ζωή.

Δυστυχώς ή ευτυχώς η πλειοψηφία των ψηφοφόρων θα καθορίσει το μέλλον του τόπου μας για τα επόμενα 4 χρόνια και ο καθένας από εμάς οφείλει να είναι πολύ αυστηρός κριτής στην επιλογή των δημοσίων προσώπων. Αν θέλουμε να πάμε μπροστά ως κοινωνία, πρέπει να είμαστε απαιτητικοί και να μη δεχόμαστε τίποτα λιγότερο από το άριστο. Δεν πρέπει να επιλέξουμε με χαλαρότητα, γιατί η άγνοια μας και η αφέλεια μας, επιτρέπουν τους δημαγωγούς και τους φελλούς να επιπλέουν - επιβιώνουν. Η αποχή, το λευκό και το άκυρο, μπορεί να εκπέμπουν κάποια μηνύματα απαξίωσης της πολιτικής, αλλά δεν έχουν καμία αξία, όταν θέλουμε να συμβάλλουμε στην βελτίωση της ποιότητας ζωής όλων μας.

Υπάρχουν αξιοκρατικά κριτήρια που θα μας οδηγήσουν να πάρουμε την καλύτερη δυνατή απόφαση για να επιλέξουμε τους καλύτερους και να στείλουμε στο σπίτι τους, όσους αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων; Πιστεύω ΝΑΙ. Σ’ αυτό το άρθρο δεν θα προσπαθήσω να σας υποδείξω τι να ψηφίσετε, αλλά την λογική που, κατά την άποψή μου, συμφέρει στην μικρή κοινωνία μας.

Θεωρώ λοιπόν ότι η ηθική αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα, που οφείλει να έχει ο κάθε υποψήφιος σ’ όλη του την διαδρομή, ώστε να υπηρετήσει τους δημότες και όχι τον εαυτό του. Το όραμα για τον τόπο και ο ορθολογικός τρόπος σκέψης αποτελούν επίσης βασικά κριτήρια. Σημαντικά είναι επίσης αν ο υποψήφιος έχει πάθος για δημιουργία, υπομονή, επιμονή και ευρεία αντίληψη των πραγμάτων, καθώς και αν είναι πετυχημένος επαγγελματικά και έχει τάξη και αισθητική στην προσωπική του ζωή.

Δεν πρέπει να αποτελούν αξιοκρατικά κριτήρια η εξωτερική εμφάνιση, η μόρφωση, ο κομματικός προσανατολισμός των υποψηφίων, η συγγένεια και η φιλία μαζί τους, η αναγνωρισιμότητά τους, κλπ.

Αν τελικά επιλέξουμε τα ικανότερα άτομα, ο επικεφαλής δηλαδή ο δήμαρχος είναι αυτός που θα πρέπει να καθοδηγήσει – συντονίσει την ομάδα, για να επιτευχθούν οι επιθυμητοί στόχοι. Άρα ο δήμαρχος πρέπει να έχει ικανότητες διοίκησης για να είναι αποτελεσματικός.

Ερωτήσεις και απαντήσεις

Ερώτηση: Είναι ηθικό ο υποψήφιος δήμαρχος, στην προσπάθειά του να προσελκύσει υποψηφίους δημοτικούς συμβούλους, να ισχυρίζεται ότι δεν μπόρεσε να παρουσιάσει έργο κατά την διάρκεια της θητείας του, γιατί δεν είχε ικανά στελέχη; Και μάλιστα το ίδιο τροπάριο να το λέει και στις 3 θητείες του;

Απάντηση: Ο πετυχημένος δήμαρχος πρέπει να επιλέξει να έχει δίπλα του ικανούς υποψηφίους δημοτικούς συμβούλους και από αυτούς που θα εκλεγούν, να πάρει το μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Όταν ρίχνει το βάρος της αποτυχίας του στα στελέχη σίγουρα είναι ανήθικο, αλλά δείχνει και ανεπάρκεια διοικητικών ικανοτήτων.

Ερώτηση: Είναι ηθικό ο δήμαρχος να τοποθετεί σε θέση προέδρου επιτροπής - θέση που διαχειρίζεται χρήματα – ένα μη εκλεγμένο στέλεχος, ο οποίος έχει κατηγορηθεί για εξαπάτηση στο παρελθόν;

Απάντηση: Οι προεκλογικές δεσμεύσεις του δημάρχου να βολέψει μετεκλογικά κάποιους, χωρίς τα απαραίτητα αξιοκρατικά κριτήρια δεν είναι ηθικά θεμιτό. Είναι προϊόν συναλλαγής και δεν συμφέρει τους δημότες. Δεν είναι τυχαίο που αυτός ο κύριος ως πρόεδρος έχει αναθέσει απ’ ευθείας πάνω από το 50 % των προμηθειών.

Ερώτηση: Είναι ένδειξη ικανότητας του δήμαρχου να μην έχει υλοποιήσει ούτε το 10 % των προεκλογικών του εξαγγελιών; Είναι ένδειξη ικανότητας άλλοι παρόμοιοι δήμοι να μην έχουν καθόλου ελλείμματα, να είναι πεντακάθαροι, να έχουν δρόμους, να έχουν ανάπτυξη, και εμείς να παίρνουμε δάνειο για τον φωτισμό, και λίγο πριν τις εκλογές να ασφαλτοστρώνουμε άρον - άρον κάποιους δρόμους και να εξαγγέλλουμε μελέτες για έργα;

Απάντηση: Πετυχημένη διοίκηση λέγεται όταν αυτή υλοποιεί με μεθοδικότητα – πρόγραμμα και οργάνωση, οτιδήποτε έχει σχεδιάσει και φυσικά όταν οι δημότες αναγνωρίζουν ότι αυτή η δημοτική αρχή έκανε ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν με τις επικρατούσες συνθήκες, συγκριτικά και με άλλους παρόμοιους δήμους.

Ερώτηση: Είναι ορθολογικό ο δήμαρχος να επιλέγει υποψηφίους δημοτικούς συμβούλους, ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε καν τα οικονομικά του σπιτιού τους, και έχουν μπει στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά με αθέμιτους τρόπους εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τους εγγυητές τους;

Απάντηση: Οι γλίτσες στην πολιτική πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Αποτυχημένοι άνθρωποι που προσκολλώνται για να γλύψουν ένα «κοκαλάκι», χωρίς να έχουν τις ικανότητες να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Ο σοβαρός και ικανός δήμαρχος, που έχει πρόθεση να κάνει έργο στον τόπο του, ποτέ δεν θα επιλέξει έναν τέτοιο άνθρωπο για σύμβουλό του.

Ερώτηση: Είναι ηθικό υποψήφιος δήμαρχος να έχει επιλέξει υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο, άνθρωπο ο οποίος έχει καταδικαστεί για συκοφαντική δυσφήμιση;

Απάντηση: Ένας κατάδικος για συκοφαντία δεν μπορεί ποτέ να γίνει πιστευτός, ότι θα είναι χρήσιμος στο τόπο του και μάλιστα καταστρέφει την οποιαδήποτε καλή εικόνα του υποψήφιου δημάρχου.

Ερώτηση: Πόσες 4ετίες πρέπει να δοκιμαστεί ένας αναποτελεσματικός δήμαρχος, για να αντιληφθούν οι δημότες ότι πρέπει να τον στείλουν στο σπίτι του;

Απάντηση: Η 26η Μαΐου 2019 είναι μια ευκαιρία να επιλέξουμε ανθρώπους που θα ωφελήσουν το τόπο μας και όχι την τσέπη τους. Από εμάς τους ίδιους εξαρτάται το μέλλον μας. Ιδού η Ρόδος λοιπόν . . .


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του αιθερόπλωου

Δε θα μπορούσα να μην 'πλέξω το εγκώμιο' του υποψήφιου φίλου και σύντροΧου Γιώργου Τσόπουλου που τα τελευταία χρόνια τον συνόδεψα άπειρες φορές σε πορείες και διαμαρτυρίες ενάντια στα μνημόνια, στις οικολογικές καταστροφές και στις καταπατήσεις κάθε είδους δικαιωμάτων.
Τον γνώρισα γύρω στο ’85 σαν ταχυδρόμο, με τις τρίμηνες προσλήψεις στα ΕΛΤΑ και μετά το 1987, για καμιά δεκαετία, σαν σερβιτόρο σε καφετέριες της Επανομής.
Τα παρατάει και φευγει εσωτερικός μετανάστης στην Κρήτη και δουλεύει για λίγο εργάτης στη ΔΕΗ και μετά υπάλληλος σε μανάβικο. Το κλίμα του νησιού δεν τον σήκωσε ή μάλλον τα οικονομικά του δε σήκωναν το κλίμα της Κρήτης κι έρχεται πίσω.
Μένει για 3 χρόνια άνεργος. Παντρεύεται τη σύντροφο της ζωής του Λεμονιά και την ίδια χρονιά πιάνει δουλιά στην επέκταση του αεροδιαδρόμου στην εταιρία του Μπόμπολα. Αυτό το όνομα όμως τον στοίχιωνε καθημερινά. Ώσπου τα βρόντηξε απ’ την ΑΚΤΩΡ και βρήκε μια θέση διανομέα στην ACS όπου εργάζεται μέχρι και σήμερα.

Από την αρχή των μνημονίων κι ενώ η ανεργία τον είχε καταβάλλει, αποφασίζει ν’ αφήσει το καφενείο και τις συζητήσεις επί συζητήσεων και να δράσει. Μαζί παίρνουμε ενεργό μέρος στους «Αγανακτισμένους» και αργότερα στους «Μοτοσυκλετιστές εν Δράσει». Οι συμμετοχές σε διαδηλώσεις και σε μοτοπορείες ειναι πάρα πολλές και κυριολεκτικά είμαστε παντός καιρού με μια μοτοσυκλέτα που είχε περισσότερες παρουσίες στον Λευκό Πύργο παρά στο παζαρι της Επανομής.
Τον καιρό που πάλευε με την ανεργία αποφασίζει να πάει εθελοντής στον Ερυθρό Σταυρό, και βρέθηκε να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ανθρώπων παντός χρώματος και εθνικότητας. Το ίδιο κάνει μέχρι και σήμερα.




Σχεδόν καθημερινά πηγαινοερχόταν στην Ειδομένη όπου βοηθούσε στη λειτουργία της δομής φιλοξενίας των προσφύγων που είχε δημιουργηθεί εκει. "Αυτό με γεμίζει και με βοηθάει να ξεπερνάω τα όποια καθημερινά προβλήματα" έλεγε τότε.

Παράλληλα παίρνει ενεργό μέρος στον αγώνα εναντίον της τοποθέτησης κεραιων κινητής τηλεφωνίας και ιδιαίτερα της γιαγαντοκεραίας στο γήπεδο της Αναγέννησης. Σε μια διαμαρτυρία συλαμβάνεται απ’ τα ΜΑΤ και μαζί με 6-7 συναγωνιστές ταλαιπωρούνται για χρόνια στα δικαστήρια.


η σύλληψη του Γιώργου Τσόπουλου στον αγώνα για την γιγαντοκεραία του γηπέδου.

Πρωτεργάτης και στα Παζάρια Παραγωγών βοηθώντας στη διάθεση προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, μέχρι να τα απαγορέψουν κι αυτά, αλλά και στις συγκεντρώσεις για το δρόμο καρμανιόλα μπροστά στα σούπερ μάρκετ Μασούτη και Lidl.
Πρώτος και καλύτερος στις διαμαρτυρίες για την ένταξη του υδροβιότοπου και του κάμπιγκ στο ΤΑΙΠΕΔ, παραλίγο να συλληφθεί και πάλι όταν εμποδίζαμε την κατασκευή ΧΥΤΑ στην Ευκαρπία. Και πόσα άλλα....

Μαζί βρεθήκαμε το '15, να κάνουμε πορεία με το ΚΕΡΦΑ για τη δολοφονία του Πακιστανού Σαχζάτ Λουκμάν απ τη ΧΑ, μαζί και στην καθιστική διαμαρτυρία έξω απ' το Ισπανικό Προξενείο ενάντια στην κυβέρνηση Ραχόι, όπως και στις μνημειώδεις υποδοχές των προθυπουργών στη ΔΕΘ τα τελευταία χρόνια

Κι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να αποφασίσει να συμμετάσχει και στα «κοινά» του τόπου μας.
Αηδιασμένος, όπως όλοι μας, απ’ τη ρεμούλα και τις πελατειακές σχέσεις των μέχρι τώρα εμπλεκομένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν υπήρχε άλλος δρόμος απ’ το να μπει στο ψηφοδέλτιο της Λαϊκής Συσπείρωσης με υποψήφια δήμαρχο της Ντίνα Μώραλη και συνυποψήφιους ανθρώπους του μόχθου, της αγροτιάς, της εργατιάς. Χωρίς κοστούμια και γραβάτες, χωρίς βλέψεις για βολέματα και διάφορες κονόμες ως είθισται. Με ανιδιοτελείς σκοπούς και οράματα για το αύριο αυτού του έρμου τόπου που βλέπει τη μια τετραετία να περνάει και να χάνεται μετά την άλλη.
Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τον αγνό φίλο και άνθρωπο Γιώργο Τσόπουλο.
Θ' αφήσω εδώ ένα απόσπασμα από ένα άρθρο που είχα γράψει τότε για τις εμπειρίες του απ' την Ειδομένη:


ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΜΠΟΤΑΚΙΑ και το μεγαλείο ψυχής"...

ο Εθελοντής, ο Άνθρωπος,
ο Αλληλέγγυος, ο Φίλος,
ή απλά ο Γιώργος Τσόπουλος,
'επί το έργον'
Αν δε αρπάξουμε την ευκαιρία να αλλάξουμε τις βρεγμένες κάλτσες και τα λασπωμένα και τρύπια παπούτσια ενός παιδιού, με ένα ζευγάρι στεγνές κάλτσες και ένα ζευγάρι κόκκινα μποτάκια (που βρέθηκαν σε κάποιο ράφι στη σκηνή του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΥΘΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ από κάποιο παιδί που πλέον δεν το φορούσε, τότε … όλα ξεπερνιούνται....
...Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ του ανθρώπου, που περπατώντας στην παγωνιά άπλωσε το χέρι για να πάρει την κουβέρτα που του δόσαμε.
Εκεί νοιώθεις «κατάσαρκα» τη δύναμη της λέξης, που από μόνη της μπορεί να σε οδηγήσει σε … κλάματα...
...Αυτό με γεμίζει και με βοηθάει να ξεπερνάω τα όποια καθημερινά προβλήματα"...
Ω! τι μεγαλείο ψυχής.
Και εμείς οι καημένοι βολεμένοι στο μικρόκοσμό μας ο καθένας, νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε, ότι κάτι προσφέρουμε!



 -------------------------
Οι περισσότεροι τον ξέρετε,
οι υπόλοιποι αξίζει τον κόπο να τον γνωρίσετε


υ.γ. Απ' τη μια οι γραβάτες και τα συνολάκια (και οι παχυλές καταθέσεις) κι απ' την άλλη κάποιοι άνθρωποι που πραγματικά μπορούν και θέλουν να προσφέρουν.
Στο χέρι σας και στη συνείδησή σας είναι η ψήφος σας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Αλέξανδρου Rascolnick

Φαντάσου τον επόμενο Δήμαρχο. Τον θες μοσχαναθρεμμένο; Τον θες δοκιμασμένο και αποτυχημένο; Τον θες σέξι ή δε σε νοιάζει που δε θα μοιάζει καθόλου στο είδωλο που πρωταγωνιστεί στις ερωτικές φαντασιώσεις σου; Μήπως τον θες άφθαρτο, χωρίς να είναι και κανένας βλάκας αλλά ούτε να είναι κρυμμένος και στη σκιά;

Η Σκιά!

Αυτή η σκιά, είναι η κατάρα του τόπου. Το πλέγμα όλων εκείνων των συμφερόντων, μικρών και μεγάλων, μηχανισμών και ανθρώπων που κάνουν ο ένας πλάτες στον άλλο κι όλοι μαζί κάνουν κατάχρηση των δικαιωμάτων τους. Η παρέα της κάθε γειτονιάς, του κάθε χωριού, της κάθε πόλης. Η παρέα αυτών που εξασκούν αυτόν τον εκφοβισμό, που κάνουν αυτό το μπούλινγκ κατά όλων μας. Αυτοί που έχουν το θράσος κι αντλούν τη δύναμη να ρυθμίζουν το κοινωνικό γίγνεσθαι κατά το δοκούν, αισχροκερδώντας, καταπατώντας δημόσιους χώρους, αποφεύγοντας να αποδώσουν μέρος από τα κέρδη τους, πίσω στην κοινότητα με τη μορφή δημοτικών φόρων και πάει λέγοντας. Δίπλα σ’ όλα τ’ άλλα τα κακά, εκεί κι η κατασπατάληση των αναιμικών κοινών πόρων. Μπορεί να μην κάνουμε τίποτα για όλα αυτά, αλλά όλοι, ένα πράγμα παραδεχόμαστε, έστω και άδηλα: συμφωνούμε ότι τα μικροσυμφέροντα, οι κουμπαριές, οι οικογενειακές σχέσεις, ακόμα και η αποχή μας από τις δημοτικές εκλογές, στέλνουν στα συμβούλια, ανθρώπους ακατάλληλους.

Κάποιον έξω απ’ αυτή τη σκιά, είναι που χρειαζόμαστε και καθόλου πρόθυμο να κρυφτεί μέσα σ’ αυτήν, αν κι όταν τα πράγματα δυσκολέψουν. Τέτοιοι είναι οι Δήμαρχοι που χρειαζόμαστε από… χθες. Αλλά ό,τι έγινε, έγινε. Ας είναι έστω κι από αύριο!

Αναζητούνται άνθρωποι που θα έχουν την πρόθεση να πολεμήσουν τα πολλά, μικρά, τοπικά διαφθορεία. Λογής-λογής “παράγκες”, που είναι οι μάστιγες των κοινοτήτων μας, υπερδεκαπλάσιες από τις πληγές του Φαραω.

Ακόμα και μέσα σ’ αυτά τα δεδομένα και τόσο ασφυκτικά δημοσιονομικά πλαίσια, οι Δήμαρχοι έχουν πάντα κάποια εργαλεία και πάντα μπορούν να μεταφέρουν πόρους από τις τσέπες των λίγων, πίσω στην κοινότητα.

Υπάρχει το παράδειγμα του κομμουνιστή Δήμαρχου Πελετίδη. Δεν έχει σημασία το πολιτικό του πρόσημο. Σημασία έχει ότι φαίνεται να είναι ένας τίμιος άνθρωπος που ενδιαφέρεται για το δημόσιο συμφέρον. Υπήρξε και το παράδειγμα του Γλέζου στην Απείρανθο Νάξου. Κομμουνιστής κι αυτός. Τυχαίο; Μάλλον όχι. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, ας επαναλάβουμε. Ικανούς ανθρώπους χρειαζόμαστε, χωρίς να μας ενδιαφέρουν οι πολιτικές τους πεποιθήσεις, γιατί δεν ψηφίζουμε για πρωθυπουργούς· για δημάρχους ψηφίζουμε. Ανθρώπους έντιμους κι έτοιμους να πολεμήσουν την παραβατικότητα, τον παρασιτισμό και τον παραγοντισμό. Χαρακτηριστικά που κάνουν την ιδιότυπη κατοχή κάτω από την οποία βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα, ακόμα πιο αποκρουστική. Ανθρώπους που θα οργανώσουν την αντίσταση των κοινοτήτων μας κατά της λαίλαπας του νεοφιλελευθερισμού που μαστίζει τις κοινωνίες μας, χρειαζόμαστε για να πάει μπροστά ο τόπος. Μακάρι να υπάρξουν. Θα ήταν το πρώτο βήμα της αντίστασης κατά των κατακτητών της πατρίδας μας. Καλή (Επ)ανάσταση!

____________________________________
"Don't Panic", Henry Horenstein Photography

πηγή: OKTANA


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Σπύρου Κουζινόπουλου*

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά οι δημοτικές πλάζ του Πάλιουρα (Κτήμα Καραγκιόζη), της παραλίας Επανομής και της Νέας Μηχανιώνας, δεν θα μπορέσουν να δεχθούν ντόπιους λουόμενους και τουρίστες, εξαιτίας του ... "ενδιαφέροντος" της διοίκησης Τζιτζικώστα στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Η οποία, όχι μόνο δεν μερίμνησε για την έγκαιρη αποκατάσταση των ζημιών που προκλήθηκαν στο παραλιακό μέτωπο και το οδικό δίκτυο της περιοχής, από τις πλημμύρες της 7ης Σεπτεμβρίου 2016, αλλά κατακρατεί και το ποσό των 2,5 εκατομμυρίων ευρώ που διέθεσε έγκαιρα το υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού προς το σκοπό αυτό.

Πως έχει το θέμα; Ο τότε αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας, Αλέξης Χαρίτσης, μετά την επίσκεψή του στην περιοχή την επομένη κιόλας των πλημμυρών, ενεργώντας ταχύτατα, διέθεσε για την αποκατάσταση των ζημιών στις υποδομές του δήμου Θερμαϊκού το ποσό των 15,5 εκατομμυρίων ευρώ, αποστέλλοντας το σχετικό ένταλμα στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας για την εκτέλεση των απαραίτητων έργων. Και η διοίκηση Τζιτζικώστα αξιολόγησε ότι από το κονδύλιο αυτό έπρεπε να διατεθούν: Τα πρώτα 5,5 εκατ. ευρώ για την απομάκρυνση της ... λάσπης και των ογκωδών που είχαν προκύψει από τις πλημμύρες. Άλλα 7,5 εκατ. ευρώ για την κατασκευή έργων αντιστήριξης των πρανών σε Ν.Μηχανιώνα, παραλία Επανομής και Αγία Τριάδα. Ενώ τα υπόλοιπα 2,5 εκατομμύρια ευρώ θα έπρεπε να διατεθούν για την αποκατάσταση του παραλιακού μετώπου από Επανομή έως Αγγελοχώρι, που έχει καταστραφεί σε αρκετά σημεία, καθώς και για τη βελτίωση του οδικού δικτύου, το οποίο υπέστη ζημιές λόγω των πλημμυρών.

Αποφεύγοντας τον πειρασμό να σχολιάσουμε τον τρόπο διάθεσης των μεγάλων κονδυλίων για τα δύο πρώτα έργα (αν και εκείνα τα 5,5 εκατομ. για τις λάσπες που δόθηκαν σε εργολάβο με απευθείας ανάθεση κυριολεκτικά... βγάζουν μάτι), ας δούμε τι απέγινε με το παραλιακό μέτωπο και το οδικό δίκτυο.

Τέλη Μαρτίου του 2017, δηλαδή έξι μήνες μετά τις πλημμύρες, σε απάντηση ερωτήματος της Περιφέρειας αν θα μπορούσαν να εκτελεστούν αυτά τα δύο έργα με τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης χωρίς προηγούμενη δημοσίευση, που κατ΄ουσία αποτελεί κι αυτή απευθείας ανάθεση, γνωμοδοτούσε με έγγραφό της στις 6 Απριλίου 2017 ότι “η προσφυγή στη διαδικασία με διαπραγμάτευση χωρίς προηγούμενη δημοσίευση, αποτελεί διαδικασία επιλογής που εφαρμόζεται αποκλειστικά και μόνο σε ειδικές περιπτώσεις”. Και συνεχίζοντας εξηγούσε ότι το μέτρο αυτό είναι απαραίτητο μόνο “αν λόγω κατεπείγουσας ανάγκης, οφειλόμενης σε γεγονότα απρόβλεπτα για την αναθέτουσα αρχή δεν είναι δυνατή η τήρηση των προθεσμιών που προβλέπονται για τις ανοικτές, κλειστές ή ανταγωνιστικές διαδικασίες με διαπραγμάτευση”.

Όταν το θέμα ήλθε για συζήτηση στη Μητροπολιτική Επιτροπή Θεσσαλονίκης, στις 11-4-2017, κάποιοι από τους περιφερειακούς συμβούλους παρατήρησαν ότι θα μπορούσε να δικαιολογηθεί αυτή η διαδικασία μόνο εάν γίνονταν τις πρώτες ημέρες αμέσως μετά τις πλημμύρες. Ενώ έξι μήνες μετά, δεν υπήρχε νόημα για μια τέτοια ανάθεση, καθώς είχε εκλείψει το κατεπείγον του πράγματος. Παρ' όλα αυτά, η διοίκηση Τζιτζικώστα προχώρησε στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης. Και όταν η απόφαση εκείνη απορρίφθηκε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας-Θράκης, αφού πελαγοδρόμησε για πολύ καιρό, κατέφυγε τελικά στην προκήρυξη διαγωνισμού.

Στο μεταξύ, χάθηκε πολύτιμος χρόνος και ένας Θεός ξέρει πότε τελικά θα υλοποιηθούν αυτά τα δύο έργα, με συνέπεια για τρίτη συνεχόμενη χρονιά η περιοχή να ετοιμάζεται να υποδεχθεί το καλοκαίρι με κατεστραμμένες τις παραλίες στον Πάλιουρα, την Επανομή και τη Νέα Μηχανιώνα και το οδικό της δίκτυο να δημιουργεί κινδύνους για τα διερχόμενα αυτοκίνητα και τους κατοίκους.

Δικαιολογημένα ο υποψήφιος Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, Χρήστος Γιαννούλης, μετά την πρόσφατη επίσκεψή του στην περιοχή του δήμου Θερμαϊκού επισήμανε: «Είχαμε το 2016 μια συγκεκριμένη καταστροφή. Διατέθηκαν 15.500.000€. Απ’ αυτά, απορροφήθηκαν 5.500.000€ για τη μεταφορά λάσπης. Κρίνετε εσείς το ποσό και το έργο αν είναι αντίστοιχο. Επίσης υπάρχουν και 2.500.000€ που λιμνάζουνε για την αποκατάσταση του παραλιακού μετώπου και του οδικού δικτύου που υπέστησαν καταστροφές».

Να λοιπόν γιατί φωνάζουμε ότι η διοίκηση Τζιτζικώστα όλα αυτά τα χρόνια, παρά τις μεγαλοστομίες της, απαξίωσε τον θεσμό, τον ανάγκασε σε στασιμότητα και αδράνεια και οδήγησε στην διάψευση των προσδοκιών των πολιτών της Κεντρικής Μακεδονίας. Και να γιατί είναι επιβεβλημένη η αλλαγή, όπως επιτακτικό είναι και το δίλημμα: “Κοιτάμε Μπροστά ή μένουμε στα ίδια με την ίδια αποτυχημένη διοίκηση;”




*Ο Σπύρος Κουζινόπουλος είναι δημοσιογραφος-συγγραφέας, υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος με την παράταξη “Κοιτάμε Μπροστά” του Χρήστου Γιαννούλη




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Θανάση Βικόπουλου

Η Παναγία των Παρισίων κάηκε. Σε μεγάλο βαθμό. Και αυτό από μόνο του είναι ένα δυσάρεστο γεγονός. 
Το ποσό που συγκεντρώθηκε είναι το ευχάριστο της ιστορίας. 
Έτσι κι αλλιώς πάντα ο δημόσιος τομέας, δηλαδή το κράτος , φροντίζει, καθώς οι ιδιώτες που συμβάλλουν θα τύχουν φοροαπαλλαγής που φθάνει έως και το 60%. 

Από προχθές μέχρι σήμερα και ποιος ξέρει μέχρι πότε, ζούμε τη διαδικτυακή λογική του " κάπου αλλού στον κόσμο ". 
Η Παναγία των Παρισίων δίπλα σε αλλά κτίρια που δυστυχώς, το τονίζω, υπέστησαν καταστροφές, δίπλα σε παιδάκια υποσιτισμένα, σε άστεγους, και πάει λέγοντας. 

Οι μισοί εκτοξεύουν τη λέξη "υποκρισία", μόνο που αν λάσπωνε το χωράφι τους από τη βροχή σαφώς θα ζητούσαν την αποζημίωση από τον ΕΛΓΑ, αλλά αν τους έλεγες " δεν έχει ΕΛΓΑ για τους αγρότες στην Καμπότζη " θα σήκωναν τους ώμους σαν να έλεγαν " και τι θέλεις να κάνουμε τώρα ". 

Φωνάζουν για την ευαισθησία των άλλων που σαφώς έφθασε και σε απίστευτες σκηνές όπως δημόσιες λιτανείες, φωτογραφίες στο fb από μήνα του μέλιτος στο Παρίσι και πάει λέγοντας, αλλά στην ατάκα: " έχει χιλιάδες άστεγους το Παρίσι " θα έλεγα" και η Θεσσαλονίκη έχει άρα προτείνω την ίδρυση ενός ταμείου. 
Για 365 μέρες δεν θα βγούμε έξω, ούτε σινεμά ούτε τίποτα, (άλλωστε είναι υποκριτικό εμείς να διασκεδάζουμε και άλλοι να κρυώνουν) και κάθε βράδυ να ρίχνουμε τα λεφτά της εξόδου στο ταμείο ". Πώς το βλέπετε? 

Ούτε η Παναγιά Σουμελά δεν θα δεχόταν. Εκεί που είναι να σκας στο γέλιο είναι η απέχθεια ορισμένων προς τους πλουσίους που "σώζουν" το ναό . 
Εδώ το Α λα καρτ πάει σύννεφο αν αναλογιστεί κανείς πως 7 στους 10 από δαύτους έχουν αποθεώσει κάποιον εγχώριο ή ξενόφερτο πλούσιο που πήγε την ομαδάρα στα ουράνια. 

Εδώ να δείτε ευκολίες πληρωμής: 
Ο Βαρδινογιάννης ακόμη ξεπληρώνει το χρέος που του ρύθμισε ο Ανδρέας το 81, ο Σωκράτης έσπαγε πλάκα με τον ΟΠΑΠ, ο Ιβάν έγινε ο μόνος επιχειρηματίας στην Ελλάδα που πήρε ΣΕΚΑΠ αλλά όχι τα χρέη της, με τροπολογία στο νομοσχέδιο για τα δάση (κλαίω) συν το ότι δεν πληρώνει ΕΝΦΙΑ αλλά αυτοί είναι οι δικοί μας πλούσιοι που με τον παρά τους κρατούν ζωντανό ένα άλλο σύμβολο, αυτό της φανέλας, που προσδίδει σημασία και νόημα. 

Σςςς.Μας βλέπουν!!!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
PressTV *, Al Manar, Comité Valmy, 21 avril 2019
Μετάφραση:Μιχαήλ Στυλιανού

Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Μωχαμάντ Ζαρίφ, σε πρες κόνφερενς με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, υποστήριξε την ανάπτυξη του συριακού στρατού στα σύρο-τουρκικά σύνορα.

Στην βόρειο Συρία η Τουρκία έχει επιδοθεί σε ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι κατοχής… Δεν πρόκειται άραγε για ένα σχέδιο συντονισμένο με το Ισραήλ, που εκείνο ετοιμάζεται να προσαρτήσει το Γκολάν; Η ΄Αγκυρα έχει ενισχύσει την λαβή της στο βόρειο τμήμα της Συρίας: ΄Ετσι οι τρομοκράτες της πολιτοφυλακής, με την επωνυμία «στρατός εθνικής απελευθέρωσης», έχουν ξηλώσει τις κολώνες του ηλεκτρισμού που ανήκουν στο δίκτυο των τηλεπικοινωνιών της Συρίας (ΜΤΝ και Συριατέλ) στο Αφρίν.

Εκπρόσωπος αυτής της πολιτοφυλακής δήλωσε πως οι κολώνες αφαιρέθηκαν για να αποφευχθεί η χρησιμοποίησή τους από τις εχθρικές δυνάμεις. Φυσικά δεν αποκάλυψαν ποιες είναι αυτές οι «εχθρικές δυνάμεις». Επιπλέον, ο αρχηγός των τρομοκρατών υποσχέθηκε ότι το ίδιο πρόγραμμα θα εφαρμοσθεί στο σύνολο των βορειοανατολικών προαστίων του Χαλεπιού.

Είναι η πρώτη φορά που μπαίνει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα ξηλώματος των πυλώνων τηλεπικοινωνιών στο βόρειο τμήμα της χώρας, σε βάρος των δυο συριακών εταιρειών που δεν έπαψαν να εξυπηρετούν τον πληθυσμό της περιοχής σε όλη την διάρκεια του πολέμου.

Σε όλα αυτά τα οκτώ χρόνια των εχθροπραξιών, η συριακή κυβέρνηση δεν διέκοψε την μισθοδοσία του προσωπικού που απασχολείται σε αυτές τις ζώνες, εξασφαλίζοντας την ηλεκτροδότηση όπως και την εκπαίδευση των παιδιών. Όμως η Τουρκία ετοιμάζεται τώρα να αλλάξει το καθεστώς.

Οι τουρκικές εταιρείες τηλεπικοινωνιών Τουρκσέλ και Τουρκτελεκόμ πρόκειται να εγκατασταθούν στην περιοχή, χωρίς να λογαριάζουν την συμφωνία που έχουν υπογράψει με την Ρωσία και το Ιράν στο πλαίσιο των συμφωνιών της διάσκεψης στην Αστάνα.

Στο Ιντλίμπ, οι τζιχαντιστές του «Μετώπου Αλ Νόσρα» πολλαπλασιάζουν τις επιθέσεις εναντίον του συριακού στρατού σε όλα τα μέτωπα και μετακινούνται ελεύθερα στην περιοχή, μεταφέροντας όπλα, μπροστά στα μάτια του τουρκικού στρατού. Στους ντόπιους τρομοκράτες της Αλ-Νόσρα, προστίθενται και άλλοι του Χουράς αντ-Ντίν, Ισλαμικού κόμματος του Τουρκεστάν και του Αζνάντ αλ-Καφκάζ, από τον Καύκασο, που επίσης κυκλοφορούν ελεύθερα.

Και η στάση των Ρώσων;

Η Ρωσία προς τον παρόν πολλαπλασιάζει τις συναντήσεις και τις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, σε μια προσπάθεια να ενεργοποιήσει τις συμφωνίες του Σότσι. Αλλά η Τουρκία δε μοιάζει να βιάζεται, καθώς αποβλέπει να ανεβάσει το τίμημα.

Από την Ρωσία θέλει μιαν πλήρη εξουσιοδότηση, που να της επιτρέπει να προσαρτήσει το βόρειο τμήμα της Συρίας. Κατά την άγκυρα το «Μέτωπο αλ-Νόσρα» και η δράση του στο Ιντλίμπ δεν την αφορά. Ας το αντιμετωπίσουν οι Ρώσοι. Η Μόσχα θα καταλήξει άραγε να ακυρώσει τις συμφωνίες της με την Τουρκία; Στην Αστάνα θα υπάρξουν σίγουρα έντονοι διαπληκτισμοί από τις δύο πλευρές.

Οι Ρώσοι θα μπορούσαν να θέσουν στους Τούρκους ερωτήματα του είδους: Γιατί εκδόθηκαν νέα δελτία ταυτότητας για τους Σύρους κατοίκους του Χαλεπιού και του Ιντλίμπ, μεταξύ άλλων; Και γιατί η Τουρκία επέβαλε το τουρκικό νόμισμα και τα τουρκικά σχολικά βιβλία στους Σύρους πολίτες;

Σε όλα αυτά δεν χωρεί παρά μία μόνο εξήγηση: Η Τουρκία θέλει να προσαρτήσει το βόρειο τμήμα της Συρίας στην επικράτειά της και για να φτάσει στον σκοπό της, που ήταν και το βασικό της κίνητρο στην στρατιωτική επέμβασή της στο πλευρό των ΗΠΑ το 2011, η ΄Αγκυρα ποντάρει και στα δύο ταμπλώ – θέλει τους S-400 και τα F-35, να παραμείνει στο ΝΑΤΟ και να κολεγιάσει με την Ρωσία, να στηρίζει την αλ-Νόσρα και να αποφύγει κάθε σύγκρουση με τον στρατό της Συρίας και των συμμάχων της. Κοντολογίς να είναι όλα, με όλους και το αντίθετο.



Σημ.Μετφ:* Δεν στερείται σημασίας η πατρότητα του δημοσιεύματος, από το κρατικό πρακτορείο του Ιράν.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Phillip Giraldi, Zero Hedge, Strategic Culture, 19-4-2019
Mετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Είναι αποκαρδιωτικό να παρατηρείς πως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν γίνει η Αυτοκρατορία του Κακού. ΄Εχοντας υπηρετήσει στον αμερικανικό στρατό κατά τον πόλεμο του Βιετνάμ και στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (C.I.A.) στο δεύτερο μισό του Ψυχρού Πολέμου, έχω μια προσωπική, «έσωθεν», αντίληψη του πως, μια βασικά ρεαλιστική εθνική πολιτική ασφάλειας, μεταμορφώθηκε σιγά-σιγά σε ένα δικομματικό δόγμα που επιβάλλει στην Ουάσιγκτον, ως υπέρτατο χρέος, την παγκόσμια κυριαρχία. Δυστυχώς, όταν κατέρρευσε η Σοβιετική ΄Ενωση, η ευκαιρία να τερματιστεί μια για πάντα η διπολική πυρηνική αντιπαράθεση που απειλούσε με παγκόσμια εκμηδένιση, σπαταλήθηκε με ελαφρότητα, καθώς ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον διάλεξε, αντ’ αυτού, να ταπεινώσει και -με χρήση του ΝΑΤΟ- να περισφίξει μιαν ήδη ηθικά συντετριμμένη και ουσιαστικά ακέφαλη Ρωσία.

Η «Αμερικανική Εξαιρετικότητα» (απρόσιτη υπεροχή) καθιερώθηκε ως πολεμική ιαχή για μιαν ολοένα πιο ανίδεη ομοσπονδιακή εξουσία όσο και για ένα κοινό ελεγχόμενο από παραισθησιογόνα ΜΜΕ. Όταν έγινε η τρομοκρατική επίθεση στους Πύργους της Νέας Υόρκης(και στην ελληνική εκκλησία του Αγ. Νικολάου) η χώρα ήταν έτοιμη να εφορμήσει στον υπόλοιπο κόσμο. « Υπάρχει ένας νέος Σερίφης στην πόλη και εσείς είτε είστε μαζί μας ή είστε εναντίον μας».(Φράση από λόγο του Τζωρτζ Μπους του 2ου.)

Ακολούθησε το Αφγανιστάν. Έπειτα το Ιράκ και -στο πνεύμα της δικομματικής πολιτικής- οι Δημοκρατικοί συνέχισαν με την Λιβύη και την πρώτη σοβαρή εμπλοκή στην Συρία.

Στην σημερινή τους εμφάνιση, βλέπει κανείς τις ΗΠΑ να απειλούν το Ιράν σε εβδομαδιαίες επαναλήψεις και να σχίζουν συμφωνίες ελέγχου εξοπλισμών με την Ρωσία, ενώ διατηρούν τις στρατιωτικές δυνάμεις τους στην Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Σομαλία και σε χώρες όπως το Μαλί. Διάσπαρτες στον πλανήτη υπάρχουν 800 αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις όταν οι επίσημοι εχθροί της ημέρας για την Ουάσιγκτον, η Ρωσία και Κίνα έχουν, αντίστοιχα , μόνο μία και καμία.

Ποτέ πριν, στα χρόνια που ζω, δεν ήταν οι ΗΠΑ τόσο πολεμοχαρείς και αυτό παρά το γεγονός δεν υπάρχει ούτε ένας εχθρός, ή συνδυασμός εχθρών που πράγματι να απειλούν την γεωγραφική επικράτεια των ΗΠΑ ή τα ζωτικά συμφέροντά τους. Η Βενεζουέλα απειλείται με εισβολή, κυρίως επειδή βρίσκεται στο δυτικό ημισφαίριο και επομένως υπόκειται στην διεκδικούμενη από την Ουάσιγκτον δικαιοδοσία της ως ανθυπάτου (αποικίας). Προ ημερών, ο Αντιπρόεδρος Μάικ Πενς είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ότι ο Λευκός Οίκος θα απομακρύνει τον Πρόεδρο Μαδούρο της Βενεζουέλας από την εξουσία, χρησιμοποιώντας κατά προτίμηση διπλωματία και κυρώσεις, «αλλά όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι». Ο Πενς προειδοποίησε ότι η Ρωσία και άλλοι φίλοι του Μαδούρο οφείλουν να φύγουν τώρα γιατί αλλιώς θα υποστούν τις συνέπειες».



Η εξέλιξη των ΗΠΑ σε μιαν εχθρική και κάπως απρόβλεπτη δύναμη δεν έχει περάσει απαρατήρητη. Η Ρωσία έχει αποδεχτεί ότι ο πόλεμος έρχεται - όσα και αν κάνει στις συναλλαγές της με τον Τραμπ- και αναβαθμίζει τις δυνάμεις της. Κατά κάποιες εκτιμήσεις, ο στρατός της είναι καλύτερα εξοπλισμένος και πιο ετοιμοπόλεμος από τον στρατό των ΗΠΑ, ο οποίος δαπανά το δεκαπλάσιο από τον ρωσικό, για την «άμυνα».

Το Ιράν αναβαθμίζει επίσης τις αμυντικές του δυνατότητες, που είναι πολύ σημαντικές. Τώρα η Ουάσιγκτον έχει αποσυρθεί από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, έχει επιβάλει μια σειρά από εξαιρετικά οδυνηρών κυρώσεων στην χώρα και τελείως πρόσφατα κήρυξε μέρος των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων «ξένη τρομοκρατική οργάνωση» και επομένως στόχο των αμερικανικών πυρών, οποιαδήποτε στιγμή. Είναι εξόφθαλμο πως το επόμενο βήμα είναι ο πόλεμος. Σε τρεις εβδομάδες οι ΗΠΑ θα επιχειρήσουν να επιβάλουν μιαν παγκόσμια απαγόρευση οποιασδήποτε αγοράς ιρανικού πετρελαίου. ΄Ενας αριθμός χωρών, μεταξύ των οποίων και η κατ΄ όνομα σύμμαχος των ΗΠΑ Τουρκία, έχουν ανακοινώσει ότι θα αγνοήσουν την απαγόρευση και θα είναι ενδιαφέρον να δούμε τι πρόκειται να κάνει ο αμερικανικός στόλος για να επιβάλει τον σεβασμό της απαγόρευσης.

Αλλά ακόμη και σε σύγκριση με όλες τις φριχτές αποφάσεις που έχουν βγει από τον Λευκό Οίκο, υπάρχει ένας οργανισμός πολύ πιο παράφρων και ενδεχομένως ακόμη περισσότερο επικίνδυνος. Και αυτός είναι το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο είναι ένα νομοθετικό σώμα που περιβάλλεται με την εμπιστοσύνη του 18% του αμερικανικού Λαού. Ένα τρέχον νομοσχέδιο, με τίτλο « Νόμος Υπεράσπισης της Αμερικανικής Ασφάλειας από Επίθεση του Κρεμλίνου (DASKA) 2019» εισήχθη στην Γερουσία, η οποία θα καλέσει τον υπουργό των Εξωτερικών «να αποφανθεί εάν η Ρωσική Ομοσπονδία θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως Κράτος προαγωγής της τρομοκρατίας και κατά πόσον ένοπλες οντότητες στην Ουκρανία, υποστηριζόμενες από την Ρωσία, θα πρέπει να χαρακτηριστούν ξένες τρομοκρατικές οργανώσεις.»

Στην σημερινή διατύπωσή του, το Νομοσχέδιο προτάθηκε στις 11 Απριλίου και δεν είναι καθόλου σαφές ποιας υποστήριξης θα τύχει. Αλλά και μόνο το γεγονός της εμφάνισής του θα πρέπει να ταράσσει οποιονδήποτε που πιστεύει ότι είναι προς το συμφέρον όλου του κόσμου να αποφευχθεί μια άμεση πολεμική σύγκρουση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Το νομοσχέδιο προτείνεται από τους γερουσιαστές Κόρυ Γκάρτνερ, Ρεπουμπλικανό και Ρόμπερτ Μενέντεζ, Δημοκρατικό, Λίντσευ Γκράχαμ, Ρεπουμπλικανό και Jeanne Shaheen του Δημοκρατικού Κόμματος. Στην σχετική ανακοίνωση Τύπου κάθε γερουσιαστής συνέβαλε με ένα προσωπικό σχόλιο. Ο Γκάρντνερ δήλωνε ότι «Η Ρωσία του Πούτιν είναι ένα καθεστώς εκτός νόμου, που αγωνίζεται να υπονομεύσει το διεθνές δίκαιο και να καταστρέψει την παγκόσμια τάξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ». Ο Μενέντεζ έγραψε ότι «η εσκεμμένη παράλυση του Προέδρου Τραμπ απέναντι στην επιθετικότητα του Κρεμλίνου έχει φέρει σε κατάσταση βρασμού το Κογκρέσο», ενώ ο Γκράχαμ πρόσθεσε: «Ο σκοπός μας είναι να αλλάξουμε το σημερινό καθεστώς και να επιβάλουμε σοβαρές κυρώσεις και μέτρα εναντίον της Ρωσίας του Πούτιν. Θα πρέπει να πάψει και να παρεμβαίνει στις εκλογικές διαδικασίες των ΗΠΑ, να σταματήσει τις κυβερνο-επιθέσεις κατά των αμερικανικών υποδομών, να απομακρύνει την Ρωσία από την Ουκρανία και να πάψει να προσπαθεί να προκαλέσει χάος στην Συρία..» Ο Γκάρντιν έγραψε «Το Κογκρέσο συνεχίζει να ηγείται της υπεράσπισης της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας απέναντι στην συνεχιζόμενη ρωσική επίθεση εναντίον των δημοκρατικών θεσμών, εδώ και στο εξωτερικό.» Και ο Σαχήν πρόσθεσε ότι « αυτό το νομοθέτημα συνεχίζει τις προσπάθειες του Κογκρέσου να θέσει την Ρωσία στο εδώλιο για την πολεμοχαρή στάση της απέναντι στις ΗΠΑ και στην επιμονή της να αποσταθεροποιήσει την δική μας παγκόσμια τάξη.»

Τα σχόλια των γερουσιαστών είναι ακραίες υπερβολές και κάποτε εντελώς ψέματα, σε σχέση με ότι συμβαίνει στον κόσμο. Είναι όμως αποκαλυπτικά για το πόσο ανίδεοι μπορεί να είναι και συχνά είναι οι Αμερικανοί κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι. Οι γερουσιαστές επίσης αγνοούν ότι ο χαρακτηρισμός των υποτιθέμενων εξαρτημένων από την Ρωσία δυνάμεων (στο Ντόνμπας της Ουκρανίας) ως «ξένων τρομοκρατικών οργανώσεων» ισοδυναμεί με την κήρυξη πολέμου εναντίον τους από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, ενώ ο υποκριτικός χαρακτηρισμός της Ρωσίας ως κράτους προαγωγού της τρομοκρατίας είναι αρκετά απεχθής και εξόφθαλμα ψευδής. Αλλά η πραγματική ζημιά προέρχεται από την ίδια την ύπαρξη τέτοιου νομοσχεδίου. Θα ενισχύσει την υποστήριξη των αδιάλλακτων και στις δύο πλευρές, ασφαλίζοντας ότι δεν θα υπάρξει στο προσεχές μέλλον μια επαναπροσέγγιση της Ουάσιγκτον με την Μόσχα, εξέλιξη που είναι κακή για όλους. Εάν αυτά μπορούν να χαρακτηριστούν ως αθέλητη συνέπεια μιας ασύνετης απόφασης ή κάτι πολύ σκοτεινότερο που, εξηγείται από το βάθος της διαφθοράς σε Κογκρέσο και κυβέρνηση, αυτό απομένει να ξεκαθαριστεί.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου