Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ξεκινώ δηλώνοντας ότι ΔΕΝ είμαι ο μόνος που ασχολήθηκε με το χρόνιο οξύ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ μας πρόβλημα στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Καθώς, όμως, αναδύεται και πάλι στην επικαιρότητα η δραματική μείωση του πληθυσμού της Πατρίδας μας (το 2020 σημειώθηκαν 131.839 θάνατοι και 85.605 γεννήσεις) φέρνω στην προσοχή σας το παρακάτω κείμενό μου που φιλοξενήθηκε στον Τύπο τέλη της δεκαετίας του 1980, και μετά στις αρχές του 2000 (τότε που ανθούσε το Χρηματιστήριο στη χώρα της «φαιδρής πορτοκαλιάς»).
https://www.kathimerini.gr/economy/561309769/meiothike-oso-pote-o-ellinikos-plithysmos-tin-perasmeni-chronia/

Είναι κοινά αποδεκτό, με αντικειμενικά κριτήρια χωρίς πολιτικές εμπάθειες και σκοπιμότητες, ότι εξαιτίας των τελευταίων 13 μηνών της καταστροφικής πανδημίας covid-19 θα πρέπει να διαχειριστούμε στο εγγύς μέλλον (και πάλι μετά το 2010 τότε που οι «Σύμμαχοι» μας γονάτισαν με τα «Μνημόνια»), πολύ δύσκολες οικονομικά, κοινωνικά και υγειονομικά ημέρες φοβάμαι ότι για μια ακόμη φορά θα αποθέσουμε το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ στις περιβόητες συμβολικές «Ελληνικές καλένδες».

Δείτε παρακάτω το σχετικό ηχητικό από την ομιλία μου για το ΟΞΥ δημογραφικό μας πρόβλημα που έκανα στη Σχολή Γονέων Κατερίνης τον Νοέμβριο του 1992 και ευχαριστώ το αγαπημένο blog για την φιλοξενία!

https://www.youtube.com/watch?v=DwlNfXDLgR4

***********************************************************

Δεν θα τολμήσω να κάνω μια βαθιά τομή στο καυτό ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ μας πρόβλημα διότι δεν το επιτρέπει ο χώρος, αλλά θα σκιαγραφήσω, σύντομα, τις ψυχοκοινωνικές του διαστάσεις επειδή σε αυτές πιστεύω ότι εστιάζονται και οι αιτίες και μαζί και οι πιο αποδοτικές λύσεις του.

Στις δεκαετίες που μας πέρασαν διάφορες Επιτροπές της Βουλής κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι βασικές αιτίες του δημογραφικού μας προβλήματος ήταν μεταξύ άλλων:

  • Ο χώρος κατοικίας (32 % των Ελλήνων ζει εγκλωβισμένο σε μικρά διαμερίσματα ενώ πολλά νέα ζευγάρια δεν έχουν δική τους στέγη)
  • Το πολύ ψηλό κόστος ανατροφής των παιδιών και η παροχή παιδείας και (παραπαιδείας)
  • Η ανεργία των νέων που μεταθέτει το γάμο και την απόκτηση παιδιών
  • Ο υπέρμετρος ατομικός ευδαιμονισμός

Προχωρώντας με αυτά τα δεδομένα και αυτούς τους ρυθμούς βλέπουμε ότι το έτος 2021 ο πληθυσμός της Ελλάδος έφτασε να είναι μόλις 10,423,054, τηςΑλβανίας 2,877,797 (δεν υπολογίζονται όσοι ζούνε σε γειτονικές χώρες όπως π.χ. στην Ελλάδα), της Β. Μακεδονίας 2,083,374, της Βουλγαρίας 6,948,445. και της Τουρκίας 84,339,067, (από τα οποία τα 51 εκατ. στις ηλικίες ανάμεσα στα 15 και 64 χρόνια!)
https://www.worldometers.info/population/countries-in-europe-by-population/

Εξετάζοντας συνοπτικά τα δημογραφικά μας στοιχεία διαπιστώνουμε ότι ανέκαθεν η χώρα μας ήταν κοινωνία «προσφύγων και ξενιτεμένων».

Το 1907 η Ελλάδα αριθμούσε 2,631,952 ψυχές και αργότερα μετά τους βαλκανικούς πολέμους και τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο φτάσαμε το 1920 τον αριθμό 5,061,889. Τελικά το 1923 μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών φτάσαμε να είμαστε 6,010,000 άτομα.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν ενσωματώθηκαν στον κορμό της Ελλάδας και νέα κύματα προσφύγων, χάσαμε σχεδόν ένα εκατομμύριο στην δεκαετία του 1940 και στη συνέχεια η αστυφιλία γέμισε τις πόλεις μας με άνεργο πληθυσμό ενώ ερημώθηκε η περιφέρεια.

Στη δεκαετία του 1960 κορυφώθηκε και η μεγάλη πληθυσμιακή διαρροή σχεδόν ενός εκατομμυρίου συμπολιτών μας στις αγορές εργασίας της Ευρώπης και κυρίως της Δυτικής Γερμανίας, αφού είχαν ήδη προηγηθεί τα επίσης μεγάλα μεταναστευτικά κύματα της μεταπολεμικής δεκαετίας του 1950 προς τον Καναδά, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ.

Και μετά την υπαγωγή στα Μνημόνια, μεταξύ του 2010 – 2019 υπολογίζεται ότι «χάσαμε» από 150- 400 χιλιάδες νέους από τους οποίους πάρα πολλοί πτυχιούχοι Πανεπιστημίων και ΑΤΕΙ και πολλοί κάτοχοι Μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών που προτίμησαν την ξενιτιά από την ανεργία και από απολαβές που θυμίζουν χαρτζιλίκι και όχι μηνιαίους μισθούς...


Αστυφιλία και νέο «στυλ ζωής»

Οι ελληνικές οικογένειες της υπαίθρου λειτουργώντας μέσα στο κοινωνικό-οικονομικό σύστημα μιας γεωργοκτηνοτροφικής Ελληνικής πραγματικότητας παρέμειναν “εκτεταμένες” στη δομή τους (τρείς γενιές συμβίωναν στον ίδιο οικολογικό χώρο) και πολυμελείς ενώ, αντίθετα, οι οικογένειες των αστικό-βιομηχανικών μας κέντρων προσαρμοζόμενες στις απαιτήσεις και τις ιδιομορφίες του νέου τρόπου ζωής μεταλλάχθηκαν σε “πυρηνικές” όπου το κάθε ζευγάρι προσαρμοζόμενο στις απαιτήσεις της ζωής αποκτούσε ένα ή το πολύ δύο παιδιά. Αναμφίβολα η έλλειψη χώρου, η απασχόληση και των δύο γονέων και η έλλειψη παππούδων και γιαγιάδων που θα μπορούσαν να αναλάβουν την φροντίδα των παιδιών οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια τη σύγχρονη ελληνική οικογένεια στη σμίκρυνση…

Για να διατηρηθεί μια σταθερή αυξητική τάση στην δημογραφική οντότητα και τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας πρέπει οι γεννήσεις να υπερβαίνουν τους θανάτους αλλά ήδη στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι σχεδόν μηδενικός. Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η φυσική αύξηση του ελληνικού πληθυσμού (γεννήσεις μείον θάνατοι) ήταν της τάξης του 12 και 13 % για να φτάσει τώρα στο εντυπωσιακό επίπεδο πολύ κάτω του 1 % δηλαδή σε ΑΡΝΗΤΙΚΑ μεγέθη καθώς εδώ και μερικά χρόνια στην Ελλάδα έχουμε σε ετήσια βάση περισσότερους θανάτους από γέννες και μάλιστα στις γέννες υπολογίζονται και δεκάδες χιλιάδες αλλοεθνών (νόμιμων προσφύγων μεταναστών αλλά και λαθρομεταναστών!)

Αξίζει να σημειωθεί ότι:

1) Οι οικογένειες που ΔΕΝ έχουν παιδιά ήταν 785,452 το 2001 και έφτασαν τις 913,279 το 2011.

2) Οι οικογένειες με ΕΝΑ παιδί ήταν 642,450 το 2001 και αυξήθηκαν στις 715,342 το 2011

3) Οι οικογένειες με ΔΥΟ παιδιά ήταν 693,830 το 2001 και έπεσαν στις 680,955 το 2011

4) Οι οικογένειες με ΤΡΙΑ παιδιά ήταν 150,171 το 2001 και έπεσαν στις 140,639 το 2011

5) Οι οικογένειες με ΤΕΣΣΕΡΑ παιδιά ήταν 32,083 το 2001 και έπεσαν στις 27,051 το 2011

6) Οι οικογένειες με περισσότερα από 4 παιδιά από 8,374 το 2001 έπεσαν στις 6,435 το 2011

Με άλλα λόγια αυτά καθ’ αυτά τα δημογραφικά μας μεγέθη ΕΙΝΑΙ ανησυχητικά και γίνονται περισσότερο δραματικά εξαιτίας συγκεκριμένων κοινωνικών και οικονομικών συγκυριών και Εθνικών λόγων.

Ήδη αυτό φαίνεται στην διαπίστωση της ανατροπής της πληθυσμιακής πυραμίδας που έχει επιδεινώσει τα προβλήματα είσπραξης πόρων από οικονομικώς ενεργά άτομα και απόδοσης συντάξεων σε απόμαχους της οικονομικής δραστηριότητας αλλά και στις επεκτατικές βλέψεις των Τούρκων.

Εάν η Ελλάδα γειτόνευε με Αυστριακούς, Ελβετούς, Βέλγους ή Γερμανούς τότε το δημογραφικό μας πρόβλημα δεν θα είχε την ιδιόμορφη οξύτητα που σήμερα έχει.

Αυτό φυσικά είναι απλά ουτοπία…

Σίγουρα δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους γεωπολιτικούς μας γείτονες και τους δικούς τους ρυθμούς δημογραφικών εξελίξεων. Μπορούμε, όμως, και επιβάλλεται να αλλάξουμε τις νέες αξίες μας που μεγέθυναν την αίσθηση του στείρου ατομικισμού και της καταναλωτικής μανίας, εξουδετέρωσαν την ιδέα ότι μέσα από τα παιδιά μας προεκτείνεται, με την ευλογία του Θεού, η υπαρξιακή μας οντότητα στο μέλλον και η συνέχιση της εθνικής μας υπόστασης.

Οι ψυχοκοινωνικές διαστάσεις του προβλήματος μπορούν να αλλάξουν εάν θυμηθούμε την πατροπαράδοτη αγάπη μας για την οικογένεια και τα παιδιά. Τόσες και τόσες γενιές κατατρεγμένων προσφύγων Ελλήνων Ποντίων, Μικρασιατών και άλλων (όπως ο υπογράφων γιός Πόντιου εκ Ρωσίας πατέρα και Σμυρνιάς - Μικρασιάτισσας μητέρας) επιβιώσαμε σε ασύγκριτα χειρότερες συνθήκες αλλά τότε τα παιδιά ήταν ευλογία ενώ τώρα…Βάρος!

Αναμφισβήτητα για πολλές δεκαετίες το Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα αδράνησε με αποτέλεσμα από σοβαρό να μετουσιωθεί σε ΟΞΥ το χρόνιο ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ πρόβλημα!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Δόθηκε ήδη το πράσινο φως της «λευτεριάς από τα λοκντάουν της πανδημίας», μπήκαμε στον Ιούνιο, μπροστά μας το μαγευτικό ελληνικό καλοκαίρι και γέμισαν με πεζούς οι δρόμοι και με αυτοκίνητα οι γνωστές Εθνικές μας «καρμανιόλες» συγνώμη οι αυτοκινητόδρομοι θέλω να πω..

Ήδη ξεχυθήκαμε προς τις παραλίες το περασμένο Σαββατοκύριακο και θα συνεχίσουμε και αυτό που είναι μπροστά μας όπως πάντα χωρίς αίσθηση πειθαρχίας, ανέμελοι οι μεγαλύτεροι στην ηλικία αλλά και οι νεότεροι Έλληνες και Ελληνίδες οδηγοί στις εθνικές και επαρχιακές μας οδούς μετά τις καραντίνες και τα λοκντάουν και … όποιον πάρει ο Χάρος!

Τι κρίμα, αλήθεια!

Το πρόβλημα ΔΕΝ το εντοπίζω στις σταθερές συνιστώσες της ποθητής «λευτεριάς κυκλοφορία και μετακίνησης» που, λίγο πριν το τέλος του φετινού Μάη, μας γλύκανε με τις πρώιμα ζεστές ημέρες υπενθύμισης του ελληνικού καλοκαιριού που μεθά τους πάντες με την θαλασσινή αλμύρα, αντανακλώντας το πεντελικό λευκό και το ανεπανάληπτο στον πλανήτη γαλάζιο του ουρανού, ακτινοβολώντας με κάθε εισπνοή την πρόκληση πόθου και πάθους για έρωτα και ζωή!

Δεν θα εγκλωβίσω τη σημερινή μου πίκρα στις ευπρόσδεκτες προκλήσεις του τέλους της άνοιξης και της αρχής του ελληνικού καλοκαιριού που μας έρχεται με βήματα γοργά αλλά και δεν μπορώ να αποφύγω την πρόκληση να σας θυμίσω ότι οι αυτοκινητόδρομοί μας ήταν και παραμένουν Εθνικές «καρμανιόλες» στην όμορφη Ελλάδα μας…

Οι βελτιώσεις στο Εθνικό μας οδικό δίκτυο συγκράτησαν τις αυξητικές παλαιότερων δεκαετιών αλλά η Ελλάδα παραμένει στην 3η θέση θανάτων από τροχαία ατυχήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

https://www.tovima.gr/2020/06/01/society/triti-se-thanatous-apo-troxaia-stin-e-e-i-ellada/

Οι αριθμοί θανατηφόρων και σοβαρών ατυχημάτων σε νεαρά άτομα με δίκυκλα είναι τραγικοί και μας κατατάσσουν στην ΠΡΩΤΗ θέση στην Ε.Ε.:

https://gr.euronews.com/2019/08/21/troxaia-ee-prwti-ellada-thanatous-mixanes

Σήμερα θα αναφερθώ στην μαυροφορεμένη γυναίκα που με αναγνώρισε και αφού με πλησίασε στάθηκε απέναντί μου τις προάλλες και μου ζήτησε να της δώσω μια λογική απάντηση στο φαινομενικά απλό ερώτημά της ενός “γιατί“ που τελικά αποδείχθηκε να είναι ανάμεσα στα πλέον αμείλικτα “γιατί“ που έχω αντιμετωπίσει εδώ και πολλές δεκαετίες της ζωής μου από τη Βοστόνη μέχρι τη Θεσσαλονίκη μας.

«Γιατί μόνο το δικό της παιδί, το δικό της σπλάχνο, να βρεθεί νεκρό μετά από ένα, με επιεική χαρακτηρισμό, ηλίθιο ατύχημα» όπου ο οδηγός της παρέας φρόντισε να κατεβάσει αρκετά ποτηράκια για να «φτιαχτεί» και να οικοδομήσει…μεθοδικά την συναισθηματικά αποφορτισμένη κατάσταση που στα Μικρασιάτικα ελληνικά αποκαλείται «τσακίρ κέφι».

«Θεέ μου», ρώτησε η μαυροφορεμένη μάνα, «Γιατί»;

Μη βιαστείτε να σκεφθείτε, χωρίς καμία δόση κακεντρέχειας, «μήπως θα μετριαζόταν ο πόνος της χαροκαμένης μάνας αν, όπως συχνά συμβαίνει επίσης, είχαν σκοτωθεί ΟΛΑ τα παιδιά που βρίσκονταν μέσα στο ίδιο όχημα;»

Δεν διέκρινα ούτε ίχνος τέτοιας χαιρέκακης πρόθεσης στο αμείλικτο ερώτημα μιας από τις εκατοντάδες ακαριαία χαροκαμένες σε ετήσια βάση Ελληνίδες μητέρες και ελληνικές οικογένειες (προσθέστε και πολλές ακόμη εκατοντάδες που νοσηλεύονται ως τραυματίες σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας από όπου αρκετοί θα εξέλθουν με τραύματα που θα έχουν στην υπόλοιπη ζωή τους …)

Διέκρινα την άδολη επιθυμία της χαροκαμένης μάνας, που από ευγένεια δεν μου το ζήτησε ευθέως και με λόγια, να περάσω το μήνυμά της σε συμπατριώτες, συμπατριώτισσες και τα παιδιά μας κάποιο μήνυμα ΠΡΟΣΟΧΗΣ μέσα από τα αγαπημένα μου blogs και …

Αυτό κάνω με τη σημερινή μου ανάρτηση που φιλοξενεί εδώ το αγαπημένο σας blog!

Αγάπη σημαίνει σεβασμός για τον άλλο, ευθύνη του οδηγού σημαίνει αγάπη για τους synεπιβάτες του, έρωτας είναι η επιθυμία να επιμηκύνεις την εφήμερη ύπαρξή μας δίνοντάς της σπουδαία νοήματα, το οδήγημα είναι χαρά και απόλαυση όχι μέσο εκτόνωσης του μίσους για τον συνάνθρωπο ίσως ακόμη και της έλλειψης επιθυμίας να συνεχίσουμε τη ζωή μας.

Υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας, επιστήμονες και μαζί άνθρωποι της καθημερινότητας που οδηγούνται στη σκέψη ότι χρειάζεται η Δικαιοσύνη και οι Εθνικές Αρχές κάποιες φορές να δούνε το ατύχημα ακόμη και ως … φόνο εκ προμελέτης ή εξ αμελείας.

Εάν υπάρχει η επιθυμία τερματισμού μιας άχαρης ζωής χωρίς νοήματα τότε τέτοια άτομα με τέτοιον ψυχισμό ας φροντίσουν να επισκεφθούνε έναν ψυχολόγο γιατί, ειλικρινά, εμείς ως συνεπιβάτες στο δικό τους όχημα ή ως οδηγοί που ερχόμαστε από την απέναντι λωρίδα του επαρχιακού ή εθνικού δρόμου πού ακριβώς φταίμε ώστε να απολήξουμε ως στατιστικό στοιχείο καθώς κατά την ελληνική συνήθεια θα βάψουμε και πάλι το καλοκαίρι του 2021 με κόκκινο αίμα οδηγών και συνεπιβατών δίκυκλων και αυτοκινήτων την ελληνική άσφαλτο;




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος.

Το γνωστό Σεξπηρικό «να ζει κανείς ή να μη ζει» ως ερώτημα στα χείλη του νεαρού Άμλετ διατηρήθηκε στο πέρασμα των αιώνων επειδή εκφράζει μία συγκεκριμένη πανανθρώπινη κατάσταση συναισθηματικής φόρτισης εξαιτίας εμπειρικών δεδομένων που σχεδόν όλοι μας κάποια στιγμή βιώνουμε.

Εσείς και εγώ, όλοι μας, ξεκινώντας από την εφηβική ηλικία της αναζήτησης και μετά, κάποια στιγμή αναρωτηθήκαμε «ποιος ή ποια είμαι, γιατί υπάρχω και ποια είναι τα νοήματα της ζωής;»

Στη πορεία της ψυχοκοινωνικής μας εξέλιξης η μεταλλαγή μας από βιολογικά όντα σε κοινωνικά γίνεται μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης που ξεκινά με τη γέννησή μας και σταματά με το θάνατό μας.

Βιώνουμε την καθημερινή μας πραγματικότητα, αντλούμε τα πλαίσια αναφοράς για σκέψεις, ιδέες, αξίες και πράξεις, αποκτάμε εμπειρίες και χαράζουμε την πορεία μας προς το μέλλον. Αποκτάμε, ο καθένας και η καθεμιά τη δικιά μας «ταυτότητα» που είναι, από μία άποψη, μια προέκταση του υπαρξιακού μας πυρήνα, της «φύτρας» με την οποία γεννιόμαστε.

Στην ψυχοδυναμική θεωρία η έννοια της «ταυτότητας» αναφέρεται, συνήθως, στην ψυχική οργάνωση που προκύπτει καθώς το άτομο περνά εξελικτικά από διάφορες φάσεις προβληματισμού στη ζωή του.

Ο καθένας και η καθεμιά μας αντλούμε την υποκειμενική αίσθηση «ταυτότητας» καθώς ερχόμαστε σε μετωπικές αντιπαραθέσεις με εμπόδια, προβλήματα, δυσχέρειες και με την πρόκληση της πετυχημένης επίλυσης ή υπέρβασής τους. Στην καθημερινή πραγματικότητα, όταν μιλάμε για «ταυτότητα» δεν εννοούμε, συνήθως, τίποτε παραπάνω από μία έννοια συναφή, για μερικούς ίσως και ταυτόσημη, με την υποκειμενική αίσθηση του «εαυτού» μας.

Υπογραμμίζω το γεγονός ότι η «ταυτότητα» αποτελεί και συνάρτηση της υποκειμενικής μας αντίληψης ότι οι προσπάθειές μας έχουν νόημα και ότι η ζωή μας χωράει λειτουργικά, εναρμονίζεται με τον ψυχοκοινωνικό και πολιτικοοικονομικό χώρο μέσα στον οποίο υπάρχουμε...

Με άλλα λόγια, η «ταυτότητα» μας θεμελιώνεται σε σταθερές αξίες και απορρέει από την συνειδητοποίηση του ατόμου ότι οι πράξεις του και οι αξίες που συνθέτουν το δικό του πλαίσιο αναφοράς βρίσκονται μεταξύ τους σε αρμονικά λειτουργική σχέση.

Ταυτότητα σημαίνει ότι κάπου αισθάνομαι κάποια δεδομένα ολοκλήρωσης, γνωρίζω τι είναι σωστό ή λάθος, τίμιο ή άτιμο και έχοντας κάποιες θεμελιακές γνώσεις ηθικής είμαι σε θέση να κάνω τις επιλογές μου ελεύθερα και αβίαστα!

Στις τελευταίες δεκαετίες συντελέστηκαν εδώ στη δικιά μας Πατρίδα θεμελιακές, καταλυτικές και αμετάκλητες αλλαγές τόσο στις συγκεκριμένες εμπειρίες ατόμων και ομάδων όσο και στα συστήματα αξιών και στα «πλαίσια αναφοράς».

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των διαδικασιών, η υποκειμενική αίσθηση της «ταυτότητας» έγινε και δυσκολότερη για το άτομο να τη συλλάβει συνειδητά και πιο ρευστή για να συνεχίσει να τη διατηρεί βιώνοντάς την.

«Εμπειρίες δεν είναι αυτά που μας συμβαίνουν», έγραψε ο Aldous Huxley, «αλλά αυτά που εμείς κάνουμε με όσα μας συμβαίνουν!..»

Η «χαμένη γενιά» είναι ο όρος που περιέγραφε τους μαχητές που επιβίωσαν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και αισθανόντουσαν «αποπροσανατολισμένοι, περιφερόμενοι χωρίς πυξίδα». Τον ίδιο όρο χρησιμοποίησε η Gertrude Stein αναφερόμενη στην γενιά των Αμερικανών λογοτεχνών που έζησαν και δημιούργησαν στο Παρίσι μετά τον Πόλεμο και τον ίδιο όρο χρησιμοποίησε στο μυθιστόρημά του «Ο ήλιος ανατέλλει ξανά» ο Ernest Hemingway.

Κάθε γενιά είχε και, νομοτελειακά, κάθε γενιά θα συνεχίσει να έχει τις δικές της «χαμένες ψυχές» είχε εκείνα τα άτομα που για το δικό τους λόγο έμειναν στο περιθώριο.

Ίσως ακουστεί ως είναι πικρόχολο αυτό που θα πω αλλά με την πανδημία covid-19 που κάποιοι την παρομοιάζουν με ένα ακήρυχτο Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελλάδα και την Υφήλιο μοιάζει να δημιούργησε τις προϋποθέσεις ώστε τα παιδιά μας, ολάκερη αυτή η νέα γενιά, να κινδυνεύουν να γίνουν «χαμένες ψυχές».

Τολμώ να πω, και ελπίζω να μην παρεξηγηθώ, ότι: ο αφοσιωμένος μέχρι χθες μαρξιστής τώρα πια δυσκολεύεται να κατανοήσει την ύπαρξη δισεκατομμυριούχων σε Κομμουνιστικά καθεστώτα που ακυρώνουν όσα χθες θεωρούσε ‘δόγμα’. Ο πιστός χριστιανός καθώς διαπιστώνει ότι κυκλοφορούν ατιμώρητοι αμέτρητοι παιδεραστές κληρικοί αισθάνεται να κλονίζεται επικίνδυνα η πίστη του. Ο εργαζόμενος που, θεωρεί εαυτόν τυχερό που ακόμη έχει θέση εργασίας, υποχρεώνεται να προσθέτει τον αποκαλούμενο «κοινωνικό μισθό» στο πενιχρό πλέον μηνιάτικό του. Ο επιστήμονας που πείσθηκε ότι η αναζήτηση της αλήθειας είναι επικερδής όταν γίνεται αντικείμενο ‘εμπορίας’ ιδεών. ΟΛΟΙ μοιάζει να έχουμε χάσει αν όχι κάθε αίσθηση «ταυτότητας» τότε τουλάχιστον και σίγουρα ένα μεγάλο μέρος της αυθεντικής συλλογικής και ατομικής μας «ταυτότητας».

Δυστυχώς από τη στιγμή που τα πάντα τίθενται σε «ερώτηση» τότε πια καμιά ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί!..

Όταν εκλείψει η σταθερότητα του πλαισίου αναφοράς, τότε χάνεται η συνοχή της «ταυτότητάς» μας καθότι δεν μπορεί κανείς να ασκήσει πίεση παρά μόνο όταν πατάει κάπου σταθερά.

Όσο και αν θέλω να βάλω τον ώμο μου στον τροχό της άμαξας και να σπρώξω, δεν θα το καταφέρω αν δεν υπάρχει σταθερό χώμα πάνω στο οποίο να...πατήσω!

Προφανώς σήμερα στην Ελλάδα και διεθνώς αν υπάρχει κάτι εντυπωσιακά κοινό ανάμεσα στον Μαρξιστή, τον Χριστιανό, τον επιστήμονα, τον άνεργο, τον εργαζόμενο, τη νοικοκυρά και τη νεολαία μας (ανάμεσα στους πραγματικά, και όχι λόγω αυτοκόλλητης ετικέτας, προοδευτικούς ανθρώπους) είναι το κοινό παράπονο ότι δεν βρίσκουν κομμάτι «σταθερής γης» για να πατήσουν έχουν χάσει το απαραίτητο «πλαίσιο αναφοράς».

Πόσοι, ειλικρινά, ανάμεσά μας μπορούν να βρούνε σταθερή γη ώστε να βάλουμε τον ώμο μας στον τροχό και να σπρώξουμε το 2021 που έρχεται, το ψυχοκοινωνικό και πολιτικό-οικονομικό μας όχημα, την συμβολική «ελληνική άμαξα» που τελμάτωσε στην πανδημία;

Οι ηλικιακά «ώριμοι» Έλληνες, τα παιδιά και τα εγγόνια μας, όσοι «θέλουμε και μπορούμε» να σπρώξουμε μπροστά την συμβολική «εθνική μας άμαξα» που θα βρούμε αυτό το σταθερό κομμάτι γης όπου θα χρειαστεί να πατήσουμε για να...σπρώξουμε;

Χρειαζόμαστε Ηγέτες «Οραματιστές», όχι ονειροπαρμένους, ονειροπόλους ή Εμπόρους ονείρων…

Εννοώ Ηγέτες προικισμένους με το πατροπαράδοτο ελληνικό φιλότιμο και τα δημιουργικά ένστικτα της φυλής μας ικανούς να οικοδομήσουν έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που εμείς κληροδοτούμε στην νέα γενιά ...

Και Διεθνώςη ανθρωπότητα με μηδενισμένη την κοινωνική αλληλεγγύη χρειάζεται Ηγέτες που θα μας αφυπνίσουν, θα μας συνεπάρουν στην πραγμάτωση νέων, αναγκαίων οραμάτων…

Πιστεύω ότι στην Ελλάδα, την Ευρώπη την Υφήλιο απαιτείται ΟΛΟΙ μαζί να κάνουμε το σάλπισμα καλώντας στο προσκήνιο «Ηγέτες-Οραματιστές» που απαιτούν η ποικιλία, τα μεγέθη, η σοβαρότητα των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σε Εθνικό, Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο επίπεδο...

Εσείς τί λέτε;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Karine Bechet-Golovko, Comité Valmy,20-5-21
Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

[Το κατωτέρω γαλλικό άρθρο προβάλλει ένα υγειονομικό, πολιτικό, συνταγματικό και ηθικό πρόβλημα καυτής επικαιρότητας και στην Ελλάδα, όπου συχνότερα τώρα διαρρέουν στην δημοσιότητα οι θρομβώσεις και εγκεφαλικές αιμορραγίες, που προκάλεσαν την εγκατάλειψη του ίδιου εμβολίου από την Δανία και την Σουηδία, των οποίων οι κυβερνήσεις προτάσσουν την υγεία των πολιτών τους έναντι των φαρμακευτικών συμφερόντων και των «οδηγιών» των Βρυξελλών. Η Ουγγαρία και η Τσεχία επέλεξαν εξ αρχής το πιστοποιημένο από το έγκυρο βρετανικό Lancet, ως αποτελεσματικό κατά 92%, ρωσικό εμβόλιο Σπούτνικ, αποκλειόμενο ως τώρα στην Ελλάδα, εκ του φόβου ανατροπής της κυβέρνησης, ως εξήγησε στην Βουλή ο πρωθυπουργός, χωρίς περιέργως αντίδραση, η εκμετάλλευση του ολισθήματος από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης... Ο υποχρεωτικός όμως επικίνδυνος εμβολιασμός για την εσωτερική και εξωτερική διακίνηση συνιστά σωρείτη παραβιάσεων δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων που θα πρέπει να εμβάλουν σε σοβαρές σκέψεις τους υπευθύνους -δοθέντος ότι προστατεύονται από την συνθήκη της Νυρεμβέργης και άλλες διεθνείς αποφάσεις.]

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μόλις ενέκρινε το (μη υποχρεωτικό, αλλά πιεστικά συνιστώμενο) καθεστώς εισόδου στην ΕΕ για τους ξένους τουρίστες αυτό το καλοκαίρι. Ένα βασικό σημείο που πρέπει να σημειωθεί είναι η απαίτηση για πλήρη εμβολιασμό, αλλά μόνο με ένα από τα εμβόλια που εγκρίθηκαν από τον ελεύθερο κόσμο. Αυτό αποκλείει μέχρι σήμερα τα ρωσικά εμβόλια. Κατά συνέπειαν, πολιτικά, η ΕΕ συνεχίζει να υψώνει το δικό της Τείχος των Βρυξελλών και να περιορίζει οικονομικά την άνοδο του Sputnik V, το οποίο είναι το δεύτερο πιο αδειοδοτημένο εμβόλιο μετά την AstraZeneca.

Ο Κορωνοιός είναι αναμφίβολα μια πολύ κερδοφόρα επιχείρηση, η οποία πρέπει να προστατεύεται με κάθε κόστος και πάνω απ 'όλα εις βάρος των ελευθεριών μας.

Στην μεγάλη της ευσπλαχνία, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να ανοίξει την πόρτα σε μη Ευρωπαίους τουρίστες αυτό το καλοκαίρι, γεγονός που θα συμβάλει κυρίως στη διάσωση των ταμείων των χωρών που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε ένα απλό τεστ, τουρίστες από χώρες με όριο μόλυνσης μικρότερο από 75 ανά 100.000 θα μπορούν να εισέλθουν, κάτι που είναι πολύ χαμηλότερο από τα επίσημα στοιχεία από ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ελλάδα ή η Ιταλία. Παράλογη κατάσταση, αν μιλάμε για πραγματικό κίνδυνο για την υγεία!

Για τους υπηκόους άλλων χωρών, το τεστ, το οποίο θεωρητικά πρέπει να εγγυάται τον «υγιή» χαρακτήρα του ατόμου δεν είναι επαρκές, οι επισκέπτες είναι κατ’ αρχήν ύποπτοι ως δυνητικοί ασθενείς, επομένως αποτελούν κίνδυνο για τον άλλο και πρέπει να εμβολιαστούν πλήρως για να εισέλθουν στον τουριστικό παράδεισο που είναι η Ευρώπη. Παράδεισο με την υποχρεωτική χρήση μάσκας στους δρόμους, τα καταστήματα και τα εστιατόριά του σε πτώχευση , τις παραλίες του στη νότια Γαλλία μασκοφόρες, την απαγόρευση της κυκλοφορίας και τους στρατιώτες ενόπλους για να αδειάσουν τις βεράντες των καφενείων.

Σημειώστε υπάρχουν και οι σνομπ υποψήφιοι ταξιδιώτες στην Τουρκία την περίοδο του αυστηρού εγκλεισμού στην χώρα, αφού τα μέτρα δεν αφορούν τους τουρίστες…Είναι βέβαια κάτι σαν επίσκεψη σε ζωολογικό κήπο με ανθρώπους.

Κοντολογίς για να επισκεφθείς την Ευρώπη πρέπει να το αξίζεις, δεν είναι για όλον τον κόσμο. ‘Όπως το περιγράφουν οι Τάϊμς της Νέας Υόρκης –γιατί ο γαλλικός Τύπος είναι πολύ διακριτικός σε αυτή την πλευρά- όλα τα εμβόλια δεν έχουν την ίδιαν αξία, επομένως δεν θα εκλεγούν όλα.

Κατά το σχέδιο της Ε.Ε., το συγκρότημα θα δεχτεί επισκέπτες που έχουν ολοκληρώσει την ανοσοποίησή τους, τουλάχιστον δυο εβδομάδες πριν την άφιξή τους, χρησιμοποιώντας ένα από τα εμβόλια που έχει εγκρίνει ο δικός της ρυθμιστής ή ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Αυτό περιλαμβάνει τα εμβόλια από τις φαρμακοβιομηχανίες AstraZeneca, Johnson & Johnson, Moderna, Pfizer-BioNTech και Sinopharm, σύμφωνα με το σχέδιο κανόνων που είδαν ο Τάϊμς της Ν. Υόρκης. Και αυτό ανοίγει τις πύλες σε ανοσοποιημένους Αμερικανούς, που έχουν κάνει εμβόλια των AstraZeneca, Johnson & Johnson, Moderna, Pfizer-BioNTech and Sinopharm.

Με άλλα λόγια, τα ρωσικά εμβόλια, τα οποία δεν παύουν ακόμη να αναλύονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων, δεν περιλαμβάνονται στον κατάλογο. Είναι ένα σύνορο που χαράχτηκε μεταξύ του Εγώ και ο Άλλος. Είναι η άρνηση της υγειονομικής διάστασης της επιλογής..

Αλλά πέρα από αυτή τη γεωπολιτική του εμβολίου και του Τείχους των Βρυξελλών, πρόκειται ι επίσης για μια χειραγώγηση της πολύ ζουμερής αγοράς του Κορωνοιού. Το ρωσικό Sputnik V έχει εισέλθει στα 3 κορυφαία εμβόλια κατά του κορωνοϊού που επιτρέπονται περισσότερο στο εξωτερικό: Η AstraZaneca έχει άδεια σε 49 χώρες, το Sputnik V σε 45 και η Pfizer σε 43.

Η επιβολή ενός καταλόγου συγκεκριμένων εμβολίων που ορίζονται ως όρος εισόδου στην ΕΕ στρεβλώνει άμεσα το καθεστώς της ελεύθερης αγοράς και ευνοεί αυτά τα εμβόλια, των οποίων η επιλογή δεν συνδέεται με την αποτελεσματικότητά τους, όπως αποδεικνύεται από τα άψογα αποτελέσματα του ρωσικού εμβολίου.

Αναμφισβήτητα, ούτε στον υπέροχο κόσμο του Κορωνοιού τα κέρδη δεν είναι αμελητέα...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο mitsos175

Κάθε καλοκαίρι καιγόμαστε - φέτος άρχισε πιο νωρίς η καταστροφή, κάθε χειμώνα πνιγόμαστε. Όποτε ό,τι έχουμε γράψει τα προηγούμενα χρόνια, ισχύει και σήμερα. Δυστυχώς.

Ας πούμε πως κυβερνούσε, αντί για τη γαλάζια συμμορία, ένα κόμμα, που όμως είχε ξεχάσει να ταΐσει με πέτσα τα ΜΜΕ. Θα ήταν εντελώς διαφορετικά τα ρεπορτάζ ή όχι; Φυσικά θα ήταν, όλοι θα είχαν βγει στα παράθυρα και θα ζητούσαν παραιτήσεις.

Πόσο μάλιστα όταν τα ίδια πρόσωπα ήταν υπεύθυνα και στο Μάτι, για το οποίο οι δικαστές έριξαν ευθύνες σε αυτούς που δεν βολεύουν τη ΝΔ. Αυτούς που η ΝΔ έδωσε προαγωγή μετά το έγκλημα γεννώντας πολλά ερωτηματικά, όσον αφορά το κίνητρο!

Θα γίνει τίποτα; Όχι, μόνο μερικές «επενδύσεις» πάνω στα καμένα. Που - όπως είπαμε «συμπτωματικά», μόλις η δήθεν «οικολόγος» Πρόεδρος πήρε αποφάσεις, που συμφέρουν όσους ήθελαν να γίνει στάχτη και μπούλμπερη η περιοχή για να κερδοσκοπήσουν, μπήκε η φωτιά! Αν ο πλούσιος καουμπόης ήταν φτωχός Ινδιάνος, θα τον είχαν πιάσει ήδη οι σερίφηδες. Αλλά τον πλούσιο δεν τον πιάνει τίποτα. Ούτε ιός.



«Ο καιρός και η κακοκαιρία εμπόδισαν την προέλαση μας» έλεγαν οι Ιταλοί το 1940. Την αποτυχία την έριχναν κι εκείνοι στον καιρό. Την άνοιξη, το αεράκι βαφτίζεται «τυφώνας» προκειμένου να δικαιολογηθεί η ανικανότητα ή ακόμα χειρότερα η αδιαφορία. Προπαγάνδα, επιστρατεύοντας την "ατυχία", ακόμα και με τον κακό τους τον καιρό!

Δικαιολογημένη η αγανάκτηση, οπότε περιμένουμε τα νέα γκάλοπ που θα αυξάνουν τη διαφορά πάνω από 100%, για να μάθουμε να μην λέμε κακά για το σφαγέα «Μωυσή», που δίνει εκατομμύρια στους τηλεοπτικούς βόθρους.

Οι εμπρησμοί γίνονται από συμφέρον. Οι περιοχές αφήνονται να καούν, επειδή αυτό φέρνει τρελά κέρδη σε ορισμένους. Κι αυτοί δεν είναι οι κάτοικοι, δεν είναι οι φτωχοί, αν και μαζί με τους πάμπλουτους καπιτάλες βολεύονται μερικοί μικροαπατεώνες καταπατητές. Αυτό γίνεται εδώ και δεκαετίες.


Ποια η λύση; Πρακτικά εκείνο που πρέπει να κάνουν οι κάτοικοι, για να μην καούν άλλες περιοχές, είναι να κάνουν σαφές πως κανένα κτίσμα δεν πρόκειται να γίνει εκεί που υπήρχε δάσος. Να απαιτήσουν να γίνει αμέσως αναδάσωση. Φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο. Ο πλουτοκράτης θα χτίσει στα καμένα, ενώ κάποιοι «νοικοκυραίοι» θα σπεύσουν να χτίσουν μερικά αυθαίρετα. Το έχουμε ξαναδεί το έργο.

Άλλωστε το είπε ο Κούλης: «Τα δάση κάποια στιγμή θα καούν». Αλήθεια πως θα ακούγονταν αυτό, αν το έλεγε, όταν κυβερνούσε ο Τσίπρας, για το Μάτι πχ; Το είπε όμως όταν έγινε κυβέρνηση. Όπως έκανε με τη Συμφωνία που «πρέπει να τηρηθεί κατά γράμμα»! Κι αντί να τον κράζουν τα πετσωμένα φερέφωνα, τον αποθεώνουν. Γιατί είναι πετσωμένα, καλοταϊσμένα.

Το έγκλημα αυτό έχει πολλούς συνεργούς. Τους πλούσιους, την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ, ακόμα και τους άχρηστους που βάζουν σε καίριες θέσεις του κρατικού μηχανισμού για να κάνουν τη βρομοδουλειά, να τα αφήσουν όλα να γίνουν ρημαδιό. Όταν ψηφίζεις σουβλιστό αρνί για φαγητό, καλό μου πρόβατο, τι περιμένεις; Τα κάρβουνα ετοιμάστηκαν.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Το θέμα Ηγεσίας-Εξουσίας έκανε δραματικά επίκαιρο η λαίλαπα της πανδημίας covid-19 που ταλανίζει ολάκερη την ανθρωπότητα από τον Φεβρουάριο του 2020 καθώς «ξεσκέπασε» γύμνιες σε επίπεδα Συστημάτων Υγείας και κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικών δραστηριοτήτων διεθνώς και στα λάθη και τις ολιγωρίες τόσο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας όσο και Ηγετών χωρών-μελών του ΟΗΕ στη έγκαιρη λήψη αποφάσεων.

Η Έκθεση της Ανεξάρτητης Επιτροπής Μελέτης της Πανδημίας με τίτλο (σε ελεύθερη μετάφραση)«Covid-19: να είναι η τελευταία επιδημία» δημοσιεύθηκε χτες Τετάρτη 12 Μαΐου στο έγκυρο διεθνές Ιατρικό περιοδικό LANCET και φιλοξενείται εκτεταμένα στα Διεθνή Έντυπα &Ηλεκτρονικά ΜΜΕ:

https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(21)01095-3/fulltext?rss=yes

https://doi.org/10.1016/S0140-6736(21)01095-3

Η Έκθεση συνιστά μια δραματική πρόσκληση στους Λαούς της Γης να «φιλοσοφήσουμε» σκεπτόμενοι πώς εκλέγουμε Ηγέτες που καθορίζουν την μορφή και την ποιότητα της ζωής μας.

***********************************
Ελάτε να διερευνήσουμε τι σημαίνει ο όρος Εξουσία.

Εξουσία σημαίνει ισχύ ή δύναμη, ικανότητα αυτών που την κατέχουν και την ασκούν να απαιτούν και να πετυχαίνουν υπακοή, πειθαρχία, συμμόρφωση στα προστάγματά τους και στην εκπλήρωση στόχων που αυτοί θέτουν ακόμη και όταν η εκπλήρωσή τους απολήγει σε καθοριστική διαμόρφωση της ζωής, των ενδιαφερόντων, ακόμα και των συμφερόντων αυτών που τους εξέλεξαν.

Ο Μαξ Βέμπερ ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος θεώρησε την εξουσία, την δύναμη ή ισχύ, ως «Την εκμετάλλευση της ευκαιρίας από ένα ή περισσότερα άτομα για την επιβολή της δικιάς τους βούλησης σε κοινά θέματα, άσχετα με την αντίσταση που προβάλλουν άλλα πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο...»

Και ο Ρόμπερτ Μακ Αϊβερ, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος έγραψε ότι «Οι κάτοχοι εξουσίας αποκτούν το δικαίωμα να καθιερώσουν τη δικιά τους πολιτική σε κάθε φάση της ανθρώπινης δραστηριότητας, να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις, να ασκήσουν διαιτητικό-ισορροπητικό ρόλο σε αντιδικίες και να επιβληθούν στους συνανθρώπους τους.»

Η εξουσία αντλείται και ασκείται με τρείς θεμελιακούς τρόπους:

με την εφαρμογή ωμής βίας ή με την επιβολή της ψυχολογίας του φόβου, με βάση το κληρονομικό δίκαιο των ηγεμονικών καθεστώτων, και από τη δημοκρατική και αβίαστη αναγνώριση από τους Λαούς ηγετικών χαρακτηριστικών αυτών που την κατέχουν και την ασκούν.

Η απόκτηση εξουσίας με την εφαρμογή «ωμής βίας» συνεπάγεται και την πιθανή αντίδραση αυτών που αντιτίθενται στα κάθε λογής δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα. Για τον λόγο αυτό οι διάφοροι σφετεριστές της εξουσίας ακολουθώντας μια πάγια τακτική αποπειρώνται να εδραιώσουν την ισχύ τους και να «νομιμοποιήσουν» τη θέση τους παρέχοντας αγαθά, διευκολύνσεις και προσεκτικά οριοθετημένα «δικαιώματα-προνόμια» σε κάποιες επιλεγμένες λαϊκές ομάδες ή καθησυχάζουν κατασιγάζοντας με ψυχολογικές και επικοινωνιακές μεθόδους την άσκηση κριτικής και την εκδήλωση "αντίστασης" τις λαϊκές μάζες οδηγώντας τες στην απάθεια που είναι απόληξη θεμελιωμένη στην πρόχειρη διαπίστωση από το λαό ότι «Είναι ανήμπορος να ελέγξει τη ροή των γεγονότων...»

Στα ψευδεπίγραφα «δήθεν δημοκρατικά καθεστώτα» αυτοί που κατέχουν την εξουσία φροντίζουν να αποσιωπούν συστηματικά και διαχρονικά το γεγονός δημιουργώντας την απαραίτητη ψευδαίσθηση ότι η κατοχή της εξουσίας είναι «κοινό καθήκον» και δικαίωμα και η άσκησή της γίνεται για την υλοποίηση των επιθυμιών και αποφάσεων «της πλατιάς λαϊκής μάζας». Επιπρόσθετα, παρά την αντικειμενικά κραυγαλέα εκμετάλλευση και άσκηση της εξουσίας με σαφώς προσωποπαγή ψυχισμό, έντεχνες ιδεολογικές διακηρύξεις και ψυχοτεχνικά πολιτικά μανιφέστα τείνουν να μειώσουν τη σημασία της πραγματικότητας καμουφλάροντας την αυταρχική φύση και δικτατορική υφή της πίσω από τα διάφανα προπετάσματα της «έλλειψης κάθε χρήσης ωμής βίας...»

Στα γνήσια δημοκρατικά καθεστώτα, άσχετα εάν πρόκειται για ένα Κόμμα ή μια ολάκερη χώρα η διαδικασία ανέλιξης σε «θώκο εξουσίας» και το δικαίωμα άσκησής της συντελείται με αντικειμενικά κριτήρια, με αξιοκρατία και διαφάνεια και, απαλλαγμένη από κάθε μορφή της έννοιας του «κληρονομικού δικαίου» και κάθε απειλή για χρήση βίας, προκαθορίζει το εφήμερο της πράξης διατηρώντας ανέπαφο το δικαίωμα των εξουσιαζόμενων, δηλαδή της λαϊκής μάζας, για αλλαγές στις προτιμήσεις τους, για αφαίρεση της εξουσίας από εκείνους που αποδεικνύονται εμφανώς ανάξιοι και την παροχή της σε αυτούς που κατορθώνουν να πείσουν ότι είναι άξιοι, ή τουλάχιστον, περισσότερο άξιοι από τους παρόντες κατόχους της.

Στην πλατωνική «Πολιτεία» ο Θρασύμαχος διατείνεται κατηγορηματικά ότι «Το δίκαιο είναι ταυτόσημο με το συμφέρον του ισχυρού...» Και όμως η εξουσία που θεμελιώνεται και διαιωνίζεται με τη χρήση ή την απειλή της χρήσης κάποιας μορφής βίας είναι, κατά κανόνα, καταδικασμένη και ο βίος της, η διαχρονική της διάρκεια είναι προκαθορισμένα εφήμερη. «Ο πανίσχυρος δεν είναι ποτέ αρκετά ισχυρός» έγραψε διαπιστώνοντας την ιστορική νομοτέλεια των γεγονότων ό Ζαν Ζακ Ρουσσώ.

Όποια και αν συμβεί να είναι η πηγή της εξουσίας, η εστία από την οποία αυτή αναβλύζει, και όποιες και αν είναι οι διαδικασίες απόκτησής της αμείωτο πάντοτε παραμένει και το ενδιαφέρον για τους τρόπους χρήσης τους τρόπους άσκησής της από τον κάτοχό της.

Έτσι ο αυταρχικός ηγέτης είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του ως το μόνο άξιο να κρίνει τη σημασία, την ορθότητα και την αξία των αναγκών, επιδιώξεων και φιλοδοξιών αυτών που κυβερνά ή εξουσιάζει και κατά συνέπεια ασκεί την εξουσία με αποκλειστικά κύριο γνώμονα τις δικές του θέσεις, τις προσωπικές του πεποιθήσεις.

Ο δημοκρατικός ηγέτης καθώς αντιλαμβάνεται το «εφήμερο» της θέσης του και το απαραβίαστο δικαίωμα αυτών που με τη δική τους συναίνεση και επιλογή «εξουσιάζει» να τον αντικαταστήσουν πασχίζει να εντοπίσει τον κοινό παρονομαστή των πολυποίκιλων και συχνά αντικρουόμενων επιθυμιών και επιδιώξεών τους και να ασκήσει εξουσία με γνώμονα «το κοινό όφελος» ελπίζοντας ότι στην επόμενη «ημέρα κρίσης» (στις επόμενες εκλογές) αυτό θα αναγνωρισθεί και έτσι θα διασφαλισθεί η επανεκλογή του.

Υπάρχουν ιστορικές στιγμές στη ζωή κάθε ομάδας που απαιτούν τη μετουσίωση ενός «δημοκρατικού» ηγέτη σε «Αυταρχικό Αρχηγό» για να επιτευχθούν κοινοί στόχοι ή για να αποσοβηθούν κρίσιμες για την επιβίωση της ομάδας ή του κοινωνικού συστήματος καταστάσεις. Σίγουρα, επίσης, υπάρχουν δεδομένα παραδείγματα «Αυταρχικών Ηγετών» που, με προκάλυψη την επιφανειακή δημοκρατικότητά τους, πετυχαίνουν να συνεχίσουν πέρα από τα προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα την κατοχή και άσκηση της εξουσίας.

Στο σημείο αυτό να θυμηθούμε τα λόγια του Αγάθωνα που συνιστά στον «Άρχοντα» (ηγέτη) να θυμάται 3 πράγματα:

«Ότι διοικεί ανθρώπους, ότι πρέπει να διοικεί σύμφωνα με τους νόμους, και ότι δεν θα διοικεί…για πάντα!»

Σε Εθνικό, Περιφερειακό και Παγκόσμιο επίπεδο στην Υφήλιο της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα που ταλανίζεται βάρβαρα από την πανδημία covid-19, το ερώτημα που αρχίζει να εκφράζει η κοινή γνώμη μορφοποιείται πλέον σε μια αμείλικτα απλή διατύπωση:

«Είναι άραγε σε θέση να χειρισθούν τις κρίσεις που μας ταλανίζουν σε Δημοτικά, Περιφερειακά, Εθνικά και Διεθνή επίπεδα εκείνοι ή εκείνες που αυτάρεσκα παρουσιάζονται ως Ηγέτες ενώ είναι απλά ατάλαντοι και κυνικοί «επιβήτορες θώκων εξουσίας;»




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Για την εφηβική ηλικία, «το κρίσιμο σταυροδρόμι» στην πορεία προς την ωρίμανση του καθένα και της καθεμιάς μας καταθέτω σήμερα μια εκτενή περιγραφή ελπίζοντας ότι θα φανεί χρήσιμη στους γονείς αλλά και στους εφήβους που επισκέπτονται και διαβάζουν τις απόψεις που καταθέτω συχνά στο αγαπημένο blog.

Το κάνω καθώς καθημερινά συνειδητοποιώ ολοένα και περισσότερο ότι στην Ελλάδα που την τελευταία 10ετία βίωσε την οικονομική καταπίεση της τρόικα (τώρα των «θεσμών»), και του οικονομικού, ψυχοκοινωνικού, παιδαγωγικού, πολιτισμικού και πολιτιστικού δράματος που βιώνουμε εδώ και 14 μήνες με την πανδημία covid-19 απαιτείται οι γονείς, και μαζί τους παππούδες, γιαγιάδες και άλλοι συγγενείς να σκύψουμε με προσοχή και να στηρίξουμε τα παιδιά μας σε αυτή την κρίσιμη περίοδο της ζωής τους.

Σύμφωνα με τις διεθνείς συζητήσεις παιδαγωγών, κοινωνιολόγων και ψυχολόγων εάν υπήρχε κάποιος εύστοχα περιγραφικός όρος της εφηβείας, αυτός θα μπορούσε να ήταν, όσο και αν αυτό ακούγεται σχεδόν οξύμωρο, η ΑΛΛΑΓΗ!

Αναμφίβολα κάθε στάδιο της ανθρώπινης ζωής χαρακτηρίζεται από αλλαγές, αλλά και σε κάθε φάση της εξελικτικής μας πορείας υπάρχουν κάποια λιγότερο ρευστά πλαίσια αναφοράς, υπάρχει κάποια αίσθηση σταθερότητας.

Για τους εφήβους, όμως, για τα αγόρια και κορίτσια αυτή η αναπτυξιακή περίοδος της ζωής τους αποτελείται από μια διαδοχική εναλλαγή ψυχοσωματικών, ψυχοκοινωνικών και ψυχοσεξουαλικών μεταλλαγών, αναζητήσεων και προσπαθειών για την εδραίωση της ατομικής, της υπαρξιακής τους ταυτότητας.

Σε θέματα σωματικής οντότητας οι έφηβοι σχεδόν ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι έπαψαν να είναι παιδιά και βλέπουν το σώμα τους να αλλάζει μέρα με τη μέρα.

Τα χέρια, και μαζί τους τα σκέλια μακραίνουν και καθώς σχηματίζονται τα κορμιά του αυριανού άντρα και της αυριανής γυναίκας οι έφηβοι αρχίζουν να διακατέχονται από ενδόμυχες αμφιβολίες για το σώμα τους, να προβληματίζονται εάν και κατά πόσο θα είναι...αρεστοί.

Στον ψυχό-συναισθηματικό τομέα ο έφηβος αρχίζει να αισθάνεται "σπουδαίος" και αυτό συχνά παρεξηγείται ως ένδειξη αναίδειας ή αυθάδειας από τους γονείς, το αγόρι και το κορίτσι αρχίζουν να απαιτούν να "τους πάρουμε στα σοβαρά" αποζητούν ελευθερία κινήσεων και πράξεων, αντίμαχοι με θέσεις, στάσεις και απόψεις γονιών και καθηγητών και εκφράζουν την άποψη που έχουν για το κάθε τι και για τον καθένα.

Όμως η πλέον δυναμική και για πολλούς εφήβους και γονείς ίσως ψυχολογικά τραυματική μεταλλαγή άρρηκτα δεμένη με την εφηβεία είναι η υποκειμενική ανακάλυψη, η αιφνίδια αναγνώριση και η επιτακτική ανάγκη προσωπικής αντιμετώπισης της ανθρώπινης σεξουαλικότητας!

Σε αυτήν την περίοδο σημαδεύεται για τον καθένα μας η γενικότερη θεώρηση της ψυχοσεξουαλικής ταυτότητας του αυριανού άνδρα και της αυριανής γυναίκας.

Η ορθή αντιμετώπιση αυτής της δυναμικής έννοιας της "αλλαγής" απαιτεί από τους γονείς των εφήβων μια γενναία δόση χιούμορ με ταυτόχρονη παρουσία προσοχής και ευαισθησίας.

Τα ειρωνικά, τα κάθε λογής «ξεκάρφωτα» σχόλια και μπορούν και συχνά πληγώνουν τους εφήβους που ήδη διακατέχονται από ανάμικτα και παράξενα υποκειμενικά συναισθήματα και ένας κακός χειρισμός των γονιών μπορεί να δημιουργήσει το υπόστρωμα για μελλοντικές εμφανίσεις συμπλεγμάτων κατωτερότητας, υπερευαισθησίας ακόμη και νευρώσεων ή διαστροφών χαρακτήρα που θα σημαδέψουν τη συμπεριφορά του αυριανού ενήλικα άνδρα ή της ώριμης γυναίκας.

Γονείς δείξτε κατανόηση, στοργή, υπευθυνότητα

Μην αντιμετωπίζετε τη σεξουαλικότητα των εφήβων σας κλείνοντας το όλο θέμα του σεξ σε κάποια θεοσκότεινα χρονοντούλαπα του υποσυνειδήτου σας. Αποφύγετε τον στρουθοκαμηλισμό γιατί όσο και εάν το επιθυμούμε ίσως επειδή και μείς δεν διαθέτουμε την απαιτούμενη σαφή τοποθέτηση πάνω στο θέμα η εφηβική σεξουαλικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί, να εξορκισθεί, είτε σαν να μην υπάρχει είτε σαν να είναι κάτι "βρώμικο" που δεν μπορεί να συζητηθεί ανάμεσα σε γονείς και παιδιά.

Εάν εσείς δεν ενημερώσετε τους εφήβους σας υπεύθυνα και χωρίς συμπλέγματα παντογνωσίας ή με φορτίσεις πουριτανικών ενδοιασμών στην τότε να είμαστε βέβαιοι ότι τα παιδιά σας μόνα τους θα ανακαλύψουν τις αλήθειες του σεξ και κάποια πιθανά δυσάρεστα συνεπακόλουθα θα είναι και δική σας ευθύνη.

Οι έφηβοι, αγόρια και κορίτσια, διαθέτουν ένα αλάθητο, σχεδόν, αισθητήριο και αξιολογώντας τη στάση των γονιών τους μπορούν να προσδιορίσουν τα πραγματικά μηνύματα που τους στέλνουνε όχι αυτά που χωρίς πειστικότητα με πλατειασμούς και υπεκφυγές ψελλίζουν τα χείλη τους.

Μη σας τρομάζει η υποχρέωση της ενημέρωσης!...Στην απελευθερωμένη από τα χθεσινά ταμπού εποχή μας η ανάγκη και η χρησιμότητα της υπεύθυνης ενημέρωσης και της συνετής καθοδήγησης από τους γονείς και είναι αναγκαία και αποβαίνει, σίγουρα, σε όφελος των εφήβων.

Μέσα στις σύγχρονες μικρές και μεγάλες πόλεις της Πατρίδας μας είναι μυριάδες οι ευκαιρίες για νέους και νέες να κάνουν γνωριμίες, να κάνουν φιλίες, να "ερωτευθούν" αληθινά ή τουλάχιστον έτσι να δικαιολογήσουν και τις πρώτες ερωτικές τους επαφές.

Στον ψυχοκοινωνικό τομέα της ανάληψης πρωτοβουλίας σε θέματα, έστω περιορισμένη σημασίας, αφήστε τους εφήβους σας να αναλάβουν πρωτοβουλίες, να δράσουν σύμφωνα με τη δική τους βούληση με τη δική τους κρίση.

Εάν η δραστηριότητά τους είναι επιτυχής τότε παινέψτε το παιδί σας φυσικά με το μέτρο.

Εάν πάλι αποτύχει μην αρκεστείτε στην πικρή επίπληξη ή την ακόμα πιο πικρή ειρωνεία!..

Φίλες και φίλοι γονείς σημειώστε ότι συχνά σε συζητήσεις μου με γονείς και παιδιά ανακαλύπτω ότι οι γονείς υποσυνείδητα έχουν "βοηθήσει" και αυτή στην αποτυχία του παιδιού τους για να δικαιώσουν έτσι - έμπρακτα - το σθεναρό κράτημα των σχοινιών με τα οποία και "δεσμεύουν" το παιδί τους.

Κόψτε τα συμβολικά αυτά "σχοινιά" που συνόδευαν μέχρι χθες την εξαρτημένη και ελεγχόμενη από εσάς παιδική τους ηλικία βοηθώντας ταυτόχρονα τον έφηβο στη διαπίστωση και την αποδοχή της πραγματικότητας ότι η ανεξαρτησία που τόσο επιθυμούν υποχρεωτικά πρέπει να συμπορεύεται με ευθύνη και συνέπεια.

Μόνο με συνεχείς δοκιμές που απολήγουν σίγουρα άλλες σε αποτυχία και άλλες σε επιτυχία θα μπορέσουν οι έφηβοι να μάθουν να αξιολογούν σωστά να προχωρούν προσεκτικά και συνετά παίρνοντας τις πρώτες γεύσεις από τα προβλήματα, τις απαιτήσεις, τις απογοητεύσεις και μαζί τις επιτυχίες που τους επιφυλάσσει η ζωή που ξετυλίγεται μπροστά τους με μεγάλη ταχύτητα.

Κλείνω επαναλαμβάνοντας ότι γονείς, παππούδες, γιαγιάδες και άλλοι συγγενείς χρειάζεται να σταθούμε στο πλευρό των εφήβων μας και να τους δείξουμε έμπρακτα ότι κατανοούμε και συμμεριζόμαστε τον δυναμισμό της έντονης μεταλλαγής που τους χαρακτηρίζει "στο κρίσιμο υπαρξιακό σταυροδρόμι της ζωής" καθώς οδεύουν προς την ποθητή για όλους ενηλικίωση και την ωριμότητα. Στα Γυμνασιόπαιδα όλης της Ελλάδας εύχομαι καλή επιστροφή στα θρανία!…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Έλεγε πρόσφατα ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κώστας Σκρέκας στη συνεδρίαση του άτυπου Συμβουλίου υπουργών Ενέργειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ότι τα κτίρια στην Ελλάδα αντιπροσωπεύουν το 41% της συνολικής κατανάλωσης ενέργειας. [https://ypen.gov.gr/symmetochi-tou-ypourgou-perivallontos-kai-energeias-kosta-skreka-sto-atypo-symvoulio-ypourgon-energeias-tis-e-e/]

Η μεγάλη μου απορία είναι, και το έχω πει πολλές φορές: γιατί δεν προωθείται, όπως θα περίμενε κανείς, η αβαθής γεωθερμία. Και το παράλογο είναι ότι, στο «ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΩ» και σε άλλα χρηματοδοτούμενα προγράμματα, επιδοτείται το ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ [https://www.e-mc2.gr/el/news/ta-bromika-mystika-toy-fysikoy-aerioy-epitahynoyn-tin-klimatiki-allagi] για τη θέρμανση των κτιρίων - ένα ορυκτό καύσιμο επίσης που παράγει περίπου το 62 % της ποσότητας CO2 σε σύγκριση με αυτό που παράγεται από την καύση άνθρακα και το 76% περίπου με αυτό που παράγεται από το πετρέλαιο. «Επιβαρύνει πολύ λιγότερο το περιβάλλον συγκρινόμενο με όλα τ΄ άλλα καύσιμα ανά παραγόμενη ενέργεια (κατά 38% από τον άνθρακα, κατά 28% από το μαζούτ και κατά 24% από το πετρέλαιο diesel)». [https://www.depa.gr/eteria/]

Ανοίγω εδώ μια παρένθεση. Ναι, το φυσικό αέριο παράγει λιγότερες αλλά σημαντικές ποσότητες CO2 και έχει τεράστιες διαρροές μεθανίου, άρα λογικά πρέπει να συμμετέχει στο χρηματιστήριο των ρύπων… Και η πραγματικότητα είναι ότι εδώ και είκοσι χρόνια, για να βγάλει κανείς άδεια οικοδομής, πρέπει να προσκομίσει μελέτη εγκατάστασης φυσικού αερίου και να φτιάξει οπωσδήποτε την εισαγωγή. Προβλέπεται έτσι σε κάθε πόλη και χωριό και σε κάθε ΒΙΠΕ να περάσει αγωγός φ/α. Άρα το 41% της ενέργειας, άντε το 30%(;), θα καλύπτεται από το φ/α, και αν συμπληρώσουμε τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και τα ΣΗΘΥΑ, που έχουν ήδη γίνει ή πρόκειται να γίνουν, τι ποσοστό μένει για να έχουμε ΑΠΕ 100% το 2050; Ξέρω ότι από αυτά που γράφω, κάποια δεν τεκμηριώνονται απόλυτα ή ίσως να είναι υπερβολές. Αλλά ας το συζητήσουμε. Γιατί κι εγώ έφτιαξα το σπίτι πριν 16 χρόνια και έκανα εισαγωγή εγκατάστασης φυσικού αερίου υποχρεωτικά, ενώ έχω σύστημα αβαθούς γεωθερμίας για θέρμανση και ψύξη. Τι δεν καταλαβαίνετε από όλα αυτά; Κλείνω την παρένθεση.

Η αβαθής γεωθερμία είναι Ανανεώσιμη Πηγή Ενέργειας (ΑΠΕ) και έχει μειωμένο οικολογικό αποτύπωμα: δεν χρησιμοποιεί ορυκτό καύσιμο - πετρέλαιο ή φυσικό αέριο - και μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη αυτονομία με ένα φωτοβολταικό. Έχει μεγάλο βαθμό εξοικονόμησης για τη θέρμανση και τον κλιματισμό κτιρίων σε διάφορες εκδοχές (κατοικίες, εμπορικά καταστήματα, βιομηχανικά κτίρια, πισίνες κλπ)

Η αρχή της αβαθούς γεωθερμίας είναι εξαιρετικά απλή: βασίζεται στο γεγονός ότι η θερμοκρασία του εδάφους είναι σταθερή. Αν συνεπώς εκμεταλλευτούμε τη διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ υπεδάφους και επιφάνειας, μπορούμε να έχουμε θέρμανση, ψύξη και ζεστό νερό, μπορούμε να θερμάνουμε χώρους το χειμώνα και να τους ψύξουμε αντίστοιχα το καλοκαίρι. Αυτό γίνεται με τη χρήση μιας γεωθερμικής αντλίας θερμότητας, η δε θερμότητα μεταδίδεται και ανταλλάσσεται μέσω ενός δικτύου σωληνώσεων, που μπορεί να είναι σε οριζόντια διάταξη και χαμηλό βάθος ή σε κατακόρυφη διάταξη με γεώτρηση ή γεωτρήσεις.

Η γεωθερμική αντλία θερμότητας είναι από τις πιο αποτελεσματικές και άνετες τεχνολογίες θέρμανσης και ψύξης που διατίθενται σήμερα, λέει η διεθνής βιβλιογραφία. Καταναλώνει γύρω στο 25-30% της ενέργειας που αποδίδει, συμβάλλοντας έτσι σημαντικά στην εξοικονόμηση ενέργειας και μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε υβριδικά συστήματα μαζί με ηλιοθερμικά. Έχει χαμηλό κόστος λειτουργίας σε σχέση με τα συμβατικά συστήματα (μείωση 30-60 % στη λειτουργία της θέρμανσης και 20-50 % στην λειτουργία της ψύξης) και χρησιμοποιεί καθαρή ανανεώσιμη ενέργεια, τον ήλιο. Δεν έχουμε καύση και επομένως δεν έχουμε εκπομπή καυσαερίων και αερίων του θερμοκηπίου. Μπορεί να εγκατασταθεί είτε σε καινούργια κατασκευή κτιρίου ή και εκ των υστέρων. Έχει πολύ ελάχιστο θόρυβο σε σχέση με τις αντλίες θερμότητας αέρος που χρησιμοποιούν ανεμιστήρα. Τέλος έχει μακρά διάρκεια ζωής και απαιτεί ελάχιστη συντήρηση. Ο κύριος εξοπλισμός, που φυλάσσεται εσωτερικά του κτιρίου, τυπικά έχει διάρκεια ζωής 25 έτη. Στα μειονεκτήματα της είναι το αυξημένο κόστος αρχικής κατασκευής και εγκατάστασης σε σχέση με τα συμβατικά συστήματα καυστήρα, που όμως γίνεται απόσβεση στα 7-8 χρόνια λειτουργίας.

Το κακό είναι ότι οι μηχανικοί και οι κατασκευαστές δεν το προτείνουν, είτε γιατί έχουν άγνοια, είτε σκέφτονται γιατί να μπλέξουν, αφού έχουν την κλασική λύση του καλοριφέρ και του τζακιού... είτε γιατί συνεργάζονται με μηχανολόγους κατασκευαστές καυστήρων. Ωραία, αυτοί καλά κάνουν. Η πολιτεία; Τι λόγους έχει η πολιτεία; Υπάρχει ένα αρχικό κόστος, το οποίο έχει απόσβεση 7-8 χρόνων. Αλλά πόσοι είναι αυτοί που φτιάχνουν και καλοριφέρ και τζάκι και έχουν και θερμοσίφωνα και δεν ξέρω ποιες άλλες πολυτέλειες, ενώ αν υπήρχε σωστή ενημέρωση και μια μικρή επιδότηση, που να τους ανοίγει τα μάτια, θα πήγαιναν ανεπιφύλακτα σ' αυτή τη λύση. Αν υπήρχε ξαναλέω σωστή ενημέρωση από την πολιτεία και όχι μόνο εμπόδια. Τον πρώτο καιρό ειδικά, οι λίγοι κατασκευαστές μηχανικοί της γεωθερμίας έπρεπε να προσκομίσουν του κόσμου τα χαρτιά και τις μελέτες για να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες και ότι μια κλειστή γεώτρηση δεν επιβαρύνει κανέναν υδροφόρο ορίζοντα και ότι δεν δημιουργεί κατολισθήσεις ή τι άλλο μπορεί να σκεφθεί κανείς για το υπέδαφος.

Σήμερα έχουν απλοποιηθεί κάπως τα πράγματα. Αν όμως πράγματι θέλουν και έχουν στόχους, μπορούν να γίνουν πολλά, αφού είναι σε σωστή οικολογική και οικονομική κατεύθυνση. Αν δεν θέλουν, πρέπει να δώσουν και εξηγήσεις.

Λαμία, Απρίλης 2021
Στέφανος Σταμέλλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Μοναξιά!...

Φοβερό συναίσθημα, μια άβυσσος όπου πέφτουν και χάνονται αμέτρητοι συνάνθρωποί μας όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Υφήλιο και επιδεινώθηκε ένα χρόνο τώρα καθώς ζούμε όλοι την πανδημία covid-19...

Θα γεννηθεί, όμως πάλι όπως κάθε χρόνο το ερχόμενο Σαββατόβραδο (έστω σε πρωτόγνωρη ώρα) πρώτη του Μάη, 2021 με την συμβολική ΑΝΑΣΤΑΣΗ του Θεανθρώπου η ΕΛΠΙΔΑ, με την υπόσχεσή Του για την σωτηρία μας….

Μάης 2021 μπροστά μας, ανοίγουν εστίαση και λιανεμπόριο και επιστρέφουν στα Γυμνάσια τα εγγόνια μας…

Και μαζί ελπίζουν να επιστρέψουν στις θέσεις απασχόλησής τους αμέτρητοι συμπατριώτες μας που βιώνουν την «αναστολή εργασίας»…

Κάποιοι συνάνθρωποί μας ξύπνησαν και σήμερα στις εισόδους των κτιρίων που τους «φιλοξενούν» και με λαχτάρα έψαξαν στους κάδους σκουπιδιών για τα δικά μας αποφάγια…

Μοναξιά!...

Κατάρα ή ευλογία για το ανθρώπινο γένος γενικά και εμάς τους νέο-Έλληνες ειδικά;

Σίγουρα μέσα στα σύγχρονα, πολύβουα, πολυπρόσωπα και απρόσωπα ελληνικά αστικά κέντρα, η μοναξιά έχει διογκωθεί σε προβληματικά επίπεδα, έχει ενταθεί για πολλούς σε σημείο καθημερινής απελπισίας.

Ζούμε σε κακόγουστες πολυκατοικίες όπου αγοράσαμε διαμερίσματα ακριβά και τώρα τα αγοράζουμε ξανά με πρόστιμα για αυθαιρεσίες και χαράτσια και πέρα από τις εθιμοτυπικές φιλοφρονήσεις και τα μικροπρεπή κουτσομπολιά αγνοούμε την ύπαρξη του συγκατοίκου σε σημείο ώστε να χρειάζεται να "μυρίσει" το πτώμα κάποιου άτυχου, μοναχικού γείτονά μας για να συνειδητοποιήσουμε εμείς οι υπόλοιποι ότι έκλεισε πια για αυτόν ή αυτήν, τραγικά, η αναπόφευκτη για όλους μας παρένθεση της...ζωής!

Βγήκαμε πάλι συνοδοιπόροι φορώντας μάσκες στους πολυσύχναστους δρόμους, στρυμωγμένα και φορώντας μάσκες ασφυκτικά τα σώματα ανδρών, γυναικών και παιδιών στα αστικά μας λεωφορεία.

Μόνοι, ολομόναχοι, κατασιγάζοντας όπως-όπως τις έντονες, τις αδυσώπητες διαμαρτυρίες του είναι μας, τη λαχτάρα μας να ξεφύγουμε από το ανελέητο μαρτύριο της απομόνωσης, της μοναξιάς...

Παραγωγοί και παράγωγα, αίτια και αιτιατά ενός ψυχοκοινωνικού και πολιτικού - πολιτιστικού συστήματος με οικονομικές δομές που εδραιώνονται στο ατομικό ψυχοκίνητρο και τα συλλογικά ορμέμφυτα για "κέρδος" και για "δύναμη" και απολήγουν εξαντλημένες στην εδραίωση ενός αντικειμενικού κόσμου, μιας πραγματικότητας που επιβεβαιώνει την πανάρχαια αλήθεια, την απλή και συνάμα δυσβάστακτη διαπίστωση της αναπόφευκτης υπαρξιακής μας μοίρας- όχι του θανάτου-αλλά της μοναξιάς...

Η μοναξιά, έχει δύο όψεις.

Η πρώτη ταυτίζεται με την υποκειμενική διαπίστωση κάθε ατόμου ότι είναι μόνος.

Η δεύτερη πηγάζει από την αποξένωση του ατόμου από τον ίδιο του τον εαυτό, στηρίζεται στην νευρωσική διαφοροποίηση, στην αποκοπή συναισθημάτων και διανόησης, αποτελεί "αγχωτική αντίδραση" φυγή από την αλήθεια της ζωής, υποκειμενική διαστρέβλωση μιας αντικειμενικής πραγματικότητας.

Έτσι, ενώ η συνειδητοποίηση της πρώτης όψης της μοναξιάς αποτελεί μια βαθιά, υγιή, ανεξάντλητη πηγή ψυχολογικής και πνευματικής ενδυνάμωσης, η δεύτερη όψη της είναι σαφώς παθολογική.

Το άγχος της μοναξιάς που διαπιστωμένα διακατέχει πια εμάς τους Έλληνες επιδεινώθηκε στους 13 μήνες της πανδημίας για άτομα όλων των ηλικιών και ιδιαίτερα της τρίτης που ζούνε μόνα αποτελώντας μια ακόμα πικρή ένδειξη της απώλειας της αυθεντικότητάς μας,

«Ο άνθρωπος φοβάται, τρέμει τη μοναξιά...Η κυρίαρχη σκέψη σε κάθε φυλακισμένο, κάθε απομονωμένο, κάθε λεπρό, κάθε αμαρτωλό ή ασθενή είναι να έχει κάποιον που να μοιραστεί μαζί του τη μοίρα, το πεπρωμένο του...» έχει γράψει σχετικά ο Balzac.

Και ο Αμερικανός ψυχολόγος RolloMay σημείωσε εμφαντικά ότι «ο αγώνας του ανθρώπου για την απόκτηση δύναμης φαίνεται ολοκάθαρα τώρα καθώς γίνεται κοινή συνείδηση η αλλοτρίωσή του από τη φύση, η ανελέητη αλλοτρίωσή του και από τον ίδιο του τον εαυτό...»

Η μοναξιά του δημιουργικού ατόμου, αυτή η σκόπιμη και θελημένη απομόνωση αναμφίβολα διαφέρει από την καταδικαστική απομόνωση του μέσου Έλληνα, της μέσης Ελληνίδας.

Στη μοίρα του καθένα μας, όμως, το «δόσιμο» σε ένα συνάνθρωπο ή μια ιδέα αποτελεί σημαντικό αντισταθμιστικό παράγοντα. Και από αυτήν την έννοια, το δόσιμο, ξεκινά μια ολάκερη σειρά από ενέργειες που μπορούν, αναμφίβολα, να μειώσουν το σοκ της συνειδητοποίησης της μοναξιάς μας.

Τους τελευταίους 13 μήνες ο συνάνθρωπός μας στην πολυκατοικία, στο γραφείο, στο εργοστάσιο, στο πανεπιστήμιο, στο ορφανοτροφείο, στο γηροκομείο και στη φυλακή βασανίστηκε κάθε λεπτό από το αίσθημα της μοναξιάς, από την ανθρώπινη καταδίκη σε απομόνωση.

Είμαστε, λοιπόν, εμείς οι Έλληνες, γιατί όχι ίσως όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη μας, καταδικασμένοι στη μοναξιά;

Όχι βέβαια!

Βιώνουμε σε καθημερινή βάση το πρωτόγνωρο εθνικό και διεθνές δράμα της «πανδημίας covid-19» αλλά με αφορμή το δεύτερο ΠΑΡΑΞΕΝΟ Πάσχα, τη Δεύτερη ασυνήθιστη Ανάσταση ας ψάξουμε προσεκτικά!..

Κάπου εκεί μέσα στα φυλλοκάρδια του απέραντου ελληνικού μας υποσυνείδητου και στα αρχέτυπα που χάνουν τις καταβολές τους στην ιστορία Πελασγών, Αχαιών και Δωριέων υπάρχουν, πιστεύω, όλα τα απαραίτητα στοιχεία της σωτηρίας μας από την αρνητική μοναξιά, υπάρχει η δημιουργικότητα της ελληνικής ψυχοσύνθεσης...

Υπάρχει το εσώτερο μήνυμα της ΕΛΠΙΔΑΣ που φέρνει δυναμικά στο προσκήνιο η ΑΝΑΣΤΑΣΗ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού…

Ας φέρουμε ξανά την ΕΛΠΙΔΑ στο ατομικό και συλλογικό συνειδητό επίπεδο μακριά από ιδεολογικό-πολιτικές αγκυλώσεις, ας ενταχθούμε ξανά ως συν-Έλληνες και συνάνθρωποι στο ΕΜΕΙΣ και ας γεφυρώσουμε έτσι την άβυσσο της μοναξιάς για τον Ελληνισμό και για την Ανθρωπότητα...

Εύχομαι Καλή Ανάσταση & Καλό Πάσχα!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
΄Εχει προηγηθεί ανακοίνωση τους για την εξωτερική πολιτική.

Του Μιχαήλ Στυλιανού 27-4-21

Είκοσι στρατηγοί ε.α. 100 ανώτεροι αξιωματικοί και 1.000 βαθμοφόροι των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων, με ανοικτή επιστολή τους προς τον πρόεδρο Μακρόν, τα μέλη της κυβέρνησής του και τα μέλη του κοινοβουλίου, απευθύνουν καταγγελία για την κατάσταση «αποσύνθεσης (delitement) που πλήττει την όμορφη χώρα μας».

Το κείμενό τους, που δημοσιεύθηκε στο έγκυρο γαλλικό περιοδικό « Valeurs Actuelles», υποκινεί στον συλλογισμό ότι όσα επικαλούνται δεν πλήττουν μόνο την Γαλλία…

Επισημαίνουν ότι « Η ώρα είναι κρίσιμη, η Γαλλία κινδυνεύει, πολλοί θανάσιμοι κίνδυνοι την απειλούν. Εμείς, ακόμη και στην αποστρατεία, παραμένουμε στρατιώτες της Γαλλίας, δεν μπορούμε, υπό τις παρούσες συνθήκες, να μείνουμε αδιάφοροι για την τύχη της όμορφης χώρας μας.»

Σημειώνοντας ότι εκφράζουν το αίσθημα και των εν ενεργεία συναδέλφων τους, αναφέρουν ότι οι λέξεις τιμή και πατρίδα που
προβάλλουν με χρυσά γράμματα οι γαλλικές σημαίες, τους υποχρεώνουν στην «καταγγελία της αποσύνθεσης που πλήττει την
πατρίδα μας»

Απαριθμούν σε τεκμηρίωση ότι:

- Υπό το προσωπείο του αντί-ρατσισμού, άτομα γεμάτα μίσος και φανατισμό «περιφρονούν, την χώρα μας, τις παραδόσεις της, την πολιτισμική της παράδοση και θέλουν να την διαλύσουν, ξεριζώνοντας το παρελθόν της και την ιστορία της. Επιτίθενται έτσι εναντίον παλαιών συμβόλων στρατιωτικής και πολιτικής δόξας, αναλύοντας φράσεις ηλικίας πολλών αιώνων.»

- «Με την Ισλαμισμό και τις ορδές των συνοικιών αποσπούν πολυάριθμα μικρά τμήματα του έθνους μας για να τα μεταμορφώσουν σε περιοχές υποταγμένες σε δόγματα αντίθετα προς το Σύνταγμά μας.»

- «Το μίσος παίρνει την θέση της αδελφότητας στις διαδηλώσεις, όπου η εξουσία χρησιμοποιεί τις δυνάμεις της τάξεως ως βοηθητικούς υπαλλήλους και αποδιοπομπαίους τράγους, απέναντι στους Γάλλους με κίτρινα γιλέκα που διαδηλώνουν την απελπισία τους. Και αυτό ενώ παρείσακτοι κουκουλοφόροι καταστρέφουν τα εμπορικά καταστήματα και απειλούν ακόμη και τις δυνάμεις της τάξεως, οι οποίες απλά εφαρμόζουν τις δικές σας, συχνά αντιφατικές, εντολές».


Προσθέτουν ότι οι κίνδυνοι αυξάνουν, η βία επεκτείνεται από μέρα σε μέρα, με αλλεπάλληλες φρικιαστικές δολοφονίες Γάλλων από ισλαμιστές τρομοκράτες. «Αλλά εμείς, υπηρέτες του έθνους που πάντοτε υπήρξαμε πρόθυμοι να θέσουμε την ύπαρξή μας στην υπηρεσία της δέσμευσής μας ως στρατιωτικών, δεν μπορούμε να μείνουμε παθητικοί θεατές ενώπιον τέτοιων γεγονότων

Έτσι αυτοί που διευθύνουν την χώρα μας είναι επιτακτικά υποχρεωμένοι να βρουν το απαραίτητο θάρρος για την εκρίζωση αυτών των κινδύνων. Μην ξεχνάτε ότι, όπως εμείς, η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας έχει απαυδήσει με τις υπεκφυγές σας και με τις ένοχες σιωπές σας».


Καταλήγουν στο προνουτσιαμέντο τους σε πολυσήμαντο ύφος, με τις ακόλουθες φράσεις:

«Κυρίες και Κύριοι, αρκετά με τις υπεκφυγές, η ώρα είναι κρίσιμη, το έργο είναι τεράστιο. Μην χάνετε καιρό και να ξέρετε πως είμαστε έτοιμοι να στηρίξουμε τις πολιτικές που αποβλέπουν στην σωτηρία του έθνους.

΄Αν παρά ταύτα δεν γίνει τίποτα, η ανεμελιά θα συνεχίσει την εξάπλωσή της στην κοινωνία, προκαλώντας στο τέλος μιαν έκρηξη και την επέμβαση των εν ενεργεία συντρόφων μας σε μιαν επικίνδυνη αποστολή προστασίας των πολιτισμικών αξιών μας και σωτηρίας των συμπατριωτών μας στην εθνική επικράτεια.

Είναι ορατό, δεν υπάρχει πια χρόνος για υπεκφυγές, αλλιώς αύριο ο εμφύλιος πόλεμος θα θέσει τέρμα στο αυξανόμενο χάος και οι νεκροί, για τους οποίους θα φέρετε την ευθύνη, θα μετριούνται κατά χιλιάδες.»

- - - - -

Προηγούμενο μακροσκελέστατο κείμενο στρατηγικής ανάλυσης του Ομίλου Διαστρατιωτικού Προβληματισμού, με την υπογραφή 15 στρατηγών και ναυάρχων ε.α., που δημοσιεύθηκε στις 22 Φεβρουαρίου (΄Εχουν δημοσιευθεί και άλλα παρόμοια στα μη ελεγχόμενα γαλλικά μέσα ενημέρωσης ) επεσήμαινε την δυσάρεστη σήμερα διεθνή θέση της Γαλλίας και την εξωτερική πολιτική της, με τίτλο:

Η Παγίδα του Διατλαντικού Δεσμού και πως να Διαφύγουμε από Αυτήν την Παγίδα.

Και υπότιτλο: «Το ΝΑΤΟ Υποτάσσει την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση στις Ηνωμένες Πολιτείες





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η επίδραση των ΜΜΕ και ειδικότερα της τηλεόρασης στην κοινή γνώμη είναι αδιαμφισβήτητη. Πολλοί ισχυρίζονται ότι παρακολουθούν τα ΜΜΕ με κριτική ματιά και αντιστέκονται στα μηνύματα που τους μεταφέρονται. Μάλλον πρόκειται για ευσεβείς πόθους ειδικότερα για όποιον δεν είναι γνώστης της επιστήμης της επικοινωνίας. Οσοι θεωρούν ότι βλέπουν τα ΜΜΕ με κριτικό τρόπο είναι και αυτοί που είναι περισσότερο ευάλωτοι σε αυτά.

Στο σύντομο αυτό κείμενο θα σταθώ σε δύο θεωρίες της επικοινωνίας: τη θεωρία της καλλιέργειας και τη θεωρία ορισμού της θεματολογίας.

Ο Γεώργιος Γκέρμπνερ (George Gerbner) το 1969 εισήγαγε τη θεωρία της καλλιέργειας μελετώντας τη μακρόχρονη επίδραση της τηλεόρασης στη ζωή των ανθρώπων. Υποστήριξε ότι η επαναλαμβανόμενη έκθεση στα ΜΜΕ και ειδικότερα στην τηλεόρασης διαμορφώνει τις απόψεις και τη συμπεριφορά των ανθρώπων αλλά και την αντίληψή τους για τον πραγματικό κόσμο. Σύμφωνα με την έρευνά του, άνθρωποι που έβλεπαν πολλές ώρες τηλεόραση γίνονται φοβικοί και αναπτύσσουν μία ομοιογενή αντίληψη για τον κόσμο γιατί έρχονται σε πιο συχνή επαφή με τα ίδια τηλεοπτικά μηνύματα.

Πιο πρόσφατες μελέτες επιβεβαίωσαν τη θεωρία του Γκέρμπνερ καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι αυτοί που παρακολουθούν πολλές ώρες τηλεόραση γίνονται υλιστές αλλά και έχουν μία υπερεκτιμημένη αντίληψη για την επιστήμη γιατί τα μηνύματα που μεταφέρει η τηλεόραση για την επιστήμη και τους επιστήμονες είναι ότι «τα γιατρεύουν όλα» και δίνουν απάντηση στα πάντα. Επιστήμη για κάθε νόσο λοιπόν.

Μία τέτοια υπερεκτιμημένη αντίληψη για τους «ειδικούς» (λέξη που έχει αποκτήσει αρνητική χροιά πλέον) διαπιστώσαμε και πρόσφατα στη χώρα μας με την υγειονομική κρίση του κορωνοϊού.

Το 1972 οι Μαξγουελ Μακ Κομπς και Ντόναλντ Σόου (McCombs & Shaw, 1972) δημιούργησαν τη θεωρία ορισμού της θεματολογίας των ΜΜΕ σύμφωνα με την οποία ότι συζητούν και σκέφτονται οι άνθρωποι είναι αποτέλεσμα των θεμάτων που αποφασίζουν τα ΜΜΕ να προβάλλουν.

Οι Μακ Κομπς και Σόου διενήργησαν μία έρευνα κατά τη διάρκεια των αμερικανικών προεδρικών εκλογών το 1968 στο Τσάπελ Χιλ. Διαπίστωσαν ότι υπήρχε ισχυρή συσχέτιση μεταξύ των θεμάτων που οι συνεντευξιαζόμενοι θεωρούσαν ως σημαντικά και των θεμάτων που πρόβαλλαν τα ΜΜΕ. Με άλλα λόγια, οι συνεντευξιαζόμενοι είχαν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τα ΜΜΕ.

Την ίδια εποχή οι Μπλουμλερ και Κατς (Blumler & Katz, 1974) κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το κοινό παρακολουθώντας τα ΜΜΕ ικανοποιεί τέσσερις επιθυμίες: τη δραπέτευση ή τη συναισθηματική εκτόνωση από την πίεση της καθημερινότητας, την ανάπτυξη προσωπικών σχέσεων βλ. συζητήσεις για τις εκπομπές με άλλους ανθρώπους, τη σύγκριση με τους χαρακτήρες των εκπομπών/σήριαλ και την πληροφόρηση σχετικά με το τι συμβαίνει στον κόσμο.

Συνεπώς, τα ΜΜΕ δημιουργούν μία πλασματική αντίληψη για τον κόσμο, μία αντίληψη που καθοδηγείται από τα ίδια εκμεταλλευόμενα τις ανθρώπινες επιθυμίες που προανέφερα.
Υπάρχει όμως λύση και δεν είναι άλλη παρά η περιορισμένη έκθεση στα μέσα και η άμυνα μέσω της αντικατάστασής τους με δημιουργικές ενασχολήσεις όπως το διάβασμα αλλά και η συζήτηση με φίλους. Κατ’αυτό τον τρόπο, θα σταματήσει ο φόβος, θα αναπτυχθεί η κριτική σκέψη αλλά και η ζωή θα αποκτήσει μία ξεχωριστή ποιότητα.


Πηγές

Gerbner, George. “Cultivation Analysis: An Overview.” Mass Communication & Society, vol. 1, no. 3-4, 1998, pp. 175-194.
Gerbner, George. “Toward ‘Cultural Indicators’: The Analysis of Mass Mediated Public Message Systems." AV Communication Review, vol. 17, no. 2,1969, pp. 137-148.

Katz, E., Blumler, J. G., & Gurevitch, M. (1974). Utilization of Mass Communication by the Individual. In J. G. Blumler, & E. Katz (Eds.), The Uses of Mass Communications: Current Perspectives on Gratifications Research (pp. 19-31). Beverly Hills: Sage Publications.

McCombs, Maxwell E. & Shaw, Donald L. (1972). The agenda-setting function of mass media, Public Opinion Quarterly, 36 (2): 176-187 University of Derby. Retrieved on 1/5/2018 from http: poq.oxfordjournals.org/content/36/2/176.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε συνέχεια μιας συνομιλίας με τον Πωλ Κρεγκ Ρόμπερτς
του ANDREI MARTYANOV •Unz Review 21-4-21

[ Το κατωτέρω άρθρο είναι εκτενής αλλά σπάνιας εγκυρότητας, κατάρτισης, διεξοδικότητας και τεχνικής παγερότητας ενημέρωση για την σημερινή παγκόσμια σεισμική γεωπολιτική πραγματικότητα, την ροπή των τεκτονικών μετατοπίσεων και το γεωπολιτικό τοπίο που τείνει να διαμορφωθεί για τις επερχόμενες γενεές -εάν απονενοημένο διάβημα των θιγομένων από τις απώλειες δεν πυροδοτήσει το ολοκαύτωμα του πλανήτη.

Συντάκτης του είναι Ρώσο-Αμερικανός Διευθυντής εμπορικού συγκροτήματος αεροδιαστημικής, τέως αξιωματικός του ρωσικού ναυτικού, που γεννήθηκε στο Μπακού το 1963, σπούδασε στη ρωσική ναυτική ακαδημία, και μετανάστευσε στις ΗΠΑ στη δεκαετία του 1990. Είναι συγγραφέας σειράς περιζήτητων βιβλίων στρατηγικής και διεθνώς αναγνωρισμένος ως αδιαφιλονίκητης εγκυρότητας πηγή γεωστρατηγικής ενημέρωσης.
]

Μετάφραση/εισαγωγή Μιχαήλ Στυλιανού

Εδώ είναι λίγα νούμερα, θα ξεκινήσουμε με δύο: 447 εκατομμύρια και 4,67 δισεκατομμύρια. Αυτοί οι δύο αριθμοί μιλούν όσο τόμοι βιβλίων, και είναι στα θεμέλια της παρακμής της Αμερικής και της όλο και περισσότερο παράλογης συμπεριφοράς της, που μπορεί να μας φέρει στο σημείο του παροιμιώδους «δεν έχεις δει τίποτα ακόμα».

Ο πρώτος αριθμός είναι ο πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ ο δεύτερος είναι ο πληθυσμός της Ασίας. Ο πληθυσμός της Ασίας αποτελεί περίπου το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η δεύτερη θέση μετά τον αριθμό αυτό είναι η Αφρική, με περίπου 1,37 δισεκατομμύρια, και η τρίτη είναι η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική, με αξιοσέβαστα 659 εκατομμύρια, τα οποία είναι σημαντικά περισσότερα ακόμη από τον πληθυσμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Ο πληθυσμός της Βόρειας Αμερικής είναι περίπου 371 εκατομμύρια, νούμερο που στο ευρύτερο πλαίσιο των πραγμάτων δεν φαίνεται τόσο εντυπωσιακό. Στην πραγματικότητα, δεν είναι. Η ιστορία της αποικιοκρατίας – παραλείπω σκόπιμα εδώ την εξειδίκευση «Δυτικής», γιατί υπήρχαν όλα τα είδη αποικιοκρατίας, καθώς σχετίζονταν με τον κλασικό καπιταλισμό- ήταν κάτι περισσότερο από την εκμετάλλευση των αποικιών προς όφελος της μητρόπολης. Ενώ οι εικόνες εξόρυξης φυσικών πόρων από αποικίες και αποστολής τους σε μητροπόλεις είναι σωστές, δεν σχηματίζουν μια πλήρη εικόνα. Στο τέλος, οι αποικίες θεωρήθηκαν ως αγορές όπου η μητρόπολις θα πωλούσε τα προϊόντα της. Όσο μεγαλύτερη ήταν η αποικία, τόσο πιο πολυάριθμος ήταν ο πληθυσμός της, τόσο μεγαλύτερη ήταν η αγορά προϊόντων που παράγονταν σε μητροπόλεις. Όλα αυτά είχαν μια πλήρη, έστω και συχνά αιματηρή, οικονομική λογική στην εποχή ενός καλού βιομηχανικού καπιταλισμού, όταν η μητρόπολις θα έπαιρνε πόρους από την αποικία και θα τους μετέτρεπε σε τελικό προϊόν και στη συνέχεια θα έστελνε αυτό το τελικό προϊόν, με τεράστια προστιθέμενη αξία, για να πωληθεί στην αποικία.

Για τους ιθαγενείς της Αμερικής, που πούλησαν το Μανχάταν στους Ολλανδούς το 1626 για -όπως λέγεται, έντονα αμφισβητούμενα από τους ιστορικούς- βιομηχανικά αγαθά αξίας 24 δολαρίων, ή ό,τι άλλο προσφέρθηκε είχε μια τεράστια αξία για αυτούς, επειδή δεν μπορούσαν να παραγάγουν αυτά τα αντικείμενα, είτε ήταν όπως αναφέρει η μυθολογία, λαμπερά γυάλινα δώρα ή οτιδήποτε άλλο πολύ πιο τεχνολογικά προηγμένο ολλανδικό προϊόν. Έτσι λειτουργούσαν οι συναλλαγές λίγο πολύ για αιώνες. Όσο περισσότερα και καλύτερα αντικείμενα παρήγαγε κάποιος τόσο πλουσιότερος θα γινόταν. Αυτό συμβαίνει μέχρι που η οικονομία της φωτιάς και το ομοίωμα του μετά-βιομηχανισμού αποκαλύφθηκαν στον κόσμο από ανθρώπους που οι περισσότεροι από αυτούς θα δυσκολεύονταν να περάσουν τις εξετάσεις για το επάγγελμα εργολάβου, για να μην μιλήσουμε για την απόκτηση πτυχίου βιομηχανικής μηχανικής.

Γρήγορα να περάσουμε εμπρός στον Μάιο του 2000 και την υιοθέτηση από την αμερικανική Βουλή του νομοσχεδίου 4444 για το εμπόριο με την Κίνα . Σε μια από τις πιο βαθιά άμυαλες και αδαείς δηλώσεις της εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής της Αμερικής, ο Μπιλ Κλίντον διακήρυξε ότι:

«Σήμερα η Βουλή των Αντιπροσώπων έκανε ένα ιστορικό βήμα προς τη συνεχή ευημερία στην Αμερική, τη μεταρρύθμιση στην Κίνα και την ειρήνη στον κόσμο. Εάν η Γερουσία ψηφίσει όπως μόλις έκανε το Σώμα, για να επεκτείνει τις μόνιμες κανονικές εμπορικές σχέσεις με την Κίνα, θα ανοίξει νέες πόρτες εμπορίου για την Αμερική και νέες ελπίδες για αλλαγή στην Κίνα. Πριν από επτά χρόνια, όταν έγινα πρόεδρος, χάραξα μια νέα πορεία για μια νέα οικονομία – μια πορεία δημοσιονομικής πειθαρχίας, επενδύσεων στους ανθρώπους μας και ανοιχτού εμπορίου. Πάντα πίστευα ότι ανοίγοντας αγορές στο εξωτερικό ανοίγουμε ευκαιρίες στο εσωτερικό. Έχουμε εργαστεί σκληρά για να προωθήσουμε αυτόν τον στόχο του πιο ανοικτού και πιο δίκαιου εμπορίου από το 1993, μέχρι τη νομοθεσία ορόσημο που υπέγραψα μόλις πριν από λίγες ημέρες για να επεκτείνουμε το εμπόριο με την Αφρική και τη λεκάνη της Καραϊβικής.

Αξιοθρήνητη στην πλήρη πλαστότητα και το ανυπόφορα πάθος του – το οικονομικό ισοδύναμο της διακήρυξης του Τσάμπερλεν «Ειρήνη στην Εποχή μας» του 1938, μετά την υπογραφή της συνθηκολόγησης του Μονάχου στον Χίτλερ – η δήλωση του Κλίντον ταρακούνησε ακόμη και εκείνους που διαφορετικά δεν θα έδιναν καν μεγάλη προσοχή στις οικονομικές υποθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Κίνα δεν αναστατώθηκε. γιατί να ενοχληθεί; Τόσο η NAFTA όσο και η προσχώρηση της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου χρησίμευσαν ως μια τεράστια ηλεκτρική σκούπα που ρουφούσε τη ζωή από τις αμερικανικές βιομηχανίες και, για να είμαστε σαφείς, αυτές που μεταφέρονταν στο εξωτερικό δεν ήταν τραπεζικές ή χρηματοοικονομικές συμβουλευτικές «βιομηχανίες».

Η αμερικανική βιομηχανία άρχισε να φεύγει από τις ακτές της. Η Αμερική άρχισε να χάνει το μοναδικό της εργαλείο που ήταν και ακόμη και σήμερα παραμένει το μόνο αξιόπιστο μέσο για την επίτευξη της οικονομικής ευημερίας – της παραγωγικής ικανότητας. Μια έννοια που είναι πέρα από τον έλεγχο των περισσότερων Αμερικανών οικονομολόγων και πολιτικών ψευδό-επιστημόνων οι περισσότεροι από τους οποίους σήμερα φορούν κινεζικά κοστούμια, έχουν iPhones που κατασκευάζονται στην Κίνα και χρησιμοποιούν φορητούς υπολογιστές και υπολογιστές συσκευασμένους εκεί.

Για να είμαστε ακριβείς, η Αμερική εξακολουθεί να παράγει κάποια πράγματα – πολιτικά αεροσκάφη, για παράδειγμα. Αλλά δεδομένου ότι με ολόκληρη η υπόθεση Μπόϊγκ 737 Max, η οποία μπορεί να περιγραφεί μόνο με την ισχυρότερη βωμολοχία, η λάμψη από την γυαλισμένη εξωτερική πρόσοψη της Boeing έχει σε μεγάλο βαθμό ξεφτίσει και το ισχυρό υπόβαθρο της αμερικανικής εμπορικής αεροπορίας έχει χάσει de facto τον ανταγωνισμό με την αντίπαλη Airbus της ΕΕ.

Αυτοκίνητα? Σίγουρα. Η Αμερική εξακολουθεί να είναι ανταγωνιστική στην κατασκευή φορτηγών. Τα υπόλοιπα; Τα σεντάν της Αμερικής δεν είναι ανταγωνιστικά και χάνουν από τις ιαπωνικές και κορεατικές αυτοκινητοβιομηχανίες, τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο, αρκετά για να ρίξουμε μια ματιά στην απώλεια της ρωσικής αγοράς στις αυτοκινητοβιομηχανίες της Ασίας, της Ρωσίας και της ΕΕ, με το τελευταίο εργοστάσιο Ford Focus να κλείνει πρόσφατα στη Ρωσία.

Σε άλλες, μάλλον εκπληκτικές εξελίξεις, την κύρια εξαγωγή ήπιας ενέργειας της Αμερικής, το Χόλυγουντ, χάνει τη διεισδυτική του δύναμη στην Κίνα και στη Ρωσία. Στην πραγματικότητα, δεν είναι μόνο ότι θα την χάσει, την έχει ήδη χάσει. Εάν μια τέτοια διάγνωση θα είχε γελοιοποιηθεί πριν από 20 χρόνια, το γεγονός ότι οι ρωσικές ταινίες κυριαρχούν σήμερα στο box office της Ρωσίας γίνεται αποδεκτό ως απολύτως φυσιολογικό. Το ίδιο ισχύει και για την κινεζική κινηματογραφική αγορά, τόσο πολύ, που το Χόλυγουντ αναγκάζεται να υποκύψει στην Κίνα για να έχει μια ευκαιρία στο γιγαντιαίο κινεζικό κοινό ταινιών. Ακόμη και πριν από την πανδημία, η απόδοση του Χόλυγουντ δεν ήταν εντυπωσιακή και ήταν σε παρακμή. Οι «αξίες» του Χόλυγουντ για έναν ριζοσπαστικό φεμινισμό, τον αντί-αρσενικό μισογυνισμό και την προώθηση της σεξουαλικής απόκλισης δεν είναι σε ζήτηση σε κυρίως συντηρητικές κινεζικές και ρωσικές κοινωνίες.

Σίγουρα, υπάρχουν ορισμένα αντικείμενα που κατασκευάζουν σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες, τα οποία είναι σε ζήτηση, ή, αν θέλουμε να μιλούμε ρεαλιστικά, επιβάλλονται δυναμικά στους πελάτες : τα εξαιρετικά υπερτιμημένα και αμφίβολης αποτελεσματικότητας οπλικά συστήματα της Αμερικής. Αυτό είναι ό, τι έχει απομείνει από το κάποτε ισχυρό βιομηχανικό εργοτάξιο της Αμερικής που θα μπορούσε να παράγει τα πάντα, από κάλτσες και ηλεκτρικές κουζίνες μέχρι καλά μαχητικά και εξαιρετικά εμπορικά αεροσκάφη. Σήμερα αυτή η ικανότητα δεν υπάρχει πλέον, δεδομένου ότι η Κίνα είναι ο κύριος κατασκευαστής καταναλωτικών αγαθών στον κόσμο, και ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σε θέση να εξασφαλίσουν οποιαδήποτε αγορά για τα όπλα τους είναι να διατηρήσουν την Ευρώπη, δηλαδή το ΝΑΤΟ, ως κύριο πελάτη και υποτελή.

Το ΝΑΤΟ είναι προθυμότατο ( και αν όχι, οι έγχρωμες επαναστάσεις είναι ένα καλό εργαλείο για να πείσουμε εκείνους που έχουν επιφυλάξεις) να «αγοράσουν» τα όπλα και την «άμυνα» της Ευρώπης, αλλά η Αμερική χρειάζεται τους Ευρωπαίους να πιστεύουν ότι οι ορδές από οπισθοδρομικούς Ρώσους Ιβάν με γένια, που μισούν την δημοκρατία, που δέχονται την ύπαρξη μόνο δύο φύλων, είναι έτοιμες να ορμήσουν για να στερήσουν στην Ευρώπη τις αγαπημένες της αξίες μιας πλήρους σεξουαλικής εξαχρείωσης, τις πόλεις της, γνωστές και ως βρώμικες πολυπολιτισμικές χωματερές και την οικονομία τους που φθίνει, για λόγους που μόνο οι Αμερικανοί γνωρίζουν, ενώ οι Ρώσοι στην συντριπτική πλειονότητά τους, ειδικά η ρωσική νεολαία, δεν θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ως Ευρωπαίοι .

Έτσι, για να πείσει αυτούς τους 447 εκατομμύρια κατοίκους της ΕΕ ότι χρειάζονται την προστασία και τα όπλα της Αμερικής, η Αμερική χρειάζεται τη Ρωσία για να εμπλακεί σε πόλεμο με την Ουκρανία. Και αν η Ουκρανία καταλήξει σε πλήρη καταστροφή των Ενόπλων Δυνάμεων της και, κατά πάσα πιθανότητα, και της κρατικής της υπόστασης -και θα το πάθει αν το αποφασίσει πραγματικά η Ρωσία- δεν βαριέσαι, ας γίνει. Οι Αμερικανοί ποτέ δεν νοιάστηκαν πραγματικά πόσοι ιθαγενείς πεθαίνουν, εφ ‘όσον εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των ΗΠΑ., ή η θέση της Αμερικής.

Η οποία επιδεινώνεται σταθερά. Επειδή, όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν όλο και λιγότερη ουσία, δηλαδή υψηλή προστιθέμενη αξία για να πουλήσουν στον κόσμο, αλλά επειδή το δημιουργούμενο οικονομικό και στρατιωτικό τέρας της Ευρασίας εκτοπίζει τις ΗΠΑ από το καταρχήν υπερτονισμένο αυτόκλητο καθεστώς του παγκόσμιου ηγεμόνα, στο καθεστώς ενός από τους μεγάλους στον πλανήτη -στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη περίπτωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες απομακρύνονται από την Ευρασία ως βιώσιμος ανταγωνιστής και υποβιβάζονται σε καθεστώς περιφερειακής δύναμης - ακόμα ισχυρής σε σχέση με τους ηπειρωτικούς γείτονές της, αλλά στερούμενης δυνατοτήτων σε αυτόν τον δεύτερο όγκο των 4,67 δισεκατομμυρίων.

Αυτό είναι ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού και των καταναλωτών. Τώρα φανταστείτε αν οι Ηνωμένες Πολιτείες χάσουν την ΕΕ. Ξαφνικά 4,67 δισεκατομμύρια γίνονται 4,67 δισεκατομμύρια + 447 εκατομμύρια = 5,117 δισεκατομμύρια, δηλαδή το 65% του πληθυσμού της Γης. Αποτελεί τεράστια πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού και, το σημαντικότερο, μεγάλο μέρος του πληθυσμού του οποίου μπορεί να πληρώσει για αγαθά, σε αντίθεση με τον γιγαντιαίο πληθυσμό της Αφρικής. Επιπλέον, αυτός ο πληθυσμός συγκεντρώνεται μέσα σε μια ενιαία ηπειρωτική μάζα που χωρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες από δύο ωκεανούς.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να επιτρέψουν να συμβεί αυτή η παγιοποίηση της αγοράς και η απώλεια της Ευρώπης, που όπως λέει η σκέψη της Ουάσιγκτον, ισοδυναμεί με συνθηκολόγηση. Συνεπώς, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να κρατήσουν την ΕΕ, ή ό,τι θα γίνει η ΕΕ μόλις καταρρεύσει αναπόφευκτα και το ΝΑΤΟ παραμείνει το μόνο εργαλείο για να υποταχθούν οι αδύναμοι Ευρωπαίοι.

Το να εξωθήσουμε την Ρωσία να εξαφανίσει τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι ένας τέλειος τρόπος για να τρομοκρατήσουμε τους Ευρωπαίους στην εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας οικονομικού ανταγωνισμού με τις Ηνωμένες Πολιτείες και να τους αρνηθούμε την πρόσβαση στην ενέργεια της Ρωσίας.

Λαμβάνοντας υπόψη ένα εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο Δυτικής παιδείας στον τομέα της πρακτικής γεωπολιτικής και των ψευδό-επιστημονικών απογόνων της –της γεωοικονομίας– η οποία απέτυχε τα τελευταία 30 χρόνια να καταλήξει ακόμη και στην πιο ασαφή περιγραφή του αναδυόμενου κόσμου, δεν έχει σημασία αν οι Ηνωμένες Πολιτείες «διατηρούν» την Ευρώπη ή όχι πια.

Οι λόγοι για την απόλυτη αποτυχία αυτών των «ακαδημαϊκών» προβλέψεων και των επακόλουθων πολιτικών είναι πολυάριθμοι, αλλά λίγοι από αυτούς αξίζει να επισημανθούν

1. Η Ευρώπη δεν είναι πλέον ένας κρίσιμος εμπορικός εταίρος για τη Ρωσία και το αμοιβαίο εμπόριο μειώθηκε κατακόρυφα τα τελευταία χρόνια. Η τάση αυτή θα συνεχιστεί και δεν οφείλεται μόνο στην πίεση της Αμερικής στην ΕΕ, αν και σε αυτό επίσης, αλλά είναι αποτέλεσμα της σταθερής αλλαγής τόσο του οικονομικού μοντέλου της Ρωσίας όσο και του αναπροσανατολισμού της προς την Ασία, ο οποίος έχει πλέον ολοκληρωθεί σε μεγάλο βαθμό. Η Ρωσία απλά δεν χρειάζεται πλέον πολλά αγαθά που αγόραζε στην ΕΕ. Η πολιτική της υποκατάστασης των εισαγωγών είναι κατά μέσο όρο επιτυχής και η οικονομική απομάκρυνση της Ρωσίας από τη Δύση θα συνεχιστεί.

2. Ο πολυσυζητημένος αγωγός Nord Stream 2 δεν είναι πλέον ένα κρίσιμο οικονομικό έργο για τη Ρωσία. Η Ρωσία μπορεί να απορροφήσει τις απώλειες, εάν το σχέδιο τελικά υπονομευθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τα ευρωπαϊκά σκυλάκια τους όπως η Πολωνία. Αλλά για τη Γερμανία, και την ΕΕ γενικότερα, αυτό το σαμποτάζ θα οδηγήσει σε καταστροφή, λόγω των αυτοκτονικών ενεργειακών πολιτικών των Ευρωπαίων Πρασίνων, που καθιστούν το κόστος των ευρωπαϊκών αγαθών εξαιρετικά εξαρτώμενο από την ενέργεια. Στην πραγματικότητα, οι προσπάθειες της Αμερικής να σαμποτάρει το Nord Stream 2 στρέφονται κυρίως κατά της ΕΕ εν γένει, και της Γερμανίας ειδικότερα -όχι κατά της Ρωσίας αυτής καθαυτής.

3. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν τον αγώνα των εξοπλισμών. Η διαδικασία απόκτησης όπλων της Αμερικής και το στρατιωτικό δόγμα δεν μπορούν πλέον να θεωρηθούν ως μια φυσιολογική, λογική και δικαιολογημένη διαδικασία. Ενώ εξακολουθούν να είναι σε θέση να παράγουν ορισμένες πλατφόρμες και καταλύτες τελευταίας τεχνολογίας, όπως η επεξεργασία σημάτων, υπολογιστών μάχης, δίκτυα επικοινωνιών και μέσα αναγνώρισης, όσον αφορά τα πραγματικά όπλα, οι Ηνωμένες Πολιτείες αρχίζουν να υστερούν σε σχέση με τη Ρωσία όχι μόνο σε χρόνια αλλά και σε γενιές.,

Η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κογκρέσου για την πυραυλική άμυνα παραδέχθηκε πρόσφατα, τον Φεβρουάριο του 2021, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ανυπεράσπιστες απέναντι σε καταιγισμό πυραύλων Κρουζ της Ρωσίας και ότι δεν υπάρχει τίποτα που να τους σταματήσει. Δεν υπάρχει κάτι που δεν υπάρχει. Τα συστήματα αεράμυνας των ΗΠΑ υστερούν δραματικά σε αυτό από τα ρωσικά και το χάσμα αυξάνεται με το S-500 της Ρωσίας να μπαίνει σε συνεχή παραγωγή και το τελευταίο S-350 να αναπτύσσεται ήδη στις μονάδες πρώτης γραμμής.

4. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απλά δεν μπορούν να αναπτύξουν σύγχρονους υπερηχητικούς ναυμαχικούς πυραύλους και το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ αναγκάζεται, ακατανόητα, να αγοράσει νορβηγικό πύραυλο ναυτικής επίθεσης Kongsberg— έναν απογοητευτικό υποηχητικό πύραυλο που δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τα σύγχρονα όπλα υψηλής υπερηχητικής και υπερυπερηχητικής ικανότητας καταστροφικών πληγμάτων που αναπτύσσει η Ρωσία και δεν είναι βιώσιμος σε σύγχρονη αεράμυνα και περιβάλλον ECM.

5. Τέλος, το διανοητικό επίπεδο και το επίπεδο ευαισθητοποίησης των σύγχρονων αμερικανικών ελίτ βρίσκονται σε ορμητική παρακμή, η οποία αναπόφευκτα οδήγησε στην αμηχανία των τελευταίων εκλογών της Αμερικής, ειδικά στη σκανδαλώδη συζήτηση μεταξύ δύο γηριατρικών υποψηφίων το 2020, η οποία επέδειξε τις ΗΠΑ ως ευτελές αντιαισθητικό τηλεθέαμα. Η συνακόλουθη απώλεια νομιμότητας και μια ακόμη επιβεβαίωση της θέσης της Αμερικής ως οντότητας ανίκανης για συμφωνία δύσκολα χρησιμεύουν ως ενισχυτές για την ήδη αμαυρωμένη φήμη της Αμερικής ως μεγαλόστομου βασιβουζούκου, με μιαν άρχουσα τάξη αμόρφωτη και ακαλλιέργητη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήδη δεν πληρούν ορισμένα κριτήρια που είναι επιτακτικά για το καθεστώς της υπερδύναμης, μεταξύ των οποίων το στρατιωτικό είναι ζωτικής σημασίας. Εάν ορισμένοι Αμερικανοί στρατιωτικοί «στρατηγικοί» εξακολουθούσαν το 2014 να συντηρούν μιαν αυτοκτονική ιδέα να πολεμήσουν τη Ρωσία συμβατικά στην Ουκρανία, σήμερα το 2021 μια τέτοια ιδέα είναι εντελώς τρελή, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να κερδίσουν συμβατικό πόλεμο στην περιοχή της Ρωσίας και οποιαδήποτε αμερικανική δύναμη θα εκμηδενιστεί. Αυτό αφήνει στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο δύο επιλογές:

1.Πιστεύοντας τη δική τους προπαγάνδα, να προσπαθήσουν να εξαπολύσουν χάος στην Ουκρανία, να προκαλέσουν τη Ρωσία σε μια άμεση στρατιωτική επιχείρηση και στη συνέχεια να εισαγάγουν οποιεσδήποτε δυνάμεις μπορέσουν να συγκεντρώσουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στο θέατρο των επιχειρήσεων. Οποιοδήποτε τέτοιο σχέδιο είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει παταγωδώς, καθώς όχι μόνο μια τέτοια δύναμη θα εκμηδενιστεί, αλλά τα συμμετέχοντα έθνη του ΝΑΤΟ θα αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο να καταστραφούν οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις τους από όπλα πολύ μεγάλου βεληνεκούς σε ετοιμότητα. .

Αυτό αυξάνει την πιθανότητα κλιμάκωσης από τις ΗΠΑ σε πυρηνικό επίπεδο, πράγμα που σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να πάψουν να υπάρχουν ως χώρα. Πρόκειται για ένα ανεπιθύμητο σχέδιο και η πλειοψηφία των υπευθύνων χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ κατανοούν τι σημαίνει και το αποκλείουν, παρά ορισμένες σοβαρές περιπτώσεις ψυχολογικών ρωσοφοβικών διαταραχών που είναι πολυάριθμες στην τρέχουσα κυβέρνηση και τις ελίτ της Αμερικής.

Έτσι, αν και δεν είναι εντελώς αδύνατη, η πιθανότητα εφαρμογής ενός τέτοιου σχεδίου είναι αρκετά χαμηλή. Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι για να πολεμήσουν οι ΗΠΑ συμβατικά γύρω από τη Ρωσία θα απαιτηθεί η συγκέντρωση δύναμης που θα επισκιάσει ό,τι συγκεντρώθηκε για τον Πρώτο Πόλεμο του Κόλπου. Εκεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάστηκαν σχεδόν 6 μήνες για να το επιτύχουν.

2. Έτσι, αυτό που έχει απομείνει ρεαλιστικά είναι να ωθήσουν την Ουκρανία στην εκστρατεία αυτοκτονίας, με τη Ρωσία να καταγγέλλεται ως επιτιθέμενος πριν ακόμη πέσουν οι πρώτοι πυροβολισμοί.

Αυτό που δεν αναγνωρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το γεγονός ότι αυτό λύνει τα χέρια της Ρωσίας, η οποία έχει ήδη μια συντριπτική υπεροχή κλιμάκωσης όχι μόνο επί της Ουκρανίας, αλλά σε οτιδήποτε μπορεί να επιχειρηθεί όσον αφορά την «υποστήριξη» του παρανοϊκού καθεστώτος του Κιέβου. Η Ρωσία έχει πολλές επιλογές, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μία – χρειάζεται πόλεμο στο Ντονμπάς, ο οποίος, σύμφωνα με τη σκέψη της Ουάσιγκτον, θα επιτρέψει τον εξαναγκασμό των Ευρωπαίων να υποταχθούν, γεγονός που υποτίθεται ότι θα επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να σώσουν την ηγεμονική θέση τους. Αλλά δεν θα το κατορθώσουν ακόμη και αν η Ευρώπη οδηγηθεί στην υποταγή.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα έχουν έναν μοναδικό πόρο που τους επιτρέπει να παραμένουν παράγοντες – την εικονική πραγματικότητα τόσο μέσω «εκτύπωσης» χρηματονομισμάτων όσο και της προπαγάνδας δια των μέσων ενημέρωσης ,που είναι όλο και πιο ατελέσφορη.

Κάποιος θα μπορούσε να κρύψει τις ετοιμόρροπες πόλεις της Αμερικής, τις μαζικές ταραχές, την καταστροφή του εκπαιδευτικού συστήματος, την ανικανότητα των κορυφαίων επιτελών, πολιτικών και στρατιωτικών, τις αυτοκτονικές κοινωνικές πρακτικές και την κατάρρευση του νόμου και της τάξης, που επιδεινώνονται από τεράστιες ουρές στις τράπεζες τροφίμων και μόνο για ορισμένο χρόνο..

Τώρα αυτά όλα είναι σε κοινή θέα και ακόμη και η υποταγή της Ευρώπης και, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, το άνοιγμα των αγορών της Ευρώπης σε αυτά τα λίγα είδη που οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν ακόμα να παρέχουν στους πελάτες τους εκεί, δεν αλλάζουν το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως υπάρχουν σήμερα, δεν έχουν μέλλον με ή χωρίς την Ευρώπη και ότι πρέπει ακόμα να λογαριαστούν με την τεράστια παραγωγική ικανότητα της Κίνας και την προηγμένη στρατιωτική δύναμη της Ρωσίας που οδηγεί στην ενοποίηση της ευρασιατικής αγοράς, είτε οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπολύσουν πόλεμο στην Ουκρανία είτε όχι.

Ακόμη και χωρίς την ΕΕ αυτή η αγορά ελαχιστοποιεί ό,τι οι ΗΠΑ θα μπορέσουν να «διασώσουν», προκειμένου να αποφύγουν τον υποβιβασμό τους σε χαμηλότερη διαβάθμιση. Δεν μπορεί να σταματήσει μια διαδικασία που συνεχίζεται εδώ και χρόνια, όταν η Ρωσία, μετά το αιματηρό πραξικόπημα στην Ουκρανία, κατάλαβε ότι δεν υπάρχει κανείς στον οποίο να μπορεί να μιλήσει και στη συνδυασμένη Δύση, η οποία εκτός από την απώλεια της στρατιωτικής και οικονομικής της δύναμης, άρχισε να αποσυντίθεται από μέσα λόγω του ότι οι δυτικές κοινωνίες γίνονται ολοένα και πιο ολοκληρωτικές και ανίκανες να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα ότι εξακολουθούμε να ζούμε στον άκρως βιομηχανοποιημένο κόσμο που χρειάζεται ενέργεια , βιομηχανικές εγκαταστάσεις και όπλα που θα τα υπερασπιστούν.

Τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία φαίνεται να συσσωρεύουν όλα αυτά και μαζί τους η μοίρα των Ηνωμένων Πολιτειών είναι σφραγισμένη. Ο Μπιλ Κλίντον μπορεί να σκέφτηκε ότι το 2000 «χάραξε τη νέα πορεία για μια νέα οικονομία»

Κρίμα γι’ αυτόν, και για τις ΗΠΑ, η «νέα οικονομία» αποδείχθηκε παλιά.

Τι? Δεν πίστευες ότι τζιν, κινητά και πύραυλοι φυτρώνουν στα δέντρα, έτσι;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου