Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Φωτογραφία: Ρένα Ξηροφώτου

Γράφει η Ρένα Ξηροφώτου

Έξω από το Συμβούλιο της Επικρατείας, βράδυ Παρασκευής 10 Ιανουαρίου 2020. Δύο γυναίκες, ευδιάθετες κατεβαίνουν τα σκαλιά. Φωτογραφίζονται μπροστά από το κτίριο με τα κινητά τηλέφωνα. Μου κάνουν ευγενικά νόημα να παραμερίσω για να μην είμαι στο πλάνο. Καταλαβαίνω από τη φυσιογνωμία πως είναι μάνα και κόρη.

«Άντε τώρα, να έχετε καλά αποτελέσματα!», λέει η μάνα. «Για ποια υπόθεση;» τη ρωτάω.

«Δεν ήμασταν μέσα για υπόθεση, η κόρη μου έδωσε εξετάσεις για τη Σχολή Δικαστών!»

Ανηφορίζουν την Πανεπιστημίου. Η κοπέλα αυτή θέλει να γίνει δικαστής. Αν καταφέρει να εισαχθεί στη Σχολή και αποφοιτήσει με άριστα, μπορεί να επιλέξει το δικαστήριο και συνήθως οι πρώτοι επιλέγουν το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Από νωρίς το απόγευμα βρίσκομαι στο ΣτΕ. Σήμερα διεξάγεται η πιλοτική δίκη για τις περικοπές των συντάξεων. Μαθαίνω πως θα συζητηθεί και η ακύρωση της απόφασης έκδοσης του Alexander Vinnik, του Mr Bitcoin, στη Γαλλία, στις ΗΠΑ και στη Ρωσία. Την απόφαση αυτή έλαβε ο Υπουργός Δικαιοσύνης την παραμονή των Χριστουγέννων του 2019. Τον Vinnik εκπροσωπεί στο Δικαστήριο, η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Αποφασίζω να παρακολουθήσω τη συζήτηση.

Δεν αργεί να ξεκινήσει. Η υπόθεση ήταν στον αριθμό 10 του πινακίου και έρχεται ξαφνικά μπροστά. Η κ. Κωνσταντοπούλου εξανίσταται σφοδρά γι’ αυτό, μιας που επιθυμεί η συζήτηση της υπόθεσης να αναβληθεί. Μαθαίνω πως ήδη το πρωί προσπαθούσε επί μιάμιση ώρα να λάβει την αναβολή, όμως το αίτημά της απορρίφθηκε. Πρόεδρος του ΣτΕ η κ. Αικατερίνη Σακελλαροπούλου.

Η κ. Κωνσταντοπούλου ξεκινάει καινούριο γύρο προσπαθειών για αναβολή της συζήτησης.

Μερικές από αυτές:
Οι υποθέσεις που προηγούνται της δικής της χρονολογούνται από το 2012 ή το 2015.
Ένας από τους δικαστές που συμμετέχουν στην παρούσα σύνθεση του Δικαστηρίου είχε διατελέσει σύμβουλος του Υπουργείου Δικαιοσύνης και θα έπρεπε να είχε αυτοεξαιρεθεί από τη συζήτηση.
Υπήρξε αίτημα να γνωστοποιηθεί η σύνθεση του Δικαστηρίου, κάτι που δεν έγινε ποτέ.
Αιτήματα να της δοθούν χρονικές προθεσμίες για να λάβει απαραίτητα για τη συζήτηση έγγραφα.

Σε κάθε της αίτημα, οι δικαστές αποσύρονται, επιστρέφουν μετά από λίγο με διαφορετική σύνθεση, ομόφωνα το απορρίπτουν και αποσύρονται με τη σειρά τους για να επιστρέψει η αρχική σύνθεση. Στην σχετική ορολογία οι αποφάσεις αυτές ονομάζονται παρεμπίπτουσες.

Η διαδικασία αυτή επαναλήφθηκε έξι ή επτά φορές. Σε κάποιο σημείο η κ. Κωνσταντοπούλου απευθύνεται με έντονο ύφος στην Πρόεδρο, κ. Σακελλαροπούλου και αφήνει να εννοηθεί πως εκείνη θα είναι η επόμενη Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η κ. Σακελλαροπούλου το αρνείται.

Περίπου στις 6:30 το απόγευμα γίνεται σαφές πως η υπόθεση θα συζητηθεί οπωσδήποτε σήμερα και η κ. Κωνσταντοπούλου ζητάει δεκαπέντε λεπτά χρόνο να προετοιμάσει το φάκελό της. Είναι η πρώτη φορά που αίτημά της θα γίνει δεκτό.

Η αγόρευσή της θα ξεκινήσει γύρω στις επτά το βράδυ και θα κρατήσει περίπου δύο ώρες και 10 λεπτά. Κάποια σημεία:
  • Στις 25 Ιανουαρίου 2020 συμπληρώνονται 30 μήνες κράτησης του Alexander Vinnik στις ελληνικές φυλακές χωρίς καμία κατηγορία, χωρίς να έχει διαπράξει κανένα αδίκημα στην Ελλάδα. Ο σκοπός είναι να εκδοθεί στο εξωτερικό έως πριν τη συμπλήρωση της ημερομηνίας.
  • Ο Vinnik δεν μιλάει αγγλικά, ούτε φυσικά ελληνικά. Οι αποφάσεις του κοινοποιήθηκαν στα ελληνικά. Κάποια απόφαση ‘’θυροκολλήθηκε’’ στα κάγκελα του κελιού του.
  • Σύμφωνα με τη νομοθεσία ένας κρατούμενος σαν τον Vinnik μπορεί, κατά προτίμηση να εκδοθεί είτε στη χώρα από την οποία κατάγεται, είτε στη χώρα στην οποία έχει διαπράξει το αδίκημα. Στην προκειμένη περίπτωση ο Vinnik διέπραξε το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται στη Ρωσία, χώρα από την οποία κατάγεται.
  • Η Ρωσία έχει ζητήσει να εκδοθεί εκεί και εκείνος συμφωνεί. Εκεί θα μπορεί να έχει μια δίκαιη δίκη, στη γλώσσα του κλπ.
  • Τον κατηγορούν επίσης ότι διέπραξε αδικήματα κατά τη διάρκεια της κράτησής του, πράγμα τεχνικά αδύνατο, αφού η φύση των αδικημάτων σχετίζεται άμεσα με την ύπαρξη διαδικτύου και οι φυλακές του Κορυδαλλού δεν φημίζονται για τέτοια κομφόρ!
  • Οι Ηνωμένες Πολιτείες ζητούν να εκδοθεί εκεί παρόλο που δεν έχει διαπράξει κανένα αδίκημα στο έδαφος της συγκεκριμένης χώρας.
  • Έχει εκδοθεί Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψής του από την Europol, που έχει λήξει εδώ και μήνες.
  • Σε έρευνα της συνηγόρου του στα γαλλικά δικαστήρια δεν υπάρχει ο Vinnik ούτε με την ιδιότητα του υπόπτου, ούτε του κατηγορούμενου, ούτε του ενόχου.
  • Στη Ρωσία ζουν η σύζυγός του και τα παιδιά του. Η σύζυγός του πάσχει από καρκίνο στον εγκέφαλο και είναι κοντά στο τέλος της ζωής της. Λόγω της νόσου δεν είναι δυνατόν να μετακινηθεί για να τον δει.
  • Η απόφαση έκδοσής του είναι παγκοσμίως μοναδική αφού θα εκδοθεί στη Γαλλία. Αν καταδικαστεί εκεί, εκτίσει την ποινή του, θα επιστρέψει στην Ελλάδα. Κατόπιν θα εκδοθεί στις ΗΠΑ. Αν καταδικαστεί εκεί, εκτίσει την ποινή του και καταφέρει να μείνει ζωντανός θα επιστρέψει στην Ελλάδα, απ’ όπου τελικά θα εκδοθεί στη Ρωσία.
  • Ο Vinnik βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 20 Δεκεμβρίου 2019 και η κατάσταση της υγείας του είναι πολύ κακή. Πρόσφατα (γύρω στα Χριστούγεννα του 2019) σταμάτησε να προαυλίζεται, έκανε έναν περίπατο για 15 λεπτά μία φορά την εβδομάδα.
  • Η απόφαση φαίνεται πως είναι πολιτική και ειλημμένη εδώ και καιρό ειδικά μετά την επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ.

Η παραστάτης του υπουργού Δικαιοσύνης από το Νομικό συμβούλιο του Κράτους αγόρευσε περίπου για πέντε λεπτά (για να μην κουράσει περισσότερο το δικαστήριο, όπως ανέφερε στην έναρξη της αγόρευσής της.

Τα σημεία:
  • Τα ζητήματα έκδοσης ρυθμίζονται από διεθνείς συμβάσεις και τον Κώδικα Ποινικής δικονομίας.
  • Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει μια συρροή αιτημάτων έκδοσης και η απόφαση του Υπουργού είναι επαρκώς αιτιολογημένη.
  • Το εύρος της διακριτικής ευχέρειας του Υπουργού είναι πολύ μεγάλο.
  • Αναφέρθηκε σε μια υπόθεση έκδοσης άλλου κρατούμενου η οποία ήταν παντελώς άσχετη με την παρούσα υπόθεση.

Η κ. Κωνσταντοπούλου ζήτησε μεγαλύτερη προθεσμία για την κατάθεση του υπομνήματός της, αίτημα που, επίσης, απορρίφθηκε.
Βγαίνω από το κτίριο του ΣτΕ. Νιώθω πως αυτό που έχω ζήσει είναι μια παγκόσμια στιγμή στην ιστορία καταπάτησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της κατάχρησης εξουσίας. Νιώθω πως είναι εύκολο να συμβεί στον καθένα μας.

Το εύρος της διακριτικής ευχέρειας του Υπουργού είναι τέτοιο που επέτρεψε στην παραστάτη του να εξαντλήσει την αγόρευσή της σε πέντε λεπτά. Κάποιοι από τους δικαστές σήκωσαν ανακουφισμένοι το βλέμμα με την έναρξη της αγόρευσής της. Κάποιοι άλλοι κουνούσαν καταφατικά το κεφάλι στα λεγόμενά της, σημάδι ότι συμφωνούν και επιτέλους, τώρα φτάσαμε στην ουσία της υπόθεσης και πως όλα τα γεγονότα που η κ. Κωνσταντοπούλου παρουσίαζε για εκατόν τριάντα λεπτά δεν έχουν συμβεί ποτέ. Η Πρόεδρος παρακολουθούσε ατάραχη. Νομίζω πως την είχαν καλύψει κι εκείνη οι διεθνείς συμβάσεις και η επαρκέστατη αιτιολογία της απόφασης του Υπουργού.

Τις μέρες που ακολουθούν η κ. Σακελλαροπούλου θα γίνει Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Το ότι προέδρευσε της μείζονος ολομέλειας του ΣτΕ για τη συζήτηση της συγκεκριμένης υπόθεσης καθώς και η, το πιθανότερο, απορριπτική απόφαση που θα εκδοθεί, ίσως αποτελούν κάποιες από τις περγαμηνές της. Κάποιες άλλες μπορεί να είναι η συνταγματικότητα των μνημονίων, οι περικοπές του 13ου και 14ου μισθού των δημοσίων υπαλλήλων, η νομιμότητα της εταιρείας για την εξόρυξη του χρυσού στη Χαλκιδική και άλλα που δεν γνωρίζω κι ούτε θα μάθω ποτέ.

Επιστρέφω στο κορίτσι της αρχής που θέλει να γίνει δικαστής. Τα μάτια της έλαμπαν και χαμογελούσαν. Δεν ήταν κενά, όπως αισθάνθηκα αυτά της κ. Σακελλαροπούλου.

-Που πας, θα μπορούσα να της φωνάξω, αν τα καταφέρεις, μπορεί μια μέρα να καταδικάσεις έναν ολόκληρο λαό!

Λεπτομέρειες για τα επιχειρήματα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, όπως παρουσιάστηκαν στο ΣτΕ μπορείτε να βρείτε στους παρακάτω συνδέσμους:

του Γιωργου Παπαδοπουλου Τετραδη

Οι ηγέτες 9 από τις ισχυρότερες χώρες του κόσμου και η Τουρκία μαζεύτηκαν στο Βερολίνο για να βάλουν ένα τέλος στήν πολιτική ανωμαλία της Λιβύης. Όχι πρός όφελος του λαού της Λιβύης, αλλά ο καθένας πρός όφελός του.

Χτές το βράδυ, μετά από σχετικά λίγες ώρες για ένα τέτοιο ζήτημα και με τόσους "μεγάλους" εμπλεκόμενους, εκδόθηκε ένα κοινό ανακοινωθέν, στο οποίο όλοι οι προσκεκλημένοι συμφώνησαν ΝΑ εργαστούν ώστε ΝΑ επιτευχθεί κατάπαυση του πυρός μεταξύ των αντιμαχόμενων! Δηλαδή, οι μάχες συνεχίζονται και βλέπουμε!

Και πώς να μη συνεχίζονται οι μάχες όταν οι εμπλεκόμενοι στη Λιβύη αιμοδοτούν τις πολεμικές βιομηχανίες εκείνων που μαζεύτηκαν στο Βερολίνο για να πετύχουν μια υποτίθεται ειρήνη. Δηλαδή, να πετύχουν να αρπάξουν ο καθένας ένα κομμάτι της πίττας που λέγεται Λιβύη. Είτε αυτό είναι πετρέλαιο, είτε εξοπλισμοί, ειτε βάσεις, είτε έδαφος, είτε εξουσία. Είτε όλα μαζί.

Γιατί, οι Ρώσσοι έχουν στρατό στη Λιβύη και θέλουν και βάσεις και πετρέλαιο και αέριο. Χρησιμοποιούν τον Έρντοαν ως μακρύ χέρι τους στήν περιοχή. Ή έτσι νομίζουν.

Οι Γάλλοι έχουν στόλο στη Λιβύη, θέλουν βάσεις θέλουν την TOTAL στα κοιτάσματα και πουλάνε όπλα στόν Χάφταρ, ενώ δεν θέλουν την Τουρκία στήν περιοχή.

Οι Γερμανοί εξοπλίζουν πλουσιοπάροχα την Τουρκία (το 2019 έκαναν ρεκόρ πώλησης οπλικών συστημάτων), που στέλνει στρατό και όπλα στη Λιβύη, αλλά και τις οργανώσεις της Τρίπολης, ενώ απαιτούν μερίδιο στα πετρέλαια που ελέγχουν και τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Χρησιμοποιούν σαν μακρύ χέρι τους για τη βρώμικη δουλειά τον Έρντοαν. Ή έτσι πιστεύουν.

Οι Ιταλοί έχουν λιμάνια- βάσεις στη Λιβύη και μερίδιο στα πετρέλαια με την ENI, τα οποία δεν έχουν σκοπό να χάσουν, ενώ πουλάνε όπλα σε όλες τις αντιμαχόμενες παρατάξεις.

Σχεδόν όλοι οι Άραβες υποστηρίζουν τον Χαφτάρ, και δεν θέλουν να ακούνε για Τουρκία ούτε για αστείο. Έχουν υποστεί Τουρκοκρατία επί 400 χρόνια και ξέρουν. Θέλουν τη Λιβύη υπό την επιρροή τους για λόγους ενεργειακούς, ισχύος του Αραβικού συνδέσμου και του ΟΠΕΚ, για λόγους γεωπολιτικούς και στρατιωτικούς. Είναι οι καλύτεροι πελάτες των αμερικανικών όπλων και η Σ Αραβία, που υποστηρίζει Χαφτάρ με δύναμη, επιφέρει καθημερινά στή γειτονική Υεμένη μιά από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις από τον ανηλεή πόλεμο εναντίον της.

Το Κατάρ είναι η μόνη χώρα του Κόλπου που στηρίζεται στρατιωτικά από την Τουρκία και υποστηρίζει την τουρκική διείσδυση.

Φυσικά, όλες οι παραπάνω αραβικές χώρες συντηρούν και όλες τις ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις, που σφάζονται στη Λιβύη, τη Συρία, το Ιρακ, το Αφγανιστάν, την Αίγυπτο.

Η Αίγυπτος υποστηρίζει και εξοπλίζει τον Χαφταρ και η ίδια εξοπλίζεται από τη Ρωσία, η οποία υποστηρίζει την Τουρκία, που υποστηρίζει την κυβέρνηση της Τρίπολης, η οποία αποτελείται από Σύρους, Αφγανούς, Ουζμπέκους, Τούρκους τζιχαντιστές και ισλαμιστές φονταμενταλιστές,τους οποίους αντιμάχεται η ΕΕ και οι ΗΠΑ, την ώρα που τους εξοπλίζουν με υλικό και χρήματα, αλλά ΕΕ και ΗΠΑ υποστηρίζουν την κυβέρνηση της Τρίπολης που τους έχει για στρατό! Τρελλάδικο.

Οι ΗΠΑ, της οποίας επίτευγμα είναι το μπάχαλο στη Λιβύη, από τη φαεινή ιδέα των συμβούλων του ηλίθιου υιού Μπούς (τον ίδιο τον είχαν σχεδόν απομονωμένο σε διάφορα ράντσα των ΗΠΑ για να μην τους ζαλίζει με τις βλακώδεις ερωτήσεις του, αλλα και για να μην κάνει καμιά βλακεία ανεξέλεγκτη- ενώ αυτοί τις έκαναν ελεγχόμενες!!), να εκδημοκρατήσουν με το ζόρι, με δυτικού τύπου δημοκρατία τους φυλάρχους της Αφρικής και της Μ Ανατολής για να ελέγχουν τις χώρες τους (η Δημοκρατία δυτικού τύπου είναι το ιδανικό πολίτευμα για να ελέγχεται αναίμακτα από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα), οι ΗΠΑ, λοιπόν, εξοπλίζουν την κυβέρνηση της Τρίπολης, θέλουν τις βάσεις τους στη Λιβύη, θέλουν να διατηρήσουν το μερίδιο των εταιριών τους στα πετρέλαια και το αέριο, χωρίς να διακινδυνεύσουν θύματα Αμερικανούς. Γι αυτή τη βρώμικη δουλειά υπάρχει ο Έρντοαν.


Όλα αυτά τα μπουμπούκια, που τους έπιασε ο πόνος για τη Λιβύη μόλις απειλήθηκε στρατιωτικά από τον ρωσοκίνητο Χάφταρ η κυβέρνηση ανδρεικείλων, που έχουν εγκαταστήσει εδώ και λίγα χρόνια για να κάνουν τις δουλίτσες τους, μαζεύτηκαν στο Βερολίνο όχι γιατί τους έπιασε ο πόνος για τους Λίβυους. Αλλά, γιατί μαζεύτηκαν πολλοί "στη δουλειά" και απειλείται με κατάρρευση "η δουλειά". Πρέπει να κάνουν μια μοιρασιά, που να μη χάσει κανείς και να φάνε όλα τα όρνια. Κι αυτό είναι το δύσκολο. Μέχρι και η πανταχού παρούσα Βρετανία με ξένους μισθοφόρους όπου ρέει αίμα και με δισ. σε εξαγωγές όπλων ήταν εκεί.

Το χτεσινό κοινό ανακοινωθέν είναι σαφές. "Συμφωνήσαμε να το συζητήσουμε και να τα βρούμε έτσι ώστε να κερδίσουμε όλοι." Οι δυτικοί και οι Ρώσσοι ως πρωταγωνιστές και ο Έρντοαν ως μαφιόζος, που θα κάνει τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό της Ρωσίας, της Γερμανίας, των ΗΠΑ του Κατάρ και όποιου άλλου πληρώσει. Μια και τα αιματοβαμένα χέρια δε φοβούνται να λερωθούν με νέο αίμα. Με το αζημίωτο φυσικά. Την παραμονή του στη Λιβύη. Ως ... τοποτηρητής!

Μα, θα βάλουν το λύκο να φυλάει τα πρόβατα; Στην ιστορία αυτή δεν υπάρχουν πρόβατα άλλα εκτός από τους κατοίκους της Λιβύης, τους οποίους δεν υπολογίζει κανείς. Στήν ιστορία αυτή υπάρχει μιά αγέλη λύκων, που έχει πέσει να μοιράσει το θήραμα Λιβύη για να μη φαγωθούν μεταξύ τους. Τόσο κυνικά.

Και όποιος έχει απορία πώς γίνεται ο ΟΗΕ, η ΕΕ και οι ΗΠΑ να υποστηρίζουν ως νόμιμη κυβέρνηση μιάς χώρας μια κυβέρνηση τζαχαντιστών, που στηρίζεται από τον Χίτλερ της Μεσογείου υπό το όνομα Έρντοαν, η απάντηση βρίσκεται στήν ιστορία της δεκαετίας του '30. Όταν οι αντίστοιχοι "πολιτισμένοι" και "δημοκράτες" πολιτικοί, υπό τα κοντόφθαλμα συμφέροντα κεφαλαιούχων, υπό τα στενά μάτια υπεράσπισης "εαυτών μόνο" και υπό το φόβο όσων ήταν πολιτικοί νάνοι, χάιδευαν και χαριεντίζονταν με έναν Αδόλφο., συζητώντας, συνυπογράφοντας και ενθαρρύνοντας τον.

Η ίδια σιχαμερή συμμορία σήμερα διαμοιράζεται τα ιμάτια μιάς ξένης χώρας. Με έναν Αδόλφο για τραμπούκο. Τον οποίο αυτή τη φορά δεν θα τον αντιμετωπίσει έξω από τη Βιέννη. Γιατί έχει ήδη μπει στη Βιέννη, στο Παρίσι, στίς Βρυξέλλες, στο Βερολίνο. Με τους ισλαμιστές γενίτσαρους που σπέρνει ανεξέλεγκτα και ατιμώρητα. Απειλώντας και με νέους, εισπράττοντας ως απάντηση το γλέιψιμο των πολιτικών νάνων.

Να τη χαίρεστε την Ευρώπη, την Αμερική και τη Ρωσία σας. Ξεβράκωτοι στο Βερολίνο έδειξαν ποιά πραγματικά είναι η Δημοκρατία τους που στηρίζει φασίστες δικτάτορες και που θυμάται πολίτες μόνο όταν απειλούνται τα φραγκάκια της άρχουσας τάξης της. Ο βασιλιάς είναι γυμνός. Δέσ' τε τον.

ΥΓ. Η αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων από τη φασίστική Τουρκία δεν περνάει μέσα από το διεθνές δίκαιο. Γιατί το διεθνές δίκαιο περνάει μέσα από την ικανότητα του καθενός να υπερασπιστεί τον εαυτό του με αντίστοιχα όπλα με αυτά που τον απειλούν. Η σύγκρουση με την Τουρκία είναι μονόδρομος. Αυτό απαιτεί η Τουρκία. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν οι ελληνικές κυβερνήσεις τόσο μεγαλύτερες οι πιθανότητες να πάψει η ελληνική ξεφτίλα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  • Το παρόν 4ο και όχι τελευταίο μέρος της πολυ-λογίας μας για τα ναρκωτικά, αφιερώνεται σε όσους λένε ότι ο Μητοτάκης τα πάει καλά, σε όσους νομίζουν ότι υπάρχουν πατριώτες μέσα στη Βουλή και σε όσους πιστεύουν ακόμα σε κόμματα. Όταν ποινικοποιούν σταδιακά μέθη και κάπνισμα, αλλά φτιάχνουν «ασφαλείς ζώνες» για βαριά μαστούρα, κάπου το πάνε.
  • Για τι παραπομπές μας, χρησιμοποιούμε τα ασφαλή αρχεία archive , γιατί διαπιστώσαμε ότι αλλάζουν τα κείμενα μετά από χρόνια. Κάπως έτσι το φθινόπωρο του 2019 εμφανίστηκε στα ιδρυτικά μέλη του Δικτύου Ομότιμων Χρηστών, το οποίο ιδρύθηκε το 2016, ο σύλλογος θεραπευομένων ΟΚΑΝΑ. Πιθανή αιτία είναι η χρηματοδότηση ενιαίας ιστοσελίδας και η ανάγκη συμμετοχής αυτού του Συλλόγου σε αυτή, από το Ίδρυμα της πολύ Ανοιχτής Κοινωνίας του κ. Σόρος . Για τη μόνιμη και παντός κόμματος Πρόεδρο του ΟΚΑΝΑ, πρώην ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, και τον ρόλο της σε όσα καταμαρτυρούμε, δεν θα πούμε κουβέντα. Περιμένουμε. Οι οπαδοί κομμάτων, που μαλώνουν μεταξύ τους, ας αρχίσουν να προβληματίζονται για το αν αξίζει τον κόπο να ψάχνουν για διαφορές.
Αν ο Εσκομπάρ, αντί για καρτέλ, είχε φτιάξει ΜΚΟ κι αν, αντί να συμμαχήσει με τους αριστερούς αντάρτες, είχε συμμαχήσει με τις φαρμακοβιομηχανίες και τις τράπεζες, θα ζούσε ακόμα.

Αυτός σκοτώθηκε νωρίς, ενώ οι σημερινοί dealers των ΜΚΟ είναι τυχεροί. Οι ΜΚΟ, που προσπαθούν για τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών και το «δικαίωμα στη χρήση» έχουν ανάγκη τον εθισμό και την εξάρτηση, που δημιουργούν οι «παράνομοι» έμποροι. Αυτός είναι και ο λόγος, που οι ΜΚΟ ζητούν εγκατάλειψη του αγώνα κατά των ναρκωτικών, τη νομιμοποίηση της εμπορίας και την κατοχύρωση του «δικαιώματος στη χρήση».

Τα υποκατάστατα ναρκωτικών είναι ναρκωτικά και προκαλούν εθισμό και εξάρτηση, όπως κάθε άλλο ναρκωτικό. Η διαφορά τους είναι ότι τα παράγουν οι βιομηχανίες και η δικαιολογία για τη νομιμοποίηση τους είναι ότι, όταν βρίσκονται υπό έλεγχο, δεν προκαλούν τόσους θανάτους. Αποκαλούν «θεραπεία» τη διατήρηση της εξάρτησης. Προς αποφυγή των χειρότερων, εμείς συμφωνούμε ότι καλό είναι να συνίσταται η χορήγηση νέων λιγότερο θανατηφόρων ναρκωτικών, αλλά αποδοχή των λογικών της «μικρότερης ζημιάς» σημαίνει συνέχιση της διακίνησης των ναρκωτικών σε έφηβους.

Οι πολιτικοί καθοδηγητές

Για να δούμε τώρα ποιοι κρύβονται πίσω από τις ολιγομελείς «μη κυβερνητικές οργανώσεις». Πρέπει να αναζητήσουμε τις ροές του χρήματος. Εκτός κι αν κάποιος πιστεύει ότι δεν παίζει κανένα ρόλο η χρηματοδότηση των κρυφών και φανερών σκοπών. Χωρίς τη χρηματοδότηση δεν θα υπήρχαν ΜΚΟ. Ο όγκος των χρημάτων προς τις ΜΚΟ δεν προέρχεται από αφελείς πολίτες.

Όμως και οι πολιτικές διάδοσης της χρήσης των ναρκωτικών είναι βγαλμένες από τους ίδιους ανθρώπους, που χρηματοδοτούν και προωθούν παγκοσμίως τη διακυβέρνηση του πλανήτη από εταιρείες. Όπως θα δούμε πιο κάτω, οι χρηματοδότες είναι οι ίδιοι, που σχεδίασαν και προωθούν την παγκοσμιοποίηση της κυριαρχίας των εταιρειών. Βεβαίως, ποτέ δεν λείπει και ένα επιστημονικοφανές πόρισμα από κάποιο «έγκυρο» πανεπιστήμιο, ερευνητικό κέντρο ή οργανισμό.

Η ανάγκη των Κυρίαρχων να κυριαρχούν υποταγμένους οδηγεί στη διάδοση της χρήσης των ναρκωτικών. Από το 1946, ο Άλντους Χάξλεϋ στον πρόλογο του «Θαυμαστού Καινούργιου Κόσμου», το περιμένει: «Και ο δικτάτορας… καλά θα κάμει να ενθαρρύνει αυτή την ελευθερία (σημ. δική μας εννοεί τη σεξουαλική) σε συνδυασμό με το να ονειρεύεται κανείς ξύπνιος κάτω από την επίδραση των ναρκωτικών, του κινηματογράφου και του ραδιοφώνου, αυτό θα συντελέσει ώστε οι υποτακτικοί του να συμφιλιωθούν με την υποταγή τους, που είναι η μοίρα του».

Ακολούθησαν στη δεκαετία του 50 τα πειράματα «ελέγχου του νου» με ναρκωτικά, που έκανε η CIAσε ανθρώπου, που δεν γνώριζαν τι τους έκαναν, για να έλθει η έκρηξη της σεξουαλικής απελευθέρωσης και των ψυχεδελικών ναρκωτικών της δεκαετία του 60.

Όποιος νομίζει ότι η εποχή της ψυχεδέλειας και του LSD έληξεστη δεκαετία του 60, κάνει μεγάλο λάθος. Η Διεθνής Κοινοπραξία για την Πολιτική στα Ναρκωτικά, IDPC, προπαγανδίζει την ελεύθερη χρήση ψυχεδελικών ουσιών και υποστηρίζει την ισχυρή πρωτοβουλία για μια «Ψυχεδελική Κοινωνία», που εμφανίστηκε στην Πολωνία[i]. (Υπάρχουν παντού και στην Ελλάδα, αλλά είναι ακόμα στα σπάργανα. Σε λίγο, μόλις ολοκληρωθεί το πρώτο βήμα της δήθεν προστασίας των χρηστών από θανάτους, θα τους δούμε και αυτούς χρηματοδοτημένους. Για την ώρα, δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους).

Το 2006 ένας από τους σοφούς σχεδιαστές της παγκοσμιοποίησης, ο Ζακ Ατταλί, γράφει μια σύντομη ιστορία του μέλλοντος και «προβλέπει» σαν βασικό συστατικό της ψυχαγωγίας των νομάδων του μέλλοντος μας τη χρήση ναρκωτικών μαζί με άλλα εθιστικά εικονικά παιχνίδια:

«Μιμητές, ανέκαθεν, των ανώτερων ιεραρχικά νομάδων, μερικοί από τους εν δυνάμει -εικονικούς- νομάδες θα πυκνώσουν τις τάξεις των καταναλωτών ναρκωτικών: αλκοόλ, κάνναβη, μορφίνη, ηρωίνη, κοκαΐνη, συνθετικά προϊόντα (αμφεταμίνες, μεταμφεταμίνες, έκσταση). Ναρκωτικά χημικά, ηλεκτρονικά, που διανέμονται από "αυτοεπισκευαστές" θα αποτελέσουν προϊόντα μαζικής κατανάλωσης, σ' έναν κόσμο δίχως νόμο και αστυνομία, τα κυριότερα θύματα του οποίου θα είναι οι κατώτεροι ιεραρχικά νομάδες»[ii].

Την «επίσημη» εκκίνηση του «αγώνα» για την ένταξη της χρήσης των ναρκωτικών στα «ατομικά δικαιώματα», όπως τα βλέπει η υπεραυτοκρατορία των εταιρειών, καθώς και την έναρξη της πολιτικής Harm Reduction(Μείωση Βλάβης), που προωθούν σήμερα οι οπαδοί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έκαμε ο γνωστός George Soros με άρθρο στους Financial Times στις 5/5/2014 με τίτλο: «Afutilewarondrugsthatwastesmoneyandwreckslives» (Ένας μάταιος πόλεμος κατά των ναρκωτικών, που σπαταλά χρήματα και καταστρέφει ζωές)[iii].

Δύο ακόμα γνωστά για τα φιλάνθρωπα αισθήματα τους ιδρύματα συμμετέχουν στον κοινό αγώνα για τη διάδοση των ναρκωτικών: Το Ίδρυμα Ford και το Ινστιτούτο για τη Διακυβέρνηση Rockfeller.

Το Ίνστιτούτο Ροκφέλλερ επιτίθεται στο Μεξικό, το οποίο έχει επιτυχίες στον πόλεμο κατά των καρτέλ, ενώ αρνείται πεισματικά να παίξει το παιχνίδι της "Μικρότερης Ζημιάς". Όπως θα δούμε πιο κάτω, ο Τραμπ θέλει να το εντάξει στις χώρες, που υποθάλπτουν την ...τρομοκρατία!

Οι ιθαγενείς του Μοράλες στη Βολιβία ήταν υπέρ της καλλιέργειας της κόκας, αλλά κατά της παρασκευής κοκαΐνης. «Coca Yes, Cocaine No», φώναζαν οι ιθαγενείς καλλιεργητές κόκας. Κι έδιναν μάχη για νόμιμο έλεγχο της παραγωγής. Ο ανηψιός όμως της προσωρινής Προέδρου Jeanine Áñez συνελήφθη το 2017 με 480 κιλά κοκαΐνης. Άραγε, ποιος άλλος θα ωφεληθεί από το πραξικόπημα στη Βολιβία;

Λέτε να είναι οι πολιτικοί, που υπαγορεύουν πολιτικές στα Ιδρύματα - Εταιρείες και όχι το αντίστροφο;

Η ολιγομελής παγκόσμια άρχουσα τάξη είναι ενωμένη, συντονισμένη και αδίστακτη.

Το πλήθος είναι διαιρεμένο, αλλά και γι' αυτό φροντίζουν οι ίδιοι με τις χρηματοδοτήσεις τους. Ο ένας είναι με τους Δημοκρατικούς, ο άλλος με τους Ρεπουμπλικάνους και ο τρίτος φτιάχνει τη νέα ακροδεξιά, αρκεί αυτή να μην είναι ενάντια στο Ισραήλ (Στην Ελλάδα να την ψάξετε ανάμεσα στους Κρανιδιώτη και Βελόπουλο. Ακόμα και η Χ.Α. είχε αρχίσει να ρίχνει νερό στο αντισημιτικό της κρασί, αλλά δεν πρόκανε. Είχε βεβαρημένο παρελθόν ως "η σπορά των ηττημένων του 45". Στην πολιτική, ποτέ δεν είναι αργά).

Και συχνά όλοι είναι με όλους. Ο βασικός χρηματοδότης των Δημοκρατικών Τζωρτζ Σόρος μαζί με την Goldman Sachs διέσωσαν το 2014 τον γαμπρό του Τραμπ, Jared Kushner, από την πτώχευση, βάζοντας κεφάλαια στην real estate επιχείρηση του (Βλέπε βιογραφικό στο Wikipedia).

Εσείς τι ομάδα είστε;

Οι χρηματοδότες

Οργάνωση – ομπρέλα όλων των ΜΚΟ του κόσμου, που ασχολούνται με τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών είναι η International Drug Policy Consortium (Διεθνής Κοινοπραξία για την Πολιτική στα Ναρκωτικά, IDPC)[iv]. Τα μέλη των εγχώριων ΜΚΟ απλώς αντιγράφουν πολιτικές και συνθήματα, που προωθούν οι διεθνείς οργανώσεις.

Η διεθνής κοινοπραξία υπέρ των ναρκωtικών IDPC παρουσιάζει ως βασικούς χρηματοδότες τα “Open Society Foundations” και το “Robert Carr Fund”[v]. To πρώτο είναι το πασίγνωστο εργαλείο χρηματοδότησης, το οποίο έχει ιδρύσει ο Τζωρτζ Σόρος. Η μόνη παρατήρηση, που έχουμε να κάνουμε, είναι ότι το Open Society Foundation έχει γίνει πολλά Foundations. Το Robert Carr Fund περιλαμβάνει στους βασικούς χρηματοδότες της περιόδου 2016-2018 την Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, την Προεδρία των ΗΠΑ, τα Υπουργεία Εξωτερικών της Γερμανίας, Νορβηγίας και Ολλανδίας, το Ίδρυμα Bill και Melida Gates(Μicrosoft) και τον ΟΗΕ[vi].

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, τα κόμματα έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι χρηματοδοτήσεις παραμένουν. Κάποιοι απόρησαν πώς ένα «πατριωτικό» κόμμα, όπως η «Ελληνική(;) Λύση» συνέπλευσε με τον νεοφιλελεύθερο Μητσοτάκη. Απορούν γιατί δεν ξέρουν.

Ο επίσης «πατριώτης» Ντόναλντ Τραμπ, δήθεν μισητός εχθρός των «ανθρωπιστών» και του Σόρος, απελευθέρωσε μεγαλέμπορο, αρχηγό καρτέλ, μετά από τα δάκρυα της ανθρωπίστριας Κιμ Καρντάσιαν [vii]. Κι αυτό, γιατί τούτος ο βαρώνος των ναρκωτικών ήταν γυναίκα και θα ήταν σεξιστική η παραμονή της στη φυλακή, αφού μετανόησε και τώρα αγαπά όλο τον κόσμο. Το υπερσυντηρητικό Cato Institute των αδελφών Cohen, που στη δεκαετία του 70 χρηματοδότησε τα teaparties και πρόσφατα τα "ακροδεξιά", πλην όμως φιλοσιωνιστικά Alt Rights είναι και αυτό υπέρ του «Harm Reducrtion»[viii]. Στο ίδιο μήκος κύματος με τον Βελόπουλο και τον Κικίλια είναι και ο δήθεν συντηρητικός και ακροδεξιός υπουργός αγροτών κ. Βορίδης και πάει λέγοντας.

Ο υπερσυντηρητισμός είναι η άλλη όψη του ίδιου πολιτικού νομίσματος. Χωρίς την αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει δεξιά και αντιστρόφως. Η πραγματική εξουσία βρίσκεται στο χρήμα και κρύβεται πίσω από εικονικές αντιπαραθέσεις.


Οι δικές μας ΜΚΟ και οι χρηματοδότες τους

Αν μη τι άλλο, μπορεί τα κόμματα στην Ελλάδα να μην είναι υποχρεωμένα να αποκαλύπτουν τους χρηματοδότες τους, οι ΜΚΟ, όμως, το κάνουν. Προφανώς το ζητούν οι χρηματοδότες.

Οι υποστηρικτές / χρηματοδότες των ΜΚΟ, που συνέπραξαν ή και υποστηρίζουν τη δημιουργία του ελληνικού δικτύου ομότιμων χρηστών, τη «Μικρότερη Ζημιά» και το «δικαίωμα στη χρήση», παρουσιάζονται πιο κάτω.

Στην οργάνωση «Διογένης» εμφανίζονται σαν υποστηρικτές η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα Open Society Ιδρύματα[ix].

Στην οργάνωση «Θετική Φωνή», μεταξύ πολλών άλλων, εμφανίζονται το Ίδρυμα Νιάρχος, το Ίδρυμα Μποδοσάκη, η Στέγη Onassis, οι φαρμακοβιομηχανίες Roche, AbbVie, Mylan, ELPEN, MSD, GSK(glaxosmithkline), AHF Europe και GILEAD[x].

Την οργάνωση «Κέντρο Ζωής» υποστηρίζουν τα Ιδρύματα Ιωάννη Λάτση, Στ. Νιάρχου, Μποδοσάκη και Μελίνας Μερκούρη, ΜΜΕ και Εκδοτικοί Οίκοι, 4 Πρεσβείες, 3 ΜΚΟ, μεταξύ αυτών η θυγατρική του Open Society, “Αλληλεγγύη, Solidarity Now”, και αριθμός φαρμακοβιομηχανιών, τις οποίες θα βρείτε στην ιστοσελίδα τους στην υποσημείωση [xi].

Η οργάνωση Praksis έχει για υποστηρικτές την τράπεζα JP Morgan, το Citi Foundation της Citibank, την Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, φαρμακοβιομηχανίες, και πολλά άλλα ιδρύματα, οργανισμούς και εταιρείες, τα οποία θα βρείτε στις ιστοσελίδες της[xii].

Η οργάνωση «Προμηθέας», Σύλλογος Ασθενών Ήπατος, μας ενημερώνει ότι υποστηρίζεται από τα Ιδρύματα Νιάρχου, Μποδοσάκη, Open Society, τη ΜΚΟ «Αλληλεγγύη, Solidarity Now» και αρκετές φαρμακοβιομηχανίες[xiii].

Οι ολιγομελείς μη κυβερνητικές οργανώσεις δεν θα είχαν καμία δύναμη και δεν θα επέβαλαν τις απόψεις τους στην πολιτική, αν δεν υπήρχαν οι χρηματοδότες, εταιρείες, ιδρύματα εταιρειών και τράπεζες.


Ο απάνθρωπος ρόλος των ΜΚΟ

Οι εμφανιζόμενοι ως «ανθρωπιστές» και «φιλάνθρωποι» δεν ενοχλούνται από το γεγονός ότι οι χρηματοδότες του εμπλέκονται σε πολέμουwκαι άλλες απάνθρωπες πράξεις. Πρόκειται για ανθρωπιστές ειδικού σκοπού.

Θα άξιζε να ασχοληθούν κάποιοι για την αποκάλυψη όλου αυτού του δικτύου εταιρειών, τραπεζών, ιδρυμάτων, κρατών και διεθνών οργανισμών, ώστε και οι αφελείς άπιστοι να εξάγουν ασφαλές συμπέρασμα για το ποιος κυβερνά τον πλανήτη. Εμείς είμαστε πεισμένοι και από παλαιότερη έρευνα Πανεπιστημίου της Γενεύης ότι ο κόσμος και η πολιτική ελέγχονται από μια χούφτα εταιρείες με επικεφαλής τις τράπεζες[xiv].

Κάποιος που έχει ασχοληθεί με την "ιατρική" Κάνναβη και άλλες φαρμακευτικές εταιρείες έχει βρει ότι πίσω από τους κολοσσούς βρίσκονται πάντα οι ίδιοι θεσμικοί επενδυτές.

Cannabis and Pharmaceuticals. Follow the money. H ανάγνωση του άρθρου έχει πολύ ανθρωπιστική πλάκα.

Φιγουράρουν δεκάδες κολοσσοί μέτοχοι φαρμακευτικών εταιρειών και μεταξύ αυτών η BlackRock των Ρόθτσιλντς, η JP Morgan, η American Bank και λοιπές φιλανθρωπικές συγγενικές εταιρείες. "Είμαστε όλοι μια ωραία ατμόσφαιρα", όπως έλεγε και ο αείμνηστος Ντίνος Ηλιόπουλος. Υλοποιούν τα προγράμματα και τις επενδύσεις τους για την ιατρική κάνναβη και συνάμα ζητούν την απελυθέρωση και της "ψυχαγωγικής", η οποία πέραν όλων των άλλων "κάνει καλό στην υγεία".

Ας το ψάξουν κι άλλοι. Εμείς, πρόχειρα, βρήκαμε ότι ο Donald Rumsfeld, δύο φορές υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, μόνιμος εκπρόσωπος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, γερουσιαστής κλπ, έχει διατελέσει μέλος του Δ.Σ. της φαρμακοβιομηχανίας Gilead Services. Στην κεφαλαιακή της σύνθεση θα συναντήσουμε και τον μεγαλοεπενδυτή Warren Buffet.

Από το ΔΣ της φαρμακευτικής Roche έχει περάσει και ο Christoph Franz, ως μέλος και Πρόεδρος της. Ήταν CEO της Lufthansa, ο οποίος είχε συμβάλει ως βοηθός διευθυντή στην μετατροπή της Lufthansaσε εταιρεία βαρέων φορτίων προς τις αμερικάνικες δυνάμεις στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, το ΄90. Η συνεισφορά του ανταμείφθηκε με την ανάληψη της θέσης CEO.

O Philip Hampton, πρώην πρόεδρος της Royal Bank of Scotland, έχει διατελέσει Πρόεδρος της GSK (GlaxoSmithKline).

H φαρμακευτική Mylan είναι κύριος κατασκευαστής των χημικών που χρησιμοποιούνται ενδοφλέβια για τη θανατική ποινή στις ΗΠΑ.

Πτέραρχοι και λοιπά αποστρατευμένα γεράκια, συμμέτοχοι σε ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς και πολέμους, δεν στενοχωρούν τους ανθρωπιστές των ΜΚΟ, όταν τους βλέπουν να διευθύνουν τους χρηματοδότες τους.

Κανείς από τους χρηματοδοτούμενους δεν στενοχωριέται για την πληθώρα των καταγγελιών και μηνύσεων προς τις φαρμακοβιομηχανίες, για χειραγώγηση φαρμάκων και τιμών, οι οποίες οδήγησαν σε σοβαρές βλάβες και θανάτους ασθενών[xv] .

Ειδικά οι τράπεζες που είναι υπεύθυνες για την τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή, μετά το 2008, και έχουν στηρίξει όλους τους πολέμους, που έλαβαν χώρα στο όνομα του ανθρωπισμού, από τη δεκαετία του ΄90, βρίσκονται σε όλα τα μετοχολόγια.

Όταν μιλά το χρήμα, οι ανθρωπιστικές ευαισθησίες παρακάμπτονται.

Τώρα ξέρετε για ποιο λόγο κυβέρνηση και κόμματα εκτελούν εντολές ολιγομελών ΜΚΟ, που έχουν για κεντρικό σύνθημα «Ο Πόλεμος κατά των Ναρκωτικών απέτυχε. Ο αγώνας για τα δικαιώματα των χρηστών άρχισε» .

Η διαπλοκή χρήματος και πολιτικής και ο πραγματικός ρόλος των ΜΚΟ

Από τα λίγα που είδαμε, οι όροι «ανεξάρτητες εθελοντικές», «μη κυβερνητικές» και «μη κερδοσκοπικές» οργανώσεις είναι απολύτως παραπλανητικές.
Πέρα από τον πολιτικό σκοπό, έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα και στην περίπτωση μας υπηρετούν κυρίως τα κέρδη των φαρμακοβιομηχανιών και των μετόχων τους.
Όταν χρηματοδοτούνται από κράτη, διεθνείς οργανισμούς και πολυεθνικές εταιρείες τι νόημα έχει η έννοια του «μη κυβερνητικού»; Πρόκειται για προωθητές / υποστηρικτές / διαφημιστές εταιρικών προϊόντων. 3
Αν αυτοί οι πλουσιοπάροχα χρηματοδοτημένοι είναι «ανεξάρτητοι», εμείς πώς πρέπει να ονομαστούμε;

Όσο για τον πολιτικό τους σκοπό, δεν τον κρύβουν: Οι ομάδες των πέντε, δέκα, είκοσι ανθρώπων αυτοαποκαλούνται «Κοινωνία των Πολιτών» κι έχουν για σκοπό να αντικαταστήσουν την κοινωνία, εμφανιζόμενοι ψευδώς ως η οργανωμένη μορφή της. Ο όρο αυτός έχει γίνει αποδεκτός από διεθνείς οργανισμούς, κόμματα και κυβερνήσεις.

Η μεταμοντέρνα θεωρητική τους υπόσταση πρωτοεμφανίστηκε το 1991 στη διακήρυξη της Λέσχης της Ρώμης με τίτλο «Η Πρώτη Παγκόσμια Επανάσταση». Σύμφωνα με αυτή, η δημοκρατία και τα κράτη – έθνη έχουν αποτύχει και χρειάζονται διεθνείς οργανισμοί και παγκόσμια – συντονισμένη διακυβέρνηση (Για εταιρείες και τράπεζες δεν λέει τίποτε). Τη δημοκρατική επίφαση σε αυτή την παγκόσμια δήθεν δημοκρατία θα δίνουν οι «εθελοντικές», «μη κερδοσκοπικές», Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (NGO’S).

O Ζακ Ατταλί, ο οποίος έχει τιμηθεί και στην Ελλάδα με το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής, είναι σαφέστερος, για το ρόλο των ΜΚΟ. Το απόσπασμα, που παραθέτουμε, βρίσκεται στο βιβλίο του 2006, που προαναφέραμε [xvi]:

« …ως αντίδραση στις αντιφάσεις της παγκοσμιοποίησης της αγοράς, εταιρίες μη κερδοσκοπικές αλληλοσχετιζόμενες[xvii] θα ασκήσουν μερικές από τις λειτουργίες που τα κράτη δεν θα είναι σε θέση πλέον να καλύπτουν. Οι Μ.Κ.Ο, τα Ιδρύματα του Νότου και του Βορρά αποτελούν ήδη μέρος αυτής της πραγματικότητας. Με τη δημιουργία αποφοίτων και τον εθελοντισμό θα καταλάβουν μεγάλο μέρος της αγοράς, που θα τους χρηματοδοτεί και θα δημιουργήσει μαζί τους κοινές επιχειρήσεις. Από την ύπαρξη τους και μόνο θα γεννηθεί το τρίτο κύμα του μέλλοντος, η υπερ-δημοκρατία, όπου θα δούμε, δημοκρατικοί παγκόσμιοι θεσμοί θα συμβάλλουν στη εξισορρόπηση της υπερ-αυτοκρατορίας».

Με καινούργιες λέξεις και με λογικές αλχημείες, ο Ατταλί περιγράφει με ακρίβεια το προσεχές μέλλον, το οποίο είναι ήδη παρόν, μια και το βιβλίο του ιστορεί τα ερχόμενα ως το 2060. Δεν πρόκειται για πρόβλεψη, αλλά για περιγραφή της υλοποίησης του σχεδίου, στο οποίο έχει συμμετάσχει.

Εύγλωττος είναι ο τίτλος ενός κεφαλαίου στο βιβλίο του Ατταλί για τον κόσμο που μας περιμένει:

La fin de la liberté, au nom de la liberté
(Θα έρθει) ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ , ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ


Κάποιοι δεν φοβούνται πια και λένε την αλήθεια. Θεωρούν μη αναστρέψιμη την κατάσταση, που έχουν φτιάξει. Βασίζονται στο ότι, ελέγχοντας ΟΛΑ τα ΜΜΕ, τέτοιου είδους γραφές δεν θα φτάσουν στους άμεσα ενδιαφερόμενους, που είναι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού.

Το ότι οι ΜΚΟ είναι κομμάτι της αγοράς και όχι κάτι φιλανθρωπικό, μας το λένε και υποστηρικτικές προς αυτές ιστοσελίδες. Μας ενημερώνουν ότι οι ΜΚΟ είναι η «όγδοη οικονομία» στον κόσμο με βάση τους προϋπολογισμούς τους. Επίσης μαθαίνουμε ότι :

«Η Παγκόσμια Τράπεζα όχι μόνο ενθαρρύνει τις κυβερνήσεις των κρατών μελών να συνεργαστούν με ΜΚΟ σε αναπτυξιακά έργα αλλά και να χρηματοδοτήσουν άμεσα τα σχέδια των ΜΚΟ Αναφέρεται ότι από το 1973 έως το 1988 οι ΜΚΟ συμμετείχαν σε περίπου 15 έργα της Παγκόσμιας Τράπεζας ετησίως. Το 1990, ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί σε 89, ή το 40% όλων των νέων έργων που εγκρίθηκαν». Και «Το 1997, εγκεκριμένα έργα της Παγκόσμιας Τράπεζας στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που αφορούσαν ΜΚΟ ήταν: 84% στη Νότια Ασία, 61% στην Αφρική και 60% στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική»[xviii].

Είναι πολλά τα λεφτά, τόσο για εθελοντές των ΜΚΟ, όσο και για πολιτικούς. Ας μη ξεχνάμε ότι μια χούφτα άνθρωποι, που ελέγχουν τις μεγάλες εταιρείες, κρατούν στα χέρια τους πάνω από τον μισό πλούτο τη ανθρωπότητας. Οι δε τράπεζες, που μπορούν να δημιουργούν χρήμα εκ του μηδενός, χρεώνοντας όλο τον πλανήτη με τόκους του κοπανισμένου αέρα τους, έχουν όσο χρήμα χρειάζονται.

Εσείς μπορείτε να συνεχίσετε να νομίζετε ότι όλοι αυτοί εργάζονται για το καλό μας.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΥΛΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, ΠΟΥ, ΕΠΙΣΗΜΩΣ, ΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΣΙΜΟΙ ΕΩΣ ΚΑΙ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ, ΕΝΩ ΣΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΛΑΘΡΕΜΠΟΡΩΝ ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΒΑΡΕΙΑ ΠΛΗΓΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΒΑΡΩΝΟΥΣ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ. ΣΤΗ ΔΕ ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ, ΟΠΟΥ Ο "ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ 4 ΧΡΟΝΙΑ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ. (Και δεν ξέρουν γιατί! Η μάχη τώρα στην Ουρουγουάη γίνεται ανάμεσα σε νόμιμους και παράνομους εμπόρους, για τη φορολογία. Κανένα φτωχός, πρώην αντάρτης, δεν γίνεται Πρόεδρος, χωρίς ανταλλάγματα).

Με άλλα λόγια, οι "παλιές" μέθοδοι δεν ήταν και τόσο αποτυχημένες και κανένα πόλεμος δεν χάνεται, αν δεν θέλεις να χαθεί. Την ώρα, που στο Μεξικό σημειώνονται επιτυχίες της δίωξης (σύλληψη του βαρώνου Τσάπο κλπ), ο Τραμπ σκέφτεται να κατατάξει τη χώρα στις "τρομοκρατικές", για να εισβάλει όποτε θέλει, λόγω των καρτέλ.

ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ, ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ: ΜΕ ΤΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΧΡΗΣΤΩΝ, ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ.

Προστατέψτε τα παιδιά.

Οι "ανθρωπιστικές" ΜΚΟ δεν είναι τίποτε περισσότερο από θυγατρικές των πολυεθνικών.

Αν η κοινωνία δεν οργανωθεί σε κοινότητες, οι ΜΚΟ των εταιρειών θα παριστάνουν τους εκπροσώπους μας σε ένα κόσμο, δίχως ελευθερία και δημοκρατία. Θα πληρώνουμε ακόμα πιο ακριβά απ΄ό,τι σήμερα τις παροχές των μαύρων υπηρεσιών τους. 


ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

(Τα προηγούμενα 3 άρθρα για τα ναρκωτικά, εδώ).

Η εικόνα είναι του Δον ΨΥΧΩΤΗ

πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Πηγή: https://www.fractalart.gr/neosystato-elliniko-vasileio-c/
της Φωτεινής Μαστρογιάννη


Σε κάποια κείμενα διαβάζουμε ότι ένα από τα προβλήματα της σύγχρονης οικονομικής και πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας είναι η ανυπαρξία μίας πραγματικής ελληνικής αστικής τάξης.

Είναι όμως έτσι; Ας κάνουμε μία πολύ σύντομη ιστορική αναφορά για τον 18ο και 19 αι. σταχυολογώντας κάποια δεδομένα.

Στην περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η ελληνική αστική τάξη ήταν η πρώτη στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο και λειτουργούσε ως γέφυρα μεταξύ τηςΕυρώπης και της Ασίας.

Ο Χομπσμπάουν έγραψε ότι η πλειονότητα των Ελλήνων έμοιαζε με τις άλλες στρατιωτικές και αγροτικές φυλές των Βαλκανίων. Ωστόσο, ένα μέρος των Ελλήνων ήταν διεθνοποιημένο με εμπορικές δραστηριότητες τόσο εντός όσο και εκτός της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η γλώσσα της Ορθοδόξου εκκλησίας, μία εκκλησία στην οποία ανήκε η πλειοψηφία των Βαλκανικών λαών, ήταν η Ελληνική και Έλληνες βρίσκονταν επικεφαλής της αρχίζοντας από τον Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως. Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι ήταν κυβερνήτες των Παραδουνάβιων ηγεμονιών (σημερινή Ρουμανία). Οι μορφωμένες και με εμπορική δραστηριότητα τάξεις των Βαλκανίων και της Μαύρης Θάλασσα όποια και εάν ήταν η εθνική τους καταγωγή είχαν εξελληνισθεί λόγω της φύσης των δραστηριοτήτων τους.

Τη σημασία της γλώσσας αλλά και της Εκκλησίας τονίζει και ο στρατηγός Ν. Κασομούλης ο οποίος γράφει χαρακτηριστικά στα «Απομνημονεύματά» του. «Ἡ ἑλληνική γλῶσσα, ὁ χαρακτήρ καὶ τὰ ἔθιμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, μετά τὴν πτῶσιντοῦ βασιλείου μας, ἐδιατηρήθησαν ὑπό τὴν ἐπαγρύπνησιν τοῦ Κλήρου μας καὶ τῶνδιαφόρων πεπαιδευμένων τοῦ Ἔθνους μας καὶ διά τῆς κοινῆς εὐλαβείας πρὸς τὴν ἁγίαν ἡμῶν Θρησκείαν».

Για να επανέρθουμε όμως στην ελληνική αστική τάξη παρατηρούμε ότι ήταν διεθνής και ότι σχετίζονταν στενά οικονομικά με τη Δύση. Συνεπώς τα κεφάλαιά της παράγονταν στο εξωτερικό και μεταφέρονταν στην Ελλάδα.


Η οικονομία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν κλειστή ωστόσο κατά τη διάρκεια του 18ου αι. επιτράπηκαν κάποιες δραστηριότητες τις οποίες ανέλαβαν οι Έλληνες και αυτές ήταν κυρίως η ναυτιλία και το εμπόριο. Στα μέσα του 18ου αιώνα εμφανίσθηκαν και οι πρώτες ελληνικές εταιρίες οι οποίες όχι μόνο δεν εξαρτώνταν από ξένες αλλά αντίθετα τις αντικατέστησαν. Οι Έλληνες έμποροι έλεγχαν το μεγαλύτερο μέρος του εξωτερικού εμπορίου των Οθωμανών ενώ μέχρι το τέλος του 18ου αι. το 75% του εξωτερικού εμπορίου ελέγχονταν από τους Έλληνες, ενώ την ίδια περίοδο οι Έλληνες είχαν το μεγαλύτερο μερίδιο στο εμπόριο της Μασσαλίας, δημιουργούσαν υποκαταστήματα στα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της Δυτικής Ευρώπης βλ. Βιέννη, Τεργέστη κτλ ενώ ταυτόχρονα επένδυαν και στο Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

Το δεύτερο μισό του 18ου αι. και καθ’όλη τη διάρκεια του 19ου οι Ελληνες έμποροι της διασποράς έδωσαν σημαντικά κεφάλαια για την ανάπτυξη της παιδείας αλλά και για άλλους φιλανθρωπικούς λόγους με στόχο την ενδυνάμωση του νέου ελληνικού κράτους. Τα κεφάλαια αυτά είχαν κατατεθεί στις τράπεζες της Μόσχας, της Οδησσού, της Νίζνας και της Βιέννης.

Στην ελληνική αστική τάξη του 18ου αι. ανήκαν λοιπόν οι έμποροι και οι βιοτέχνες ενώ μετά την επανάσταση στο νέο ελληνικό κράτος πέραν των εμπόρων και των βιοτεχνών μέρος της νέας αστικής τάξης ήταν και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Η τάξη αυτή ήρθεσε σύγκρουση με τους προύχοντες όσον αφορά τη νομή της εξουσίας.

Η αστική τάξη της Ελλάδας ήταν διακριτή και στο νέο ελληνικό κράτος και μέσω των κατοικιών της.

Η Αθήνα σήμερον είναι αγνώριστος, ενώ προ ετών ήτο χωρίον. […] Αι Αθήναι έχουσι οικοδομήματα καλά, αριστουργήματα τόσα, όσα εις όλο το Παρίσι παρόμοια δεν απαντά τις. […] Μονοκατοικίαι κομψαί όπως αι εν Αθήναις είναι σπάνιαι.(εφημερίδα Ακρόπολις, 17/2/1898)

Η επίδραση της τάξης αυτής τον 19 αι. φαίνεται και στην πεζογραφία η οποία εξελίσσεται σε μυθιστορηματική και αποτελεί τη λογοτεχνική της έκφραση.

Όπως προανέφερα, η ιστορική αυτή αναφορά είναι ιδιαίτερα σύντομη και υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για το θέμα αυτό για όποιον ενδιαφέρεται. Προφανώς υπάρχει συνέχεια της τάξης αυτής και των χαρακτηριστικών της αλλά δεν αποτελεί αντικείμενο του σύντομου αυτού κειμένου που στόχος του δεν είναι η κριτική και πλήρης απεικόνιση της τάξης αυτής αλλά η απόρριψη του ισχυρισμού περί ανυπαρξίας της.


Πηγές

Αληγιζάκης, Α. 2018. Πολιτική, ιδεολογία, κοινωνία, πνευματική κίνηση και οικονομία στο νεοσύστατο ελληνικό βασίλειο κατά την περίοδο (1832-1897) Γ’ ΜΕΡΟΣ. Διαθέσιμο στο: https://www.fractalart.gr/neosystato-elliniko-vasileio-c/

Βερναρδάκης, Α.Ν.1990. Περί του εν Ελλάδι εμπορίου. Αθήνα: Βιβλιοπωλείου Δ.Ν. Καραβία.
Διαμαντή,A. 2013. Έθνος και Θεσμοί στα Χρόνια της Τουρκοκρατίας, Αθήνα: Εναλλακτικές Εκδόσεις, σελ. 154.

Hobsbawn, J.E.1992. Η εποχή των επαναστάσεων 1789-1848. Αθήνα: Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τράπεζας (ΜΙΕΤ).

Κουτουξιάδου, Α. 2007. Εθνική ευεργεσία και νεοελληνική εκπαίδευση. Διαθέσιμο στο: http://www.apostolikidiakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/category_lib/Afieromata/Eikosiena/text1821/%CE%95%CE%98%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%97%20%CE%95%CE%A5%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%95%CE%A3%CE%99%CE%91%20%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%9D%CE%95%CE%9F%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%97%20%CE%95%CE%9A%CE%A0%CE%91%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A5%CE%A3%CE%97%20(1830-1913),%20%CE%91%CE%99%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%9D%CE%97%CE%A3%20%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%9E%CE%99%CE%91%CE%94%CE%9F%CE%A5.pdf

Μαυρουδέας, Σ. 2011. “Στάδια της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα. Eίναι εν εξελίξει ένα νέο στάδιο της σήμερα;” Διαθέσιμο στο: https://stavrosmavroudeas.wordpress.com/2011/07/03/%E2%80%9C%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%80%CF%84%CF%85%CE%BE%CE%B7/

Μηλιός, Γ. 2000. Ο Ελληνικός κοινωνικός μετασχηματισμός. Από τον επεκτατισμό στην κοινωνική ανάπτυξη. Διαθέσιμο στο: http://users.ntua.gr/jmilios/Ell_Koin_Sxim_a.pdf

Μπαμπανάσης, Σ. 1985. Ιδιομορφίες της Ανάπτυξης στη Νότια Ευρώπη. Αθήνα: Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών.
Πατρώνης, Β. 2015.Ελληνική Οικονομική Ιστορία. Οικονομία, Κοινωνία και Κράτος στην Ελλάδα (18ος – 20ος αι.). Διαθέσιμο στο:
https://repository.kallipos.gr/bitstream/11419/1700/4/00_master_document.pdf



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Αυτό που συμβαίνει με τα ελληνοτουρκικά την τελευταία περίοδο δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Η τουρκική στρατηγική μορφοποιείται πολύ πιο συγκεκριμένα με βάση την αρχή ότι οι διακρατικές σχέσεις διαμορφώνονται με όρους ισχύος. Το διεθνές δίκαιο που διαμορφώνεται με τη συνέργεια των κρατών για να υπάρχει μια σχετική διεθνής τάξη, το επικαλούνται οι ασθενέστεροι, αλλά παραμερίζεται από τους ισχυρούς. Επομένως το ζήτημα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έχει να κάνει με σχέσεις δύναμης.

Εν προκειμένω, η Τουρκία δεν επιδιώκει μόνο τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό είναι ένα νέο ζήτημα που έχει επισυναφθεί στο “πακέτο” της τουρκικής στρατηγικής έναντι της Ελλάδας. Πριν από αυτό αξίωνε τον έλεγχο του μισού Αιγαίου, προκειμένου –όπως έλεγε– να διαφυλάξει την ασφάλεια της Τουρκίας από τις απειλές που προέρχονταν από τη Δύση. Στην πραγματικότητα, η Τουρκία επιδιώκει την ανάδειξή της σε μείζονα περιφερειακή δύναμη και επιχειρεί να δημιουργήσει έναν εξωτερικό ζωτικό χώρο.
Η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης δημιουργεί εκ των πραγμάτων τετελεσμένο. Είναι μια προσημείωση της Τουρκίας επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, παρότι κινείται έξω από τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου. Στηρίζεται, όμως, στην ισχύ. Επομένως, το κρίσιμο ερώτημα αφορά την Ελλάδα: είναι διατεθειμένη να θεωρήσει ότι η βούληση της Τουρκίας αποτελεί για αυτήν τετελεσμένο ή όχι; Σε ποιον βαθμό έχει τη θέληση και τη δύναμη να επιτύχει την ανάσχεση των τουρκικών επιδιώξεων;
Η Άγκυρα δεν επιδιώκει γενικό πόλεμο με την Ελλάδα. Στόχος της είναι να εξαναγκάσει την Αθήνα να διαπραγματευθεί επί των δικών της κυριαρχικών δικαιωμάτων, εντέλει επί της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. Η Τουρκία προσπαθεί να επιτύχει τους στόχους της χωρίς να πέσει τουφεκιά. Έχει πεισθεί, άλλωστε, ότι μπορεί να το επιτύχει.
Με τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922) και έως τα Ίμια (1996) έχει δημιουργήσει βεβαρημένο ιστορικό στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, έχει κερδίσει πόντους σε βάρος του Ελληνισμού. Σήμερα, η Άγκυρα προετοιμάζει το έδαφος για να εξαναγκάσει την Ελλάδα να οδηγηθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Πουθενά η άρχουσα τάξη

Οι επόμενες διαπραγματεύσεις θα έχουν μενού τη διευθέτηση των μονομερών επεκτατικών διεκδικήσεων της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας. Όμως, η δύσκολη σημερινή κατάσταση δεν συνιστά ζήτημα που σχετίζεται αποκλειστικά με την Τουρκία. Συνιστά και εσωτερικό πρόβλημα της Ελλάδας, συγκεκριμένα της ελληνικής άρχουσας τάξης, όλων των πεδίων της, με αιχμή του δόρατος την πολιτική τάξη. Στο ερώτημα εάν η άρχουσα τάξη είναι διατεθειμένη να αναλάβει τις ευθύνες της και να υπερασπιστεί τη χώρα η απάντηση είναι ότι η ιστορία της δεν το επιβεβαιώνει.
Πρόσφατα είδαμε άρθρο του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, ενδεικτικό αυτής της νοοτροπίας. Δεν είναι, άλλωστε, ο μόνος που κινείται σ’ αυτό το μήκος κύματος. Έχουμε και πολλούς άλλους, οι οποίοι δημόσια καλλιεργούν το έδαφος και προετοιμάζουν το κλίμα για εθνικές υποχωρήσεις. Θυμάστε τη δήλωση του πρώην υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, με την οποία χαρακτήρισε τους Έλληνες «μοναχοφάηδες».
Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις είναι πάρα πολλοί στους κόλπους της άρχουσας τάξης που λένε ότι οφείλουμε να εκχωρήσουμε στην Τουρκία μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας για να ησυχάσουμε. Η πολιτική τάξη έχει ενθυλακώσει την αντίληψη της συνθηκολόγησης έναντι της Τουρκίας.
Όταν δημόσια δηλώνει ένας Έλληνας αξιωματούχος ή μη την αδυναμία του, τον φόβο του απέναντι στον άλλον, στο βάθος δηλώνει τη βούλησή του να μην σφυρηλατήσει την αντίσταση της Ελλάδας απέναντι στις επεκτατικές επιδιώξεις της Τουρκίας. Με άλλα λόγια, σημαίνει ότι ήδη μέσα του έχει αποφασίσει να παραδώσει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην Άγκυρα.

Ελληνική άρχουσα τάξη αντιμέτωπη με την κοινωνία

Η ελληνική πολιτική ηγεσία (η σημερινή και οι προηγούμενες) αναγγέλλει την παράδοση συμφερόντων της χώρας χωρίς καν να διαπραγματευτεί. Το είδαμε αυτό στην περίπτωση των Σκοπίων και πιο πριν των Ιμίων, το βλέπουμε και τώρα. Μιλάνε τώρα Έλληνες πολιτικοί, μεγαλοεπιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι για συνεκμετάλλευση, η οποία ισοδυναμεί στην πράξη με μια άκρως επικίνδυνη εκχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, χωρίς καν να μπουν σε διαδικασία διαπραγμάτευσης! Εκτός κι αν έχουν συμφωνήσει και δεν το ομολογούν.
Ο φόβος της ελληνικής πολιτικής τάξης είναι ότι εάν ομολογήσουν τον σκοπό τους, θα έρθουν αντιμέτωποι με την ελληνική κοινωνία. Τώρα την έχουν σε ύπνωση. Η πρόσφατη παρέμβαση του Κώστα Σημίτη μας θυμίζει ότι το “πνεύμα” του κυριαρχεί σε όλο το φάσμα της πολιτικής τάξης. Είναι αυτός ο οποίος έδωσε δείγμα γραφής για τον τρόπο με τον οποίο γίνονται αντιληπτές οι ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Η υπόθεση των Ιμίων δεν είναι υπόθεση μιας βραχονησίδας, είναι πολύ γενικότερο ζήτημα με κρίσιμες επιπτώσεις στην ίδια την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Όταν λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι θεωρούν ότι έπραξαν το καθήκον τους απέναντι στο εθνικό συμφέρον, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά...


πηγή, το είδαμε εδώ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Διαβάζουμε στο Τοπικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων (ΤοΣΔΑ) ενός νησιωτικού Δήμου για την κομποστοποίηση με μηχανικούς κομποστοποιητές:

«Για την κομποστοποίηση μικρών ποσοτήτων βιοαποβλήτων σε ξενοδοχεία ή στρατόπεδα ή ακόμα και γειτονιές είναι η επιτόπου κομποστοποίηση με μηχανικούς κομποστοποιητές. Εγκαθίστανται σε πάρκα ή κοινόχρηστους χώρους και έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε αυτούς οι πολίτες.

Οι μηχανικοί κομποστοποιητές έχουν σχήμα κλειστού κοντέινερ, στο οποίο τροφοδοτούμε τα βιοδιασπώμενα υλικά. Στους μηχανικούς κομποστοποιητές ενσωματώνεται η αυτοματοποιημένη μίξη και ανάδευση καθώς και ο έλεγχος μέσω πίνακα ελέγχου. Έχουν την ικανότητα να δέχονται για κομποστοποίηση από 300 κιλά μέχρι και 1.500 κιλά ανά ημέρα βιαποδομήσιμα υλικά, ανάλογα με τις διαστάσεις και το μοντέλο. Μερικά μοντέλα έχουν ενσωματωμένο κλαδοτεμαχιστή.

Η κομποστοποίηση γίνεται είτε ανά παρτίδες, είτε με συνεχή ροή τροφοδοσίας υλικών. Με τη διαδικασία συνεχούς ροής, τα βιοαποδομήσιμα υλικά προστίθενται συνεχώς στο ένα άκρο και το έτοιμο κομπόστ εκκενώνεται από το άλλο άκρο. Η ανάμιξη του κομπόστ ρυθμίζεται από τον πίνακα χειρισμού – ελέγχου πάνω στην εξωτερική επιφάνεια του κομποστοποιητή με εύκολη πρόσβαση από τον οποίο ελέγχεται επίσης η θερμοκρασία και η περιεκτικότητα σε υγρασία.

Μόλις ο ενεργός κύκλος κομποστοποίησης ολοκληρωθεί (περίπου 3 εβδομάδες), το υλικό εκκενώνεται ως ώριμο κομπόστ από την πόρτα εκκένωσης του κομποστοποιητή. Το κομπόστ στην συνέχεια πρέπει να ωριμάσει σε ανοιχτό χώρο για 1-2 μήνες. Τα υλικά που τροφοδοτούν τον κομποστοποιητή θα πρέπει να μην έχουν προσμίξεις από πλαστικά, μέταλλα, γυαλιά ή άλλα μη βιοδιασπώμενα υλικά και να αναμιγνύονται με θρυμματισμένα κλαδιά για την επίτευξη του σωστού λόγου N/C (αζώτου προς άνθρακα).

Ένας μηχανικός κομποστοποιητής με ετήσια δυναμικότητα έως 400 tn/έτος έχει κόστος 130.000 € +ΦΠΑ 22.100 = 152.100 € περίπου. Ένας μικρός μηχανικός κομποστοποιητής μέσα σε container με ετήσια δυναμικότητα έως 20 tn έχει κόστος περίπου 40.000 € συμπεριλαμβανομένου και του container εγκατάστασης.

Για την εγκατάσταση ενός μηχανικού κομποστοποιητή δεν απαιτείται περιβαλλοντική αδειοδότηση, εφόσον η ποσότητα είναι μικρότερη από 1 τόνο την ημέρα σύμφωνα με την ΚΥΑ 1958 ΦΕΚ 21 Β, 13/1/2012 με την κατάταξη έργων και την ΚΥΑ 37674 ΦΕΚ2471 Β 10/8/2016, που τροποποιεί και κωδικοποιεί την προηγούμενη».

Και τώρα στα δικά μας. 
Ο Δήμος Λαμίας έχει τέσσερις τέτοιους μηχανικούς κομποστοποιητές / κοντέινερ. Τους προμηθεύτηκε πριν εννιά χρόνια περίπου. Τους εγκατέστησε και ποτέ δεν τους λειτούργησε, χωρίς να δοθεί κάποια εξήγηση. Έχουμε αναφερθεί σ’ αυτό πολλές φορές. Αντικειμενικά είναι ένα οικονομικό σκάνδαλο, τη στιγμή που δαπανήθηκαν αρκετά χρήματα. Βέβαια κάποια φορά ο τότε δήμαρχος είπε το αμίμητο: «Μέσα από χρήματα από ευρωπαϊκό πρόγραμμα, χωρίς να επιβαρύνουμε τους δημότες μας… έχουμε προμηθευτεί τέσσερις κομποστοποιητές…» λες και τα ευρωπαϊκά χρήματα δεν είναι των δημοτών. Το ίδιο επανέλαβε και στο Δημοτικό Συμβούλιο… Περιμένουμε την αξιοποίησή τους από τη νέα δημοτική αρχή με όποιον τρόπο θεωρεί πρόσφορο. Διαφορετικά πρέπει να πάνε για σκραπ και να απελευθερωθούν οι χώροι που καταλαμβάνουν. Είναι αρκετά τα εννιά χρόνια…
Χαρακτηριστικό είναι ότι ένας από αυτούς είναι τοποθετημένος έξω από το Νεκροταφείο στα Βόρεια Καλύβια. Κάποιοι από τους κατοίκους της περιοχής, επειδή ξέρουν ότι εγώ υποστηρίζω τα συστήματα ανακύκλωσης και κομποστοποίησης, θεωρούν ότι το κοντέινερ το έχω τοποθετήσει εγώ εκεί∙ και με θεωρούν υπεύθυνο, που καταλαμβάνει ένα σημαντικό χώρο στην είσοδο του Νεκροταφείου. Άντε να τους εξηγήσεις τι ακριβώς συμβαίνει…

Λαμία, Γενάρης 2020
Στέφανος Σταμέλλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Pepe Escobar. Comité Valmy, 4 janvier 2020
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Δεν μπορούσε να γίνει πρόκληση πιο απρόοπτη εναντίον του Ιράν από αυτό που έγινε το Σάββατο στην Βαγδάτη. Μικρή σημασία έχει ποιος έδωσε το πράσινο φως για την δολοφονία από τις ΗΠΑ του συγκεκριμένου στόχου, του Διοικητή των δυνάμεων Al-Qods (Ιερουσαλήμ), Στρατηγού Κασέμ Σολεϊμανί και του Υποδιοικητή της Σιιτικής Πολιτοφυλακής του Ιράκ, Αμπού Μαχντί αλ Μουχαντίς.

Πρόκειται για μια πράξη πολέμου. Μονόπλευρη, απρόκλητη, και παράνομη.

Ίσως την διαταγή να έδωσε ο Πρόεδρος Τραμπ. ΄Η μπορεί το αμερικανικό βαθύ κράτος να τον διέταξε να δώσει την εντολή.

Κατά τις καλύτερες πηγές μου πληροφοριών στην Νότιο- Ανατολική Ασία , «οι Ισραηλινοί έδωσαν στις ΗΠΑ τις συντεταγμένες για την δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί, επειδή ήθελαν να αποφύγουν να υποστούν αυτοί τις συνέπειες».

Δεν έχει σημασία ότι ο Τραμπ και το βαθύ κράτος είναι σε πόλεμο. Μια από τις ελάχιστες μονομανίες που τους ενώνουν είναι η μόνιμη σύγκρουση με το Ιράν –που το Πεντάγωνο χαρακτηρίζει ως μιαν από τις πέντε κύριες απειλές κατά των ΗΠΑ, σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με την Ρωσία και την Κίνα.

Αλλά δεν μπορούσε να υπάρξει πρόκληση πιο απροσδόκητη κατά του Ιράν -μέσα στον μακρύ κατάλογο των κυρώσεων και των προκλήσεων- από αυτό που συνέβη στην Βαγδάτη. Το Ιράκ είναι τώρα πεδίο μάχης ενός πολέμου πληρεξουσίων εναντίον του Ιράν, που μπορεί να εξελιχθεί σε θερμό πόλεμο, με συντριπτικές συνέπειες.

Το ξέραμε πως αυτό επρόκειτο να συμβεί. Υπήρχαν πολλοί βρυχηθμοί στα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης από παλαιούς υπεύθυνους της άμυνας και της Μοσάντ. Υπήρχαν και απερίφραστες απειλές του Πενταγώνου. Το είχα συζητήσει λεπτομερειακά την περασμένη εβδομάδα με τον Βρετανό αναλυτή και πρώην διπλωμάτη Alastair Crooke, που ήταν εξαιρετικά ανήσυχος. Είχα λάβει ανησυχητικά μηνύματα από το Ιράν. Η αναπόφευκτη κλιμάκωση της Ουάσιγκτον συζητιόταν ως και το βράδυ της Πέμπτης εδώ στο Παλέρμο. Η Σικελία (έδρα αμερικανικών βάσεων )είναι -ας σημειωθεί παρενθετικά- AMGOT , στην γλώσσα των Αμερικανών στρατηγών: Περιοχή Κατεχόμενη από την Αμερικανική Κυβέρνηση.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο είναι προβλέψιμα τα έργα του ασύγκριτου και αναντικατάστατου κράτους. Ο Τραμπ είναι στριμωγμένος με απειλή για καθαίρεση. Ο Νετανιάχου κατηγορούμενος και υπόδικος. Τίποτα πιο σωτήριο από μιαν εξωτερική «απειλή» για να συσπειρώσει τις εσωτερικές δυνάμεις. Ο Ανώτατος Ηγέτης (του Ιράν), Αγιατολαχ Χαμενέϊ, έχει γνώση τέτοιων περίπλοκων καταστάσεων. Δεν είναι περίεργο πως αμέσως ανήγγειλε πως θα υπάρξει επιστροφή της φωτιάς: «Μια σκληρή εκδίκηση περιμένει τους εγκληματίες που έχουν στα χέρια τους το αίμα του και το αίμα των άλλων μαρτύρων». Περιμένετε να είναι πολύ οδυνηρό.

Επιστροφή της φωτιάς με χίλια χτυπήματα

Είχα συναντήσει τον Μουχαντίς στην Βαγδάτη πριν δύο χρόνια –όπως και πολλά άλλα μέλη της Σιιτικής Πολιτοφυλακής Hashd al-Shaabi. Το Βαθύ Κράτος(των ΗΠΑ) είναι κυριολεκτικά τρομοκρατημένο, επειδή πρόκειται εδώ για μιαν οργάνωση της βάσης, που εξελίσσεται σε ένα νέο Εσμπολά, εξ ίσου ισχυρό. Και έχει την πλήρη υποστήριξη του Μεγάλου Αγιατολάχ Σιστανί, ανώτατης θρησκευτικής αρχής στο Ιράκ, που απολαμβάνει τον γενικό σεβασμό.

Η αμερικανική επίθεση στόχευε λοιπόν και τον Σιστανί –αν και η πολιτοφυλακή δρα υπό τις εντολές του πρωθυπουργού του Ιράκ Αμπντέλ Χαμπντί. Πρόκειται για ένα μεγάλο στρατηγικό λάθος που δεν μπορεί να έγινε παρά από ερασιτέχνες.

Ο Στρατηγός Σολεϊμανί ασφαλώς ταπείνωσε ολόκληρο το Βαθύ Κράτος, πολλές φορές και θα μπορούσε να τους φάει για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό γεύμα στην στρατηγική. Ο Σολεϊμανί ήταν αυτός που νίκησε το «Ισλαμικό Κράτος» στο Ιράκ και όχι οι ΗΠΑ με τους βομβαρδισμούς ισοπέδωσης πόλεων. Ο Σολεϊμανί είναι ένας υπέρ-ήρωας, μυθικού σχεδόν αναστήματος για λεγεώνες νέων παρτιζάνων του Εσμπολά, των Χούτις της Υεμένης, όλων των ρευμάτων αντίστασης στο Ιράκ και στην Συρία, της Ισλαμικής Τζιχάντ στην Παλαιστίνη και σε όλα τα πλάτη της Νότιας Αφρικής, τη Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.

Δεν υπάρχει πραγματικά κανένας τρόπος για να διατηρήσουν οι ΗΠΑ στρατό στο Ιράκ, εκτός εάν το έθνος ανακαταληφθεί μετά από ένα λουτρό αίματος. Και ξεχάστε την «ασφάλεια»: Καμιά επίσημη αυτοκρατορική υπηρεσία, η αυτοκρατορική στρατιωτική παρουσία δεν είναι τώρα ασφαλής, πουθενά, στην Μέση Ανατολή, στην Μεσοποταμία, και στον Περσικό Κόλπο.

Το μόνο αγαθό αποτέλεσμα αυτού του μείζονος στρατηγικού λάθους κήρυξης πολέμου θα μπορούσε να είναι ότι θα αποδειχτεί το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του κεφαλαίου Αυτοκρατορία Αμερικανικών Βάσεων Νότιο-Δυτικής Ασίας.


Βραχυπρόθεσμα, η Τεχεράνη θα είναι εξαιρετικά προσεκτική στην ανταπόδοσή της. Μια ένδειξη των –οδυνηρών- γεγονότων που θα έρθουν: Θα είναι η επιστροφή της φωτιάς με χίλια χτυπήματα. Όπως χτυπήματα στο πλαίσιο –και στην νοοτροπία- της μοναδικής υπεροχής, εκεί που πράγματι πονάει περισσότερο. ΄Ετσι είναι που αρχίζουν τα χρόνια τα τρελά και λυσσασμένα: Με την εξαπόλυση των αλαφιασμένων σκύλων του πολέμου.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Καθημερινή 23-12-19: Έρχονται στην Αθήνα 2 Ιανουαρίου 2020 για να υπογραφεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη Νίκο Αναστασιάδη και Μπέντζαμιν Νατανιάχου η διακρατική συμφωνία για τον αγωγό EAST MED

Σαν Έλληνας νιώθω υπερήφανος (λίγο πράγμα το έχεις) και εάν με την βοήθεια του Θεού το έργο πραγματοποιηθεί θα είμαι ο πρώτος που θα επενδύσω χρήματα.

Αλλά ?

Αλλά είμαι από γέννα πολύ συντηρητικός σαν τον μαραγκό δυο φορές μετράει και μια κόβει. Κοιτάζω The facts and no't the myths.

Peter Triantafyllos
28-12-19 Toronto

Και το ερώτημά μου είναι:

Ερώτημα 1ον:
Που θα βρεθούν τα χρήματα για ένα έργο σαν αυτό ? Άκουσα έναν αριθμό περίπου 7.5 δις Δολάρια . Αυτά τα έργα από διάφορες καταστάσεις μέχρι να τελειώσουν η τιμή τους διπλασιάζεται. Πόσο μάλλον εάν ο εργολάβος είναι Έλληνας σίγουρα θα τριπλασιαστεί.

Ερώτημα 2ον Που θα βρουν το αέριο ?
Yes . Που θα βρουν το αέριο ? Οι δικές μου πληροφορίες από ότι ακούω και διαβάζω από έγκυρους αναλυτές (proven reserves ) Αποδεδειγμένα αποθέματα (κοιτάσματα ) Νότια της Κύπρου ήταν πριν ένα χρόνο περίπου 150 τριλιον c.m.μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Και κάποια τριλιον στο οικόπεδο της Αιγύπτου η οποία Αίγυπτος δεν ενδιαφέρεται για αγωγό διότι το δικό της αέριο το υγροποιεί.

Τώρα έχουμε 150 τριλιον c.m.αέριο μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Και τα 100 τριλιον είναι στο οικόπεδο του Ισραήλ. Η Κύπρος είχε πέρυσι πριν ένα χρόνο 50 τριλιον c.m.αέριο. Η Ευρώπη καταναλώνει 50 τριλιον αέριο το χρόνο. Άρα η Κύπρος έχει αέριο να προμηθεύει την Ευρώπη για ένα χρόνο.

Κάποιος θα αναρωτηθεί ? Υπάρχουν και τα Ελληνικά. Ποιά Ελληνικά ?
Ο καλός καθηγητής κ. Θεόδωρος Τσακίρης γράφει στην Καθημερινή 23-12-19 για την Ελληνική υφαλοκρηπίδα μεταξύ Μεγίστης - Ρόδου - και Ξερόκαμπου Λασιθίου ότι είναι η πλέον ανεξερεύνητη από άποψη σεισμογραφικών ερευνών περιοχή της Ευρώπης.
Αρα ο διακυβερνώμενος πλούτος είναι άγνωστος.!!!

Πολλοί θα αναρωτηθούν . Και τώρα τι κάνουμε ?
Κάλλιστα μπορούμε να σκεπτόμαστε σαν τον Καραγκιόζη.
ΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ?
ΑΝ ΒΡΟΥΜΕ ?
Ναι αλλά οι επαγγελματίες επενδυτές δεν συμβιβάζονται με καραγκιοζιλίκια. Θέλουν facts. Ένα τέτοιο έργο χρειάζεται εγγυήσεις από της χώρες ή εταιρείες ότι θα προμηθεύουν αέριο το λιγότερο για 50 χρόνια.

Ερώτημα 3ον Τιμή ... Κόστος ?
Πόσο θα κοστίζει να βγει το Ελληνικό η Κυπριακό αέριο από τη θάλασσα ? Θα είναι ανταγωνιστικό ? Δεν ξέρω . Αλλά ξέρω ότι το κάθε γεωτρύπανο κοστίζει από 5 χιλιάδες μέχρι 5 εκατομμύρια την ημέρα.. Dollars !!!

Τώρα έχουμε και τους ανταγωνιστές. Χώρες με ιστορία και πλούσια παραγωγή.
Όπως το Ιράν με αποδεδειγμένα αποθέματα 600 τριλιον.
Το Αζερμπαϊτζάν με 700 τριλιον
Το Κουβέιτ με 800 τριλιον
Το Κατάρ με 1 τριλιον τριλιον
Η Ρωσία με 1.6 τριλιον τριλιονς
Και κάποια ακόμη όπως Ιράκ, Αυστραλία, Εμιράτα, Σαουδική Αραβία, Καναδάς, ΗΠΑ.

Και μην ξεχνάμε την Κίνα με τα περισσότερα αποθέματα . Άλλο εάν δεν μπορεί (από ότι διάβασα) να τα βγάλει διότι δεν έχει την τεχνολογία. Κόστος παραγωγής από τους ανταγωνιστές 25-50 cents to c.m. Πόσο θα κοστίζει το Ελληνικό ?

Πριν 6 μήνες περίπου και συγκεκριμένα στο ΑΝΤΕΝΑ άκουσα Έλληνα δημοσιογράφο να ρωτά τον Πρέσβη των ΗΠΑ κ. Τζέφρι Πάιατ εάν και πότε θα γίνει ο αγωγός EAST MED. Και η απάντηση του κυρίου Πάιατ ήταν: Τέτοια έργα τα κανονίζουν οι αγορές. Και συμπληρώσω και εγώ. Όχι οι ΚΑΡΑΓΚΙΌΖΗΔΕΣ !!!

I wish every one a HAPPY NEW YEAR

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ούρλιαζαν τα σκυλιά μας, περασμένα μεσάνυχτα, και δεν μας κόλλαγε ο ύπνος. «Τώρα περνάει ο λύκος» έλεγε ο πατέρας. Η λάμπα πετρελαίου έκαιγε κρεμασμένη μπροστά στο τζάκι και το καντήλι κρεμασμένο κι αυτό, κάτω από το τζάκι όμως, γιατί καπνίζει. Το χιόνι έξω μισό μέτρο, παγωμένο. Η αχνή αντιφεγγιά του φεγγαριού τα έκανε όλα περίεργα, σαν βάζαμε το κεφάλι μας στο παραθύρι να κοιτάξουμε, να δούμε τι συμβαίνει. Η αναστάτωση, ανακατεμένη περιέργεια με φόβο, ο παιδικός ο φόβος. Πόσα δεν περνούσαν από το παιδικό μυαλό, αν και είχαμε σκληραγωγηθεί και ατσαλωθεί με τον τρόπο ζωής που κάναμε εκεί στην ερημιά.

Το σπίτι μας ήταν μια ώρα περίπου μακριά απέναντι από το χωριό, κοντά στα τρία χιλιόμετρα, μονοπάτι. Ήμασταν καταγεγραμμένοι ως «εξοχίτες» και το πιο κοντινό σπίτι ήταν στα πεντακόσια μέτρα. Αγροτοκτηνοτροφική οικογένεια με ιδιοπαραγωγή για ιδιοκατανάλωση και αυτάρκεια με ελάχιστο εμπόριο. Να πουλήσουμε κανένα ζωντανό στο χασάπη για να πάρουμε τα απαραίτητα σε ρούχα, λάδι, αλάτι, ζάχαρη, φάρμακα και ό,τι δεν παρήγαγε το δικό μας οικονομικό μοντέλο. Κάναμε και ανταλλακτικό εμπόριο. Δίναμε κάστανα και καρύδια στον Κλειτσό και παίρναμε πατάτες ή μαλλιά και παίρναμε κουβέρτες.

Οχτώ νοματαίοι ήμασταν. Ο παππούς και η γιαγιά, ο πατέρας και η μάνα και τέσσερα παιδιά. Τρία αγόρια «στο χρόνο» αμέσως μετά τον εμφύλιο, και η αδερφή μας μεγαλύτερη. Τα βράδια του χειμώνα κοιμόμασταν νωρίς, αφού νύχτωνε νωρίς, κι έπρεπε να κάνουμε οικονομία στο πετρέλαιο της λάμπας. Το απαραίτητο διάβασμα για το σχολείο έπρεπε να τελειώσει γρήγορα και τα εξωσχολικά και περιττά τα διαβάζαμε σκύβοντας στο φως, που έδιναν τα ξύλα στο τζάκι. Στο τζάκι έκαιγαν πάντα τα κούτσουρα. Ξυπνούσαμε καμιά φορά τη νύχτα και ανακατεύαμε τη θράκα με το ξυθάλι. Ο πατέρας φρόντιζε να τροφοδοτεί τη φωτιά με κούτσουρα. Πώς να περάσει τόση ώρα μέχρι το πρωί. Και ήταν αμέτρητες οι κρύες νύχτες του χειμώνα...

Ο λύκος είχε σύρτη, πέρασμα στη Χουλιαρόραχη. Κατέβαινε από το Βελούχι, περνούσε το ποτάμι κι ανεβαίνοντας τη Χουλιαρόραχη συνέχιζε στον ΑηΛιά και το Γλα, να περάσει από τα Γραδέτσια και τα Αλέξα για το Χοχλίτικο Βάλτο και τα Κόκαλα. Αυτή τη φορά φαίνεται δεν ήταν μόνος του. Ήταν σε μικρή αγέλη και τα σκυλιά μας πανικοβλήθηκαν. Δεν τόλμησαν να κάνουν ούτε «εξακρίβωση στοιχείων» για τους περαστικούς φίλους και αρκέστηκαν να εκφράσουν το φόβο τους με το ουρλιαχτό. Το ουρλιαχτό είναι τόσο διαπεραστικό και μονότονο, που προκαλεί το δέος. Αυτή τη φορά ούρλιαζαν και τα τρία μαζί! Ο φόβος και η υποταγή απέναντι στον ισχυρό.

Είχαμε πάντα τρία σκυλιά, ποιμενικούς, κυρίως άσπρα στο χρώμα με μεγάλες μαύρες βούλες. Ήταν οι φύλακες του σπιτιού και του κοπαδιού. Κυρίως όμως ζούσαν γύρω από το σπίτι, «ενημέρωναν» για τους επισκέπτες - δεν πλησίαζε ποτέ άνθρωπος χωρίς την άδειά τους, που την έδιναν μετά από δική μας παρότρυνση - «ενημέρωναν» για τα ξένα ζώα που πιθανόν να πλησίαζαν στο σπίτι ή και ακόμα πρόσεχαν τις κότες από τις αλεπούδες και τα γεράκια. Κάποιες φορές τα βλέπαμε στα δύο πόδια να γαυγίζουν στα γεράκια. Πρόσεχαν και το καλαμπόκι μας από τους ασβούς και τα κοράκια. Δεν έμπαιναν ποτέ στο σπίτι και το φαγητό τους ήταν κυρίως ψωμί, που τους το πετάγαμε από απόσταση. Δεν πλησίαζαν εύκολα άνθρωπο. Τα ταΐζαμε δύο φορές τη μέρα, πρωί και βράδυ. Η ερώτηση ήταν: «τα τάισες τα σκυλιά;» Δεν έπρεπε ποτέ να μείνουν νηστικά. Τα ίδια φρόντιζαν να συμπληρώνουν την τροφή τους με διάφορους τρόπους. Ακόμα και με ακρίδες το καλοκαίρι… ή και φρούτα, εκτός από τα τυχερά, ψοφίμια ή κανένα μικρό αγρίμι.

Ο φόβος για το λύκο ήταν κάτι απροσδιόριστο. Μεταφέρονταν σε μας τα παιδιά ως μόνιμη απειλή που ήταν για τα ζώα. Αν και ήταν πολλά τα ζώα, αφού κάθε σπίτι είχε το κοπάδι του, μικρό ή μεγάλο, ο λύκος έτρωγε κάθε χρόνο. Συνήθως έτρωγε από τα μεγάλα κοπάδια, που έβγαιναν στο βουνό και στα θερινά λιβάδια. Εμάς που τα είχαμε κοντά μας, δεν μας έτρωγε ποτέ. Μόνο όταν τα πηγαίναμε το καλοκαίρι στον μπαρπα-Γιώργο, τον αδερφό της μάνας, που είχε πολλά πρόβατα, παίρναμε πίσω 2-3 λιγότερα. Μας έλεγε «τα έφαγε ο λύκος». Ήταν η φύρα.

«Άει, να σε φάει ο λύκος» ήταν μια μόνιμη έκφραση, όταν «συζητούσαμε» με τα ζώα μας για κάθε λόγο, ως απειλή και κατάρα. Ναι, συζητούσαμε με τα ζώα μας και είχαμε αλληλοσυνεννόηση, όσο κι αν φαίνεται παράξενο. Υπάρχει η γλώσσα για τους ανθρώπους της βουκολικής ζωής. Δεν μπορεί να συμβαίνει διαφορετικά, γιατί ακόμα και η ίδια η μοναξιά το επιβάλει, όταν τα ζώα για πολλές ώρες είναι η μόνη σου παρέα.

Ο λύκος περνούσε πολλές φορές, αλλά εγώ ποτέ δεν τον είδα. Μπορεί αυτός να με είδε, φοβήθηκε το αντάμωμα και κρύφτηκε. Γιατί όλα τα άγρια ζώα φοβούνται τον άνθρωπο και ποτέ δεν πρόκειται να επιτεθούν, αν δεν νιώσουν άμεσο κίνδυνο για τη ζωή τους.

Μια στοίβα μνήμες παιδικές, αυτές τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

Λαμία, Δεκέμβρης 2019
Στέφανος Σταμέλλος
(δρυοκολάπτης)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Νίκου Σταθόπουλου*

Είμαστε ενώπιον του μείζονος σκανδάλου στην ιστορία του πολιτισμού! Ο κόσμος των ριζοσπαστικών οραμάτων του παρόντος, καλείται να υπερασπιστεί ένα προσδιοριστικό ορόσημο της θρησκευτικής συνείδησης, τα Χριστούγεννα! Να τα υπερασπιστεί όχι «φιλολογικά» και σε έκρηξη τραντισιοναλισμού, αλλά με βιωματική ιδεολογικότητα, δηλαδή ως καίριο περιεχόμενο μιας σύγχρονης χειραφετητικής κουλτούρας με βαθιά λαϊκή αναγωγή.

Όταν οι Μπακογιάννηδες του συντηρητικού ευπατριδισμού και των εθναρχικών τζακιών, στολίζουν με καλικατζάρικο μοντερνισμό την Αθήνα, σηματοδοτούν τη μαρκετινίστικη αποϊεροποίηση μιας παράδοσης που συντηρεί εμμονικά το πάθος της υπέβασης, άρα είναι δραστική αντιπολίτευση στις συστημικές ιδεολογίες της προσαρμογής.

Ο κόσμος που έχει ταυτιστεί με τον πλήρη αθεϊσμό, υποχρεούται, ναι, υποχρεούται να λάβει μέρος στα εν φάτνη δρώμενα όχι ως «επιστημονικός θεατής» αλλά ως αλλότροπος μανικός εγγυητής της απελευθερωτικής αλήθειας που διαδραματίστηκε εκεί. Να δει αυτή την αλήθεια χωρίς φιλολογία, να την «εκκοινωνήσει» σε ανταπόκριση προς τη βαθύτερη λαϊκη αίσθηση, να της «εκμαιεύσει» την ανατρεπτική πολιτικότητα του δήθεν «ουδέτερού» της, να αποκαταστήσει τις «μαγείες» που «ξήλωσε» ο Διαφωτισμός επιδιώκοντας την τελειοποίηση της ανθρώπινης αποπλάνησης μέσω της χυδαιοϋλιστικής οικονομικοποίησης του ανθρώπου.

Η Φάτνη είναι το έσχατο οχυρό της ανθρώπινης ελπίδας για «ουρανό», δηλαδή για μια ριζική χειραφέτηση με όρους καθολικής υπέρβασης της αναγκαιότητας: άλλωστε, υπό αυτή ακριβώς τη συναίσθηση, ο Μαρξ προσφώνησε υμνολογικά την Κομμούνα ως «έφοδο στον ουρανό». Και γενικά, ο Μαρξισμός, αν όχι το σύνολο των «ουτοπιών» που βουλήθηκαν μια αυτόνομη τροχιά (σε σχέση με τον γενέθλιο ριζοσπαστισμό του Διαφωτισμού), προσδιορίστηκαν παραστασιακά και ως αυτοσυνείδηση, με τα σχήματα και τα μοτίβα της κλασικής ιουδαιοχριστιανικής θρησκευτικής σκέψης. Η Φάτνη είναι η απόλυτη σημειολογία της αγαπητικής εχθρότητας προς τον κόσμο του χρήματος και των διακρίσεων, της μοναξιάς και της εκμετάλλευσης, της αποξένωσης και του κατακερματισμού.

Οι σύγχρονες ελίτ, προεκτείνοντας το πνεύμα του Διαφωτιστικού Φιλελευθερισμού και «εποικοδομούμενες» στη βάση του μεταβιομηχανικού καπιταλισμού (δηλ. της Μετανεωτερικότητας που συστατικά της είναι ο μηδενισμός, η χαοτικότητα, η ρευστοποίηση, το απόλυτο υποκείμενο): όχι απλώς επιβάλλουν έναν εκκοσμικευμένο «θεό», αλλά τον καταργούν πλήρως, εκκοσμικεύοντας τη μεταφυσική, μεταφέροντας το υπερβατικό στην υλική καθημερινότητα. Το δεσπόζον σήμερα «υποκείμενο της αυτοπραγμάτωσης», είναι ένα απροϋπόθετο άτομο που βιώνεται ως τελεσίδικος απτός θεός και αντιλαμβάνεται την υπέρβαση ως απλές μετατοπίσεις και «αναβαθμίσεις» εντός του δεδομένου υλικού κόσμου. Η Φάτνη δεν εικονογραφεί μια «ανθρωπιστική μεταρρύθμιση» αλλά το ριζικώς Διαφορετικό, την απόλυτη Σχέση με πνεύμα βαθιάς ενότητας πέραν πάσης ηθικής ή νόμου.

Παράλληλα, οι προσαρμοσμένες εκδοχές του Ριζοσπαστισμού, αδυνατώντας να αυτοπροσδιοριστούν εκτός των ορίων που θέσπισαν ο θετικισμός και ο επιστημονισμός: πρωτοπορούν σε έναν «δικαιωματικό αθεϊσμό» που εν ονόματι του «πολέμου ενάντια στην προκατάληψη και τον φανατισμό», απλώς μεταφέρει τον ζόφο της θρησκοληψίας στο κυρίαρχο πεδίο του «φιλελεύθερου user» με στενό βιολογικό κύκλο και «προνόμιο στην ανεπανάληπτη χοϊκή ζωή». Διότι είναι απόλυτα θρησκόληπτος δεισιδαίμων ειδωλολάτρης ο σύγχρονος «σκεπτόμενος πολίτης» της Μαζικής Δημοκρατίας που συντάσσεται από τη μιντιακή εξουσία με βάση «δημοκρατικά» στερεότυπα που εξαντλούνται σε ελεγχόμενους θεσμούς και βρίσκονται σε χειραγωγημένη διάδραση με τα ψυχοπαγιδευτικά στρατηγήματα της διαφημιστικής «φαντασίας».

Και με τις δυο όψεις, η ουσία βρίσκεται σε έναν ανθρωπότυπο με καταναλωτική κουλτούρα αυτοκαθοριζόμενου νομάδα, που απλώς επιβιώνει όσο γίνεται πιο «απολαυστικά» με κινητήρια αίσθηση ζωής την «επιθυμία». Και όλο αυτό το αλλόκοτο ανθρωπόμορφο υβρίδιο, επενδεδυμένο διακοσμητικά με όλη την βιομηχανική φαντασία του Θεάματος, δε μπορεί παρά να εννοήσει τα Χριστούγεννα με παιδεία showbiz, αισθητική τηλεοπτικού υπερθεάματος, ιδεολογία ειρηνικής ομαλότητας και αγαπητικής ανάπαυλας, και ηθική φιλανθρωπικού τηλεμαραθώνιου.

Το επίκαιρο συμπλήρωμα, με προοπτική «παγκοσμοποιητικού χριστουγεννατισμού», είναι η «επαναστικοποίηση» της Φάτνης στη βάση των ιδεολογημάτων της Δικαιωματικής Αριστεράς (ο Χριστός «μετανάστης-πρόσφυγας», «απόκληρος καταληψίας», «κατατρεγμένος άπατρις», κ.λπ.). Μια Φάτνη τύπου City Plaza χωρίς Χριστό και Αστέρι.

Χριστούγεννα χωρίς Χριστό σε μια «εναλλακτική» φάτνη με καλικατζάρους, ένα φαντασμαγορικό playmobil όπου καταργείται η παράδοση, και με πρώτη ύλη τη διαφημιστική εφευρετικότητα, εντείνεται ο απανθρωπισμός του ανθρώπου, η τοποθέτησή του σε ένα κούφιο Θέαμα.

Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Η αντισυμβατικότητα της ενανθρώπησης βρίσκεται σε άλλες σημασίες που η λαϊκή θρησκευτικότητα τις προσλαμβάνει με την εγκυρότητα του οικείου ρίγους και καθόλου με τον διανοητικισμό. Ακόμα κι αν είσαι άθεος, δεν δικαιούσαι να πλαστογραφείς μια παράσταση που συνιστά το θεμέλιο μιας οργανικής ανθρωπολογίας και τη στηρικτική βάση μιας αντίληψης της ιστορίας. Γιατί αν και στο μέτρο που το κάνεις, είσαι απλά ένας χυδαίος γκαιμπελίσκος. Από χρόνια η Σχολή της Φρανκφούρτης έχει καταδείξει την εγγενή φασιστικότητα του Διαφωτιστικού Λόγου.

Ο Χριστός δεν εισέρχεται στην ιστορία ως ηγεμών ούτε ως «αλληλέγγυος» στους κατατρεγμένους, αλλά ως κατατρεγμένος ο ίδιος. Απεκδύεται κάθε ιδιότητα, και γεννιέται κανονικά ως γυμνή ύπαρξη σε έναν κόσμο εξουσιαστικών διακρίσεων και εκμεταλλευτικών σχέσεων. Είναι, πα να πει, άμεσο υποκείμενο μιας τυραννικής σχέσης και καθόλου μεθύστερη πολιτική συνείδηση. Άρα, αυτό που «προτείνεται» είναι να αντιδράσει το θύμα, να γίνει Μεσσίας της ίδιας του της ύπαρξης.

Και η Φάτνη δεν είναι μια «κατάληψη» κατόπιν «χειραφετητικής πρωτοβουλίας». Είναι ακραίο σύμβολο της αποκληροσύνης, αφού υποδεικνύεται ως κατάλυμα στη μέση του πουθενά. Τίποτα το τυπικά «εξεγερτικό» δεν αναγνωρίζεται σε αυτή την απλή καθημερινή τραγωδία. Το θαύμα συντελείται σε οικτρές συνθήκες κοινωνικού αίσχους. Η φάτνη είναι η αφετηρία μιας συνείδησης πλατιάς που παράγει εστίες άρνησης σε κάθε επιμέρους.

Το Αστέρι εναρμονίζει το μυστήριο του κόσμου στον νου των «πτωχών τω πνεύματι» με την φλογερή προσδοκία μιας σωτηρίας. Είναι η καλλιτεχνική μεταφυσική που δεκάδες αιώνες δίνει στην ποίηση την αξιακή πρωτοπορία μιας αισιόδοξης ιχνηλασίας πέραν των «θετικών βεβαιοτήτων» της κάθε επίκαιρης και θνησιγενούς «ανάλυσης». Το Αστέρι είναι η σημειολογία μιας βαθιάς ελπίδας ότι «τα όνειρα θα λάβουν εκδίκηση», ότι στο πλευρό του δυστυχισμένου είναι όλη η «συνωμοσία δικαιοσύνης» που συνέχει την αρμονία των πραγμάτων.

Οι Μάγοι, αντικατοπτρίζουν το προφητικό δέος μιας «εξωτερικής διανόησης» που, απαλλαγμένη από καθεστωτικες υποχρεώσεις, διαπιστώνει την «ώρα μηδέν» μιας διαχρονικής κρίσης, την οριακή καμπή στην ανάπτυξη ενός εξελισσόμενου πόθου-εγχειρήματος για το τέλος του κακού. Οι πλανόδιοι της πίστης, ενσαρκώνουν την «ηθική του δώρου» (μέσα στον κόσμο της αρπαγής και της ιδιοτέλειας) και εκφράζουν τον στοχασμό που δεν αποστάτησε στη χλιδάτη καριέρα του Ηγεμόνα.

Οι Ποιμένες, αγαθές μορφές μιας πνιγηρής βιοπάλης, χρωματίζουν τη Μεγάλη Έναρξη με το γλυκόπικρο μειδίαμα μιας αποφασισμένης καλοσύνης χωρίς πολιτικό πρόσημο. Είναι, με άλλη γλώσσα, μια καθαρή αλληλεγγύη, μια αναφορική συνείδηση ταξικής αμοιβαιότητας. Είναι η ταξική παράμετρος, δίπλα στην παράμετρο-διανόηση των Μάγων.

Μια Φάτνη πλήρες οικοσύστημα, με την απόλυτη ενότητα ζωής να ορίζει το Μυστήριο-Γεγονός ως έσχατη και ολοστρόγγυλη αρμονία. Άρα, και το Ερχόμενο δε μπορεί παρά να εκπληρώνει αυτή ακριβώς την αρμονία.

Πώς μπορεί να αντέξει ένα σύγχρονο, τεχνολογο/επιστημονικο–κεντρικό, σύστημα Κυριαρχίας απέναντι σε αυτό τον θετικότατο και εμπειριοκεντρικό «μυστικισμό»; Εδώ καλείσαι να βρεις τον έσχατο απελευθερωτικό συμβολισμό, δηλαδή να συζεύξεις τη μεταφυσική με την ιστορική αναγκαιότητα. Όλη η προσπάθεια «επαναφήγησης» των Χριστουγέννων, πέραν του ότι απηχεί τον εύλογο αθεϊσμό του πολιτισμού του εμπορεύματος, είναι μια στρατηγική οικειοποίησης, από τη σύγχρονη εξουσία, των πόθων του απλού ανθρώπου να νιώσει δική του και διδακτική του μια πλούσια απλή ιστορία αγάπης και δικαιοσύνης. Ο σύγχρονος (μετ)άνθρωπος «πρέπει» να συγκινείται από άδεια εκτυφλωτικά σχήματα και μοντέλα χωρίς ανθρώπινο περιεχόμενο και δράση. Όλα «πρέπει» να είναι η ευφροσύνη ενός ιδιότυπου σινεφίλ.

«Πρέπει» τα Χριστούγεννα να αποφορτιστούν από κάθε αίσθηση μιας διαφορετικής δυνατότητας (δηλαδή ότι η ζωή είναι «μαγική» και όχι μια «μοίρα» που απλώς σαπίζει στα τελεσίδικα σύνορα του εωσφορικού βασίλειου των Πλουσίων και των Υπηρετών τους), και να ενταχθούν στο πρόγραμμα «ζήσε με εμπορευματική χαρά» την αφασία της «δημοκρατικής ψευδαίσθησης του ειρηνισμού».

Όμως η Γέννηση βρίσκει την κοινωνική οντολογία της στις «προϋποθέσεις Παραδείσου» που διαβάζουμε στο Κατά Λουκάν (6, 23 – 26) :

‒ Ουαί υμίν τοις πλουσίοις, ότι απέχετε την παράκλησιν υμών. Εκτός Παραδείσου οι σφετεριστές του κοινωνικού πλούτου, οι «πλούσιοι» της συστηματοποιημένης κοινωνικής ληστείας, οι «φραγκάτοι» της στυγνής κερδοσκοπικής απονιάς.

‒ Ουαί υμίν, οι εμπεπλησμένοι νυν, ότι πεινάσετε. Απόβλητοι και καταδικασμένοι στην «αιώνια κόλαση» και οι χορτάτοι, όλα τα ανθρωποειδή στρώματα των βολεμένων που απλώς καλοτρώνε εις βάρος του «αόρατου» κόσμου της μόνιμης στέρησης και της αφαίρεσης του στοιχειώδους «προνομίου» να απολαύσεις δίκαια και με πληρότητα την επίγεια ζωή.

‒ Ουαί οι γελώντες νυν, ότι πενθήσετε και κλαύσετε. Τη βία της περιφρονημένης ηθικής θα νιώσουν οι «γελώντες», δηλαδή οι κήρυκες της «διαρκούς αμεριμνησίας» που εννοούν τη ζωή ως «μια και ανεπανάληπτη πίστα διασκέδασης με κινητήρα την επιθυμιακότητα», οι παρτάκηδες αυτοψυχαγωγούμενοι της εγωιστικής ευφορίας.

Η πλαστογράφηση των Χριστουγέννων, εξελίσσεται σε «εγγύηση» μιας συνειδησιακής αναδόμησης του «πλήθους», μιας Θεαματικής ειρηνιστικοποίησής του, όπου τα πάντα είναι «ουδέτερη» γιορτή ενός ακαθόριστου «γεγονότος». Η όντως Αριστερά της ανατροπής, καλείται να αναδείξει τη διαχρονία μιας πίστης, όπου το υπερβατικό, η παράδοση και τα φίλτρα της εμπειρίας, συντηρούν το «κλίμα» της ριζοσπαστικής ελπίδας.

Άκου τώρα, ένας «παρίας» τυλιγμένος με πρόχειρα πανιά κι αυτά από ζητιανιά, να είναι ο αγωγός της Χαρμόσυνης Είδησης ότι «δεν στα είπανε καλά, Κεμάλ… Υπάρχει ελπίδα και βρίσκεται στα ριζικά και αιώνια της ανθρώπινης συμπόνιας. Από αυτή τη συνείδηση και πέρα, αρχίζει η Πολιτική της ριζικής αντίστασης».

Ω, σύγχρονη Αριστερά, ή με τους καλοπληρωμένους γκουρού της «αμφισβήτησης των αφηγήσεων», ή με το πάθος για θαύματα που ορίζει την ψυχολογία των απόκληρων ‒ ή με τους «επάνω» ή με τους «κάτω»…

* Ο Νίκος Σταθόπουλος είναι φιλόλογος

Φωτ:«Η ουλή της Βηθλεέμ»: Έργο του Banksy

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου