Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Του Γ. Γ.

Οταν πριν κάποιο καιρό ένας μπάτσος δέχτηκε κάτι "ψιλές" στα Εξάρχεια, και καθάρισε με τέσσερα ράμματα. ο πρωθυπουργός θεώρησε υποχρέωση του να παρουσιαστεί σε διακαναλική σύνθεση για να μας ενημερώσει πόσο συγκλονισμένος είναι γιατί "η ζωή ενός συμπολίτη μας, του νεαρού αστυνομικού κινδύνευσε".

Οταν μπάτσος επιχειρεί εν ψυχρώ δολοφονική επίθεση με θύμα ένα 16χρονο παιδί, τότε ο Μητσοτάκης ανακοινώνει έκτακτη οικονομική ενίσχυση στους μπάτσους.

Ενας νέος άνθρωπος κινδυνεύει να χάσει την ζωή του, μια νέα κοπέλα να μείνει χήρα και ένα βρέφος ορφανό, αλλά η προτεραιότητα του "επιτελικού κράτους είναι να περάσουμε ευχάριστα γιορτινές μέρες οι ένοπλοι πραίτορες του συστήματος, τα "σκυλιά που φυλάνε τα αφεντικά τους". Λογικό θα πείτε. Ποια μερίδα της κοινωνίας θα έπρεπε να ενισχυθεί ειδικά αυτές τις μέρες; Μήπως οι άνεργοι και οι χαμηλοσυνταξιούχοι; Μην τρελαθούμε και εντελώς ... καθεστώς Μητσοτάκη και "τσεκουράτου" έχουμε ...

Από κοντά παρακολουθούμε και τις αντιδράσεις που έχει "η σαπίλα του ντουνιά". Οι κυρ Παντελήδες του "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια". Αυτός ο "εθνικός κορμός" που ποτέ δεν ενοχλήθηκε από τις λοβιτούρες των Χριστοφοράκων και τις "επιχειρηματικές" δραστηριότητες των Πάτσηδων. Τώρα όμως, ανέλαβε την υπεράσπιση του "σερίφη" και εν δυνάμει δολοφόνου μπάτσου, κάνοντας λόγο για την "παραβατικότητα των γύφτων".

Παπάδες μπορεί να ασελγούν σε ανήλικα παιδιά και να κλέβουν εκατομμύρια, οι "αδιευκρίνηστες" μίζες να κάνουν παρέλαση, όλοι οι οικονομικοί εγκληματίες του λευκού κολάρου να ξελασπώνουν από την "δικαιοσύνη" τους, αλλά ... "οι γύφτοι είναι κλέφτες". Σιγά τώρα μην ασχοληθούν που ένας καθώς πρέπει επιχειρηματίες δολοφόνησε ένα 13χρονο τσιγγανάκι, που η 8χρονη Ρομα Όλγα πέθανε αβοήθητη, ουσιαστικά δολοφονήθηκε από την αδιαφορία κάποιων κυρ Παντελήδων, που ένας μπάτσος επιχείρησε να δολοφονήσει ένα 16χρονο παιδί. Το έχουν βρει το ποίημα: "οι γύφτοι κλέβουν".

Προσπάθησες, λοιπόν να αποφύγεις να πληρώσεις 20 ευρώ; Μια σφαίρα στο κεφάλι για σένα, και 600 ευρώ από τον δημόσιο κορβανά, μπόνους για όλους τους ένστολους .... Νεοδημοκρατικές εποχές ...

Για όσους/ες αγανακτούμε, συγκινούμαστε, οργιζόμαστε, αντιστεκόμαστε στην βαρβαρότητα, ευχόμαστε ότι το καλύτερο για το 16χρονο παιδί που δίνει μάχη για την ζωή του, αφήνουμε έναν "γύφτο", τον Κώστα Χατζή, να μας μελαγχολήσει με την έμμετρη κατάθεση ψυχής που κάνει:







Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Κυριάκου Στεφανίδη

Εντυπωσιακή πραγματικά η παρέμβαση του Τσαμασλή στη συγκέντρωση που οργάνωσε ο πρώην δήμαρχος, Αντώνης Μαντζάρης, στην Περαία. Και φυσικά και έχει δίκιο ότι όλοι έχουμε ευθύνη για την κατάσταση στο τόπο μας, από τους πολιτικούς που μας διοικούν και μας διοίκησαν τα τελευταία χρόνια μέχρι και τον απλό δημότη που ανεύθυνα συμπεριφέρεται εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. 

Και φυσικά χρειάζεται ενότητα απ’ όλους για να βοηθήσουμε τον τόπο. Αλλά τι ενότητα εννοεί; Των πολιτικών που συναντήθηκαν στην συγκέντρωση ή των δημοτών που θα πρέπει να είναι ενημερωμένοι, ευαισθητοποιημένοι και εμπνευσμένοι ή στην τελική ανάλυση υποχρεωμένοι από την δημοτική αρχή;

Αλλά όπως είπε και ο Ναπολέων «τρία πράγματα δεν κάνεις στην πολιτική: δεν υποχωρείς, δεν ανακαλείς και δεν παραδέχεσαι τα λάθη σου». Αυτό έκανε και ο Τσαμασλής προχθές.

Ας κοιτάξει λοιπόν ο κος Τσαμασλής τις αδυναμίες της διοίκησης – οι οποίες είναι πάρα πολλές. Ας οργανώσει τις υπηρεσίες του δήμου για να υπάρξει ανάπτυξη, ευημερία και ευπρέπεια στον τόπο μας – ένας τόπος με τόσα συγκριτικά πλεονεκτήματα σε σχέση με άλλους δήμους. Ας αξιοποιήσει τους οικονομικούς πόρους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για το συμφέρον των δημοτών. Ας κοιτάξει την εγκληματικότητα που έχει γιγαντωθεί τα τελευταία χρόνια και μας απειλεί καθημερινά. Ας προσπαθήσει λοιπόν να κάνει σωστά την δουλειά που ανέλαβε και ας αφήσει τα κλισέ περί ενότητας και συλλογικής προσπάθειας. 

Ένας ηγέτης εμπνέει το όραμά του (αν έχει), οργανώνει το τρόπο που θα πετύχουμε το όραμα και επιβάλει με τον τρόπο του την ενότητα και την συλλογική προσπάθεια. Αν δεν μπορεί ας πάει στην άκρη μαζί με κάποια άλλα απολιθώματα της πολιτικής που ονειρεύονται να αποκτήσουν ξανά την εξουσία και να ικανοποιήσουν το εγώ τους.

Για να υπάρξει μια δημιουργική ανανέωση στο δήμο μας χρειαζόμαστε ανθρώπους με δημιουργική φαντασία. Ανθρώπους που να τολμούν, να μην είναι δειλοί και να μην προσκυνούν την μίζα.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Τόσο στην πρόσφατη γενική απεργία όσο και στην επέτειο του Πολυτεχνείου “ξεχάστηκε” από τις ανακοινώσεις, τις διαδηλώσεις τα πανό και τα συνθήματα κομμάτων και οργανώσεων ο αμερικανονατοϊκός επιθετικός “παγκόσμιος” πόλεμος στην Ουκρανία και η ανάγκη να ηττηθούν οι πολυεθνικές της παγκοσμιοποίησης και η Δυτική νεοαποικιοκρατία, για μια νέα πορεία που θα αναδείξει ανεξάρτητα έθνη και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.

Πολύ περισσότερο απουσίαζε απ’ αυτές τις ανακοινώσεις των κομμάτων κάθε αποδοκιμασία στις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ αλλά και την ΕΕ ως τις δυνάμεις εκείνες που έχουν προκαλέσει, συντηρούν και κλιμακώνουν τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο οποίος έχει ως στόχο να αποδυναμώσει, να ελέγξει και αν είναι δυνατόν να τεμαχίσει τη Ρωσία, προκειμένου ν’ ανοίξει για τις ΗΠΑ ο δρόμος ν’ ανακτήσουν (ματαίως) την παγκόσμια μονοκρατορία.

Είναι δυνατόν, όμως, να τιμάται το Πολυτεχνείο, ένα κατ’ εξοχήν αντιαμερικάνικο-αντινατοϊκό-αντιϊμπεριαλιστικό σύμβολο αγώνα και ηρωισμού, χωρίς να αναδεικνύεται το επίκαιρο κάλεσμα αυτής της ζωντανής επετείου ενάντια στο ρόλο του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού που ωθεί την ανθρωπότητα στο χείλος της αβύσσου;

Δεν είναι επομένως καθόλου άδικο και υπερβολικό το ότι αρκετοί στην χώρα μας κάνουν λόγο για αδιόρατη μετεξέλιξη της σημερινής ελληνικής Αριστεράς και όχι μόνο, σε ένα είδος Νατοϊκής Αριστεράς, η οποία έχει μετατρέψει το διεθνισμό σε “κοσμοπολίτικο πιθηκισμό” και σε “σιωπηλή” σαγήνη στη “φούσκα” της “παγκοσμιοποίησης”, “παγκοσμιοποίησης” που συνιστά της χειρότερης μορφής αποικιοποίησης εθνών και λαών και αντιπροσωπεύει το χειρότερο ολοκληρωτισμό και ανελευθερίας στην ανθρώπινη ιστορία.

Οι δυνάμεις της Αριστεράς, φυσικά όχι εκείνες που δεν μπορούν να κρύψουν μαζί με τον πολιτικό βήχα τους και τον σφοδρό Νατοϊκό έρωτά τους, συνήθως αντιλέγουν στην κριτική που υφίστανται ότι για τον πόλεμο στην Ουκρανία δεν καταγγέλλουν(ή πιο κομψά “αποδοκιμάζουν”) μόνο τη Ρωσία αλλά καταγγέλλουν σφοδρά και το ΝΑΤΟ και τους αμερικανο-βρετανούς και ζητάνε να σταματήσει η Ελλάδα την συνδρομή της στα ναζιστικά ανδρείκελα που κυβερνάνε σήμερα την Ουκρανία.

Θα απαντήσουμε σε όλους αυτούς που τόσο μάχονται τάχα το ρόλο του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, λέγοντας ότι αυτά τα επιχειρήματα δεν αξίζουν ούτε για να ρίξουν στάχτη στα μάτια στους πιο αφελείς, αφού η κοινωνία, ανεξάρτητα από πολιτικές απόψεις, έχει αρχίσει να βοά και να ξεφωνίζει την Αριστερά για την στάση της στον Ουκρανικό πόλεμο και όχι λίγοι να την αποκαλούν “Νατοϊκη Αριστερά”.

Και αυτό διότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αλλά και η μεγαλύτερη νεοαποικία στην ανθρώπινη ιστορία, που αυτοονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν ανέμεναν ποτέ από την “κομμουνιστική” Αριστερά όλων των αποχρώσεων και όχι μόνο, να τους αποδώσει εύσημα για το βρώμικο ρόλο τους στην Ουκρανία. Για τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ συνιστά “ανέλπιστο” θρίαμβο το γεγονός ότι η παρακμάζουσα “συνεπής”(τρομάρα της) Αριστερά καταγγέλλει (η κομψότερα “διαφωνεί”) με τη Ρωσία και στηλιτεύει την “εισβολή” της στην Ουκρανία, συνοδεύοντας αυτήν την αποδοκιμασία με κάθε λογής κοσμητικά επίθετα, εκ των οποίων το πιο ανώδυνο είναι ότι η Ρωσία εφαρμόζει μια κυνική ιμπεριαλιστική – επεκτατική – επιθετική πολιτική με αδίστακτες οικονομικές επιδιώξεις.

ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ευρωενωσιακοί υποκριτές γνωρίζουν πολύ καλά ότι αν η Ρωσία χαρακτηριστεί αδικαιολόγητος εισβολέας στην “αθώα” και “φιλειρηνική” Ουκρανία, τότε όλα τ’ άλλα φρικτά δικά τους έργα αυτονοήτως δικαιολογούνται ως αυτοάμυνα και ως αρωγή σε αμυνόμενο κράτος που επιδιώκει να υπερασπιστεί τα σύνορά του και την κυριαρχία του. Αν η Ρωσία είναι ο αδικαιολόγητος εισβολέας, τότε οι “ανέλπιστοι” αρωγοί των μαχόμενων Ουκρανών αξίζουν μόνο ενθουσιωδών επαίνων και θερμών χειροκροτημάτων, ανεξάρτητα πόσο “κακοί” είναι ή πόσο κακές προθέσεις μπορεί να έχουν.

Όταν η Αριστερά υποκρίνεται και επιχειρεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και πολύ περισσότερο όταν συμμαχεί στην πράξη, ψευτο διαφοροποιούμενη στα λόγια, με τον πιο ανελέητο και ληστρικό ιμπεριαλισμό στην ανθρώπινη ιστορία, τότε δυστυχώς αυτογελοιποιείται και αυτοεξευτελίζεται!

Τέτοιες ώρες σαν αυτές είναι που η χώρα μας χρειάζεται μια γενική πολιτική ανατροπή, η Αριστερά ένα ριζικά νέο ξεκίνημα και ο λαός να προχωρήσει με άλλη πολιτική σκέψη σε ένα πλατύ ενωτικό αγωνιστικό μέτωπο εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.



πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Πριν λίγα χρόνια o βουλευτής της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή” Λαγός, θρασύτατα και προκλητικά μέσα στον ιερό ναό της Δημοκρατίας, το κοινοβούλιο, χαρακτήριζε “παραμύθι” την εξέγερση του Πολυτεχνείου, καλώντας τους βουλευτές που εκείνη την ώρα βρίσκονταν στην αίθουσα να του αναφέρουν “έστω τα ονόματα δύο νεκρών”, όπως ωρύονταν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα διάφορα παπαγαλάκια της ακροδεξιάς, προσπαθώντας να μειώσουν το μεγαλειώδες έπος αντίστασης των φοιτητών και της υπόλοιπης νεολαίας στο καταπιεστικό καθεστώς της επτάχρονης τυραννίας της χούντας, εκείνο το σημαδιακό Νοέμβρη του 1973, κάνουν λόγο για «νεκρούς-φαντάσματα του Πολυτεχνείου».



Που το στηρίζουν αυτό; Στο γεγονός ότι, όπως επισημαίνονταν στα πορίσματα των ερευνών που διενεργήθηκαν μετά τη μεταπολίτευση, και κυρίως στο πόρισμα Τσεβά, «δεν αναφέρθηκε νεκρός μέσα στο Πολυτεχνείο, αλλά μόνο γύρω από αυτό».

Η πλαστογράφηση του πορίσματος Τσεβά

Μάλιστα, σε βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, ακούγεται ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. και κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Άδωνις Γεωργιάδης, να λέει πριν λίγα χρόνια, τότε ως βουλευτής του Καρατζαφέρη ότι τάχα δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός στο Πολυτεχνείο, καθώς, όπως διατείνεται “το Πολυτεχνείο και η 17 Νοεμβρίου, είναι ο ιδρυτικός πολιτικός μύθος της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς στην Ελλάδα”.

Ισχυρίζονταν τότε και εξακολουθεί και σήμερα να δηλώνει ο κ. Γεωργιάδης:

“Δεν υπήρξε ούτε ένας νεκρός στο Πολυτεχνείο, ούτε ένας. Για να στοιχειοθετηθεί ο μύθος περί Πολυτεχνείου, πήραν το δελτίο συμβάντων της Αστυνομίας εκείνων των ημερών, της προηγουμένης, ανήμερα και της επομένης και όποιος πέθανε στην Αττική από οποιαδήποτε αιτία, έγινε νεκρός δήθεν από ελεύθερους σκοπευτές και από αστυνομική βία”!!
Ας δούμε όμως, έγιναν έτσι τα πράγματα ή κάποιοι διαστρέφουν και κακοποιούν βάναυσα την αλήθεια για τους δικούς τους λόγους;
Ακόμη και αν δεχθούμε ότι δεν υπήρξαν θύματα μέσα στις αίθουσες ή στον προαύλιο χώρο, τα νεανικά κορμιά που έπεσαν στους γύρω από το Πολυτεχνείο χώρους δεν πρέπει να υπολογίζονται στους νεκρούς της αντιδικτατορικής εξέγερσης; Ή μήπως ήταν διαφορετικό, μήπως είχε άλλο χρώμα το άλικο αίμα που χύθηκε έξω από το Πολυτεχνείο; Λες και οι νεκροί από τα δολοφονικά πυρά των εκτελεστικών οργάνων της χούντας δεν βρισκόταν εκεί για να διαδηλώσουν κατά της δικτατορίας, αλλά για… περίπατο, τουρισμό ή για διασκέδαση!

Τι έλεγε η έκθεση Τσεβά

Διαβάζουμε στην έκθεση του εισαγγελέα Δημήτριου Τσεβά, που συντάχθηκε το δίμηνο Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1974, όταν δηλαδή ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες από την αιματοχυσία εκείνη που προκάλεσε το καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών:



«Βαρύς υπήρξεν ο φόρος του αίματος εις νεκρούς και τραυματίας ο καταβληθείς δια την καταστολήν της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου. Και των μεν τραυματιών τον αριθμόν, ήγγισε, μετά βεβαιότητας μάλλον, η έρευνα. Ανεξιχνίαστος, όμως, παραμένει εισέτι ο ακριβής αριθμός των νεκρών. Σύντομοι κατεβλήθησαν προς την κατεύθυνσιν ταύτην προσπάθειαι και πέραν των αμέσως ή εμμέσως περιερχομένων εις γνώσιν μου έκκλησις δια του Τύπου δημοσία διετυπώθη, όπως καταγγελθώσιν ή αναφερθώσι περιπτώσεις θανάτων ή και εξαφανίσεων ατόμων συνεπεία των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Και είναι αληθές ότι ουδέν περιστατικόν κατηγγέλθη. Δεν αντλείται, όμως εντεύθεν απόδειξις περί ανυπαρξίας τοιούτων. Διότι κατά τη διαδρομήν της ερεύνης εβεβαιώθησαν ή και απλώς επιθανολογήθησαν περιστατικά εδραιούντα παρ’ εμοί την πεποίθησιν ότι οι νεκροί εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου υπήρξαν περισσότεροι των επισήμως ανακοινωθέντων. Δι’ ο και κατανοώ τα ελατήρια της σιωπής των παθόντων».



Οι νεκροί κατά την έκθεση

Οι νεκροί της εξέγερσης, όπως αναφέρονται στην έκθεση Τσεβά, καθώς και το σημείο όπου βρήκαν το θάνατο, είναι οι ακόλουθοι:

1.– Διομήδης Ιωάννου Κομνηνός, ετών 17, μαθητής. Εφονεύθη έξωθι του Πολυτεχνείου περί ώρα 22.15΄ της 16.11.73. Βασίμως πιθανολογείται ότι δράστης του φόνου τούτου είναι ο προεκτεθείς Συνταγματάρχης.

2.– Βασίλειος Παναγώτου Φαμέλλος, ετών 26. Εφονεύθη εγγύς του υπουργείου Δημόσιας Τάξεως περί ώρα 22.30΄ της 16.11.1973, βληθείς προφανώς υπό τίνος των εκ του υπουργείου πυροβολούντων.

3.–Toril Engelend, σπουδάστρια, Νορβηγίς. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώρα 23.30΄ της 16.11.1973 παρ’ αγνώστου δράστου.

4.–Γεώργιος Ανδρέου Σαμούρης, σπουδαστής, ετών 22. Εφονεύθη υπ’ αγνώστου εις άγνωστον σημείον εξ επαφής περί το μεσονύκτιον της 16.11 1973 και το πτώμα του μετεφέρθη και απερρίφθη εις την διασταύρωσιν των οδών Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων (Κατάθεσις υπ’ αριθμ. 173).]



5.– Αλέξανδρος Ευστρατίου Σπαρτίδης, ετών 16, μαθητής. Εφονεύθη επί της οδού Κότσικα (παρόδου Πατησίων) την 10.20 ώραν της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

6.–Μάρκος Δημητρίου Καραμάνης, ετών 23. Εφονεύθη ευρισκόμενος εις την επί της οδού Πατησίων και Αιγύπτου 1 πολυκατοικίαν την 10.30 ώραν της 17.11.1973, βληθείς ομοίως υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

7.– Βασίλειος Καράκας, Τούρκος υπήκοος, ετών 43. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώραν 13.00΄ της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιώτου ευρισκομένου έμπροσθεν του Ναού του Αγίου Θεράποντος.

8.– Δημήτριος Θεοφ. Θεοδώρας, ετων 6. Εφονεύθη επί της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας Ζωγράφου περί ώραν 13.30 της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιώτου ευρισκομένου έμπροσθεν του Ναού του Αγίου Θεράποντος.

9.– Βασιλική Φωτίου Μπεκιάρη, ετών 17. Εφονεύθη ευρισκομένη εις την ταράτσα της επί της οδού Μεταγένους 8 – Νέος Κόσμος οικίας της περί ώραν 12.30΄ της 17.11.1973, δεχθείσα εις την κεφαλήν της βλήμα αδέσποτον άρματος.

10.–Γεώργιος Αλεξάνδρου Γεριτσίδης, ετών 48, εφοριακός υπάλληλος. Εφονεύθη ευρισκόμενος εν Ν. Λιοσίοις προς εκτέλεσιν υπηρεσίας περί ώραν 12.15΄ της 17.11.1973 δεχθείς ομοίως βλήμα αδέσποτον άρματος μάχης εις την κεφαλήν.

11.– Νικόλαος Πέτρου Μαρκούλης, ετών 25. Εφονεύθη παρά την πλατείαν Βάθης περί ώραν 11.00΄ της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος μάχης.

12.– Στυλιανός Αγαμ. Καραγεώργης, ετών 19, εργάτης. Ετραυματίσθη θανασίμως επί της οδού Πατησίων, έμπροσθεν του κινηματογράφου ΕΛΛΗΝΙΣ, περί ώρα 10.00΄ της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσεν εις το ΚΑΤ την 30.11.1973.

13.–Ανδρέας Στεργίου Κούμπος, ετών 63. Ετραυματίσθη σοβαρώς διερχόμενος την οδό Καποδιστρίου περί ώρα 14.00΄ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσε εις την 30.1.1974.



14.– Μιχαήλ Δημητρίου Μυρογιάννης, ετών 20. Εφονεύθη εις την διασταύρωσιν των οδών Πατησίων και Στουρνάρα περί ώραν 13.30΄ της 18.11.73, βληθείς δια περιστρόφου εις την κεφαλήν και

15.– Κυριάκος Δημητρίου Παντελάκης, ετών 45, δικηγόρος. Ετρυματίσθη σοβαρώς επί της οδού Γλάδστωνος περί ώραν 12.40΄ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου επί της οδού Πατησίων άρματος και απεβίωσεν την 18.12.1973.


β) Νεκροί πλήρως βεβαιωθέντες:

Σπύρος Κοντομάρης, δικηγόρος. Απεβίωσεν τας απογευματινός ώρας της 16.11.73 ευρισκόμενος επί της οδού Γεωργίου Σταύρου, συνέπεια θανατηφόρου επενέργειας των ριπτομένων της Αστυνομίας αερίων (κατάθ. υπ’ αριθμ. 93).
Αικατερίνη Αργυροπούλου, ετών 75. Ετραυματίσθη σοβαρώς ενώ ευρίσκετο εις την Αγ. Αναργύροις οικίαν της περί ώραν 11.00΄ της 17.11.1973, δεχθείσα αδέσποτον βλήμα άρματος και απεβίωσεν κατά μήνα Μάιον 1974 και
Δημήτριος Παπαιωάννου, ετών 60, ιδιωτικός υπάλληλος. Απεβίωσεν την μεσημβρίαν της 17.11.1973 εκ προσφάτου εμφράγματος του μυοκαρδίου κατά την ιατροδικαστικήν έκθεσιν σοβαρώς όμως, υπό της συζύγου του αμφισβητούμενης και υποστηρίζουσας ότι ο σύζυγος της απεβίωσεν είτε βληθείς δι’ όπλου, είτε υποστάστάς συγκοπήν εκ των ριπτομένων αερίων, καταθεσάσης δε ότι μόνον εις το Νεκροταφείον της επετράπη να πλησιάσει απλώς και να ατενίσει το πρόσωπον του νεκρού συζύγου της.Φωτογραφία από την εφημερίδα “Βραδυνή”


γ) Νεκροί βασίμως προκύπτοντες:

1.– Ο ιατρός – χειρούργος Γεώργιος Γρηγοριάδης, μετά λόγου γνώσεως καταθέτει ότι ο ίδιος προσωπικώς αντελήφθη και διεπίστωσεν ιατρικώς τον θάνατον (2) δύο αγνώστων νέων, πληγέντων: Του μεν ενός εις την πλατείαν Βικτωρίας περί ώραν 11.00΄ της 17.11.1973 δια βλήματος περιστρόφου υπό Ανθυπασπιστού της Χωροφυλακής ριφθέντος, του δε ετέρου εις την οδόν Γ’ Σεπτεμβρίου περί ώραν 12.00΄ της 18.11.1973 δια βλήματος διερχομένου άρματος (κατάθ. υπ’ αριθμ. 25).

2.–Η μάρτυς Παναγ. Παπακυριακού καταθέτει περί θανάσιμου τραυματισμού μικράς κορασίδος ηλικίας 9 περίπου ετών, εις την γωνίαν των οδών Πατησίων και Κλωναρίδου περί ώραν 14.00΄ της 17.11.1973 εκ βλημάτων διερχομένου άρματος, εξ ων και η ιδία ετραυματίσθη βαρύτατα (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 168).

3.– Ο φοιτητής Λεωνίδας Ανωμερίτης, καταθέτει περί θανάσιμου τραυματισμού νεαράς μαθήτριας, εντός του χώρου του Πολυτεχνείου ευρισκόμενης, περί ώρα 11.45΄ της 16.11.1973, δια βλήματος ριφθέντος εκ του εκτός του Πολυτεχνείου χώρου (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 32).

4.–Ο Φαρμακοποιός Αλέξανδρος Παναγόπουλος καταθέτει ότι, ότε προ του μεσονυχτίου της Παρασκευής 16.11.1973, επεσκέφθη μετά της συζύγου του το Πολυτεχνείον προς παροχήν υπηρεσιών εις τους τραυματίας και εισήλθεν εις το αυτόθι υπάρχον πρόχειρον ιατρείον, ιδίοις όμμασιν αντελήφθη την ύπαρξιν (3) τριών νεκρών και μιας γυναικός θανασίμως τραυματισθείσης, τα τραύματα των οποίων σαφώς περιγράφει. Προσθέτει δε ότι εκ μελών της Συντονιστικής Επιτροπής Φοιτητών έλαβε την πληροφορίαν ότι είχαν και οκτώ (8) εισέτι νεκρούς, τα πτώματα των οποίων είχαν τοποθετηθεί και εφυλάσσοντο εις παρακείμενον χώρον ίνα μη υποπέσουν εις αντίληψιν των σπουδαστών και προκληθεί πανικός (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 245).

5.–Περί των ανωτέρω νεκρών σαφώς καταθέτουν και σπουδασταί, μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής, οι οποίοι και περιγράφουν με ενέργειαν τα τραύματα τα οποία έκαστος των νεκρών συναδέλφων των έφερεν (οράτε καταθέσεις υπ’ αριθμ. 41, 45 και 217). Και ναι μεν ο εις εκ των ανωτέρω μαρτύρων (217) καταθέτει και περί τα είκοσι δύο (22) πτωμάτων, άτινα ο ίδιος ούτως προσωπικός αντελήφθη, περιστατικόν όπερ δεν επεβεβαιώθη, πλην σοβαροί των κατατιθεμένων προκύπτουν ενδείξεις εκ της προεκτεθείσης καταθέσεως Αλεξ. Παναγόπουλου, όστις και αναφέρει ότι αντελήφθη θάλαμον υπό του περιβόητου Πίμπα – πράκτορος της ΚΥΠ (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 29 και 176 μετά μαγνητοταινίας) – φρουρούμενον, εις ον υπήρχον άνθρωποι δήθεν κοιμώμενοι, ων, όμως, η στάσις και η όλη εμφάνισις εις πολλάς τον ανωτέρω μάρτυρα ανέλαβεν υποψίας (οράτε κατάθεσιν).



“Τι εγένοντο οι νεκροί”

Ανακύπτει βεβαίως το ερώτημα τι εγένοντο οι νεκροί αυτοί και σοβαρά δια τους αντιλέγοντας αντλούνται εντεύθεν επιχειρήματα. Όμως προσφέρουν ίσως απάντησιν τα υπό των φυλακών του νεκροθαλάμου του Ρυθμιστικού Κέντρου Αθηνών κατατιθέμενα. Ο μεν Νικ. Νίκας καταθέτει ότι κατά την διάρκειαν της υπηρεσίας του μέχρι της 23.00΄ ώρας της 16.11.1973 παρέλαβε και ετοποθέτησε εις τον νεκροθάλαμον επτά (7) πτωμάτων νέων ανδρών, ηλικίας 22-25 ετών, τα οποία δεν συνοδεύοντο από πιστοποιητικόν θανάτου και παράλαβων ακολούθως υπηρεσίαν Ιωάννης Μάρας, καταθέτει ότι από της 23.00΄ ώρας της 16.11.1973 μέχρι 7.00΄ της 17.11.1973 παρέλαβεν και ετοποθέτησεν εις τον νεκροθάλαμον (7) πτώματα, νέων ομοίως ανδρών , ηλικίας 20-35 ετών, εκ των οποίων τα τέσσερα (4) ήταν αγνώστου ταυτότητος (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 89). Και ούτω κατά την τραγικήν εκείνην νύχτα των γεγονότων, 16 προς 17 Νοεμβρίου 1973, ένδεκα (11) πτώματα αγνώστων νέων διακομίζονται εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών, άτινα, όμως, πλην ενός (κατά τα επίσημα στοιχεία του Νοσοκομείου) ουδαμού εμφανίζονται, ούτε καταχωρίζονται! …

6.– Πλήρως εκ των εκτεθέντων εβεβαιώθη η εν ψυχρώ δολοφονία νέου ανδρός εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών υπό των αυτόθι υπηρετούντων, κατά την τραγικήν αυτήν νύκτα, αστυνομικών (καταθέσεις υπ’ αριθμ. 69, 70, 77, 86 και 94), αλλά και Δευτέρα τοιαύτη θανατώσεως τραυματίου συνεπεία ξυλοδαρμού, εις χείρας του ιατρού χειρουργού Λέων. Παπασταματίου (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 86) αποβιώσαντος. Τι εγένοντο οι δύο (2) ούτοι νεκροί; Διότι είναι πλήρως βεβαιωμένον ότι ουδείς εξ αυτών ευρίσκεται εις τον κατάλογον των έξι (6) επισήμων νεκρών του Ρυθμιστικού, εξ ων μάλιστα μόνον εις (ο άγνωστος αρχικώς και γνωστός ακολούθως Βασ. Φάμελλος) διεκομίσθη κατά τον επίμαχον χρόνον της νυκτός της 16ης προς 17ην Νοεμβρίου 1973. Επίτασις της αγωνίας εκ του τιθεμένου προβλήματος! Δι’ ο και ο προεκτεθείς ιατρός – χειρουργός, προσωπικώς παρακολουθήσας, συμμετασχών ειδικώς περί του αριθμού των εν τω Ρυθμιστικοί νεκρών εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου ερωτηθείς, καταθέτει ότι πρέπει ν’ ανέρχονται εις είκοσι (20) ή είκοσι πέντε (25) και αιτιολογεί διατί (οράτε κατάθεσιν ομοίως και τας 47 και 98).

Εκ των εκτεθέντων δήλον καθίσταται ότι εις τους καταλόγους των επισήμως ανακοινωθέντων δέκα πέντε (15) νεκρών και υπό της ερεύνης βεβαιωθέντων τριών (3) τοιουτων δέον να προστεθούν και έτεροι δέκα έξι (16) τουλάχιστον βασίμως προκύπτοντες, οίτινες, τονιστέον και πάλι, ουδεμίαν έχουν, ως προς την ταυτότητα, σχέσιν με τους επισήμως ανακοινωθέντος. Παραμένει βεβαίως πάντοτε το ερωτήμα: Τι εγένοντο τα πτώματα των νεκρών τούτων και διατί οι οικείοι των εξακολουθητικώς σιωπούν; Δεν είναι εύκολος η απάντησις εις τον χαράσσοντα τας γραμμάς ταύτας. Είναι υποχρέωσις, όμως, η έναντι του προβήματος θέσις και η κατανόησις των ανερμήνευτων ή αδυνάτων. (οράτε σχετικώς καταθεσιν Δημ. Πίμπα, υπ’ αριθμ. 71).

δ) Νεκροί εκ διαδόσεων πιθανολογούμενοι:

Πολλά τω όντι περί μεγάλου αριθμού νεκρών διαδίδονται και θρυλούνται. Διάφοροι κατάλογοι περί τούτων κυκλοφορούν, δύο των οποίων αναφερόντες ονόματα νεκρών 46 και 59, αντιστοίχως, περιήλθαν εις χείρας μου και αποτέλεσαν αντικείμενον ειδικής, επισταμένης και αγωνιώδους ερεύνης. Αμφότεροι εκυκλοφόρησαν το πρώτον εις την αλλοδαπήν και ο εις εξ αυτών επιμέλεια πολλών γνωστών Ελλήνων, εις το εξωτερικόν κατά την εποχήν της Δικτατορίας ευρισκομένων. Είναι αμφότεροι ελλιπείς κατά τα στοιχεία των και η επ’ αυτών κατατέθη παρά προσώπου λίαν αξιόπιστου, βεβαιώσαντος περί της σοβαρότητος της ερεύνης», καταλήγει η έρευνα του εισαγγελέα Δ. Τσεβά.



Η έκθεση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Μετά από πολυετή έρευνα που διενήργησε το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, το 2003, με επικεφαλής τον διευθυντή του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, κατέληξε ότι ο αριθμός των επωνύμων νεκρών ανέρχεται σε 24, ενώ αυτός των νεκρών αγνώστων στοιχείων σε 16.

Στην έρευνα, γίνεται για πρώτη φορά προσπάθεια καταγραφής του χώρου και των συνθηκών κάτω από τις οποίες έχασαν τη ζωή τους τα θύματα της εξέγερσης. Όπως αναφέρθηκε, οι πρώτες (δημοσιογραφικές) προσπάθειες για την καταγραφή των γεγονότων μιλούσαν για 59 νεκρούς ή και 79 θύματα, με βάση τον κατάλογο Γεωργούλα. Η έρευνα Καλλιβρετάκη απαντά και σε ένα ακόμα ερώτημα. Αν υπήρχαν νεκροί μέσα ή έξω από το ΕΜΠ. Όπως προκύπτει, νεκροί υπήρχαν, αλλά είχαν χτυπηθεί στους γύρω δρόμους και μεταφέρονταν στο πρόχειρο ιατρείο που είχε στηθεί από τους φοιτητές.

Ακολουθεί ο κατάλογος των νεκρών του Πολυτεχνείου σύμφωνα με την έρευνα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών:Σπυρίδων Κοντομάρης (ετών 57, δικηγόρος, 16.11.1973, ώρα 20.30)
Διομήδης Κομνηνός(ετών 17, μαθητής, 16.11.1973, ώρα 21.30)
Σωκράτης Μιχαήλ (ετών 57, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας , 16.11.1973, ώρα μεταξύ 22.30 & 23.00)
Βασίλειος Φάμελλος (ετών 26, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, ώρα 23.30)
Torill Engeland Magrette (ετών 22, 16.11.1973, φοιτήτρια, ώρα 23.30)
Γεώργιος Σαμούρης (ετών 22, 16.11.1973, φοιτητής ώρα 24.00)
Δημήτριος Κυριακόπουλος (ετών 35, οικοδόμος 16.11.1973, βραδυνή ώρα )
Σπύρος Μαρίνος (Γεωργαράς, ετών 35, ιδιωτικός υπάλληλος, 16.11.1973, βραδυνή ώρα)
Νικόλαος Μαρκούλης (ετών 24 , εργάτης, 17.11.1973, πρωινή ώρα)
Αικατερίνη Αργυροπούλου (ετών 76, 17.11.1973, ώρα 10.00)
Στυλιανός Καραγεωργής (ετών 19, οικοδόμος, 17.11.1973, ώρα 10.15)
Μάρκος Καραμανής (ετών 23, ηλεκτρολόγος, 17.11.1973, ώρα 10.30)
Αλέξανδρος Σπαρτίδης (ετών 16, μαθητής 17.11.1973, ώρα 10.30-11.00)
Δημήτριος Παπαϊωάννου (ετών 60, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, 17.11.1973, ώρα 11.30)
Γεώργιος Γερτζίδης(ετών 48, εφοριακός υπάλληλος, 17.11.1973, ώρα 11.30)
Βασιλική Μπεκιάρη (ετών 17, μαθήτρια, 17.11.1973, ώρα 12.00)
Δημήτρης Θεοδωράς (ετών 5 1/2, 17.11.1973, ώρα 13.00)
Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας (ετών 43, ταχυδακτυλουργός, 17.11.1973, ώρα 13.00)
Αλέξανδρος Παπαθανασίου (ετών 59, συνταξιούχος εφοριακός, 18.11.1973, ώρα 10.00)
Ανδρέας Κούμπος (ετών 63, βιοτέχνης, 18.11.1973, ώρα 11.00)
Μιχαήλ Μυρογιάννης (ετών 20, ηλεκτρολόγος, 18.11.1973, ώρα 12.00)
Κυριάκος Παντελεάκης (ετών 43, δικηγόρος, 18.11.1973, ώρα 12.00-12.30)
Ευστάθιος Κολινιάτης (ετών 47, 18.11.1973)
Ιωάννης Μικρώνης (ετών 22 φοιτητής, συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών
Από τη δίκη για τη σφαγή του Πολυτεχνείου

Η δίκη για τα γεγονότα

Το Πενταμελές Εφετείο της Αθήνας στις 30 Δεκεμβρίου 1975 και μετά από ακροαματική διαδικασία 2,5 μηνών κήρυξε ένοχους τους 20 από τους 32 κατηγορούμενους για την υπόθεση της σφαγής στο Πολυτεχνείο, ενώ αθώωσε άλλους 12.

Οι ποινές που επιβλήθηκαν ήταν:

-Δημήτριος Ιωαννίδης (αρχηγός της ΕΣΑ την περίοδο της εξέγερσης): 7 φορές ισόβια για ηθική αυτουργία σε 7 ανθρωποκτονίες από πρόθεση και 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε 38 απόπειρες ανθρωποκτονιών και πρόκληση διάπραξης κακουργημάτων, καθώς και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

-Γεώργιος Παπαδόπουλος (εν ενεργεία δικτάτορας την περίοδο της εξέγερσης): 25 χρόνια κάθειρξη για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονίες από πρόθεση και απόπειρες ανθρωποκτονιών, καθώς και δεκαετής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

-Σταύρος Βαρνάβας (αντιστράτηγος Ε.Α.): 3 φορές ισόβια για ηθική αυτουργία σε 3 ανθρωποκτονίες από πρόθεση και 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε 17 απόπειρες ανθρωποκτονιών και πρόκληση διάπραξης κακουργημάτων, καθώς και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

-Νικόλαος Ντερτιλής (ταξίαρχος Ε.Α.): Ισόβια κάθειρξη και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για ανθρωποκτονία από πρόθεση του φοιτητή Μυρογιάννη.

Άλλοι τέσσερις ανώτατοι αξιωματικοί σε 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε συνολικά 12 ανθρωποκτονίες και 56 απόπειρες ανθρωποκτονιών, καθώς και δεκαετής στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Επίσης, 12 κατηγορούμενοι σε μικρότερες ποινές, από 5 μήνες έως 10 χρόνια κάθειρξη για διάφορες κατηγορίες, κυρίως για ηθική αυτουργία σε επικίνδυνες σωματικές βλάβες. Οι ποινές κάτω του ενός έτους, ήταν εξαγοράσιμες

Από farosthermaikou.blogspot.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 15.11.2022

Ολοένα περισσότερο συνειδητοποιείται το γεγονός ότι τα παιδιά και οι έφηβοι, στην Ελλάδα, στερούνται βασικών γνώσεων, που επικεντρώνονται κυρίως στο χώρο της ιστορίας, και ειδικότερα σε αυτόν της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Όσο αδιανόητο και αν φαίνεται, ωστόσο γινόμαστε συχνά μάρτυρες περιπτώσεων μαθητών ή και εφήβων, που δεν είναι σε θέση να απαντήσουν το τι ακριβώς γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου, ή και ακόμη την 25η Μαρτίου. Η επιπόλαιη, αλλά όχι και βάσιμη εξήγηση αυτής της κατάντιας είναι, ενδεχομένως, το επιχείρημα ότι η ποιότητα δασκάλων και καθηγητών έχει χειροτερεύσει, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον οι μαθητές στερούνται βασικότατων γνώσεων.

Δεν πρόκειται, όμως, περί αυτού. Αντιθέτως, τα τελευταία χρόνια, με αθόρυβο και θα πρόσθετα και ύπουλο τρόπο, άρχισε μια επιχείρηση αποδόμησης της ιστορίας μας. Σημαντικά γεγονότα του παρελθόντος, που μας έκαναν υπερήφανους εμάς τους παλαιοτέρους, είτε αποσιωπούνται συστηματικά, είτε εμφανίζονται με μία ή δύο σειρές στα σχολικά εγχειρίδια, από το περιεχόμενο των οποίων ουδέν το ουσιαστικό προκύπτει. Αλλά, περί τίνος πρόκειται;

Τα τωρινά βιβλία ιστορίας του δημοτικού, αλλά και των πιο πάνω όπου, δηλαδή, υπάρχει και διδάσκεται ελληνική ιστορία, φαίνεται να διακατέχονται από την προσπάθεια απάλειψης όλων εκείνων των δεδομένων, τα οποία αναμοχλεύουν εχθρότητα ανάμεσα στους λαούς. Καταβάλλεται, δηλαδή, σιωπηρώς η προσπάθεια επικράτησης της λήθης, γύρω από τους πολέμους και τις αγριότητες του παρελθόντος, με το επιχείρημα ότι έτσι ευνοείται η ειρήνη.

Ακραία συνέπεια αυτής της αντίληψης είναι και η πρόσφατη ίδρυση ελληνογερμανικής ένωσης, που έχει ως αποστολή την «αντικειμενική απόδοση» της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα. Προφανώς, η υπόθεση είναι ότι η μέχρι τώρα σχετική εξιστόρηση της κατοχικής περιόδου δεν ήταν αντικειμενική. Πέρα, ωστόσο, από το παραπάνω επιχείρημα των «ειρηνοποιών», για την ανάγκη αποσιώπησης των ιστορικών αντιθέσεων του παρελθόντος, μεταξύ των λαών, υπάρχει και η υπόγεια κίνηση των υποστηρικτών μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, η οποία θα σαρώσει κράτη-έθνη, θρησκείες, πολιτισμούς και ιστορίες τους, εγκαθιδρύοντας ένα νέο κόσμο χωρίς παρελθόν.

Οι τάσεις αυτές, εξάλλου, που συχνά διεκδικούν και προοδευτικότητα, υπήρξαν εμφανείς και στον τρόπο με τον οποίον επιλέχθηκε να εορταστεί η επέτειος των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821. Όπως είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε, αλλά και να καυτηριάσουμε, στην ΤΙΜΗΣΤΟ 21 (επιτροπή εορτασμού των 200 ετών, παράλληλη της επίσημης), με πλήθος δημοσιεύσεων και δραστηριοτήτων μας, ο επίσημος εορτασμός υιοθέτησε μεταξύ άλλων και απόψεις όπως, ότι οι Νεοέλληνες ουδεμία σχέση έχουν με τους αρχαίους μας προγόνους, ότι η Επανάσταση ήταν μια εξέγερση περιθωριακής ελίτ, ότι δεν υπήρξε πραγματική σκλαβιά επί 400 χρόνια γιατί δήθεν οι Έλληνες περνούσαν ευχάριστα ως Οθωμανοί υπήκοοι, ότι όλες αυτές οι εσφαλμένες ερμηνείες προήλθαν από ιδέες της Δύσης κ.ο.κ.

Η λησμονιά της εθνικής μας ταυτότητας θα αποτελέσει πραγματικότητα στις επόμενες δεκαετίες, αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα ανατροπής αυτού του επκίνδυνου ρεύματος. Και τότε, θα επαληθευτεί το ρητό ότι «οι λαοί που λησμονούν την ιστορία τους εξαφανίζονται»

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Ξεκινώ με την απλή διαπίστωση ότι ανέκαθεν η ψυχοκοινωνική προβληματική της θεματολογίας του σεξ αποτελούσε μια συναρπαστική περίπτωση, από όποια οπτική γωνία κι αν την εξετάζαμε.

Θα συνεχίσω υπογραμμίζοντας την αλήθεια ότι στις τελευταίες 3 – 4 δεκαετίες το θέμα του σεξ ήρθε στην επιφάνεια της συλλογικής συνείδησης των Ελλήνων με τόση ένταση και με τέτοια ταχύτητα, ώστε να επισκιάσει για τη σημερινή νεολαία το γεγονός ότι μόλις «χθες» το θέμα ήταν ένα ισχυρό ταμπού, αντικείμενο μόνο για πολύ προσωπικές συζητήσεις και εκμυστηρεύσεις, που οι περισσότεροι το αγγίζαμε αραιά και πού σε συλλογικό επίπεδο μέσα από την αντισηπτικά ουδέτερη μέθοδο των «σόκιν ανεκδότων», και του «Μπλακ χιούμορ».

Σήμερα, όλοι πια αγγίζουμε τη θεματολογία του σεξ σε διαπροσωπικό επίπεδο παρέας ή φίλων, ανοικτά, όπως φυσικά το βλέπουμε και στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Μετά την είσοδο στον 21ο αιώνα και την παγκόσμια εξάπλωση του διαδικτύου βιώνουμε απίστευτο σε όγκο υλικό πορνογραφικού υλικού.

Στην Πατρίδα μας, στην Ευρώπη και σε ολάκερη την υφήλιο τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά τόσο σε χώρους εργασίας και αναψυχής όσο και σε πανεπιστημιακές αίθουσες τα ίδια θεμελιακά ερωτήματα που σχετίζονται με το πώς και γιατί συντελέστηκε αυτή η σημαντική αλλαγή στη δημοσιοποίηση της θεματολογίας του σεξ, στη στάση και τη νοοτροπία μας.

Το γεγονός ότι μέχρι τον καιρό που η γενιά των σημερινών γονέων βρισκόταν εκεί που βρίσκονται σήμερα τα εγγόνια μας, τα δυνατά ταμπού περιφρουρούσαν τη θεματολογία του σεξ έχοντας περιχαρακώσει κάθε τι σχετικό ερμητικά κλεισμένο κάτω από την ετικέτα του «βρώμικου» στο ατομικό και συλλογικό μας υποσυνείδητο δεν σημαίνει αυτόχρημα ότι η πρόσφατη απελευθέρωση είναι αναμφίβολα και κατηγορηματικά… καταστροφική!

Για τους σημερινούς νέους και νέες υπάρχουν δύο διαστάσεις στο όλο θέμα της από-ευαισθητοποίησης των σεξουαλικών ταμπού και συγκεκριμένα:

[α] η διάσταση της λεκτικής ή φραστικής απελευθέρωσης και

[β] η διάσταση της πραγματικής απελευθέρωσης.

Με άλλα λόγια, συχνά έχει προκύψει από επίσημες όσο και ανεπίσημες ή άτυπες έρευνες με νέους και νέες, που ακόμη σπουδάζουν σε Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα ή πρόσφατα έχουν βγει στην αγορά εργασίας, ότι είναι ευδιάκριτοι στις παρέες τους εκείνοι και εκείνες που ενώ «μιλάνε» απελευθερωμένα λειτουργούν με ουσιαστικά και καθοριστικά ταμπού και δεσμεύσεις και, αντίστροφα, οι άλλοι που, ενώ πρεσβεύουν συντηρητικές θέσεις, ενεργοποιούνται πολύ φιλελεύθερα μόλις εκλείψουν οι εκλαμβανόμενοι ως «αντικειμενικοί» έλεγχοι της συμπεριφοράς τους.

Σίγουρα ιδιαίτερες δυσκολίες στην όλη αντιμετώπιση της σεξουαλικής θεματολογίας αντιμετωπίζει η γενιά όσων σήμερα είναι γονείς εφήβων, ακριβώς επειδή η τρέχουσα πραγματικότητα βρίσκεται σε κραυγαλέα αντίφαση με τα όσα εμείς οι σημερινοί παππούδες και γιαγιάδες είχαμε διδαχθεί από τους γονείς μας, από άλλους ψυχοκοινωνικούς φορείς και τα τότε ελάχιστα, σχεδόν αποκλειστικά, έντυπης μορφής ΜΜΕ.

Στο μεταξύ, βέβαια, οι σημερινοί νέοι και οι νέες έχουν και αυτοί προσβάσεις στα σύγχρονα ΜΜΕ, έρχονται εντελώς ανοιχτά σε διαπροσωπική επαφή, ερωτεύονται και, όταν το αποφασίσουν, κάνουν και έρωτα, συζητούν τα θέματά τους και με τον «άνθρωπό» τους αλλά και μεταξύ τους στις παρέες όπου συμμετέχουν αγόρια και κορίτσια και όταν ένας «δεσμός» αποτύχει προχωρούν στον επόμενο χωρίς να αποκρύπτουν «το παρελθόν» τους απόν ή την παρόντα ερωτικό σύντροφο, όπως κατά κανόνα γινόταν «χθες» με τους γονείς τους και ιδιαίτερα στην δικιά μας εποχή των παππούδων και γιαγιάδων τους…

Στην Αμερική, μισό αιώνα πριν, μετά τις πρώτες δεκαετίες της μεταπολεμικής περιόδου οι έρευνες του Dr Kinsey και των συνεργατών του, στη Γερμανία οι έρευνες του Kohle και στη συνέχεια πάλι στην Αμερική οι εργαστηριακά τεκμηριωμένες έρευνες της ψυχοφυσιολογίας της σεξουαλικής συμπεριφοράς των Dr Masters και Dr. Johnson βοήθησαν ώστε η θεματολογία του σεξ να βγει από τα σκοτεινά χρονοντούλαπα του συλλογικού υποσυνείδητου των λαών, και να απευαισθητοποιηθούν τα διάφορα ταμπού.

Έτσι ξεκίνησε, σε παγκόσμια κλίμακα, ένας φαινομενικά ατέλειωτος διάλογος ανάμεσα σε επιστήμονες και κοινή γνώμη για τις ανθρώπινες σεξουαλικές ορμές και συνήθειες, για τα σεξουαλικά προβλήματα των ανδρών και των γυναικών, καθώς και των ζευγαριών, για θέματα σεξουαλικής ενημέρωσης και διαπαιδαγώγησης της νεολαίας και άλλα συναφή.

Όλη αυτή η δυναμική διεργασία θεωρείται από πολλούς ως μέθοδος απαραίτητη για την ομαλή προσωπική εξέλιξη των παιδιών μας προς την ωριμότητα και την υπεύθυνη διαχείριση των σεξουαλικών τους αναγκών, ενώ από άλλους ως «χειροπιαστή απόδειξη» της κοινωνικής διαφθοράς, της κατάπτωσης των ηθών και διαγραφής των εθίμων και της αποσύνθεσης του ψυχοκοινωνικού μας συστήματος!…

Όπως και αν το δούμε το θέμα, όμως, ένα θεμελιακό πρόβλημα στενά συνυφασμένο με την πορεία της αποκαλούμενης σεξουαλικής απελευθέρωσης είναι και η εδραίωση στην κοινή γνώμη της εντύπωσης ότι η νεολαία μας ζει, λειτουργεί και επιδίδεται ασυγκράτητα σε έναν έντονο, απρόσωπο και αχαλίνωτο «παν-σεξουαλισμό!..»

Σίγουρα η κοινή γνώμη αναρωτιέται εάν και η ελληνική κοινωνία πέρασε, περνάει ή θα περάσει αυτό το στάδιο του παν-σεξουαλισμού που παρατηρήθηκε σε άλλες κοινωνίες στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική, στην Αυστραλία και αλλού.

Η σημερινή μου θέση, τεκμηριωμένη από έρευνες με νέους και νέες διαφόρων κοινωνικό-οικονομικών επιπέδων και μόρφωσης, χωρίς να εμπεριέχει στοιχεία δογματικά καθολικής εφαρμογής, είναι η παρακάτω:

Σαφώς υπάρχει σήμερα περισσότερη ελευθερία στη σύγχρονη ελληνική νεολαία σε ό,τι αφορά τη σεξουαλική ολοκλήρωση ως τμήμα μιας ευρύτερης ψυχό-συναισθηματικής και κοινωνικής σχέσης, ως διάσταση ενός υγιούς ερωτικού δεσμού, αλλά δεν υπάρχει, δεν τεκμηριώνεται «αλόγιστο, τυφλό και απρόσωπο σεξ» στον βαθμό που, παρασυρόμενη από διάφορα δημοσιεύματα, φαίνεται να πιστεύει η κοινή γνώμη.

Κλείνοντας το σημερινό μου άρθρο θα αναφέρω ένα εντυπωσιακό θέμα που ήδη ερευνώ βαθύτερα και που αναφέρεται στα στατιστικά δεδομένα και τις διαφορές που προκύπτουν ανάμεσα σε νέες και νέους που έχουν ολοκληρωθεί σεξουαλικά αρκετά πριν τα 20 χρόνια τους.

Χωρίς να είναι ένα στατιστικό στοιχείο που αφορά ΟΛΗ την ελληνική νεολαία, είναι άξιο μνείας το γεγονός ότι σε έρευνά μου πριν λίγα χρόνια με φοιτητές και φοιτήτριες προέκυψε ότι το 63% των γυναικών είχε ολοκληρωθεί σεξουαλικά πριν από την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ και ΤΕΙ και ένα πρόσθετο 24% πριν περατωθούν οι σπουδές του.

Αντίθετα, ανάμεσα στους άνδρες το ποσοστό ήταν μόλις 38% πριν από την εισαγωγή τους σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και ένα πρόσθετο 33% σχεδόν ταυτόχρονα με την ολοκλήρωση των σπουδών τους.

Οι πρόχειρες συλλογιστικές μας για την ερμηνεία τέτοιων στατιστικών στοιχείων είναι ότι η πρόσφατη έντονη χειραφέτηση της γυναίκας στον Ελληνικό χώρο, οι κάθε είδους φεμινιστικές προσπάθειες, τα διάφορα γυναικεία έντυπα έχουν συντελέσει ώστε οι νέες γυναίκες να διεκδικήσουν πολύ πιο δυναμικά το μερίδιό τους από τη σεξουαλική «επανάσταση» με την αιτιολογία της πολύχρονης καταπίεσής τους από μπαμπάδες, εραστές και συζύγους που απαιτούσαν πριν από μερικές δεκαετίες να είναι «αγνές»…

Βέβαια κάθε έρευνα στη θεματολογία του σεξ χρειάζεται να περιλάβει και στοιχεία του παρελθόντος, γιατί και στο μακρινό «χθες» είχαμε σεξουαλικές επαφές πριν τον γάμο, αλλά απλά δεν τις συζητούσαμε τόσο ανοιχτά, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια σωστή εικόνα για τη σεξουαλική ζωή των σύγχρονων Ελλήνων.

Εκείνο που έχει σημασία Τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα είναι ότι η νεολαία μας εκτιμά τις χαρές του υγιούς ψυχικά, συναισθηματικά και κοινωνικά, εκτονωμένου από ταμπού και ενοχές σεξ, επιδίδεται στην ερωτική επαφή που είναι απαλλαγμένη από τις ανασταλτικές προκαταλήψεις του χθες χωρίς να «καταστραφεί», χωρίς να χρειάζεται τα βικτωριανά εκείνα «διπλά στάνταρντ» όπου η έντονη δραστηριότητα ενός άνδρα τού κομίζει «εύσημα», ενώ παρόμοια δραστηριότητα μιας γυναίκας τη στιγματίζει!…



------------------------------------------------------------------


*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

από τον Charles Sannat */ reseauinternational.net/ 12.11.22

Ο ναύαρχος Τσαρλς Ρίτσαρντ δεν είναι οποιοσδήποτε. Είναι αυτός που διευθύνει τη στρατηγική διοίκηση του Πενταγώνου. Δεν είναι συνταξιούχος αλλά ενεργός. Ο λόγος του δεσμεύει τόσο τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και τον αμερικανικό στρατό. Αυτές οι παρατηρήσεις δεν έχουν καμία ασάφεια.

Πριν σας μιλήσουμε για αυτό, θα βρείτε επίσης σε αυτή την έκδοση ένα γρήγορο άρθρο σχετικά με τη Γαλλία και τους στρατούς μας, που θέλουν επίσης να «προετοιμάσουν το μυαλό» για πόλεμο.

« Το μεγάλο έρχεται ». Ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας είναι μόνο το προοίμιο μιας πολύ μεγαλύτερης σύγκρουσης, προειδοποιεί ένας από τους υψηλότερους αξιωματικούς της αμερικανικής διοίκησης.

Σε μια στήλη που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο της Wall Street Journal, ο ναύαρχος Τσαρλς Ρίτσαρντ πιστεύει ότι η αμερικανική στρατιωτική αποτροπή εξασθενεί. « Η μεγάλη σύγκρουση έρχεται. Και δεν θα αργήσει να δοκιμαστούμε εμείς οι Ηνωμένες Πολιτείες με τρόπο που δεν έχουμε δοκιμάσει εδώ και πολύ καιρό », είπε.

Ο επικεφαλής της αμερικανικής Stratcom προειδοποίησε ότι η Κίνα και η Ρωσία ξεπερνούν την Αμερική στον πυρηνικό στίβο, χάνοντας την αποτροπή.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί προοίμιο για μεγαλύτερες στρατιωτικές προκλήσεις για τις Ηνωμένες Πολιτείες στο εγγύς μέλλον και η Αμερική χάνει το ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα στις δυνατότητες πυρηνικών όπλων, προειδοποίησε ο ναύαρχος Τσαρλς Ρίτσαρντ, αρχηγός της Στρατηγικής Διοίκησης των ΗΠΑ, σε ομιλία του στο Ετήσιο συμπόσιο 2022 και ενημέρωση της βιομηχανίας του Navy League of Submarines την Τετάρτη, ανέφερε το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ.

« Αυτή η κρίση στην Ουκρανία στην οποία βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή είναι απλώς η προθέρμανση », είπε ο Ρίτσαρντ. « Η μεγάλη κρίση έρχεται. Και δεν θα αργήσει να δοκιμαστούμε με έναν τρόπο που δεν ήμασταν εδώ και πολύ καιρό . »

Ο Τσαρλς Ρίτσαρντ προειδοποίησε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν την πυρηνική αποτρεπτική τους δύναμη έναντι ανταγωνιστών όπως η Κίνα και η Ρωσία.

« Όταν αξιολογώ το επίπεδο αποτροπής μας έναντι της Κίνας, το πλοίο βυθίζεται σιγά-σιγά », είπε. « Ρέει αργά, αλλά ρέει, γιατί βασικά βάζουν τις ικανότητες στο έδαφος πιο γρήγορα από εμάς . »

Στο έγγραφο της Εθνικής Αμυντικής Στρατηγικής της 27ης Οκτωβρίου, το Πεντάγωνο παρουσίασε επίσης μια δεινή κατάσταση σχετικά με την πυρηνική ισορροπία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας.

« Οι σημαντικότεροι ανταγωνιστές μας συνεχίζουν να επεκτείνουν και να διαφοροποιούν τις πυρηνικές τους ικανότητες, για να περιλαμβάνουν νέα και αποσπασματικά συστήματα, καθώς και μη πυρηνικές ικανότητες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη διεξαγωγή στρατηγικών επιθέσεων », ανέφερε η Nuclear Posture Review. « Έχουν δείξει ελάχιστο ενδιαφέρον για τη μείωση της εξάρτησής τους από τα πυρηνικά όπλα. Αντίθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες επικεντρώνονται στην ταχεία αντικατάσταση των υπαρχόντων συστημάτων στον τομέα που πλησιάζουν γρήγορα στο τέλος της ζωής τους . »

Η Κίνα στοχεύει να έχει τουλάχιστον 1.000 παραδοτέες κεφαλές μέχρι το τέλος του 2030 και η Ρωσία σκοπεύει να αναπτύξει 1.550 κεφαλές περιορισμένης ισχύος START σε οχήματα παράδοσης.

« Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ) είναι η πρωταρχική πρόκληση για τον αμυντικό σχεδιασμό των ΗΠΑ και ένας αυξανόμενος παράγοντας για την αξιολόγηση της πυρηνικής μας αποτροπής. Η ΛΔΚ έχει ξεκινήσει μια φιλόδοξη επέκταση, εκσυγχρονισμό και διαφοροποίηση των πυρηνικών της δυνάμεων και έχει δημιουργήσει μια νέα πυρηνική τριάδα », αναφέρει η ανασκόπηση της πυρηνικής στάσης.

« Η Ρωσία συνεχίζει να δίνει έμφαση στα πυρηνικά όπλα στη στρατηγική της, να εκσυγχρονίζει και να επεκτείνει τις πυρηνικές της δυνάμεις και να κραδαίνει τα πυρηνικά της όπλα για να υποστηρίξει τη ρεβιζιονιστική πολιτική ασφαλείας της . »

« Αυτή η ουκρανική κρίση στην οποία βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή είναι μόνο η προθέρμανση… Η μεγάλη κρίση έρχεται . »

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να ανεβάσουν το ρυθμό και σύμφωνα με τον ναύαρχο Ρίτσαρντ, ο μόνος τομέας στον οποίο εξακολουθούν να κυριαρχούν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι οι υποβρύχιες δυνατότητες.

« Οι υποβρύχιες δυνατότητες εξακολουθούν να είναι το μόνο…ίσως το μόνο πραγματικό ασύμμετρο πλεονέκτημα που εξακολουθούμε να έχουμε έναντι των αντιπάλων μας », είπε ο ναύαρχος Ρίτσαρντ, σύμφωνα με πληροφορίες από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. Αλλά αν δεν επιταχύνουμε το ρυθμό, αν δεν διορθώσουμε τα προβλήματα συντήρησής μας, αν δεν ξεκινήσουμε νέες κατασκευές… αν δεν διορθώσουμε αυτά τα προβλήματα… δεν θα είμαστε σε καλή θέση να διατηρήσει τη στρατηγική αποτροπή και την εθνική άμυνα ».

Ο διοικητής της Stratcom κάλεσε τον αμερικανικό στρατό να κοιτάξει τον τρόπο που λειτουργούσε τη δεκαετία του 1950 για να αποκαταστήσει το ανταγωνιστικό του πλεονέκτημα.

« Πρέπει να κάνουμε μια γρήγορη και θεμελιώδη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε την υπεράσπιση αυτού του έθνους », είπε ο Ρίτσαρντ. « Κάποτε ξέραμε πώς να ενεργούμε γρήγορα και έχουμε χάσει την τέχνη να το κάνουμε ».

« Διαφορετικά, συνεχίζει ο Ρίτσαρντ , η Κίνα απλώς θα μας προσπεράσει και η Ρωσία δεν πρόκειται να εξαφανιστεί ».


Εν κατακλείδι, αυτό που μόλις διαβάσατε δεν είναι η αναγγελία ενός μελλοντικού πολέμου, του τέλους του κόσμου και μιας πυρηνικής αποκάλυψης. Αυτό που μόλις διαβάσατε έχει μια πολύ πιο συγκεκριμένη και άμεση συνέπεια. Είναι το τέλος της παγκοσμιοποίησης όπως τη γνωρίζουμε, που σημαίνει επίσης πολύ ισχυρότερο και πιο διαρκή πληθωρισμό.

Είναι ήδη πολύ αργά, αλλά δεν έχουν χαθεί όλα.

Προετοιμαστείτε!



* Ο Charles Sannat , γεννημένος το 1975, είναι Γάλλος επιχειρηματίας και οικονομικός αναλυτής. Είναι απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Εξωτερικού Εμπορίου (1993-1997) και του Κέντρου Διπλωματικών και Στρατηγικών Σπουδών (1998-1999).

Προβλέπει τόσο το τέλος του ευρώ («πολιτική και όχι οικονομική κατασκευή», «ένας γενετικά τροποποιημένος οργανισμός που δεν είναι βιώσιμος») όσο και το σκάσιμο της « φούσκας » του bitcoin . 

Προτιμά τον χρυσό ως «πατρογονική ασφάλιση».

Υποστηρίζει τη μείωση και την αποκήρυξη του δημόσιου χρέους .


πηγή: Insolentiae


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Θα το ομολογήσω σήμερα με πολλή ειλικρίνεια: κάθε φορά που συνθέτω ένα σύντομο άρθρο για το διαδίκτυο, το θέμα του τίτλου αποτελεί πάντα σημείο αιχμής του προβληματισμού μου.

Σε ιστοσελίδες του διαδικτύου, όπως και σε όλα τα έντυπα και ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ, αποτελεί πρόκληση τα άρθρα και τα σχόλια ως υπότιτλοι στην εικόνα να έχουν αυτό που στα δημοσιογραφικά γραφεία (και σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα) αποκαλούσαμε και συνεχίζουμε να χαρακτηρίζουμε ως «πιασάρικο» τίτλο.

Με άλλα λόγια καθώς τα μάτια των αναγνωστών βλέπουν τον τίτλο να ανοίγει η όρεξη με τη γνωστή σιωπηρή προτροπή στους αναγνώστες: «συνεχίστε να διαβάζετε περισσότερα».

Ο σημερινός μου τίτλος αναδεικνύει τον συγκεκριμένο προβληματισμό και μαζί το περιεχόμενο του άρθρου μου καθώς ακούω, όχι πια σε καθημερινή βάση, αλλά κάθε φορά που συνομιλώ με συμπολίτες μας την ίδια ερώτηση:

«Γιατί με τόσα που…μας κάνουν ΔΕΝ αντιδρούμε εμείς οι Έλληνες;»

Και απαντούν σε καθημερινή βάση γνωστοί «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» από τα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού)

«Γίνατε καλοπερασάκηδες και τεμπέληδες και αράξατε στους καναπέδες!».

Είναι αυτό σοβαρή «ερμηνεία» όταν θα τυλιγόμαστε με κουβέρτες καθώς για τους περισσότερους Έλληνες δεν θα υπάρχει χρήμα για πετρέλαιο ή θερμάστρες αλογόνου, αλλά ούτε για…καυσόξυλα;

«Μας ψεκάζουν…»

Μας λένε κάποιοι άλλοι αιτιολογώντας την απίστευτη υπομονή του ελληνικού Λαού που ξεπερνά εκείνη του Βιβλικού Ιώβ!…

Όχι, ΔΕΝ μας…ψεκάζουν!.. Σας παρακαλώ ξεχάστε και αυτή την εξήγηση…

Ελάτε να δούμε την πραγματικότητα χωρίς Κομματικές παρωπίδες.

Πριν δώδεκα χρόνια μας επέβαλαν τα οδυνηρά Μνημόνια, στην συνέχεια μαζευτήκαμε στις πλατείες, γέμισε με κόσμο το Σύνταγμα και μια και δυο και τρεις φορές και οι τότε «Κρατούντες» μας ρημάξανε στα χημικά και στο ξύλο…

Αντισταθήκαμε, κουραστήκαμε και τώρα πια «αραχτοί» στον καναπέ μετράμε τον πληγωμένο εγωισμό μας!

Πολύ ωραία εξήγηση εμπλουτισμένη με μια δόση αυτάρεσκου «ηρωισμού»…

«Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει…κρεμαστάρια!..»

Δέκα χρόνια πριν τα «παράτησε» ο κ Παπανδρέου αδυνατώντας να επαληθεύσει το ιστορικά-ανιστόρητο «λεφτά υπάρχουν», δοκιμάσαμε τον τεχνοκράτη κ Παπαδήμο (που αργότερα έγινε και θύμα τρομοκρατικής ενέργειας).

Ακολούθησαν στο Εθνικό Πιλοτήριο, στη γέφυρα διακυβέρνησης του ωραίου σκάφους που λέγεται ΕΛΛΑΣ οι κκ Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης και Καρατζαφέρης και είδαμε τα «γκρίζα» χάλια μας να γίνονται «μαύρα».

Στη συνέχεια ακούστηκε η φωνή του κ Τσίπρα, με πρίμο σεκόντο τον κ Καμμένο, υποσχόμενοι «να σκίσουν τα μνημόνια» και τα άλλα…κακά!

Αιώνιοι εραστές, εμείς οι Έλληνες, όσων υπόσχονται ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, τα χάψαμε!..

Θυμηθείτε τις δυο ραγδαίες εκλογικές αναμετρήσεις Ιανουάριο και Σεπτέμβριο 2015 όταν δώσαμε την Εξουσία «για πρώτη φορά στην…Αριστερά» τιμωρώντας Πράσινους και Μπλε.

Στη συνέχεια «η πρώτη φορά…Αριστερά» σε εκπληκτικά αγαστή συνεργασία με τους ΑΝΕΛ υπόσχονταν ΤΕΛΟΣ της οικονομικής και ψυχοκοινωνικής μας ταλαιπωρίας αλλά μάλλον απέτυχαν να μας ανασύρουν από την απαξίωση…

Άντε ομαδικά, πλέον, οι κάποτε πράσινοι και μπλε και τώρα πια …πολύχρωμοι με κόκκινο στο φόντο, να γίνουμε για πολλοστή φορά…κοψοχέρηδες!

«Δεν φταίμε εμείς,» είπαν αιτιολογώντας την πράξη τους στον Θεό οι πρωτόπλαστοι, «το φίδι μας…εξαπάτησε!»

Και καθώς ο τουρισμός έφερνε απρόσμενα έσοδα στις εκλογές του 2019 επιλέξαμε την Κυβέρνηση του κ Κυριάκου Μητσοτάκη…

Μυριάδες συμπατριώτες μας Έλληνες που με τόση αυταρέσκεια τραγουδούσαμε: «Ο Τράχηλος του Έλληνα ζυγό δεν υποφέρει» στέκονται με υπομονή στις ουρές δωρεάν συσσιτίων, στα γραφεία του ΟΑΕΔ, και στις κατά τόπους Δ.Ο.Υ. και ψελλίζουν ψιθυριστά:

«Σφάξτε μας ΘΕΣΜΟΙ, πρώην τρόικα. να…αγιάσουμε;»

Πώς συμβιβάζεται η περηφάνια μας, ο Εθνικός μας «τσαμπουκάς», ο αυθορμητισμός μας και η τάση μας για επαναστατικότητα με αυτή την συμπεριφορά ηττοπάθειας, άνευ όρων παράδοσης και η οσφυοκαμψία που ξαφνιάζει τους εκτός Ελλάδας εχθρούς μας και φέρνει δάκρυα σε φίλέλληνες;

Μία σοβαρού επιπέδου επιστημονική αξιολόγηση της ψυχοκοινωνικής μας κατάστασης, αυτής που σήμερα χαρακτηρίζω «σαπίλας» μας προσφέρει η θεωρία «της γνωστικής ασυμφωνίας» (cognitive dissonance) του Αμερικανού ψυχολόγου Dr Leon Festinger διακεκριμένου μέλους της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (στην οποία έχω την τιμή να ανήκω εδώ και μισό αιώνα).

Σύμφωνα με την θεωρία ένα άτομο ή μια ομάδα μπορεί να διατηρούν συνειδητά τόσο διανοητικά όσο και συναισθηματικά αντικρουόμενα στοιχεία, και να συμπεριφέρονται επηρεαζόμενο από αυτά.

Με άλλα λόγια οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα να αιτιολογούμε και να διατηρούμε, σε παράλληλη διάταξη και ταυτόχρονα, ασυμβίβαστα δεδομένα, εφόσον αυτά ικανοποιούν κάποιες αντικρουόμενες μεν, αλλά θεμελιακές μας ανάγκες, πραγματικές ή συμβολικές.

Οι άνθρωποι διαθέτουμε την τάση να φροντίζουμε την διατήρηση ισορροπίας μεταξύ πραγματικότητας και προσδοκιών. Μειώνουμε τη σημασία ενός από τους συγκρουόμενους παράγοντες και προσθέτουμε κάποια στοιχεία στον άλλο ή τον αλλάζουμε καθολικά.

Αυτή η διαδικασία ρίχνει φως στην αινιγματική, παράλογη, ακόμη και καταστροφική μας συμπεριφορά.

Είναι, αναμφίβολα, θλιβερή η ψυχική κατάσταση ΣΑΠΙΛΑΣ που μας περιγράφει τώρα ως Κοινωνικό σύστημα ενώ συνεχίζεται το οικονομικό, ψυχό-κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό ιστορικά ανιστόρητο δράμα μας…

Κάνουμε αυτά που κάποιοι περιμένουνε να κάνουμε καθώς διατηρούμε στο προσκήνιο του πολιτικού γίγνεσθαι Κόμματα και πρόσωπα που μας οδήγησαν στα γνωστά Μνημονικά επίπεδα απαξίωσης…

Θυμηθείτε τις εποχές που πέρα από «το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας» θέλαμε και το εξοχικό μας, εκατομμύρια Ελλήνων είχαν δυο αυτοκίνητα και από δέκα πιστωτικές κάρτες και απολαμβάναμε «διακοπών-δάνεια»…

Θυμηθείτε πριν δύο δεκαετίες τον τότε Πρωθυπουργό κ Κωνσταντίνο Σημίτη, και τον τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ Λουκά Παπαδήμο να στέκονται χαμογελώντας μπροστά στο ΑΤΜ και να κάνουν την πρώτη ανάληψη σε…Ευρώ!..

Δεν θα κατηγορήσω ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ότι το έκαναν εσκεμμένα επί δεκαετίες μέχρι το καλοκαίρι του 2010 ή από αβλεψία, όταν όμως γυρίζω το βλέμμα μου στο παρελθόν ψύχραιμα και αντικειμενικά ή διαπίστωση είναι σαφής:

Ίσως δεν ήταν ΕΝΤΕΛΩΣ άστοχη η γνωστή θέση του κ Πάγκαλου: «μαζί τα φάγαμε…»

Τον Μάη του 2010 από το Καστελόριζο (με ποια κριτήρια συμβολισμού επελέγη εκείνο το συγκεκριμένο νησί;) ο τότε Πρωθυπουργός κ Γιώργος Παπανδρέου μας ξύπνησε βίαια ανακοινώνοντας ότι είμαστε… «κακομοίρηδες!»

2017, 2018, 2019 αρχίσαμε να χαμογελάμε με τα έσοδα του τουρισμού, αλλά μας προέκυψε η πανδημία!…

Μας χαμογέλασε, τουριστικά, το 2021 και το 2022 αλλά εξαιτίας του Ρώσο-Ουκρανικού πολέμου καλπάζει πλέον η ακρίβεια και φούντωσε ξανά η αβεβαιότητα για το αύριο…

‘Όπου φτωχός και η μοίρα του!…

-------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ενα γεγονός που το "έφαγε το σκοτάδι". Ο "εθνάρχης" Κωνσταντίνος Καραμανλής κατηγορείται σαν συνεργάτης των κατοχικών δυνάμεων. 


Ηταν σαν σήμερα 5/11/1959 που η κυβέρνηση του "εθνάρχη" Κωνσταντίνου Καραμανλή αποφυλακίζει και απελαύνει τον Μαξ Μέρντεν του οποίου τα εγκλήματα του πολέμου στην Θεσσαλονίκη κατά την διάρκεια της Κατοχής, έχουν αφήσει ιστορία.

Είχε διαπράξει τόσα απίστευτα εγκλήματα ο σφαγέας Μέρτεν που όταν φτάνει στην Γερμανία οι αρχές της χώρας τον συνέλαβαν προσχηματικά για να τον αφήσουν πολύ σύντομα ελεύθερο.
Στην συνέχεια μάλιστα το κράτος του τον ανταμείβει για τα "κατορθώματά" του, διορίζοντας τον σε υψηλή διοικητική θέση στο υπουργείο Δικαιοσύνης της Ομοσπονδιακής Γερμανίας.

Θα παραθέσουμε με λεπτομέρειες αυτή την περίπτωση εστιαζόμενοι περισσότερο στην εμπλοκή του "εθνάρχη".

Εισαγωγικά θα σας προτείναμε να ακούσετε τον αείμνηστο Βασίλη Ραφαηλίδη να μιλάει για τον Κ. Καραμανλή και επίσης διαβάστε το πολύ καλό κείμενο του «Ιού» που τιτλοφορείται: «Ο σκοτεινός "εθνάρχης" -Βίος και Πολιτεία Κωνσταντίνου Καραμανλή».

Να σας θυμίσουμε επίσης ότι οι βιογράφοι-αγιογράφοι του αποφεύγουν να κάνουν την παραμικρή αναφορά για την εμπλοκή του "εθνάρχη" Κωνσταντίνου Καραμανλή - όχι της κυβέρνησης του, αλλά του ίδιου προσωπικά- στο να ξελασπώσει ο Γερμανός εγκληματίας πολέμου Μαξ Μέρτεν.


Ενημερωτικά προσθέτουμε ότι αυτός ο Ναζί εγκληματίας πολέμου που υπηρέτησε στη Θεσσαλονίκη, ήταν ο άνθρωπος που υπέγραψε τη μεταφορά των 50.000 Εβραίων της Θεσσαλονίκης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, ήταν υπεύθυνος για σειρά δολοφονιών, ενώ είχε ευθύνη και για την αρπαγή των περιουσιών τους, που η συνολική τους αξία ξεπερνούσε τα 125.000.000 χρυσά φράγκα. (Μ' αυτές τις κατηγορίες είχε καταδικαστεί από Ελληνικό δικαστήριο μέχρι ο Καραμανλής να τον αφήσει ελεύθερο απελαύνοντάς τον. Ο Μέρτεν είχε συλληφθεί τυχαία στην Αθήνα το 1957 και τον Νοέμβρη του 1959, η κυβέρνηση Καραμανλή με τροποποίηση προηγούμενου νόμου «περί αναστολής διώξεως εγκληματιών πολέμου» που είχε φέρει στη Βουλή στις αρχές του ίδιου χρόνου φτιάχνει "παραθυράκι" για να απελευθερωθεί)

Η συνέχεια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Οταν, λοιπόν ο Μέρτεν κάποια στιγμή συνελήφθη προσχηματικά στην Γερμανία μετά την απέλαση του από την Ελλάδα, όπως αναφέραμε, και οδηγείται σε μια δίκη - οπερέτα απέδειξε πόσο σκληρό καρύδι ήταν. Κατονομάζει σα συνεργάτες του στην κατεχόμενη Ελλάδα τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον υπουργό Εσωτερικών Δημήτριο Μακρή, τη σύζυγό του Δοξούλα Λεοντίδου και τον υπουργό Εθνικής Αμύνης Γεώργιο Θεμελή. Ισχυρίζεται μάλιστα ότι διαθέτει φωτογραφίες που αποδεικνύνουν τα όσα επικαλείται.

Δημιουργείτε πανικός στον "εθνάρχη" και ύστερα από ταχύτατες παρασκηνιακές ενέργειες της ελληνικής διπλωματίας, οι φωτογραφίες εξαφανίζονται και ο Μέρτεν απαλλάσσεται των κατηγοριών, χάρη στον θρασύτατο εκβιασμό. (Διαβάστε αναλυτικά εδώ).

Εξίσου σημαντική είναι επίσης άλλη μια συγκλονιστική αποκάλυψη σε βάρος του Κ. Καραμανλή που την "έφαγε το σκοτάδι".
Πηγή έχει ένα «άκρως απόρρητον» που έχει συνταχτεί από τις μυστικές υπηρεσίες της CIA και αποχαρακτηρίστηκε το 2015. Φέρει ημερομηνία 16 Σεπτεμβρίου 1962 και παρουσιάζει τον Κων/νο Καραμανλή να είναι συνεργάτης των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων της χώρας μας και να καταδίδει σ’ αυτές Ελληνες Εβραίους. (Διαβάστε λεπτομέρειες).


Υ.Γ: Να, τέτοιες αναρτήσεις κάνουμε και ο ορισμένοι μας κατηγορούν ότι "αναμοχλεύουμε πολιτικά πάθη" 😅



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Προτείνει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος *

Ανατριχιαστικές οι λεπτομέρειες που φέρνουν δάκρυα στα μάτια και φουντώνουν τα αισθήματα οργής στις ψυχές των Ελλήνων και των Ελληνίδων αλλά και στην ψυχή του πλέον «χοντρόπετσου» συναισθηματικά συμπολίτη μας στο θέμα κατά εξακολούθηση
βιασμού του σώματος και της ψυχής της 12χρονης παιδίσκης στην Αττική από εκατοντάδες ώριμους στην ηλικία συμπατριώτες μας…

Οι αναφορές σε «παιδόφιλους» και «παιδεραστές» δύο όρων που προέρχονται από την αρχαία Ελληνική γλώσσα και όπως χιλιάδες άλλες λέξεις υιοθετήθηκαν σε όλες τις γλώσσες του Πλανήτη με οδηγούν στη σημερινή μου ΠΡΟΤΑΣΗ/ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ/ΠΡΟΚΛΗΣΗ στη Βουλή των Ελλήνων και στην Ακαδημία Αθηνών:
Από σήμερα και εφεξής να διαγραφούν από το λεξιλόγιό μας οι δύο όροι «παιδόφιλος» και «παιδεραστής» και να αντικατασταθούν από τον ρεαλιστικό όρο «ΠΑΙΔΟΒΙΑΣΤΗΣ» για να εκφράζεται ορθά η πράξη που υπονοεί ο όρος αυτός.

Ταυτόχρονα ζητώ δημοσίως να συμπεριληφθεί στην κείμενη νομοθεσία για την απαραίτητη τιμωρία των δραστών και ο «χημικός ευνουχισμός» πέραν της επιβολής ποινής «ισόβιας» κάθειρξης (η οποία, δυστυχώς, ΔΕΝ είναι ισόβια αλλά όπως αποδεικνύει η
καθημερινότητα πολύ λιγότερη σε διάρκεια καθώς μπορεί να λήξει σε μια δωδεκάδα χρόνων με επίδειξη «καλής συμπεριφοράς») και, εμμέσως, δυστυχώς για να «αδειάζουν» τα «αναμορφωτικά» μας Ιδρύματα τα οποία με την ραγδαία αυξανόμενη εγκληματικότητα και
αντικοινωνική συμπεριφορά γεμίσαν.

Ελπίζω, φίλες και φίλοι αναγνώστριες και αναγνώστες του αγαπημένου blog που φιλοξενεί την σημερινή μου πρόταση/πρόσκληση/πρόκληση να συμφωνήσετε μαζί μου για να τελειώσει πιά αυτή η παρωδία να θεωρούμε «..φίλο» ή «…εραστή» παιδιών τα
ανθρωποειδή εκείνα όντα που επιδεικνύουν ανάλγητη κτηνώδη συμπεριφορά βιάζοντας τα σώματα και τις ψυχές ανήλικων παιδιών.


-------------------------------------

* O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του
Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Τ.Γ

"Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι ίσοι, και δεν θα γίνουμε ποτέ'' είχε αναφέρει ο Κ. Μητσοτάκης, σε παλιότερη συνέντευξη του. Και είναι η μόνη αλήθεια που ειπώθηκε ποτέ από τα πρωθυπουργικά χείλη....

Μέρος του λαού, ανάμεσα τους άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης, έδωσαν την εξουσία στην Νέα Δημοκρατία, που ο τίτλος της μόνο ως ανέκδοτο πια, φαντάζει. Μια κυβέρνηση που φόρεσε το προσωπείο της αριστείας, της ανωτερότητας και του πατριωτισμού, και ευθύς μόλις ανέλαβε, επιδόθηκε στο μεγάλο φαγοπότι του δημόσιου χρήματος, του πλούτου δηλαδή που ο λαός παράγει.

Οικονομικά σκάνδαλα, αντεργατικοί νόμοι, διατάγματα που ισοπεδώνουν την παιδεία και την υγεία, αστυνομική βία και αυταρχισμός, ανηθικότητα σε κάθε επίπεδο, τερατώδη ψέματα και Πετσωμένη προπαγάνδα, ανοιχτομάτα δικαιοσύνη που "σαν φίδι δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους" και χαϊδεύει στοργικά, Λιγνάδηδες, Γεωργιάδηδες, Φουρθιώτηδες, μπάτσους δολοφόνους και βιαστές.

Αποστρέφει δε διακριτικά το βλέμμα όταν φασίστες χαιρετούν ναζιστικά στις δικαστικές τους αίθουσες.

Οχι, δεν είμαστε ίδιοι μ΄ αυτούς που κυλιούνται στο βούρκο και στη λάσπη της διαφθοράς. Και δεν θα γίνουμε ποτέ. Οχι, δεν είμαστε ούτε ίσοι απέναντι στην δική τους άδικη ''δικαιοσύνη" τους. Μα φτάνει πια. Ως εδώ. Την Τετάρτη 9 Νοέμβρη κάνουμε το πρώτο βήμα. Απεργούμε, πλημμυρίζουμε τους δρόμους και αντιστεκόμαστε ενάντια στη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση που μας επιβάλλουν "όσοι μας κλέβουν το ψωμί απ΄ το τραπέζι''. Διεκδικούμε, Ζωή, Αξιοπρέπεια, Δικαιοσύνη.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Σε μια σύνθεση θεωρίας, εμπειρικών ερευνών και εμπειριών τέσσερες έννοιες, η αναγνώριση, η ανταπόκριση, η ασφάλεια και οι νέες εμπειρίες, προσφέρουν ένα χρήσιμο ερμηνευτικό πλαίσιο των κινήτρων της συμπεριφοράς μας, με την παραδοχή ότι, μολονότι διαφέρουμε ως άτομα, έχουμε τον κοινό παρονομαστής της ανθρώπινης φύσης…


Η αναγνώριση

Η ανάγκη της αναγνώρισης ξεκινά από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας μέσα στην οικογένεια, ιδίως όταν συνυπάρχουν ένα ή περισσότερα αδέλφια ή αδελφές, συνεχίζει με περισσότερη ένταση στα παιδικά και εφηβικά χρόνια, και γίνεται σημαντικό κίνητρο συμπεριφοράς στις πιο ώριμες ηλικίες.

Ο Νεοζηλανδός Edmund Hillary ήταν επαγγελματίας μελισσοκόμος με χόμπι την ορειβασία και αφού σκαρφάλωσε στις ψηλότερες κορυφές βουνών της γενέτειράς του και στις Άλπεις το πρωί της 29ης Μαΐου 1953 ήταν ο πρώτος στην ιστορία της ανθρωπότητας ορειβάτης που μαζί με τον καταγόμενο από το Νεπάλ Tenzing Norgay έφτασαν στην αποκαλούμενη «κορυφή του κόσμου».

Η επιτυχία του Edmund Hillary ανακοινώθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις χώρες – μέλη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας παραμονές της στέψης και ενθρόνισης της Βασίλισσας Elizabeth II, η οποία τον έχρισε ιππότη του Στέμματος απονέμοντάς του τον τίτλο του «Sir».

Όταν οι δημοσιογράφοι ζήτησαν από τον Sir Edmund Hillary να τους εξηγήσει τι τον ώθησε να σκαρφαλώσει στη «στέγη του κόσμου», εκείνος απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια και Δελφικό συμβολισμό: «Επειδή ήταν εκεί!…»

Η ανάγκη της αναγνώρισης ωθεί το άτομο σε θυσίες, κόπους, στερήσεις, αψηφώντας κάθε λογής εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν. Γνωρίζουμε ότι η συμπεριφορά μας δεν υποκινείται μόνο από συνειδητές επιλογές για δράση ή αντίδραση σε συγκεκριμένα ερεθίσματα αλλά και από υποσυνείδητα κίνητρα.

Συχνά δεν εκπλήσσουμε μόνο τους άλλους αλλά και τους εαυτούς μας όταν στη δική τους απορία «γιατί φέρεσαι έτσι» ή «γιατί το έκανες αυτό» προσθέτουμε τη δική μας υποκειμενική σιωπηρή ερώτηση «αλήθεια, γιατί συμπεριφέρομαι έτσι ή γιατί το έκανα αυτό;».

«Κανείς άνθρωπος δεν είναι μια νησίδα που υπάρχει ολομόναχη» έγραψε στο σχετικό ποίημά του με τίτλο «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» (που έγινε και τίτλος στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Hemingway) ο μεγάλος Άγγλος ποιητής John Donne, επισημαίνοντας, όπως και ο δικός μας φιλόσοφος Αριστοτέλης, ότι οι άνθρωποι «είμαστε κοινωνικά – αγελαία – όντα» και χρειαζόμαστε τους συνανθρώπους μας.

Σε προσωπικό επίπεδο όλοι μας μπορούμε να επιβεβαιώσουμε την θεωρητική εκτίμηση ότι θεμελιακά αισθήματα όπως η χαρά, η λύπη, η πικρή γεύση της αποτυχίας και η αντίστοιχη γλυκιά της επιτυχίας μπορούν να μειωθούν ή να αυξηθούν εφόσον τα μοιραστούμε με φίλους.


Η ανταπόκριση και η ανασφάλεια

Η αναγνώριση βοηθά να δημιουργηθεί στο άτομο η εκτίμηση ότι έτσι θα πετύχει και την ποθητή ανταπόκριση, με πιο απλά λόγια ως αποτέλεσμα της αναγνώρισης θα έρθει και η αποδοχή και το χειροκρότημα και σε πιο βαθύ διαπροσωπικό επίπεδο ακόμη και η αγάπη και ο έρωτας και θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ανταπόκριση είναι αυτό που περιμένει εκείνος ή εκείνη που εργάστηκε σκληρά για να επιτύχει την αναγνώριση.

Εμείς οι επιστήμονες της συμπεριφοράς όπως και η «λαϊκή γνώση, η λαϊκή σοφία» διαπιστώνουμε ότι το συναίσθημα της ανασφάλειας συχνά μετουσιώνεται σε ισχυρό κίνητρο για επιτυχία και καθιέρωση!…

Εφόσον λειτουργήσει θετικά, η ανασφάλεια που γεννά η διαπίστωση ότι τίποτε δεν μένει ασάλευτα μόνιμο, μπορεί να μας ωθήσει σε ακόμη πιο συστηματικές και έντονες προσπάθειες για να πετύχουμε καλύτερα αποτελέσματα.

Εάν, όμως, συμβεί παλιά βιώματα ή τρέχουσες και ίσως και ανυπέρβλητες δυσκολίες και ψυχοκοινωνικές πραγματικότητες να μετουσιώσουν την ανασφάλεια σε «νευρωσικό σύμπτωμα», τότε το άτομο χάνει την αυτοπεποίθησή του, την αισιοδοξία και τις αντοχές του.

Αποτελεί διαπιστωμένη πραγματικότητα, είναι, με άλλα λόγια σίγουρο, ότι όλοι μας αναζητούμε το συναίσθημα της ασφάλειας στην καθημερινή μας ζωή, στο σπίτι, την οικογένεια, το χώρο εργασίας και επαγγελματικής μας απασχόλησης.

Τι ακριβώς, όμως, είναι αυτή η τόσο ποθητή και ταυτόχρονα τόσο πολύ δύσκολα πραγματοποιήσιμη αίσθηση της «ασφάλειας»;

Να τη θεωρήσουμε συνώνυμη όπως τη θέλει και το λαϊκό μας ρητό με το παροιμιακό «δέσιμο του… γαϊδάρου» ή με τη χαρακτηριζόμενη ως «δημοσιοϋπαλληλική» νοοτροπία της εξαρτημένης καριέρας όπου «…βρέξει χιονίσει η καραβάνα θα γεμίσει»;

Ή, μεταφέροντας το σημείο αναφοράς στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στις σχέσεις φιλίας, αγάπης και έρωτα, μπορούμε ποτέ να αισθανθούμε απόλυτα ασφαλείς όταν είναι δεδομένο ότι οι παλινωδίες, οι ανταγωνισμοί, οι εγωισμοί και τα πάθη κάνουν πολύ δύσκολη πραγματικότητα το μόνιμο αίσθημα της ασφάλειας;

Ίσως δεν είναι εντυπωσιακά πρωτότυπη, αλλά δεν παύει να είναι πολύ εύστοχη, σε τελική ανάλυση, η παρατήρηση ότι κάποια στιγμή «τα πάντα καταλήγουν να γίνουν… ρουτίνα», οπότε και το αίσθημα ασφάλειας που ίσως με τεράστιο κόπο πετύχαμε αρχίζει να κουράζει!.

Και τότε, εάν όχι όλοι, πάντως πάρα πολλοί, αρχίζουμε να αναζητούμε το κάτι άλλο, το κατιτί το μεγάλο, το μεστό από νοήματα, το συνταρακτικό, που τελικά θα είναι η νέα εμπειρία που, όμως, θα απειλήσει να τινάξει στον αέρα το αίσθημα της ασφάλειάς μας που με τόσους κόπους πετύχαμε.


Οι νέες εμπειρίες

Η ανάγκη να ζήσουμε νέες εμπειρίες γίνεται σχεδόν αδήριτη καθώς βρίσκεται στην αντίπερα όχθη της καθιέρωσης που έρχεται ως αποτέλεσμα της προοδευτικής εξέλιξης της αναγνώρισης σε ανταπόκριση και εδραίωση αισθήματος ασφάλειας.

Κάθε νέα εμπειρία, πέρα από τα θετικά της στοιχεία, περιλαμβάνει και πολλές πιθανά αρνητικές επιπτώσεις και μαζί ψυχική ετοιμότητα για κινητοποίηση των συναισθηματικών μας δυνάμεων, ώστε να ανταποκριθούμε με επιτυχία στις νέες προκλήσεις που δημιουργεί.

Αναμφίβολα είναι συναρπαστική αυτή η συμβολική αναταραχή της ηρεμίας που προσφέρει η ασφάλεια και εάν δεν προσέξουμε μπορεί να εκφυλιστεί σε ρουτίνα, εντείνοντας την επιθυμία για αναζήτηση και πραγμάτωση κάποιας «νέας εμπειρίας».

Κλείνοντας να υπενθυμίσω ότι για πολλούς άνδρες και επίσης πολλές γυναίκες η αναζήτηση και η βίωση μιας νέας «ερωτικής εμπειρίας» μπορεί να λειτουργήσει ως εντυπωσιακό «βεγγαλικό», αλλά τελικά να τους/τις οδηγήσει και πάλι στη γλυκιά και μεστή νοημάτων «πεπατημένη ρουτίνα».

«Γλυκό και πολλά υποσχόμενο», στον τομέα του έρωτα και των διαπροσωπικών μας σχέσεων, «το ποτό της… απιστίας», αλλά σε ελάχιστες περιπτώσεις γίνεται μόνιμη κατάσταση.

Κάποιοι προτείνουν να μην είμαστε ΑΠΟΛΥΤΑ καταδικαστικοί με τον άπιστο ή την άπιστη (αλλά όχι και να τους δώσουμε συγχωροχάρτι) επειδή σε κάποιες στιγμές ειλικρίνειας αποκαλύπτουν ότι «η νέα εμπειρία, η συγκεκριμένη… αμαρτία» είχε ως αποτέλεσμα να σώσει τον «κλυδωνιζόμενο» δεσμό ή τον γάμο τους.

Αυτή η άποψη απαιτεί περισσότερη προσοχή ιδιαίτερα στις μέρες μας καθώς τα διαζύγια αυξάνονται με ταχύτητα…

-------------------------------------

*O Γιώργος Πιπερόπουλος, Δρ Κοινωνιολογίας - Ψυχολογίας, είναι Επίτιμος Καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο Durham, συνταξιούχος καθηγητής Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και πρώην Πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



LARRY C. JOHNSON
 * / 27.10.22

Αν έχετε κουραστεί να ακούτε για την Ουκρανία και τη Ρωσία και αναρωτιέστε αν το εμβόλιο Covid είναι ασφαλές, διαβάστε αυτό. Μια ερώτηση σχετικά με τη θανατηφόρα δράση του εμβολίου Covid από έναν φίλο μου προκάλεσε μια καταπληκτική, συνεκτική εξήγηση και ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας για το Covid από τον άλλο φίλο μου, τον Matt. Το έκρινα τόσο καλό που του ζήτησα την άδεια να το δημοσιεύσω. Ιδού λοιπόν η ερώτηση και η εξαιρετική απάντηση του Matt:
Ενώ η χρονική στιγμή του εμβολιασμού και των ακίδων (spikes) είναι ενδεικτική, έχει κανείς τα στοιχεία σχετικά με τις αιτίες θανάτου για να είναι συγκεκριμένος ως προς το γιατί οι αιχμές; Είναι το εμβόλιο ή συμπίπτει με τις ακίδες σε νέα στελέχη κολοβακτηριδίων; Μήπως όλοι οι υπερβολικοί θάνατοι αφορούσαν εμβολιασμένους; Εάν ναι, ποια ήταν η αιτία θανάτου; Δεν έχω άποψη σχετικά με αυτό, απλά θα ήθελα να δω τα συγκεκριμένα δεδομένα για να ξέρω μια συγκεκριμένη απάντηση και όχι να υποθέσω μια συσχέτιση. Έμαθα ότι οι ιδιαιτερότητες είναι απαραίτητες στην τάξη των στατιστικών στο Wharton.
Δεν πήγα στο Wharton, οπότε δεν μπορώ να μιλήσω για το πρόγραμμα σπουδών στατιστικής. Αλλά όταν πήγα από το Long Island School for the Gifted (δημοτικό σχολείο) σε ένα καθολικό προπαρασκευαστικό σχολείο, χρειάστηκαν περίπου δύο εβδομάδες για να με βάλουν κάποιες μπερδεμένες και πολύ απογοητευμένες καλόγριες στην τάξη "Special Ed". Μια τάξη την οποία μοιράστηκα για ένα χρόνο με άλλους 3 "μαθητές", ένας από τους οποίους επικοινωνούσε μασώντας ένα κουδούνι που ήταν προσαρτημένο στην αναπηρική του καρέκλα. Σε αυτό το μάθημα έμαθα ότι έπρεπε να εκπαιδεύσω τον εγκέφαλό μου να σταματήσει την πολυπραγμοσύνη, να επιβραδύνει και να μιλάει γραμμικά όταν επικοινωνεί με τους άλλους, αλλιώς θα υποθέσουν (δικαίως) ότι είμαι καθυστερημένος.

Έτσι από την αρχή.

Γνωρίζαμε μέσα στους δύο πρώτους μήνες από την κήρυξη της πανδημίας ότι η πρωτεΐνη spike ήταν κυτταροτοξική, δηλαδή σκοτώνει τα κύτταρα των θηλαστικών με τα οποία έρχεται σε επαφή en vivo. Στην πραγματικότητα, ο ίδιος ο ιός SARS-Cov2, εκτός από την πρωτεΐνη spike στο εξωτερικό του, ήταν ουσιαστικά αδρανής και ακίνδυνος. Η ασθένεια που γνωρίζουμε ως COVID-19 και όλα τα αντίστοιχα συμπτώματά της που προκύπτουν από τη μόλυνση και τον πολλαπλασιασμό του ιού SARS-Cov2, προκαλείται στο σύνολό της από την πρωτεΐνη spike. Το Spike προκαλεί τα συμπτώματα, το Spike προκαλεί τη ζημιά. Αλλά όπως όλες οι άλλες ιογενείς λοιμώξεις, η σοβαρότητά της βασιζόταν στο ιικό φορτίο και η διάρκειά της ήταν ημέρες έως εβδομάδες, ανάλογα με το πόσο γρήγορα τα Τ μακροφάγα κύτταρα ενός ατόμου την αντιμετώπιζαν.

Τα Τ μακροφάγα κύτταρα είναι τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που περιφέρονται και τρώνε μολυσμένα ή καρκινικά κύτταρα ή οποιοδήποτε κύτταρο δεν κάνει τη δουλειά του. Αυτά τα κύτταρα T-mac αποβάλλουν στη συνέχεια μικροσκοπικά κομμάτια ιού, αλυσίδες πρωτεινών και αμινοξέα που δεν είναι εγγενή στο σώμα, ως απόβλητα. Αυτές οι ξένες πρωτεϊνικές αλυσίδες (κομμάτια του ιού) ονομάζονται αντισώματα και απορροφώνται από ένα διαφορετικό είδος Τ-κυττάρων που συνήθως αναφέρονται ως Τ-κύτταρα μνήμης. Η δουλειά τους είναι να αποτυπώνουν αυτά τα μοναδικά κομμάτια του ιού, έτσι ώστε αν τα συναντήσουν ξανά στο μέλλον, ο οργανισμός να συγκεντρώσει αμέσως μια στρατιά από Τ μακροφάγα και να τα στείλει στο σημείο όπου έγινε η ανίχνευση και να σκοτώσουν τα πάντα. Ή αλλιώς καταιγίδα κυτταροκινών.

Έτσι, με αυτό το πλαίσιο κατά νου.

SARS-Cov2 Αποτελείται από περίπου 70 μοναδικές πρωτεϊνικές αλληλουχίες, μία εκ των οποίων είναι ακίδα, και κάθε αλληλουχία αποτελείται από ακόμη περισσότερες μοναδικές αλυσίδες αμινοξέων. Έτσι, σε όλη την 70χρονη ιστορία της εμβολιολογίας, η συνήθης διαδικασία ήταν πάντα να βρεθεί μια μοναδική ιική πρωτεΐνη που είναι εντελώς αβλαβής και μη τοξική, να πολλαπλασιαστεί κατά τρισεκατομμύρια και να συνδεθεί με αδρανή ή νεκρό ιό OLD, κάτι αβλαβές που προσβάλλει μόνο τους γαϊδάρους για παράδειγμα. Εξ ου και ο όρος εμβόλιο με ρετροϊό. Αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετική. Αυτή τη φορά, η πρωτεΐνη που επέλεξαν από τις 70 πιθανές, ήταν η ακίδα. Επέλεξαν τη μόνη ιική πρωτεΐνη που ήταν γνωστό ότι ήταν κυτταροτοξική εκείνη την εποχή. Γιατί Ποιος γαμώτο ξέρει, αλλά μετά από 70 χρόνια παρασκευής εμβολίων με μη κυτταροτοξικές πρωτεΐνες, θα ήθελα πραγματικά να ξέρω.

Έτσι, αυτό το εμβόλιο MRNA λειτούργησε διαφορετικά, μοιάζει περισσότερο με γονιδιακή θεραπεία παρά με εμβόλιο, επειδή δεν εκπαιδεύει τα κύτταρα του ανοσοποιητικού σας συστήματος σε εικονικούς ιούς, αλλά ξαναγράφει το DNA των Τ-κυττάρων μνήμης και των μακροφάγων Τ-κυττάρων σας και τα μετατρέπει σε εργοστάσια ακίδων. Έτσι τώρα αντί να έχετε covid και να έχετε μια συνεχώς μειούμενη ποσότητα spike που κάνει ζημιά καθώς τα Τ κύτταρα σας σκοτώνουν τη λοίμωξη, έχετε ολόκληρο το ανοσοποιητικό σας σύστημα να βγάζει spike 24/7 μέχρι να εκραγεί κυριολεκτικά. Συχνά όμως αναπαράγονται εκ των προτέρων, ώστε να υπάρχουν νέα Τ-κύτταρα-ζόμπι που παράγουν ακίδες, επειδή το MRNA είναι γονιδιακή θεραπεία και όχι εμβόλιο. Δεν είναι μόνο διαγενεακή σε σχέση με τα Τ-κύτταρα σας, είναι διαγενεακή περίοδος.

Έτσι, ήμουν από την αρχή κατά του εμβολίου, αλλά δεν είμαι εγώ αυτός που αναλύει τα δεδομένα προφανώς. Μπορώ να σας κατευθύνω στους ανθρώπους που είναι.

Εδώ είναι η δημοσίευση της Ναόμι Γουλφ - είχε 1300 επιστήμονες δεδομένων που προσφέρθηκαν εθελοντικά να αναλύσουν τις 80.000+ σελίδες των δεδομένων των δοκιμών ασφαλείας της Pfizer που ο ομοσπονδιακός δικαστής διέταξε να δοθούν στη δημοσιότητα. Η ομάδα της έχει ετοιμάσει καταπληκτικά έγγραφα σχετικά με τα δεδομένα καθώς αυτά εισέρχονται, η δικαστική απόφαση επέτρεψε στην Pfizer να τα χωρίσει σε 4 απορρίψεις δεδομένων σε διάστημα 9 μηνών, έτσι ώστε να είναι σε θέση να δώσει πληροφορίες στο κοινό μέσα σε εβδομάδες από κάθε νέα απόρριψη. Η 1η Νοεμβρίου είναι η τελευταία απόρριψη δεδομένων, οπότε όλα όσα θα δείτε εκεί είναι κυριολεκτικά έκτακτες ειδήσεις, επειδή πρόκειται για έρευνα σε δεδομένα που δεν έχει δει ποτέ κανείς άλλος εκτός από την Pfizer και τα καθάρματα στο FDA.

Ούτε η Ναόμι είναι άχρηστη. Ο Δρ. Η Ναόμι Γουλφ είναι συγγραφέας 2x διεθνών μπεστ σέλερ, αρθρογράφος των NYT και καθηγήτρια, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Γέιλ και διδάκτωρ της Οξφόρδης.

https://dailyclout.io/category/campaigns/pfizer-documents-analysis/


Ακολουθεί ο Steve Kirsch, σημερινός επιχειρηματίας VC και πρώην επιχειρηματίας υψηλής τεχνολογίας, εφευρέτης του οπτικού ποντικιού και μηχανικός με δύο πτυχία από το MIT. Είναι διπλά βακτηριασμένος και τραυματίστηκε από αυτό, γεγονός που τον έκανε να αρχίσει μαζί με άλλους 4 μηχανικούς του MIT να αναλύουν τα δεδομένα VAERS. Το οποίο δεν είναι και το καλύτερο, δεδομένου ότι η μελέτη του Χάρβαρντ που ανέθεσε ο FDA σχετικά με την αποτελεσματικότητα του συστήματος VAERS έδειξε ότι το VAERS κατέγραφε ένα ποσοστό πάνω από το 1% των πραγματικών δεδομένων ανεπιθύμητων συμβάντων, το Χάρβαρντ ολοκλήρωσε τη μελέτη με συστάσεις για το πώς να διορθωθεί το σύστημα, αλλά ο FDA και οι πληρωτές της φαρμακοβιομηχανίας δεν πίστευαν ότι ήταν καλή ιδέα και έτσι ο FDA αρνήθηκε. Με αυτό κατά νου, ο Steve και τα σκατένια στοιχεία VAERS δείχνουν ένα ποσοστό 26 μόνιμων βλαβών και 7 νεκρών για κάθε 100 λήψεις MRNA.


"Το CDC ισχυρίζεται ότι το VAERS απλώς αναφέρεται υπερβολικά, αλλά δεν παραθέτει κανένα στοιχείο. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η VAERS δεν έχει αναφερθεί επαρκώς κατά 5,4 φορές. Για παράδειγμα, τα δεδομένα VAERS δείχνουν ότι η οξεία καρδιακή ανεπάρκεια είναι αυξημένη στα εμβόλια COVID κατά 475Χ σε σύγκριση με άλλα εμβόλια. Μόλις διορθώσουμε χρησιμοποιώντας τον συντελεστή 5,4Χ, έχουμε 2. 565Χ υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας για αυτά τα εμβόλια. Πώς θα μπορούσε αυτό να είναι "ασφαλές"; Κανείς δεν θα το εξηγήσει αυτό"

Ο Steve έχει πλέον δημοσιεύσει εκατοντάδες άρθρα και έγγραφα σχετικά με την ανάλυσή του και άλλων, τα οποία μπορείτε να βρείτε εδώ.

https://stevekirsch.substack.com

Η Jessica Rose έχει διδακτορικό στην επιστήμη των δεδομένων από το Χάρβαρντ και κάνει την ανάλυση των δεδομένων του Ισραήλ, του Υπουργείου Άμυνας και της Moderna. Είναι ένας καλός άνθρωπος, πολύ αστείος αλλά με ένα εξαιρετικά ενοχλητικό γέλιο. Οι εργασίες της, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν πλέον αξιολογηθεί από ομότιμους για ό,τι αξίζει στις μέρες μας, καθώς και τα άρθρα που δημοσίευσε για την ανάλυσή της μπορούν να βρεθούν εδώ.

https://substack. com/profile/40349025-jessica-rose?utm_source=about-page

Και με αυτό κυρίες και κύριοι, έχω εξαντλήσει την ικανότητα του εγκεφάλου μου να παραμείνει σε ένα μοναδικό τρένο σκέψης. Ελπίζω λοιπόν ότι αυτές οι συμπληρωματικές πληροφορίες θα είναι χρήσιμες στις συζητήσεις σας και στις κατανομές κεφαλαίων. Θα ήθελα να τελειώσω με το ερώτημα - πώς θα ήταν μια χώρα με το 4% του εργατικού δυναμικού της να είναι σύντομα ή ήδη ανάπηρο Ποια είναι τα αποτελέσματα 2ης και 3ης τάξης από κάτι τέτοιο;



* Ο Larry C Johnson είναι βετεράνος της CIA και του Γραφείου Αντιτρομοκρατίας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Είναι ο ιδρυτής και διευθύνων εταίρος της BERG Associates, η οποία ιδρύθηκε το 1998. Ο Larry παρείχε εκπαίδευση στην κοινότητα ειδικών επιχειρήσεων του αμερικανικού στρατού για 24 χρόνια. Έχει συκοφαντηθεί από τη δεξιά και την αριστερά, πράγμα που σημαίνει ότι κάτι πρέπει να κάνει σωστά.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου