Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

του Στέφανου Σταμέλλου

Ναι, η σκέψη όλων μας είναι στις πλημμύρες της Εύβοιας. Όσο και αν μας στενοχωρεί το γεγονός - χάθηκαν τόσες ζωές - με ψυχραιμία και νηφαλιότητα, χωρίς «πολεμικές» εξάρσεις, να μιλήσουμε για την επόμενη μέρα∙ και, επιτέλους, ας μας γίνουν μαθήματα αυτές οι εικόνες της βιβλικής καταστροφής.

Η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας ως αποτέλεσμα των συνεπειών της έντασης του “φαινομένου του θερμοκηπίου” αναμένεται ότι θα επηρεάσει σημαντικά τον υδρολογικό κύκλο, λένε οι επιστήμονες. Μεταξύ άλλων, η τήξη των πολικών πάγων και η αλλαγή της θερμοκρασίας των υδάτων, θα έχουν μεγάλες συνέπειες στις βροχοπτώσεις και την εξάτμιση νερού σε διάφορες περιοχές, καθώς και στην κίνηση κι ένταση των θαλασσίων ρευμάτων, τα οποία ρυθμίζουν το κλίμα του πλανήτη μας.

Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε, πέρα από το να μειώσουμε τις ανθρωπογενείς αιτίες της κλιματικής αλλαγής και της αύξησης της θερμοκρασίας στον πλανήτη, είναι να φροντίσουμε να περιορίσουμε τους κινδύνους από τα ακραία καιρικά φαινόμενα και κυρίως τις πλημμύρες. Να φροντίσουμε, μελετώντας την κίνηση του νερού, να αποφύγουμε τις συνέπειες μιας απότομης καταιγίδας. Το δάσος, ναι το δάσος! Πρέπει να περιορίσουμε όσο γίνεται τις πυρκαγιές και να μηδενίσουμε τις αλόγιστες επεμβάσεις στις δασικές εκτάσεις και στο ίδιο το δάσος. Δεν καταστρέφουμε τη συνέχεια του εδάφους και δεν προκαλούμε νέες επεμβάσεις στο ανάγλυφο και στα πρανή, που πολλαπλασιάζουν τη δυναμική του νερού. Επαναφέρουμε, όπου είναι δυνατό, την προηγούμενη κατάσταση.

Η επιστήμη της δασολογίας αναφέρεται ποικιλοτρόπως για τα αίτια της πλημμυρογένεσης και την αποτελεσματική αντιμετώπιση της. Έγραφε ο κ Παναγιώτης Στεφανίδης, καθηγητής στο ΑΠΘ και Διευθυντής του Εργαστηρίου Διευθετήσεως Ορεινών Υδάτων, όταν του ζητήσαμε τη γνώμη του για τα αίτια των πλημμυρών του Σπερχειού:

«Από την μελέτη του μηχανισμού λειτουργίας των πλημμυρικών φαινομένων για κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις διαπιστώνουμε ότι τα αίτια των πλημμύρων είναι τα εξής:

- Η μερική ή ολική καταστροφή της δασικής βλάστησης στις λεκάνες απορροής των χειμαρρικών ρεμάτων, έτσι ώστε η εναπομένουσα δασική βλάστηση, να είναι ανεπαρκής για να ασκήσει τη μέγιστη υδρολογική και προστατευτική της επίδραση.

- Η ανεπάρκεια των τεχνικών έργων (γεφυρών κ.λ.π.) για την παροχέτευση της μέγιστης πλημμυρικής παροχής.

- Οι στενώσεις των κοιτών στην πεδινή διαδρομή των ρευμάτων, ιδιαίτερα όταν αυτές διέρχονται δια μέσου οικισμών. Οι παραπάνω στενώσεις προκαλούνται από επιχωματώσεις των κοιτών για την επέκταση παροχθίων οικοπέδων.

- Η εξαφάνιση της κοίτης χειμαρρικών ρευμάτων είτε λόγω επέκτασης γεωργικών καλλιεργειών είτε λόγω οικοπεδοποίησης.

- Η αποσπασματική εκτέλεση έργων σε μικρά τμήματα της πεδινής διαδρομής αντί να επιλύσει, επιτείνει το πλημμυρικό πρόβλημα.

- Οι απορρίψεις μπαζών, σκουπιδιών στις κοίτες των ρευμάτων.

- Η στερεομεταφορά των χειμαρρικών ρευμάτων. Αυτόχθονα ή ετερόχθονα (ανθρωπογενή) υλικά, τα οποία προσχώνουν τις κοίτες τους, ιδιαίτερα ανάντη στενώσεων της κοίτης και των γεφυρών, με συνέπεια να μειώνεται στο ελάχιστο η παροχετευτικότητά τους.

- Στην έλλειψη σχεδιασμού και εκτέλεσης έργων ορεινής υδρονομίας, για την ομαλή απαγωγή της μέγιστης πλημμυρικής υδατοπαροχής και τον έλεγχο της στερεομεταφοράς.

Τα προτεινόμενα μέτρα για την αντιμετώπιση της πλημμυρογένεσης είναι η εκτέλεση Ορεινών Υδρονομικών Έργων. Πρόκειται για ένα σύστημα τεχνικών, φυτοτεχνικών και αγροτεχνικών έργων, έτσι ώστε να αποτραπεί η διάβρωση των εδαφών και η μεταφορά των υλικών δια μέσου των κοιτών. Τα έργα αυτά είναι: φράγματα στερέωσης της κοίτης (κατά το σύστημα της κλίσης αντιστάθμισης), φράγματα συγκράτησης φερτών υλικών, φράγματα διαλογής, ειδικά φράγματα μείωσης της πλημμυρικής αιχμής, δεξαμενές αποθέσεως φερτών υλικών κ.ά.»

Τόσο απλά και τόσο λογικά, που μόνο η απερισκεψία και η έλλειψη μέτρου τα ισοπεδώνει. Τα γράφουμε αυτά, γιατί δεν είναι μόνο η Εύβοια. Είναι όλη η Ελλάδα! Η κάθε περιοχή, η κάθε αυτοδιοικητική αρχή, οι αρμόδιες υπηρεσίες, πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Διαφορετικά αυτές οι εικόνες θα επαναλαμβάνονται.


Λαμία, 10.8.2020



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Σε δύο προηγούμενα άρθρα μας, εξετάσαμε τις αποφάσεις για την Αγία Σοφία και τον EastMed στην αλληλεπίδρασή τους με το ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο που επικαθορίζει στην ιστορία την ελληνοτουρκική διαμάχη. Μια στρατιωτική αναμέτρηση Ελλάδας και Τουρκίας δεν θα παραμείνει αναγκαστικά περιορισμένη σε ένα θερμό επεισόδιο. Κλιμακούμενη μπορεί να οδηγήσει σε ελληνοτουρκική σύρραξη και σε μεγάλες καταστροφές και στις δύο χώρες, βάσει του οπλισμού που διαθέτουν, ενώ υπάρχει πιθανότητα να επεκταθεί και στην Κύπρο.

Δεν θα υπάρξει νικητής σε μια τέτοια σύγκρουση, η οποία θα μπορούσε να διευκολύνει καταρχήν όσους θα ήθελαν να αυξήσουν τον έλεγχο επί της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου. Μια τέτοια σύγκρουση θα μπορούσε και να ανταποκριθεί στις στρατηγικές ανάγκες του νεοσυντηρητικού “Κόμματος του Χάους”, υπεύθυνου ήδη για μια αλυσίδα καταστροφικών πολέμων στην ευρεία Μέση Ανατολή.

Ο πιο εύκολος τρόπος για να φτάσουμε σε μια τέτοια σύγκρουση είναι αν τρίτες δυνάμεις κατορθώσουν να δημιουργήσουν εσφαλμένες αντιλήψεις της Ελλάδας για την Τουρκία και αντίστροφα, ωθώντας τις δύο χώρες σε εγκλωβισμό σε τροχιές που δεν θα επιτρέπουν εύκολα υποχώρηση, χωρίς να θεωρηθεί εθνική ταπείνωση. Δεν είμαστε ακόμα εκεί, αλλά πλησιάζουμε με μεγάλη ταχύτητα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου συνήθιζε να λέει ότι ξεκινάς από το γενικό για να πας στο ειδικό. Το να εξετάζονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις απομονωμένα από το ευρύτερο διεθνές πλαίσιο, δεν έχει κανένα νόημα. Ας δούμε λοιπόν τι συμβαίνει γύρω μας. Τρεις φορές τα δύο τελευταία χρόνια βρεθήκαμε στα πρόθυρα σύγκρουσης με το Ιράν, που, αν επήρχετο, θα είχε τεράστιες, παγκόσμιες οικολογικές και οικονομικές επιπτώσεις, αλλά και θα μετέβαλε σε σωρό ερειπίων όλη τη Μέση Ανατολή, τορπιλίζοντας και το κινεζικό σχέδιο “Οne Belt, One Road”. Αυτοί που αποφάσισαν τη δολοφονία Σουλεϊμανί αποδέχονταν, αν δεν επεδίωκαν, αυτές τις συνέπειες.


Η ευρύτερη Μέση Ανατολή

Ο σχεδιαζόμενος και παρολίγον πραγματοποιηθείς πόλεμος κατά του Ιράν, που παραμένει πάντα στην επικαιρότητα, ιδίως τους επόμενους μήνες, ήταν επίσης ενταγμένος τόσο στην μεσανατολική στρατηγική των πολεμοχαρών του Ισραήλ, όσο, πιθανώς, και στην ευρύτερη επιδίωξη ριζικής τροποποίησης των όρων της παγκοσμιοποίησης, ώστε να ανακοπεί η άνοδος της Κίνας.

Στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, παρατηρούμε μια διαρκή προσπάθεια των εξτρεμιστικών δυνάμεων της “Αυτοκρατορίας”, ήδη πριν, και πολύ περισσότερο μετά την εκλογή Τραμπ, να προκαλέσουν διάφορες συγκρούσεις. Το 2013, ο Ομπάμα σταμάτησε την τελευταία στιγμή τον σχεδιασμό αμερικανικής εισβολής αλά Ιράκ στη Συρία, ενώ το 2015, η κατάρριψη ρωσικού αεροσκάφους από την Τουρκία (πιθανώς κατόπιν παρασκηνιακών ενθαρρύνσεων προς την Άγκυρα) παρολίγον να δρομολογήσει σύγκρουση Ρωσίας-Τουρκίας που θα μπορούσε να υπονομεύσει τη δράση της Μόσχας στη Μέση Ανατολή, αλλά και να οδηγήσει στην τελική πτώση του Ερντογάν.

Το 2016 είχαμε το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία και εν συνεχεία, μετά την εκλογή Τραμπ, τους δύο αμερικανικούς βομβαρδισμούς στη Συρίας, παρά την εκεί παρουσία ρωσικών στρατευμάτων. Είχαμε επίσης την παρολίγον σύγκρουση Ρωσίας-Τουρκίας στη Συρία, την ελληνοτουρκική ένταση, τη σύγκρουση για τη λεηλασία της Λιβύης, τη διαμάχη Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν και στα ανατολικά της περιοχής, το ινδικό εθνικιστικό καθεστώς του Μόντι (στενά συνδεόμενο με νεοσυντηρητικούς στρατηγιστές, όπως ο Μπάνον και ο Νετανιάχου) που έχει αρχίσει ένα νέο επεισόδιο του “Πολέμου των Πολιτισμών”, επιτιθέμενο στους μουσουλμάνους της Ινδίας, στην αυτονομία του Κασμίρ και στο Πακιστάν.

Σε κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις, αλλά και στις διαμάχες εκτός αυτής (Ουκρανία, Κορέα, Βενεζουέλα, σινο-αμερικανική και σινο-ινδική) βλέπουμε την ίδια “τυπολογία”. Συγκεντρώνονται εκρηκτικά υλικά, φτάνουμε στο χείλος της καταστροφής και εν συνεχεία ισχυρές διεθνείς δυνάμεις κινητοποιούνται λόγω του υπέρογκου διακυβεύματος και σταματάνε τις συρράξεις την τελευταία στιγμή.

Διερωτάται, όμως, κανείς εύλογα πόσο καιρό η στάμνα θα πηγαίνει στο πηγάδι και δεν θα σπάσει σε μια από αυτές τις διαδρομές πάνω από τοπικές ή ευρύτερες αβύσσους. Γνωρίζουμε καλά, όσοι τουλάχιστον γνωρίζουμε λίγη ιστορία, ότι ο πόλεμος είναι η φυσική διέξοδος του καπιταλισμού σε κρίση κι αν δεν έχει ξεσπάσει ακόμα ανοιχτός παγκόσμιος πόλεμος είναι γιατί υπάρχουν πυρηνικά όπλα. Κι αυτό που βλέπουμε άλλωστε διεθνώς δεν απέχει πολύ από τον ορισμό ενός παγκόσμιου πολέμου χαμηλής έντασης.


Ελληνοτουρκικά, ΕΕ και Κίνα

Μια ελληνοτουρκική σύγκρουση, εκτός των συνεπειών της για τις δύο χώρες και την Κύπρο, θα έκανε πολύ μεγάλη ζημιά στην Κίνα και στο σχέδιο “One belt, one road”, ενώ θα συνιστούσε ισχυρότατο πλήγμα στην ΕΕ. Η ΕΕ, ήδη σε βαθιά κρίση, θα είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσει και μια γεωπολιτική σύγκρουση που θα εμπλέκει δύο μέλη της (Ελλάδα και Κύπρος). Μια άλλη σοβαρή παρενέργεια θα είναι η διακοπή της πληρωμής του ελληνικού και του τουρκικού χρέους κατά τρόπο ασύντακτο.

Δεν μπορούμε δυστυχώς να αποκλείσουμε ότι υπάρχουν σήμερα δυνάμεις που ευνοούν μια τέτοια εξέλιξη, που θέλουν στην περιοχή έναν μεγάλο πόλεμο. Υπάρχει εξάλλου, ο ακήρυκτος, αλλά πολύ υπαρκτός εμφύλιος πόλεμος στο κέντρο της Αυτοκρατορίας. Από τη μία πλευρά οι νεοσυντηρητικοί–νεοολοκληρωτικοί και από την άλλη οι νεοφιλελεύθεροι-παγκοσμιοποιητές, από τη μια το κόμμα του Πομπέο, του Νετανιάχου και του Χάντινγκτον κι από την άλλη το κόμμα του Φουκουγιάμα και του Σόρος.

Οι επόμενοι μήνες είναι πολύ κρίσιμοι, λόγω και της αποφασιστικής μάχης μεταξύ των δύο αυτών φραξιών στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου και του φόβου των εξτρεμιστών νεοσυντηρητικών ότι μπορεί να χάσουν το όργανό τους που σήμερα ελέγχει τον Λευκό Οίκο. Η εκλογική ήττα του Τραμπ δεν είναι βέβαιη, αλλά όχι και απίθανη.

Να υπογραμμίσουμε εδώ ότι το νεοσυντηρητικό παγκόσμιο “κόμμα του Χάους” δεν συμπαθεί την ΕΕ και δεν θα έβλεπε με καθόλου κακό μάτι την κατάτμησή της σε μικρότερα σύνολα, ευκολότερα “χειρίσιμα” από την “Αυτοκρατορία” και τη συνακόλουθη μείωση της διεθνούς επιρροής της Γερμανίας. Ήδη το 1996, μία δευτερεύουσα επιδίωξη της κρίσης των Ιμίων ήταν να δοθεί ένα μάθημα στην Ευρώπη ποιος είναι το αφεντικό και κάνει κουμάντο στην Μεσόγειο.


Συνθήκη επιβίωσης του Ελληνισμού

Το βαθύτερο νεοσυντηρητικό σχέδιο είναι πιθανώς η κατάτμηση της ΕΕ και η είσοδος της Τουρκίας σε τροχιά διάλυσης, με παράλληλη ολοκλήρωση της αποικιοποίησης της Ελλάδας και της Κύπρου, οι οποίες μακροχρόνια θα δουν να συρρικνώνεται και να εξασθενεί περαιτέρω και δραματικά ο ελληνικός πληθυσμός τους. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας εξέλιξης εντάσσεται και η δημιουργία μιας Μεσογειακής Ένωσης, στην οποία θα συμμετέχει η Νότια Ευρώπη και η Βόρεια Αφρική, καθιστώντας το σύνολο εξαιρετικά ανομοιογενές και διευκολύνοντας τον έλεγχό του απέξω. Αυτή η εξέλιξη θα ήταν ένας τρόπος για να αποκλεισθούν για πάντα και η Ρωσία και η Γερμανία από την περιοχή.

Δεν είμαστε βέβαια εκεί, ούτε είναι σίγουρο ότι θα φτάσουμε ποτέ, έστω κι αν τίποτα δεν αποκλείεται σε συνθήκες τέτοιας παγκόσμιας αστάθειας. Η πείρα των τελευταίων δεκαετιών αποδεικνύει τη διαχρονική αξία του νόμου των μη σκοπούμενων συνεπειών. Και οι Αμερικανοί νόμισαν ότι κατάφεραν ισχυρότατο πλήγμα στους Ρώσους στην Ουκρανία και όντως έτσι ήταν, αλλά βέβαια δεν τους άρεσε καθόλου όταν είδαν τα ρωσικά στρατεύματα να κάνουν την εμφάνισή τους στη Συρία. Στο μεταξύ, όμως, έγινε ο πόλεμος στην Ουκρανία, ξεκίνησε ο δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος και κατεστράφησαν οι σχέσεις της Ευρώπης με τη Μόσχα.

Ο Ελληνισμός για να επιβιώσει σε αυτή την ταραγμένη περιοχή του κόσμου, σφηνωμένος ανάμεσα στον μεσανατολικό, τον σλαβικό και τον δυτικό κόσμο, χρειάζεται πολύ επιδέξια εξισορρόπηση των αντιμαχόμενων δυνάμεων. Προπάντων χρειάζεται κράτος. Κράτος σημαίνει υποκείμενο που αποφασίζει για τον εαυτό του, δηλαδή που έχει την ικανότητα να λέει όχι.

Δεν σημαίνει ασφαλώς πολιτικούς που δεν αντιλαμβάνονται καν τι συμβαίνει στον κόσμο και που η “εξωτερική” και “αμυντική” τους πολιτική καθορίζεται από την πεποίθησή τους ότι συμφέρει τους ίδιους η ταύτιση με τους “πλούσιους” και τους “ισχυρούς” του κόσμου. Πόσο μάλλον σε μια περίοδο που κλονίζεται σοβαρά η κυριαρχία των παραδοσιακά “πλούσιων” και “ισχυρών”, δηλαδή της Δύσης, παγκοσμίως. Αλλά γι’ αυτά τα ζητήματα θα χρειαστεί να επανέλθουμε.


Δημοσιεύτηκε στο slpress.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του Γρηγόρη Βαλλιάνου

Κορωνοϊού συνέχεια (από τη Γερμανία)


Ως ελάχιστη προσφορά στον τιτάνιο αγώνα των κυβερνώντων και των λοιμωξιολόγων για τη σωτηρία της ζωής μας, όπως μας διαβεβαιώνουν συνεχώς, προσφέρω τις «δώδεκα εντολές» της νέας κανονικότητας. Όλοι μας πρέπει να τις τηρήσουμε με «θρησκευτική ευλάβεια», ιδιαίτερα πρέπει να φροντίσουμε να πετύχει το πείραμα της μουτσούνας (υποχρεωτική χρήση μάσκας). Γιατί μετά το δεύτερο κύμα του φονικού ιού, που όπως μας λένε είναι ήδη στην πόρτα μας, έρχεται σύμφωνα με τους «επιστήμονες», λόγω της κλιματικής αλλαγής η νέα και χειρότερη πανδημία, η πανδημία τουιού του Δυτικού Νείλου. Τότε αντί για μάσκες θα φοράμε και θα κυκλοφορούμε με κουνουπιέρες.

===

Οι δώδεκα εντολές της νέας κανονικότητας

01. Με όλες τις σκέψεις και όλη τη δύναμή σου φρόντισε να προσαρμοστείς στη νέα κανονικότητα, κάνοντας το θέμα COVID-19 το νόημα της ζωής σου!

02. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αμφισβητήσεις τα περιοριστικά μέτρα της κυβέρνησης και των σοφών λοιμωξιολόγων κατά του ιού COVID-19!

03. Δεν πρέπει να επικρίνεις την κάλυψη του COVID-19 από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με οποιονδήποτε τρόπο! Εκεί σε πληροφορούν σοφοί επιστήμονες λοιμωξιολόγοι με τη βοήθεια ανιδιοτελών δημοσιογράφων για τη μία και μοναδική αλήθεια γύρω από τον COVID-19.

04. Δεν πρέπει να ακούς κανέναν επιστήμονα που πιστεύει, ότι ο τρέχων κίνδυνος μόλυνσης είναι χαμηλός, οι επίσημες στατιστικές είναι παραπλανητικές και οι αυστηροί περιορισμοί είναι η καταστροφή του κοινωνικού ιστού και της πραγματικής οικονομίας!

05. Πρέπει να φοράς μάσκα, όπου και να βρίσκεσε, στη θάλασσα, στο πάρκο και στον αγρό ακόμη και μέσα στο σπίτι σου, έτσι ώστε ο φόβος σου για μόλυνση να παραμείνει συνεχώς ζωντανός και να αυξάνεται ο φόβος των άλλων!

06. Δεν πρέπει να δώσεις στα παιδιά σου, στους γέρους γονείς σου ή στους φίλους σου την εσφαλμένη ελπίδα, ότι μπορεί να ζήσουν ξανά ελεύθερα, χωρίς μάσκες και δίχως απαγορεύσεις και περιορισμούς στις κοινωνικές τους επαφές!

07. Δεν πρέπει να αρωστήσεις ποτέ από καμία άλλη ασθένεια εκτός από τη μόλυνση COVID-19 και δεν πρέπει να πεθάνεις από οποιαδήποτε άλλη αιτία! Στα νοσοκομεία δεν υπάρχουν ασθενείς από άλλες αρρώστιες, δεν υπάρχουν θάνατοι από άλλες αιτίες, η μόνη αιτία είναι ο COVID-19.

08. Δεν πρέπει ποτέ να θέσεις το ερώτημα, εάν υπάρχουν άλλα μέσα κατά του ιού COVID-19 εκτός από τον προγραμματισμένο, ίσως υποχρεωτικό εμβολιασμό, τον οποίο θα πρέπει να εύχεσαι με όλη την δύναμη της ψυχής σου!

09. Πρέπει να θεωρήσεις, ότι τα μέτρα και οι ιδέες του Μπιλ Γκέιτς, του ΠΟΥ και των σοφών λοιμωξιολόγων (π.χ. κ. ΣωτήρηΤσιόδρα)είναι απόλυτα σωστά, επιστημονικά επιβεβαιωμένα και δεν πρέπει επουδενί λόγο να αμφισβητούνται!

10.Πρέπει να φροντίζεις, ώστε να επικρατεί φόβος και πανικός στον κύκλο των συγγενών και των φίλων σου, έτσι ώστε κανείς να μη σκεφτεί να αμφισβητήσει την αναγκαιότητα των περιοριστικών μέτρων, πριν υπάρξει ο σωτήριος, υποχρεωτικός ίσως εμβολιασμός!

11. Πρέπει να καταδώσεις (κοινώς καρφώσεις) χωρίς δισταγμό όλους (συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, συγγενών και φίλων σου) που παραβιάζουν πραγματικά ή σκοπέυουν να παραβιάσουν έναν κανονισμό COVID 19, ακόμη και αν δε βλάπτουν κανέναν. Ως ανταμοιβή, θα έχεις την ικανοποίηση, ότι εκτέλεσες το καθήκον σας ως άξιος πολίτης της νέας κανονικότητας!

12. Μην υποπέσεις στον πειρασμό της αμφισβήτησης, επειδή δεν βλέπεις ακόμη γύρω σου αρρώστους και πτώματα. Μην απογοητεύεσε, άνοιξε την τηλεόρασή σου σε ένα οποιοδήποτε κανάλι. Εκεί θα έχεις την κατάλληλη ενημέρωση σε εικόνα και ήχο για να μπορέσεις να απομακρύνεις από τη σκέψη σου κάθε ιδέα αμφισβήτησης. Εξάλλου, αν περιμένεις λίγο ακόμη θα δεις γύρω σου τα πραγματικά πτώματα της οικονομίας (λουκέτα, ανέργους, άστεγους, επαίτες κ.λπ.), θα δεις και θα ζήσεις τότε τη νέα κανονικότητα.


Υ.Γ.: Για τη 13η εντολή, που αφορά τη σεξουσλική επαφή, θα επανέλθω, μόλις οι «ειδικοί επιστήμονες» αποφασίσουν τελικά, πως θα λαμβάνει χώρα η σεξουσλική επαφή, τηρώντας παράλληλα και την απαραίτητη απόσταση του ενός τουλάχιστον μέτρου.


Από Βαλλιάνο Γρηγόρη
Στουτγάρδη / Γερμανία

Εικόνα : Δον ΨΥΧΩΤΗΣ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νομίζω ότι ο παραπάνω τίτλος ισχύει απόλυτα. Αν γυρίσουμε δε είκοσι χρόνια πίσω, εύκολα θα συμπεράνουμε ότι δεν ήταν καθόλου διαφορετικά, αν δεν ήταν καλύτερα:

▪ Τότε είχαμε τη Δημοτική Υπηρεσία καθαριότητας με πλήρη σύνθεση, που έκανε τη δουλειά που έπρεπε.

▪ Προχωρούσε με επιτυχία η μηχανική αποκομιδή με τους κάδους και ξεκινούσε με αισιοδοξία το πρόγραμμα της ανακύκλωσης της Ελληνικής Εταιρείας Αξιοποίησης Ανακύκλωσης ΑΕ (ΕΕΑΑ) με τους μπλε κάδους, με πολλά υποσχόμενα. Να θυμίσω, η ΕΕΑΑ ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2001. Αλλά, ναι, και τότε την πραγματική ανακύκλωση την έκαναν οι ρομά, όπως και σήμερα…

▪ Ο ΧΑΔΑ/ΧΥΤΑ στη Νευρόπολη ήταν και τότε στα κακά του τα χάλια, αλλά δεν είχε ακόμα κορεστεί.

Τι έγινε ή τι δεν έγινε αυτά τα είκοσι χρόνια:

- Έγιναν αρκετές μελέτες για ΧΥΤΑ, με πολλά λεφτά, σπατάλη πολλών δαπανών και εργατοωρών.

- Έγινε μελέτη για ΜΕΑ και ΧΥΤΥ στη Μαλγάρα, ακυρώθηκε και τώρα περιμένουμε τη νέα μελέτη. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά θα ληφθούν υπόψη οι παρατηρήσεις της ΕΕ προς το Υπ. Ανάπτυξης και την Περιφέρεια Πελοποννήσου για την εναρμόνιση με τις υφιστάμενες κοινοτικές οδηγίες, για να μη μείνουν χωρίς χρηματοδότηση, τη στιγμή που έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους, για να ξεφορτωθούν τα σκουπίδια, στη ΜΕΑ/ΧΥΤΑ.

- Έγιναν εξαγγελίες για διαχείριση οργανικών, για ΣΕΔ ΑΕΚΚ, διαχείριση κλαδεμάτων με κλαδοθρυματιστές και διαχείριση ογκωδών, Πράσινα Σημεία και ρεύματα. Λόγια… λόγια… μόνο λόγια…

Αλλά, όπως έχουμε ξαναπεί, δύο είναι οι επιλογές στη διαχείριση των απορριμμάτων:

√ Η μία, να θεωρήσουμε τη διόγκωσή τους ως αέναη και νομοτέλεια, να δεχθούμε τη διαχείρισή τους στις ΜΕΑ και ως πρόβλημα κυρίως την αποκομιδή και την τελική διάθεση. Στην περίπτωση αυτή η ανακύκλωση είναι μια ψεύτικη και υποκριτική επίδειξη περιβαλλοντικής ευαισθησίας, που δε χρειάζεται καν να οργανώνεται με τον καλύτερο τρόπο, παρά μόνο «για τα μάτια». Αυτό δηλαδή που συμβαίνει σήμερα.

√ Η άλλη, να ακολουθήσουμε τις σύγχρονες τάσεις για, κατά το δυνατόν, πολιτικές «μηδενικών αποβλήτων», με σχέδιο για μείωση απορριμμάτων, με κίνητρα και αντικίνητρα, για βιώσιμη διαχείριση. Στην περίπτωση αυτή η Διαλογή στην Πηγή αποτελεί κεντρικό άξονα και προτεραιότητα, τα προγράμματα ανακύκλωσης σχεδιάζονται για τη μέγιστη δυνατή αποτελεσματικότητα, τα οργανικά συγκεντρώνονται, διαχειρίζονται και λιπασματοποιούνται χωριστά και οι Χώροι Ταφής είναι για τα λίγα υπολείμματα.

Μια τέτοια επιλογή δεν είναι μόνο θετική για το περιβάλλον, αλλά και για την απασχόληση∙ ενώ αναβαθμίζει την εικόνα της πόλης και του Δήμου. Η εμπλοκή των δημοτών στο πρόγραμμα μπορεί να είναι η αρχή για ουσιαστικότερη σχέση του δήμου μαζί τους και τα επικοινωνιακά δημοτικά κονδύλια θα χρειαστεί να διατεθούν για ενημερωτικές εκστρατείες και καμπάνιες, αντί για την προβολή του «έργου» της δημοτικής αρχής και του δημάρχου. Οι προτάσεις έτσι γίνονται σαφείς: Επιτέλους ξεκινήστε, οργανώστε και εφαρμόστε τη Διαλογή στη πηγή με το σύστημα πόρτα-πόρτα, με κίνητρα και έλεγχο. Επιτέλους ασχοληθείτε με τη διαχείριση των οργανικών, που είναι το κλειδί σε όλη την ιστορία. Αυτό σημαίνει άμεσα οικιακή κομποστοποίηση, καλή οργάνωση, κάδους και λειτουργία Μονάδας Διαχείρισης των Οργανικών.

Με αυτό τον τρόπο και με βάση τη διεθνή εμπειρία, θα έχουμε σημαντική μείωση και χαμηλό υπόλειμμα για ΧΥΤΥ, όπως και μείωση κατά πολύ του κόστους διαχείρισης των απορριμμάτων.

Λαμία, 20.7.2020
Στέφανος Σταμέλλος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
του ακτιβιστή

Είναι γεγονός ότι κατάφερε η κυβέρνηση Μητσοτάκη με αρωγό το ΚΙΝΑΛ να μεταστρέψει μια υπόθεση διαφθοράς (με ενεχόμενους πολιτικούς, δημοσιογράφους και γιατρούς) σε υπόθεση σκευωρίας.

Κοινώς έχουμε χάσει τη μπάλα με τις παρεμβάσεις στην δικαιοσύνη. Όλοι κατηγορούν όλους.

Το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι η ύπαρξη του σκανδάλου ΝΟΒΑΡΤΙΣ και ότι κάποιοι τα άρπαξαν ΧΟΝΤΡΑ. Και αυτό επιβεβαιώνεται περίτρανα από τον εξωδικαστικό συμβιβασμό της Νοβάρτις με την Αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (SEC) και το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, σύμφωνα με τον οποίο η Νοβάρτις υποχρεώθηκε να καταβάλει 347 εκατ. δολάρια για την υπόθεση δωροδοκίας στην οποία συμμετείχε τόσο η ίδια όσο και  θυγατρική της στην Ελλάδα. Και επειδή η χώρα μας ζημιώθηκε από τη Novartis , όπως ζημιώθηκε και από τη Siemens, θα έπρεπε το Ελληνικό Δημόσιο να έχει ασκήσει αγωγές, και να έχει διεκδικήσει αποζημιώσεις, αντί να ασχολούνται οι πολιτικοί ποντικοί με το ποιός παρενέβη περισσότερο ή λιγότερο στη δικαστική εξουσία.


Άλλωστε γνωρίζουμε όλοι η δημοκρατία παύει να υπάρχει όταν υπάρχει κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών. Σε μια τέτοια περίοδο βρισκόμαστε. Αυτά καταγγέλει στο παρακάτω βίντεο ο Δημήτρης Τσοβόλας, δικηγόρος του Παπαγγελόπουλου.
Παρακολουθείστε το για να αντιληφθείτε με ποιον τρόπο γίνονται οι λαθροχειρίες και πως τα δικαστήρια υπάρχουν για να εξυπηρετούν σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές σκοπιμότητες των εντολέων πολιτικών.






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


της Φωτεινής Μαστρογιάννη


Η μειοψηφία μπορεί και αυτή να επηρεάσει και να φέρει κοινωνική αλλαγή, η ιστορία το έχει άλλωστε αποδείξει. Πώς μπορεί όμως η μειοψηφία να γίνει ισχυρή;

Ο Μοσκοβισί (1967,1970), με πείραμά του, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μειοψηφία μπορεί να επηρεάσει την πλειοψηφία και επισήμανε τέσσερις βασικούς παράγοντες που είναι το στυλ συμπεριφοράς, το στυλ σκέψης, η ευελιξία και η ταυτοποίηση.

Το στυλ συμπεριφοράς περιλαμβάνει με τη σειρά του τέσσερα στοιχεία.
Το πρώτο από αυτά είναι η συνέπεια δηλαδή η μειοψηφία θα πρέπει να έχει συνέπεια στην άποψή της,να μην παρεκκλίνει από αυτή και είναι το στοιχείο που,κατά τον Μοσκοβισί ,είναι και το πλέον σημαντικό. Θα πρέπει να επισημανθεί ότι συνέπεια δεν σημαίνει και επανάληψη. Ο Mugny (1982) επισήμανε επίσης ότι συνέπεια δεν σημαίνει αυστηρότητα και έλλειψη ευελιξίας γιατί η ευελιξία είναι αυτή που μπορεί να πείσει και όχι η αυστηρότητα.

Η συνέπεια δείχνει ότι η μειοψηφία πιστεύει στις θέσεις της και όταν τις υποστηρίζει ακλόνητα τότε οι άλλοι θεωρούν ότι έχει δίκιο γιατί μόνο κάποιος που έχει δίκιο εμμένει στις απόψεις του. Η συνέπεια της μειοψηφίας στις θέσεις της μπορεί να προκαλέσει αναστάτωση, αμφιβολίες, αβεβαιότητα αλλά και συγκρούσεις και έτσι η πλειοψηφία αναγκάζεται να τη λάβει σοβαρά υπόψη της.

Η Nemeth (2010) ανέφερε ότι όταν οι άνθρωποι εκτίθενται στην άποψη της μειοψηφίας θεωρούν ότι η μειοψηφία κάνει λάθος ωστόσο, εάν η μειοψηφία δείχνει συνέπεια στις θέσεις της τότε οι άνθρωποι επανεξετάζουν το θέμα πιο προσεκτικά, ψάχνοντας να βρουν τον λόγο που η μειοψηφία έχει τέτοιες θέσεις και εάν έχει την αυτοπεποίθηση να συνεχίζει να υποστηρίζει τη θέση της.

Για να επανέλθουμε όμως στα άλλα στοιχεία του στυλ συμπεριφοράς του Μοσκοβισί πέραν της συνέπειας αλλά και της αυτοπεποίθησης, η μειοψηφία θα πρέπει να είναι σε θέση να αντισταθεί στην κοινωνική πίεση και να παρουσιάζεται ως αμερόληπτη.

Ο άλλος παράγοντας επιρροής είναι το στυλ σκέψης. Εάν η μειοψηφία καταφέρει να κάνει την πλειοψηφία να σκεφθεί ένα θέμα και ειδικότερα εάν μπορεί να προκαλέσει συζήτηση με επιχειρήματα για το συγκεκριμένο θέμα τότε η επιρροή της θα είναι μεγαλύτερη.

Η ευελιξία και ο συμβιβασμός είναι ο τρίτος παράγοντας. Η σημασία της ευελιξίας αναφέρθηκε προηγουμένως σε αντιδιαστολή με την αυστηρότητα. Εάν η μειοψηφία είναι ευέλικτη και συμβιβαστική τότε θα εμφανίζεται ως πιο λογική και συνεργάσιμη και ως εκ τούτου, έχει περισσότερες πιθανότητες να αλλάξει τις θέσεις της πλειοψηφίας.

Ο τέταρτος παράγοντας είναι η ταυτοποίηση. Οι άνθρωποι τείνουν να ταυτίζονται με ανθρώπους που τους μοιάζουν και να ακούν μηνύματα που προέρχονται από ομοίους τους.

Η Nemeth (1986) υποστήριξε ότι η μειοψηφία θα πρέπει να κάνει θυσίες γιατί η επιρροή της μεγαλώνει όταν δείχνει αφοσίωση στις θέσεις της, αφοσίωση που μπορεί να φτάσει ως το σημείο της θυσίας π.χ. μέσω φυλάκισης, θανάτου κτλ.

Η πλειοψηφία θα προσπαθήσει να αντισταθεί στην επιρροή της μειοψηφίας. Οι καινοτόμες όμως θέσεις της μειοψηφίας μπορεί να φέρουν την πλειοψηφία σε αμυντική θέση και να προσπαθήσει να απομονώσει τη μειοψηφία μέσω αυστηρής ιδεολογικής αντίθεσης και ηθελημένης στιγματοποίησης των θέσεων της μειοψηφίας ή κάποιων από τους εκφραστές της (π.χ. στη χώρα μας θεωρείται συνωμοσιολόγος όποιος είναι αντίθετος στην κρατούσα άποψη, παλαιότερα «ψεκασμένος», «αμόρφωτος» κτλ.) προκειμένου να αποδυναμωθούν οι προσπάθειες επιρροής της μειοψηφίας. Ωστόσο, εάν η μειοψηφία είναι δυναμική και μέσω της συλλογικής δράσης αντιταχθεί τότε μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση. Εάν η μειοψηφία δείξει ότι υπάρχουν εναλλακτικές προτάσεις τότε η σύγκρουση που προκαλείται με την πλειοψηφία μπορεί να επιτύχει κοινωνική πρόοδο αλλά και πολιτική αλλαγή.

Το μήνυμα της μειοψηφίας θα πρέπει να είναι σαφές και να κάνει τους λήπτες του να εστιάσουν σε αυτό και όχι σε αυτόν που το λέει. Η μειοψηφία θα πρέπει να είναι συνεπής, όπως προαπαναφέρθηκε, στο μήνυμά και στις θέσεις της. Οι θέσεις της δεν θα πρέπει να βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τις επικρατούσες απόψεις γιατί έτσι η πλειοψηφία θα την περιθωριοποιήσει παρουσιάζοντάς την ως ακραία.

Αυτό είναι και το δύσκολο. Ο ρόλος της μειοψηφίας είναι να μην διαφέρει ριζικά αλλά ταυτόχρονα να είναι διαφορετική.

Η μειοψηφία θα πρέπει να έχει ξεκάθαρη ταυτότητα, συλλογική πολιτικοποιημένη στρατηγική και «φωνή» που να προτείνει εναλλακτικές. Εάν το μήνυμά της γίνει αποδεκτό τότε θα διαχυθεί πιο εύκολα και η μειοψηφία τότε θα γίνει η νέα πλειοψηφία και η δυναμική της κοινωνικής αλλαγής θα συνεχισθεί.


Ενδεικτικές πηγές

https://www.researchgate.net/publication/254443560_Social_change_in_the_aftermath_of_successful_minority_influence

https://serval.unil.ch/resource/serval:BIB_33BAE1E7B866.P001/REF.pdf

https://escholarship.org/content/qt1pz676t7/qt1pz676t7.pdf?t=lnrjqu

https://www.simplypsychology.org/minority-influence.html

https://www.tutor2u.net/psychology/reference/role-of-social-influence-processes-in-social-change

http://computationalsocialscience.org/wp-content/uploads/2016/11/CSSSA_2016_paper_5-1.pdf

πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το θέμα μας είναι η διαχείριση του όρου «Αστικό και Περιαστικό Πράσινο» στη Λαμία. Ξεκινάμε με το ερώτημα: Είμαστε ευχαριστημένοι σήμερα από την κατάσταση στη Λαμία; Ασφαλώς ΟΧΙ∙ και ο καθένας μας θα μπορούσε ν’ αναφέρει γι’ αυτό χίλια πράγματα. Το επόμενο ερώτημα είναι επίσης: πώς μπορούμε καλύτερα; Ποιος δεν θα ήθελε να ζει σε μια πόλη με πράσινο, με πάρκα και δεντροστοιχίες, με λουλούδια και νερά, με δρόμους μεγάλους, πεζόδρομους και ποδηλατόδρομους. Είναι τελικά ουτοπία μια τέτοια πόλη σήμερα; Η απάντηση είναι δύσκολη και είναι μια πρόκληση. Μας βοηθάει πάντως να προσεγγίσουμε την πραγματικότητα και να μιλήσουμε για την ποιότητα ζωής των κατοίκων της πόλης και του δήμου της Λαμίας.

Ένα από τα σημαντικά προβλήματα των ελληνικών πόλεων - και της Λαμίας - ήταν και είναι η έλλειψη χώρων πρασίνου και χώρων αναψυχής μέσα στην κατοικημένη περιοχή. Στη Λαμία καμία δημοτική αρχή τα τελευταία πενήντα χρόνια δεν έκανε κάτι για να προστατέψει, όχι να αυξήσει, τους ελεύθερους χώρους και το πράσινο. Αυτό οφείλεται - εντελώς επιγραμματικά - στη μεγάλη αξία της γης και, κυρίως, στην έλλειψη οράματος από τους διοικούντες και τις δημοτικές αρχές, στην έλλειψη στόχων και προτεραιοτήτων, αλλά και στα διάφορα μικροσυμφέροντα και τις συντεχνίες, που επί πολλά χρόνια καθυστερούσαν την επέκταση του Σχεδίου Πόλης. Αποτέλεσμα να επικρατήσει το τσιμέντο, η ασυδοσία των καταπατητών και η οικοπεδοποίηση των πάντων.

Τι να πρωτοαναφέρουμε. Τα Πηγαδούλια με τις δεντροστοιχίες, που χάθηκαν; Το ρέμα μεταξύ της Υψηλάντη και της Καραϊσκάκη, που σκεπάστηκε για να γίνουν πολυκατοικίες πάνω στα μπάζα; Το Μυλαύλακα κατά μήκος της Τυμφρηστού, που κατά το μεγαλύτερο τμήμα του καταπατήθηκε; Τα δεκάδες οικόπεδα του Δημοσίου, που τα καταπάτησαν οι έξυπνοι και κανένας δεν ενδιαφέρεται να τα αναζητήσει; Το Αραπόρεμα, που σκεπάστηκε για να γίνουν σπίτια αλλά και το σχολικό συγκρότημα της Ανθέων; Τα ρέματα του Προφήτη Ηλία, που έγιναν δρόμοι στο πέρασμά τους από την πόλη; Την αναγνώριση, ως ιδιωτικών, των χιλιάδων στρεμμάτων δασικής έκτασης της Αφράτης και των Βόρειων Καλυβίων (Σουλάκι); Τις καταπατήσεις της κοίτης και της πλημμυρικής ζώνης του Ξηριά; Τις καταπατήσεις στην περιοχή της Αγριλιάς; Τα δεκάδες αιωνόβια δέντρα, που οδηγήθηκαν στο θάνατο συνειδητά και παράνομα; Την Πλατεία Ελευθερίας, που την κατάντησαν «δεξαμενή»; Την καταστροφή των διατηρητέων νεοκλασικών κτιρίων; Αυτά δεν έγιναν αιώνες πριν. Έγιναν τα τελευταία χρόνια και κάποιοι έχουν συγκεκριμένες ευθύνες γιατί έπαιξαν και παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα δρώμενα της πόλης. Παρά τις αναμφισβήτητες διαπιστώσεις, δεν φαίνεται να υπάρχει πολιτική βελτίωσης.

Θα προσπαθήσω με προτάσεις να σκιαγραφήσω τις δυνατότητες, που έχει η αυτοδιοίκηση, ο δήμος εν προκειμένω, αξιοποιώντας και τον πολίτη, να προσπαθήσει να λύσει τέτοια θέματα, που σήμερα παρουσιάζονται σαν άλυτα προβλήματα Και προπαντός να προσπαθήσουμε, όλοι μαζί, να προσεγγίσουμε το ζήτημα του οράματος. Τι πόλη θέλουμε, πώς μπορούμε να δούμε τη Λαμία και τα χωριά της μετά από δέκα, είκοσι και πενήντα χρόνια. Με βάση αυτή τη σκέψη και με την επιστήμη της πρόβλεψης, θα μπορούσαμε, ίσως, να οδηγηθούμε στην απάντηση. Όχι όμως με γενικόλογες εκθέσεις ιδεών…

Λέω λοιπόν, επιχειρώντας να απαντήσω σ’ αυτό, ότι είναι απαραίτητο σήμερα η προώθηση και η υλοποίηση ενός ΣΧΕΔΙΟΥ, που να στοχεύει στην προστασία και την αναβάθμιση του περιβάλλοντος, στην αύξηση του πρασίνου μέσα στην πόλη και γύρω από αυτή, στην προστασία και την αύξηση των κοινοχρήστων χώρων και τη δεντροφύτευση των περιαστικών ελεύθερων δημοσίων εκτάσεων. Ο «καλλικρατικός» Δήμος πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα ενιαίο σύνολο διαμορφώνοντας το όραμα για την πόλη και το δήμο της επόμενης 50ετίας. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε, σε ένα βαθμό, την κατάσταση, που δημιουργήθηκε τα τελευταία πενήντα «δίσεκτα» χρόνια...

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΩΣ ΣΤΟΧΟ:

- την ενοποίηση του αστικού πρασίνου και τη διασύνδεσή του με το περιαστικό και τους ορεινούς όγκους, που περιβάλλουν την πόλη, ώστε να δημιουργηθεί ένα εκτεταμένο δίκτυο «πράσινων διαδρόμων και διαδρομών».

- την προστασία της γεωργικής γης, των δασών, των υγροτόπων και των άλλων στοιχείων του φυσικού περιβάλλοντος.

- την προστασία των περιοχών με ιδιαίτερα οικολογικά χαρακτηριστικά, που κινδυνεύουν με υποβάθμιση (Γοργοπόταμος, Δέλτα του Σπερχειού - υγροβιότοπος Μαλιακού, Ιαματικές Πηγές Θερμοπυλών και Δαμάστας, Ξηριάς, Παλαιά Δεξαμενή Λαμίας, παραποτάμιο δάσος του Σπερχειού, Λόφος του Κάστρου, Ισαδάκι, Προφήτης Ηλίας κ α).

-Την προστασία των στοιχείων ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς με την αποτύπωση, προστασία και ανάδειξη όλων των αρχαιολογικών και ιστορικών στοιχείων της γεωγραφικής έκτασης του δήμου, ακόμα και των πλέον ασήμαντων (οι Θερμοπύλες, το Γεφύρι της Αλαμάνας, η ιστορική γέφυρα του Γοργοποτάμου, το Ναρθάκι, ο Σταυρός, η Αγία Παρασκευή, η Τραχίνα, ο Κούβελος, το Μονοπάτι των Σιδηροδρομικών, η παλιά γέφυρα του Ασωπού κ α).

- τη δημιουργία ενός Ολοκληρωμένου Σχεδίου διαχείρισης και προστασίας των υδατικών πόρων της γεωγραφικής έκτασης του Δήμου.

- την αντιπλημμυρική προστασία και θωράκιση της πόλης και των οικισμών.

- Παρεμβάσεις, που αναφέρονται στο σύνολο του Αστικού και Περιαστικού χώρου της πόλης της Λαμίας και σε περιοχές όπως ο Λόφος Μιχαήλ και Γαβριήλ, ο Λόφος του Κάστρου, το βόρειο τμήμα της πόλης στα όρια με το Ισαδάκι, τα Νταμάρια δίπλα στο Νεκροταφείο, τα Νταμάρια στη Μεγάλη Βρύση, τα λατομεία, η οδός Δυοβουνιώτου, η Σιδηροδρομική Γραμμή, ο χώρος της ΠΕΛ και του Χαλκιοπούλιου, τα δύο στρατόπεδα, ο Ξηριάς, ο Μυλαύλακας.


ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ:

- Δημιουργία Πάρκου «Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης» σε δημοτικό ή δημόσιο χώρο κοντά στα όρια της πόλης.

- Ανάπλαση των Νταμαριών και των Λατομείων με την αποκατάσταση του φυσικού τους ανάγλυφου, την αναδάσωση, την κατασκευή χώρων Άθλησης και Αναψυχής.

- Μετεγκατάσταση των Στρατοπέδων και απόδοση του συνόλου των εκτάσεων, στο Δήμο.

- Προστασία των ορεινών όγκων γύρω από την Λαμία και διάνοιξη μονοπατιών για πρόσβαση και πεζοπορίες με σήμανση από τις κεντρικές οδικές αρτηρίες.

- Δημιουργία ζωνών πρασίνου και μονοπατιών κατά μήκος του Ξηριά και δημιουργία Βοτανικού Κήπου.

- Δημιουργία χώρων υποδοχής, χώρων αναψυχής, πεζοπορίας και ποδηλάτου κατά μήκος του Σπερχειού, ιδιαίτερα στο τμήμα μεταξύ Αμουρίου, Σταυρού και Κόμματος.

- Οριοθέτηση, διατήρηση και αναβάθμιση των ρεμάτων, που ανήκουν στη γεωγραφική έκταση του Δήμου, που μπορούν να υποδεχθούν σημαντική βλάστηση.

- Ψηφιακή Αποτύπωση και προστασία των περιαστικών δασών, δημοσίων και ιδιωτικών, με τη βοήθεια των Γεωγραφικών Συστημάτων Πληροφοριών (GIS) (μελέτη πυροπροστασίας, χρήσεις γης, ρέματα, μονοπάτια και πεζοπορίες, χώροι αναψυχής).

- Φύτευση των ελεύθερων χώρων, των χώρων πρασίνου όλων των κατηγοριών με προτεραιότητα στους λόφους γύρω από την πόλη.


ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΑΣΤΙΚΟ ΠΡΑΣΙΝΟ:

Δύο από τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι περιαστικές εκτάσεις είναι το ιδιοκτησιακό πρόβλημα και η αυθαίρετη δόμηση. Είναι γεγονός ότι και το ελάχιστο τετραγωνικό της περιαστικής Λαμίας διεκδικείται από τους αιώνιους «έξυπνους». Οι προσπάθειες πρέπει να στραφούν: Στην επίλυση των ιδιοκτησιακών ζητημάτων και την κατάρτιση οριστικού Κτηματολογίου και Δασικού Κτηματολογίου με ταχύτερες διαδικασίες και με την εποπτεία και παρακολούθηση του Δήμου, που μπορεί να παρεμβαίνει, ως έχων ιδιαίτερο έννομο συμφέρον, για να προστατέψει το κοινωνικό αγαθό, τους ελεύθερους χώρους. Επιπλέον στην αντιπυρική προστασία του περιαστικού πρασίνου, τις χωροταξικές ρυθμίσεις των χρήσεων γης, τον έλεγχο της αυθαίρετης δόμησης, τη βελτίωση του πρασίνου με αναδασώσεις, την οργάνωση χώρων αναψυχής.

ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ:

Αυτές είναι κάποιες προτάσεις. Ο καθένας μπορεί να έχει ακόμα περισσότερες στο μυαλό του. Προτάσεις λοιπόν υπάρχουν. Το ζήτημα είναι πως θα γίνουν πράξη. Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές. Όμως η ενεργοποίηση του πολίτη, βάζοντάς τον στο κέντρο του προβλήματος, δίνει μια δυναμική και μια ελπίδα. Αρκεί να τον εμπιστευτούμε. Να πάψει η εκάστοτε δημοτική αρχή να βλέπει καχύποπτα κάθε συλλογική δράση και να την καταδικάζει ή να την αγνοεί ή ακόμα χειρότερα να την πολεμάει. Είχαμε τέτοια παραδείγματα αρκετά στο παρελθόν. Αναφέρω μερικά σαν δείγματα και μόνο:

- Λατομεία: Είχαμε την απαξίωση περιουσιακών στοιχείων, σκόνες, φορτηγά ξεσκέπαστα μέσα στη συνοικία της Νέας Μαγνησίας, παράνομη λειτουργία, απειλή της υγείας των κατοίκων και τόσα άλλα, γνωστά σε όλους μας. Τα τότε συνοικιακά συμβούλια των όμορων συνοικιών στη γωνία, οι κάτοικοι αντιμέτωποι με τους ιδιοκτήτες των λατομείων και τις υπηρεσίες, δικαστήρια χωρίς καν νομική υποστήριξη από το Δήμο. Το πρόβλημα παραμένει έως σήμερα με άλλες μορφές∙ αλλά παραμένει…

- Ξηριάς: Μια αδιαφορία και ένα συνεχιζόμενο «έγκλημα» για το ρέμα, το οποίο είναι μέσα στον αστικό ιστό της πόλης. Οι πολίτες βρέθηκαν μόνοι τους με προσφυγές στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στον τότε Συνήγορο του Πολίτη και στα δικαστήρια. Η κατάσταση δεν άλλαξε έως και σήμερα. Ούτε οριοθέτηση έγινε του Ξηριά, ούτε ένα συγκεκριμένο σχέδιο προστασίας, αντιπλημμυρικής θωράκισης και ανάπλασης.

- Περιαστικό δάσος: Έγινε η ιδιωτικοποίηση τεραστίων δασικών εκτάσεων, όπως έγιναν και γίνονται προσπάθειες για οικοπεδοποίηση και μιλάμε για τα εφτά χιλιάδες στρέμματα στην περιοχή Αφράτη και τα πέντε χιλιάδες στρέμματα στα βόρεια Καλύβια κλπ.

- Ελεύθεροι χώροι: Κινήσεις πολιτών αντιμέτωποι με τον ίδιο το δήμο, όπως με το Λόφο Μιχαήλ και Γαβριήλ.

- Σπερχειός: Μαθητές, σχολεία, Κινήσεις Πολιτών με ανακοινώσεις και εκδηλώσεις για την προστασία του ποταμού, στου κουφού την πόρτα.

- Ηχορύπανση: Υποσχέσεις και μόνο υποσχέσεις στις προτάσεις των Κινήσεων Πολιτών.

- Παλιά Δεξαμενή Λαμίας, Μυλαύλακας, Μύλοι Μουζέλη, Δημοτική Αγορά: Τα ίδια…


Κατά τη γνώμη μου η απουσία και η περιθωριοποίηση του ενεργού πολίτη ξεκινάει από τις εκλογές και από την ίδια τη συγκρότηση των συνδυασμών και των υποψηφίων. Ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό των εκλογών σήμερα; Οι κομματικοί μηχανισμοί αναδεικνύουν τους υποψηφίους για να καταγραφούν οι κομματικές δυνάμεις σε τοπικό επίπεδο. Ποιος ενεργός πολίτης δεν το αντιλαμβάνεται και δεν νιώθει την καταπίεση; Οι ψηφοφόροι, παγιδευμένοι στο σκηνικό αυτό, δύσκολα ξεπερνούν με την ψήφο τους τις λογικές της αντιπαράθεσης των κομματικών μηχανισμών για να διακριθούν οι ικανοί, αυτοί που έχουν να πουν κάτι διαφορετικό, κάτι φρέσκο. Κλειδί εδώ είναι ίσως –όσο και αν κατηγορήθηκε και υπονομεύτηκε- η ανάδειξη των δημοτικών συμβούλων με την απλή αναλογική και η έμμεση εκλογή του δημάρχου από το δημοτικό συμβούλιο, για να απελευθερωθούν οι δυνάμεις εκείνες, που δεν υποκύπτουν σε μηχανισμούς και δεν προκύπτουν από μηχανισμούς.

Έτσι μπορεί να εξασφαλιστεί, σε ένα βαθμό, μια ουσιαστικότερη συμμετοχή του πολίτη και να αποκτήσει θεσμικό ρόλο. Όχι μόνο στα χαρτιά, όπως οι Επιτροπές Διαβούλευσης, αλλά με πιο αυθόρμητες εκφράσεις και με βάση τα προβλήματα, χωρίς «υπηρεσιακή» αντιμετώπιση, αλλά με πρωτοβουλίες και συνεργασίες σε ένα πραγματικό πολύμορφο «κέντημα» ανθρώπινης δράσης. Θεματικές κινήσεις πολιτών, επιτροπές γειτονιάς, επιτροπές τετραγώνων για συγκεκριμένα θέματα, με επιμέρους δημοψηφίσματα και ανάλυση κινήτρων. Συνέδρια και ημερίδες με προτάσεις από τα κάτω και με την ουσιαστική συμμετοχή των δημοτών. Δεν χρειάζεται να γίνονται από τα πάνω. Ποτέ να μη γίνουν, αν δεν είναι προτάσεις από τα κάτω κι αν δεν είναι αποτέλεσμα ανάγκης∙ καταντάει υπηρεσιακή υποχρέωση.

Φαντάζει όλη αυτή η περιγραφή ως ουτοπία. Ναι, αλλά «δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα που εμείς δημιουργήσαμε με τον ίδιο τρόπο σκέψης που τα δημιούργησε», μας λέει ο Αϊνστάιν.


Λαμία, 15.7.2020
Στέφανος Σταμέλλος




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Η Ντώϋτσε Βέλλε, τηλεοπτικός προπαγανδιστικός τηλεβόας της Γερμανίας, αφιέρωσε σήμερα σημαντικό μέρος του ειδησεογραφικού δελτίου της σε εικονογραφημένες βιτριολικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας , καταγγέλλοντας την ότι καταπατά το Διεθνές Δίκαιο, χρησιμοποιώντας «μεταμφιεσμένους άνδρες της ακτοφυλακής» με μικρά σκάφη για την απώθηση μεγάλων φουσκωτών λέμβων από την Τουρκία, γεμάτων με πρόσφυγες κατευθυνόμενους σε Λέσβο και Σάμο.

Την βιντεογραφημένη σκηνή μιας τέτοιας θαλάσσιας αντιπαράθεσης συνόδευαν, για την επιζητούμενη δραματοποίηση, οι εκρήξεις ανθρωπιστικής αγανάκτησης δύο υστερικών δεσποινίδων, προφανώς υπαλλήλων κάποιων ΜΚΟ του Συστήματος Σόρος, που κατήγγειλαν και την Ε.Ε. για την «ανοχή» της στην απάνθρωπη ελληνική συμπεριφορά.

Παρουσιαστής της εκπομπής, ονόματι Μάρτιν, συνεισέφερε και την πληροφορία ότι στις επιχειρήσεις θαλάσσιας απώθησης η Ελλάδα χρησιμοποιεί έκτακτα μισθοφορικά πληρώματα. Αναφέρθηκε επίσης και στις απαράδεκτες συνθήκες που επικρατούν στα κέντρα φιλοξενίας των προσφύγων στην Ελλάδα.

Στην μακρόσυρτη ακροαματική διαδικασία εκλήθη (ως μάρτυς/κατηγορούμενος) και ο αρμόδιος υπουργός κ. Μυταράκης, ο οποίος περιορίσθηκε σε ρόλο συνηγόρου της υπεράσπισης, επικαλούμενος και την μαρτυρία της Φρόντεξ και πληροφόρησε τον αυτόκλητο Γερμανό ανακριτή του ότι στην Ελλάδα θα εγκατασταθούν 38 (!!!) κέντρα φιλοξενίας προσφύγων.

Οδυνηρή εντύπωση άφησε στον Έλληνα ακροατή αυτής της -επικουρικής στις τουρκικές κατηγορίες- γερμανικής προπαγάνδας ότι ο κληθείς σε απολογία υπουργός και εκπρόσωπος της Ελλάδας δεν ετόλμησε ( δεν διανοήθηκε;) να αδράξει την εξαιρετική ευκαιρία ανατροπής της γερμανό-τουρκικής προπαγανδιστικής επιχείρησης, καταγγέλλοντας διεθνώς, μέσω της γερμανικής «βουβουζέλας», την εγκληματική ενοχή της Γερμανίας για τα πάθη μεταναστών και ξενιστών τους στις χώρες της υποτελούς Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Ενάντια στην ηλιθιότητα, ακόμη και οι Θεοί αγωνίζονται μάταια»


Εδώ και δέκα χρόνια, ένα πολύ μεγάλο, ολοένα και διογκούμενο κομμάτι του Ελληνικού λαού, το οποίο έχει και υψηλό επίπεδο μόρφωσης, αισθάνεται φυλακισμένο κάτω από την τρομοκρατία μιας «εκλογικής μειοψηφίας-πλειοψηφίας» (ελέω του εκλογικού συστήματος - φενάκη) που χωρίς καμία αίσθηση ρεφορμισμού και αμφιβολίας, ακολουθεί πειθαρχημένο, σε βαθμό βοϊδοποίησης, τα ακραιφνώς καταστροφικά κελεύσματα του συστήματος. Ενός συστήματος, που καθημερινά φωνάζει ότι είναι ξενοκίνητο και εχθρικό προς τον αυτόχθονα Ελληνισμό και κυρίως προς τους φτωχούς, αλλά, θα τολμούσα να πω, και προς το ανθρώπινο είδος ! Το σύστημα αυτό, βέβαια, δεν είναι αόρατο, ούτε ακατανόητο, αν με διαφανή, άχρωμα (βλέπε ακομμάτιστα) γυαλιά, κοιτάξουμε προς την πλατεία συντάγματος και το κτίριο της κομαντατούρ, στο οποίο, οι γνωστοί παγκόσμιοι τραπεζίτες, ενθρόνισαν εξαγορασμένους δικούς τους ανθρώπους στις ηγετικές θέσεις των κομμάτων, με τάχα δημοκρατικό, αλλά πανέξυπνα δόλιο τρόπο.

Όλα πλέον γίνονται, περιέργως, απροκάλυπτα και οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σπείρας και πέμπτης φάλαγγας, που εδρεύει στο εν λόγω κτίριο, αλλά και οι επικουρικοί μηχανισμοί της (βλέπε ανώτατοι «δικαστές», ΜΜ«Ε», «πανεπιστημιακοί» και «δικηγορικός» σύλλογος) δεν διστάζουν να αποκαλύπτουν την πραγματική τους ταυτότητα και τα σχέδιά τους, αλλά η επίπλαστη εκλογική «πλειοψηφία» αρνείται να το δει και να το δεχτεί ως πραγματικότητα, ταυτίζοντας το αδύναμο ʺεγώʺ της με τις στιγμιαίες πολιτικές της επιλογές ! Το ζήτημα μοιάζει τραγικά να είναι μια παρωδία νίκης του «εγώ», παρά νίκης της ίδιας της ζωής και της επιβίωσής μας και η επιλογή μεταξύ της ευημερίας μας και της αυτοκτονίας… συζητήσιμη (?!)

Υπέγραψαν δανειακές συμβάσεις ξεπουλήματος και ξαφνικού θανάτου (άρθρο 14 παρ 5), που η παγκόσμια ιστορία δεν έχει καταγράψει ούτε σε περιπτώσεις πολεμικής ήττας. Ξεπούλησαν όλα τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας. Ξεπούλησαν ιστορικά ονόματα της επικράτειας. Άνοιξαν τα σύνορα και βοηθούν στην αντικατάσταση του πληθυσμού της χώρας μας εγκαθιδρύοντας ρατσισμό κατά των ίδιων των Ελλήνων με αυτάρεσκες και πέρα από τη λαϊκή θέληση δηλώσεις, περί πολυπολιτισμικής κοινωνίας, λες και η αποδοχή μιας τέτοιας κοινωνίας είναι ζήτημα δηλώσεων και επιβολής αναγκαστικής προστατευτικής νομοθεσίας. Δεν καθόρισαν (ακόμη) ΑΟΖ, υπονομεύοντας τα όρια της επικράτειάς μας. Διέλυσαν και έκλεισαν στοχευμένα όλα τα εργοστάσια που θα παρείχαν αυτονομία ,διοικητική μέριμνα και αναχορηγία στις ένοπλες δυνάμεις μας, στον αναμενόμενο πόλεμο με την Τουρκία, ώστε ο στρατός μας να ηττηθεί στα σίγουρα, μην τυχόν και αμυνθεί αποτρεπτικά και χαλάσει το σχέδιο των αφεντικών τους. Έσπειραν εσκεμμένα διχαστικά διλλήματα στον κοινωνικό ιστό των Ελλήνων, ώστε να τον καταστήσουν χωρισμένο σε «προοδευτικούς» και «φασίστες» και άρα αδύναμο να αντιδράσει μαζικά και ενωτικά, ακόμη και στη γενικευμένη σε επίπεδο κορεσμού επίθεσή τους, που πλέον λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια μας. Η άωρη, ταχύτατη και αντιεπιστημονική νομοθέτηση και η θεσμοθέτηση κοινωνικών ζητημάτων και προβλημάτων όπως η ομοφυλοφιλία, οι λοάτκι, η επιλογή φύλου (στα 15) ,είχαν ακριβώς αυτόν τον στόχο και όχι την ενσωμάτωση και αποδοχή των μειονοτήτων αυτών, στο βαθμό που και ένας πρωτοετής φοιτητής των κοινωνικών επιστημών γνωρίζει, ότι αυτά τα ζητήματα απαιτούν παιδεία, ζύμωση και κυρίως χρόνο, ώστε να γίνουν κατανοητά και αποδεκτά. Από την άλλη, αντί να ενδιαφερθούν για την ευημερία του λαού, ενδιαφέρθηκαν για την ευημερία των τραπεζών που τους τρέφουν. Αντί να τον μορφώσουν, τον κατέστησαν μέσω του σχολείου (της ναυαρχίδας τους), οικονομικά αναλφάβητο, ώστε να φοβάται κάθε αλλαγή και σύγκρουση με το σύστημα που τον σκοτώνει, λέγοντάς του ανερυθρίαστα ότι τα κοινωνιολογικά και οικονομικά μαθήματα δημιουργούν …αριστερούς ! Εξόργισαν, σε αγαστή πολιτική συνεργασία το κοινό περί δικαίου αίσθημα των Ελλήνων, με την πλήρη ατιμωρησία των πολιτικών επιλογών και κακουργημάτων που διέπραξαν κατάφορα εις βάρος του λαού. Νοβάρτις, Ζίμενς, χρηματιστήριο, Μακεδονία, Ήμια, ήταν ενδεικτικά κι όμως κανένας πολιτικός ένοχος, καμία παραίτηση !

Στο βαθμό που θα υπήρχε δικαιοσύνη, θεσμοί και αδέκαστοι δικαστές, όλα αυτά θα έπαιρναν το δρόμο τους και κάθε κατεργάρης θα ήταν στον πάγκο του, αλλά οι παραγωγοί του χρήματος κοπανιστός αέρας, με την απεριόριστη δύναμη που αυτό τους δίνει, φρόντισαν να εξαγοράσουν πρώτα απ΄όλους τους ανώτατους δικαστές και να τους καταστήσουν υπαλλήλους των ξενοκίνητων πολιτικών. Τα ρεζιλίκια της θάνου που έγινε ορντινάντσα του ΣΥΡΙΖΑ και του αλέκση, του παρασκευόπουλου και της σακελαροπούλου που εξαγόρασαν την νομιμοποίηση των μνημονίων και τη δολοφονία του λαού και των συνταξιούχων, με πολιτικές θέσεις και ποιος ξέρει τι άλλο, ενώ θα έπρεπε από καταβολής συντάγματος να υπάρχει ασυμβίβαστο, είναι ενδεικτικά της σήψης ,της συνδιαλλαγής και του ξεπουλήματος θεσμών, στους οποίους ο λαός θα έβρισκε αποκούμπι και απάγκιο. Η απαγόρευση νομικής προστασίας των πολιτών έναντι των τραπεζών, στον νέο πτωχευτικό κώδικα που με τις ευλογίες του δικηγορικού συλλόγου πέρασαν κατά παραγγελία, στο εθνικό δίκαιο, αποτελεί την επιτομή της χούντας και της κατοχής, όχι μόνο του εδάφους μας, αλλά και της ίδιας της ζωής μας και πέρασαν έτσι, χωρίς αντίδραση, από τους δικηγόρους και τον νομικό κόσμο, παρά τις κραυγές άξιων καθηγητών και έγκριτων συνταγματολόγων που μέχρι τότε, τα θλιβερά φερέφωνα του δικηγορικού συλλόγου, αναγόρευαν σε δασκάλους τους , Μαθουσάλες της νομικής επιστήμης . Η αισχρή και, σε εξωφρενικό βαθμό, παράνομη διαδικασία πώλησης υποχρεώσεων από τις τράπεζες σε ξένα φανς, χωρίς την συγκατάθεση, και έστω πληροφόρηση των δανειοληπτών και μάλιστα με νέους όρους, πέρασε χωρίς καν σχολιασμό από το δικηγορικό σύλλογο και τον πολιτικό κόσμο και όχι μόνο δεν το πολέμησαν, ως όφειλαν, αλλά το υποβοήθησαν κιόλας μέσω της σιωπής τους, κάνοντας τους δανειολήπτες να πιστεύουν πως ήταν κάτι φυσιολογικό και νόμιμο από πλευράς τραπεζών, το οποίο δέχτηκαν παθητικά, χωρίς να έχουν στα χέρια τους κανένα ένδικο όπλο (!?).

Θα μπορούσε να γράψει κανείς τόμους για τα πεπραγμένα των ξένων Ελληνόφωνων πρακτόρων, που καμώνονται το δήθεν Ελληνικό πολιτικό προσωπικό, αλλά αυτό που προκαλεί δέος και απορία και απασχολεί το εν λόγω άρθρο, δεν είναι αυτό καθ΄αυτό το γεγονός των ξενοκίνητων πολιτικών, όσο η αντίδραση και η αυτοκτονική παθητικότητα της λαϊκής μειοψηφίας, αλλά εκλογικής πλειοψηφίας, που, αντί να τους πάρει με τις πέτρες και να τους στείλει όλους στη φυλακή και όχι μόνο, τους ξαναψηφίζει και τους υποστηρίζει, κάτω από έναν καθαρά εγωιστικό παροξυσμό ! Ακόμη και εσείς που διαβάζετε αυτό το άρθρο και συμφωνείτε επί της αρχής, δεν πιστεύετε ότι το ηγετικό πολιτικό μας προσωπικό, σύσσωμο, είναι ξένοι πράκτορες και εκεί είναι το πρόβλημα ! Είναι δυνατόν όμως να μην κατάλαβαν το σκηνικό και οι υποτιθέμενοι εγγράμματοι του λαού, ακόμη ; Είναι δυνατόν οι (συνάδελφοι) καθηγητές να ξαναψηφίζουν αυτούς που για πρώτη φορά στην ιστορία, τους απέλυσαν σε μια νύχτα και προαναγγέλλουν μείωση ωρών και θέσεων έως και κατάργηση ολόκληρων ειδικοτήτων και επικίνδυνων, για την διαιώνισή τους, μαθημάτων ; Είναι δυνατόν να βγάζουν δεύτερη δύναμη το ΣΥΡΙΖΑ που βούλιαξε περεταίρω στα μνημόνια τη χώρα και άλλαξε το πολίτευμα της χώρας με την προδοσία του δημοψηφίσματος ; Κι όμως είναι, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία τους είναι απλά εγγράμματοι και όχι μορφωμένοι ! Οι περισσότεροι είναι πλήρως άσχετοι με τον χωροχρόνο και το περιβάλλον τους, μην γελιόμαστε. Αν είχαμε εξάλλου καθηγητές, θα είχαμε επανάσταση, εδώ και χρόνια ! Η ραθυμία, η αδιαφορία, η γλωσσική ανεπάρκεια και η ασχετοσύνη της νεολαίας μας, έχει τη βάση της στην ανεπάρκεια των καθηγητών, που αποδέχτηκαν το ρόλο του «εκπαιδευτικού», του λοχία δηλαδή, που απλά μεταφέρει άκριτα όσα οι προϊστάμενοί του τον διατάζουν και όχι του καθηγητή, που οφείλει να μάθει στους νέους ʺπωςʺ να σκέφτονται και όχι ʺτιʺ να σκέφτονται και να ασκεί κριτική σε ό,τι το σύστημα απροκάλυπτα προωθεί, ωθώντας τους νέους σε επανάσταση, με βάση το άρθρο 120 του συντάγματος ! Να φανταστείτε ότι και οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται ʺεκπαιδευτικοίʺ αποκαλύπτοντας ακόμα και γλωσσική ένδεια . Κάνουν ότι τους πει το υπουργείο παρα-παιδείας ανταγωνιζόμενοι ποιος θα είναι πιο πειθήνιος !?

Η καθημερινή προσωπική πολιτική τριβή μου με ανθρώπους όλων των τάξεων, καταδεικνύει ότι μια απελπιστικά μεγάλη (εκλογική) μερίδα ανθρώπων, κινούνται, και δυστυχώς ψηφίζουν, βάση μιας κατώτερης των τίτλων τους εγωιστική διάθεση. Προτιμούν να βουλιάξει η χώρα παρά να διαψευστούν ως προς την κομματική προτίμησή τους ! Ναι όπως το ακούτε και αυτοί είναι το πραγματικό πρόβλημα ! Αυτοί μας κρατάνε δέσμιους της βλακείας και του εγωισμού τους. Αυτοί που άκριτα αλλά άκρως εγωιστικά, έτρεξαν να διαδηλώσουν μαζικά, όχι για τη μείωση των συντάξεων ,όχι για την κλοπή των ασφαλιστικών ταμείων, όχι για την αλλαγή της θέλησης του κυρίαρχου συνταγματικά λαού στο δημοψήφισμα, αλλά για να μείνουμε στην Ευρώπη και στο ευρώ, παριστάνοντας τους οικονομολόγους. Αυτοί που αντί να διαδηλώσουν για την ανεργία και τον παραγκωνισμό των φτωχών, τρέχουν να διαδηλώσουν για το δικαίωμα των λοάτκι να κυκλοφορούν με ζαρτιέρες και μαστίγια. Αυτοί που, αντί να παίξουν ξύλο με τους πραιτοριανούς των ΜΑΤ έξω από το σύνταγμα, σκοτώνονται στο ξύλο για την αφαίρεση βαθμών από τον… ΠΑΟΚ Αυτοί οι ίδιοι τρέχουν τώρα να υιοθετήσουν το ʺμένουμε σπίτιʺ, αδιαφορώντας για τις οικονομικές συνέπειες ως συγκαλυμμένη προσπάθεια πτώχευσης της χώρας ώστε να πουληθεί αδιαμαρτύρητα, και μη διαμαρτυρόμενοι, ως τάχα δημοκράτες, για την απουσία της άλλης άποψης σχετικά με την φονικότητα ή μη του κορονοϊού, που υπάρχει μόνο στο διαδίκτυο. Και εξακολουθούν να ψάχνουν ίχνη του λέοντα ενώ ο λέοντας είναι μπροστά τους ! Δεν κατάλαβαν ΑΚΟΜΗ που μας οδήγησε και που μας οδηγεί το ʺμένουμε Ευρώπηʺ και το ʺμένουμε στο ευρώʺ ; Είναι δυνατόν ; Κι όμως είναι ! Και μάλιστα επιμένουν ακόμη στην ευρολαγνεία, όχι από υπολογισμούς ή γνώση, αλλά καθαρά από ημιμάθεια που όπως μας πληροφορεί ο Πλάτωνας ʺ…είναι χειρότερη από την αμάθεια, γιατί είναι εγωίστρια και βάζει την φαντασία να βρίσκει λύσεις για όλαʺ.

Είναι τόσο σοβαρό το πρόβλημα και τόσο γελοίο συνάμα, που ορισμένοι θερμόαιμοι και οργισμένοι από την απόλυτη κυριαρχία της βλακείας και της εγκληματικής πειθαρχίας στα κελεύσματα του εχθρικού συστήματος, θεωρούν πως μόνο ένας εμφύλιος μπορεί να δώσει λύσεις στο ζήτημα της Ελλάδας, λέγοντας χαρακτηριστικά : Τουλάχιστον να διαλέξουμε εμείς τον τρόπο θανάτου μας και όχι να πεθάνουμε με έκπληξη και αιφνιδιαστικά παραδομένοι στη βλακεία…


ΥΓ : Η χρήση μικρών γραμμάτων (πεζών) στα κύρια ονόματα, δεν είναι συμπτωματική και έχει απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα.


Λιότσιος Σ.Βασίλης
Καθηγητής (όχι εκπαιδευτικός) οικονομικών




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το μήνυμα του δημοψηφίσματος, το 61,3% του «Όχι», έπρεπε επειγόντως να φιμωθεί, να παρερμηνευτεί, να λοιδορηθεί και τελικά να ξεχαστεί.


της Δέσποινας Κουτσούμπα

Έχουν περάσει πέντε χρόνια από εκείνο το βράδυ που μας σημάδεψε. Από όλες τις στιγμές των χρόνων 2010-2015 και της κινητοποίησης του κόσμου που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «αντιμνημονιακό κίνημα», το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν μια στιγμή τομής. Μπορεί να συνιστά τομή το αποτέλεσμα μιας κάλπης; Ναι, όταν αυτό είναι τόσο αντίθετο στην Εκάλη από το Περιστέρι, στις ψήφους των εργοδοτών από τις ψήφους των εργαζομένων, των πλούσιων από τους φτωχούς. Ναι, ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα, που είχε σμιλευτεί μέσα σε πέντε χρόνια σκληρών αγώνων, μεγάλων απεργιών, συνελεύσεων και συγκρούσεων στις πλατείες, στησίματος της αλληλεγγύης των από κάτω. Ήταν ένα ταξικό αποτέλεσμα που ήρθε να βροντοφωνάξει ότι η πλειοψηφία είμαστε εμείς οι «από κάτω», κι αν αψηφήσουμε την τρομοκρατία, το φόβο, την εκμετάλλευση, μπορούμε να κερδίσουμε. Κι αυτός είναι βασικός λόγος που το μήνυμα του δημοψηφίσματος, το 61,3% του «Όχι», έπρεπε επειγόντως να φιμωθεί, να παρερμηνευτεί, να λοιδορηθεί και τελικά να ξεχαστεί.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα η αστική τάξη της χώρας, που μετά από πολλά χρόνια ένιωσε να απειλείται από τους «ξεβράκωτους»

Δεν θέλει να θυμάται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που προκάλεσε το δημοψήφισμα. Γιατί η ηγεσία του πίστευε εξαρχής ότι ήταν ένα «κόλπο grosso», ένας τρόπος να «διαπραγματευτούν» καλύτερα το μνημόνιο, που είχαν ξεκινήσει να ετοιμάζουν από τη συμφωνία της 20 Φλεβάρη 2015. Σε αντίθεση με τα εξαγγελλόμενα, δεν ήθελαν να διαπραγματευτούν με την τρόικα, αλλά με τον ίδιο τον κόσμο που τους είχε ψηφίσει. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πόνταρε στον φόβο που θα δημιουργούσε η αντίδραση των «ισχυρών» της ΕΕ. Ο εργαζόμενος λαός τους διέψευσε. Από το βράδυ του δημοψηφίσματος η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ανασυντάχθηκε και έδειξε ποιους ήθελε για συμμάχους, καλώντας το συμβούλιο των (παντελώς ηττημένων) πολιτικών αρχηγών για να ξεπεράσουν με «εθνική ομοψυχία» τον κραδασμό του δημοψηφίσματος.


Δε θέλει να θυμάται το 61,3% η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ και το Ποτάμι που πολέμησαν λυσσαλέα για να νικήσει ο φόβος -και έχασαν κατά κράτος. Το βράδυ του δημοψηφίσματος ο τότε αρχηγός της ΝΔ Β. Μεϊμαράκης προειδοποίησε ότι «οι δυνάμεις της αστικής τάξης θα απαντήσουν». Ήταν η αναμενόμενη αντίδραση όλου του αστικού πολιτικού κόσμου απέναντι στην ψήφο του «κυρίαρχου λαού», που κατά τα άλλα ισχυρίζονται ότι «τιμούν» και «σέβονται». Γιατί όταν το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο και διακυβεύεται αληθινά το συμφέρον της αστικής τάξης, οι «καθώς πρέπει» πολιτικές διαμεσολαβήσεις πάνε περίπατο και τη θέση τους παίρνει η ωμότητα του αστικού πολιτικού συστήματος και των συμφερόντων που καλείται να υπηρετήσει, που δεν έχουν καμία σχέση με… δημοκρατικές ανησυχίες.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα η αστική τάξη της χώρας, που μετά από πολλά χρόνια ένιωσε να απειλείται από τους «ξεβράκωτους». Δε θέλουν να θυμούνται το δημοψήφισμα οι ολιγάρχες των μίντια, που πίστευαν ότι με στημένες εκπομπές και δημοσκοπήσεις (που μέχρι την τελευταία στιγμή έδιναν υπεροχή στο «Ναι») θα μπορούσαν να καναλιζάρουν τη βούληση της πλειοψηφίας -κι όμως είχαν ήδη χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας και δεν το ξαναβρήκαν ποτέ.

Δεν θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα ούτε η πολιτική τάξη της ΕΕ, γιατί ήταν ένα από τα πιο ηχηρά χαστούκια που είχε δεχτεί μέσα στην καπιταλιστική κρίση που μαινόταν από το 2008. Παρά την τρομοκρατία και τις απειλές για την φτώχεια στην οποία θα καταδίκαζε τη χώρα η σύγκρουση με την ΕΕ (λες και δεν είχε καταδικάσει το λαό στη φτώχεια η πρόσδεση στο άρμα της ΕΕ), παρά τις προειδοποιήσεις ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος εξόδου από το ευρώ, το 61,3% του «Όχι», αν διαδιδόταν όπως διαδόθηκε η φλόγα των πλατειών λίγα χρόνια πριν, θα οδηγούσε την ΕΕ σε μια πρωτοφανή πολιτική κρίση. Έπρεπε με κάθε τρόπο να ηττηθεί και να ξεχαστεί.

Δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα, όμως, ούτε το ΚΚΕ. Ο θλιβερός απών από τη μάχη που δόθηκε, το κόμμα που αναφέρεται στην εργατική τάξη αναζητά δικαίωση για τη στάση του άκυρου/αποχής στην προδοσία του δημοψηφίσματος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάνει ότι ξεχνά ότι το βασικό του σύνθημα, η «ανυπακοή», είχε γίνει πράξη από την εργατική τάξη, τους ανέργους, τη νεολαία, τα φτωχά λαϊκά στρώματα εκείνη τη μέρα. Κι όμως, μόλις το ΚΚΕ βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα να εκφράσει αυτό το ορμητικό ποτάμι της ανυπακοής, οχυρώθηκε πίσω από το «δεν θα πετύχετε τίποτα», ενώ εννοούσε ότι δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη να συμβεί κάτι διαφορετικό.

Για μας εκείνο το βράδυ ήταν κάτι διαφορετικό. Γιατί είχαμε ζήσει μαζί με τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους την αγωνία των πρώτων ημερών. Περάσαμε μαζί τους τις ώρες έξω από τα ΑΤΜ. Το σφίξιμο των δοντιών στην ερώτηση αν μπορούμε να τα καταφέρουμε, αν θα χουμε φαγητό, αν θα χουμε φάρμακα. Γιατί είχαμε βρεθεί στα ίδια μετερίζια στις διαδηλώσεις του 2010, είχαμε ξανακάνει τις συζητήσεις για το ευρώ και τη διαγραφή του χρέους στις πλατείες του 2011, είχαμε ανάψει μαζί φωτιές τον Φλεβάρη του 2012. Είχαμε ξενυχτήσει μαζί με τις καθαρίστριες έξω από το Υπουργείο Οικονομικών και μέσα στην κατειλημμένη ΕΡΤ. Αναγνωρίσαμε το χαμόγελο όταν μοιράζαμε για το «τριπλό όχι», σφίξαμε μαζί τη γροθιά, κι αναγνωρίσαμε την αλλαγή των τελευταίων ημερών όταν σηκώθηκαν πια οι μαγκούρες ενάντια στις απειλές της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Νιώσαμε το ποτάμι του «Όχι» πολύ πριν αποτυπωθεί στην κάλπη και για πρώτη φορά βλέπαμε ότι είχε πίσω του την αποφασιστικότητα της επίγνωσης ότι δεν ζητάμε να γυρίσουμε στη ζωή μας πριν το 2010, ζητάμε να χτίσουμε κάτι διαφορετικό.


Αναγνωρίσαμε το χαμόγελο όταν μοιράζαμε για το «τριπλό όχι», σφίξαμε μαζί τη γροθιά, είδαμε την αλλαγή των τελευταίων ημερών όταν σηκώθηκαν πια οι μαγκούρες ενάντια στις απειλές της Μέρκελ και του Σόιμπλε

Εκείνο το αποτέλεσμα ήταν για τη δική μας αριστερά μια δικαίωση πολλών χρόνων. Κι όμως, ήταν μαζί κι ένα τραύμα. Γιατί από την επομένη του δημοψηφίσματος, από τη στιγμή που, μετά το πρώτο σοκ, όλες οι δυνάμεις του συστήματος ενώθηκαν για να το εξαφανίσουν, είδαμε ότι οι δυνάμεις μας δεν ήταν επαρκείς. Ότι οι αυταπάτες, οι παλινωδίες, οι υστερήσεις του κινήματος, μαζί με τις δικές μας αδυναμίες να έχουμε οικοδομήσει πραγματικούς κοινωνικούς δεσμούς με αυτό το πλατύ κομμάτι του λαού, η δική μας λειψή προετοιμασία στο πώς θα γίνουν όλα αυτά, τη στιγμή που περισσότερο από ποτέ φαινόταν ότι μπορούσαν να είναι εφικτά, είχαν ως αποτέλεσμα λίγες εβδομάδες μετά η οργή για την ψήφιση του νέου μνημονίου, κόντρα στη βούληση του 61,3%, να μη μετασχηματιστεί σε μάχιμη δύναμη ανατροπής.

Έχουμε πολλά ακόμη να μάθουμε από κείνη την τομή. Είμαστε οι μόνοι που θέλουμε να τη θυμόμαστε, κι όμως ακόμη δεν την έχουμε αξιολογήσει επαρκώς. Αν θέλουμε να είμαστε η αριστερά αυτού του 61,3%, η αντικαπιταλιστική αριστερά των «από τα κάτω», θα πρέπει να ξαναδούμε τη στάση μας πριν και μετά το δημοψήφισμα. Κι αν δεν άλλαξε τον ρου της ιστορίας, μπορούσε όμως να αλλάξει εμάς. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά…


(Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στον Σωτήρη, που έλειπε το βράδυ του δημοψηφίσματος και μας λείπει ακόμη)


πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Σκάνδαλα», «παρακράτος», «μαφιόζικες μέθοδοι» και «εκατομμύρια ευρώ» απασχολούν τον δημόσιο διάλογο μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, τις τελευταίες μέρες. Η δικαιοσύνη «αποθεώνεται» από την πολιτική εξουσία, η Novartis καλά κρατεί, οι συνομιλίες κυκλοφορούν, η δημοσιοποίηση των χρημάτων σε ΜΜΕ για την καμπάνια της πανδημίας ακόμα έρχεται.

Τελευταίο επεισόδιο στην ανταλλαγή… ευγενών κατηγοριών μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είναι η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσας (αυτός που δεν δίνει στη δημοσιότητα των ποσών που πήγαν σε ΜΜΕ για την καμπάνια «Μένουμε σπίτι) για διαγραφή από τον ΣΥΡΙΖΑ του βουλευτή Νίκου Παππά για τη συνομιλία του – ως υπουργός Επικρατείας – με τον επιχειρηματία Μιωνή. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, αναφέρεται σε μίζες 2,6 εκατ. ευρώ που δόθηκαν σε συνεργάτη του Αντώνη Σαμαρά.

Συγκεκριμένα:

  • Σε δήλωσή του ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέφερε πως ο Αλέξης Τσίπρας «ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού στους κανόνες της Δημοκρατίας οφείλει να διαγράψει άμεσα τον κ. Παππά από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ και να δώσει εξηγήσεις στον ελληνικό λαό». Δήλωσε ότι «24 ώρες μετά την αποκάλυψη ενός αδίστακτου παρακράτους επί των ημερών της διακυβέρνησής του ο κ. Τσίπρας εξακολουθεί να σιωπά».

  • Ο Ν. Παππάς υποστηρίζει: «Ο κ. Παπασταύρου, στενός συνεργάτης του κ. Σαμαρά, έλαβε 2,6 εκατ. ευρώ για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας της ΝΔ. Ο σύζυγος της πρώην εισαγγελέως Διαφοράς, κυρίας Ράικου, ζημίωσε το δημόσιο με 1,7 εκατ. ευρώ μόνο για το έτος 2018. Ο Σάμπυ Μιωνής, με αντάλλαγμα μάλλον τη Λάρκο, παίζει το άθλιο παιχνίδι της ΝΔ και του ίδιου του κ. Σαμαρά. Προσκομίζει την επιλεκτική απομαγνητοφώνηση μιας παράνομης καταγραφής ιδιωτικής μας συνομιλίας, επιχειρώντας τη βίαιη διαστρέβλωση των λεγομένων μου».

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ.Τσίπρας κατηγόρησε τη ΝΔ για σκανδαλολογία και “μαφιόζικες μεθόδους” με τον Στέλιο Πέτσα για λογαριασμό της ΝΔ να κάνει λόγο για «αδίστακτο παρακράτος» επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ…

Στο μεταξύ, σε ύπαρξη και δεύτερης κασέτας με «πρωταγωνιστή» τον ίδιο φέρεται να αναφέρθηκε στη σημερινή του κατάθεση στην Προανακριτική Επιτροπή, ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος.

Και έπεται συνέχεια. Η μπόχα του συστήματος ήρθε και πάλι στην επιφάνεια.



πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Burak Bekdil, Gatestone Inst, June 20, 2020

[Το ερώτημα που εμμέσως προβάλλει το κατωτέρω άρθρο κορυφαίου Τούρκου δημοσιογράφου και προς την ελλαδική πολιτική ηγεσία έχει ήδη απαντηθεί, από την περασμένη Τετάρτη, με την αποκάλυψη, από την σουηδική Nordic Monitor,μυστικού τουρκικού στρατιωτικού σχεδίου εισβολής στην Ελλάδα και στην Αρμενία – αποκάλυψη που δημοσιεύθηκε σε κάποιες ιστοσελίδες, αλλά προσέκρουσε στην αδιαφορία, αυτάρκεια και μακαριότητα των ξένων και παρά-ξενων « εθνικών συμβούλων» πρωθυπουργού τε και Τσίπρα,ως και των ΜΜΕ της μειοδοτικής ορθοδοξίας.]

Μετάφραση/Εισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

Στην τουρκική φρασεολογία η διαφορά είναι απλή: Είναι «κατάκτηση» όταν το κάνουν οι Τούρκοι και «εισβολή» όταν το κάνουν άλλοι.
  • Στους φετινούς εορτασμούς, ο Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν πλειοδότησε όταν μίλησε για κατακτήσεις σαν μελλοντική προοπτική και όχι απλά σαν ιστορικό επίτευγμα: «Εύχομαι ο Θεός να χαρίσει σε αυτό το έθνος πολύ περισσότερες ευτυχείς κατακτήσεις», δήλωσε….
  • Μια σοβαρή ερώτηση που περιμένει απάντηση είναι: Όταν ο Ερντογάν εύχεται να δώσει ο Θεός «πολλές άλλες ευτυχείς κατακτήσεις», ποια ξένα εδάφη ελπίζει να «κατακτήσει;»

Ο χώρος του φετινού τουρκικού εορτασμού της επετείου κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης δεν ήτανε τυχαίος: Ήταν το επιβλητικό οικοδόμημα του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας, που αναγέρθηκε τον 6ον Αιώνα, ως το κεντρικό σύμβολο της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας του Βυζαντίου. Ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν χωροστάτησε προσωπικά στον εορτασμό της κατάκτησης, με ισλαμικές προσευχές στην Αγία Σοφία, ένα ανακηρυγμένο από την Ουνέσκο παγκόσμιο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στην Τουρκία, κάθε χρόνο η 29 Μαΐου υψώνει το εθνικό «φετίχ της κατάκτησης». Οι Τούρκοι είναι περήφανοι ότι οι Οθωμανοί πρόγονοί τους, το 1453, «κατέκτησαν» (όχι «εισέβαλαν») την τότε Κωνσταντινούπολη και σημερινή Ιστανμπούλ. Είναι αρκετά περίεργο ότι ένα υπερήφανο έθνος εορτάζει κάθε χρόνο την αρπαγή από ένα άλλο έθνος της μεγαλύτερης πόλης του με την «ισχύ της σπάθης». Η φετινή 567ή επέτειος δεν αποτέλεσε εξαίρεση: Οι εορτασμοί αναφέρθηκαν ευφημιστικά στην πτώση της Κωνσταντινούπολης ως «κατάκτηση» -και όχι ως «εισβολή».

Στην τουρκική φρασεολογία η διαφορά είναι απλή: Είναι «κατάκτηση» όταν είναι δικό τους επίτευγμα και «εισβολή» όταν δράστες είναι άλλοι. Στους φετινούς εορτασμούς ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν αναβάθμισε τον συμβολισμό, όταν μίλησε για την κατάκτηση μελλοντολογικά και όχι αναδρομικά. «Εύχομαι ο Θεός να δωρίσει στο έθνος πολύ περισσότερες ευτυχείς κατακτήσεις», δήλωσε στον εορτασμό, επικαλούμενος το Κοράνιο.

Ο χώρος του φετινού εορτασμού δεν επελέγη στην τύχη: Ήταν ο επιβλητικός καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας, που αναγέρθηκε τον 6ο Αιώνα, ως επίκεντρο της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου. Ο Ερντογάν αυτοπροσώπως πρωτοστάτησε, με ισλαμικές προσευχές, του εορτασμού της επετείου κατάκτησης στην Αγία Σοφία, ένα αναγνωρισμένο από την Ουνέσκο παγκόσμιο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Ο ναός είχε μετατραπεί σε τζαμί μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, αλλά ο Ατατούρκ, ο κοσμικός ιδρυτής της σύγχρονης Τουρκίας, μετέτρεψε τον ναό σε μουσείο.

Η Αγία Σοφία κατέλαβε θέση εμβλήματος στην ισλαμιστική πολιτική της Τουρκίας, από τους κόλπους της οποίας αναπήδησε ο Ερντογάν. Αντιπροσωπεύει την «βίαιη επέκταση του Ισλάμ», την κατάληψη και άλλου χριστιανικού μνημείου από τους Μουσουλμάνους, επομένως άλλην μιαν νίκη του Ισλάμ κατά των «απίστων». Η Αγία Σοφία αποτέλεσε πηγή πολιτικής έντασης μεταξύ των κοσμικών Τούρκων, που την θέλουν να παραμείνει μουσείο, σε ένδειξη σεβασμού προς τους Χριστιανούς και στους Ισλαμιστές που την θέλουν να γίνει τζαμί, χάριν συμβόλου «κατάκτησης».

Το 2016 η κυβέρνηση Ερντογάν εξέδωσε διάταγμα που επιτρέπει την ανάγνωση ισλαμικής κλήσης σε προσευχή εντός της Αγίας Σοφίας. Κατόπιν τοποθέτησε έναν Ιμάμη σε ένα μικρό δωμάτιο(masjid) εντός του συγκροτήματος του ναού, όπου από το 1991 επιτρέπεται στους Μουσουλμάνους να προσεύχονται. Πιο πρόσφατα ο Ερντογάν δήλωσε ότι θα μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί, σε αντίποινα για την αναγνώριση, από τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, των διεκδικήσεων του Ισραήλ στην ανατολική Ιερουσαλήμ και στα Υψώματα του Γκολάν της Συρίας.

Η παιδαριώδης τουρκική υποκρισία περί το «κατάκτηση» αντί «εισβολής», αναδείχτηκε σαφέστερα από τον φανατικό Ερντογανικό σχολιαστή της Χουριέτ και πρώην βουλευτή Fuat Bol, που έγραψε την 1η Ιουνίου: «Ο Μωαμεθανός σουλτάνος Μωάμεθ ο κατακτητής μετέβαλε την Αγία Σοφία σε τζαμί όπως επιβάλλει το δίκαιο της σπάθης» [ Το «Δίκαιο της Σπάθης» παραπέμπει στο Οθωμανικό θεώρημα ότι ο νικητής εισβολέας έχει το δικαίωμα να κυβερνά την κατειλημμένη χώρα σύμφωνα με τους κανόνες και τις επιθυμίες του.(Στο ίδιο άρθρο ο Μπολ αναφέρθηκε «στους αναίσχυντους Έλληνες που μετέτρεψαν τα τζαμιά σε ναούς».

Το «ιδανικό της κατάκτησης» συνεχίζει να δηλητηριάζει και τον μέσο Τούρκο πολίτη και βαθμιαία να κερδίζει τον σεβασμό και ανθρώπων που είχαν παραμείνει κοσμικοί.

Στις 23 Μαΐου, λίγες μέρες πριν την επέτειο της «κατάκτησης» της Κωνσταντινούπολης, κάποιος άγνωστος κατέστρεψε τον σταυρό μιας αρμενικής εκκλησίας στην ιστορική συνοικία Kuzguncuk της Κωνσταντινούπολης. Δυο βδομάδες νωρίτερα μια άλλη αρμενική εκκλησία, στην συνοικία Bakırköy της Κωνσταντινούπολης είχε επίσης γίνει στόχος επίθεσης. Ο Garo Paylan, ένας Τούρκο-Αρμένιος βουλευτής του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος της αντιπολίτευσης, το χαρακτήρισε έγκλημα μίσους. «Οι επιθέσεις συνεχίζονται εναντίον των εκκλησιών μας. Ο σταυρός της αρμενικής εκκλησίας μας Surp Krikor Lusaroviç αφαιρέθηκε και πετάχτηκε. Κήρυγμα μίσους από την κυβερνώσα εξουσία ενθαρρύνει τα εγκλήματα μίσους», έγραψε στο Τουίτερ.

Την ημέρα που οι Τούρκοι γιόρταζαν την «κατάκτηση» της Κωνσταντινούπολης, ένα αρμενικό ίδρυμα της Κωνσταντινούπολης δέχθηκε ηλεκτρονικά μηνύματα με απειλές θανάτου. Οι απειλές κατά του ιδρύματος Hrant Dink, που φέρει το όνομα Τούρκο-Αρμενίου δημοσιογράφου που δολοφονήθηκε το 2007, περιλάμβανε την φράση «Μπορεί να εμφανιστούμε μιαν νύχτα εκεί που δεν το περιμένετε.» Αυτό είναι ένα σύνθημα που χρησιμοποιείται συχνά από τουρκικές υπέρ-εθνικιστικές οργανώσεις «και το ίδιο ακριβώς σύνθημα που είχαμε συνηθίσει να ακούμε πριν από την δολοφονία του Χραν Ντινκ, σε πλήρη γνώση των κρατικών υπευθύνων», ανακοίνωσε το ίδρυμα.

Μετά από όλα τα δυσοίωνα, η καλή είδηση είναι ότι η τουρκική αστυνομία γρήγορα βρήκε και συνέλαβε τους υπόπτους για τις απειλές κατά του ιδρύματος Χραντ Ντινκ, αλλά η λιγότερο καλή είδηση συμπληρώνει ότι οι συλληφθέντες ύποπτοι θα τύχουν στοργικής φιλοξενίας κατά την κράτησή τους, θα προαχθούν στον εισαγγελέα για μια σύντομη ανάκριση,θα αφεθούν αμέσως ελεύθεροι και στην συνέχεια θα εισπράξουν αρκετά επίσημα και ανεπίσημα εγκώμια για τις «ηρωικές» πράξεις τους.

Σε αυτόν τον χαρακτηριστικό πανηγυρισμό τουρκικής «κατάκτησης» ένα σοβαρό ερώτημα περιμένει απάντηση: Όταν ο Ερντογάν ευχόταν ο Θεός να δωρίσει στους Τούρκους «πολλές άλλες ευτυχείς κατακτήσεις», ποια άλλα μη τουρκικά εδάφη ελπίζει να «κατακτήσει»;

Ο Burak Bektil, από τους κορυφαίους Τούρκους δημοσιογράφους, απολύθηκε πρόσφατα από την γνωστότερη τουρκική εφημερίδα, για τα άρθρα του στο Gatestone επί των εξελίξεων στην Τουρκία.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού είναι σίγουρο ότι θα μελετηθεί από τους επιστήμονες διαφορετικών επιστημονικών πεδίων για πολλά χρόνια.

Το παρόν κείμενo αποτελεί μία προσέγγιση και αναφορά στη δημοσιογραφία της υγείας και πως η δημοσιογραφία χειρίστηκε το θέμα της πανδημίας του κορωνοϊού στην Ελλάδα.

Η διεθνής ακαδημαϊκή κοινότητα αμέσως αντιλήφθηκε την αναγκαιότητα της έρευνας για την καταπολέμηση του ιού αλλά και της επικοινωνίας και μέσω 100 υπογραφών από το Welcome Trust του Λονδίνου υποστηρίχτηκε η πρόσβαση στα δεδομένα και τα αποτελέσματα των ερευνών έτσι ώστε να πληροφορείται το κοινό. Οι εκδότες του British Medical Journal (2020) υποστήριξαν ότι ενώ οι επιστήμονες και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό εργάζονται ακατάπαυστα για να καταπολεμήσουν τον νέο κορωνοϊό, οι πολιτικοί επιστήμονες, οι οικονομολόγοι και οι κοινωνιολόγοι θα πρέπει επίσης να είναι έτοιμοι για γρήγορη αντίδραση.

Στη δημοσιογραφία υπήρχε και υπάρχει καταιγιστική ενημέρωση που αφορά τα θύματα του ιού, τα νέα κρούσματα και τις νέες εξελίξεις στην επιστημονική θεώρηση για τον ιό και όλες αυτές τις εξελίξεις είναι αρκετά δύσκολο να τις παρακολουθήσουν οι δημοσιογράφοι αλλά και το κοινό. Τα δεδομένα αλλάζουν συνεχώς, κάτι που ισχύει σήμερα μπορεί να μην ισχύει αύριο και ως αποτέλεσμα το κοινό να έχει συνεχείς ερωτήσεις. Πολλές φορές οι ειδικοί αλλάζουν τη γνώμη τους και τις συστάσεις τους και ως εκ τούτου, δύσκολα δημιουργείται εμπιστοσύνη μεταξύ του κοινού και των ειδικών. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η χρήση μασκών όπου ο επικεφαλής λοιμωξιολόγος Τσιόδρας άλλαξε την αρχική θέση του σχετικά με τις μάσκες η οποία δέχτηκε σημαντικές επικρίσεις (Pressproject 2020).

Οι Briggs & Hallin (2010) πρότειναν τρία διαφορετικά μοντέλα για την παραγωγή και κυκλοφορία για της γνώσης για την υγείας: το μοντέλο της ιατρικής εξουσίας, το μοντέλο ασθενής καταναλωτής και το μοντέλο της δημόσιας σφαίρας.

Το μοντέλο ιατρικής εξουσίας δίνει περιορισμένο ρόλο σε μη ειδικούς όσον αφορά τη διάδοση της γνώσης για θέματα υγείας και υποστηρίζει ότι μόνο οι γιατροί μπορούν να παρέχουν ιατρική πληροφόρηση. Θα υποστηρίζαμε ότι το μοντέλο αυτό ακολουθήθηκε στην Ελλάδα όπου η κύρια πληροφόρηση ήταν από τον λοιμωξιολόγο Τσιόδρα και την επιτροπή υποστήριξής τους της οποίας τα μέλη ανακοινώθηκαν πρόσφατα (11 Μαΐου 2020). Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι η ανακοίνωση της επιτροπής (TheToc 2020), αρκετά μετά τα μέτρα άρσης της καραντίνας, ήταν ιδιαίτερα καθυστερημένη.

Το μοντέλο ασθενή – καταναλωτή υποστηρίζει ότι λόγω της αυξανόμενης βαρύτητας των σχέσεων της αγοράς στον τομέα της υγείας, πρέπει να δοθεί όλο και μεγαλύτερη έμφαση στην ατομική ευθύνη του κάθε ατόμου να βελτιώσει τη δική του υγεία.

Το μοντέλο της δημόσιας σφαίρας προτείνει ότι τα θέματα υγείας θα πρέπει να τίθενται σε διάλογο και η πληροφόρηση που δίνεται από τα ΜΜΕ είναι χρήσιμη γιατί βοηθά τόσο αυτούς που λαμβάνουν τις αποφάσεις για το δημόσιο συμφέρον όσο και τους πολίτες. Από τη στιγμή που η δημόσια υγεία έχει πολιτικοποιηθεί, τα θέματα υγείας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη δημόσια σφαίρα (το βλέπουμε και στην περίπτωση του κορωνοϊού) λόγω των κοινωνικών κινημάτων αλλά και των ΜΜΕ. Θα υποστηρίζαμε ότι οι ΗΠΑ ακολουθούν έναν συνδυασμό των δύο αυτών μοντέλων.

Οι Briggs και Nichter (2009) υποστηρίζουν ότι υπάρχει μία μετακίνηση σε νέα συστήματα βιοσυνδεσιμότητας τα οποία προσπαθούν να ρυθμίσουν τη γνώση για τις λοιμώδεις νόσους π.χ. μέσω του Διαδικτύου. Στα συστήματα αυτά τονίζεται ο δημιουργικός ρόλος των δημοσιογράφων όσον αφορά τη δημιουργία καρτογραφικών επικοινωνιών που ενδυναμώνουν το κοινό και ως αποτέλεσμα επηρεάζουν τη συμπεριφορά τους όσον αφορά την καλή υγεία. Σύμφωνα με τους Briggs και Hallin (2007) στα συστήματα αυτά επικοινωνίας της υγείας, οι δημοσιογράφοι και οι επαγγελματίες της υγείας συνεργάζονται. Οι δημοσιογράφοι δεν μεταδίδουν απλά την επιστημονική γνώση αλλά δημιουργούν τα πλαίσια τα οποία παρουσιάζουν τα θέματα υγείας με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Ειδικότερα όσον αφορά τις πανδημίες, όπως π.χ. συμβαίνει με την περίπτωση του κορωνοϊού, οι δημοσιογράφοι έχουν διαφορετικούς τρόπους πλαισίωσης των ειδήσεων.

Σύμφωνα με τον Oh (2012), οι δημοσιογράφοι τείνουν να αναφέρουν τις επιδημίες με βάση κύκλους γεγονότων και ειδήσεων που προκαλούν την προσοχή. Η κάλυψη των ειδήσεων σχετικά με μία επιδημία είναι συχνά επεισοδιακή υπό την έννοια ότι εξελίσσεται καθώς τα γεγονότα εξελίσσονται.

Οι Blomlitz και Brezis (2008) στο άρθρο τους για την κακή παρουσίαση των υγειονομικών κινδύνων από τα ΜΜΕ, εξετάζουν τη σχέση μεταξύ της έντασης της κάλυψης των εφημερίδων, της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου και των υγειονομικών κινδύνων όπως είναι ο Πυρετός του Δυτικού Νείλου, του SARS και του AIDS στις ΗΠΑ το 2003 και του κινδύνου που οι επιδημίες αυτές έθεσαν στη δημόσια υγεία για την αξιολόγηση του πλαισίου. Στην έρευνά τους βρήκαν ότι τα ΜΜΕ που βρίσκονταν στο δείγμα τους έτειναν να υπερ-αναφέρουν τους επιλεγμένους κινδύνους, πιο συγκεκριμένα υπερ-ανέφεραν τις αιτίες και την επιδημιολογία αντί να αναφέρονται στους συνολικούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία λόγω του επεισοδιακού χαρακτήρα της κάλυψης. Οι ερευνητές υποστήριξαν ότι ο επεισοδιακός χαρακτήρας είναι συχνά προβληματικός γιατί τείνει να μειώνει την ποιότητα της κάλυψης. Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η καθημερινή αναφορά (Το Βήμα 2020) στα κρούσματα και τους θανάτους μείωσε την ποιότητα της ενημέρωσης όσον αφορά το μέγεθος του κινδύνου και ενίσχυσε το κλίμα φόβου.

Οι Dudo et al. (2007) που μελέτησαν την ειδησεογραφική κάλυψη της γρίπης των πτηνών στις ΗΠΑ το διάστημα 2000 – 2006 κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο επεισοδιακός χαρακτήρας της πλαισίωσης (κάλυψη που συνδέεται με τα γεγονότα) έδειξε ότι οι ιστορίες που προκαλούσαν υψηλές επιδράσεις είναι αυτές που προκαλούσαν φόβο στο κοινό και περιορισμένη πληροφόρηση για τους κινδύνους της ασθένειας.

Στο σημείο αυτό, θα επισημάνουμε και την επίδραση της πληροφόρησης στη συμπεριφορά των πολιτών. Οι Kamenica & Gentzkow (2011) αναφέρουν ότι όταν τα ΜΜΕ είναι προκατειλημμένα μπορούν να επηρεάσουν τους ανθρώπους ακόμα και εάν οι «καταναλωτές» των ΜΜΕ είναι λογικοί και γνωρίζουν ότι τα ΜΜΕ είναι προκατειλημμένα. Τέτοια συμβάντα πραγματοποιούνται εάν τα ΜΜΕ παραλείπουν μερικά γεγονότα ή παρέχουν σκόπιμα ατελή πληροφόρηση. Στην Ελλάδα παρατηρήσαμε μία μονομερή παρουσίαση του θέματος του κορωνοϊού ψυχολογικά φορτισμένη η οποία δεν παρουσίαζε τις διαφορετικές απόψεις παρά πολύ μεμονωμένα όπως είναι η περίπτωση του «αιρετικού» επιδημιολόγου Ιωάννη Ιωαννίδη (ΤΑΝΕΑ 2020) ενώ σε κάποιες άλλες περιπτώσεις ήταν εχθρικά όπως ήταν στην περίπτωση του καρδιολόγου Φαίδωνα Βόβολη (WePost 2020). Για να απαλλαχθούν οι άνθρωποι από αυτή την προκατάληψη των ΜΜΕ θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης από τις οποίες να αποκτήσουν ολοκληρωμένη πληροφόρηση. Στην κρίση τον ρόλο αυτό, δηλαδή της ολοκληρωμένης πληροφόρησης, έπαιξαν τα ανεξάρτητα ιστολόγια αλλά και ο ξένος τύπος για όσους μπορούσαν να τον παρακολουθήσουν λόγω γλώσσας.

Οι Eyster & Rabin (2009) υποστηρίζουν ότι τα ΜΜΕ ασκούν σημαντική επίδραση στη συμπεριφορά ακόμα και όταν προωθούν παραπλανητική πληροφόρηση ιδιαίτερα εάν οι άνθρωποι δεν δίνουν σημασία στα κίνητρα του αποστολέα της πληροφόρησης δηλαδή με άλλα λόγια δεν είναι πλήρως λογικοί.

Οι DellaVigna & Gentzkow (2010) υποστήριξαν ότι το αποτέλεσμα των ΜΜΕ θα είναι ισχυρότερο όταν οι λήπτες δεν είναι σίγουροι για την αλήθεια και ότι το αποτέλεσμα των ΜΜΕ εξαρτάται από την αξιοπιστία τους. Οι Chiang & Knight (2009) υποστηρίζουν ότι τα ΜΜΕ μπορούν να επηρεάσουν τη συμπεριφορά ακόμα και όταν δεν μεταφέρουν κάποια πληροφορία και ότι το πιθανό κοινό των ΜΜΕ θα πρέπει να καταβάλλει σημαντικές προσπάθειες για να αποφύγει την πειθώ των ΜΜΕ.

Συζητώντας το κατά πόσο τα ΜΜΕ μπορούν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων ή τις αντιλήψεις τους τότε θα πρέπει να δούμε εάν υπάρχει σημαντική συσχέτιση μεταξύ του βαθμού έκθεσης και τις αλλαγές στη συμπεριφορά ή στις πεποιθήσεις.

Η έρευνα των Signorelli & Morgan (1990) δείχνουν ότι υπάρχει συσχέτιση εάν και μικρή μεταξύ της έκθεσης και της συμπεριφοράς. Ο βαθμός έκθεσης στις ειδήσεις του κορωνοϊού ήταν συχνή για το ελληνικό κοινό και κρίνοντας από τα επαινετικά σχόλια του ξένου τύπου (Πρώτο Θέμα 2020), η συμπεριφορά του επηρεάστηκε μέσω της συμμόρφωσης στην κυβερνητική πολιτική (Ναυτεμπορική 2020).

Σημαντικό επίσης είναι να εξετασθεί και η αιτιότητα και εδώ υπάρχουν αρκετές ακαδημαϊκές έρευνες που έχουν μελετήσει τη βία. Ο Huesmann (1982) υποστήριξε ότι αυτοί που παρακολουθούν βίαια προγράμματα στην τηλεόραση τείνουν να είναι πιο επιθετικοί.

Για να συνεχίσουμε με τον κορωνοϊό αυτός έχει επηρεάσει και άλλους κλάδους πέραν αυτών της υγείας όπως είναι για παράδειγμα ο κλάδος του τουρισμού, των αεροπορικών εταιρειών, των αθλητικών διοργανώσεων. Το χρηματιστήριο επίσης επηρεάστηκε λόγω του φόβου που έχει προκληθεί από τον κορωνοϊό αλλά και πολλοί άνθρωποι είναι πλέον άνεργοι λόγω του κορωνοϊού (Το Βήμα 2020). Ως εκ τούτου, πολλοί δημοσιογράφοι, οι οποίοι δεν ήταν επιστημονικοί δημοσιογράφοι, ασχολούνται με το θέμα και μπορεί να γίνουν ως εκ τούτου πολλά λάθη.

Η παραπληροφόρηση είναι ένα πρόβλημα που ειδικότερα στις ημέρες μας λόγω του φόβου και πανικού που έχει προκαλέσει οδήγησε μεγάλο μέρος του κοινού να ασπάζεται θεωρίες συνωμοσίας. Ο φόβος επίσης οδηγεί αρκετούς να ψάχνει αμφίβολες θεραπείες ενώ από την άλλη οι τιμές των αντισηπτικών και των μασκών (ακόμα και αυτών που δεν είναι κατάλληλες γι’αυτό τον σκοπό) να αυξηθούν υπέρμετρα (Χριστούλιας 2020).

Στην αρχή ο ιός αναφέρονταν ως ιός της Γιουχάν και έτσι είχε λανσαριστεί στο Twitter. Κάτι τέτοιο στιγματίζει μία ολόκληρη περιοχή και τους κατοίκους της αυξάνοντας έτσι τον φόβο και την ξενοφοβία (Powell 2020). Η δημιουργία στίγματος είναι πολύ σημαντική γιατί οι άνθρωποι μπορεί να κρύβουν την ασθένεια για να μην στιγματισθούν και έτσι ο ιός να εξαπλωθεί περαιτέρω.

Τα αξιόπιστα ΜΜΕ δεν θα πρέπει να αγνοούν την παραπληροφόρηση αλλά να προσπαθούν να την αντιμετωπίσουν. Αυτό θα πρέπει να γίνει όχι μέσω διασποράς φόβου και πηγιαίων τίτλων αλλά με πραγματική γνώση για το ποιο είναι το κοινό στο οποίο απευθύνονται, με τη χρήση αξιόπιστων ειδικών, με ενσυναίσθηση για όσους έχουν πληγεί και με την απόδοση σε απλά λόγια της επιστημονικής ορολογίας. Τα ΜΜΕ θα πρέπει να δημιουργήσουν σχέση εμπιστοσύνης με το κοινό (Newhagen & Nass 1989).

Η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ κοινού και ΜΜΕ έχει μελετηθεί ακαδημαϊκά με εντυπωσιακά συμπεράσματα. Οι Newhagen & Nass (1989) υποστήριξαν ότι η εμπιστοσύνη του κοινού σε μία είδηση εξαρτάται από την αντίληψη που έχουν για το άτομο που παρουσιάζει την ιστορία. Οι άντρες θεωρούνται πιο αξιόπιστοι από ότι οι γυναίκες (Balon, Philport & Beadle, 1978). Το δίδυμο λοιπόν δύο αντρών από ένας από αυτούς είναι γιατρός (Χαρδαλιάς και Τσιόδρας) ήταν ένα δίδυμο που δημιουργούσε αξιοπιστία (Γιανναράς 2020).

Σχετικά με τα χαρακτηριστικά του κοινού ο Jones (2004) συμπέρανε ότι οι συντηρητικοί δείχνουν μεγαλύτερη δυσπιστία στα ΜΜΕ σε αντίθεση με τους φιλελεύθερους ενώ ο Gunther (1988) υποστήριξε ότι αυτοί που έχουν πιο ακραίες συμπεριφορές είναι πιο δύσπιστοι από τους μετριοπαθείς. Δυσπιστία στα ΜΜΕ δείχνουν και εκείνοι που είναι οι εμπλεκόμενοι με το θέμα των ειδήσεων π.χ. στο θέμα του κορωνοϊού το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό κτλ. σε αντίθεση με αυτούς που δεν είναι π.χ. όσοι απλώς παρακολουθούν τις ειδήσεις και δεν είχαν κάποιο περιστατικό στην οικογένειά τους κοκ.

Οι Tsfati και Cappella (2003) βρήκαν ότι η εμπιστοσύνη με τα ΜΜΕ συνδέεται με τον βαθμό που το κοινό διαβάζει τα μεγάλα ΜΜΕ ενώ η έλλειψη εμπιστοσύνης για τα μεγάλα ΜΜΕ σχετίζεται με την έκθεση στα μικρά και εναλλακτικά ΜΜΕ. Αρκετοί άνθρωποι διαβάζουν και βλέπουν ειδήσεις από ΜΜΕ που δεν εμπιστεύονται είτε γιατί θέλουν να ικανοποιήσουν διάφορες ανάγκες είτε γιατί κατ’αυτό τον τρόπο έρχονται σε επαφή με άλλους ανθρώπους είτε ακόμα και γιατί μπορεί να διασκεδάζουν ωστόσο προσπαθούν να φιλτράρουν την πληροφόρηση που βρίσκουν αναξιόπιστη.

Ο Tsfati (2003a, 2003b) υποστήριξε ότι η εμπιστοσύνη του κοινού στα ΜΜΕ εξαρτάται από την αποτελεσματικότητά τους. Για παράδειγμα εάν τα ΜΜΕ δημιουργούν κλίμα για κάτι, τα άτομα που εμπιστεύονταν τα ΜΜΕ ήταν πιο πιθανόν να πιστέψουν αυτό που τους έλεγαν τα μέσα παρά αυτοί που είναι πιο δύσπιστοι.

Δεν έχουν όμως βγει κάποια συμπεράσματα σχετικά με τις επιπτώσεις που έχει η δυσπιστία του κοινού στη δημοκρατία. Οι Έλληνες είναι δύσπιστοι στα μέσα (Τα Νέα 2019) όπως και οι Αμερικάνοι κάτι που από κάποιους ερευνητές θεωρείται πρόβλημα για τη δημοκρατία (Jones 2004) ενώ κάποιοι άλλοι ερευνητές (Gaziano 1988) υποστήριξαν ότι η δυσπιστία στα ΜΜΕ είναι δείγμα υγιούς σκεπτικισμού και υψηλής πολιτικής συμμετοχής και όχι πολιτικής απάθειας (Tsfati 2002, Eveland & Shah 2003). Ωστόσο οι Eveland και Shah (2003) υποστήριξαν ότι το κοινό που είναι δύσπιστο δεν συζητά συχνά πολιτικά και όταν το κάνει το κάνει με άλλους που έχουν παρόμοια ιδεολογία.

Οι Chih-Hsin Sheen et al. (2020) στην μελέτη τους για τον κορωνοϊό στην Κίνα, υποστήριξαν ότι το έλλειμμα αξιοπιστίας μίας αυταρχικής κυβέρνησης μπορεί να μειωθεί εάν επιτρέπεται η ανεξάρτητη δημοσιογραφία των πολιτών. Παρατήρησαν ότι όσο η καμπύλη των κρουσμάτων γινόταν πιο επίπεδη στην Κίνα ενώ τα κρούσματα αυξάνονταν αλλού κατέστη παγκόσμια προτεραιότητα να βρεθεί μία πρακτική λύση μείωσης του ελλείμματος αξιοπιστίας στην επικοινωνία κινδύνου σε άλλες αυταρχικές χώρες έτσι ώστε να εφαρμόσουν με αποτελεσματικό τρόπο προστατευτικά μέτρα όπως είναι η κοινωνική απόσταση και το πλύσιμο των χεριών. Η δημοσιογραφία των πολιτών είχε μέτρια αλλά ουσιαστικά αποτελέσματα. Ακόμα και σε μία αυταρχική χώρα κάποιος θα εμπιστευθεί την κυβέρνηση όταν αντιλαμβάνεται ότι η κυβέρνηση χειρίζεται την κατάσταση με διαφάνεια. Η δημοσιογραφία των πολιτών μπορεί να βοηθήσει μία αυταρχική κυβέρνηση να αυξήσει την αξιοπιστία της τόσο όσον αφορά την λήψη αποφάσεων σε κεντρικό επίπεδο όσο και στην τοπική εφαρμογή πολιτικών δημόσιας υγείας.

Πώς όμως η πληροφόρηση για την υγεία όπως αυτή διαχέεται από τα μέσα επηρεάζει τη συμπεριφορά των πολιτών σχετικά με την υγεία; Τα αποτελέσματα ερευνών δεν είναι ξεκάθαρα. Στην έρευνά τους, οι Hay, Coups, Ford & DiBonaventura (2009), κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι λευκοί μη ισπανόφωνοι οι οποίοι έκαναν μεγαλύτερη χρήση του Διαδικτύου και των εντύπων όσον αφορά την πληροφορία για την υγεία, είχαν μεγαλύτερη ενημέρωση όσον αφορά τις στρατηγικές πρόληψης του καρκίνου του δέρματος και έκαναν χρήση περισσότερων αντηλιακών αλλά και αναζητούσαν τη σκιά. Η έρευνα της Peña-Purcell (2008) έδειξε ότι οι Ισπανόφωνοι ανέφεραν ότι η διαδικτυακή πληροφόρηση για την υγεία τους έκανε να καταλάβουν καλύτερα τις ιατρικές συνθήκες και τις θεραπευτικές επιλογές, είχαν περισσότερη εμπιστοσύνη όταν μιλούσαν με τους γιατρούς για ιατρικά θέματα και τους βοήθησε να έχουν μία θεραπεία την οποία δεν θα την λάμβαναν διαφορετικά. Ωστόσο, διάφορες μελέτες που έγιναν την δεκαετία του 1990 (Farquhar et al. 1990, Luepker et al. 1994) δεν βρήκαν κάποια σχέση μεταξύ της έκθεσης στην πληροφόρηση στα ΜΜΕ και στην αλλαγή της συμπεριφοράς όσον αφορά την υγεία.

Οι Yanovitzky και Blitz (2000) η ιατρική συμβουλή είναι ιδιαιτέρως σημαντική για τις γυναίκες που επισκέπτονται τακτικά τον γιατρό τους ενώ τα ΜΜΕ είναι σημαντικά για τις γυναίκες που δεν επισκέπτονται συχνά τον γιατρό τους.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον, λόγω κορωνοϊού, είναι να δούμε πως τα Κέντρα Πρόληψης Λοιμωδών Νοσημάτων όπως είναι το αμερικανικό CDC επικοινωνούν τα θέματα υγείας στο ευρύτερο κοινό. Το CDC (Centers for Disease Control & Prevention 2010a) χρησιμοποιεί ηλεκτρονικές τεχνολογίες και στρατηγικές για την υγεία και τα κοινωνικά μέσα έτσι ώστε οι χρήστες να έχουν πρόσβαση σε αξιόπιστη επιστημονική πληροφόρηση για την υγεία. Οι κύριοι χρήστες των ηλεκτρονικών υπηρεσιών του CDC είναι γυναίκες ηλικίας 35 έως 64 ετών (70%). Ο ΕΟΔΥ αντίστοιχα στην Ελλάδα διαθέτει ηλεκτρονική σελίδα και παρουσία στα κοινωνικά μέσα. Για να επανέλθουμε στο CDC, χρησιμοποιεί τα φόρουμ στα κοινωνικά μέσα και εργαλεία με τα οποία συνδέονται με το κοινό συμπεριλαμβανομένων των Twitter, Facebook, YouTube, Flickr, DailyStrength, iTunes αλλά και σε ιστολόγια, ηλεκτρονικά παιχνίδια, ηλεκτρονικές κάρτες, κονκάρδες, εικονικές κοινότητες όπως είναι το Second Life και σε κείμενα που στέλνονται στα κινητά τηλέφωνα. Το CDC χρησιμοποιεί ένα συνδυασμό τακτικών δημοσίων σχέσεων στο πρόγραμμά του που ονομάζεται Vital Signs, ένα πρόγραμμα που λανσαρίστηκε τον Αύγουστο του 2010. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του CDC (2011a) «το CDC θεωρεί ότι εστιάζοντας σε ένα συγκεκριμένο θέμα χρησιμοποιώντας πολλά εργαλεία μέσων, οι πολιτείες μπορούν να εντοπίσουν καλύτερα τα προβλήματα υγείας στην περιοχή τους και να εργασθούν για να τα βελτιώσουν».

Η προσέγγιση των δημοσίων σχέσεων του CDC είναι πολύπλευρη. Το CDC έχει εννέα ιστολόγια που πραγματεύονται θέματα που κυμαίνονται από την υγεία στον χώρος εργασίας μέχρι την πρόληψη και έλεγχο του HIV. Τα ιστολόγιά του τα χρησιμοποιεί «για τον διαμοιρασμό του περιεχομένου κατά τρόπο που να μπορούν οι χρήστες να αφήνουν σχόλια αλλά και να συζητούν» και για να δώσει έναν πιο προσωπικό τόνο από ότι μία συνηθισμένη ιστοσελίδα.

Όπως και άλλα θέματα, ο ιός έχει πολιτικοποιηθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Η απόφαση για καραντίνα και εγκλεισμό του πληθυσμού είναι μία απόφαση που αξιολογείται ήδη και θα αξιολογηθεί περαιτέρω μακροπρόθεσμα. Η ένταση που έχει δημιουργηθεί στο κοινό και η αγωνία για έγκυρη και ακριβή πληροφόρηση για το θέμα του ιού έτυχε πολιτικής εκμετάλλευσης και πολλές φορές σε διώξεις δημοσιογράφων τόσο στο εξωτερικό (Reliefweb 2020) όσο και στο εσωτερικό (βλ. απομάκρυνση Τράγκα από τα Παραπολιτικά λόγω πολιτικής παρέμβασης – Σοφοκλέους In 2020).

Η δημοσιογραφία της υγείας, τουλάχιστον στην Ελλάδα, έχει δρόμο να διανύσει και αυτό που μας έχει διδάξει η παρούσα κρίση είναι ότι η δημοσιογραφία της υγείας πρέπει να γίνει περισσότερο πλουραλιστική και να συμπεριλαμβάνει τη γνώμη όλων όσων επηρεάζονται τόσο υγειονομικά όσο και κοινωνικά, οικονομικά.


Βιβλιογραφικές Αναφορές

Ελληνική γλώσσα

Γιανναράς, Χ. (2020). Μια «άλλη» Ελλάδα, Διαθέσιμο στο: https://www.kathimerini.gr/1073530/opinion/epikairothta/politikh/mia-allh-ellada, [Πρόσβαση 7 Μαΐου 2020]
Ναυτεμπορική (2020). Γιατί οι Έλληνες πειθαρχούν στα μέτρα; Διαθέσιμο στο: https://m.naftemporiki.gr/story/1591284/giati-oi-ellines-peitharxoun-sta-metra , [Πρόσβαση 15 Μαΐου 2020]
Pressproject (2020). Λάθος η χρήση μάσκας…τώρα όλοι με μάσκες στους κλειστούς χώρους. Διαθέσιμο στο: https://www.pressproject.gr/tsiodras-lathos-i-chrisi-maskas-tora-oloi-me-maskes-stoys-kleistoys-choroys/, [Πρόσβαση 10 Μαΐου 2020]
Πρώτο Θέμα (2020). Κορωνοϊός - Διεθνή Μέσα: Οι Έλληνες βρήκαν τη «συνταγή» - Πώς και γιατί περιόρισαν την πανδημία. Διαθέσιμο στο: https://www.protothema.gr/koronoios-live/article/1004777/koronoios-diethni-mesa-oi-ellines-vrikan-ti-sudagi-pos-kai-giati-periorisan-tin-pandimia/, [Πρόσβαση 15 Μαΐου 2020]
Σοφοκλέους In (2020). «Τελειώνουν» τον Τράγκα από τα Παραπολιτικά 90,1! Διαθέσιμο στο:https://www.sofokleousin.gr/teleionoun-ton-tragka-apo-ta-parapolitika-901, [Πρόσβαση 17 Μαΐου 2020]
Sputniknews (2020). Οι πιο δημοφιλείς θεωρίες συνωμοσίας για τον κορονοϊό. Οι προφητείες, το 5G και άλλα μαργαριτάρια. Διαθέσιμο στο: https://sputniknews.gr/kosmos/202004257145272-koronoios-dimofileis-theories-synomosias/, [Πρόσβαση 8Μαΐου 2020]
TheToc (2020). Αυτή είναι η επιτροπή του Σωτήρη Τσιόδρα: Η "ντριμ τιμ" των λοιμωξιολόγων του Υπουργείου Υγείας. Διαθέσιμο στο: https://www.thetoc.gr/koinwnia/article/autoi-einai-oi-sunergates-tou-sotiri-tsiodra-i-lista-me-ta-onomata-ton-loimoxiologon-tou-upourgeiou-ugeias/, [ Πρόσβαση 9 Μαΐου 2020]
Το Βήμα (2020). Κορωνοϊός: Ενας ακόμη νεκρός σήμερα, στους 157 συνολικά. Διαθέσιμο στο: https://www.tovima.gr/2020/05/14/society/koronoios-enas-akomi-nekros-simera-stous-157-synolika/, [Πρόσβαση 15 Μαΐου 2020]
Το Βήμα (2020). Κορωνοϊός: Ανεργία, ο νούμερο ένα εφιάλτης των ελληνικών νοικοκυριών. Διαθέσιμο στο: https://www.tovima.gr/2020/05/03/finance/koronoios-anergia-o-noumero-ena-efialtis-ton-ellinikon-noikokyrion/, [Πρόσβαση 15 Μαΐου 2020]
Τα Νέα (2020). Άρθρο – φωτιά για τον κοροναϊό: «Είναι το μεγαλύτερο φιάσκο του αιώνα;» Διαθέσιμο στο: https://www.tanea.gr/2020/03/21/inbox/arthro-fotia-gia-ton-koronaio-einai-to-megalytero-fiasko-tou-aiona/, [Πρόσβαση 8 Μαΐου 2020]
Τα Νέα (2019). Υψηλά ποσοστά δυσπιστίας στα ΜΜΕ - Πώς ενημερώνονται οι Έλληνες. Διαθέσιμο στο: https://www.tanea.gr/2019/06/14/media/ypsila-pososta-dyspistias-sta-mme-pos-enimeronontai-oi-ellines/, [Πρόσβαση 16 Μαΐου 2020]
WePost (2020). Στο πειθαρχικό του ΙΣΑ ο γιατρός Φαίδων Βόβολης μετά τη δήλωση… “κοροϊδεύουν τον κόσμο”. Διαθέσιμο στο:
https://www.wepost.gr/%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%B8%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%83%CE%B1-%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%86%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CF%89/,[ Πρόσβαση 9 Μαΐου 2020]
Χριστούλιας, Δ. (2020). Νέα όπλα στη μάχη κατά της ακρίβειας. Διαθέσιμο στο: https://emvolos.gr/nea-opla-sti-machi-kata-tis-akriveias-grafei-o-dimitris-christoylias/, [Πρόσβαση 7 Μαΐου 2020]


Ξενόγλωσση

Balon , R. E. , Philport , J. C. , & Beadle , C. F. (1978). How gender and race affect perceptions of newscasters. Journalism Quarterly, 55 , pp. 160 – 164 .
Blomlitz, L., Brezis, M. (2008). Misrepresentation of health risks by mass media. Journal of Public Health, Vol.30(2), pp. 202-204.
Briggs, C.L., Hallin,D.C.(2007). The Neoliberal Subject and its Contradictions in News Coverage of Health Issues. Social Text, Vol.25(4), pp.43-66.
Briggs, C.L., Hallin,D.C.(2010). Health Reporting as Political Reporting: Biocommunicability and the Public Sphere. Journalism, Vol.11(2), pp. 149-165.
Briggs, C. L., & Nichter, M. (2009). Biocommunicability and the biopolitics of pandemic threats. Medical Anthropology, Vol. 28(3), pp. 189-198.
Chiang C.F, Knight B.G. 2009. Media bias and influence: evidence from newspaper endorsements. Brown University.
Chih-Hsin Sheen, G., Tung, H.H, Wu, W.C. (2020). Citizen Journalism and Credibility of Authoritarian Government in Risk Communication Regarding the 2020 COVID-19 Outbreak: A Survey Experiment. Διαθέσιμο στο:
https://nyuad.nyu.edu/content/dam/nyuad/academics/divisions/social-science/working-papers/2020/0040.pdf?fbclid=IwAR34lQ83PAW2x6by7IP1ST7NZIvEFBb3NuViPUS4uEy35eqH1E63YmdAmnMhttps://nyuad.nyu.edu/content/dam/nyuad/academics/divisions/social-science/working-papers/2020/0040.pdf?fbclid=IwAR34lQ83PAW2x6by7IP1ST7NZIvEFBb3NuViPUS4uEy35eqH1E63YmdAmnM%3E, [Πρόσβαση 13 Μαΐου 2020]
DellaVigna, S. Gentzkow, M. (2010). Persuasion: Empirical Evidence. Working Paper 15298. Διαθέσιμο στο: http://www.nber.org/papers/w15298, [Πρόσβαση 14 Μαΐου 2020]
Dudo, A., Dahlstron, M., & Brossard, D. (2007). Reporting a potential pandemic: A risk-related assessment of Avian Influenza coverage in U.S. newspapers. Science Communication, Vol. 28(4), pp. 429-454.
Eveland , W. P., Jr. , Nathanson , A. I. , Detenber , B. H., McLeod , D. M. (1999). Rethinking the social distance corollary: Perceived likelihood of exposure and the third - person perception. Communication Research, Vol. 26 (3), pp.275 – 302.
Eyster E, Rabin M. (2009). Rational and native herding. Working Paper, University California, Berkeley.
Farquhar, J. W., Fortmann, S. P., Flora, J. A., Taylor, C. B., Haskell, W. L., Williams, P., ... Wood, P. D. (1990). Effects of community wide education on cardiovascular disease risk factors: The Stanford Five-City Project. Journal of the American Health Association, 264, 359–365.
Gaziano, C. (1988). How credible is the credibility crisis? Journalism Quarterly, 65, pp.267 – 278 .
Gunther, A. C. (1988). Attitude extremity and trust in media. Journalism Quarterly, Vol. (65), pp. 279 – 287.
Peña-Purcell, N. (2008). Hispanics’ use of Internet health information:
An exploratory study. Journal of the Medical Library Association,96,101–107.
Hay, J., Coups, E. J., Ford, J., & DiBonaventura, M. (2009). Exposure to mass media health information, skin cancer beliefs, and sun protection behaviors in a United States probability sample. Journal of the American Academy of Dermatology, 61, 783–792.
Huesmann, L. R. (1982). Television violence and aggressive behaviour. In D. Pearl, L. Bouthilet, & J. Lazar (Eds.), Television and behaviour Washington DC: NIMH.
Jones, D. A. (2004). Why Americans don’t trust the media: A preliminary analysis. International Journal of Press/ Politics, Vol.9 (2), pp. 60 – 77.
Kamenica, E.,Gentzkow, M. (2011). Bayesian Persuasion, American Economic Review, Vol. 101(6), pp. 2590–2615.
Luepker, R. V., Murray, D. M., Jacobs, D. R., Jr., Mittelmark, M. B., Bracht, N., Carlaw, R., ... Folsom, A. R. (1994). Community education for cardiovascular disease prevention: Risk factor changes in the Minnesota Heart Health Program. American Journal of Public Health, 84, 1383–1393.
Newhagen , J. E. , & Nass , C. (1989 ). Differential criteria for evaluating credibility of newspapers and TV news . Journalism Quarterly , Vol. 66 ( 2 ), pp. 277 – 284 .
Oh, S. (2012). The characteristics and motivations of health answerers for sharing information, knowledge, and experiences in online environments. Journal of the American Society for Information Science and Technology, Vol. 63(3), pp. 543-557.
Oh, H. J., et al. (2012). Attention cycles and the H1N1 pandemic: A cross-national study of U.S. and Korean newspaper coverage. Asian Journal of Communication, Vol.22(2), pp. 214-232.
Peña-Purcell, N. (2008). Hispanics’ use of Internet health information: An exploratory study. Journal of the Medical Library Association, 96, 101–107.
Powell, M. (2020). What role can the media play in managing the COVID-19 outbreak? Διαθέσιμο στο: https://www.id-hub.com/2020/03/05/role-can-media-play-managing-covid-19-outbreak/, [Πρόσβαση 29 Απριλίου 2020]
Reliefweb (2020). Crackdown on journalists weakens efforts to tackle COVID-19. Διαθέσιμο στο: https://reliefweb.int/report/world/crackdown-journalists-weakens-efforts-tackle-covid-19 , [Πρόσβαση 28 Απριλίου 2020]
Signorelli, N., Morgan, M. (Ed.). (1990). Cultivation analysis: new directions in media effects research. Newbury Park, California: Sage.
Tsfati, Y. (2002). The consequences of mistrust in the news media: Media skepticism as a moderator in media effects and as a factor influencing news media exposure. Doctoral dissertation presented to the faculty of the Annenberg School for Communication, University of Pennsylvania .
Tsfati, Y. (2003a). Media skepticism and climate of opinion perception . International Journal of Public Opinion Research, Vol.15 (1), pp. 65 – 82.
Tsfati, Y. (2003b). Does audience skepticism of the media matter in agenda setting? Journal of Broadcasting and Electronic Media , Vol.47 ( 2 ), pp.157 – 176.
Tsfati, Y.,Cappella , J. N. ( 2003 ). Do people watch what they do not trust? Exploring the association between news media skepticism and exposure. Communication Research, Vol. 30 (5), pp. 504 – 529.
Viet-Phuong, L., Thanh-Hang, P., Manh-Toan H., Minh-Hoang, N., Khanh-Linh, P. N., Thu-Trang, V., Hong-Kong, T. N., Trung, T., Quy, K., Manh-Tung, H., Quan-Hoang, V. (2020). Policy Response, Social Media and Science Journalism for the Sustainability of the Public Health System Amid the COVID-19 Outbreak: The Vietnam Lessons. Διαθέσιμο στο:
https://www.researchgate.net/publication/339998312_Policy_response_social_media_and_science_journalism_for_the_sustainability_of_the_public_health_system_amid_COVID- 19_outbreak_The_Vietnam_lessons/link/5e92efb9a6fdcca7890e9d24/download, [Πρόσβαση 28 Απριλίου 2020]
Yanovitzky, I., & Blitz, C. L. (2000). Effect of media coverage and physician advice on utilization of breast cancer screening by women 40 years and older. Journal of Health Communication, Vol. 5, pp. 117–134.

Ιστοσελίδες
https://www.cdc.gov/
https://www.bmj.com/content/369/bmj.m1557



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου