Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Daniel Vanhove. Reseau International, 22-5-12

Επειδή κάποτε είναι δίκαιο, χρήσιμο -και διαφωτιστικό- να ακούγεται και η φωνή απλών πολιτών: 

Μετάφραση: Μ .Στυλιανού

Στην κ. Φον ντερ Λάιεν,

Ως ιδιώτης, ξέρω ότι η γνώμη μου δεν έχει σημασία για σας... Και ότι δεν ζυγίζει τίποτα στις αποφάσεις σας, αλλά σας την απευθύνω ούτως ή άλλως, έτσι ώστε να γνωρίζετε πόσο οργισμένοι είναι οι πολίτες των διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών και για να δείτε με πόση ελαφρότητα υποθηκεύεται η μοίρα τους από τα μέτρα που εσείς και οι συνάδελφοί σας αποφασίζετε να εφαρμόσετε από την κορυφή του πύργου ελεφαντοστού όπου ηγεμονεύετε.

Ως εκ τούτου, μετά από πολύ δισταγμό και αυτοσυγκράτηση, τελικά με θυμό και πικρία σας γράφω για τον πόλεμο που διεξάγεται κατά της Ρωσίας από όλες τις δυτικές δυνάμεις (ΗΠΑ – ΕΕ και τους συνήθεις υπάκουους και υποτακτικούς συμμάχους τους).

Πολλά θέματα και ζητήματα που εξετάστηκαν από την ευρωπαϊκή τεχνοκρατία στις Βρυξέλλες είχαν την τέχνη να εκνευρίζουν τους πολίτες των διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα τον τρόπο διαχείρισης της «υγειονομικής κρίσης C-19» και η οποία είναι μια πραγματική απάτη... Αλλά, σε αυτό το σημείο, οι πολίτες περιμένουν τις εν εξελίξει έρευνες, που ξεκίνησαν από έναν από τους συμπατριώτες σας -σίγουρα βαθύτερη έρευνα από την δική σας- τον δικηγόρο R. Fuellmich, με την ελπίδα ότι σύντομα θα συγκροτηθεί ένα δικαστήριο του τύπου «Νυρεμβέργη», έτσι ώστε όλοι όσοι ενέχονται σε αυτή την υπόθεση (και πιθανώς ότι δεν θα ξεφύγετε από αυτήν) να δικαστούν.

Όσο για τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, στις περισσότερες χώρες, οι πολίτες δεν ξεγελιούνται και γνωρίζουν ότι το ΝΑΤΟ (αυτή η πολεμική μηχανή που ευθύνεται για εκατομμύρια θανάτους μέσω των επεμβάσεών της σε όλο τον πλανήτη) είχε ως μοναδικό στόχο να έρθει όλο και πιο κοντά στα ρωσικά σύνορα, εκμεταλλευόμενη τα χρόνια αδυναμίας αυτής της μεγάλης χώρας.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες γνωρίζουν επίσης ότι οι συμφωνίες του Μινσκ, που υποτίθεται ότι θα εφάρμοζαν η Γερμανία και η Γαλλία, δεν ήταν ποτέ η προτεραιότητά σας, όταν ταυτόχρονα, αυτές οι χώρες (και άλλες) χρηματοδότησαν, όπλισαν και οργάνωσαν τον στρατό της ουκρανικής κυβέρνησης, στις τάξεις του οποίου προστέθηκαν αρκετοί ναζιστικοί πυρήνες.

Διαβάζω και ακούω γύρω μου όλο και περισσότερους Ευρωπαίους συμπολίτες να λένε δυνατά και καθαρά την ντροπή τους που ανήκουν τώρα σε αυτήν την ΕΕ - στην οποία δεν ανήκουν πλέον... Και αυτό σχετίζεται άμεσα με τις πολιτικές αποφάσεις που εσείς και οι συνάδελφοί σας (Ch. Michel και J. Borrell) έχετε λάβει σε αυτόν τον παράλογο πόλεμο.

Γιατί, σε αντίθεση με εσάς, οι Ευρωπαίοι πολίτες βιώνουν ήδη τις συνέπειες των παράλογων μέτρων σας στην καθημερινή τους ζωή... μετά την καταστροφική κρίση C-19!... και δεν έχουν ξεχάσει τα πολλά ψέματα που έχουν στιγματίσει την αμερικανική πολιτική στα αρχεία του Ιράκ, της Συρίας, της Υεμένης και ούτω καθεξής...

Σε αντίθεση με ό,τι νομίζετε, κυρία, οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν σας ακολουθούν σε αυτή την πολιτική που οι πιο σοβαροί αναλυτές λένε ότι είναι αυτοκτονική για την ΕΕ: Η τιμή της ενέργειας εκρήγνυται, καθώς και τα τρέχοντα προϊόντα, οι βιομηχανίες υποφέρουν και πολλές ήδη υποβάλλουν αίτηση πτώχευσης, η ανεργία (πραγματική και όχι δυνητική) αυξάνεται, και ως αποτέλεσμα της τύφλωσής σας να ακολουθείτε την πολιτική των ΗΠΑ σαν σκυλάκια, το ευρώ αποδυναμώνεται καθημερινά... όλα αυτά αντικατοπτρίζουν τις καταστροφικές αποφάσεις σου.

Και δυστυχώς, αντί να συνειδητοποιείς τα λάθη σου, φαίνεται να επιμένεις, πιστεύοντας ότι η νοημοσύνη είναι μέρος της τύφλωσης -το σημάδι ανικανότητας που σίγουρα σε χαρακτηρίζει.

Το μέλλον είναι ζοφερό για την ΕΕ, της οποίας η τεχνοκρατία επέλεξε μιαν αναμέτρηση εναντίον μιας Ρωσίας που ωστόσο έχει δείξει ξεκάθαρα τις κόκκινες γραμμές της, που κάθε υγιής άνθρωπος στο σώμα και στο νου μπορεί εύκολα να καταλάβει... Αλλά ευθυγραμμίστηκες με την αυτοκρατορία των ΗΠΑ, με κίνδυνο μιας ευρωπαϊκής συλλογικής αυτοκτονίας... Αυτή η θέση «μέχρις εσχάτων» είναι παράλογη και αντί να σκέφτεστε πως είναι απόδειξη δύναμης, σηματοδοτεί την ανικανότητά σας να αναθεωρήσετε την ανάλυσή σας και να αναγνωρίσετε ότι, χωρίς αμφιβολία, έχετε κάνει λάθος...

Οι ΗΠΑ είναι πολύ μακριά και από το πεδίο της αντιπαράθεσης την χωρίζουν 6000 χιλιόμετρα ωκεανού. Η Ρωσία είναι στρατιωτικά εξασφαλισμένη και μπορεί να υπολογίζει στην Κίνα (και στο Ιράν) ως σύμμαχο (για να μην αναφέρουμε άλλες χώρες, που προς το παρόν παρατηρούν, αλλά δεν θα διστάσουν, όταν έρθει η ώρα, να πάρουν θέση υπέρ της) και ως εκ τούτου η Ευρώπη κρατείται όμηρος από τις ανόητες αποφάσεις που λαμβάνονται από τις υπηρεσίες σας... Ως εκ τούτου, είμαστε τα κύρια θύματα του ΝΑΤΟ με μια ουκρανική κυβέρνηση και τον πρόεδρο μαριονέτα της ως πρόσχημα για μια μεγάλη (αν όχι θανατηφόρα) κρίση που μας περιμένει.

Συγχαρητήρια, κυρία!... Το όνομά σας και οι συνάδελφοί σας θα κοκκινίζουν στην ιστορία, και αν νομίζετε με τα έργα σας ότι είστε εκπρόσωποι μιας ισχυρής ΕΕ, δεν συνειδητοποιείτε πλέον (στη φούσκα των πλούσιων Ευρωκρατών που αποκόπηκαν από την πραγματικότητα) ότι ο λαός απορρίπτει εσάς και ό, τι εκπροσωπείτε!

Με την αμυδρή ελπίδα ότι ορισμένοι γύρω σας θα καταφέρουν να σας κάνουν να επιστρέψετε σε κάποια λογική, μπορώ μόνο να απευθύνω σε εσάς όλη την πικρία και την σχεδόν αηδία τού να ανήκω σε μία από τις ιδρυτικές χώρες αυτού του τώρα απειλητικού ευρωπαϊκού σχεδίου.

Ντάνιελ Βανχόβ

[ηλεκτρονικό ταχυδρομείο που αποστέλλεται στις υπηρεσίες της κ. Von der Leyen, Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής]




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Δρ.Αναστασία-Νατάσα Πιπεροπούλου*

Είναι γεγονός ότι πέρα από τις κάθε λογής οικονομικές, πολιτικές, πολιτισμικές και πολιτιστικές επιπτώσεις η πανδημία covid-19 έχει προκαλέσει και σημαντικές ψυχολογικές διαταραχές με τα μακρόχρονα λοκντάουν και τις κάθε λογής «απαγορεύσeις» στα πλαίσια του στρατηγικού πλάνου της Κυβέρνησης για την προστασία της ατομικής και συλλογικής μας υγείας.

Το άρθρο μου αφορά συγκεκριμένα στο συναίσθημα του θυμού και φρονώ ότι όλοι μας λίγο πολύ έχουμε διαπιστώσει ότι και σε εμάς προσωπικά αλλά και σε άλλους φίλους, γνωστούς και άγνωστους, οι εκδηλώσεις θυμού αποτελούν μια πολύ δυσάρεστη πραγματικότητα, που δυστυχώς εντάθηκε εξαιτίας της πανδημίας covid-19.

Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που σε μικρή ή μεγάλη συχνότητα, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό έντασης το έχουμε βιώσει, και σίγουρα καθώς προχωρά ο χρόνος θα το βιώσουμε αρκετές φορές όλοι μας, παιδιά, έφηβοι, και ώριμοι σε ηλικία άνδρες και γυναίκες.

Ο θυμός προκαλείται από εξωτερικά ερεθίσματα και αιτίες, όπως όταν εμείς ή η ομάδα μας χάνουμε σε ένα καθοριστικά «κρίσιμο» παιχνίδι, όταν αντιμετωπίζουμε κακή συμπεριφορά από συμμαθητές και συμμαθήτριες στο σχολείο ή από συνεργάτες και συναδέλφους στον χώρο της εργασίας μας.

Θυμό αισθανόμαστε όταν χάσουμε το λεωφορείο ή όταν η πυκνή κυκλοφορία θα μας κοστίσει χρόνο και καθυστέρηση για το προκαθορισμένο μας ραντεβού.

Ο θυμός προκαλείται και από εσωτερικά ερεθίσματα, π.χ. όταν ματαιώνεται μια επιθυμία μας, όταν τα πράγματα δεν φαίνεται να πηγαίνουν όπως τα θέλαμε, ή ακόμη όταν όπως συνέβη στην διάρκεια της πανδημίας του «κορονοϊού», μας στερούν (για το καλό μας) την ελευθερία κίνησης, όταν δεν μπορούμε να πάμε στο σχολείο που αγαπάμε και να βρεθούμε με συμμαθητές, συμμαθήτριες και τους καθηγητές και καθηγήτριές μας, όταν δεν μπορούμε να βγούμε στη γειτονιά για βόλτα ή παιχνίδι όποτε θέλουμε και για όση ώρα θέλουμε.

Το συναίσθημα του θυμού μπορεί να το βιώσουμε και στη συνέχεια να το εκφράσουμε είτε ως μια ήπια, χαμηλής έντασης κατάσταση ερεθισμού είτε ως μια ισχυρή έκρηξη οργής.

Ο θυμός είναι συναίσθημα που ανήκει στον πλούσιο κόσμο των ανθρωπίνων συναισθημάτων και δεν είναι αποκλειστικά και μόνο δικό μας συναίσθημα, αλλά συναίσθημα που μοιραζόμαστε και με άλλα μέλη του Ζωικού Βασιλείου. Όσοι έχουν κάποιο κατοικίδιο ζώο στο διαμέρισμα ή το σπίτι τους γνωρίζουν πολύ καλά ότι και η γάτα και ο σκύλος μπορεί να θυμώσουν για κάποιες αιτίες και να εκφράσουν το θυμό τους με έντονο γαύγισμα ή νιαούρισμα ή με επικίνδυνη επιθετικότητα.

Εδώ χρειάζεται να τονιστεί ότι ο θυμός είναι και ένα χρήσιμο συναίσθημα που απαιτείται για την άμυνά μας απέναντι σε εχθρικές επιθέσεις και καταστάσεις επικινδυνότητας, διασφαλίζοντας έτσι την επιβίωσή μας.

Ο θυμός, όπως συμβαίνει και με άλλες συναισθηματικές καταστάσεις, καθώς τον βιώνουμε διεγείρει κάποιες βιολογικές και φυσικές λειτουργίες του σώματoς και του οργανισμού μας.

Δηλαδή στη χρονική διάρκεια της εμπειρίας του συναισθήματος του θυμού έχουμε αύξηση των καρδιακών παλμών που σχετίζονται με την έκκριση αδρεναλίνης στο αίμα μας, αύξηση της αρτηριακής πίεσης και εμφανή αύξηση των επιπέδων της ενεργητικότητάς μας.

Όταν ένα μικρό σε ηλικία παιδί βιώσει το συναίσθημα του θυμού, συνήθως θα εκφραστεί χωρίς κανένα έλεγχο της συμπεριφοράς του, με άλλα λόγια θα πετάξει και θα σπάσει πράγματα, θα κλωτσήσει και θα δαγκώσει. Το ίδιο συνήθως συμβαίνει κάποιες φορές και σε άτομα με ειδικές ανάγκες.

Καθώς συμβιώνουμε σε πολιτισμένες κοινωνίες αρχικά οι γονείς και μαζί οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, μαθαίνουν στα παιδιά την ανάγκη ελέγχου του θυμού, ιδιαίτερα όταν οι εκδηλώσεις του είναι σε ανεξέλεγκτα επίπεδα υποδεικνύοντας πρακτικούς τρόπους ελέγχου του θυμού. Με τους τρόπους αυτούς θα αποφευχθεί ο «στιγματισμός» εφήβων, νέων αλλά και πιο ώριμων σε ηλικία ατόμων για ανικανότητα ελέγχου του συναισθήματος του θυμού και για απαράδεκτη αντικοινωνική συμπεριφορά και ανωριμότητα που συνιστά η έλλειψη ικανότητας αυτοελέγχου.

Η συνετή διαχείριση και έκφραση του συναισθήματος του θυμού παίρνει συνήθως 2 συγκεκριμένες μορφές:
Εκφράζουμε το θυμό μας με κοινωνικά ήπιο τρόπο καθώς υποδεικνύουμε σε συμμαθητές, συμμαθήτριες, συναδέλφους και συνεργάτες, ότι κάποιες συμπεριφορές τους μας πληγώνουν, μας ερεθίζουν και μας εκνευρίζουν.
Ελέγχουμε και καταπιέζουμε εσωτερικεύοντας το συναίσθημα του θυμού (δίνουμε τόπο στην οργή) καθώς συνετά συνειδητοποιούμε ότι έντονη έκφραση μπορεί να δημιουργήσει πολλά περισσότερα προβλήματα από ότι η εσωτερίκευση και καταπίεσή του.

Εδώ χρειάζεται να τονίσω ότι η εσωτερίκευση και καταπίεση του συναισθήματος του θυμού που βιώνουμε δεν συνιστά και την εξαφάνισή του. Υπάρχουν κάποια άτομα που συσσωρεύουν πολλές καταστάσεις θυμού εσωτερικεύοντάς τες αλλά αργά ή γρήγορα και με το κατάλληλο ερέθισμα θα ξεσπάσουν σε άλλα άτομα και σε άλλες καταστάσεις που δεν προκάλεσαν τον θυμό.

Κάποια άτομα από τη «φύση» τους λόγω κληρονομικότητας είναι ευερέθιστα και βιώνουν το συναίσθημα του θυμού ακόμη και από μικρές και ασήμαντες αιτίες και δεν μπορούν να ελέγξουν την εξωτερίκευση του θυμού τους.

Κάποια άλλα άτομα είναι μονίμως φορτισμένα εξαιτίας προσωπικών αποτυχιών, εξαιτίας ματαίωσης κάποιων υπέρμετρα φιλόδοξων επιθυμιών τους, οπότε και είναι περισσότερο επιρρεπή να θυμώσουν εύκολα και να εκφράσουν το θυμό τους χωρίς αναστολές και έλεγχο.

Κλείνοντας θα καλέσω την προσοχή σας στο φαινόμενο που οι Αγγλοσάξωνες έχουν βαπτίσει ως «RoadRage» έναν όρο που χρησιμοποιείται ευρύτατα διεθνώς τις τελευταίες δεκαετίες και μπορούμε σε ελεύθερη μετάφραση να αποδώσουμε στην μητρική μας γλώσσα ως «Οδική Οργή».

Το φαινόμενο της «Οδικής Οργής» πρωτοεμφανίστηκε στην Αμερική όταν κάποιοι οδηγοί αυτοκινήτων αντάλλαξαν πυροβολισμούς με οδηγούς που τους ενόχλησαν ή με την άτσαλη και ανεύθυνη οδηγητική τους συμπεριφορά προκάλεσαν αυτοκινητιστικά ατυχήματα.

Στην Πατρίδα μας που δυστυχώς συνεχίζει να κατέχει θλιβερές πρωτιές ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θανάτους, τραυματισμούς και υλικές ζημίες από τροχαία ατυχήματα, όσοι και όσες είμαστε οδηγοί αυτοκινήτων ή δικύκλων έχουμε ζήσει ανέκαθεν θέματα «Οδικής Οργής» με άλλους οδηγούς που εξέφραζαν το αίσθημα του θυμού τους με κινήσεις των χεριών, με λεκτικές προσβλητικές επιθέσεις και με οδηγικές συμπεριφορές που εύκολα μπορούν να καταλήξουν σε μικρά ή μεγάλα ατυχήματα όχι μόνο σε «τρακαρίσματα» και υλικές ζημιές αλλά και σε τραυματισμούς...

Δυστυχώς διαπιστώνω ως οδηγός σε προσωπικό επίπεδο και ακούω από συναδέλφους, από φίλους και φίλες και στα Δελτία Ειδήσεων ότι η συχνότητα φαινομένων «Οδικής Οργής» σε δρόμους των πόλεών μας και στις περιφερειακές και Εθνικές μας οδούς έχει αυξηθεί μετά την καταστροφική πανδημία...

Ελπίζω ότι καθώς απομακρυνόμαστε από την καταστροφική πανδημία τα πνεύματα θα ηρεμήσουν, τα αυξημένα επίπεδα θυμού θα μετριασθούν και η «Οδηγική Οργή» θα υποχωρήσει στα ανέκαθεν γνωστά μας, αλλά όχι στο βαθμό που τώρα βιώνουμε, επίπεδα.

------------------------------------

*Η Δρ. Αναστασία-Νατάσα Πιπεροπούλου είναι Ψυχολόγος, τακτικό μέλος της Βρετανικής Ψυχολογικής Εταιρείας και εργάζεται ως Ψυχολόγος με οργανική θέση σε Σχολική Μονάδα Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (Σ.Μ.Ε.Α.Ε.).
           


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Αλέξανδρου Raskolnick
Δακρύσαμε με την ηρωική θυσία των αθυρόστομων υπερασπιστών της Λεύκης, οι οποίοι μετά θάνατον αναγορεύτηκαν από τον Ουκρανό, πρώτο στην τάξη γελωτοποιό, σε εθνικούς ήρωες, μεχρι που μάθαμε την αλήθεια: αναστήθηκαν, παραδόθηκαν στους Ρώσους «αδελφούς» τους κι επιβιβάστηκαν σε λεωφορεία για να πάνε στο καλό, να ξανασμίξουν με τις οικογένειές τους!

Συγκλονιστήκαμε με τις «απολογίες» των Ρώσων αυτόμολων, μέχρι που μάθαμε μιαν άλλη αλήθεια: ήταν στελέχη του Ουκρανικού στρατού!

Ταραχτήκαμε με το εχθρικό βομβαρδισμό βρεφοκομείου στη μαρτυρική Μαριούπολη, μέχρι που μας τα είπαν διαφορετικά: κάποιοι ισχυρίζονται ότι προ λίγου καιρού είχαν πεταχτεί έξω από το ίδρυμα τα βρέφη για να εγκατασταθούν εκεί μέσα οι νεοναζί της πόλης που βιάζουν, σκοτώνουν και λεηλατούν, χρησιμοποιώντας εν τω μεταξύ τους άμαχους ως ανθρώπινη ασπίδα, ακριβώς όπως έκαναν κάποτε οι γνήσιοι ναζί, οι πρόγονοί τους...

Θα μπορούσα να γράφω παρόμοια παραδείγματα μέχρι αύριο. Εκατοντάδες τα ελεγμένα περιστατικά ψεύτικης ενημέρωσης από τα δυτικά μέσα. Μέχρι και τα «αριστερά» φερέφωνα της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων υποχρεώθηκαν να αναφερθούν ... ακροθιγώς. (Δεν μπήκαν καν στον κόπο να μεταφράσουν στη ελληνική γλώσσα τη μεγάλη λίστα με τα προπαγανδιστικά αίσχη... Θα θεωρούν, φαίνεται, ότι όλοι οι αναγνώστες τους είναι σαν τον αφελή αρχηγό τους, τον μικρό τιμονιέρη Αλέξη, που παίζει τα εγγλέζικα στα δάχτυλα!)

Αλλά μήπως πηγαίνουν πίσω τα ρωσικά μέσα; Αναμφίβολα έχουν ανάλογες προθέσεις και στόχους, υποθέτει ο καθείς που δεν έχει χάσει τα λογικά του. Όπως, όμως, ομολογούν όσοι ειδήμονες κρατούν ακόμα την ψυχραιμία τους, οι Ρώσοι έχουν χάσει τη μάχη της παραπληροφόρησης που μαίνεται στα συμβατικά και τα κοινωνικά δίκτυα. Αλλά που να ξέρουμε, πώς να κρίνουμε εμείς οι ίδιοι, οι απλοί άνθρωποι, αφού είναι απαγορευμένη η ρωσική προπαγάνδα στους τόπους μας, τους τόπους της Δημοκρατίας και του σεβασμού της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα; Είναι, χωρίς άλλο, αναντίρρητη η προσήλωση των ηγετών μας στα σπουδαία αυτά ιδανικά -με εξαίρεση, ίσως, το Άρθρο 19 της Χάρτας που αναφέρει επί λέξει: «Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο». Ας είναι...

Μα βρισκόμαστε σε καιρό πολέμου, θα πεταχτούν να πουν κάποιοι: έκτακτα μέτρα δικαιολογούνται, αν δεν επιβάλλονται! Όμως, όχι! Δεν είναι όπως μας λένε οι παπαγάλοι της Τηλεδημοκρατίας μας κι οι χειροκροτητές τους! Τυπικά, δεν βρισκόμαστε σε καμία εμπόλεμη κατάσταση. Όχι ακόμα, τουλάχιστον, και μακάρι να σβήσει γρήγορα η φωτιά που μας ανάψανε... Μακάριοι θα είμαστε αν μείνουμε εδώ που είμαστε, μπάρε μου, και να μην πάμε παρακάτω -αφού δεν μπορούμε να γυρίσουμε στο χθες ή, ευτυχέστερα, πίσω απ' το προχθές.


Δημοκρατία να φαν' κι οι κότες είναι αυτή που ζούμε, να πούμε αντί κατακλείδας! Ή μάλλον, όχι! Έτσι μπορούνε να μιλάνε οι προνομιούχοι παπαγάλοι που μέσα από το γυαλί εισβάλλουν ολημερίς κι ολονυχτίς στα καθιστικά μας και τα σαλόνια μας για να μας πιλατεύουνε και να υποτιμούν κατάμουτρα τη νοημοσύνη μας. Αυτοί μπορούν να μιλάνε εκ του ασφαλούς και με το αζημίωτο! Γιατί για εμάς, τα υπόλοιπα πουλερικά, τις πολλές κότες (και κάποιους κόκορες), η Δημοκρατία όλο και λιγοστεύει -όπως και το ουκρανικό καλαμπόκι, άλλωστε...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Νικολαΐδη

Αλήθεια, προς τι κ. Πούτιν η εισβολή σου; Την έκανες γιατί είδες νεοναζί να σκοτώνουν Ρωσόφωνους; Είχες νταλγκά γιατί αισθάνθηκες απειλούμενος από την πιθανή ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ; Την (απο)τόλμησες για να δείξεις σε όλη την Γη πως είσαι μπρατσαράς; Όπως και να ΄χει Βλαδίμηρε το πράμα, θα είσαι σε λίγο ο πραγματικός looser. Αναμφισβήτητα και «απαραιτήτως» για τους Αμερικάνους ο τελικός μεγάλος χαμένος της υπόθεσης. Και σ΄ αυτό το «απαραιτήτως» κρύβεται η αλήθεια για τα καμώματά σου. Γιατί πάντα έλειπε η πολιτική στις ανατολικές χώρες. Όπως πάντα και στην άκρα Δεξιά και Αριστερά. Γιατί πάντα ήθελε και σας την είχε «στημένη» η Αμερική περιμένοντας να πέσετε στην παγίδα της. Σου έστησε μια ακόμη εδώ και χρόνια με την Ουκρανία. Σε έφερε στο «αμήν» και σ΄ έκανε να νομίσεις πως η εισβολή σου ήταν μονόδρομος. Εμ, αυτό ήθελαν και οι Αμερικάνοι Βλαδίμηρε! Να σε μισήσει όλη η Υφήλιος! Να ακούει ο κόσμος όλος «Ρωσία» από ΄δω και μπρος και να αλλάζει δρόμο! Δεν θα πούμε πως η μακρόχρονη εξουσία μωραίνει. Θα πούμε όμως πως οδηγεί σε λανθασμένες εκτιμήσεις όταν «στα γεράματα» κάποιος θελήσει με το «έτσι γουστάρω» να κάνει κάτι για να μην τον ξεχάσει η Ιστορία. Πράγματι, θα σε γράψει η Ιστορία. Αλλά και οι κάμερες καταγράφουν καθημερινώς. Και νόμισες πως αυτή σου την εισβολή θα την περνούσαν όλοι στο «ντουκου», όπως έγινε το ΄68 με την Τσεχοσλοβακία. Βεβαίως τότε υπήρχε το «Σύμφωνο της Βαρσοβίας» και θέλοντας και μη έκαναν όλοι «τουμπεκί». Σήμερα αλήθεια τι σου απόμεινε άραγε από εκείνο το «Σύμφωνο», για να εισβάλλεις έτσι εύκολα όπως τότε; Ζήλεψες τον… Μπρέζνιεφ ή νόμισες πως αμέσως θα έδειχναν όλοι την Αμερική ως τον «ιθύνοντα νουν» της εισβολής σου; Μα εδώ ακριβώς κρύβεται η πολιτική τους! Όπως κάποτε των Άγγλων. Που με ξένο αίμα θα γίνεται το δικό τους! Σου έβαλαν λοιπόν τον απαραίτητο λαγό τον Ζελένσκι να θέλει αν όχι να απαιτεί συνεχώς. Θα ψιλονομισε και τούτος όπως έκανε και το 61 ο Κάστρο πως για χάρη του θα αρπαχτείς με τον Μπαϊντενόπουλο. Βλαντο (χαϊδευτικό του Βλαδίμηρε), ενέργεια, πετρέλαια, θύματα, πρόσφυγες και…λοιπά, είναι για την Αμερική ψιλοπράματα. Γιατί φρόντισε με αυτό που έκανες να σου γίνει πληγή που δεν θα κλείνει. Θέλεις δεν θέλεις σου έχωσε μπροστά στα μούτρα σου ένα «Βιετναμ». Και να «νικήσεις» την Ουκρανία, ετοιμάσου για προβοκάτσιες, διαμαρτυρίες, σαμποτάζ, αψιμαχίες, δολοφονίες, κλεφτοπόλεμο και κάθε τι φθοροποιό που μπορεί να βάλει ο νους σου. Γιατί τώρα δεν είναι Νάσσερ να του στέλνετε 800 τανκς με μια μπαταριά όπως κάποτε με την ελπίδα πως θα γινόταν …κομμουνιστής, ούτε Αφγανιστάν που βομβαρδίζατε …βουνά, ούτε Συρία που την κοπάνησαν χωρίς να πιάσουν όπλο σχεδόν όλοι και το παίζουν τώρα πρόσφυγες .

Κύριε Εισβολάρχα, θα εισαι σε διαρκές κώμα πια. Και το ζόρι σου θα είναι οι ίδιοι οι Ρώσοι από ΄δω και πέρα. Που οσονούπω θα νοιώσουν τις συνέπειες. Περιττό να σου ευχηθούμε και όνειρα γλυκά. Ο λόγος; Μα…ουτως η άλλως θα βλέπεις μόνον εφιάλτες…! Και κάτι ακόμα! Ας μην μας κατηγορήσει η κυρία Ζαχαροβα πως είμαστε αγενείς οι Έλληνες, επειδή σου γράφω στον… «Ενικό» ! Από αγάπη το κάνω μπρε γιαβρουμ που θα λεγε και ο Εφέντης γείτονας. Γιατί ΕΙΣΑΙ το ΘΥΜΑ!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο mitsos175

Δεν υπάρχουν χάπια που να προστατεύουν από τη ραδιενέργεια συνολικά. Γιατί; «Ραδιενέργεια είναι το φαινόμενο της εκπομπής σωματιδίων ή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από τους πυρήνες ορισμένων χημικών στοιχείων, που γι' αυτό το λόγο ονομάζονται ραδιενεργά».

Δεν υπάρχει εμβόλιο, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, δεν υπάρχει φάρμακο. Τα πάντα εξαρτώνται από δόση που θα λάβει ο οργανισμός. Συγκεκριμένα χάπια προστατεύουν μόνο το θυρεοειδή από πολύ συγκεκριμένη ακτινοβολία. Αν λάβετε μεγάλη δόση, βρείτε ένα πλάτανο και χαιρετήστε τον.

«Πυρηνικός Πόλεμος. Οι βιολογικές συνέπειες του στον άνθρωπο» είναι ένα βιβλίο που υπάρχει η τεκμηριωμένη επιστημονική άποψη των Σοβιετικών Ιατρών. «Το καθήκον μας είναι να παλεύουμε για την πρόληψη του πυρηνικού πολέμου, για την υγεία και την ευτυχία του ανθρώπου» είναι ο τίτλος του α’ κεφαλαίου όπου μέσα αναφέρεται πως στα 5.000 χρόνια Ιστορίας 15.513 πόλεμοι (ως το 1984) στοίχισαν 4 δισεκατομμύρια ζωές.

Εδώ να κάνουμε μια παρένθεση. Να πω πρώτα να μην βλέπουμε τηλεοπτικούς βόθρους γιατί λένε χυδαία ψέματα. Αντ1: Όταν πέφτει βόμβα σε ένα κτήριο, δε μένει τζάμι. Δείτε Συρία. Λέτε παραμύθια και δείχνετε εντελώς (και αφελώς) κατασκευασμένες εικόνες και video. Star: Αν θέλετε να δείτε αληθινούς αρουραίους, δείτε τη φάτσα σας στον καθρέφτη. Μέγα: Ευαγγελάτο, έχουμε δει καλύτερα γραφικά σε άλλα παιχνίδια. Πες καμιά αλήθεια, έτσι για αλλαγή. Μετά γιατί βλέπουν OPEN. Γιατί έχει το «Κωνσταντίνου και Ελένης» σε δημοσιογράφους. Την άλλη άποψη, το διαφορετικό παραμύθι, τη σύγκρουση απόψεων. Κλείνει η παρένθεση.

Προφανώς και δε συμφέρει κανένα, ακόμα και τους ναζί να τιναχτεί πυρηνικό εργοστάσιο δίπλα τους. Αλλιώς θα το είχαν κάνει. Επιστήμονας εμφανίστηκε καθησυχαστικός λέγοντας πως δεν είναι εύκολο να γίνει ένα νέο Τσερνομπίλ ακόμα κι αν κοπεί εντελώς το ρεύμα στον αντιδραστήρα. Πράγμα απόλυτα λογικό. Οι Ουκρανοί ναζί επομένως λένε ψέματα. Χρησιμοποιούν και αυτό το φόβο για να κάνουν προπαγάνδα. Εδώ να πούμε επίσης κάτι για τους ειρηνιστές από τα Lidl. Ειρηνιστής σημαίνει δε θέλω πόλεμο, δε σημαίνει θέλω να γίνει ο Γ’ Παγκόσμιος, επειδή μπούκαραν οι Ρώσοι στην Ουκρανία. Μην παίζετε το πουλάκι σας, γιατί θα μας πάρετε όλους στο λαιμό σας.

Ανησυχώ περισσότερο για τα πυρηνικά που είναι πολύ κοντύτερα από την Ουκρανία. Είναι γεγονός πως σε Ελλάδα – Τουρκία έχουν σταθμεύσει και πιθανότατα έχουμε ακόμα Αμερικανικά πυρηνικά. Αυτό δεν είναι καλό. Μπορεί να γίνουμε στόχος, οπότε κατανοούμε πως υπάρχει ένας ακόμα λόγος να μην πάμε γυρεύοντας. Ακόμα χειρότερα είναι τα πλοία και υποβρύχια που σουλατσάρουν στο Αιγαίο, κι έχουν πυρηνικούς αντιδραστήρες για να κινούνται. Αν ένα από αυτά χτυπηθεί με συμβατικά όπλα, τι ακριβώς θα γίνει στο Αιγαίο; Ούτε στα ψάρια του δε θα ανήκει. Μήπως να τους λέγαμε «μακριά από μας»; «Πάτε Αλάσκα που συνορεύετε κιόλας»; Πηδήξαμε τον Ειρηνικό με τη Φουκουσίμα και τις πυρηνικές δοκιμές, σειρά της Μεσογείου τώρα. Μπάνιο σε ραδιενεργά νερά. Ό,τι πρέπει να βουτήξει ο Κούλης. Η ραδιενέργεια βέβαια σκοτώνει τους πάντες. Δε θα ρωτήσει φρονήματα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μόνο ως πράξη ακραίου τυχοδιωκτισμού και υποτέλειας, με δυνάμει βαρύτατες αρνητικές συνέπειες και στην εθνική ασφάλεια και στην εθνική οικονομία της Ελλάδας (και της Κύπρου), μπορεί να θεωρηθεί η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, χωρίς μάλιστα να έχει προηγουμένως εξασφαλίσει τη συναίνεση της Βουλής ή του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών, ως όφειλε για ένα τόσο σοβαρό θέμα, να εμπλέξει την Ελλάδα και τις ένοπλες δυνάμεις της στις πολεμικές επιχειρήσεις που διεξάγονται στην Ουκρανία, αποστέλλοντας εξοπλισμό στον ουκρανικό στρατό που μάχεται τους Ρώσους (αλλά και διάφορες άλλες αποφάσεις που λαμβάνει για να εξυπηρετήσει τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ).

Τη στιγμή που δύο φιλικά έθνη, οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί, έχουν εμπλακεί σε μια αδελφοκτόνα σύγκρουση η Ελλάδα, αντί να παίξει οποιονδήποτε φιλειρηνικό και μεσολαβητικό ρόλο, πάει και ενισχύει στρατιωτικά το ένα από τα δύο. Τι αισθήματα για την Ελλάδα νομίζετε εσείς ότι θα κυριαρχήσουν στη ρωσική ελίτ; Ή μήπως πιστεύετε ότι θα τα ξεχάσει σύντομα όλα αυτά;

Πολλά ακούγονται για τη Ρωσία από τα αμερικανοκρατούμενα ελληνικά ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια. Ακόμα όμως και αν τα δεχθούμε όλα αυτά, έχουμε άραγε ξεχάσει ότι η Μόσχα ήταν το μόνο διπλωματικό στήριγμα του κυπριακού ελληνισμού από συστάσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας, η δύναμη που δέχθηκε να παράσχει στο απειλούμενο κυπριακό κράτος αμυντικό εξοπλισμό που αρνήθηκαν οι Αμερικανοί (ισχύει ακόμα κατά το μεγαλύτερο μέρος του το εμπάργκο όπλων που επέβαλαν οι ΗΠΑ στο θύμα τους, την Κύπρο); Έχουμε κανένα λόγο να τη μαχαιρώσουμε πισώπλατα τη στιγμή που πολεμάει (έστω με λάθος και καταδικαστέο τρόπο) για την ύπαρξή της, ακόμα και αν καταδικάζουμε απολύτως τις ενέργειές της στην Ουκρανία; Αφήστε τον κίνδυνο εξαΰλωσης του ελληνικού λαού, σε περίπτωση τακτικής πυρηνικής σύγκρουσης, από τις αμερικανικές βάσεις που εγκαταστήσαμε σε όλη τη Βόρειο Ελλάδα. Ούτε κι εμείς όταν τα γράφαμε, δεν περιμέναμε να τα βρούμε τόσο γρήγορα μπροστά μας. (Τι θα συμβεί στην Αθήνα αν πληγεί η Αλεξανδρούπολη).

Η απόφαση αποστολής όπλων στην Ουκρανία, που σημειωτέον θα βλάψει, αντί να βοηθήσει τον ουκρανικό λαό, όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, και θα επιβαρύνει τη θέση των μεγάλων ελληνικών πληθυσμών που ζουν ένθεν και εκείθεν της γραμμής αντιπαράθεσης στο Ντονμπάς, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το πιο ζωτικό συμφέρον της χώρας μας να διατηρήσει τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τη Ρωσία και να αποφύγει αχρείαστες εντάσεις με τη Μόσχα, πολύ περισσότερο βαθειά τραύματα με εμβέλεια δεκαετιών, όπως αυτό που έχει ήδη προκαλέσει, κατά τα φαινόμενα, στις ελληνορωσικές σχέσεις. Η Ρωσία θα καταλάβαινε ενδεχομένως την ευθυγράμμιση της Αθήνας με τη Δύση, όχι όμως και τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διεκδικεί η Ελλάδα στον πόλεμο εναντίον της.

Η καταστροφή των ελληνορωσικών σχέσεων, προϋπόθεση για την τελική καταστροφή του ίδιου του ελληνικού (και κυπριακού) κράτους ήταν η επιδίωξη όσων είπαν στην ελληνική κυβέρνηση να στείλει τα όπλα, γιατί φυσικά αυτά τα όπλα και δύσκολα θα φτάσουν στους Ουκρανούς και δεν θα έχουν καμμία επίδραση στις εχθροπραξίες. Αυτό που θα κάνουν θα είναι να καταστρέψουν τις ελληνορωσικές σχέσεις, ζωτικής σημασίας για την ίδια την Ελλάδα (και την Κύπρο), τόσο για στρατηγικούς, όσο και για οικονομικούς λόγους. Να εξαφανίσουν δηλαδή και τα τελευταία υπολείμματα περιθωρίων ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους, εντελώς απαραίτητα για την ευημερία και την ίδια την επιβίωση του ελληνικού λαού.

Η ζωτική για την Ελλάδα ανάγκη διατήρησης των καλύτερων δυνατών σχέσεων με τη Ρωσία ήταν προφανής στο παρελθόν, έστω και σε διαφορετικό βαθμό, για όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως πολιτικο-ιδεολογικού προσανατολισμού, όπως στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κωνσταντίνου και του Κώστα Καραμανλή και όλες τις κυπριακές κυβερνήσεις από συστάσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το καταλάβαινε ακόμα και ο πατέρας του σημερινού Πρωθυπουργού, ακόμα και η χούντα του Παπαδόπουλου, που τοποθέτησαν οι ίδιοι οι Αμερικανοί στην Αθήνα!

Ήταν και είναι προφανές γιατί ο ελληνισμός αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει μεγάλες απειλές και επιβουλές, όχι από τη Ρωσία, αλλά από τη «σύμμαχό» του εντός του ΝΑΤΟ Τουρκία, αλλά και τους δυτικούς «συμμάχους» και «εταίρους» του, που όχι απλώς ανέχθηκαν, αλλά παρότρυναν την Τουρκία στην εκδήλωση της επιθετικότητάς της, με αποκορύφωμα την οργανωμένη από τον Χένρι Κίσσιντζερ και το ΝΑΤΟ εισβολή, κατάληψη και εθνοκάθαρση της μισής Κύπρου από τον τουρκικό στρατό, το 1974 και την προηγηθείσα επιβολή από τους Αμερικανούς στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, το 1967, ακριβώς για να φτάσουμε στο 1974. Σημερινοί Υπουργοί έλεγαν, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση πραγματοποιούσε απελάσεις Ρώσων διπλωματών, ότι χρειαζόμαστε τη Ρωσία ως αντιστάθμισμα των δυτικών πιέσεων και εξαρτήσεων. Ερχόμενοι όμως στην εξουσία ξέχασαν τι έλεγαν και εφαρμόζουν με μανία τις εντολές του Ανθυπάτου, εις βάρος των πιο ζωτικών εθνικών συμφερόντων της χώρας τους. ‘Όχι μόνο στο ουκρανικό, αλλά σε όλα τα μεγάλα θέματα εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής, όπου η αμερικανική CVC, με τη βοήθεια της τωρινής κυβέρνησης, κοντεύει να λεηλατήσει όλη τη χώρα και ετοιμάζεται τώρα να αρπάξει και το χρυσωρυχείο της Αττικής Οδού.

Οι δυτικοί «σύμμαχοι» και «εταίροι» ήταν επίσης πίσω από την οικονομική καταστροφή και λεηλασία της Ελλάδας (και των κυπριακών τραπεζών) με τα Μνημόνια και τις Δανειακές, στα οποία συνέπραξαν πλήρως και πολλαπλώς οι ΗΠΑ, και δια της τεράστιας επιρροής τους στην κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου και δια της έγκρισης από το ΔΝΤ των προγραμμάτων οικονομικής καταστροφής Ελλάδας – Κύπρου. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μόνο για λόγους άμυνας τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τη Ρωσία, αλλά και για οικονομικούς λόγους. Η Ρωσία είναι βασικός τόπος προέλευσης τουριστών (δεν θα έρθει κανένας με την πολιτική που ασκεί η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και με τη διακοπή των αεροπορικών συγκοινωνιών Ελλάδας και Ρωσίας, θα πάνε όλοι στην Τουρκία), αλλά και από τους ελάχιστους μεγάλους άμεσους επενδυτές στην ελληνική οικονομία. (Στο αμόκ εκτέλεσης των υπερατλαντικών εντολών που την συνεπήρε, η ελληνική κυβέρνηση ανακάλεσε ακόμα και τις άδειες διαμονής Ρώσων επενδυτών!!!) (*)

Είπαμε παραπάνω ότι τα όπλα που στέλνουμε δεν θα ωφελήσουν τους Ουκρανούς, θα ωφελήσουν το ματοκύλισμα της Ουκρανίας. Είναι φανερό ότι οι Ουκρανοί δεν μπορούν να νικήσουν τον ρωσικό στρατό. Το μόνο που θα κάνει η ένοπλη αντίστασή τους, που ενθαρρύνουν παντοιοτρόπως οι Δυτικοί, θα είναι να φέρει κοντύτερα μια εκατόμβη αμάχων, όταν οι Ρώσοι θα αρχίσουν να χτυπάνε κατοικημένες περιοχές όπου είναι τοποθετημένα τα ουκρανικά αμυντικά συστήματα. Αυτό επιδιώκουν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, να μετατρέψουν δηλαδή την Ουκρανία σε νέο Αφγανιστάν, που θα ματώνει διαρκώς τη Ρωσία. (Λέγεται ότι οι Ουκρανοί είχαν δεχθεί στάτους ουδετερότητας στις διαπραγματεύσεις με τους Γάλλους και τους Γερμανούς, όταν παρενέβησαν οι Αμερικανοί και τους εμπόδισαν. Δεν επιβεβαιώθηκε αλλά το θεωρούμε πολύ πιθανό.)

Όλοι οι άνθρωποι με κάποια συνείδηση πονάνε με την τραγωδία που πλήττει την Ουκρανία. Αν θέλουν όμως να σταματήσουν αυτή την τραγωδία, αλλά και να προστατεύσουν όλη την Ευρώπη και την ανθρωπότητα, από τις φοβερές καταστροφές που έρχονται, υπάρχει τρόπος και τον έχουν περιγράψει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, άμεσα ή έμμεσα, όχι τίποτα κομμουνιστές ή περιθωριακοί, αλλά όλες οι τελευταίες εναπομένουσες ανεξάρτητες προσωπικότητες – παρά τον επελαύνοντα ολοκληρωτισμό – και της αμερικανικής αριστεράς και της αμερικανικής δεξιάς, μεταξύ άλλων η Tulsi Gabbard, ο Χένρι Κίσσιντζερ, ο νυν αρχηγός της CIA William Burns, ο Νόαμ Τσόμσκι, ο Μερσχάιμερ, ο Τζωρτζ Κέναν, ο Πατ Μπιουκάναν, η Νταιάνα Τζόνστοουν και πολλοί άλλοι

Και δεν είναι άλλος από την αναγνώριση του θεμιτού συμφέροντος ασφαλείας της Ρωσίας να μη φτάσει το ΝΑΤΟ στα περίχωρα της Μόσχας, να αποκτήσει η Ουκρανία ένα ουδέτερο στάτους και να τηρηθούν έστω και πολύ μερικά οι υποσχέσεις που δόθηκαν στην ΕΣΣΔ σε αντάλλαγμα της συγκατάθεσής της στη γερμανική ενοποίηση.

Θα περίμενε κανείς από την ευρωπαϊκή «Αριστερά» και από αυτούς που κάθονται στις καρέκλες που κάθισαν ο στρατηγός Ντε Γκωλ, ο Καγκελάριος Βίλυ Μπραντ, αλλά και ο Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου να έχουν το θάρρος να πουν αυτή την εντελώς στοιχειώδη αλήθεια και να αναλάβουν πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση, αντί να συμπράττουν, με το να μη τη λένε, σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο Ανατολής-Δύσης, που τελειώνει την Ευρώπη, εγκαθιστά στην ήπειρό μας ένα ολοκληρωτικό καθεστώς νεομακαρθισμού, απειλεί να προκαλέσει παγκόσμιο Κραχ, εμπεριέχει τον κίνδυνο παγκόσμιας πυρηνικής καταστροφής και τη βεβαιότητα, παρατεινόμενος, της οικολογικής καταστροφής της ανθρωπότητας.

Δεν έχουμε ασφαλώς την απαίτηση από το σημερινό, σπιθαμιαίο πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας να κάνει μια μεγάλη διεθνή πολιτική όπως αυτή που έκαναν στο παρελθόν ο Ανδρέας Παπανδρέου ή ο Μακάριος, αποδίδοντας στην Ελλάδα και την Κύπρο αντίστοιχα την ακτινοβολία που κάποτε είχαν. Αλλά τουλάχιστο βρε αδερφέ, ας μην γίνονται βασιλικότεροι του Βασιλέως, πρωταγωνιστώντας στην καταστροφή του ελληνισμού, για να εξυπηρετήσουν τις δυνάμεις που φαίνεται να τους ελέγχουν. Ούτε ένα τόσο τοσοδούλι όχι δεν μπορούν να πουν.

ΥΓ. Ορισμένοι κύκλοι της «αριστεράς» προωθούν τη θεωρία των «αντιμαχόμενων ιμπεριαλισμών». Ωραία όλα αυτά τα σχήματα, αλλά δεν πήγαν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι στον Κόλπο του Μεξικού και στον Καναδά. Οι Αμερικανοί βρέθηκαν στα περίχωρα της Ρωσίας και στα στενά της Ταϊβάν και αυτοί απέδωσαν στον εαυτό τους ρόλο παγκόσμιας αστυνομίας (έχοντας ισοπεδώσει μισή ντουζίνα χώρες την τελευταία εικοσαετία). Μην τρελαθούμε εντελώς αδέλφια.

(*) Να προσθέσουμε σε αυτά ότι αρκετά αμυντικά συστήματα τόσο των ελληνικών, όσο και των κυπριακών ενόπλων δυνάμεων χρειάζονται ανταλλακτικά και υποστήριξη από τη Ρωσία. Αυτό το δικαίωμα το διατηρεί η Τουρκία, το απαγορεύουν όμως στον εαυτό τους Ελλάδα και Κύπρος με τις αποφάσεις που συμπράττουν να βγουν από την ΕΕ, χωρίς καν να ζητούν κάποιες εξαιρέσεις για λόγους δικής τους εθνικής ασφάλειας.

Πηγή: kosmodromio.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ξεκινώ το σημερινό μου άρθρο με αναφορά στην Κινεζικής προέλευσης «ευχή» που ουσιαστικά είναι λιγότερο ευχή και περισσότερο πρόκληση:

«Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέρουσες εποχές...»

Οι εποχές μας είναι τις τελευταίες δεκαετίες «πολύ ενδιαφέρουσες» για παιδιά, γονείς, παππούδες-γιαγιάδες σε ότι αφορά τις εκπληκτικές προόδους της πληροφορικής και τις δεξιότητες που απαιτούνται για δημιουργική και ακίνδυνη χρήση των ποικίλων μέσων επικοινωνίας όπως κομπιούτερς και κινητά τηλέφωνα...

Το λειτούργημα του γονέα, οι ρόλοι της μάνας και του πατέρα ήταν ανέκαθεν απαιτητικοί και δύσκολοι, και έγιναν ακόμη πιο δύσκολοι στην εποχή μας, την εποχή της ψηφιακής πληροφορικής και πληροφοριακών συστημάτων, που συχνά μεταλλάσσονται και σε όργανα συστηματικής και ανεξέλγκτης «παρα-πληροφόρησης».

Δεν προτίθεμαι σήμερα να δαιμονοποιήσω την υψηλή τεχνολογία, ούτε και να «τρομάξω» τους αναγνώστες όλων των ηλικιών, αλλά μάλλον να ενεργοποιήσω την προσοχή τους στους κινδύνους, (θα αντιστρέψω την ελληνικής προέλευσης διαπίστωση δηλώνοντας «ουδέν καλόν αμιγές κακού»), των κομπιούτερ και μαζί των κινητών τηλεφώνων, τα μεγέθους παλάμης μικρά κομπιούτερ, τα οποία με έγχρωμες οθόνες εντυπωσιακών και ταχύτατων απεικονίσεων της ψηφιακής τεχνολογίας και αναμεταδόσεως μηνυμάτων θέλγουν και βοηθούν τους ειδικούς, αλλά, αλίμονο, μπορεί και να εμπλέξουν σε «περιπέτειες» συνανθρώπους μας και των δύο φύλων και ιδιαίτερα παιδιά που διανύουν την εφηβική ηλικία.

Πρόσφατα κρούσματα παιδιών που έχουν εμπλακεί σε περιπέτειες πέφτοντας θύματα προσέγγισης από μεγάλα στην ηλικία «ανώριμα άτομα» με αντικοινωνική συμπεριφορά και σεξουαλική παθογένεια, περιήγηση των παιδιών μας σε χώρους πορνογραφικού υλικού και έκθεση σε κινδύνους παιδεραστίας, ακόμη και απόπειρες αυτοκτονίας, που πολλές απέτρεψε την τελευταία στιγμή η παρέμβαση των ανδρών δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος της ΕΛΑΣ, αποτελούν καθημερινό δημοσιογραφικό υλικό στα ελληνικά ΜΜΕ.

Μέσα στο «πνεύμα της εποχής» της πληροφορικής (σαυτό που οι Γερμανοί αποκαλούν Ζeitgeist) εντάσσεται και το γνωστό και διαδεδομένο και στην Ελλάδα Ίντερνετ, το διαδίκτυο, στο οποίο μπορούμε, με κάποιο κόστος, να έχουμε πρόσβαση όχι μόνο από το γραφείο μας στο Πανεπιστήμιο, την επιχείρηση ή τον οργανισμό, αλλά και από το σπίτι μας, τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας.

Μια αχλή μυστηρίου, όμως, φαίνεται να περιβάλλει το Ίντερνετ, όπως και άλλα στοιχεία της ψηφιακής τεχνολογίας και της εποχής των ηλεκτρονικών υπολογιστών που, αν μη τι άλλο, του δίνει και κάποιες μαγικές διαστάσεις ενώ, εάν το δει κανείς από μια απλουστευμένη, όχι όμως και χυδαία, οπτική γωνία αξιολόγησης, ουσιαστικά πρόκειται για μια ιλιγγιώδους μεγέθους βιβλιοθήκη-εγκυκλοπαίδεια σύγχρονης ψηφιακής μορφής τεχνολογίας.

Όπως συμβαίνει και με κάθε άλλη μορφή εξέλιξης και υπέρβασης των συνόρων της ανθρώπινης γνώσης, Τεχνογνωσία και Τεχνολογία εξελίσσονται και προχωρούν πολύ πιο γρήγορα από την αναγκαία παράλληλη εξέλιξη των πλαισίων ηθικής και δεοντολογίας και θέσπισης κάποιων, όχι μόνο άγραφων αλλά και προσεκτικά διατυπωμένων, κανόνων συμπεριφοράς απέναντι στον πλούτο πληροφοριών και τη χρήση τους.

Με άλλα λόγια, η πρόσβαση και η χρήση των πληροφοριών και των εικόνων που κατά δισεκατομμύρια σελίδων παρέχονται στον χρήστη του Ίντερνετ εξασφαλίζεται εφόσον ο χρήστης «υπογράψει» πληκτρολογώντας στον δικό του κομπιούτερ ή στο κινητό ότι είναι «άνω των 18 ετών» ή μέσα στα όρια που υπαγορεύει η κείμενη νομοθεσία της χώρας του πλανήτη μας στην οποία ζει και από την οποία προσπαθεί να αποκτήσει πρόσβαση στο διαδίκτυο!..

Όπως αποδεικνύεται στην καθημερινή πρακτική της εποχής των σούπερ ταχυτήτων των ηλεκτρονικών μας υπολογιστών, εικόνες και πληροφορίες που ΔΕΝ θα ήταν βατές σε ανήλικα πρόσωπα γίνονται βατές με την πληκτρολόγηση του κομπιούτερ μας.

Και ως Πανεπιστημιακός δάσκαλος προτείνω, εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ότι πρέπει να παραδεχθούμε πως τα σημερινά παιδιά έχουν και μεγαλύτερη οικειότητα και καλύτερες γνώσεις χειρισμού Η/Υ και κινητών τηλεφώνων από πολλά άτομα που θεωρούνται νομικά «ώριμα», έχοντας διαβεί το 18ο έτος της ηλικίας τους…

Στο ερώτημα της κοινής γνώμης εάν υπάρχουν, πέραν των ηθικών προβλημάτων που εγείρονται, και κάποιοι άλλου είδους «κίνδυνοι» από τη χρήση του διαδικτύου, η απάντηση είναι, κατηγορηματικά, Ναι!… Αυτές σχετίζονται με τις αρνητικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει η πολύωρη και μακρόχρονη κατάχρηση του διαδικτύου στον ψυχοσυναισθηματικό κόσμο και την κοινωνική συμπεριφορά του χρήστη. Οι περιπτώσεις πολλαπλασσιάσθηκαν την τελευταία διετία ως παράπλευρο πρόβλημα της καταστροφικής πανδημίας covid-19…

Όχι μόνο τα παιδιά μας αλλά και ώριμα στην ηλικία άτομα είναι περισσότερο επιρρεπή να αναπτύξουν τη σύγχρονη μορφή εξάρτησης που αποκαλούμε «Ιντερνετομανία».

Χωρίς να οδηγηθούμε σε υστερικές αντιδράσεις, μπορούμε να δεχτούμε ότι υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συμπτωματολογία που προδίδει προβλήματα στη γένεση ή την εξέλιξή τους; Πράγματι παιδιά ή ώριμα στην ηλικία άτομα μπορεί να κριθούν «ιντερνετομανείς» και εξαρτημένα από το κομπιούτερ και από το κινητό τηλέφωνο εφόσον η συμπεριφορά τους περιλαμβάνει τουλάχιστον τέσσερα από τα ακόλουθα δέκα χαρακτηριστικά:

1) Το Ίντερνετ βρίσκεται διαρκώς στη σκέψη τους.

2) Αναλώνουν αυξανόμενα χρονικά διαστήματα για να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους για χρήση του Ίντερνετ.

3) Παρουσιάζουν αδυναμία ελέγχου της επιθυμίας για χρήση του Ίντερνετ.

4) Αισθάνονται νευρικότητα και ευερεθιστικότητα όταν προσπαθούν να περιορίσουν ή να κόψουν εντελώς τη χρήση του διαδικτύου.

5) Χρησιμοποιούν το Ίντερνετ ως «μέθοδο φυγής» από προβλήματα που τους απασχολούν ή για να ξεπεράσουν μια άσχημη ψυχική διάθεση.

6) Αναγκάζονται να πουν ψέματα σε συγγενείς και φίλους για τον χρόνο και τα χρήματα που ξοδεύουν στη χρήση του Ίντερνετ.

7) Θέτουν σε κίνδυνο μια προσωπική σχέση ή την καριέρα τους καθώς «κολλάνε» στον κόσμο του διαδικτύου.

8) Εξακολουθούν να παίζουν στο Ίντερνετ, μολονότι έχουν ήδη ξεπεράσει τον προϋπολογισμό στα έξοδα των τηλεφωνικών συνδέσεων.

9) Αισθάνονται συμπτώματα «στερητικού συνδρόμου» όταν δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο.

10) Ασχολούνται με το διαδίκτυο περισσότερο χρόνο από αυτόν που αρχικά προγραμματίζουν.

Οι «ιντερνετομανείς» μοιάζουν στις δομές προσωπικότητας, στον χαρακτήρα και το συναισθηματικό τους φάσμα με παθολογικούς παίκτες, αυτούς που όλοι αποκαλούμε τζογαδόρους όλων των μορφών, ακριβώς επειδή τους διακρίνει η γνωστή αποτυχία ελέγχου της συμπεριφοράς τους χωρίς να βρίσκονται υπό την επίδραση ψυχοτρόπων ουσιών.

Ήδη διεθνώς (και ιδιαίτερα τώρα μετά την διετία της πανδημίας) έχουν δημιουργηθεί ειδικά κέντρα θεραπείας για απεξάρτηση και η ψυχο-θεραπευτική αντιμετώπιση τους έχει συνήθως υποδομή ψυχοκοινωνικής δυναμικής.

Για τους φίλους-φίλες του αγαπημένου Blog συνιστώ το βιβλίο που συνέγραψα με την κόρη μου Dr Αναστασία-Νατάσα Πιπεροπούλου το οποίο «κατεβαίνει» ΔΩΡΕΑΝ από το διαδίκτυο με τη χρήση του παρακάτω συνδέσμου:
https://bookboon.com/en/addictions-ebook 

Γενικά η Ανθρωπότητα, σε διεθνή κλίμακα, βιώνει πολύ «ενδιαφέρουσες» εποχές...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Πρόεδρος Πούτιν με τον έμπιστο Υπουργό Άμυνας, Σεργκέι Σοϊγκού. Τώρα η Ρωσία επιτέλους κινείται.

Andrei Raevski,Greanville Post, 22-2-2022

[Ο Andrei Raevsky, ή Saker, γεωπολιτικός και στρατιωτικός αναλυτής, είναι ο ιδρυτής και αρχισυντάκτης του δικτύου ιστοσελίδων «The Saker» που είναι εστιασμένο σε παγκόσμιες στρατηγικές αναλύσεις από αντι-ιμπεριαλιστική άποψη. Ρωσικής καταγωγής, σπουδασμένος στην Ελβετία, πολύγλωσσος, πρώην αναλυτής της ελβετικής μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών, παραιτήθηκε κατά την Νατοϊκή επιχείρηση καταστροφής της Γιουγκοσλαβίας και μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου επιδόθηκε στην κάλυψη των διευρυνομένων χασμάτων της Δυτικής ενημέρωσης με το ψευδώνυμο Τhe Saker, και την ομώνυμη ηλεκτρονική εφημερίδα του, η οποία έχει διεθνώς επιβληθεί ως πηγή αξιόπιστης ενημέρωσης.]

Μετάφραση/ εισαγωγή: Μ. Στυλιανού

Το πρώτο πράγμα που θέλω να επισημάνω είναι ότι αυτό ήταν ένα πολύ προσεκτικά ενορχηστρωμένο γεγονός, και δεν εννοώ μόνο τις σημερινές ζωντανές συναντήσεις και υπογραφές. Για όσους από εμάς παρακολουθούμε πολύ στενά τη ρωσική πολιτική, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλα αυτά προετοιμάστηκαν πολύ πριν από το ρωσικό τελεσίγραφο προς τη Δύση.

Αυτό είναι το "σχέδιο" στο οποίο αναφέρθηκε κάποτε ανοιχτά ο Πούτιν.

Επιτρέψτε μου να το ξεκαθαρίσω αυτό: αυτή η αναγνώριση ΔΕΝ πρέπει, επαναλαμβάνω, Να Ιδωθεί μεμονωμένα. Είναι μόνο ΜΙΑ ΦΑΣΗ σε μια ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ που ξεκίνησε τουλάχιστον πριν από ένα χρόνο, ή περισσότερο, και υπάρχουν πολλά περισσότερα να έρθουν.

Στη συνέχεια -και αυτό πρέπει να επαναληφθεί και πάλι- δεν πρόκειται για το LDNR, το Ντονμπάς ή ακόμη και την Ουκρανία, πρόκειται για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη και, ως εκ τούτου, σε ολόκληρο τον πλανήτη μας.

Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία περίμενε ακριβώς την αντίδραση που πήρε τελικά (οι δυτικοί πολιτικοί είναι φανταστικά προβλέψιμοι, είναι και αδαείς, ηλίθιοι και αλαζονικοί) και αυτό της έδωσε μια νομική βάση για να αναλάβει την τρέχουσα δράση (ονομάστε το R2P -«Δικαίωμα Προστασίας»,το εύρημα που χρησιμοποιήθηκε από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ για την καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας και της Λιβύης) ή ηθικό καθήκον, ή πρόληψη γενοκτονίας ή ό, τι άλλο επιθυμείτε).

Θέλω να εκμεταλλευτώ αυτή την ευκαιρία για να εκφράσω τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου στον Πρόεδρο Μπάιντεν και τον Καγκελάριο Σολτς, οι οποίοι έπαιξαν και οι δύο τον ρόλο τους στην τελειότητα, ειδικά στον Σολτς με το "γελοία λόγια γενοκτονίας". Γενικότερα, πολλά εύσημα για αυτό που συνέβη σήμερα πηγαίνουν στους ηγέτες της Αυτοκρατορίας που έπαιξαν τον ρόλο τους ακριβώς όπως ήλπιζε το Κρεμλίνο.

Στη συνέχεια, θέλω αμέσως να αναφέρω τις κυρώσεις. Ας ειπωθεί ξεκάθαρα: όποιες κυρώσεις συμφωνήσει τώρα η Δύση θα είναι αυτό που θα είχε κάνει ούτως ή άλλως. Επαναλαμβάνω: η σημερινή αναγνώριση του LDNR θα έχει ακριβώς ΜΗΔΕΝΙΚΗ επιρροή στη μανιακή αποφασιστικότητα της Δύσης να καταστρέψει τη Ρωσία και τον λαό της.

Με άλλα λόγια, οι επερχόμενες κυρώσεις ήταν αναπόφευκτες. Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία «έχασε» ακριβώς το τίποτα μέσα από αυτή την κίνηση. Στην πραγματικότητα, τόσο κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του ρωσικού συμβουλίου ασφαλείας όσο και κατά την ομιλία του, ο Πούτιν υπαινίχθηκε ότι, αν μη τι άλλο, οι δυτικές κυρώσεις ήταν ως επί το πλείστον επωφελείς για τη ρωσική οικονομία (ειδικά την πραγματική οικονομία, όχι μόνο την αξία των ρωσικών αποθεμάτων ή του ρουβλίου).

Οι κυρώσεις είναι ένα θέμα που έχει σημασία μόνο για τους δυτικούς πολιτικούς (και την 5η και 6η φάλαγγά τους στη Ρωσία). Οι Ρώσοι 1) θυμούνται ότι κατά τη διάρκεια της ιστορίας της τόσο η Ρωσία όσο και η ΕΣΣΔ ήταν λίγο πολύ πάντα κάτω από κάποιου είδους κυρώσεις ούτως ή άλλως και 2) ότι ο στόχος της Δύσης δεν είναι να φτάσει σε μια ισορροπία με τη Ρωσία, αλλά να την υποτάξει και να την καταστρέψει (είπε ο ίδιος ο Πούτιν πόσα χρόνια πριν).

Σε αυτό το πλαίσιο, η ατελείωτη εστίαση στις κυρώσεις («από την κόλαση» ή με άλλο τρόπο) δεν είναι μόνο ανήθικη, αλλά είναι επίσης απλά ηλίθια.

Στη συνέχεια, θέλω να αναφέρω τέσσερις συγκεκριμένες απειλές που έγιναν σήμερα από τον Πούτιν (σημειώστε, δεδομένου ότι οι άνθρωποι δημοσίων σχέσεων στο Κρεμλίνο εξακολουθούν να εργάζονται με το συνηθισμένο ρυθμό σαλιγκαριού, θα πρέπει να τις κάνω από μνήμης, παρακαλώ να το έχετε κατά νου):
  • Οι υπεύθυνοι της σφαγής στην Οδησσό θα τιμωρηθούν από τη Ρωσία.
  • Ο Πούτιν απαιτεί άμεση παύση των βομβαρδισμών και των πυροβολισμών κατά μήκος του LOC.
  • Η Ρωσία θα εμποδίσει φυσικά την Ουκρανία να αναπτύξει επιθετικά όπλα ΗΠΑ/ΝΑΤΟ για να απειλήσει τη Ρωσία.
Η Ρωσία θα δείξει στο Banderastan πώς να οργανώσει μια «αποκομουνιστοποίηση» (αφού δείξει ότι η Ουκρανία δημιουργήθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής ΄Ενωσης CPSU).

Και πάλι, θα επαναλάβω εδώ αυτό που έγραψα παραπάνω: αυτή η αναγνώριση ΔΕΝ πρέπει, το επαναλαμβάνω, να ιδωθεί μεμονωμένα. Είναι μόνο ΜΙΑ ΦΑΣΗ σε μια ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ που ξεκίνησε τουλάχιστον πριν από ένα χρόνο, ή περισσότερο, και υπάρχουν πολλά περισσότερα να έρθουν.

Αν δεν το αντιληφθούν οι Ούκις (Ουκρανοί αντί-Ρώσοι και ναζιστές)– και πιθανότατα δεν θα το περιμένουν– περιμένω από τη Ρωσία να επεκτείνει ανοιχτά τη «στρατιωτική ομπρέλα» της πάνω από τις Δημοκρατίες Λουχάνσκ Ντονιέσκ. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να μετακινήσει στρατεύματα, αν και αυτό είναι τώρα επίσης μια πιθανότητα, αλλά ότι οποιαδήποτε μελλοντική χερσαία επιχείρηση των ukie θα αντιμετωπιστεί από την πλήρη δύναμη του ρωσικού στρατού. Επίσημα αυτή τη φορά. Οι Ukros κατά μήκος της χώρας το άκουσαν από το στόμα του ίδιου του Πούτιν: ΄Εχουμε ένα στόχαστρο για τον καθένα σας. Αν και δεν θα έβαζα τίποτα πέρα από το Ukros, πιστεύω ότι η σημερινή σαφής απειλή θα έχει ισχυρό αποτρεπτικό αποτέλεσμα, είτε το παραδεχτούν οι Ukies (δεν πρόκειται να συμβεί) είτε όχι.

Αφού τα άκουσα όλα, έχω ακόμα μερικές ερωτήσεις στις οποίες δεν πήρα απάντηση ακόμα:

1. Σε ποια ακριβώς σύνορα αναγνωρίζει η Ρωσία το LNR Λουχάνσκ και το DNR Δονιέτσκ; Κατά μήκος των σημερινών ή κατά μήκος των αρχικών διοικητικών συνόρων τους;*Υποψιάζομαι ακράδαντα ότι για λίγο η Ρωσία θα διατηρήσει μια καλλιτεχνική θολούρα ασάφειας σε αυτό το θέμα, αλλά αυτό που εννοούσε ο Πούτιν ήταν η αναγνώριση του των δύο επαρχιών στα αρχικά διοικητικά σύνορά τους. Αν έχω δίκιο, αυτό σημαίνει επίσης ότι η Ρωσία δεν θα απελευθερώσει το υπόλοιπο Banderastan, (από τον Bandera, αρχηγό των Ουκρανών SS σφαγέων στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και ήρωα των σημερινών απογόνων τους στην εξουσία) το οποίο επίσης εγκρίνω πλήρως: Οι Ουκρανοί πρέπει να απελευθερωθούν για μια φορά, αρκετά από αυτή τη συνεχή αναμονή για τους Μόσκαλους να τους απελευθερώσουν από τους "δυτικούς φίλους" τους!

2. Ο Πούτιν ανέφερε τα τεράστια χρηματικά ποσά που έχει διοχετεύσει η Ρωσία στην Ουκρανία ακόμη και μετά τη μετατροπή της σε Banderastan. Θα επιβάλει επιτέλους η Ρωσία οικονομικό εμπάργκο σε αυτό το ναζιστικό κράτος;

3. Το DNR/LNR που μόλις αναγνωρίστηκε, δεν είναι μέλη του ΟΣΣΑ(Oργάνωση Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας). Όχι μόνο αυτό, αλλά αμφιβάλλω πολύ ότι όλα τα μέλη του ΟΣΣΑ θα αναγνωρίσουν το LDNR σύντομα. Επομένως, εάν υπάρχει ανάγκη έναρξης μιας επιχείρησης "εξαναγκασμού για ειρήνη", θα ενεργήσει η Ρωσία μονομερώς, ίσως με τη Λευκορωσία, ή θα προσπαθήσει να λάβει κάποιο είδος κοινής επιχείρησης με άλλες χώρες;


Σχετική τελευταία είδηση επ’ αυτού: Το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι έλαβε την εντολή να παράσχει / εξασφαλίσει την ασφάλεια / προστασία του LDNR! Αυτό σημαίνει ότι έχει διαταχθεί επιβολή της ειρήνης (εξαναγκασμός σε ειρήνη!)

Κάποιοι θα μπουν στον πειρασμό να επικεντρωθούν σε αυτά που θα πουν ή θα κάνουν οι δυτικοί πολιτικοί στη συνέχεια. Σίγουρα δεν έχω ιδέα τι μπορεί να κάνουν ή όχι στη συνέχεια, αλλά θα τους συμβούλευα να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί, επειδή η διάθεση στη Ρωσία είναι καθορισμένη. Αν κάποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο Πούτιν μπλοφάρει, τότε ευχήσου του καλή τύχη γιατί το καλύτερο που μπορεί να ελπίζει είναι ένας γρήγορος, ανώδυνος θάνατος.

Για τους Αμερικανούς των ΗΠΑ τα πάντα μετρούνται σε δολάρια. Για τους Ευρωπαίους, τα πάντα μετρούνται με ευρώ. Κατά τη διάρκεια του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου η Ρωσία έχασε 27 εκατομμύρια δικούς της ανθρώπους, τα δύο τρίτα από αυτούς πολίτες, όπως και οι Κινέζοι, έχασαν ένα επιβλητικό αριθμό ανθρώπων:35 εκατομμύρια. Πρόκειται για χώρες και έθνη που δεν θα λυγίσουν, ούτε θα αγοραστούν, από δολάρια ή ευρώ.

Στη συνέχεια, υπάρχει το εξής: εάν η Δύση επιβάλει "κυρώσεις από την κόλαση" στη Ρωσία, τι θα κάνουν οι ηγέτες της Δύσης την επομένη της επιβολής τέτοιων κυρώσεων; Η αλήθεια είναι ότι η Δύση είναι ήδη "εκτός κυρώσεων". Αλλά ας υποθέσουμε ότι θα υπάρξουν ακόμα περισσότερες κυρώσεις. Από την κόλαση, όχι λιγότερο. Και μετά τι θα γίνει;

Τίποτα, φυσικά.

Η Ρωσία έχει ήδη απομακρυνθεί εδώ και πολύ καιρό από τη Δύση, όχι μόνο πολιτιστικά αλλά και οικονομικά (ο Mishustin το επιβεβαίωσε σήμερα). Εάν η ΕΕ θέλει να κάνει οικονομικό χαρακίρι - αυτό είναι εντάξει από τη Ρωσία. Το Κρεμλίνο είναι αρκετά πρόθυμο να ανεβάσει τον βαθμό του πόνου, αλλά αν οι δυτικοί ηγέτες θέλουν να αυξήσουν τον βαθμό του πόνου μεταξύ τους (οι ΗΠΑ καλούν σε οικονομικό πόνο για την ΕΕ), με κάθε μέσο, η Ρωσία δεν θα αντιταχθεί.

Προτείνω να μην προχωρήσουμε σε περαιτέρω συμπεράσματα πολύ γρήγορα: ας περιμένουμε τα πλήρη, επίσημα πρακτικά, στη συνέχεια τις δηλώσεις βασικών πολιτικών (οι οποίοι θα επιφορτιστούν με την εφαρμογή / ερμηνεία αυτών των δηλώσεων). Σε αυτή την περίπτωση, οι λέξεις έχουν σημασία (τουλάχιστον αυτές των Ρώσων αξιωματούχων).

Θα ολοκληρώσω με μια προειδοποίηση: Αναμένω πλήρως από τους πράκτορες της CIA/MI6 στη Ρωσία (5η φάλαγγα, φιλελεύθεροι, 6η φάλαγγα και ψευδο-πατριώτες) να εξαπολύσουν μια μεγάλη επίθεση Ψυχολογικού πολέμου εναντίον του Πούτιν προσωπικά και αυτής της απόφασης. Τα επιχειρήματα θα περιλαμβάνουν οτιδήποτε και όλα τα ενδιάμεσα "όχι αρκετά" και "πάρα πολλά", συμπεριλαμβανομένου του αναπόφευκτου "πολύ λίγο πολύ αργά".

Εάν υπάρχει ένα πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε τόσο για την 5η όσο και για την 6η Φάλαγγα στη Ρωσία είναι ότι για αυτούς οποιαδήποτε επιτυχία του Πούτιν (ή ακόμα και όσο ο Πούτιν βρίσκεται στην εξουσία) είναι κατηγορηματικά απαράδεκτη και πρέπει να απορριφθεί με κάθε κόστος. Έτσι, ενώ ισχυρίζονται ότι μισούν ο ένας τον άλλον, πραγματικά μισούν τον Πούτιν πολύ περισσότερο. Στην πραγματικότητα, μισούν τον Πούτιν πολύ, πολύ περισσότερο από ό, τι αγαπούν τη Ρωσία. Προτρέπω όλους τους αναγνώστες να σκέφτονται πάντα ποιος ωφελείται όταν θα ακούσετε τον ατελείωτο ηττοπαθή θρήνο τους!

Εντάξει, θα το τελειώσω εδώ: ας δούμε τι θα γίνει μετά.

* Στο ερώτημα περί των ορίων στα οποία αναγνωρίζει η Μόσχα ως ανεξάρτητες τις δύο αποσχισθείσες επαρχίες, ο Πρόεδρος Πούτιν απάντησε σήμερα ότι αναγνωρίζονται στα ευρύτερα παλαιά διοικητικά τους σύνορα (και όχι στα στενότερα των περιοχών που οι κάτοικοι κατόρθωσαν να προστατεύσουν το 2014 από την εισβολή των πραξικοπηματιών εξτρεμιστών). Στις αναγνωρισθείσες ως ανεξάρτητες επαρχίες αποφασίστηκε η αποστολή ρωσικών ειρηνευτικών δυνάμεων.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Για την «αθλητική απάτη με χρήση ουσιών» έγραψα το 1987 όταν δίδασκα μάθημα Ψυχολογίας στο ΤΕΦΑΑ του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μετά το 1999 όταν δημιουργήθηκε η WADA (WorldAntidopingAgency) που ως γνωστόν «τιμώρησε» την Ρωσία απαγορεύοντας την ΕΘΝΙΚΗ της συμμετοχή στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου που διεξάγονται από τις 4-20 Φεβρουαρίου.
https://www.espn.com/olympics/story/_/id/30538012/russia-banned-using-name-flag-next-2-olympics

Οι απόψεις μου έγιναν πάλι επίκαιρες με αφορμή την περίπτωση της 15χρονης Ρωσίδας αθλήτριας Kamila Valieva που έκανε απίστευτη εμφάνιση στο παγοδρόμιο αλλά «απέτυχε» στα anti-doping τεστ της WADA καθώς βρέθηκε θετική στη χρήση της απαγορευμένης ουσίας trimetazidine (ΤΜΖ).
https://www.nytimes.com/article/kamila-valieva-olympics-doping-case.html#:~:text=What%20started%20this%3F,national%20championship%20on%20Dec.%2025.

****************************************************

Η τηλεοπτική κάμερα κάνει το γνωστό μας ζουμ. Σε γκρο πλαν η αθλήτρια, με εμφανή στο πρόσωπό της, τα σημάδια της υπεράνθρωπης προσπάθειας, με ολάκερο το μυοσκελετικό της σύστημα σε κατάσταση απόλυτης υπερδιέγερσης, ξεκινά την τρίτη και τελευταία της προσπάθεια για το ρεκόρ.

Μέσα στο κατάμεστο στάδιο δεκάδες χιλιάδες μάτια παρακολουθούν ζωντανό το προσωπικό δράμα της αθλήτριας που προσπαθεί να ξεπεράσει τα καθιερωμένα όρια της προηγούμενης ανθρώπινης επίδοσης συνοψιζόμενα στο ρεκόρ. Δεκάδες εκατομμύρια φίλαθλοι, καθηλωμένοι μπροστά στους δέκτες της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου παρακολουθούν με σχεδόν κομμένη ανάσα...

Η προσπάθεια ξεκινά. Τα δέκατα του δευτερολέπτου μοιάζουν με ώρες...

Ναι, θα τα καταφέρνει...

Ναι, ναι. Όχι!..

Την τελευταία στιγμή κάτι την... πρόδωσε... Δεν πειράζει!...

Άξιζε η προσπάθεια, θα ακολουθήσουν περισσότερες και εντατικότερες προπονήσεις, υπάρχουν και άλλες διεθνείς συναντήσεις, το όνειρο μπορεί ακόμη να μετουσιωθεί σε πραγματικότητα. Σωστά. Εφόσον μιλάμε για το αγνό εκείνο, το αθάνατο, "αρχαίο πνεύμα" της αθλητικής άμιλλας...

Εάν όμως δούμε τα πράγματα με την πρακτική λογική, αν συνειδητοποιήσουμε ότι η νίκη για τους σημερινούς αθλητές και αθλήτριες δεν εξαντλείται στο δάφνινο στεφάνι, ούτε στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου της πατρίδας τους, αλλά μεταφράζεται πέρα από την αναγνώριση και τη δόξα σε χρήμα, πολύ χρήμα, τότε ίσως γίνει περισσότερο ευνόητο το αντιαθλητικό και, γιατί όχι, ανήθικο φαινόμενο της χρήσης και της κατάχρησης «απαγορευμένων ουσιών» από αθλητές και αθλήτριες του στίβου, παίκτες και παίκτριες διαφόρων σπορ σε όλόκλητο τον πλανήτη μας.

Πριν μερικές δεκαετίες και για σειρά ετών στην «ψυχολογία της απάτης» πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν τα αναβολικά-στεροειδή οι συνθετικές μορφές της ανδρικής ορμόνης τεστοστερόνης, που στόχευαν σε θεραπευτικούς σκοπούς, όπως π.χ. στην επιτάχυνση θεραπείας τραυμάτων οστών, των τενόντων και μυών η για χρήση από άτομα που έπασχαν από συνεπακόλουθα σύνδρομα του υποσιτισμού, της αναιμίας και της οστεοπόρωσης που, όπως γνωρίζουμε, παρουσιάζεται σε σημαντικό αριθμό γυναικών μετά την κλιμακτήριο.

Πολύ γρήγορα όμως, πολλοί αθλητές και παίκτες ανακάλυψαν ότι οι επιδόσεις τους μπορούσαν να βελτιωθούν σημαντικά με την χρήση αναβολικών - στεροειδών ουσιών.

Και από τη στιγμή που η νίκη ή η επίδοση αποφέρουν τιμές, δόξα και πλούτη και συνυπάρχει έντονο το ψυχοκίνητρο στην προσωπικότητα του ατόμου για κατάκτηση τίτλων ή για θεαματικές αποδόσεις και τα αναβολικά - στεροειδή πράγματι "βοηθούν", η χρήση και η κατάχρησή τους, παρά τις απαγορεύσεις καθιερώθηκε σε παγκόσμια κλίμακα

Συχνά την επιθυμία των μεμονωμένων αθλητών επικουρούσε και η επιθυμία πολλών μάνατζερ, τεχνικών και προπονητών, που έστω και αν δεν ενέκριναν επίσημα τη χρήση αναβολικών, τουλάχιστον επέδειχναν συμπεριφορά στρουθοκαμήλου αφού τα αποτελέσματα ήταν ευνοϊκά.

Για αυτούς τους λόγους δημιουργήθηκε και η WADA ως Διεθνής Επιτροπή ελέγχου χρήσης αναβολικών-στεροειδών και άλλων απαγορευμένων ουσιών από μεμονωμένους αθλητές και ομάδες που ανταγωνίζονται σε στεγνούς και υγρούς στίβους και σε γήπεδα.

Περισσότερες πληροφορίες για την WADA και τον «κώδικα ηθικής» του 2015 δείτε παρακάτω:
https://www.wada-ama.org/en/who-we-are?gclid=EAIaIQobChMI17Hp95aC9gIVjoODBx0vxwrGEAAYASACEgKlnPD_BwE

Σχετικές έρευνες που αφορούσαν στη χρήση αναβολικών - στεροειδών έφεραν στο προσκήνιο μια σειρά από αξιοσημείωτα και σημαντικά φαινόμενα. Η μακρόχρονη χρήση αναβολικών - στεροειδών επιφέρει και μακρόχρονες βλάβες τόσο στη φυσική κατάσταση του ατόμου καθώς μετά τη θεαματική και σχετικά εφήμερη βελτίωση της απόδοσης ακολουθεί σταδιακή και επίσης, τελικά, θεαματική πτώση, όσο και στη ψυχοσυναισθηματική. Πιο συγκεκριμένα οι οργανικές βλάβες στους άνδρες εντοπίζονται και στην ατροφία των όρχεων, στη μείωση του αριθμού σπερματοζωαρίων και στην παράλληλη αύξηση πιθανοτήτων καρδιοαγγειακών παθήσεων και τριχόπτωσης.

Εκεί, όμως, όπου παρατηρούνται οι πλέον σημαντικές αλλαγές είναι στην προσωπικότητα, τον ψυχισμό και τη συμπεριφορά του ατόμου. Ενόσω γίνεται τακτική χρήση αναβολικών - στεροειδών το άτομο παρουσιάζει σημαντικά αυξημένη αυτοπεποίθηση, έντονη σεξουαλική δραστηριότητα, μεγάλη όρεξη, ψυχοδιανοητική οξυδέρκεια και αντοχή στο σωματικό και ψυχικό πόνο.

Όταν, όμως, διακοπεί η χρήση τους, το άτομο αρχίζει να παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης, άμβλυνση του συναισθηματικού του φάσματος μέχρι βαθμού απάθειας, μείωση της αυτοπεποίθησης και των σεξουαλικών του ορμών, μείωση της ψυχοδιανοητικής του εγρήγορσης, απέχθεια για συστηματικά προγράμματα εξάσκησης και προπόνησης και υποκειμενική διάχυτη "ταραχή" που απολήγει, όχι μόνο σε ευερεθιστικότητα, αλλά και σε συμπεριφορά επιθετικότητας.

Με άλλα πριοκύπτει εμφανέστατα το πλήρες σύνδρομο στέρησης ή αποστέρησης των φαρμακευτικών ουσιών.

Σε τοπικές, εθνικές και διεθνείς αθλητικές συναντήσεις η αυξημένη συχνότητα υποβολής αθλητών και παικτών σε "αντι-ντόπινγκ-κοντρόλ" και ο φόβος εντοπισμού τους από άτομα και ομάδες που έχουν κάνει χρήση αναβολικών- στεροειδών ουσιών έχει οδηγήσει τεχνικούς και επιστήμονες που αποτελούν την τεχνική υποδομή συγκεκριμένων συλλόγων ή εθνικών ομάδων, δυστυχώς, στην καθιέρωση της στρατηγικής μεθόδου "κυκλικής χρήσης αναβολικών".

Η μέθοδος αυτή επιτρέπει σε αθλητές και παίκτες να κάνουν χρήση αναβολικών καθώς εκπονούν προγράμματα εντατικής προπονητικής προετοιμασίας και, στη συνέχεια, καθώς ολοκληρώνουν την προπόνηση με αυξημένους ρυθμούς, σταματούν τη χρήση αναβολικών μερικά εικοσιτετράωρα πριν την αγωνιστική ημερίδα. Έτσι, άτομα και ομάδες μπορούν να επιδιώξουν το στόχο τους χωρίς να διατρέχουν τον "κίνδυνο" αποκλεισμού και τιμωρίας, μιςα και εφόσον υποβληθούν σε "ντόπινγκ-κοντρόλ" τα τεστ θα βγούνε "πεντακάθαρα".

Μέχρι το συμβολικό «χθες» με τα γνωστά αναβολικά - στεροειδή και τη διαδεδομένη χρήση και κατάχρησή τους μπορούσαμε να μιλάμε για τη "ψυχολογία της απάτης". Τα πράγματα όμως έχουν χειροτερέψει, καθώς οι ειδικευμένοι ερευνητές ολοκλήρωσαν τις εργαστηριακές τους έρευνες εδώ και μερικά χρόνια και ήδη διατίθενται άλλες «απαγορευμένες ουσίες» που μπορούν και κάνουν την επιθυμητή...διαφορά!

«Τον πλούτο πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς» έχει επισημάνει εδώ και αμέτρητες δεκαετίες με περισσή εμπειρική σοφία το δικό μας εθνικό λαϊκό ρητό.

Δυστυχώς, για πολλές δεκαετίες στα σπορ και στον αθλητισμό, όπως οι συγκυρίες ή οι σκοπιμότητες διαμόρφωσαν τις καταστάσεις, τα επινίκια δεν εξαντλούνται στη δόξα, αλλά ολοκληρώνονται με μπόλικο "χρήμα" και πολλές "παροχές".

Το "αρχαίο πνεύμα, ο αγνός πατέρας..." απουσίαζε από πολλά γήπεδα και στίβους σε εθνικές και σε διεθνείς συναντήσεις.

Ελπίζω ειλικρινά ότι ΔΕΝ χάθηκε!...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η πανδημία του COVID-19 είχε τεράστιες επιπτώσεις στις κρατικές και τοπικές κυβερνήσεις των ΗΠΑ, μειώνοντας τα φορολογικά έσοδα, προκαλώντας εκτεταμένη ανεργία και αυξάνοντας το κόστος υγειονομικής περίθαλψης. 

Εκτός από τη μείωση των δαπανών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την αύξηση των φόρων, οι κρατικές κυβερνήσεις βασίστηκαν στο χρέος για να αντιμετωπίσουν τις ελλείψεις του προϋπολογισμού τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας. 

Σύμφωνα με στοιχεία από το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ, το συνολικό χρέος του κράτους και της τοπικής κυβέρνησης ήταν 3,17 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2019 ή περίπου 9.700 δολάρια ανά άτομο. 

Οι κρατικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν το χρέος για τη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης, των υποδομών και για την κάλυψη των δημοσιονομικών κενών, μεταξύ άλλων. 

Το χρέος του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης μπορεί να παρουσιάζει διακυμάνσεις λόγω των συνηθειών δαπανών ή των αλλαγών στο εισόδημα από φόρους και άλλες πηγές, όπως κατά τη διάρκεια της ύφεσης. Τις δεκαετίες του 1940 και του 1950, το χρέος του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης ήταν πολύ χαμηλότερο από σήμερα. 

Οι ομοσπονδιακές, πολιτειακές και τοπικές κυβερνήσεις αναπτύχθηκαν σημαντικά κατά τον 20ό αιώνα. Οι δαπάνες, τα έσοδα και το χρέος αυξήθηκαν καθώς ο πληθυσμός αυξανόταν και η κυβέρνηση επένδυσε περισσότερα σε υποδομές, εκπαίδευση και κοινωνικά προγράμματα. 

Μέχρι τη Μεγάλη Ύφεση που ξεκίνησε στα τέλη του 2007, το συνολικό χρέος του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης αυξήθηκε απότομα. Πέφτει από το 2010, αλλά αυξήθηκε μεταξύ 2019 και 2020. 

Στον απόηχο της πανδημίας, τα επόμενα χρόνια πιθανότατα θα δούμε μια συνέχιση αυτής της τάσης. Τα κράτη με αυξανόμενο χρέος ενδέχεται να αυξήσουν τους φόρους ή να μειώσουν τις δαπάνες για να θέσουν υπό έλεγχο τους προϋπολογισμούς τους. 



Το ύψος του χρέους του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον πληθυσμό της πολιτείας, το ύψος των παροχών συνταξιοδότησης των κρατικών υπαλλήλων, το μέγεθος των κοινωνικών προγραμμάτων και τα φορολογικά έσοδα.

Ως αποτέλεσμα, τα κράτη ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό ως προς τα ποσά του χρέους τους τόσο σε συνολική όσο και σε κατά κεφαλήν βάση. Ενώ η Νέα Υόρκη ηγείται της χώρας όσον αφορά το κατά κεφαλήν κρατικό χρέος, με 18.411 δολάρια ανά άτομο, η Καλιφόρνια, η πολυπληθέστερη πολιτεία, έχει το μεγαλύτερο ποσό συνολικού χρέους, στα 507 δισεκατομμύρια δολάρια. 
Η Νέα Υόρκη είναι επίσης η υψηλότερη από τις πολιτείες που κατατάσσονται βάσει των δαπανών πρόνοιας, αν και βρίσκεται πιο κάτω στη λίστα των πολιτειών που εξαρτώνται από την ομοσπονδιακή βοήθεια
Αντίθετα, το Wyoming έχει τόσο το χαμηλότερο ποσό συνολικού και κατά κεφαλήν χρέους, περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια ή 3.437 δολάρια ανά άτομο.


Για να βρουν τις πολιτείες με τα περισσότερα κρατικά και τοπικά χρέη, οι ερευνητές στο Commodity.com ανέλυσαν τα τελευταία δεδομένα από το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ και το Γραφείο Οικονομικής Ανάλυσης.

Οι ερευνητές κατέταξαν τις πολιτείες σύμφωνα με το συνολικό ποσό του κατά κεφαλήν κρατικού και τοπικού χρέους. Οι ερευνητές υπολόγισαν επίσης το συνολικό κρατικό και τοπικό δημόσιο χρέος, το συνολικό κρατικό δημόσιο χρέος, το συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης και το συνολικό κρατικό και τοπικό δημόσιο χρέος ως ποσοστό του κρατικού ΑΕΠ.

Εδώ είναι τα κράτη με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν κρατικό και τοπικό χρέος.

Οι ΗΠΑ με το μεγαλύτερο χρέος κατά κεφαλήν

Photo Credit: Jon Bilous / Shutterstock
15. Πενσυλβάνια
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 9.778 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 125.178.460.000 $
Συνολικό κρατικό χρέος: 48.958.884.000 $
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 76.219.576.000 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 15,5%

Φωτογραφία: Jon Bilous / Shutterstock


14. Νιου Τζέρσεϊ
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 10.384 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 92.231.421.000 $
Συνολικό κρατικό χρέος: 63.926.685.000 $
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 28.304.736.000 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 14,5%
Φωτογραφία: Ryan Conine / Shutterstock


13. Τέξας
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 10.410 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 301.840.025.000 $
Συνολικό κρατικό χρέος: 53.794.342.000 $
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 248.045.679.000 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 16,4%

Φωτογραφία: Nicholas Courtney / Shutterstock

12. Κολοράντο
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 11.105 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 63.953.107.000 $
Συνολικό κρατικό χρέος: 19.241.118.000 $
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 44.711.988.000 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 16,3%

Φωτογραφία: Richard Cavalleri / Shutterstock

11. Ρόουντ Άιλαντ
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 11.283 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 11.952.946.000 $
Συνολικό κρατικό χρέος: 9.275.273.000 $
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 2.677.673.000 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 19,3%

Φωτογραφία: Steven Frame / Shutterstock

10. Κεντάκι
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 11.885 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 53.097.229.000 $
Συνολικό κρατικό χρέος: 15.346.875.000 $
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 37.750.353.000 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 24,7%

Φωτογραφία: Jon Bilous / Shutterstock

9. Ουάσιγκτον
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 12.416 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 94.548.994.000 $
Συνολικό κρατικό χρέος: 35.584.686.000 $
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 58.964.310.000 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 15,4%

Φωτογραφία: W. Scott McGill / Shutterstock

8. Χαβάη
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 12.512 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 17.715.106.000 $
Συνολικό κρατικό χρέος: 10.001.827.000 $
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 7.713.279.000 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 18,5%

Φωτογραφία: Joseph Sohm / Shutterstock

7. Βόρεια Ντακότα
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 12.725 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης: 9.697.010.000 $
Συνολικό κρατικό χρέος: 3.375.270.000 $
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 6.321.740.000 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 17,0%

Φωτογραφία: Feoktistoff / Shutterstock

6. Καλιφόρνια 
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 12.823 $ 
Συνολικό χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 506.660.567.000 $ 
Συνολικό δημόσιο χρέος: 145.292.660.000 $ 
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 361.367.923.000 $ 
Συνολικό χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 16.2%
 
Φωτογραφία: Joseph Sohm / Shutterstock

5. Αλάσκα
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 12.994 $ 
Συνολικό χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 9.505.582.000 $ 
Συνολικό δημόσιο δημόσιο χρέος: 6.060.930.000 $ 
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 3.444.652.000 $ 
Συνολικό χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 17.5%

Φωτογραφία: Randall Runtsch / Shutterstock

4. Illinois 
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 13.029 $ 
Συνολικό χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 165.097.105.000 $ 
Συνολικό κρατικό δημόσιο χρέος: 65.272.156.000 $ 
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: $99,824,941,000
Συνολικό χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 18,6% 

Φωτογραφία: eskystudio / Shutterstock


3. Μασαχουσέτη 
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 14.263 $ 
Συνολικό χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 98.310.530.000 $ 
Συνολικό κρατικό δημόσιο χρέος: 78.663.118.000 $ 
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 19.647.413.000 $ 
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 18.6%

Φωτογραφία: Sean Pavone / Shutterstock

2. Connecticut 
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 15.037 $ 
Συνολικό χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 53.612.594.000 $ 
Συνολικό κρατικό δημόσιο χρέος: 41.822.350.000 $ 
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: 11.790.243 $
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 18,6% 

Φωτογραφία: Wangkun Jia / Shutterstock

1. Νέα Υόρκη 
Συνολικό κατά κεφαλήν χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 18.411 $ 
Συνολικό χρέος πολιτείας και τοπικής αυτοδιοίκησης: 358.150.378.000 $ 
Συνολικό κρατικό δημόσιο χρέος: 150.744.533.000 $ 
Συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης: $207,405,857,000
Συνολικό χρέος κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης ως ποσοστό του ΑΕΠ: 20,2% 

Λεπτομερή ευρήματα και μεθοδολογία 

Οι πολιτείες με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν χρέος πολιτειών και τοπικής αυτοδιοίκησης είναι κατανεμημένες σε ολόκληρη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένων και των πολύ πυκνοκατοικημένων πολιτειών όπως η Καλιφόρνια και το Τέξας καθώς και η αραιοκατοικημένη Αλάσκα. 

Με πάνω από 18.000 $ σε κρατικό και τοπικό χρέος ανά κάτοικο, η Νέα Υόρκη κατατάσσεται πρώτη στο κατά κεφαλήν χρέος. Το τοπικό χρέος στη Νέα Υόρκη είναι πάνω από 50 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερο από το κρατικό χρέος, λόγω σε μεγάλο βαθμό στα υψηλά ποσά του χρέους της σχολικής περιφέρειας. 

Σε εθνικό επίπεδο, το χρέος της πολιτείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης ανέρχεται συνολικά σε 3,17 τρισεκατομμύρια δολάρια, με το χρέος της τοπικής αυτοδιοίκησης να αποτελεί το 63% του συνόλου. Ο λόγος του κρατικού και του τοπικού χρέους προς το κρατικό ΑΕΠ δείχνει πόσα οφείλει ένα κράτος σε σύγκριση με το πόσα παράγει. 

Τα κράτη με λιγότερο χρέος ως ποσοστό του κρατικού ΑΕΠ είναι σε καλύτερη θέση να αποπληρώσουν τα χρέη τους. Ως ποσοστό του κρατικού ΑΕΠ, το χρέος της πολιτείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης κυμαίνεται από το χαμηλό του 4,9% στο Ουαϊόμινγκ έως το υψηλό του 24,7% στο Κεντάκι. 

Για να βρουν τις πολιτείες με το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος και χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης, οι ερευνητές στο Commodity.com ανέλυσαν τα πιο πρόσφατα στοιχεία από την Ετήσια Έρευνα για τα Οικονομικά των Πολιτειών και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης του 2019 του Γραφείου Απογραφής των ΗΠΑ και το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν του Γραφείου Οικονομικής Ανάλυσης ανά κράτος για το 2019

Οι ερευνητές κατέταξαν τις πολιτείες σύμφωνα με το συνολικό ποσό του κατά κεφαλήν κρατικού και τοπικού χρέους. Οι ερευνητές υπολόγισαν επίσης το συνολικό κρατικό και τοπικό δημόσιο χρέος, το συνολικό κρατικό δημόσιο χρέος, το συνολικό χρέος τοπικής αυτοδιοίκησης και το συνολικό κρατικό και τοπικό δημόσιο χρέος ως ποσοστό του κρατικού ΑΕΠ. 

Το συνολικό χρέος του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης υπολογίζεται ως το άθροισμα του συνολικού μακροπρόθεσμου ανεξόφλητου και του βραχυπρόθεσμου χρέους στο τέλος του οικονομικού έτους (χρέος πληρωτέο ένα έτος ή λιγότερο από την ημερομηνία έκδοσής του).





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου