Articles by "Οι Bloggers σχολιάζουν"


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οι Bloggers σχολιάζουν. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Το ανατρεπτικό περιεχόμενο του συγκεκριμένου ονείρου μου το είχα δημοσιοποιήσει εδώ στο αγαπημένο Blog ένα μήνα πριν αλλά το φέρνω και πάλι στην διαδικτυακή επικαιρότητα επειδή το ξαναείδα βλέποντας στις τηλεοπτικές ειδήσεις γνωστά πρόσωπα ως επισκέπτες της 85ης ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη …

Ζήτησα τη βοήθεια φίλων γιατρών της παρέας μου καθώς εύλογα προβληματίστηκα βλέποντας το όνειρο για δεύτερη φορά σε ένα μήνα και με διαβεβαίωσαν ότι χαίρω άκρας σωματικής, ψυχικής και πνευματικής υγείας, παρά την ηλικία μου, και το σημερινό μου άρθρο είναι αποτέλεσμα διαταραχής ύπνου εποχή 85ης ΔΕΘ, Σεπτέμβριο του 2021...

Βιώνουμε μια χρονιά στην οποία τη συνεχιζόμενη καταστροφική πανδημία covid-19 επιβάρυναν δραματικά ο παρατεταμένος καύσωνας και οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Αττική και άλλα μέρη της τόσο ταλαιπωρημένης Ελλάδος και των Ελλήνων!..

Επέλεξα, στο άρθρομου που φιλοξενεί το αγαπημένο Blog να χρησιμοποιήσω στο δεύτερο συνθετικό του τίτλου μου τον τίτλο της εντυπωσιακά επιτυχημένης στο πέρασμα των αιώνων κωμωδίας του Βρετανού Σαίξπηρ η οποία όπως θυμούνται όσοι διάβασαν το βιβλίο ή παρακολούθησαν μια θεατρική παράσταση εξελίσσεται στην Αρχαία Αθήνα...

Φυσικά και το πρώτο συνθετικό του τίτλου μου, όπως γνωρίζουμε εμείς οι Έλληνες και μαζί μας ολάκερη η ανθρωπότητα, έχει επίκεντρό του την Αθήνα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία και εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά πριν 26 αιώνες...

Το Δημοκρατικό πολίτευμα, από τον πέμπτο π.Χ. αιώνα μέχρι και σήμερα, είναι αυτό στο οποίο η εξουσία:

πηγάζει από τον λαό,ασκείται από τον λαό, καιυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού!

Ο χαρακτηριστικά καθοριστικός πυρήνας της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι η λήψη αποφάσεων με την ψήφο ΟΛΩΝ των πολιτών και το συγκεκριμένο πολίτευμα θεσπίστηκε για πρώτη φορά από τον Κλεισθένη το 508 π. Χ. και εδραιώθηκε από τον Περικλή την περίοδο από 461-429 π.Χ. στο διάστημα που αυτός διοίκησε την Αθηναϊκή Δημοκρατία (εποχή που έμεινε στην ιστορία της Ανθρωπότητας γνωστή ως «ο Χρυσός Αιώνας» του Περικλή).

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι το πολίτευμα στο οποίο επικρατούν οι απόψεις της πλειοψηφίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι πολίτες της μειοψηφίας δεν έχουν και αυτοί τα ίδια δικαιώματα.

Στα γνήσια Δημοκρατικά Πολιτεύματα εξυπακούεται ότι οι ενέργειες όλων των πολιτών περιορίζονται μέσα σε ορισμένα όρια τα οποία δεν πρέπει να τα υπερβαίνει κανείς επειδή η υπέρμετρη δραστηριότητα του ενός περιορίζει την ελευθερία του άλλου.

Ολοκληρώνω την αναφορά στο πρώτο συνθετικό του τίτλου μου μνημονεύοντας το κλασικό απόφθεγμα-συμβουλή του Αγάθωνα (450-400 π.Χ.) σε εν ενεργεία και επίδοξους πολιτικούς «Άρχοντες»:

«Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι: Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει, Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει, Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει.»

Ή, πιο απλά, « Ο άρχων πρέπει να έχει κατά νουν τρία πράγματα:πρώτον, ότι διοικεί ανθρώπους, δεύτερον, ότι διοικεί σύμφωνα με τους υφιστάμενους νόμους της πολιτείας, και,αρέσει τρίτον, ότι δεν είναι αιώνιος άρχων.»

Βέβαια όπως εύκολα διαπιστώνουμε τόσο στα Ελληνικά όσο και στα παγκόσμια πολιτικά δρώμενα και δεδομένα ελάχιστοι «Άρχοντες» δείχνουν να έχουν κατανοήσει και να έχουν ενσωματώσει στην ψυχοσύνθεση και στις συμπεριφορές τους τις συμβουλές του Αγάθωνα...

Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όμως, τόσο σε Εθνικό όσο και σε Διεθνές επίπεδο κάποιοι «Άρχοντες» παίρνοντας σοβαρά την θέση του Αγάθωνα ότι ΔΕΝ θα είναι εσαεί – και – επ΄ άπειρον σε θέσεις εξουσίας φροντίζουν να απολαμβάνουν και να εισπράττουν τα αγαθά που αυτή προσφέρει όσο είναι ακόμα καθισμένοι σε θώκους εξουσίας...

Χωρίς, φυσικά, ίχνος κακεντρέχειας εκ μέρους μου, «ο νοών, νοείτω!»

Επιστρέφω στο περιεχόμενο του «ονείρου θερινής νυκτός» που βίωσα για δεύτερη φορά!.

Για να αναβαθμισθεί στον 21ο αιώνα η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και να εκσυγχρονισθούν προς όφελος των Λαών τα Δημοκρατικά Πολιτεύματα προτείνω:

Πρώτον, για να τελειώσουμε με την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑ να ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ ΑΜΕΣΑ στα Πολιτικά Κόμματα να προτείνουν και να στηρίζουν για εκλογή σε επίπεδο Τοπικής, Περιφερειακής και Κεντρικής Εξουσίας πρόσωπα που συνδέονται με συγγένεια πρώτου και δεύτερου βαθμού με άτομα που θήτευσαν σε θώκους εξουσίας σε Τοπικό, Περιφερειακό και Εθνικό επίπεδο..

Δεύτερον, για να τελειώσουμε με το παγκοσμίως γνωστό και διαιωνιζόμενο φαινόμενο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ της Πολιτικής ζωής να ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ ΑΜΕΣΑ σε όσους θήτευσαν σε θώκο εξουσίας σε Τοπικό, Περιφερειακό και Εθνικό επίπεδο να συνεχίσουν την πολιτική τους «καριέρα» μετά από δύο θητείες!

(Στο σημείο αυτό όχι μόνο οι επιτήδειοι και πονηροί αλλά δυστυχώς μαζί τους και κάποιοι απονήρευτοι συμπολίτες θα αντιτάξουν το επιχείρημα ότι με τέτοιες προτάσεις καταργείται η ισονομία των πολιτών και προφανώς θα χαθεί και πολύτιμη πολιτική εμπειρία που κατέχουν οι «επαγγελματίες πολιτικοί»...Η ιστορία, εάν δεν κάνω λάθος, διδάσκει ότι η μακρόχρονη κατοχή θώκων εξουσίας ΔΕΝ ωφελεί τους Λαούς αλλά τους «Κατέχοντες- Άρχοντες»...)

Τρίτον, να χάνουν το δικαίωμα ψήφου τα άτομα άνω των 25 ετών που δεν κόλλησαν ένσημα εργασίας τα τελευταία 5 χρόνια (εξαιρουμένων των συνταξιούχων, των φοιτητών και όσων αποδεδειγμένα ψάχνουν αλλά ΔΕΝ βρίσκουν επικερδή απασχόληση εξαιτίας της οικονομικής δυσπραγίας που χαρακτηρίζει την Πατρίδα μας από την στιγμή που υποταχθήκαμε στα περιβόητα Μνημόνια και τώρα με covid-19 ολάκερη την Υφήλιο).

Μου αρέσει πολύ το «Όνειρο Θερινής Νυκτός!..»

Εσάς;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Είναι, πραγματικά, καθοριστικός ο ρόλος που τα συναισθήματά μας διαδραματίζουν στην διαμόρφωση και την εκδήλωση συμπεριφοράς που στοχεύει στην ικανοποίηση αναγκών μας. Η έλλειψη τροφής ή νερού δημιουργεί αντίστοιχα το συναίσθημα της πείνας και της δίψας, η έλλειψη αγάπης ή φίλων μας προξενεί το συναίσθημα της μοναξιάς ενώ απογοήτευση και χαρά συνοδεύουν, αντίστοιχα, αποτυχίες και επιτυχίες μας.

Κάθε άτομο δέχεται εξωγενείς πιέσεις ως συνεπακόλουθα της διαβίωσής μέσα σε οργανωμένα ψυχοκοινωνικά σύνολα, δηλαδή στο ίδιο με άλλα άτομα κοινωνικό σύστημα. Πολλές από τις «εξωγενείς» πιέσεις που ασκούνται στο άτομο από την παιδική του ηλικία μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης μετουσιώνονται σε «ενδογενείς» πιέσεις, δηλαδή οι αρχικά εξωγενείς προς το άτομο αξίες και ψυχοκοινωνικά δεδομένα και πραγματικότητες ενσωματώνονται στην υποκειμενική του πραγματικότητα και καθορίζουν τη συμπεριφορά και τα συναισθήματά του. Τελικά εσωτερικευμένες αξίες έχουν τη δύναμη να αναστείλουν για το άτομο, λειτουργώντας απαγορευτικά, ακόμη και την ικανοποίηση θεμελιακών βιολογικών του αναγκών καθορίζοντας και αυτές ακόμα τις έννοιες ευτυχίας και δυστυχίας!

Η σύγκρουση μεταξύ δύο ή περισσότερων επιθυμιών ενός ατόμου συμβαίνει, ευνόητα, όταν αυτές οι επιθυμίες είναι ασυμβίβαστες. Συγκεκριμένα, όταν η συμπεριφορά που απαιτεί η ικανοποίηση της μιας αποβαίνει απαγορευτική για την ικανοποίηση της άλλης βλέπουμε το άτομο να παραμένει ψυχολογικά προβληματισμένο καθώς η διαμόρφωση και η εκδήλωση συμπεριφοράς για την ικανοποίηση μιας ανάγκης αφήνει, υποχρεωτικά, ανεκπλήρωτη την άλλη.

Ας πάρουμε για παράδειγμα κάποιον γνωστό σας, ή δείτε εσείς τον ίδιο σας τον εαυτό που τον χαρακτηρίζετε ίσως ως άτομο με αυτοπεποίθηση, σιγουριά, αποφασιστικότητα και ψυχό-συναισθηματική επάρκεια. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι αυτό το γνωστό σας άτομο ή εσείς διακατέχεται ταυτόχρονα από μία έντονη ανάγκη για ασφάλεια και μια ακατανίκητη ανάγκη και επιθυμία να τον αγαπούν και να τον περιποιούνται (βιωματικά κατάλοιπα της συμπεριφοράς που έδειχνε η μητέρα του απέναντί του.) Κάθε βήμα ενός τέτοιου ατόμου για ανεξαρτησία στην αντιμετώπιση της ζωής το γεμίζει με άγχος καθώς η ταυτόχρονη υποκειμενική του ανάγκη για σιγουριά, ασφάλεια και προστασία μοιάζει να είναι ασυμβίβαστη με την πορεία και τα συναισθηματικά συνεπακόλουθα που χαρακτηρίζουν την ανεξαρτησία.

Από την άλλη πλευρά αν το άτομο αυτό ενδώσει στην ανάγκη για προστασία, σιγουριά και ασφάλεια, τότε αδυνατεί να προχωρήσει στο δρόμο της ανεξαρτησίας πληγώνοντας έτσι την υποκειμενική αξιολόγηση του εαυτού του ως άτομο με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα!

Στο ξεκίνημα της ζωής τα παιδιά που δεν έχουν ακόμη εσωτερικεύσει τους κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης βρίσκονται συχνά αντιμέτωπα με τη σύγκρουση ενδογενών επιθυμιών τους και εξωγενών πιέσεων που εκλαμβάνονται ως απαγορεύσεις. Με το πέρασμα του χρόνου και την επίδραση της κοινωνικοποίησης, τα μεγαλύτερα παιδιά, και αργότερα τα ώριμα άτομα μαθαίνουν να συμβιβάζουν τις υποκειμενικές, ενδογενείς ανάγκες με τις αντικειμενικές, εξωγενείς πιέσεις αποφεύγοντας το συναίσθημα της σύγκρουσης. Παραμένει, όμως, σχεδόν πάντα μέσα μας μια αίσθηση απογοήτευσης έστω και εάν με τον συμβιβασμό αποφεύγουμε ακόμη πιο έντονα συναισθήματα που θα δημιουργούσε και η αρχική σύγκρουση αλλά και η παρατεταμένη αποφυγή επίλυσής της.

Η σύγκρουση που δημιουργείται ανάμεσα σε δύο εξωγενείς πιέσεις ή απαιτήσεις του περιβάλλοντος είναι περισσότερο συμβολική αλλά το ίδιο οδυνηρή για κάθε άτομο που την βιώνει. Η τελική επιλογή που θα κάνετε είναι, φυσικά, θέμα αξιολόγησης δικιάς σας αλλά δεν θα δημιουργήσει, τις περισσότερες φορές στα περισσότερα άτομα έντονα αρνητικά συναισθήματα.

Τύποι συγκρούσεων

Ας δούμε αναλυτικότερα τους τρείς θεμελιακούς τύπους συγκρούσεων που σχεδόν καθημερινά αντιμετωπίζουμε άνδρες, γυναίκες, και παιδιά.

Στην περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ δύο θετικών επιθυμιών «Έλξη-Έλξη» το άτομο αντιμετωπίζει το δίλημμα της ικανοποίησης της μιας με παράλληλη είσπραξη απογοήτευσης που προέρχεται από την μη πλήρωση της άλλης. Καθημερινά παραδείγματα αυτού του τύπου σύγκρουσης αποτελούν η απλή επιλογή μεταξύ δυο φαγητών ή γλυκών ή φρούτων, η παρακολούθηση μιας από δύο καλές κινηματογραφικές ταινίες ή η επιλογή ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα σήριαλ ταυτόχρονης προβολής στην τηλεόραση. Στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας μπορούμε να μαγνητοσκοπήσουμε ένα σήριαλ την ώρα που παρακολουθούμε το άλλο, αλλά καθώς ο χρόνος μας λείπει το ερώτημα είναι πότε θα δούμε το…μαγνητοσκοπημένο;

Η δεύτερη σύγκρουση αφορά την ιδιόμορφη κατάσταση όπου καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο αρνητικές επιθυμίες ή πιέσεις «απώθηση-απώθηση» και έχει συνοψισθεί με επιτυχία στο λαϊκό μας εκείνο απόφθεγμα που διατείνεται «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα...» Οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν περιγράψει αυτήν την περίπτωση με τη φράση «το μη χείρον βέλτιστο...»Η πιο ρεαλιστικά όποια επιλογή και αν κάνουμε δεν πρόκειται να...χαρούμε.

Ο τρίτος τύπος αφορά την επιλογή ανάμεσα σε μια θετική και μια αρνητική επιθυμία ή πίεση και είναι γνωστός ως «έλξη-απώθηση» αλλά προσοχή τα πράγματα ΔΕΝ είναι τόσο απλά όσο φαίνονται καθώς ο τύπος αυτός δεν αναφέρεται στην περίπτωση όπου διαλέγουμε το επιθυμητό και τελειώνουμε αλλά στην περίπλοκη κατάσταση όπου το θετικό ενέχει ταυτόχρονα θετικά και αρνητικά στοιχεία.

Για να γίνει κατανοητός αυτός ο τύπος σύγκρουσης ας δούμε ένα επαρκώς περιγραφικό παράδειγμα που αφορά στο αιώνιο «δίλημμα» τλης σύναψης ενός γάμου. Συχνά ο γάμος γίνεται αφορμή σοβαρής σύγκρουσης για κάθε νέο άτομο καθώς μαζί με τη σιγουριά, την αμοιβαία αγάπη και την προσωπική ολοκλήρωση έχει και στοιχεία απώλειας της προσωπικής ελευθερίας, όπως και δημιουργία και ανάληψη αμοιβαίων ευθυνών και περιορισμών.



Αλλά και η περίπτωση ενός ρομαντικού ραντεβού που επιθυμεί κάθε νέος και κάθε νέα, γίνεται αιτία σύγκρουσης για τα «ντροπαλά» τα συνεσταλμένα άτομα που τα διακρίνει και κοινωνική αδεξιότητα και έτσι αντιμετωπίζουν την τόσο επιθυμητή συνάντηση με έντονα στοιχεία άγχους και φοβικές αντιδράσεις...

Είναι αλήθεια ότι οι συγκρούσεις επιθυμιών και πιέσεων αποτελούν ένα αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της βιολογικής μας φύσης αλλά ταυτόχρονα και αποτέλεσμα της κοινωνικής μας συμβίωσης στο οργανωμένο σύνολο που είναι η κοινωνία. Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ώριμης προσωπικότητας είναι και η ικανότητα για επιτυχημένη αποφυγή των συγκρούσεων που καθημερινά αντιμετωπίζουμε όλοι (που όμως καταδικάζουν μερικά άτομα σε νευρωτική αδράνεια και ψυχό-συναισθηματική τελμάτωση) ή ακόμη για ανώδυνη επίλυση των διαφόρων συγκρούσεων που από τα δεδομένα της αντικειμενικής πραγματικότητας είναι...αναπόφευκτες...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Ο Μίκης Θεοδωράκης, ανήκει πια στην Ιστορία. Η υποκρισία, όμως και η «πτωματεμπορία» που συνόδευσε το θάνατό του, είναι εδώ και, όπως φαίνεται, θα παραμείνει. Κάποια στιγμή, είναι ανάγκη να ειπωθούν μερικά πράγματα με το όνομά τους.

Για το καλλιτεχνικό «μέγεθος» του Μίκη, έχει αποφανθεί τελεσίδικα η ίδια η ζωή. Αλλά αυτό δε συνέβη τώρα, έχει συμβεί εδώ και δεκαετίες. Δεκαετίες, στις οποίες δε βλέπαμε ούτε με τα κιάλια το σημερινό «αριστεροδέξιο πανηγυράκι πένθους» για τον άνθρωπο που υπέγραψε με τη μουσική του τη νεότερη Ιστορία αυτής της χώρας. Κι ο Μίκης αυτό το ήξερε. Δεν ήταν αυτή η αναγνώριση, την οποία επιζητούσε. Αυτό που επιζητούσε κυρίως (γιατί είναι αλήθεια ότι το επιζητούσε και δεν είναι προσβλητικό να αναφέρει κανείς την αλήθεια) ήταν η αναγνώριση του «εθνικής εμβέλειας» ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ του ρόλου, ακόμα και ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από τον καλλιτεχνικό. Και η «πολιτική διαθήκη» του, στην οποία «κληροδότησε» στην ηγεσία του ΚΚΕ τα «πολιτικά δικαιώματα χρήσης» του ονόματος και της διαδρομής του, με αυτό το σκεπτικό συντάχθηκε και, όπως φαίνεται, υπηρέτησε μάλλον εύστοχα αυτή του την επιδίωξη.

Στη μακρά διαδρομή των χρόνων, η σχέση του Μίκη με την ηγεσία του (ρεβιζιονιστικού) ΚΚΕ πέρασε από αρκετές ανακατατάξεις. Στη δεκαετία του ’60, ως επικεφαλής των Λαμπράκηδων, έδωσε σκληρή μάχη για την ήττα της αριστερής αμφισβήτησης της δεξιάς, ηττοπαθούς γραμμής των Χρουστσιωφικών-Κολλιγιαννικών αναθεωρητών και της μεταζαχαριαδικής ΕΔΑ. Ήταν η περίοδος που σφυρηλατήθηκαν οι – σταθερά καλές για όλο το υπόλοιπο διάστημα – σχέσεις του Μίκη με την ηγεσία του ΚΚΣΕ. Η τελευταία, στο πρόσωπο του Μίκη έβλεπε ένα πολύτιμο «asset»: το καλλιτεχνικό κύρος του, οι αγωνιστικές περγαμηνές του, η διεθνής αναγνώρισή του ήταν σημαντικά «όπλα» για την απομόνωση κάθε μαρξιστικής-λενινιστικής φωνής που έδινε τη μάχη ενάντια στην προδοσία της Τασκένδης και της 6ης Ολομέλειας, την πραξικοπηματική, αντικαταστατική και άνανδρη καθαίρεση της ηγεσίας του επαναστατικού ΚΚΕ και τη μετατροπή του σε κόμμα-φερέφωνο του χρουστσιωφικού ρεβιζιονισμού. Από την άλλη μεριά, ο ίδιος ο Μίκης – για τον οποίο μπορεί κανείς βάσιμα να πει ότι η σεμνότητα και η μετριοφροσύνη δεν περιλαμβάνονταν στα πολλά προτερήματά του – παρά την, σε προσωπικό επίπεδο, αναγνώρισή του προς το πρόσωπο του Ζαχαριάδη (είναι χαρακτηριστικό ότι ο ΝΖ ήταν ο ΜΟΝΟΣ από ολόκληρη την ηγεσία του ΚΚΕ τόσο πριν, όσο και μετά την 6η Ολομέλεια για τον οποίο ο Μίκης εκφραζόταν εγκωμιαστικά σε προσωπικό επίπεδο, παραδεχόμενος ότι ήταν ανώτερος από αυτόν τον ίδιο σε πολιτικές ικανότητες, ακτινοβολία, εμβέλεια κλπ.), επένδυσε στη σχέση αυτή, οπωσδήποτε και με όρους προσωπικής φιλοδοξίας την οποία, για να είμαστε ειλικρινείς, ουδέποτε έκρυψε.

Από την άποψη αυτή, η τελευταία επιστολή του Μίκη προς τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, η οποία έτυχε μεγάλης δημοσιότητας και εγκωμιαστικών, έως διθυραμβικών σχολίων στην Αριστερά, εμπεριείχε καταρχήν ένα βασικό στοιχείο πολιτικής συνέπειας: πέρα από το ότι η μουσική του εξέφρασε τους αγώνες συνολικά της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος μιας ολόκληρης περιόδου, από καθαρά πολιτική άποψη, τι άλλο ήταν ο Μίκης παρά το πιο «λαμπρό» ίσως «όνομα» που ανέδειξε ο ρεβιζιονιστικός πολιτικός χώρος στην Ελλάδα; Κι αντίστροφα, ποιος άλλος χώρος θα ήταν καταλληλότερος για την «υπεράσπιση» της υστεροφημίας του, ενάντια στη λήθη του χρόνου; Μπορεί να ακούγεται «ψυχρό» και κυνικό, όμως ο Μίκης – πέραν του αναπόφευκτου συναισθηματισμού που φέρνει η συνειδητοποίηση ότι πλησιάζει κανείς προς το βιολογικό του τέλος – προχώρησε στην επιλογή αυτή με πλήρη συνείδηση και πολιτική ενάργεια.

Προφανώς, ο Μίκης γνώριζε ότι η γνωστοποίηση αυτής της επιστολής θα λειτουργήσει ως ένα πολύ μεγάλο «δώρο» προς την ηγεσία του ΚΚΕ, ειδικά σε μια περίοδο που, ως αποτέλεσμα και των αδιεξόδων της ρεβιζιονιστικής γραμμής της, η επιρροή της στο λαό και τους εργαζόμενους βρισκόταν και εξακολουθεί να βρίσκεται σε υποχώρηση και σταθεροποιείται σε επίπεδα της δεκαετίας του ’90, χωρίς όμως τη δικαιολογία της πρόσφατης ήττας-διάλυσης της ΕΣΣΔ και της διάσπασης του Κόμματος. Είναι, επίσης, γνωστό και δεδομένο ότι η πραγματική γνώμη του Μίκη για τα περισσότερα στελέχη της ηγεσίας του ΚΚΕ δεν ήταν και η καλύτερη (σε μια συνέντευξη-ποταμό που έδωσε στη δημοσιογράφο της ΕΡΤ Β. Φλέσσα, το 2010, ουσιαστικά περιγράφει πώς αξίωνε από την ηγεσία του ΚΚΕ να τον «προσλάβει» στο ΠΓ(!) προκειμένου να δεχθεί την πρότασή της να αναλάβει την ηγεσία ενός «πανδημοκρατικού μετώπου» (με ΕΔΑ, ΚΚΕες κλπ.) απορώντας πως τα συγκεκριμένα στελέχη του τότε ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ μπόρεσαν να αρνηθούν την εξωφρενική, ομολογουμένως, αξίωσή του, συγκρίνοντας τον ίδιο με αυτά, με βάση τη διαδρομή και τις ικανότητές τους).

Για να πούμε την αλήθεια, το «παράπονο» του Μίκη προς την ηγεσία του ΚΚΕ έχει βάση. Χάρη στο διεθνές και εσωτερικό κύρος και τις αγωνιστικές περγαμηνές ανθρώπων όπως ο Μίκης κι ο Γλέζος, μπόρεσε μια χούφτα εγκάθετων της Τασκένδης να επιβάλλουν τη θέληση του Χρουστσιωφικού ΚΚΣΕ στο επαναστατικό ΚΚΕ. Γιατί μπορεί μεν τις αποφάσεις στην 6η και την 7η Ολομέλεια να τις πήραν με τη βία των όπλων και τον ωμό εκβιασμό, αλλά για να μπορέσει η νέα καθοδήγηση να γίνει αποδεκτή από τους χιλιάδες αγωνιστές στους τόπους εξορίας, στις φυλακές, στις παράνομες οργανώσεις, στις νόμιμες δομές κλπ., αυτό μπόρεσε κι έγινε κατορθωτό – πέραν του γενικότερου κύρους της ΕΣΣΔ – και λόγω του ότι μια σειρά στελέχη όπως αυτά που προαναφέραμε (με το Μίκη στην πρώτη γραμμή αυτών) έριξαν το βάρος του κύρους τους υπέρ της «άρσης του ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος» όπως βάφτισαν ξεδιάντροπα οι ρεβιζιονιστές τη νόμιμη καθοδήγηση του επαναστατικού ΚΚΕ. Με την έννοια αυτή, ήταν η νέα καθοδήγηση του ΚΚΕ αυτή που «χρωστούσε» στο Μίκη κι όχι το αντίθετο.

Κι έπειτα, ποιο ακριβώς «παράπτωμα» θα μπορούσε αργότερα η ηγεσία αυτή να «φορτώσει» στο Μίκη, που δεν είχε ήδη διαπράξει και η ίδια; Μήπως τη συνεργασία με τη Δεξιά; Μα δεν ήταν το ΚΚΕ και ο ενιαίος ΣΥΝ που επίσημα συνεργάστηκε με τη ΝΔ στις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα (στη δεύτερη ΚΑΙ με το ΠΑΣΟΚ); Επειδή ο Μίκης συνέχισε στην ίδια ρότα, όταν το ΚΚΕ σταμάτησε – χωρίς ΠΟΤΕ, ακόμα και ΣΗΜΕΡΑ, να κάνει αυτοκριτική (πέρα από κάποια μισόλογα κι αυτά θολά και αλληλοαναιρούμενα) για τις τότε επιλογές του; Ή μήπως μιλάμε για τη στάση και των δυο πλευρών την περίοδο των μνημονίων; Μα τότε, ο Μίκης πήρε τουλάχιστον ξεκάθαρη θέση υπέρ του αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία κι ενάντια στην νέα εθνική υποδούλωση, σε σχέση με την ηγεσία του ΚΚΕ. Κι αν ο πρώτος «τσίμπησε» ως ένα βαθμό στη «φόλα» του ΣΥΡΙΖΑ, το δεύτερο με την «περίεργη» στάση του «αναχωρητισμού» του από τον πολιτικό αγώνα, δεν ήταν εκείνο που έστρωσε το δρόμο στον Τσίπρα να εμφανιστεί στο λαό ως «σωτήρας με άμεση πρόταση διεξόδου»; Ή, τέλος, μήπως μιλάμε για τη στάση του Μίκη στο θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών; Γιατί, αν από τη μια μεριά βάλουμε τη (λαθεμένη) επιλογή του Μίκη να μιλήσει στο συλλαλητήριο του Συντάγματος κι από την άλλη την ουσιαστική άρνηση του ΚΚΕ να διεξάγει αγώνα για την ματαίωση της υπογραφής της, αλλά και την ιταμή αποκήρυξη των ιστορικών θέσεων της ΚΔ και του ίδιου του επαναστατικού ΚΚΕ για το σλαβομακεδονικό ζήτημα, η ζυγαριά των ιστορικών ευθυνών βαραίνει ασυζητητί προς τη δεύτερη πλευρά…

Όμως, από την άλλη μεριά, ο Μίκης ως ευφυές πολιτικό ον γνώριζε επίσης ότι το εναπομείναν ΚΚΕ (μιας και η δεύτερη ρεβιζιονιστική φράξια του πάλαι ποτέ ΚΚΕες έχει πρακτικά διαλυθεί) είναι όντως ο μοναδικός πολιτικός χώρος στον οποίο μπορούσε να απευθυνθεί προκειμένου να διασφαλίσει ακηλίδωτη και ανεξίτηλη την υστεροφημία του. Να μιλήσουμε ωμά και καθαρά. Πού αλλού θα μπορούσε να απευθυνθεί; Στη Δεξιά και δη στην οικογένεια Μητσοτάκη, που τον άφησαν να φτάσει στο τέλος σε συνθήκες ένδειας και απαξίωσης (όπως αναγκάστηκε η κόρη του να καταγγείλει); Στον ακροδεξιό εσμό, που αξιοποίησε το λάθος του Συντάγματος για να επιτεθεί συνολικά στην Αριστερά και το κίνημα; Ο Μίκης δεν είχε καμία αυταπάτη: το μόνο που μπορούσε να περιμένει από το σκυλολόι αυτό ήταν μια αξιοπρεπή και «γκλαμουράτη» κηδεία. Μετά το 3ημερο πένθος, ο Μίκης για την αστική τάξη θα ήταν πλέον άχρηστος και η πολιτική λήθη και μετατροπή του σε ένα «άχρωμο μουσικό εικόνισμα» πλάι σε τόσα άλλα στο χώρο της τέχνης και της μουσικής, προδιαγεγραμμένη.

Αλλά μήπως είχε την επιλογή να μην στείλει καμία επιστολή; Να φύγει δηλαδή από το ζωή με τη ρετσινιά του «διαφιλονικούμενου» από τη Δεξιά, του «εθνικοπατριώτη» που στα στερνά «τα γύρισε»; Μα, τότε, σε λίγα χρόνια και με τη φόρα που’χει η πάρει η νεοταξίτικη ιδεολογική επέλαση στην Αριστερά, το όνομα του Μίκη θα κοσμούσε μάλλον τις σελίδες της πολεμικής προς το «προδοτικό εθνικοπατριωτικό παρελθόν της ΕΑΜικής Αριστεράς» παρά τις σελίδες της απότισης τιμής σε έναν λαϊκό αγωνιστή και, μάλιστα, του μεγέθους που ο ίδιος ο Μίκης απέδιδε στον εαυτό του (το τονίζω αυτό γιατί εδώ συζητάμε για την ερμηνεία της στάσης του κι όχι τη δική μας αποτίμηση)! Για να γίνει κατανοητό τι «τύχη» περίμενε την υστεροφημία του Μίκη αν δεν έστελνε την επιστολή που έστειλε στον Δ. Κουτσούμπα, αρκεί να πούμε ότι οι διθύραμβοι για την αποστολή της από πλευράς ατόμων και συλλογικοτήτων της πέραν του ΚΚΕ Αριστεράς, σε όχι λίγες περιπτώσεις ξεπέρασαν σε όγκο και παλμό τους διθύραμβους από πλευράς του ίδιου του ΚΚΕ(!!!), με το «σκεπτικό» ότι ο Μίκης, έστω στο τέλος, «πήρε θέση», «δεν χάρισε τον εαυτό του στην ακροδεξιά», «επέλεξε να είναι ένας από εμάς» κλπ. κλπ. Είναι κατανοητό στον οποιονδήποτε έχει στοιχειώδη πολιτική νοημοσύνη, το πόσο εύκολα το παραπάνω σκεπτικό μπορούσε να είναι κατά 180 μοίρες αντίστροφο, αν η επιστολή αυτή δεν είχε αποσταλεί. Κι ο Μίκης, ο συγκεκριμένος άνθρωπος, με τη συγκεκριμένη διαδρομή, ψυχοσύνθεση, αντίληψη για τον εαυτό του και τους γύρω του κλπ. ήταν, απλά, ΑΔΥΝΑΤΟ να επιτρέψει κάτι τέτοιο να συμβεί…

Στο τέλος, βέβαια, της ημέρας το ερώτημα παραμένει: ποια είναι η αποτίμηση του Μίκη όχι ως καλλιτεχνικού μεγέθους (αυτό είναι δεδομένο και τεράστιο χωρίς συζήτηση), αλλά ως πολιτικού υποκειμένου; Πέρα από υποκειμενικά, ανθρώπινα χαρακτηριστικά, προτερήματα και αδυναμίες (κι από τέτοιες όχι μόνο ο Μίκης, αλλά όλοι μας έχουμε ουκ ολίγες), στο πρόσωπο του Μίκη Θεοδωράκη αποτυπώθηκε με ανάγλυφο και δραματικό συνάμα, τρόπο το Φως και η Τραγωδία της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος στη χώρα μας. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του Μίκη, είναι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ της μετά το τραγικό ’56 Αριστεράς στην Ελλάδα, είναι απλά ΑΔΥΝΑΤΟ να ξεκοπεί από αυτήν. Η καλύτερη, λοιπόν, αποτίμηση της προσφοράς, τέτοιας ή αλλιώτικης, του Μίκη Θεοδωράκη, είναι η μελέτη και αποτίμηση της πορείας αυτής της Αριστεράς στη χώρα μας. Δύσκολο έργο, ειδικά στο βαθμό που τα σημερινά πολιτικά υποκείμενα της Αριστεράς είναι τα ίδια μέρος του προβλήματος, προϊόντα της κρίσης και της διάλυσής της.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτό που σήμερα μπορεί να ειπωθεί, είναι τούτο: ο Μίκης έγινε μεγάλος, πέρα από τις ατομικές του ικανότητες, γιατί βρέθηκε μέχρι κάποια στιγμή να πολεμά και να δημιουργεί μέσα σε ένα πραγματικό λαϊκό κίνημα. Ένα κίνημα που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν έγραφε ανακοινώσεις, καλώντας το λαό να «βγάλει συμπεράσματα» και μετά να «ψηφίσει στην κάλπη το γαρύφαλο», αλλά έβγαζε τα συμπεράσματα στη μάχη, με το όπλο στο χέρι, «πολεμώντας και τραγουδώντας». Στην πορεία του αυτή, ασφαλώς και έκανε λάθη, σε κάποιες στιγμές έπεσε ακόμα και θύμα προδοσίας. Όμως, ένα κίνημα που μάχεται, θα βρει την έκφρασή του και σε μια ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ. Αυτή η τέχνη βγαίνει, μαζί με όλες τις αντιφάσεις της μέσα από το έργο του Μίκη, για τη ακρίβεια εκείνο το τμήμα του που εξέφρασε τον απόηχο, «φιλτραρισμένο» έστω μέσα από τα ρεβιζιονιστικά γυαλιά, της ύπαρξης του επαναστατικού ΚΚΕ («114», ΕΔΑ, χούντα, πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια) και γι’αυτό έφερε τον ίδιο το Μίκη σε κάθε λαϊκό σπίτι με το μικρό του όνομα. Αυτό το δίδαγμα ας κρατήσουμε για το μέλλον. Οι επόμενοι «Μίκηδες» θα γεννηθούν μέσα από τα επόμενα «ΕΑΜ». Αν τα επόμενα «ΕΑΜ» δεν επαναλάβουν τα λάθη τους, οι νέοι «Μίκηδες» πιθανότατα θα αποφύγουν τις αντιφάσεις των παλαιών. Άλλος δρόμος, δεν υπήρξε ποτέ, ούτε θα υπάρξει…




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Valérie Bugault / Reseau International / 31-8-21

Η αρθρογράφος είναι γνωστή Γαλλίδα νομικός, γεωπολιτική αναλύτρια και συγγραφέας. Τα στη Γαλλία αναφερόμενα αντιγράφονται σχολαστικά, εφαρμόζονται πεισματικά και οδηγούν λογικά στις προβλεπόμενες κατωτέρω συνέπειες. Η ανάγνωσή του, επομένως, διαφωτίζει, προετοιμάζει και προστατεύει και τον εδώ αναγνώστη από ακόμη χειρότερους αιφνιδιασμούς και εκπλήξεις…

Μετάφραση/εισαγωγή: Μ.Στυλιανού

Οικονομική παγκοσμιοποίηση= πραγματικός εμπορικός φονταμενταλισμός, και προέλευση των Παγκοσμίων Πολέμων του χθες και του αύριο

I°) Σύντομη υπενθύμιση της εξέλιξης των ιστορικών δεδομένων από τις Επαναστάσεις του δέκατου όγδοου αιώνα

Από πολιτική άποψη, από τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Κρόμγουελ (1599 – 1658, πρβλ. herodote.net/Lord_protecteur_et_dictateur_de_fait-synthese), η οντότητα που θα γινόταν η Βρετανική Αυτοκρατορία επέκτεινε την επιρροή της στον κόσμο μέσω της ανάπτυξης του συστήματος των κεντρικών τραπεζών, του αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτισμού και του αγγλοσαξωνικού δικαίου (το οποίο περιστρεφόταν μόνο γύρω από το εμπόριο και τις θαλάσσιες οδούς). Θα πρέπει αμέσως να υπομνησθεί ότι αυτός ο «αγγλοσαξωνικός νόμος» είχε χειραφετηθεί από τις αρχές του ηπειρωτικού δικαίου από το 1531 (γέννηση της Αγγλικανικής Εκκλησίας υπό τη βασιλεία του βασιλιά Ερρίκου VIII), μετατρέποντας την αρχική του αποστολή, για την οργάνωση του κοινωνικού βίου, σε «όπλο ελέγχου των πληθυσμών» στα χέρια των ισχυρών.

Ο ΄Ολιβερ Κρόμγουελ ξεκίνησε την αρχή της Κοινοπολιτείας, ένα είδος παγκόσμιας εμπορικής δημοκρατίας συνδεόμενης με το βρετανικό το Στέμμα, χρησιμοποιώντας ως εργαλεία την ανωνυμία, την αδιαφάνεια και το πολιτικό θέατρο (μέσω του λεγόμενου αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτισμού), προκειμένου να προκαλέσει τις ζυμώσεις αυτού που θα εγίνετο (έχει ήδη γίνει!) η καπιταλιστική και άπατρις ηγεμονία του άγγλο-σαξωνικού χρήματο-πιστωτικού συστήματος . Ας επισημάνουμε αμέσως ότι, ως εκ τούτου, επικράτησε το ολλανδό-βρετανικό μοντέλο κεφαλαίου, εις βάρος του μοντέλου συνδιαχείρισης του Ρήνου και του γαλλικού μοντέλου συναπόφασης (συμμετοχής).

Είναι ακριβώς αυτή η πολιτική ισορροπία εξουσίας που δημιούργησε την εμμονή των οικονομικών χειριστών να επιβάλουν ένα νέο αυτοκρατορικό μοντέλο που ονομάζεται «Παγκόσμια Κυβέρνηση», προκειμένου να συρρικνωθεί δραστικά η ανθρωπότητα και να υποδουλωθούν οι λίγοι επιζώντες. Αυτή η δουλεία θα λάβει τη μορφή της συγχώνευσης βιολογικών και ψηφιακών ταυτοτήτων, δηλαδή του ελέγχου των πιο ασήμαντων πράξεων και σκέψεων των ανθρώπων, καθεστώς που δεν έχει τίποτα κοινό με όλες τις τυραννίες που έχουμε γνωρίσει στην ιστορία.

Πρόκειται πράγματι εδώ για το τέλος της ανθρωπότητας, δεδομένου ότι ο Άνθρωπος ήταν πάντα σε θέση να διατηρήσει, εξ ορισμού και ανεξάρτητα από την κοινωνική του θέση, την αυτονομία της σκέψης του καθώς και την ελευθερία της κρίσης του και της συνείδησής του. Αφού η επιδίωξη είναι να αφαιρεθεί από την ανθρωπότητα αυτό που είναι το πρωταρχικό της χαρακτηριστικό.

Από γεωπολιτική άποψη, θα προχωρήσω γρήγορα σε όλα τα ενδιάμεσα στάδια που ακολούθησαν οι αγγλοσαξωνικοί οικονομικοί σχεδιαστές στη μακρά πορεία τους προς την παγκόσμια ηγεμονία· Αυτά τα στάδια, αρκετά αποφασιστικά, συνίσταντο στην επιβολή μιας παγκόσμιας διαλεκτικής του καπιταλισμού / κομμουνισμού όταν ήταν στην αφετηρία αυτών των δύο ιδεολογιών και οι όροι αυτοί επενδύθηκαν με την έννοια που -τα υπό τον έλεγχό τους- κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ανέλαβαν να επιβάλουν στο συλλογικό ασυνείδητο. Για την αποσαφήνιση του ζητήματος, πρέπει να διευκρινιστούν δύο πράγματα:
Με τον «καπιταλισμό» εννοούμε το ολλανδό-βρετανικό μοντέλο, μια πραγματική πολιτική, νομική και οικονομική απάτη·
Ως «κομμουνισμός» παρουσιάζεται ένα μοντέλο στο οποίο οι άνθρωποι εμποδίζονται να παράγουν, να ζουν ελεύθερα και στο οποίο ο πλούτος μονοπωλείται από μια μικρή ομάδα εκτελεστικών οργάνων/ γραφειοκρατών, που είναι τόσο άχρηστοι όσο και επιβλαβείς από την άποψη της κοινωνικής ανάπτυξης.

Χωρίς αυτή την κυριαρχία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, όσο ύπουλη κι αν ήταν, θα ήταν δυνατό να εξετάσουμε άλλα μοντέλα ανάπτυξης. Ή μάλλον θα μπορούσαμε τότε να έχουμε επεξεργαστεί ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης, ευνοϊκό τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, ενώ το βρετανικό μοντέλο μας οδήγησε άμεσα και χωρίς δυνατότητα διαφυγής σε ένα οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο.

Ειδικότερα, θα μπορούσαμε να είχαμε αναπτύξει, σύμφωνα με το πρότυπο του κοινωνικού δόγματος της Εκκλησίας του δέκατου ένατου αιώνα, ένα σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης στο οποίο η μονοπώληση γίνεται αδύνατη και στο οποίο η εργατική δύναμη, τόσο υλική όσο και άυλη, κατέχει κοινωνικό καθεστώς ισοδύναμο με τη συνεισφορά του κεφαλαίου.

Είναι ακριβώς αυτό το μοντέλο που προτείνω να ακολουθήσουμε ξανά με την ευκαιρία της μεταρρύθμισης των θεσμών(valeriebugault.fr/reforme-des-institutions):Πρόκειται για την επιστροφή στο σημείο που ξεδρομίσαμε, στο «Μονόδρομος το Εμπόριο», που υποφέραμε με οδύνες από την εποχή του δέκατου όγδοου αιώνα, προκειμένου να ξαναπιάσουμε την πορεία του ευρωπαϊκού πολιτισμού, από τον οποίο έχουμε για πάρα πολύ καιρό ξεστρατίσει, σε ένα μονοπάτι στρωμένο με Δικαιοσύνη, Αλήθεια και αναζήτηση ισορροπίας.

Πέρα από τη Δυτική Ευρώπη, την πραγματική οπίσθια βάση κυριαρχίας της βρετανικής χρηματοπιστωτικής μηχανής και άλλων κυριαρχουμένων ηπείρων, το αδιανόητο συνέβη στην ασιατική πλευρά. Από τότε που ο Σι Τζινπίνγκ ανέλαβε την εξουσία στην Κίνα, οι απάτριδες οικονομικοί αξιωματούχοι της Βρετανικής Αυτοκρατορίας έχουν αρχίσει να κατανοούν ότι βρίσκονται στη διαδικασία να χάσουν την οικονομική, ηθική και εμπορική επιρροή τους στην Κίνα.

Αυτοί οι υποστηρικτές της παγκόσμιας ηγεμονίας ήταν επομένως προετοιμασμένοι, από εκείνη την εποχή, να πολεμήσουν εκείνους που εργάζονται για την αναβίωση της ευρασιατικής ηπειρωτικής αυτοκρατορίας. Ως εκ τούτου, το ΝΑΤΟ έχει κηρύξει την Κίνα την κύρια απειλή.

II°) Η κατάσταση της Γαλλίας τον Αύγουστο του 2021

Όπως έχω ήδη εξηγήσει επανειλημμένα, αποδεικνύεται ότι, από τις 16 Μαρτίου 2020, οι γαλλικοί θεσμοί έχουν τεθεί σε εκκρεμότητα από τον Μακρόν, ως αρχηγό του κράτους, αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων και εκπρόσωπο της γαλλικής εκτελεστικής εξουσίας.

Ως αποτέλεσμα, τα επίσημα θεσμικά μας όργανα, αυτά που είναι συμβαλλόμενα μέρη των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, του ΝΑΤΟ, του ΠΟΥ, του ΠΟΕ... είναι de jure και de facto σε παύση λειτουργίας.· Βρισκόμαστε σε ένα θεσμικό νομικό κενό στο οποίο οι κυρίαρχες λειτουργίες αιχμαλωτίζονται από παράνομα όργανα. Επίσημα η χώρα μας έχει εξαφανιστεί από τα ραντάρ του Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου, οι κυρίαρχες λειτουργίες του κράτους εκτρέπονται από την αποστολή τους για να τεθούν στην υπηρεσία ενός σκοτεινού Συμβουλίου Υγειονομικής Άμυνας που δεν έχει ούτε ικανοποιητική νομική βάση ούτε πολιτική νομιμότητα. Είμαστε μάρτυρες μιας πειρατείας του κράτους, μιας κατάχρησης του Δημόσιου Διεθνούς Δικαίου!

Αυτή η αεροπειρατεία των θεσμικών οργάνων, που έγινε εκ των έσω, από την εξουσία που υπήρχε, ήταν δυνατή μόνο επειδή τα γαλλικά θεσμικά όργανα δεν λειτουργούσαν πλέον πριν από την αναστολή τους. Έτσι, όλο το πολιτικό θέατρο που καθιέρωσε ο αποκαλούμενος αντιπροσωπευτικός «κοινοβουλευτισμός» εμφανίζεται τώρα στα μάτια όλων για αυτό που πραγματικά ήταν πάντα: μια πολιτική απάτη…

Α°) Ως εκ τούτου, το ερώτημα που τίθεται είναι: Τι θα συμβεί στο γαλλικό κράτος;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι δυαδική: είτε η Γαλλία εξελίσσεται στο μοντέλο που ξεκίνησε τον δέκατο όγδοο αιώνα και εξαφανίζεται οριστικά ως αυτόνομη οντότητα, ενώ οι Γάλλοι περιορίζονται στη δουλεία. Είτε οι Γάλλοι είναι ικανοί, όπως έχουν ήδη κάνει στην ιστορία τους, για μια συγκλονιστική έκρηξη και καταφέρνουν, συλλογικά, να επιβάλουν μια θεσμική εκτροπή προς την οδό της πολιτιστικής τους εξέλιξης στο χιλιετές πρότυπό της.

Η απάντηση μπορεί να είναι δυαδική μόνο επειδή οι δύο προσανατολισμοί, ριζικά αντίθετοι μεταξύ τους, αποτελούν μέρος μιας ανατροπής ή όχι στη διακυβευόμενη σχέση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων . Η ανατροπή, εάν πραγματοποιηθεί, δεν μπορεί παρά να είναι πλήρης, επειδή οι κάτοχοι της οικονομικής ηγεμονίας δεν θα είναι σε θέση να μοιραστούν μιαν εξουσία που ασκούν πλήρως εδώ και περίπου 250 χρόνια.

Β°) Οι γεωπολιτικές συνέπειες της απάντησης που θα δοθεί στο ζήτημα του θεσμικού μέλλοντος της Γαλλίας

Σε περίπτωση νίκης των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης στον θεσμικό αγώνα, θα γίνουμε μάρτυρες μιας αναζωογόνησης των ευρωπαϊκών ομοσπονδιακών οργάνων· γνωρίζουμε ήδη το EuroGendfor (Ευρωπαϊκή Χωροφυλακή) αλλά θα δούμε και την γέννηση της Ευρωπαϊκής (στρατιωτικής) Δύναμης. Αυτές οι δύο «ευρωπαϊκές» δυνάμεις, οι οποίες θα παραμείνουν προσαρτημένες, από μακριά, στο ΝΑΤΟ μέσω των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, θα είναι και είναι ήδη η απροσδόκητη ευκαιρία για τις δυνάμεις να νομιμοποιήσουν και να ανακυκλώσουν τους μισθοφόρους του Stay Behind (Cf. Daniele Ganser «Οι μυστικοί στρατοί του ΝΑΤΟ»), οι οποίοι υπάρχουν μυστικοί, παντού στην Ευρώπη, και οι οποίοι είναι υπόλογοι μόνο στον πραγματικό τους εργοδότη, δηλαδή στις οικονομικές δυνάμεις που έχουν αναλάβει τον έλεγχο της Δύσης. Το νομικό καθεστώς αυτών των δυνάμεων όσον αφορά την ευθύνη δεν θα αλλάξει, καθώς θα συνεχίσουν να λογοδοτούν μόνο στην Χρηματοπιστωτική εξουσία, η οποία ελέγχει εκ των πραγμάτων και «κατά νόμο» τις ευρωπαϊκές αρχές.

Σε αυτό προστίθεται το εξαιρετικά επικίνδυνο φάσμα της συγχώνευσης αυτής της ενισχυμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης με το διαθαλάσσιο κρατικό σύνολο..

Με λίγη εκ των υστέρων εξέταση, είναι εύκολο να θεωρηθεί ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται επειδή πληρούνται για άλλη μια φορά οι προϋποθέσεις που γέννησαν το Τρίτο Ράιχ: Η παντοδυναμία της χρηματοπιστωτικής εξουσίας (η οποία μέσω της δημιουργίας της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών είχε χρηματοδοτήσει τις προετοιμασίες του Χίτλερ και την πολεμική οικονομία) θα καταφέρει έτσι να δημιουργήσει ένα Τέταρτο Ράιχ, οπίσθια βάση του μελλοντικού πολέμου τους κατά του μπλοκ Κίνας-Ρωσίας, δηλαδή κατά της ευρασιατικής ηπείρου ως αναγεννημένης χερσαίας πολιτικής δύναμης (η οποία, ως εκ τούτου, θα είναι σε θέση να αντιταχθεί στον απόλυτο έλεγχο, από τις παγκοσμιοκρατικές δυνάμεις, των θαλάσσιων εμπορικών οδών).

III°) Μερικές ερωτήσεις προς προβληματισμό, που επισύρουν την προσοχή σας σε διάφορα φαινόμενα.

Α°) Μετασχηματισμός του κράτους...

Το πρώτο φαινόμενο είναι το εξής: Γιατί οι ίδιοι οι ηγέτες του κράτους, με δική τους πρωτοβουλία, έθεσαν τέρμα στη νομική ύπαρξη του εν λόγω κράτους; Γιατί, επί τέλους, το κράτος μπορεί να αμφισβητηθεί, αλλά τότε πρόκειται για μιαν αμφισβήτηση που δεν μπορεί να προέρθει από τους κυβερνώντες. Ωστόσο, γίναμε μάρτυρες της άρνησης του κράτους από τους ίδιους τους ανθρώπους που το διοικούν, χωρίς οι τελευταίοι να ενοχλούνται κατά οιονδήποτε τρόπο από ανύπαρκτους αντιπάλους της εξουσίας. Αυτοί οι ηγέτες, λοιπόν, είχαν έναν καλό λόγο, αν και ανομολόγητο, να θέσουν τέλος σε αυτό το κράτος... Τι καλύτερο λόγο μπορούμε να φανταστούμε από τη μετατροπή της νομικής δομής σε διαφορετική δομή, διαφορετικής φύσης;

Σε αυτή την περίπτωση, σας καλώ να θυμηθείτε τον απροκάλυπτο και ανενδοίαστο τροπισμό του Μακρόν για τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, καθώς και την ομολογημένη και ανεπιφύλακτη επιθυμία του να μοιραστεί την πυρηνική μας δύναμη με τη Γερμανία (μια χώρα υπό τον ζυγό των ίδιων κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων με τη Γαλλία!). Πρέπει επίσης να υπενθυμίσουμε την πρόσφατη υπογραφή της Συνθήκης του Άαχεν «για την συνεργασία και την γαλλο-γερμανική ενσωμάτωση» που δημιουργεί την πρώτη ευρωπαϊκή περιφέρεια.

diplomatie.gouv.fr/traite-d-aix-la-chapelle-sur-la-cooperation-et-l-integration-franco-allemandes ;

• touteleurope.eu/qu-est-ce-que-le-traite-d-aix-la-chapelle,

Αλλά τι θα μπορούσε να είναι απλούστερο από το να μεταταγεί το γαλλικό κράτος -το οποίο de facto και de jure δεν υπάρχει πλέον (δεδομένου ότι η ομάδα που κυβερνά έχει προηγουμένως εξασφαλίσει την εξαφάνισή του)- σε αυτή την ομοσπονδιακή εθνική υπερκατασκευή που ελέγχεται από τις οικονομικές δυνάμεις;

Β°) ... Μέσω της εφαρμογής της στρατηγικής της έντασης από τον εκτελεστικό κλάδο

Θα ήθελα επίσης να αναλογιστείτε το επαναλαμβανόμενο φαινόμενο (τόσο επαναλαμβανόμενο που μπορούμε τώρα να θεωρήσουμε ότι είναι πλέον ο μόνιμος τρόπος διοίκησης των πληθυσμών), σύμφωνα με τον οποίο ο πρόεδρος (αυτός που υπηρετεί ως πρόεδρος) δηλώνει κατηγορηματικά και δημόσια ότι δεν θα ενεργήσει ποτέ εναντίον των συμφερόντων των Γάλλων - για παράδειγμα ότι δεν θα επιβάλει ποτέ τη γενικευμένη χρήση της μάσκας ή ότι δεν θα κάνει ποτέ υποχρεωτική την πειραματική ένεση – προτού η κυβέρνησή του υπαναχωρήσει, λίγες εβδομάδες αργότερα, από αυτή την προεδρική διαβεβαίωση, και επιβάλλει κατηγορίες και ποινές αδιανόητες υπό καθεστώς Δικαίου.

Παρεμπιπτόντως, επιμένω ότι όλοι πρέπει να ανησυχούμε όταν ο Πρόεδρος διακηρύσσει δημοσίως ότι δεν θα βλάψει τα συμφέροντά μας! Ένας τέτοιος ισχυρισμός θα πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από πλεονασματικό, αφού διακηρύσσει το αυτονόητο στοιχείο του λειτουργήματος, οπότε περιττό να κραυγάζεται ως υπόσχεση . Αυτή η στάση είναι από μόνη της πολύ προβληματική και θα πρέπει να μας προκαλεί να αμφισβητήσουμε τους στόχους της...

Ο τελευταίος εκφοβισμός, με τη μορφή πραγματικής πρόκλησης, που έγινε στους Γάλλους αφορά την αστυνομία.

Η κυβερνώσα ομάδα είχε αρχικά διαβεβαιώσει ότι η αστυνομία δεν πρόκειται να υποβληθεί σε αναγκαστική αποδοχή του πειραματικού εμβολίου..

Ωστόσο, στις 24 Αυγούστου, ο Darmanin, ο οποίος υπηρετεί ως Υπουργός Εσωτερικών, ήρθε να επιβεβαιώσει ότι εάν το ποσοστό εθελοντικού εμβολιασμού δεν αυξηθεί σημαντικά μεταξύ των αστυνομικών δυνάμεων, θα αναγκαστούν να τον καταστήσουν υποχρεωτικό..

Υπενθυμίζουμε ότι η χωροφυλακή είχε τιμωρηθεί προ της αστυνομίας για τον περιορισμένο εμβολιασμό, καθώς μάθαμε στις 19 Αυγούστου ότι οι χωροφύλακες πρέπει να έχουν εμβολιασθεί πριν από τις 15 Σεπτεμβρίου:

Προηγουμένως, και βάσει του νόμου της 5ης Αυγούστου 2021 (εξαιρετικά αμφισβητήσιμου και ωστόσο επικυρωμένου χωρίς κανένα ενδοιασμό του συνταγματικού συμβουλίου) ήταν η πυροσβεστική που αναγκάστηκε στην υποχρεωτική ένεση:

Τέλος, βλέποντας ότι η στρατηγική της διαίρεσης δεν κατάφερε για να ξεσηκώσει τους Γάλλους εναντίον της αστυνομίας τους και τη χωροφυλακή κατά της αστυνομίας, η εκτελεστική εξουσία αλλάζει τη στρατηγική της για να τιμωρήσει τους πάντες.

Η μέθοδος της κυβέρνησης που χρησιμοποιείται θυμίζει τις τεχνικές που χρησιμοποιεί η CIA για τον έλεγχο του εγκεφάλου (MK Ultra project), που συνίσταται στη δημιουργία ενός κλίματος μόνιμου και γενικευμένου τρόμου (ο φόβος του ιού) για να είναι στη συνέχεια μερικώς επιεικής και τέλος, σε ένα τρίτο και τελευταίο στάδιο, να τιμωρεί σκληρά τα θύματα που στοχεύθηκαν. Η επιδίωξη αυτών των δόλιων ελιγμών είναι να δημιουργήσουν έκπληξη, σύγχυση και ενοχή στους πληθυσμούς, έτσι ώστε να καταστούν ανίκανοι για αντιδράσεις, και οι παρορμήσεις τους για αυτοάμυνα να εξουδετερωθούν οριστικά.

Τέλος, θα πρέπει να προστεθεί για μια εξαντλητική θεώρηση της κατάστασης, ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί και πάλι την κατάδοση ως τρόπο διακυβέρνησης, που θυμίζει τις τεχνικές διαχείρισης του γαλλικού λαού υπό ναζιστική κατοχή(t.me/strategika/271: Είναι πλέον δυνατό να καταγγείλετε ηλεκτρονικά την εταιρεία σας και τον τοπικό έμπορο που δεν θα συμμορφωνόταν με τις εντολές, στο covidesque με ένα απλό κλικ").

Γ°) Ο στόχος που επιδιώκει η εκτελεστική εξουσία

Η κυβέρνηση αυξάνει τις κοινωνικές πιέσεις για να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες επίτευξης εκτεταμένου χάους, που θα διευκολύνει τη μετάβαση στο επόμενο βήμα: Την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σε μια αναγκαστική πορεία... με νομιμοποίηση των μισθοφόρων των μυστικών στρατών του ΝΑΤΟ που ανακυκλώθηκαν στην Ευρωδύναμη και την Eυρωχωροφυλακή (που έχουν ήδη συγκροτηθεί).

Ας μην ξεχνάμε ότι το πρώτο τρίμηνο του 2022, η Γαλλία αναλαμβάνει επίσημα την εκ περιτροπής προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο δεδηλωμένος στόχος είναι να οικοδομήσουμε μια «πιο σταθερή και πιο κυρίαρχη» Ευρώπη Πρέπει να γίνει κατανοητό από αυτό ότι ο στόχος είναι να ενισχυθεί ο ευρωπαϊκός φεντεραλισμός με την εφαρμογή της κοινής φορολογίας των εταιρειών (μακροχρόνιο σχέδιο ΚΕΒΦΕ), της πιθανής ομοσπονδοποίησης των κρατικών χρεών (αν η Γερμανία παίξει το παιχνίδι...) και των ομοσπονδιακών δυνάμεων τάξεως.

Ο ενημερωμένος παρατηρητής δεν μπορεί να ανησυχεί μόνο για αυτή τη μακρά «πορεία», αγαπητή στον Μακρόν, προς το Τέταρτο Ράιχ.

Είναι πράγματι απαραίτητο να θυμόμαστε τη ναζιστική καταγωγή των θεσμών της ομοσπονδιακής Ευρώπης (που γεννήθηκαν από το παραγωγικό μυαλό του νομικού Walter Hallstein, ο οποίος έγινε μάλιστα ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής· (blogs.mediapart.fr/walter-hallstein-etait-un-nazi),

Και ας θυμηθούμε ότι αυτή η Ευρώπη χτίστηκε από και για τις πολυεθνικές: Ξεκίνησε από την Ενωση ΄Ανθρακα και Χάλυβα, συνέχισε με την παντοδυναμία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, το προσωπικό της οποίας δεν εκλέγεται από κανέναν λαό, ενώ κρύβεται πίσω από την μάσκα λαϊκής νομιμότητας που αποτελεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο δεν έχει καμία πρωτοβουλία σε ρυθμιστικά θέματα και του οποίου ο ρόλος, χρόνο με το χρόνο, επικεντρώνεται στην επιλογή των πολυεθνικών που επωφελούνται από οδηγίες και άλλους κανονισμούς.

Τα συμφέροντα που διαχειρίζονται τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα είναι τα ίδια με αυτά που οδήγησαν στην ίδρυση της Λέσχης της Ρώμης (της οποίας είναι γνωστή και τεκμηριωμένη η υποστήριξη στον ν;ζιστικό ευγονισμό), η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ ( ομάδα συγκροτήθηκε από τον πρίγκιπα Bernhard των Κάτω Χωρών, πρώην Ναζί, δείτε σχετικά guyboulianne.com/2020/02/08/lancien-nazi-le-prince-bernhard-des-pays-bas-fondateur-du-groupe-de-bilderberg. Συμμετείχε επίσημα, με τη μαφία και τη Στοά P2, σε επιθέσεις Πλαστής Σημαίας του Gladio στην Ιταλία), και της Λέσχης του Νταβός (εκτός από τις ναζιστικές δραστηριότητες του πατέρα του Klaus Schwab, changera.blogspot.com/2021/03/le-passe-cache-de-klaus-schwab-et-de-sa· ο ίδιος ο ιστότοπος του Νταβός που φιλοξένησε ναζιστικές δραστηριότητες, διάβασε courrierinternational.com/article/2008/01/17/quand-davos-etait-un-nid-nazi. Αυτά τα συμφέροντα, τα οποία υπήρξαν και η προέλευση της ναζιστικής ανόδου που οδήγησε στο Τρίτο Ράιχ και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατευθύνονται και τυποποιούνται από εκείνους που ελέγχουν το Σίτι του Λονδίνου και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Τα συμφέροντα αυτά λειτουργούν και πάλι σήμερα για την ενίσχυση των θεσμικών οργάνων της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» ...

Ένα βήμα παραπέρα, η ενίσχυση του ευρωπαϊκού φεντεραλισμού θα είναι η πύλη για τη συγχώνευση αυτών των οργάνων, όπου κυριαρχούν τα αγγλοσαξωνικά υψηλά οικονομικά συμφέροντα, με την οργάνωση που ονομάζεται "Intermarium"(iwp.edu/2020/12/23/intermarium-in-the-21st-century),η οποία στρέφεται ανοιχτά κατά της Ρωσίας και διεκδικεί επισήμως και χωρίς κόμπλεξ το ναζιστικό δόγμα και ιδεολογία... Το σύνθημα του Ιντερμάριουμ είναι "Reconquista"! Τι «ανακατάληψη» μπορούν να επιδιώκουν στο πλαίσιο όπου οι χώρες μέλη του δεν έχουν απολύτως κανένα μεταναστευτικό πρόβλημα;

Η Γαλλία σε αναστολή που διοικείται από την ομάδα Μακρόν και υπό τον έλεγχο των παγκόσμιων οικονομικών δυνάμεων μας οδηγεί ως εκ τούτου προς τον ναζισμό «όλων των τάσεων αδιακρίτως» σε συνδυασμό και την καταστροφή της Ανθρωπότητας μέσω του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου...

IV°) Συμπέρασμα

Η προοπτική που μας έχει δημιουργήσει η παγκοσμιοποίηση είναι ο εσωτερικός τρόμος και η εσωτερική γενοκτονία (μέσω του βιολογικού όπλου των λεγόμενων εμβολίων που είναι μόνο πειραματικές ενέσεις με γενετική επίδραση), την οποία θα ακολουθήσει από ένας αναπόφευκτος παγκόσμιος πόλεμος που θα δει τη ναζιστική ΕΕ (υπό την κάλυψη του ΝΑΤΟ και υπό την καθοδήγηση και τον έλεγχο των δυνάμεων του βρετανικού χρηματιστηρίου) να συγκρούεται με το ευρασιατικό μπλοκ Κίνα-Ρωσία και τους συμμάχους τους.

Σε γενικές γραμμές, οι πρωταγωνιστές αυτού του απόλυτου πολέμου κατά της ανθρωπότητας θα είναι η ναυτική αυτοκρατορία ενάντια σε μια αναγεννημένη ηπειρωτική αυτοκρατορία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Andrei Martyanov, Reminiscence of the Future... Si Vis Pacem, Para Vinum 29-8-21
Mετάφραση: Μ.Στυλιανού

Όταν μιλάει ο Σοϊγκού ο κόσμος στήνει το αφτί του…

Ή, χρησιμοποιώντας την παλιά ρωσική παροιμία: Άν υπάρχει ένα όπλο κρεμασμένο στον τοίχο της σκηνής του θεάτρου στην πρώτη πράξη του έργου, στην τελευταία πράξη αυτό το όπλο θα πυροβολήσει.

Ήταν σαφές ότι αν οι πύραυλοι Κρουζ κατά της ναυτιλίας και της ξηράς εμφανίζονταν στην πρώτη πράξη ενός τεράστιου γεωπολιτικού παιχνιδιού τη δεκαετία του 1950 (ένα αξιομνημόνευτο P-15 Styx), και συνέχιζαν να κρέμονται στον τοίχο καθ 'όλη τη διάρκεια ενός ολόκληρου παιχνιδιού, στην τελική πράξη αυτού του συγκεκριμένου έργου έπρεπε να πυροβολήσουν. Το έκαναν. Μιλώντας στον Vladimir Solovyov, ο Shoigu (Ρώσος Υπουργός Αμύνης, στρατηγός) είπε μερικές αρκετά προφανείς αλήθειες, απλές, πραγματικά, όπως αναφέρει το TASS:

"... если ооворито,, о нас в еерсективе,, рридеедсед недалекод,, евелиенниедалности оииеедо, оружия.. , , , , Это овелиение скоростед, если ооворито од же садоод иидеререкке,, это повышение тононости, это , коненоно, ааадатаид носиеелеед кново оружия вад ".

Μετάφραση: Αν μιλάμε για το τι θα έχουμε στο εγγύς μέλλον, είναι η αύξηση των σειρών υπερηχητικών όπλων. Αυτό σημαίνει επίσης αύξηση των ταχυτήτων (!!!!), αν μιλάμε για αυτά τα υπερηχητικά όπλα, είναι αύξηση της ακρίβειας, αυτό σημαίνει επίσης προσαρμογή των μεταφορέων σε αυτά τα νέα οπλικά συστήματα.

Εντάξει, γνωρίζουμε ότι το Kinzhal έχει μόνο μια σειρά από 2000 χιλιόμετρα από μόνο του (χωρίς την εμβέλεια του μεταφορέα - MiG-31K), το 3M22 Zircon έχει εμβέλεια 1000+ χιλιομέτρων, ενώ το επερχόμενο GZUR έχει εμβέλεια 1.500 χιλιομέτρων. Όλα αυτά σε ταχύτητες M=9+ (GZUR M=12+). Λοιπόν, για τι πράγμα μιλάει ο Σοϊγκού; Θυμηθείτε, έκανα αυτή την ερώτηση για χρόνια, την τελευταία φορά- ακριβώς πριν από ένα χρόνο.

Τι ακολουθεί, ASM με εμβέλεια 3.000 χιλιομέτρων; Ακριβώς. Αυτή είναι η πραγματικότητα της Πραγματικής Επανάστασης στις Στρατιωτικές Υποθέσεις Και ξαναγράφει από την αρχή τα εγχειρίδια και τις οδηγίες τακτικής, στρατηγικής και επιχειρήσεων. Επαναπροσδιορίζει πλήρως τον ναυτικό (και άλλους τρεις τομείς) πόλεμο -και μην μου πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα.

Θα έλεγα ότι είμαι ακόμη αρκετά συντηρητικός στις εκτιμήσεις για βεληνεκές 3.000 χιλιομέτρων ASM, επειδή κρίνοντας από την ρωσική δυναμική ανάπτυξης υπερηχητικών όπλων είναι πιθανότατο ότι στα προσεχή λίγα χρόνια (3-5) θα δούμε Μ=25+,5.000 χιλιομέτρων ναυτικούς πυραύλους (με ικανότητες χερσαίας επίθεσης) οι οποίοι θα επανακαθορίσουν περαιτέρω το μέλλον των στόλων επιφανείας και θα σημάνουν την απαρχή μιας πολύ παρατεταμένης περιόδου όπου η συνδυασμένη Δύση και πρωτίστως οι ΗΠΑ θα επιχειρούν να αναπτύξουν τουλάχιστον κάτι που να μπορεί να παρουσιαστεί στο κοινό ως «αποτελεσματικό» αντιαεροπορικό μέσο αμύνης έναντι τέτοιων απειλών, πράγμα που πρωτίστως θα είναι δημόσιες σχέσεις. Όπως προειδοποίησα εδώ και χρόνια, ο πόλεμος μεταξύ κρατών όπως τον ξέρουμε δεν υπάρχει πλέον.

Ο Σόϊγκού ωστόσο, όντας ένας από τους πιο ετοιμόλογους στην Ρωσία, μετά τον Πούτιν και τον Λαβρώφ, απαντώντας ειρωνικά σε ερώτηση γιατί ακόμη δεν προσήλθε στο ουκρανικό δικαστήριο που τον καλεί να δικαστεί για την επιστροφή της Κριμαίας, ομολόγησε:

«΄Ενοχος. Θα το επανορθώσω.»

Η Ουκρανία, φυσικά, όταν προσπαθεί να προβάλει τις θέσεις της όπως το έκανε με τον Σοϊγκού, θα πρέπει πάντα να αναρωτιέται τι τελικά γυρεύει, δοθέντος ότι σε κάποια φάση, οι επιθυμίες της θα μπορούσαν να βρουν ανταπόκριση, που στην περίπτωση του Σοϊγκού μπορούσε να σημαίνει την αυτοπρόσωπη παρουσία του… μαζί με δυο σώματα στρατού στις σκάλες οποιουδήποτε ουκρανικού δικαστηρίου που θα επέμενε να τον δικάσει.

Για πλάκα, στο ARMY-2021 ( Κοινά Ρώσο-Κινεζικά γυμνάσια) που έλαβε χώρα σε όλη την Ευρασία και στην Κίνα (το κινεζικό τμήμα του ARMY-2021 έχει τίτλο Clear Skies), ένας από τους διαγωνισμούς ήταν η χρήση του manpad (στην περίπτωσή μας Igla) (φορητού πυραύλου) ενάντια σε ταχύ εναέριο στόχο. Εδώ είναι ο μόνος οπλίτης (Ρώσος αξιωματικός) που κατάφερε να καταρρίψει τον κινεζικό πύραυλο-στόχο TY-300D.

(YouTube): Иинадескид окад военнод теники . Еен¹ 5: ррдад транслдид

Αυτό κυκλοφορεί τώρα σε όλο το διαδίκτυο, οπότε αποφάσισα να το κυκλοφορήσω περαιτέρω. Είναι διασκεδαστικό και καλό στρατιωτικό ερεθιστικό θέαμα.

Δημοσιεύτηκε από smoothiex12 στις 10:33 π.μ. 49 Σχόλια



Η Σαουδική Αραβία υπογράφει συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με τη Ρωσία


Réseau Voltaire | Comité Valmy, 3-9-21



Η Σαουδική Αραβία, η οποία είχε ήδη αγοράσει 3 δισεκατομμύρια δικαιώματα κατασκευής όπλων από τη Ρωσία το 2017 και στη συνέχεια παραιτήθηκε από την απόκτηση αντιπυραυλικών συστημάτων S-400, υπέγραψε, στις 24 Αυγούστου 2021 στη Μόσχα, συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με τον υφυπουργό Άμυνας, στρατηγό Αλεξάντερ Φόμιν.

Aγνοείται το ακριβές περιεχόμενο αυτού του εγγράφου, αλλά υπογεγραμμένο μετά τη νίκη της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας και την πτώση της Καμπούλ, δείχνει ότι το Ριάντ δεν αντιλαμβάνεται πλέον την ισορροπία δυνάμεων με τον ίδιο τρόπο.

Υπενθυμίζεται ότι μετά την ήττα του στη Συρία, το Πεντάγωνο σκοπεύει να ακολουθήσει τη στρατηγική Rumsfeld/Cebrowski για την καταστροφή των κρατικών δομών της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας.

Ένας προς έναν, πολλοί παράγοντες στην περιοχή δεν βλέπουν πλέον τις Ηνωμένες Πολιτείες ως προστάτη, αλλά ως έναν επικυρίαρχο που δεν θα διστάσει να τους συντρίψει.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο mitsos175

Μπογδάνο υπομονή. Τώρα ο Κούλης μοιράζει υπουργεία στους απόφοιτους του ΛΑ(Γ)ΟΣ.

Τα φερέφωνα του βόθρου του Αλαφούζου θα εξυπηρετηθούν σ' άλλο ανασχηματισμό. Δε θα αργήσει πολύ πάντως. Μετά θα πάρετε όλοι τον πούλο.

Ποιος είναι ο Καρατζαφέρης ξέρουμε. Έχει δώσει ένα σωρό αγώνες για το Μητσοτάκη. Το επίτιμο των αποστατών και των καθαρμάτων. Το πώς η αστική δικαιοσύνη τον έβγαλε "πεντακαθαρίδη" από μια σειρά κακουργήματα που τον βάρυναν (σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής είχαν εντοπιστεί περίπου σε λογαριασμούς του Καρατζαφέρη που πιθανόν προερχόταν από μίζες εξοπλιστικών προγραμμάτων), ενώ για τις αλητείες του με τις γυμνές φώτο της Δήμητρας Λιάνη, έχουμε γράψει, σχετικά πρόσφατα.

Ο Καρατζαφέρης επί Ανδρέα Παπανδρέου είχε στην κατοχή του την Tv Press, μια εταιρεία που δημιουργούσε βιντεοκασέτες που ήταν συλλογή ψεμάτων προπαγάνδας και φασισμού. Το you tube, το twitter και το facebook των ακροδεξιών τρολλ τη δεκαετία του 80, όπου φυσικά εκεί απουσίαζε ο αντίλογος και η αλήθεια! Δεν ήταν για όλους. Τα στελέχη της ΝΔ νοίκιαζαν τις βιντεοκασέτες από τα videoclub, και ήταν το βασικό εργαλείο προπαγάνδας τους.

Είχα την ατυχία να δω μια τέτοια βιντεοκασέτα και ξερνούσα μια βδομάδα μετά. Η περιέργεια μου έφταιγε. “Τι έργο πήρε αυτός; Τσόντα;” - Για πολύ ανώμαλους! Για εραστές γαλάζιων γιδιών!

Η ΝΔ πήρε όλους τους μαθητές του Καρατζαφέρη. Βασικά διορίστηκαν, κάνουν πλιάτσικο.

Ο ένας λόγος λοιπόν που μπήκαν όλοι από το ΛΑΟΣ, είναι η υποχρέωση που έχει ο Μητσοτάκης στους ακροδεξιούς.

Αυτοί τον έβγαλαν, αυτοί τον στήριξαν και τον στηρίζουν. Μη σας ξεγελά ο Σαμαράς με τα λόγια. Πιο φασίστες από τους Μητσοτάκηδες δεν υπάρχουν.

"Θα κάτσω σπίτι και δεν θα ενοχλήσω καθόλου την “Επανάσταση”. Μπορεί να πεταχτώ μέχρι και το Παρίσι", έλεγε ο Αποστάτης στους χουντικούς, κι υπάρχουν έγγραφα που τα βεβαιώνουν. Τι είχε υπογράψει ο μπαμπάς; Δήλωση υποταγής στη Χούντα μήπως;

Φυσικά ξέρουν τι είναι ο Πλεύρης. Ξέρουν όλοι όλες τις απόψεις του.. Για τους gay, τους μετανάστες, τους ανεμβολίαστους... Ιδιαίτερα ο Μητσοτάκης. Γι αυτό ακριβώς μπήκε στο Υγείας! Θα μπορούσε να μπει στο Δικαιοσύνης, να κάνει νόμο να δέρνονται μέχρι θανάτου οι φτωχοί ομοφυλόφιλοι.

Μπήκε όμως επίτηδες στο Υγείας, ακριβώς γιατί ήταν δήθεν εναντίον του εμβολιασμού!

Εδώ θα μιλήσουμε για την κωλοτούμπα των φασιστών. Όλοι, μα όλοι, οι φασίστες και οι ναζί το πρώτο μάθημα που κάνουν είναι η κωλοτούμπα.

Χίτλερ: Έκανε συμφωνίες μόνο και μόνο για τις παραβιάσει ο ίδιος μετά.

Παρόμοια έκανε ο Μουσολίνι. “Ντούτσε – Ντούτσε!” πανηγύριζαν για τη Συμφωνία του Μονάχου!

Καρατζαφέρης: Ο πιο λυσσασμένος πολέμιος του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν στήριξε τον Παπαδήμιο μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ;

Η κωλοτούμπα είναι εκείνο το μάθημα που, αν δεν το περάσουν με καλό βαθμό οι φασίστες, κόβονται! Μένουν ανεξεταστέοι.

Το είδαμε στη δίκη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης.

Το ακούμε στο “δεν είμαι ρατσιστής, αλλά...” και σε ένα σωρό άλλες περιπτώσεις.

“Μην παραχαράσσεστε την Ιστορία, σανό στα γίδια για συμφωνία.”

Είναι ωραία η σάρισα στον ακροδεξιό πισινό. Δένει με την περικεφαλαία.

Ο Πλεύρης λοιπόν είναι ο κατάλληλος ακροδεξιός, που θα διώξει ανηλεώς τους ανεμβολίαστους. Θα απολύσει, θα κλείσει νοσοκομεία, όλα για χάρη των ιδιωτών.

Και σαν είπε κατά των εμβολίων, τι μ' αυτό; Κι ο Χίτλερ κάποτε είπε υπέρ της Ειρήνης.

Να επαναλάβουμε τι είπε ο Άδωνις για το Μητσοτάκη; Δεν είναι υπουργός του; Δεν τον στηρίζει με νύχια και με δόντια;

Ο φασίστας είναι ακριβώς αυτό: Κωλοτούμπας! Στο μόνο που είναι συνεπής είναι η ανθρωποφαγία. Φυσικά ο Πλεύρης θα είναι ο “γενίτσαρος των εμβολίων”. Ήδη αντιπαθής στους περισσότερους, ανεγκέφαλος, κάνει ό,τι του πει αυτός που τον ταΐζει, αδίστακτους... Ποιος είναι καταλληλότερος για διώξεις; Αυτός και ο εθνικός ρουφιάνος.

Φασίστες και ναζί συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, ενώ το έπαιζαν πριν Ελληναράδες.

Φασίστες χουντικοί εθνικιστές πούλησαν την Κύπρο.

Ο Χίτλερ το είχε πει. “Θα βρω καθάρματα να μου κάνουν τη δουλειά!”

Υπάρχουν μεγαλύτερα καθάρματα, χειρότεροι εγκληματίες από τους ακροδεξιούς;



πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωσή τους απολήγουν σε νέες μορφοποιήσεις, και γεννούν νέα σχήματα είναι δύσκολο να τα αξιολογήσει κανείς ενώ βρίσκονται σε πορεία δυναμικής εξέλιξης.

Στην Ελλάδα, την αγαπημένη και πολλαπλώς κακοποιημένη Πατρίδα μας, μέλος της ΟΝΕ από την 1η Ιανουαρίου 2001 όταν ο τότε Πρωθυπουργός κ Σημίτης εμφανώς ακράτητα περιχαρής μας επέβαλε το ΕΥΡΩ με την ουδέποτε αιτιολογηθείσα ισοτιμία του 1 Ευρώ = 340,750 δραχμές, οι μορφοποιήσεις πήραν πρωτόγνωρες για την Μεταπολιτευτική μας ιστορία μορφές ιδιαίτερα μάλιστα μετά την ένταξή μας στο ΔΝΤ και τα Μνημόνια από τον τότε Πρωθυπουργό κ Γιώργο Παπανδρέου την Ανοιξη του 2010...

Την τελευταία δεκαετία, και με την ιδιομορφία της καταστροφικής πανδημίας covid-19 του 2020 που ακόμη εξελίσσεται, βιώνουμε νέες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές πραγματικότητες, δομές και σχήματα, παντελώς άγνωστα μέχρι σήμερα που κρυσταλλώνονται στο συλλογικό μας υποσυνείδητο.

Αλλά οι πολιτικοί που μας Κυβέρνησαν από το 1996 μέχρι σήμερα (οι κκ Σημίτης, Καραμανλής, Παπανδρέου, Παπαδήμας, Πικραμμένος, Σαμαράς (με Βενιζέλο), Τσίπρας (με Καμμένο) και Μητσοτάκης και οι εγχώριοι και ξένοι Ολιγάρχες που παρασκηνιακά ελέγχουν τα Πολιτικά μας δρώμενα μοιάζει να αρνούνται την ύπαρξή τους καθώς υποβαθμίζουν τη σημασία τους και με πάθος συνεχίζουν τον ερωτικό τους εναγκαλισμό με την εξουσία και όσα αυτή η σχέση αποδίδει!

Mετά την «αποδημία» Κωνσταντίνου Καραμανλή, Ανδρέα Παπανδρέου, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με τις γνωστές και άγνωστες πολιτικές αρετές αλλά και αδυναμίες τους, ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΩ αυτούς που διατείνονται ότι η πολιτική μας ζωή χαρακτηρίζεται πλέον από «Μετριότητες»

Σήμερα κανένα μεγάλο πρόβλημα δεν βρίσκει λύση, κανένα σημαντικό αίτημα του Λαού δεν ικανοποιείται, και επί πλέον ως Έθνος, Λαός και κοινωνία χωρίς οράματα έχουμε βουλιάξει στο τέλμα της ανυποληψίας, της αφιλοτιμίας, της ρεμούλας, του εγωκεντρισμού, του ωχαδερφισμού και, φυσικά, της πασίγνωστης αλλά ΟΥΔΕΠΟΤΕ εξαλειφθείσας μίζας!

Δεν ισχυρίζομαι ότι οι νεότεροι πολιτικοί μας ηγέτες μας οδήγησαν εδώ...εκ προθέσεως!

Είναι αλήθεια, όμως, ότι έρπουμε πλέον εμείς οι κάποτε υψιπετείς Έλληνες και Ελληνίδες και πολλά νέα παιδιά χρόνια ολόκληρα εντός Πανεπιστημιακών αμφιθέατρων και σε ζωντανές ομιλίες μου σε διάφορες πόλεις της πατρίδας μας μου θέτουν ένα οδυνηρό και αφοπλιστικό ερώτημα:

«Αλήθεια πόσο πρέπει να μας μισείτε για να μας κληροδοτήσετε τον κόσμο που ετοιμάζεται για το δικό μας αύριο;»

Να θυμίσω ότι στην Πατρίδα μας, οι γονείς μας και οι παππούδες μας που ήταν δεμένοι με διάφορους τρόπους με τη γη το έλεγαν πεντακάθαρα:

«Όταν λιγοστεύουν στον κάμπο ΑΕΤΟΙ και Πελαργοί πληθαίνουν τα σπουργίτια και τα άπτερα!...»

Τα προβλήματα του 21ου αιώνα οικολογικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά και δημογραφικά διογκώνονται με γεωμετρικούς ρυθμούς και συνιστούν δυσθεώρατες προκλήσεις, που απαιτούν Σπουδαίους ανθρώπους στους θώκους της πολιτικής, επιχειρηματικής, θρησκευτικής και άλλων τύπων εξουσίας όχι μόνο για να τα διαχειριστούν και να τα αντιμετωπίσουν δυναμικά αλλά και και για να προσφέρουν λύσεις έτσι ώστε να δημιουργηθούν προοπτικές για τις επόμενες γενιές...

Για τους παραπάνω και άλλους ευνόητους και για εσάς φίλες και φίλοι αναγνώστες δεν αντιλαμβάνομαι τη λογική των δήθεν «χρυσών» Μετριοτήτων!»

Από πότε δηλαδή μιά «μετριότητα» μπορεί να είναι «χρυσή» όταν ο ίδιος ο όρος είναι αντιφατικός;

Η Πατρίδα μας Ελλάδα, και μαζί ολάκερη η Οικουμένη που επί ενάμιση χρόνο τώρα βιώνει την υγειονομική, οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική συμφορά που της φόρτωσε η «αγνώστου πατρότητος και εθνότητος» πανφημία του covid-19 χρειάζονται ιστορική συνέπεια, κυμπαρλίκι και φιλότιμο...

Θα το πω χωρίς φόβο και πάθος:

«Ηγέτες – Αετούς», χρειαζόμαστε για να σταματήσουν να μας οδηγούν στον ευτελισμό και την έρπουσα αναξιοπρέπεια της αδιαφάνειας και της διαφθοράς εκείνοι που το κάνουν για να θησαυρίζουν όντας ουσιαστικά επιβήτορες και όχι χαρισματικοί,ταλαντούχοι, ικανοί, αυθεντικοί και υπεύθυνοι Ηγέτες στους κάθε λογής όχι μόνο Ελληνικούς αλλά διεθνείς θώκους εξουσίας!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

του Αλέξανδρου Raskolnick

Με το να "κόβονται" οι μαθητές που πάτωσαν στις εισαγωγικές εξετάσεις (οι οποίες, ειρήσθω εν παρόδω και όπως όλοι ξέρουμε, είναι ρώσικη ρουλέτα για τους συμμετέχοντες) θα γίνουν άραγε καλύτερα τα δημόσια πανεπιστήμια; Ρητορικό το κρίσιμο αυτό ερώτημα, διότι αν υπήρχε πραγματικό ενδιαφέρον γι' αυτά τα ιδρύματα, προηγουμένως του πετσοκόμματος που έγινε αυτές τις μέρες, πολλά θα μπορούσαν να γίνουν προκειμένου να βελτιωθεί, όπου μπορεί, το επίπεδο σπουδών.

Ο μύθος λέει ότι ο Αϊνστάιν στο γυμνάσιο ήταν απορριπτέος. Με τη λογική της αχαρακτήριστης Κεραμέως, θα είχε γίνει βιομηχανικός εργάτης. Μια σοβαρή κοινωνία θα προτιμούσε να ρεμπελέψουν 99.999 "αιώνιοι" φοιτητές για μερικά χρόνια -ειδικά όταν η εναλλακτική τους λύση είναι η ανεργία- παρά να χαθεί ένας Αϊνστάιν!

Οι απόφοιτοι των λυκείων χρειάζονται τον χρόνο τους για να αναπτύξουν τα ταλέντα τους και η φοιτητική ζωή βοηθάει να βρούνε τον δρόμο τους. Επειδή κάποιοι, ανοήτως, θεωρούν ότι με τον πέλεκυ που πήρε στα χέρια της η ανεκδιήγητη υπουργός γίνεται εξοικονόμηση πόρων, ας αναλογιστούν ότι το οριακό κόστος φοίτησης είναι αμελητέο σε σχέση με ό,τι μπορεί να προσφέρει ένα πανεπιστήμιο σ' έναν άνθρωπο.

Άλλο ζήτημα η αξιολόγηση (*) των δημόσιων αυτών ιδρυμάτων και η κατάργηση -όχι στο άρπα-κόλα αλλά έπειτα από σοβαρό σχεδιασμό- τμημάτων ή και ολόκληρων σχολών σε πόλεις και κωμοπόλεις όπου ιδρύθηκαν μόνο και μόνο επειδή τύχαινε οι τοπικοί πολιτευτές να έχουν "δόντι" και που δεν εξυπηρετούν κανέναν σκοπό, κι άλλο αυτό το χάλι που μας ξημερώνει, να λειτουργούν σχολές με ελάχιστους ή καθόλου πρωτοετείς φοιτητές όταν το προσωπικό και οι υποδομές είναι εκεί να κοστίζουν στον φορολογούμενο. Αν μη τι άλλο, αυτό είναι κατασπατάληση κοινωνικών πόρων.

Και να ήθελε κανείς να συμφωνήσει με τη λογική ότι στους "κακούς" μαθητές δεν αξίζει μια φοιτητική εμπειρία, δεν μπορεί, εξαιτίας της ύπαρξης όλων αυτών των "πανεπιστημίων" που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στις σκιές των πολυκατοικιών πέριξ της πλατείας Κάνιγγος και αλλού, ανεξέλεγκτα, χωρίς στοιχειώδεις υποδομές και που μετά το φετινό μακελειό θα κερδίσουν μπόλικους επιπλέον πελάτες, πράγμα που σημαίνει μια πρόσθετη οικονομική αιμορραγία για όλους εκείνους τους γονείς που βάσιμα ή αβάσιμα ονειρεύονται να δουν τα παιδιά τους πτυχιούχους και επιστήμονες.

Τα κίνητρα των αβέλτερων της "αριστείας" παραμένουν το ζητούμενο.



(*) Αντίστοιχη αξιολόγηση, εννοείται, θα έπρεπε να γίνεται και στα ιδιωτικά μαγαζιά που εκμεταλλεύονται το πόθο του κάθε δύσμοιρου γονιού να δει το βλαστάρι του με ένα "χαρτί".

#Raskolnick @ https://raskolnick.medium.com/ | Via OKTANA



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Αυτή η επιχειρηματολογία για το οτι στα δημόσια πράγματα (και στη δημόσια συζήτηση) μόνο οι ειδικοί δικαιούνται να έχουν γνώμη και άποψη είναι ένα από τα αρχαιότερα ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ επιχειρήματα.

Ο Πλάτωνας (εκ των βάσεων του καταστήματος της Ολιγαρχίας ανά τους αιώνες και μέγας εχθρός της Δημοκρατίας) ξεδιπλώνει το επιχείρημα περί «ειδικών» στον διάλογο Πρωταγόρας.

Η «Πολιτεία», του Πλάτωνα, με τους σοφούς κυβερνήτες, είναι πάλι για το ίδιο πράγμα. Κυβερνήτες γίνονται αυτοί που μορφώνονται «επιστημονικά» για να κυβερνήσουν.

Η Ολιγαρχία [και Ολιγαρχία θα πει «λίγοι στην εξουσία» και ΟΧΙ Ολιγαρχία του Πλούτου, «ηλίθιε», που σου έκαναν το μυαλό μαντάρα οι αριστερές ιδεοληψίες] δεν θέλει πολίτες. Θέλει ΥΠΗΚΟΟΥΣ. Και οι υπήκοοι ΔΕΝ δικαιούνται να έχουν γνώμη και άποψη. Το καθήκον τους είναι να υπακούν.

Στην σύγχρονη εποχή είχαμε και την «Πεφωτισμένη Δεσποτεία» (τρομάρα της), Φρειδερίκος ο Βου νομίζω, κλπ κλπ.

Ο Κοινοβουλευτισμός, καμμία σχέση με Δημοκρατία, είναι Εφαρμοσμένη Ολιγαρχία. Τα κόμματα είναι οι στυλοβάτες του οικοδομήματος της Ολιγαρχίας. Και τα αριστερά. Μόνο οι δημόσιοι άρχοντες και οι δικοί τους «επιστήμονες» και προπαγανδιστές δικαιούνται να έχουν άποψη. Ο λαός όχι. Δεν έχει σημασία η μόρφωση και τα πτυχία των ανθρώπων του λαού. Δεν δικαιούνται. Τέλος.

Η Δημοκρατία, η Ελληνική Δημοκρατική παράδοση τέλοσπάντων, θεωρεί πως η πολιτική είναι ΓΝΩΜΗ. Και όχι επιστήμη. «Εδοξε τη Βουλή και τω Δήμω» θα πει «έτσι φάνηκε σωστό στη Βουλή και στο Λαό».

Γνώμη δικαιούνται όλοι. Και αναλαμβάνουν και την ευθύνη για τις προτάσεις τους προς τις δημόσιες αρχές. Οχι «πολιτική ευθύνη» και τέτοιες πουτανιές. Αληθινή ευθύνη.

Το ότι ένα από τα πιο αρχαία ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΑ επιχειρήματα όχι απλώς επιζεί αλλά γνωρίζει τέτοια δόξα στις μέρες μας, όπως αυτό των «ειδικών», αρκεί για να μας δείξει σε τι ολιγαρχική νύχτα ζούμε και σε ποιον εφιάλτη περπατάμε ξυπόλυτοι.


Θραξ Αναρμόδιος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τελευταίο Σαββατοκύριακο του «καυτού» (με όλες τις σημασίες του όρου) Αυγούστου, τελειώνουνε οσονούπω οι διακοπές για όσους είχαν την οικονομική ευχέρεια να τις κάνουν και άρχισαν να φουντώνουν και πάλι τα σενάρια για έναν πιθανό επικείμενο ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ...

Αύγουστος του 2021 και έχουμε (εάν έχω κάνει κάποιο αριθμητικό λάθος διορθώστε με) 20 Υπουργούς, 5 Αναπληρωτές Υπουργούς και 29 Υφυπουργούς...

Όπως θα θυμάστε, και εάν το λησμονήσατε σας το υπενθυμίζω, στην αρχή του πανδημικού 2021 είχαμε ήδη έναν ανασχηματισμό στο αρχικό Υπουργικό Συμβούλιο της Κυβέρνησης του κ Κυριάκου Μητσοτάκη που είχε συγκροτηθεί και ορκιστεί μετά τις εκλογές του Ιουλίου του 2019, Υπουργικό Συμβούλιοτων 20 Υπουργών, 5 Αναπληρωτών Υπουργών και 31 Υφυπουργών...

Προσωπικά δεν με απασχολεί ποιός ή ποια θα φύγει, ποιός ή ποιά θα έρθει αλλά με τα δεδομένα της ΛΟΓΙΚΗΣ δεν κρίνω προσωπικά ως «λογικό» να περιμένουμε ότι η αλλαγή κάποιων προσώπων στους καθιερωμένους «Υπουργικούς θώκους Κυβερνητικής Εξουσίας» θα επιλύσει, μια ώρα νωρίτερα, τα σοβαρά οικονομικό-ψυχό-κοινωνικό-πολιτιστικά προβλήματα που ταλανίζουν ολάκερο τον Ελληνικό πληθυσμό και σίγουρα δυσχεραίνουν την πορεία της Κυβέρνησης του κ Μητσοτάκη.

Είχαμε τις δυσχέρειες των 3, για κάποιους 4 Μνημονίων, μας ισοπέδωσε από την γονατισμένη θέση μας η πανδημία covid-19 και (αλήθεια τι φοβερή έκπληξη!!!) μας προέκυψαν αρχικά ο αφόρητος και πολυήμερος καύσωνας και στη συνέχεια οι καταστροφικές πυρκγαιές όπου θρηνήσαμε 2 απώλειες ζωής και ανυπολόγιστες μέχρι στιγμής καταστροφές στο περιβάλλον και σε περιουσίες συμπολιτών μας...

Κανένας Ανασχηματισμός, όπως έχει αποδειχθεί στην πράξη από το καλοκαίρι της επιστροφής στην Δημοκρατία με την Μεταπολίτευση του 1974, δεν έχει επιλύσει και δεν λύνει τρέχοντα προβλήματα πέραν της διατήρησης των αποκαλούμενων «αναγκαίων εσωκομματικών ισορροπιών».

Στα Δημοκρατικά πολιτεύματα, στις Κομματικές δομές των Κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων όπως είναι και το δικό μας, οι λύσεις δεν είναι αποτέλεσμα εκπληκτικής δημιουργικότητας ενός ή μιας Υπουργού αλλά της συλλογικής προσπάθειας και της καινοτόμου δημιουργίας, γέννησης, διατύπωσης και εφαρμογής ορθών πολιτικών προγραμμάτων.

« Ήμουν νιός και γέρασα», (το εννοώ πραγματικά ηλικιακά για όλους εμάς που ήδη βρισκόμαστε στην Τρίτη, την «δήθεν» χρυσή ηλικία), ακούγοντας επί σχεδόν 5 δεκαετίες με ιδιαίτερη έμφαση μετά το 1974 «κραυγές» για μείωση του αριθμού των μελών των Υπουργικών Συμβουλίων όλων των Κυβερνήσεων!...

Εδώ και 5 δεκαετίες δεν είδαμε μείωση Υπουργικών θώκων αλλά είδαμε και συνεχίζουμε να βλέπουμε μετονομασίες Υπουργείων και δημιουργία Υπουργικών διαβαθμίσεων:

Υπουργός,

Αναπληρωτής Υπουργός,

Υφυπουργός.

Μετά την Μεταπολίτευση και την πρώτη Κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» του Κωνσταντίνου Καραμανλή μέχρι σήμερα είχαμε περισσότερες από 20 Κυβερνήσεις συμπεριλαμβανομένων και των «Υπηρεσιακών» και σχεδόν άλλους τόσους μεγάλους Κυβερνητικούς Ανασχηματισμούς και αμέτρητες μικρές αριθμητικά αλλαγές προσώπων σε Υπουργικούς θώκους.

Ο Ανασχηματισμός της Κυβέρνησης του κ Μητσοτάκη, που είναι Κυβέρνηση ΟΛΩΝ των Ελλήνων, με αλλαγή μερικών προσώπων δεν με προβληματίζει αφού ΔΕΝ περιμένω ως λογικός πολίτης η αλλαγή προσώπων να σηματοδοτήσει και αλλαγή της ασκούμενης εθνικής πολιτικής που αφορά σε όλες τις φάσεις της καθημερινότητάς μας.

Κλείνω, και ελπίζω να μην παρεξηγηθώ, καταθέτοντας δημοσίως την προσωπική μου ισχυρή αλλά καλοπροαίρετη δόση ειρωνείας σε επίπεδο συναισθηματικής και συμβολικής «συμπόνοιας» σεΒουλευτές και έξω-Κομματικούς «παρατρεχάμενους» οι οποίοι χάνουν εδώ και αρκετές εβδομάδες τον ύπνο τους (κάποιοι ελπίζοντας να κερδίσουν ένα πολύπόθητο θώκο εξουσίας και κάποιοι ελπίζοντας να μην χάσουν αυτόν που ήδη κατέχουν).

Ελπίζω να ηρεμήσουν και αφού γίνει ο τρίτος (έγινε ήδη πρόσφατα και ένας μινι) μέσα στο 2021 ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ, ως συνήθως, θα ακολουθήσουν νέες γκρίνιες και κριτικές, ή…Εκλογές!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο mitsos175

Δε θα σχολιάσω σήμερα το πογκρόμ κατά των ανεμβολίαστων. Αυτά που γράφει το site μας και αυτά που λέει ο κόσμος για τους κομπλεξικούς εγκληματίες της ΝΔ, που σα γνήσιοι φασίστες μεταθέτουν τις ευθύνες τους στα θύματά τους, με κάλυψαν.

Σχεδόν ντρέπομαι, που εμβολιάστηκα, εκεί μας έφτασαν!

Θα πω για την άλωση του δημοσίου από τα γαλάζια καθάρματα.

Γιατρούς και νοσηλευτές όχι μόνο δεν παίρνουν, διώχνουν από πάνω.

Όποιος θέλει νοσηλεία να πάει σε ιδιώτες να χρυσοπληρώσει και να πεθάνει.

Μπάτσους διόρισαν και θα διορίσουν κι άλλους. Διορίζουν τώρα στρατιωτικούς και λιμενικούς. Άλλους 950 συνοριοφύλακες - λιμενικούς και 1.180 οπλίτες ανακοίνωσαν πως θα πάρουν μόνο σήμερα με διάφορες προκηρύξεις.

Το ρουσφέτι πάει σύννεφο.

Που το πάει η γαλάζια εγκληματική οργάνωση;

Ελέγχει τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία.

Ελέγχει επίσης τους δικαστές.

Ελέγχει τα ΜΜΕ, την αστυνομία και το στρατό!

Μόνο σε μένα φαίνεται ύποπτο αυτό;

Η αγανάκτηση του κόσμου είναι τεράστια.

Ακόμα όμως κι αν χάσει θα μπορεί να ελέγχει τα πάντα μέσω των βαφτιστηριών.

Η αντιπολίτευση τι λέει;

Κοιμάται! Όταν δε βάζει πλάτη ή πισινό στη χούντα του Μητσοτάκη!

Αν θέλουμε να πέσουν οι κομπλεξικοί εγκληματίες δεν πρέπει να περιμένουμε. Πρέπει να αντιδράσουμε τώρα.

Ο Μητσοτάκης εκδικείται το λαό γιατί έστειλε στο διάολο τον πατέρα του, το κάθαρμα, τον αποστάτη.

Γι αυτό κάνει αυτά που κάνει.

Έκαψε τον τόπο γιατί δεν πήρε κανένα προληπτικό μέτρο.

Διέλυσε το ΕΣΥ με αποτέλεσμα το θάνατο χιλιάδων αβοήθητων. Δεν πεθαίνεις μόνο από κορονοϊό. Ακόμα κι εκεί όμως έχουν υπερδιπλάσιους θανάτους από τα άλλα κράτη.

Τα κρούσματα είναι στα επίπεδα του Μαρτίου, άρα δε φταίνε οι ανεμβολίαστοι. Ένας λόγος είναι η αύξηση των τεστ. Μέσος όρος εβδομάδας 91.693 τεστ.

30 Μαρτίου 2021: 4.340 ημερήσια κρούσματα. Μέσος όρος όμως της εβδομάδας μόλις 40.186 δειγματοληπτικοί έλεγχοι! 91.693/40.186=2,281715

Θάνατοι 30 Μαρτίου: 72 / 2,281715 = 31,56 δηλαδή 32, ο αριθμός των σημερινών θανάτων! Επομένως τα κρούσματα το Μάρτη Απρίλη ήταν τα διπλάσια, απλά δεν έκαναν τόσα τεστ!

Στοιχεία του ΕΟΔΥ.

Που σημαίνει πως αυξομειώνουν τα τεστ για να δημιουργήσουν τις αντίστοιχες εντυπώσεις. Όταν θέλουν να δείξουν πως τάχα πέτυχαν μειώνουν τα τεστ, όταν θέλουν να τρομάξουν τα αυξάνουν!

Κανονικά αυτό σηκώνει εισαγγελέα. Ποιος όμως; Ποιος θα τολμήσει;

Μας εμπαίζουν. Μας σκοτώνουν και μας κοροϊδεύουν από πάνω!




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Σήμερα θα καταθέσω εδώ στο αγαπημένο blogαυτό που αισθάνομαι την αδήριτη ανάγκη να κάνω, όπως θέλω να πιστεύω και οι περισσότεροι Έλληνες και Ελληνίδες, δηλαδή να προσθέσω στον στίχο του ποιητή που επισημαίνει «η Ελευθερία απαιτεί αρετή και τόλμη» ότι ο Δημοκρατικό Πολίτευμα απαιτεί δυο ακόμη προϋποθέσεις για να λειτουργήσει σωστά:

οι πολίτες να είναι ορθά πληροφορημένοι και,

να διαθέτουν ικανότητα ευθυκρισίας…

Δημοκρατικά Πολιτεύματα, αυθεντικά ή κατά επίφαση, έχουμε στον 21ο αιώνα στις περισσότερες χώρες του ΟΗΕ και φυσικά στη γενέτειρα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Ελλάδα, αλλά το ερώτημα ήταν και παραμένει εάν υπάρχουν οι δικλείδες ασφαλείας έτσι ώστε στο Δημοκρατικό Πολίτευμα να συνεχίζει να υπάρχει...

Τολμώ σήμερα την πρόσθεση των δύο παραπάνω προϋποθέσεων στο μεστό νοήματος στίχο του ποιητή δηλώνοντας ότι το Δημοκρατικό πολίτευμα απαιτεί ορθά και καλά πληροφορημένους πολίτες που διαθέτουν την ικανότητα της ορθής αξιολόγησης δεδομένων και καταστάσεων και ευθυκρισία!.

Δυστυχώς, όμως, αυτό στην εποχή μας, Τρίτη δεκατία της τρίτης μ.Χ. χιλιετίας δηλαδή έτος 2021 ΔΕΝ φαίνεται να ισχύει ούτε στην Πατρίδα μας ούτε και στον Πλανήτη μας γενικότερα.

Στα σύγχρονα Δημοκρατικά Πολιτεύματα. Όχι μόνο στα κατά επίφαση αλλά δυστυχώς και σε αυτά που αυτοαξιολογούνται ως αυθεντικά, οι πολίτες από έλλειψη ορθής, υπεύθυνης και αντικειμενικής πληροφόρησης, χωρίς ιδεολογικές και Κομματικές παρωπίδες, και από την παροχή τόνων παραπληροφόρησης από τα αποκαλούμενα «κοινωνικά δίκτυα» αλλά και από ραδιο/τηλεοπτικά και έντυπα ΜΜΕ (αυτά που εδώ και δεκαετίες έχω χαρακτηρίσει ως Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού) αδυνατούν να λειτουργήσουν με γνώση οπότε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, συχνά λειτουργούμε ως «άτομα μειωμένης κριτική ικανότητας» και μετά αυτοχαρακτηριζόμαστε ως…ΚΟΨΟΧΕΡΗΔΕΣ!!!

Αποδίδεται στον Αμερικανό Πρόεδρο Lincoln το απόφθεγμα:

«Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου...»

Δυστυχώς το Δημοκρατικό Πολίτευμα νοσεί, σε ελληνικό και σε παγκόσμιο επίπεδο!

Στο προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «Αναβάθμιση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος: Όνειρο Θερινής Νυκτός» που φιλοξενήθηκε εδώ στο αγαπημένο Blog έκανα κάποιες προτάσεις χαρακτηρίζοντάς τες ως περιεχόμενο σε όνειρο θερινής νυκτός...

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε εγώ συνέχισα να απολαμβάνω το «θερινό μου όνειρο» και ελπίζω ότι θα με συγχωρήσετε που σας κοινοποιώ σήμερα τη συνέχιση του ίδιου ονείρου...

Το Δημοκρατικό Πολίτευμα απαιτεί πολίτες ορθά και καλά ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΥΣ με ψηλό αίσθημα ΕΥΘΥΝΗΣ για τις επιλογές τους, ΙΚΑΝΟΥΣ να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις.

Ομολόγησα ότι τα παραπάνω φαντάζουν ως όνειρα θερινής νυκτός.

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι η αδυσώπητη αντικειμενική πραγματικότητα που μονίμως αρνιόμαστε να αντκρύσουμε κατάματα πιστοποιεί ότι όχι μόνο στην Παρίδα μας Ελλάδα αλλά διεθνώς υπάρχει διάχυτο «αλισβερίσι» (εκλέγουμε όχι Βουλευτές αλλά «βολευτές»), η απάθεια και ο κυνισμός θριαμβεύουν και οδηγούν τους ψηφοφόρους να ΜΗ συμμετέχουν στις διάφορες εκλογικές διαδικασίες με αποτέλεσμα να εκλέγονται με χαμηλά ποσοστά ψήφων άνθρωποι επιλεγμένοι από πολιτικά Κόμματα, χωρίς ιδιαίτερες και αποδεδειγμένες ικανότητες, κατευθυνόμενοι από άγνωστες δυνάμεις και άγνωστα κέντρα εξουσίας και αυτό το βιώνουν καθημερινά οι πολίτες από άκρο σε άκρο του Πλανήτης μας.

Με την συντονισμένη και αδιάκοπη «πλύση εγκεφάλου» που γίνεται από άκρο-σε-άκρο του Πλανήτη από τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού) και τα ανεύθυνα και ανεξέλεγκτα «Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης»δυστυχώς, οι προοπτικές Για το Δημοκρατικό Πολίτευμα, δεν φαίνονται ευοίωνες….

Να αναφωνήσω ως συνταξιούχος αλλά ΟΧΙ απόμαχος και καναπεδάτος Καθηγητής Πανεπιστήμιου:

«Τί κρίμα, αλήθεια, για το εύθραυστο πολίτευμα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ που γεννήθηκε στην Ελλάδα και στο πέρασμα των αιώνων εξαπλώθηκε στην Οικουμένη σε αυθεντική ή ακόμη και σε κίβδηλη μορφή...»

Η να ελπίσω ότι στην Πατρίδα μας Ελλάδα και Διεθνώς τα Κόμματα θα σεβαστούν τους πολίτες και οι Πολίτες θα αρχίσουν επιτέλους να συμπεριφέρονται ως ορθά και καλά πληροφορημένα άτομα που διαθέτουν ικανότητες ευθυκρισίας ως ψηφοφόροι και όχι εθελοτυφλούντες…οπαδοί;

Ζητώ συγνώμη που προσωπικά «παρασύρθηκα» από το Αυγουστιάτικο όνειρό μου για κατάργηση της ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ, για απαγόρευση συμμετοχής στα κοινά ατόμων που συνδέονται με πρώτο και δεύτερο βαθμό συγγένειας με ήδη εκλεγμένους πολιτικούς, και με θέσπιση ορίου 2 θητειών σε θώκους τοπικής, πεέριφεριακής και εθνικής εξουσίας...

Κλείνω με το απόφθεγμα του Προέδρου Lincoln που λέγεται ότι εκστόμισε ο Πρόεδρος Nixon καθώς του σερβίρανε την ατιμωτική ΕΞΩΣΗ από τον Λευκό Οίκο:

«Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό...»

Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα!..




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θα ξεκινήσω δηλώνοντας ότι όπως διαπιστώνουν εξειδικευμένοι φίλοι γιατροί της παρέας μου χαίρω άκρας σωματικής, ψυχικής και πνευματικής υγείας, παρά την ηλικία μου, και το σημερινό μου άρθρο ΔΕΝ είναι αποτέλεσμα θερμοπληξίας μήνα Αύγουστο του 2021...


Ζούμε μια χρονιά όπου την συνεχιζόμενη καταστροφική πανδημία covid-19 την επιβάρυναν ακόμη περισσότερο ο παρατεταμένος καύσωνας και οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Αττική και άλλα μέρη της τόσο ταλαιπωρημένης Πατρίδας και των ταλαιπωρημένων Ελλήνων!..

Επέλεξα, στο σημερινό μου αρθρο που φιλοξενεί το αγαπημένο blog να χρησιμοποιήσω στο δεύτερο συνθετικό του τίτλου μου τον τίτλο της γνωστής και εντυπωσιακά επιτυχημένης στο πέρασμα των αιώνων κωμωδίας του Σαίξπηρ η οποία όπως θυμούνται όσοι διάβασαν το βιβλίο ή παρακολούθησαν μια θεατρική παράσταση εξελίσσεται στην Αρχαία Αθήνα...

Φυσικά και το πρώτο συνθετικό του τίτλου μου, όπως γνωρίζουμε εμείς οι Έλληνες και μαζί μας ολάκερη η ανθρωπότητα, έχει επίκεντρό του την Αθήνα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία και εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά πριν 26 αιώνες...

Το Δημοκρατικό πολίτευμα, από τον πέμπτο π.Χ. αιώνα μέχρι και σήμερα, είναι αυτό στο οποίο η εξουσία:

πηγάζει από τον λαό,

ασκείται από τον λαό, και

υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού!

Ο χαρακτηριστικά καθοριστικός πυρήνας της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι η λήψη αποφάσεων με την ψήφο ΟΛΩΝ των πολιτών και το συγκεκριμένο πολίτευμα θεσπίστηκε για πρώτη φορά από τον Κλεισθένη το 508 π. Χ. και εδραιώθηκε από τον Περικλή την περίοδο από 461-429 π.Χ. στο διάστημα που αυτός διοίκησε την Αθηναϊκή Δημοκρατία (εποχή που έμεινε στην ιστορία της Ανθρωπότητας γνωστή ως «ο Χρυσός Αιώνας» του Περικλή).

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι το πολίτευμα στο οποίο επικρατούν οι απόψεις της πλειοψηφίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι πολίτες της μειοψηφίας δεν έχουν και αυτοί τα ίδια δικαιώματα.

Στο γνήσιο δημοκρατικό πολίτευμα εξυπακούεται ότι οι ενέργειες όλων των πολιτών περιορίζονται μέσα σε ορισμένα όρια τα οποία δεν πρέπει να τα υπερβαίνει κανείς επειδή η υπέρμετρη δραστηριότητα του ενός περιορίζει την ελευθερία του άλλου.

Ολοκληρώνω την αναφορά στο πρώτο συνθετικό του τίτλου μου μνημονεύοντας το κλασικό απόφθεγμα-συμβουλή του Αγάθωνα (450-400 π.Χ.) σε εν ενεργεία και επίδοξους πολιτικούς «Άρχοντες»:

«Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι:Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει, Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει, Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει.»

Ή, πιό απλά, «Ο άρχων πρέπει να έχει κατά νουν τρία πράγματα:

πρώτον, ότι διοικεί ανθρώπους,

δεύτερον, ότι διοικεί σύμφωνα με τους υφιστάμενους νόμους της πολιτείας, και,

τρίτον, ότι δεν είναι αιώνιος άρχων.»

Βέβαια όπως εύκολα διαπιστώνουμε τόσο στα Ελληνικά όσο και στα παγκόσμια πολιτικά δρώμενα και δεδομένα ελάχιστοι «Άρχοντες» δείχνουν να έχουν κατανοήσει και να έχουν ενσωματώσει στην ψυχοσύνθεση και στις συμπεριφορές τους τις συμβουλές του Αγάθωνα...

Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όμως, τόσο σε Εθνικό όσο και σε Διεθνές επίπεδο κάποιοι «Άρχοντες» παίρνοντας σοβαρά την θέση του Αγάθωνα ότι ΔΕΝ θα είναι εσαεί-και-επ΄απειρον σε θέσεις εξουσίας φροντίζουν να απολαμβάνουν και να εισπράττουν τα αγαθά που αυτή προσφέρει όσο είναι ακόμα καθισμένοι σε θώκους εξουσίας...

Χωρίς, φυσικά, ίχνος κακεντρέχειας εκ μέρους μου, «ο νοών, νοείτω!»

Επιστρέφω στις προτάσεις μου (στο «όνειρο θερινής νυκτός»).

Για να αναβαθμισθεί στον 21ο αιώνα η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και να εκσυγχρονισθούν προς όφελος των Λαών τα Δημοκρατικά Πολιτεύματα προτείνω:

Πρώτον,για να τελείωσουμε με την ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑ να ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ ΑΜΕΣΑ στα Πολιτικά Κόμματα να προτείνουν και να στηρίζουν για εκλογή σε επίπεδο Τοπικής, Περιφερειακής και Κεντρικής Εξουσίας πρόσωπα που συνδέονται με συγγένεια πρώτου και δεύτερου βαθμού με άτομα που θήτευσαν σε θώκους εξουσίας σε Τοπικό, Περιφερειακό και Εθνικό επίπεδο...

Δεύτερον, να ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ ΑΜΕΣΑ σε όσους θήτευσαν σε θώκο εξουσίας σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο να συνεχίσουν την πολιτική τους «καριέρα» μετά από δύο θητείες!

(Εδώ κάποιοι πονηροί και μαζί τους κάποιοι απονήρευτοι συμπολίτες θα αντιτάξουν το επιχείρημα ότι με τέτοιες προτάσεις καταργείται η ισότητα των πολιτών και χάνεται πολύτιμη πολιτική εμπειρία...Η ιστορία διδάσκει ότι από τη μακρόχρονη κατοχή θώκων εξουσίας ΔΕΝ ωφελήθηκαν οι Λαοί αλλά οι Άρχοντες...)

Τρίτον, να χάνουν το δικαίωμα ψήφου άτομα άνω των 25 ετών που δεν κόλλησαν ένσημα εργασίας τα τελευταία 5 χρόνια (εξαιρουμένων των συνταξιούχων, των φοιτητών και όσων αποδεδειγμένα ψάχνουν αλλά ΔΕΝ βρίσκουν επικερδή απασχόληση εξαιτίας της οικονομικής δυσπραγίας που χαρακτηρίζει την Πατρίδα μας και ολάκερη την Υφήλιο).

Θα συνεχίσω το «θερινό μου όνειρο» ευχόμενος σε φίλους και φίλες:

Καλό Σαββατοκύριακο!..



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου